Profiel van Peter de Haan

Overzicht van alle hardloopprestaties van Peter de Haan. Op deze profiel pagina worden alleen wedstrijdtijden getoond, trainingstijden zijn enkel voor de gebruiker zelf zichtbaar.

Peter de Haan heeft Looptijden.nl Plus Pakket geactiveerd om hardlopen nóg leuker te maken.

Laatste behaalde successen

Looptijden.nl fan
Vivaldi
Mijlpaal 100 km
Mijlpaal 1.000 km
Afstandmeter

Hardloop statistieken

AfstandAantalBeste tijdDatum PRGemiddelde tijd
5.000m600:22:2221-12-201400:23:08
6.437m100:33:1020-09-201400:33:10
10.000m2600:49:2913-09-201300:53:24
15.000m1001:11:3502-07-200301:21:15
16.093m301:26:0318-09-201601:29:16
21.097m1301:52:0710-04-201602:01:21
42.195m104:19:3322-05-201604:19:33

Uitgebreide statistieken zijn alleen beschikbaar voor ingelogde gebruikers

Log eerst in op Looptijden.nl voordat je de uitgebreide statistieken kunt bekijken.

Indien je nog niet aangemeld bent op Looptijden.nl kun je je heel eenvoudig gratis aanmelden.


Blog posts

Over Mijmeren en Lijden in Leiderdorp (3 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 9 juli 2018 01:20

Ach ja, Leiderdorp. In deze aan Leiden vastgeplakte gemeente groeide ondergetekende op in de jaren zeventig. Eind 1969, toen ik een broekventje van acht jaar was, verhuisde het marinegezin De Haan van Den Helder naar een huis in een frisse Leiderdorpse nieuwbouwwijk. Mijn vader kreeg namelijk een ‘walplaatsing’ op het ministerie in Den Haag. Dit nadat hij jarenlang op diverse schepen de Zeven Zeeën had bevaren. Wij (mijn moeder, zusje en ik) hadden hem vaak en veel gemist gedurende al die jaren van ‘varende plaatsingen’. Hij kon met gemak een dik half jaar weg zijn, dan een paar weekjes thuis gevolgd door weer 3 of 4 maanden op zee. Je kunt gerust zeggen dat mijn moeder het leeuwendeel van onze opvoeding voor haar rekening heeft genomen. Want na een aantal jaren op het ministerie moest mijn vader weer het zeegat uit, onder andere als navigatie-officier op één van de grote bevoorradingsschepen die de marine toen al rijk was.

In Leiderdorp werd ik van jongen een puber, en van puber een man. Na een drietal jaren op de tegenover ons huis gelegen basisschool beleefde ik van 1972 tot 1978 mijn middelbare schooltijd in Leiden. En ook in sportief opzicht kwam ik tot volledige ontplooiing in Leiderdorp. Het judoën, dat ik overigens in Den Helder al beoefende, werd in Leiderdorp voortgezet bij Sportschool Theo van Houdt. Daar werd ook de kiem gelegd voor mijn Hopeloze Hardloopverslaving. Immers, Theo van Houdt organiseerde vanaf 1971 de jaarlijkse prestatieloop op Koninginnedag, in de eerste jaren alleen over 5km, maar later kwam daar ook een 10km bij. En omdat Van Houdt zijn judoka’s voorhield dat hardlopen iets groots en meeslepends is - en zéker tijdens ‘zijn’ prestatieloop - liet hij ons steeds in de maanden voorafgaand aan zijn jaarlijkse loop eindeloos rondjes lopen door zijn dojo in de voormalige muziekschool. Mind you: tijdens de lesuren! Had mijn moeder dit geweten, dan had zij de contributie voor het judoën ongetwijfeld ingehouden. Maar ja – ik vond dat hardlopen best wel tof, en ik kon bovendien nou ook niet zeggen dat ik een briljant judotalent was. Anderen (waaronder Van Houdt) konden dat laatste overigens volmondig beamen.

In 1971, het debuutjaar van de Prestatieloop, begon ook mijn zesjarige voetbalcarriëre bij de plaatselijke voetbalclub RCL. Vanaf de oprichting in 1926 had Racing Club Leiderdorp zijn velden op een aantal voormalige weilanden aan de Hoogmadeseweg. Vroeg in 1972 pakte men echter het hele boeltje op en verhuisde de club naar het gloednieuwe, aan de Dwarswetering gelegen, Sportpark De Bloemerd. Overigens moet niet onvermeld blijven dat wijlen mijn lieve moeder altijd paraat stond om ons jonge voetballertjes naar en van de uitwedstrijden te rijden en ons ter plekke ook aan te moedigen. Bless her.

Op De Bloemerd heb ik tot 1977 vele voetbalhoogtepunten mogen meemaken. In de lente van 1972 mocht ik met het team van Basisschool De Vogelweid de bokaal in de lucht steken van het Leiderdorpse scholentoernooi. Apetrots was ik dat ik in de finale het eerste en naar later bleek beslissende doelpunt mocht scoren uit een scrimmage ontstaan na een corner. Helaas zijn hiervan alle TV-beelden verloren gegaan. Maar ook als RCL-speler mocht ik eenmaal een kampioenschap beleven. In het seizoen 1976-1977 eindigden wij ongeslagen - en met slechts twee gelijke spelen - bovenaan de ranglijst. Ik besloot toen, als zestienjarige, op het hoogtepunt te stoppen en mij bezig te gaan houden met nieuwe sportieve uitdagingen. Concreet waren dit: tafeltennissen, wedstrijdsurfen, schaken en bierglazenkantelen.

Tja en het hardlopen natuurlijk, want al die jaren had ik trouw de prestatielopen van Van Houdt verhapstukt (bron: Arranraja). Overigens: ik ben dit tot 2003 blijven doen. Op een keer of twee na kwam ik altijd op Koninginnedag naar Leiderdorp om die Koninginneloop weg te draven. Met mijn ouders steevast als supporters, en later ook mijn eigen gezinnetje. Mijn eigen vader liep héél af en toe mee, maar het was ons allen, hijzelf incluis, al snel duidelijk dat dit niet helemaal zijn ding was. En na de prestatieloop was er altijd de kermis – en daar waren mijn beide dochters uiteraard meer kien op dan op de hardloopavonturen van hun vader. Mijn grootste prestaties tijdens die Oranjelopen in het dorp waren een 19:30 op de 5km en een 46:37 op de 10km. Maar ja, dat is Andere Tijden Sport – en dat fenomeen hoef ik U niet meer uit te leggen. We hebben het hier namelijk over de Roaring Eighties, en daarvan zelfs de allereerste jaren. Ik faalde in die periode grootscheeps op studiegebied, maar op sportief gebied compenseerde ik dat royaal.

U zult wel denken: wat is die gast aan het doen? Zit hij nou zijn memoires te schrijven of zo? En: wat gaat dit ons, als lezers van een hardloopblog, allemaal aan? Plus: waar gaat dit verhaal in vredesnaam heen?

Voor het antwoord op deze vragen, die allemaal heel valide zijn, maak ik met U een reis door de tijd van de Early Seventies via de Roaring Eighties naar vrijdag 6 juli in het Jaar des Heeren 2018. Op een bloedhete avond werd, in het voornoemde Sportpark de Bloemerd, de Midzomerloop afgewerkt. Start- en finishlocatie was op het erf van de plaatselijke voetbaltrots RCL. Uw dienstwillige dienaar was na exact 41 jaar terug op de velden waar hij zijn voetbalherinneringen opdeed. En het sportpark lag er schitterend bij. De nog jeugdige aanplant van begin jaren ’70 was uitgegroeid tot een woud van bomen om de sportvelden heen. Het leek wel alsof het RCL-domein in de bossen lag. Overmand door emoties en voortdurend binnenwaaiende herinneringen liep ik langs al die velden van vroeger. Op het hoofdveld, waar natuurlijk het eerste elftal speelde, en waar wij jongens altijd achter het doel stonden waar de RCL-hoofdmacht de Leederen Koogel in moest prikken. ‘RCL gaat nóóit verloren, knoop maar in je oren, van achteren naar voren’ klonk het uit onze zoetgevooisde strotjes. De Wiener Sängerknaben waren er niks bij. En dat met plat Leidsch accent. In de rust liepen wij dan steevast van het ene naar het andere doel om daar vervolgens weer geduldig te wachten op mooie treffers van onze voetbalhelden. Soms vergeefs.

Maar ook de tocht langs al die andere voetbalvelden maakte het nodige los bij mij. Eigenlijk was de ligging van de velden ten opzichte van elkaar nog het enige herkenbare. De kantine was inmiddels al lang vervangen door een buitengewoon groot gebouw van minstens twee verdiepingen en een dakterras. Maar die velden: dat deed het hem. Terwijl nota bene sommige van die grasmatten in de loop der tijd waren vervangen door kunststoffen exemplaren, vreselijk. Als voetballer wil je het gras ruiken, en ik wilde op die avond ook het Leiderdorpse voetbalgras besnuffelen om mijn eigen voetstapjes terug te vinden.

Een paar uur eerder was ik samen met mijn lief en mijn vader naar de begraafplaats getogen. Die ligt mooi gelegen aan de Hoogmadeseweg, tegenover de RCL-velden van heel vroeger, voor de verhuizing naar De Bloemerd. We stonden uiteraard even stil bij het leven van mijn moeder, zoals gezegd mijn trouwste voetbalsupporter, I miss her dearly. More dearly than a spoken word can tell. Wat mij trof was dat ik een flink aantal bekende namen van vroeger tegenkwam op de stenen en de plaquettes, op eentje zelfs de naam van een klasgenote op de basisschool. Dat laatste struck home big time kan ik U mededelen. Het is heel confronterend als de herinneringen aan je jeugd ook op de plaatselijke begraafplaats worden getriggerd.

Mijn ouders zijn nooit meer weggegaan uit het huis dat wij in 1969 betrokken. Inmiddels is mijn vader 83 jaar oud, en ondanks het verdriet en de leegte is hij vooralsnog niet van zins om deze stulp te verlaten. Het was dan ook in dit huis boordevol herinneringen waar wij met z’n drieën op de avond van de Midzomerloop een lichte maaltijd gebruikten, en waar ik mij vervolgens kon voorbereiden op de beproeving van 10 lange kilometers.

Want dat het een beproeving zou worden: dat stond vast. De hele dag was het al warm en vooral benauwd geweest, waarbij het wandelen zelfs al geen pretje was. Dit bleek ook wel bij het inlopen later langs de velden van RCL. Het ging moeizaam, ik liep te stampen, voelde me zwaar en vadsig, en oei: dit was nog maar een korte opwarmdribbel. Ik kreeg mijn knieën nauwelijks geheven, nee dit zou een loodzware tocht worden, temeer daar het in het sportpark weliswaar lommerrijk was maar dat daarbuiten het felle zonlicht en de hitte vrij spel zouden hebben.

Leiderdorpse bekenden van vroeger waren niet op het festijn afgekomen. En ook in mijn huidige woonplaats Gouda had niemand deze loop in de kalender opgenomen. Wel zag ik tot mijn plezier het koppel Everdien en Matthijs, waarover ik in mijn kletsverhaal over de Haastrechtloop ook al repte. Zij vertelden mij dat ze de incourante afstand van 6.3km gingen verhapstukken (één bronvermelding is genoeg, toch Arranraja?).

Na nog even de deelnemertjes aan de kidsrun over 1.5km hartstochtelijk te hebben toegejuicht konden de deelnemers van de 6.3 en 10km zich gaan opmaken voor hun gezamenlijke start. Gelukkig was mijn Garmin tijdig van een voorkeurssatelliet bevallen zodat we even na half acht des avonds van start konden gaan. Zoals gezegd was de eerste kilometer lommerrijk, door de in bijna 50 jaar volwassen geworden bomen en struiken die De Bloemerd opsierden.
Onmiddellijk nestelde ik mij in het kielzog van een vrouw. Niets aan te doen: puur instinct. Geheel buiten mijn eigen wil om. Deze vrouw droeg haar kastanjebruine haar in een paardenstaart, ze droeg een rood shirt en opvallend wijd zittende blauwe hardloopshorts. Mocht ze dit stomtoevallig lezen: ja jij dus! Op haar had ik al mijn hoop en vertrouwen gevestigd. Zij, en alleen zij, zou mij door die helse kilometers heen slepen. Het strakke tempo dat zij (en ik dus ook) onderhield bedroeg ongeveer 5:22 gedurende de eerste drie kilometer. Overigens: die tweede en derde kilometer langs de Dwarswetering en Zijldijk richting Kagerplassen waren al bloedheet en benauwd door de zon die almaar krachtiger leek te gaan schijnen.

De deceptie kwam na iets meer dan 3 kilometer bij de waterpost aan de Zijldijk, daar waar de 10km-lopers zich afsplitsten van hun 6.3km-collega’s. Mijn kastanjebruine paardenstaart huppelde vrolijk rechtsaf het korte tracé op, daar waar ik rechtdoor moest voor mijn monstertocht. Sakkerloot! Had ze dat niet even kunnen zeggen? Daar liep ik dan als een roepende in de woestijn – zo voelde het qua temperatuur in ieder geval wel. En het ergste moest nog komen: kort na de afsplitsing werd het 10km-peloton vanaf de Zijldijk (waar het water en de bomen nog enig soelaas boden) op een meedogenloze manier de polders richting Oud-Ade in gedirigeerd.

Potjandozie, wat was het daar schroeiend heet en stikbenauwd. Ik sloot aan bij een tweetal vrouwelijke Leidse Roadrunners die net een wat hoger tempo onderhielden dan toen ik achter die verraderlijke paardenstaart aanliep. Dat voelde aanvankelijk wel redelijk. Als ik echter op dat moment mijn polsslag goed in de gaten had gehouden, had ik gezien dat de hartslagmeter al behoorlijk uit zijn kastje aan het slaan was. Ik was onbewust bezig mezelf de verrotting in te lopen.

De zaak ontplofte na ongeveer 6 kilometer. De twee Roadrunsters liepen met groot gemak van mij weg, en ik liep nu achter een geheel in het oranje gestoken dame aan te harken. Ik dacht in een vlaag van paranoia en uitputting weer even in een Koninginneloop van Theo van Houdt te zijn beland. Zelfs de lippenstift van mijn tijdelijke vrouwtjeshaas was oranje. Mijn lippen moeten op dat moment lijkbleek zijn geweest van de doorstane helse kilometers. Dear Lord in Heaven Above, wat was ík kapot aan het gaan. Ik kon nu nog maar aan één ding denken: die vermaledijde drankpost even na het 7km-punt. Een oase die zo lang een ver verwijderde fata morgana had geleken en die nu maar gluiperig langzaam dichterbij kwam.

Aangekomen bij het verversingspunt nam ik even de tijd om al wandelend anderhalf bekertje water door het verschroeide schuurpapieren keelgat te kolken en anderhalf bekertje over het roodverbrande kalende bolletje uit te storten. Daarna moest ik weer helemaal op gang komen en amechtig verder ploeteren. Mensenkinderen wat kan zo’n pokkenloop eindeloos lang zijn.

Na nog twee kilometers stoempen, snot en sterven bereikte ondergetekende weer Sportpark de Bloemerd. Nog één kilometer gaan tot de ultieme verlossing. Tussen al het schaduwbrengend struweel dat het uitzicht op de hockey- en korfbalvelden van Alecto resp. Velocitas ontnam, worstelde ik mijzelf richting die verrekte voetbalvelden van RCL. Nog even vreselijk afzien en het Lijden in Leiderdorp zou ten einde zijn.

In een matige tijd van 55:27 stampte ik uitgewoond over de finish, gadegeslagen door mijn immense supportersschare. Beiden hieven een juichkreet aan ter verwelkoming van hun totaal uitgeputte hardloopkrijger. Teveel eer, lijkt mij. Het door mijn lief gemaakte finishfilmpje getuigt van hun dolle enthousiasme bij mijn bijna-ineenstorting onder de finishboog. Gelukkig kan deze video niet aan dit verslag worden gehecht. Beter voor alle partijen. U als lezer zult het met deze woorden moeten doen. Op de bijgevoegde foto's is het demasqué evenwel goed waar te nemen: de eerste foto is gemaakt vlak na de start, de tweede vlak voor de finish. Ontluisterend. Enfin, hoe het ook zij: de Midzomerloop van Leiderdorp was volbracht!

Aan de barbecue vlak na afloop heeft deze Goudse Tobatleet zich niet meer gewaagd. Het zorgvuldig bereide maar nochtans volvette voedsel zou direct na het aankloppen aan de maagpoort een ferme 180-gradendraai hebben gemaakt. Dat kon ik al die Leiderdorpelingen niet aandoen daar. Dus blijft een mooie herinnering over aan een gedenkwaardige middag en avond in mijn voormalige woonplaats, waar vele jeugdherinneringen als vanzelf uit mijn oersoep naar mijn werkgeheugen werden getransporteerd. Veelal mooie, maar soms ook moeilijke herinneringen. Al met al vond ik het fijn en heel waardevol dit gedaan te hebben. Ik draag mijn deelname aan deze loop op aan mijn lieve dappere moeder, met dankbaarheid voor zo veel. This one’s for you Mom!

Driemaal is Weesp’s Vecht (3 reacties)

Gepost door Peter de Haan op dinsdag 26 juni 2018 00:37

Mensenkinderen, alweer is een jaar voorbij! U moet weten dat voor mijn zeer gewaardeerde loop- en blogvriend Arranraja en mijzelf een kalenderjaar niet meer duurt van 1 januari tot 1 januari, maar van Vechtloop tot……volgende Vechtloop. Een Vechtloop die jaarlijks plaatsvindt in het pittoreske, Anton Pieck-achtige Weesp. Dat laatste moet erbij gezegd worden, immers Maarssen heeft naar verluidt ook een jaarlijkse Vechtloop, en we zouden toch niet bij het verkeerde festijn willen terechtkomen is het wel? Deze editie van de Weespse monstertocht door stad en land zou plaatsvinden op zondag 24 juni in het Jaar des Heeren 2018.

Arranraja had een nieuwtje voor mij in petto, en let goed op: dit is geen Weesper Mop. Weesp wordt - zo is in maart dit jaar besloten – onderdeel van Amsterdam. Dat wil zeggen: de fusie zal in eerste instantie van ambtelijke aard zijn, en zal zich goeddeels in 2018 afspelen. De bestuurlijke eenwording zal op z’n vroegst in 2022 plaatsvinden. Zo is het al zo vaak gegaan bij fusies van deez’ aard, en zo zal het zich ook nu voltrekken.

Dit alles biedt voor voor mij als Amsterdam-adept een prachtig verschiet: mijn stad wordt dus nóg groter, en nóg mooier. Het moet namelijk worden gezegd: Weesp is echt een alleraardigst plekje op aarde, gezegend met een prachtig buitengebied. Want ga maar na: de rivier de Vecht kronkelt prachtig langs het stadje met z’n oude forten, z’n panden met een enorme diversiteit aan gevels zoals we die aan de Amsterdamse grachten ook terugvinden. Er is veel moois te vinden in Weesp – als je er oog voor hebt. Het ambtelijk en bestuurlijk opgaan van Weesp in Amsterdam zal ongetwijfeld alleen maar winnaars kennen denk ik. Maar uiteraard kunt U hier op dit Looptijden-platform, als reactie op deze post, Uw grieven of afwijkende meningen kenbaar maken. Zij zullen met uiterste zorgvuldigheid en discretie worden behandeld. Lees: onder de mat geveegd.

Tot zover deze gecombineerde aflevering van Ontdek je Plekje en Berichten uit de Samenleving. Het voorseizoen liep weer ten einde en dan is het – inmiddels geheel volgens traditie – tijd voor de samen met Arranraja te verhapstukken Vechtloop over 10 kilometer. De 15km en de halve marathon waren door de Weespenaren vorig jaar al van ons afgepakt, vanwege redenen die voor het loopvolk eigenlijk behoorlijk vaag waren gebleven. Maar daarover later meer. Ik zet ‘m even voor U op de parkeerflap, zoals dat in projectmanagement-kringen zo fraai wordt uitgedrukt.

De Vechtloop moest een mooie afsluiting gaan vormen voor een verder gemankeerd voorseizoen waarover ik in mijn vorige blogpost al verhaalde. Maar daarin memoreerde ik ook dat inmiddels op hardloopgebied de weg naar boven weer was gevonden. De Haastrechtloop, waarover U het gloedvolle verslag heeft mogen lezen, was daar een fraai voorbeeld van. Maar ook de trainingsprestaties van de laatste weken hadden mij veel vreugde en optimisme geschonken. Het was ook eigenlijk daarom dat ik in het fraaie Weesp het liefst de 10 metrische mijlen had gelopen, net zoals twee jaar geleden. Wat een mooie triomftocht was dat toen, en hoe mooi bereidde dat de weg voor een prachtige traditie.

Op donderdagavond had ik mijn hopeloos stramme rug nog eens goed laten loskloppen door mijn trainer en sportmasseur Rob. Om de boel nog een beetje soepel te krijgen moet hij zijn toevlucht zoeken tot buitengewoon barbaarse folterpraktijken. Maar dat is de man wel toevertrouwd. Het gerucht gaat dat hij in bepaalde kringen bekend staat als “De Slager van Plaswijk”, maar dit gerucht is vooralsnog niet bevestigd. En ach: met een paar paracetamolletjes is het leed ook weer gauw geleden.

Na een wat korte nachtrust begeleidde - op de vroege zondagochtend - mijn kakelverse geregistreerd partner mij naar het Goudse stationnetje. U moet weten dat er het hele weekeinde geen treinen van en naar Gouda reden vanwege werkzaamheden aan het spoor. Dat de NS dit over de Roze Zaterdag (dit jaar gehouden in Gouda) had heengepland was al erg genoeg. Maar om nou ook het hele bestaan van de Vechtloop te negeren (en met name de deelname van Goudse atleten daaraan): dat ging mij een bruggetje te ver.

Gelukkig waren ze bij de NS nog wel zo snugger geweest om bussen in te zetten. En zo kon het zijn dat ik even later prinsheerlijk in een touringcar over de A12 zoefde richting Utrecht. Lekkere muziekjes via Spotify op de oortjes, om het door de chauffeur aangezette radioprogramma te overstemmen. Voor de liefhebbers: eerst lekker loskomen met Robert Cray & Hi Rhythm, om vervolgens met Sonerien Du flink door te pakken. Dat kon mij die ochtend wel bekoren, en beter: het kon mij in de juiste vermogende hardloopstemming brengen. Dat naast natuurlijk de nodige meditatieoefeningen, die er in mijn geval op gebaseerd zijn het denken geheel uit te schakelen. Een kolfje naar mijn hand. Ik pas het ontelbare malen per dag toe.

Vanaf Utrecht bracht een Sprinterboemeltje mij naar Weesp. Van lieverlede vulde het vehikel zich met atleten en atletes die hun zinnen op het Vechtfestijn hadden gezet. Onderweg werd mijn aandacht vooral getrokken door het Naardermeer, dat eigenlijk door de spoorbaan doorsneden werd. Daardoor werd dit meer in mijn beleving eerder een verzameling grote waterpartijen. Achterlangs manege De Bleijenberg, dat vandaag zou dienen als start-, doorkomst- en finishlocatie, koerste het treintje uiteindelijk aan op het oerlelijke Weesper Hauptbahnhof, dat in afzichtelijkheid slechts wordt overtroffen door het Goudse Gare Central. Maar dat geheel terzijde. Tegen kwart voor elf was ik ter plekke, en een twintigtal minuten later was ook Arranraja gearriveerd vanuit het Diemense.

Eigenlijk was het de bedoeling dat onze vrouwen ons vandaag zouden vergezellen. Dat wil zeggen: niet bij het hardlopen zelf, maar wel bij de Fore- and Afterparties en natuurlijk bij het aanmoedigen. Tot drie keer toe zouden zij hun hardloopadonissen hartstochtelijk kunnen cheeren tijdens het volbrengen van de monsterinspanning. Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Uiteindelijk konden ze geen van beiden - om uiteenlopende redenen dan wel oorzaken - maar wel hebben ze ons plechtig moeten beloven een volgende keer wèl van de partij te zijn.

Het was goed, heel goed, om Arranraja weer te zien in blakende gezondheid. Geanimeerd en indringend pratend over de highs & lows die elk gedurende het afgelopen jaar had meegemaakt, wandelden twee loop- en blogvrienden voor de derde maal in successie langs het water van de Vecht richting Manege de Bleijenberg. Arranraja was zo goed geweest om twee dagen van tevoren ons beider startnummers op te halen bij het Plaatselijke Sporthuis. Dat scheelde weer in de immers buitengewoon strakke planning van activiteiten die moeten worden uitgevoerd alvorens het startschot kan klinken.

U kent de hele riedel inmiddels wel: startnummer opschroeven, doping versnijden en inbrengen, zenuwenplasjes doen, een hakkebilletje hier, een kniehefje daar. We liepen samen een halve kilometer in, om daarbij te constateren dat het weliswaar niet ál te warm was, maar dat door de hoge luchtvochtigheid het wel een beetje benauwd en klam aanvoelde. Gelukkig stond er van tijd tot tijd een licht briesje, zo hadden wij starend naar de boomtoppen al vastgesteld.

Uiteraard had enige dagen meteorologische research al uitgewezen wat de klederdracht voor vandaag moest zijn. Voor de gelegenheid had ik mijn rode AV Gouda On Fire shirt aangetrokken, een shirt dat ter gelegenheid van de Grote Brand in het atletiekstadion van Gouda was vervaardigd. Deze aangestoken brand in de Nieuwjaarsnacht had een groot deel van de inventaris van de atletiekvereniging verwoest. Als minuscuul onderdeel van een grote fondsenwerving werden de shirts in groten getale gedrukt en verkocht, waarbij de opbrengst geheel ten goede kwam van AV Gouda.

Het strijdplan voor vandaag was simpel. Er werd gemikt op een gemiddelde snelheid van 10.5 kilometer per uur. Dit zou betekenen: een eindtijd laag in de 57, zo rondom 57.10. We zouden – zo zegden wij elkaar toe – rustig en behoudend starten. En dat terwijl wij beiden beter weten. We zijn wel wat op leeftijd, maar aan onze druistigheid mankeert nog altijd niets.

De start van de 10km-beproeving ging plaatsvinden om 12:10, 10 minuutjes na de start van het kleinere 5km-broertje. Reeds een kwartier van te voren gaf ik mijn Garmin opdracht om een satelliet te zoeken. Ik weet namelijk dat mijn sporthorloge lijdt aan keuzestress: als ie eindelijk een aantal satellieten heeft gevonden kost het hem onnoemelijk veel moeite om uit al dat hooghangend fruit een keuze te maken. En ja hoor: pas anderhalve minuut voor de start gaf het kleinood een all-clear en kon de wedstrijd beginnen.

Vlak na de start doemt de eerste bezienswaardigheid op: het Torenfort aan de Ossenmarkt maakte ooit deel uit van de Hollandse Waterlinie en later ook van de Stelling van Amsterdam. Ditzelfde geldt overigens voor het Fort Uitermeer dat we na zo’n 7 kilometer zouden gaan tegenkomen. De eerste kilometer langs het Torenfort ging gelijk al iets te snel: 5:38. Als we dat volhielden dan kwamen we mooi laag in de 56 minuten uit, maar was dit niet een beetje te moedig?

Intussen waren we na zo'n tweehonderd meter langs de Vecht het stadje binnengetreden. Zoals eerder beschreven ademt en straalt het een heerlijk ouderwetsch karakter uit. Het Gezicht Weesp (de binnenstad) is een van Rijkswege beschermd stadsgezicht, en laten we dat maar zo houden ook.

Allerlei landmarks doemden op tijdens het zigzagkoersje door de stad. Bij restaurant Ciao Italia hadden ze in allerijl de steigers weggehaald die Arranraja twee dagen tevoren nog had aangetroffen. Hierdoor was de volledig gestripte gevel goed zichtbaar. De Albert Heijn en de Hema waren zoals gebruikelijk geopend op deze Dag des Heeren. En bij café Bijna Thuis (op precies 1.5km) was het ondanks het vroege middaguur al een drukte van belang. Ja laat die Weespenaren maar schuiven, ook op zondag! We vervloekten die ellendige klinkers op de Oudegracht die het soepel doorlopen verhinderden. Voor mij extra mooi was de doorgang door de Hanensteeg, die veel gelijkenis vertoonde met het Hanengeschrei (ook een steeg) in Utrecht. En na een grote boog om de Grote of St Laurenskerk verlieten wij het beeldige binnenstadje middels het passeren van café De Walrus. Mooie naam voor een café vind ik – het doet ook wel wat Bommeliaans aan, maar vooral doet het denken aan een donkerbruin café op de Zeedijk in Amsterdam in ver vervlogen tijden.

Na de brug over de Vecht was daar weer het Torenfort aan de Ossenmarkt. Weldra zouden we de manege passeren en onze weg vervolgen langs de Vecht in zuidoostelijke richting. Er stond inmiddels drie kilometer op de teller en we waren nauwelijks in snelheid afgeweken van die 5:38 in de eerste kilometer. Ging dit wel goed aflopen?

Het gedeelte langs de fraaie meanderende Vecht is met recht het mooiste gedeelte van deze loop. Het was lekker warm aan het worden. De zon perste met meer en meer succes zijn stralen door het zwerk. Een tijd lang is er nauwelijks of geen verkoeling en moet je je ziel maar in lijdzaamheid bezitten. Na iets meer dan vier kilometer komen er dan wat meer bomenrijen langs het parcours en wordt het weer een beetje te harden. En in de schaduw voel je de wind ook beter, en vooral: lekkerder.

De eerste drankpost diende zich aan na ongeveer 4 kilometer. Die kon ik wel gebruiken! De helft van het mij aangereikte water werd oraal ingebracht; de andere helft werd zorgvuldig over het sterk kruinende bolletje gegoten. Ik moet wel wat kwijt over drankposten bij georganiseerde lopen: er staat altijd op borden zoiets als: ‘Waterpost over 100 meter’ maar die afstand blijkt dan vrijwel altijd groter te zijn. Ik heb het meermalen gecheckt gedurende mijn hardloopbaan. Doen ze dit nu om ons te kwellen, of zit er nog een diepere bedoeling achter die ons ooit aan het eind der tijden zal worden geopenbaard?

Als haas van dienst koos ik zo af en toe ook mijn eigen hazen. Als U mijn verhalen kent dan weet U dat dit vrijwel altijd vrouwen zijn. Je hebt zo je voorkeuren, zo betoog ik voortdurend. Zo ook hier in Weesp en ommelanden. Door de aandacht even van het eigen lijden af te leiden wordt het allemaal een beetje draaglijker. Niet dat dat vandaag voor mij echt van toepassing, of nodig, was. Ik voelde mij fit, sterk, en ik was lekker op techniek de kilometertjes aan het wegbuffelen. Arranraja volgde vastberaden, nam één keer zelf de kop om die vervolgens direct weer af te staan. Zoals hij zelf omschreef: dat éne moment in de hele race dat hij zelf even voor mij liep. Groot gelijk. Koesteren dat moment, natuurlijk.

En toch: mijn kompaan kreeg het zo zoetjesaan iets zwaarder. Dit sloop er heel langzaam in, en was aan zijn ademhaling en het staccato-gehalte van zijn opmerkingen te horen. BTW ik zeg dit allemaal wel, maar zelf ben ik al helemaal niet zo’n prater tijdens het hardlopen, zeker niet als het tempo rond de 5:40 de kilometer (of sneller) bedraagt.

Want intussen waren we 5 kilometer op dreef, en nog altijd koersten we af op een eindtijd volgens planning – mits we dit konden volhouden. Geregeld kwamen wij de Running Blind-koppeltjes tegen: een blinde of slechtziende loper via een touwtje verbonden aan een ziende collega. Mooie initiatieven, mooi dat dat zo kan. Je kon ook zien dat het vooreerst een plaatselijke loop was: lopers begroetten elkaar voortdurend bij het passeren, en namen werden voordurend gescandeerd door het uitzinnige publiek aan de boorden van de Vecht. Het maakt zo’n kleinschalige loop tot een heel gezellig festijn.

Net na het 6km-punt koerst het loperspeloton af op het keerpunt nabij Fort Uitermeer. Arranraja ontwaarde ineens een koe langs de weg, waarvan hij in eerste instantie dacht dat het een nepexemplaar was. Net zoals die Osborne-stieren die in vroeger tijden menig Spaans heuveltje opsierden om de dorst naar sherry op te wekken bij de argeloze automobilist. Hier triggerde het inderdaad de dorst, maar dan wel die naar helder water uit een bekertje of uit een spons.

Bij het keerpunt op bijna 7 kilometer was daar dan eindelijk die langverwachte drankpost. Hier beleefde Arranraja een dip eerste klas. Er werden hier geen sponzen aangereikt, en dat was nou juist waar mijn loopmakker zo’n enorme behoefte aan had. Teleurgesteld besloot hij een klein stukje te wandelen, om het een plekje te geven. In eerste instantie had ik dat niet door – ik had gewoon een bekertje water gepakt en dit al hardlopend geledigd. Maar even later werd het mij gewaar dat het object van al mijn haas(t)werk niet meer in mijn kielzog te bekennen was. Uiteraard vertraagde ik mijn pas, maar dat had in eerste instantie tot gevolg dat zeker twintig atleten mij passeerden. Na een minuutje dribbelen-op-de-voorvoetjes mijnerzijds was Arranraja gelukkig weer present en konden wij onze tocht vervolgen.

Vanzelfsprekend moesten we wel even opschalen naar het streeftempo. In principe hoefden we niet sneller te gaan dan dat, want we hadden in de afgelopen kilometers al voldoende op het schema gewonnen. Toch was te merken dat mijn goede loopvriend steeds meer kleine gaatjes liet vallen. Zo ontstond op een gegeven moment het volgende driegesprek:

Arranraja: “Help, mijn haas gaat er vandoor”
Onbekende loper: “Oh ja, wie is dat dan?”
Arranraja: “Dat is Peter, daar in dat rode shirt”
Onbekende loper: “Peter, je zou toch hazen?”
Peter: “Hmmm ik geloof dat ik mijn plichten aan het verzaken ben”
Onbekende loper: “Dat kun je wel zeggen”
Peter: “Oh nee, straks moet ik mijn gage weer terugstorten”
Onbekende loper: “Aan je werk dan maar weer!”

En zulks geschiedde. Toch bleef het voor mijn kompaan niet gemakkelijk. Ik had bedacht dat indien ik hem in een goede uitgangspositie op het 9km-punt had gebracht, ik vanaf dat moment kon gaan demarreren, al was het alleen maar om alle beschikbare energie nog eens flink aan te spreken. Ik (en Arranraja zelf ook) zorgde dat we tot dat moment in een goed tempo bij elkaar bleven lopen. Zo kon ook hij met de nodige slack die laatste kilometer doorkomen op weg naar een gunstige tijd.

Er was nóg een tweetal motieven voor een enorme versnelling in die laatste kilometer. Heel wat mensen waren ons in de afgelopen 2.5 kilometer gepasseerd, en dat kon natuurlijk niet ongestraft gebeuren. En het tweede motief was een heus luipaardmotief, op de groenzwarte lange tights van een hardloopdame die bijna honderd meter voor mij uit liep. Die prooi moest – zo vond ik – verschalkt worden.

Precies op het 9km-punt ontstak ik alle raketten en demarreerde weg van mijn hardloopmakker. Op stoom geraakt kon ik mijn vizier richten op wel 15-20 hardloopmensjes die voor mij als een zeker te vangen prooi rondliepen, zich niet bewust van het lot dat ze beschoren zou zijn. De één na de ander werd opgevist en overstoken, inclusief het luipaard. Arranraja zou later opmerken dat het hem verbaasde dat ik niet een tijd lang in het kielzog van die hinde was blijven koersen. Maar ik wilde eigenlijk alleen maar doorversnellen tot aan die vermaledijde finish bij die vermaledijde manege.

In de woeste eindsprint bereikte ik nog een snelheid van 15km/h. Daarna kon ik mij buitengewoon tevreden over de finish storten met een eindtijd van 56:36. Direct werd mij een fraaie medaille omgehangen door een dame die al net zo enthousiast was als ik. Daarna draaide ik mij om teneinde de laatste meters van Arranraja te aanschouwen. En wat bleek: ook hij had in de laatste kilometer kunnen versnellen (de bikkel!) en zo kwam hij over de finish gestoven in een keurige tijd van 57:10. Een tijd die precies volgens plan was. Missie volledig geslaagd. Nota bene: hij was 35 seconden sneller dan vorig jaar (ikzelf precies een minuut), dus ook dat was een prachtig en tot grote tevredenheid stemmend gegeven.

Nadat we even waren bijgekomen vervoegden wij ons weer bij de finish om de dappere lopers na ons te begroeten. En dat waren er nog heel wat. De 82-jarige Anton uit Amsterdam, die ook al bij de Haastrechtloop acte de présence had gegeven, verdient hierbij een speciale vermelding. Wat een klasbak is dat, regelrecht uit de Eregalerij van de Oude Glorie. Fantastisch!

Op verzoek maakte ik een aantal foto’s van twee jonge vrouwen die eerder de 5 kilometer hadden getackeld. Als wederdienst nam een hunner een drietal foto’s van Arranraja en mij voor in het plakboek. Uiteraard is één van deze foto’s bijgevoegd om dit verslag te illustreren.

Ruim nadat de laatste deelnemer de finish had gepasseerd togen wij naar de kledingafgifte, waar alleen nog onze tassen stonden. Verder was iedereen al weg. Tijdens het omkleden in de geïmproviseerde kleedkamer vertelde een vrijwilliger ons dat de organisatie de 15k en de halve marathon wel móest schrappen omdat er simpelweg niet voldoende vrijwilligers meer op te trommelen waren om het een en ander in goede banen te leiden. Dat was het dus! Het triggerde bij mij wel de gedachte dat ik in Gouda bij gelegenheid ook maar eens wat vrijwilligerswerk moest gaan doen. BTW dit onderwerp kan nu weer van de parkeerflap af, toch?

Na een rustige wandeling scheidden uiteraard weer onze wegen op station Weesp. Het was alweer een geweldige happening geweest, een trilogie die zijn weerga niet kent. Op naar nog vele Succesvolle Samenlopen, niet alleen in Weesp, maar hopelijk ook in veel andere plaatsen. En collega-bloggers: volg nou dit voorbeeld en komt allen meedoen! Ik vind het echt buitengewoon leuk om samen met die mensen die je anders alleen maar online ontmoet (bij reacties op blogs), gewoon ‘in het echt’ de hardloopschoentjes onder te binden en gezellig een georganiseerde loop weg te draven! Je kan er waardevolle vriendschappen aan overhouden, zoals in het onderhavige geval.

Heroprichting in Haastrecht (2 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 18 juni 2018 23:52

De trouwe lezertjes van mijn blog zullen het ongetwijfeld hebben gemerkt. Na het optekenen van het verslag van de Zevenheuvenloop 2017 –geplaatst in een droevige omlijsting - had schrijver dezes de pen gedurende een half jaar niet meer in de inktpot gedoopt. De motivatie was er simpelweg niet, of beter: niet meer. Ook het hardlopen zelf stond een tijd lang niet in de spotlight van mijn bestaan. Ik keerde terug naar een soort van basisniveau: trouw volgde ik op zaterdagochtend de Goudse Runners-trainingen, en maar heel zelden werden de loopschoentjes uit het vet gehaald voor een duurloop of een georganiseerd evenement.

Maandenlang low-key
De Bruggenloop in december was de eerste wedstrijdloop die door mij van mijn kalender werd geschrapt. Dit was voor de organisatie aanleiding om dan ook maar gelijk de hele loop te annuleren. Just kidding uiteraard. Door hevige sneeuwval was het parcours op die bewuste 10 december 2017 onbegaanbaar geworden zodat er van een Bruggenloop geen sprake kon zijn. Nou goed dan, die had ik dus sowieso gemist. Maar er zouden door mij in de daaropvolgende maanden nog meer lopen worden afgelast. Deels vanwege motivatiegebrek, deels vanwege ernstig gemankeerde voorbereiding.

Natuurlijk heb ik het afgelopen half jaar nog wel wát uitgespookt op hardloopgebied. De tweede zondag van januari is altijd de dag van de HAWA-loop. Dit is een rustige duurloop ‘en groupe’ ter ere van Hans van de Water, de oprichter van de Goudse Runners, die ook nog eens omstreeks die dag zijn verjaardag viert. Het festijn start en eindigt op de Goudse kinderboerderij De Hofsteden. De atleten kunnen hierbij kiezen tussen afstanden van 6, 8 en 13.3km. De inmiddels 75-jarige Goudse Runners-pionier geeft vervolgens op de langste afstand zelf het tempo aan. En denk overigens maar niet dat het daarom een slakkengang is! Gezellig keuvelend (dat wel) wordt de afstand volbracht, en daarna doen de Goudse Runners zich ter ere van het feestvarken tegoed aan drank en spijzen in de gezellige kantine van de kinderboerderij. BTW volgens mij is het geen kinderboerderij maar toch echt een dierenboerderij.

Normaal gesproken laat ik verstek gaan bij de HAWA-loop vanwege de Halve van Egmond. Dat voelt eigenlijk altijd een beetje als verraad: je laat je GR-vrienden in de steek juist wanneer ze je het hardst nodig hebben. Just kidding. Natuurlijk kan ik gemist worden. Daarbij: de Halve van Egmond is voor mij een loop die zijn weerga niet kent en die mij op het lijf geschreven is. Maar ik was inmiddels zover teruggevallen in conditie en vermeerderd in gewicht dat ook door dit festijn een streep moest worden gezet. En dus liep ik op die dag lekker mijn 13.3 kilometertjes door de landerijen rondom Reeuwijk-Dorp achter Hans aan, vergezeld door een aanzienlijke groep mede-Goudse Runners. Zie aangehechte foto om een indruk te krijgen van dit groepsgedrag.

Op 4 februari volgde de Groenhovenloop – één van de meest aansprekende lopen van Gouda en omstreken. Ik had mij ingeschreven voor de 10km, en ach ik zou wel zien waar het scheepje zou stranden. Welnu: het strandde na ongeveer zeven kilometer, net na het verlaten van Reeuwijk-Dorp op weg terug naar het atletiekstadion in Gouda. De pijp, die tot op dat moment redelijk gevuld was, begon ineens en in rap tempo leeg te raken. De laatste kilometers waren een ware martelgang moet ik U bekennen. Na 57 minuten en 7 seconden waggelde ik uitgewoond over de finishmatten, meewarig aangestaard door vele van mijn Goudse hardloopvrienden en -vriendinnen. Ik besefte dondersgoed dat ik inmiddels tot een buitengewoon bedenkelijk niveau was afgezakt.

Onder die omstandigheden was het uiteraard uitgesloten dat ik de 2018-editie van de CPC met mijn aanwezigheid kon gaan opsieren. Nog steeds trainde ik maar één keer in de week, op mijn ‘eigen’ vertrouwde zaterdagochtend met mijn strijdmakkers onder bezielende leiding van trainer (en vaste sportmasseur) Rob. Meer niet. Het lichaamsgewicht steeg zodanig dat ik de weegschaal niet meer onder ogen durfde te komen.

Verrijzenis in de vrieskou
17 maart 2018 bracht de 10km Reeuwijkse Plassenloop, en het evenement ging ditmaal gebukt onder ijzige en stormachtige omstandigheden. Gezien de vorm van dat moment eigenlijk een belachelijke opgave. Maar ik besloot de challenge toch aan te gaan – en dat is denk ik het kenterpunt voor mij geweest. Bijna een uur lang ploegde ik onder Siberische Omstandigheden langs de grootste van de Reeuwijkse Plassen. Het lichaam schreeuwde om stoppen, de geest maande mij echter om vooral door te gaan. De onder deze barbaarse condities binnengesleepte 58.22 was natuurlijk een buitengewoon matige tijd – maar toch voelde het als een kleine overwinning op mezelf.

Vanaf die dag ontwaakte ondergetekende meer en meer uit zijn sportieve winterslaap, die al in het najaar wegens luchtwegproblemen was ingetreden, maar die door alle droevige ellende alleen maar vaster was geworden.
Langzaam werden de trainingsprestaties weer wat beter. En ook begon ik – naast de zaterdagochtend - zo nu en dan wat vaker te trainen in de week, soms op dinsdagavond, soms op vrijdagochtend. Maar nog altijd waren dat louter intervaltrainingen; duurlopen kon ik nog steeds niet opbrengen. Op Koningsdag 27 april waagde ik mij als gebruikelijk aan de traditionele, gezellige, kneuterige Goudse Runners-Koningsloop over een slordige 10 kilometer. Uiteraard werd daar nog steeds geen prestatie van formaat geleverd. Maar wel triggerde dat weer de behoefte aan - en het verlangen naar - duurlopen.

Na de Koningsloop werd in rap tempo de trainingsarbeid opgeschroefd. De dinsdagavond en vrijdagochtend werden steeds meer benut. Bovendien werden nu ook af en toe de vrije zondagochtenden voor duurlopen ingezet. Daarbij: het lichaamsgewicht kwam eerst op een status quo terecht en begon vervolgens zowaar te zakken. Heel langzaam, dat wel.

De Halve Marathon van Leiden (op 27 mei), waarvoor ik ook stond opgelijnd, kwam vanzelfsprekend nog veel te vroeg. Ook die beproeving moest worden geschrapt, maar ik moet erbij zeggen dat ik dat - door de ontstellende warmte op die dag - ook niet zo'n heel groot probleem vond. Vroeg op die zondagochtend nam ik mijn besluit. Ik deed wel, en zie tot op de dag van vandaag niet om.

Buffelen in Beetjekrom
Een flink aantal interval- en duurlooptrainingen verder werd het toch maar weer eens tijd voor een georganiseerd hardloopfestijn. 15 juni zou de grote dag worden. Voor het eerst in de geschiedenis van de Haastrechtloop werd het evenement op de vrijdagavond gehouden. Ik had mij drie weken van tevoren ingeschreven voor de 10km. Ook werd er op die avond een 5km georganiseerd.

Het is een qua omgeving en natuur prachtige loop daar in Haastrecht en ommelanden. Eerst loop je langs de provinciale weg zo’n drie kilometer richting Hekendorp. Daar aangekomen sla je rechtsaf in zuidelijke richting en ga je via de weg en vervolgens de paden dwars door de mooie natuur richting het riviertje de Vlist. Vervolgens loop je langs die meanderende stroom weer richting Haastrecht, en na een doorgang door een klein volkswijkje met veel enthousiaste toeschouwers stiefel je weer richting de finishboog bij het Haastrechtse Sportpark.

Het enige nadeel van het lopen ’s-avonds in de zomer vind ik de enorme zwermen insecten die en masse zich een weg willen banen naar (en in) je luchtwegen. Zeker in Gouda en omstreken (met de Reeuwijkse Plassen en de vele waterwegen) kan dit uiteraard hinderlijk zijn. Maar enfin, we laten ons toch ook niet ringeloren door de eerste de beste roedel muggen, toch? Gewoon proberen zoveel mogelijk je mond te houden tijdens de wedstrijd – in volle inspanning wordt het aangaan van conversaties met medelopers over het algemeen toch al niet gewaardeerd.

Des ochtends op diezelfde 15e juni had ik met mijn Goudse Runners-hardloopvrienden al een testloop van 3km verhapstukt (bron: Arranraja). In plaats van de reguliere training lopen de atleten (na het inlopen, de warming-up en de loopscholing) zeven-en-een-half rondjes over de atletiekbaan. Na het voltooien van deze monsterafstand ontvangt elke loper een rode roos van de trainers en wordt de boel afgesloten met een smakelijke brunch volgens het principe van de Amerikaansche Fuif.

Vanzelfsprekend had ik mijn rondjes plichtmatig en in niet al te rap tempo afgewerkt: er stond immers nóg een beproeving op het menu die dag. Maar met een gemiddelde tijd van 5:21 per kilometer was ik toch tevreden – ik had heel relaxed kunnen lopen op techniek zonder mij nodeloos te vermoeien.

Des avonds peddelde ik heerlijk ontspannen op het fietsje naar Haastrecht, een pittoresk dorpje gelegen onder de rook van Gouda. De bandjes van het vehikel hielden het net zoals vorig jaar voorbeeldig – hoe anders was dat toch een viertal jaar geleden. Het verslag van dat debacle is voor geïnteresseerden nog steeds op te vragen op deze website.

De temperaturen lagen al de hele vrijdag aan de hoge kant. Het was duidelijk dat, om deze warmte afdoende te kunnen pareren, er door mij een minimum aan looptextiel moest worden gedragen. Concreet houdt dit in: singletje, korte tights en enkelsokjes. En uiteraard de schoentjes, want nog altijd doe ik niet aan barefoot running – het zit er gewoon niet in.

Ik was lekker vroeg op de plaats des heils: de voetbalvelden van VV Haastrecht. Dat gaf mij buitengewoon veel gelegenheid om rustig het startnummer op het shirt en de chip op de schoen te monteren en onderwijl gezellig te keuvelen met bekenden die op het festijn waren afgekomen. Veel Goudse Runners weten jaarlijks de weg naar Haastrecht te vinden. Maar ook vanuit andere plekken in de regio waren veel enthousiastelingen aanwezig. Zo ontwaarde ik in de uitzinnige mensenmassa mijn loopvriendin-for-the-occasion Everdien, met wie ik ooit (lees: 2016) in het gezelschap van loopmaat Jaco een halve marathon had weggedraafd. Zij was vandaag met haar partner Matthijs aangetreden om de 5km te tackelen. Bijzonderheid: op de uitslagenlijst was achteraf te zien dat Everdien zevende was geworden bij de vrouwen, en Matthijs derde bij de mannen. Voorwaar een aansprekend resultaat van dit koppel!

Na een aantal inloopronden met zaterdag-loopmaat Nico werd om klokslag vijf over half acht het startschot gelost voor de 10 kilometer. Omdat Nico conditioneel veel verder is dan ikzelf, en omdat ik altijd wat behoudend moet starten, moest ik hem al snel laten gaan. De eerste kilometers liep ik op met mijn dinsdagavond-collega Hans, en samen volbrachten wij de eerste 3 kilometers in een gemiddeld tempo van 5:35 per kilometer. Maar ik kon aan Hans’ ademhaling en de daarmee gepaard gaande geluiden snel opmaken dat het voor hem allemaal een weinig te rap was. En waar het nou in vredesnaam vandaan komt weet ik niet, maar ondanks de warmte voelde ik voldoende energie voor een pittige versnelling. Ik schakelde op, liet Hans achter me, en liep het gat dicht naar een groepje dat niet lang daarvoor langs ons was geschoven. Een kilometer lang voerde ik het groepje aan, maar ik had behoefte aan nóg meer snelheid. Zo’n 50 meter voor mij liep zaterdag-collega Dirk, en ik besloot nog verder te versnellen om ook het gat naar hem dicht te lopen. Bij de drankpost op het 5-kilometerpunt had ik hem te pakken. We wisselden een blik van verstandhouding uit en ik maande hem om in mijn kielzog te blijven. Want het ging me nóg niet hard genoeg. Wat ter wereld was er met mij aan de hand? Zo goed had ik me in geen tijden gevoeld.

Na ongeveer 5.5 kilometer brak Dirk’s verzet en ging ik verder op zoek naar hardloopmensjes om op te rapen. Gelukkig dienden die zich in groten getale aan. Ik kon telkens neerstrijken op zo’n hardloper-doodloper, even een paar tellen uitrusten en dan weer er vandoor richting het volgende (on)gewillige slachtoffer. Wat ging me dit een partij lekker, en wat bleef ik lekker op techniek lopen! De kilometertijden waren teruggebracht naar zelfs 5:13 – een maand geleden had ik iedereen voor gek verklaard die mij zou hebben gezegd dat ik dat kon lopen.

Na 8 kilometer werd het allemaal wel wat zwaar en beleefde ik even een dip waardoor de kilometertijd weer naar de 5:35 steeg. In de laatste zware kilometer ontwaarde ik echter de geur van broodjes bal en kaassouffleetjes van de voetbalkantine waardoor het tempo rap weer boven de 11 km per uur uitkwam. En om de vreugde helemaal compleet te maken stond in de allerlaatste bocht voor de finish mijn lief met de fotocamera in de aanslag om haar kakelverse geregistreerd partner te vereeuwigen in zijn laatste meters. Wat een heerlijke verrassing! In een gezien alle omstandigheden fraaie tijd van 54:43 stoof ik over de finish daar in Haastrecht – een mooie markering van een zich voortzettend herstel na een moeizame en nare hardloopperiode.

What's next?
De grote apotheose van het voorseizoen heb ik echter nog in petto. Een prachtige traditie zal op zondag 24 juni in ere worden gehouden. In het schilderachtige Weesp zullen loopvriend en meesterblogger Arranraja en ik voor de derde maal gezamenlijk de Vechtloop verhapstukken (bron: Arranraja). Ditmaal over een afstand van 10km. En ik ben er klaar voor! Hopelijk hij ook – we gaan het zien allemaal. Afgelopen zondagochtend liep ik nog een ijzersterke 12km met mijn loopvrienden, maar ik weet dat ook Arranraja zich qua voorbereidingen niet onbetuigd heeft gelaten. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een mooie Succesvolle Samenloop, waarvan wij beiden zoals gebruikelijk weer uitgebreid en meeslepend verslag gaan doen.

Over the Hill and Down the Slope - this one's for you Mom (4 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 31 december 2017 00:46

18 november 2017 - The day before
Goh wat was ze nog helder op die zaterdag in het ziekenhuis. Het was de verjaardag van mijn lieve dappere moeder, maar het was een verjaardag onder bedrukte omstandigheden. Wij wisten dat ze niet meer thuis zou komen, dat slechts een verpleeghuis nog haar laatste ‘woonadres’ zou kunnen worden. Zij wist het ook, besefte het ook. In een bedrukte stemming aten we de roomsoesjes die mijn vader in haar opdracht uit de plaatselijke banketbakkerij had meegenomen. Mistroostig zei ze dat dit de ellendigste verjaardag was die ze ooit had meegemaakt.

“Hou je goed” zei ik zoals zo vaak tot haar bij het afscheid, vergezeld van een warme knuffel. “I’ll try” sprak ze zoals gebruikelijk. De moedeloosheid klonk in haar stem, als nooit te voren. Maar natuurlijk kon ik niet weten dat dit onze allerlaatste woordenwisseling zou zijn. Moedeloosheid was razendsnel aan het overgaan in capitulatie.

19 november 2017 - The day after the day before, and before the day after
Een toch al flink doorwaakte nacht werd ook nog eens ruw beëindigd door het wekkertje van zeven uur. Brak als een konijn opende ik mijn luikjes en veegde de slaapresten tussen de oogleden vandaan. Er ging vandaag hardgelopen worden, en hoe! De bestemming van de dag was Nijmegen, waar ik mij voor de vierde keer op rij aan de start van de 15km Zevenheuvelenloop zou melden. Ondanks alle beslommeringen, waaronder ook wat hardnekkige luchtwegproblemen èn het slaapgebrek, had ik er zin in vandaag! Mijn lief ontwaarde dat in mijn vermoeide doch opgewekte oogopslag en besloot een koolhydraat-, vezel- en eiwitrijk loopontbijtje voor mij in elkaar te knutselen. Eenvoudig doch voedzaam. Terwijl zij daarmee doende was kon ik heerlijk rustig het startnummer op mijn shirt monteren en de rest van de kledij uitzoeken aan het looprek. Er was een mooie mix van regen en zonneschijn voorspeld bij een redelijk aangenaam hardlooptemperatuurtje van ca. 10 graden.

Mijn startnummer was dit keer alwéér geen 24601. Deze zin – ik besef het – staat hier wat plompverloren en behoeft enige uitleg. 24601 is het nummer van gevangene Jean Valjean bij de dwangarbeid die hij 19 jaar lang onder toezicht van de meedogenloze gevangenisopzichter Javert moest verrichten in het strafkamp. We hebben het hier natuurlijk over Les Misérables van Victor Hugo. Mijn jongste dochter en ik zijn gek op het boek, de musical, de film. En niet zo’n klein beetje ook, maar echt totally nuts. En dus: bij het toegewezen krijgen van bovengenoemd nummer als startnummer zou ons leven pas ècht inhoud en kleur krijgen. Dat wilt U vast wel begrijpen, toch? Bovendien begrijpt U dan in één keer ook waarom ik mij zo veelvuldig inschrijf voor massale lopen met meer dan 24600 inschrijvingen. Tezamen met de Postcodeloterij vormt dit het tweetal kansspelen waaraan ik al jarenlang - vergeefs - meedoe.

Na het roerend afscheid in Huize De Haan vertrok ik om klokslag twee over negen voor mijn Grote Reis naar het Oosten des Lands. En dat het een grote reis zou worden stond al een aantal dagen vast. Het zou groter zijn dan gebruikelijk. De NS had in eendrachtige collaboratie met Prorail besloten dat uitgerekend de dag van de Zevenheuvelenloop zou worden uitverkoren voor het verrichten van preventief en corrigerend spoorwegonderhoud. Om precies te zijn: het klusje zou worden uitgevoerd tussen Woerden en Utrecht. Dit betekende dat ik om zou gaan reizen via Amsterdam – zo had ik mij bedacht. Eerst zen-relaxed met het boemeltje naar Amsterdam Centraal, en vervolgens al even zen-relaxed met de Intercity van het Hoofdstedelijk Hoofdstation naar de Keizer Karelstad. Gezien het vroege tijdstip zouden de treinen nog niet al te vol zitten, en dat zou mijn innerlijke rust sterk ten goede komen.

Vlak voordat wij ter hoogte van Holendrecht de Amsterdamse stadsgrenzen passeerden, ging opeens de mare: er loopt een persoon op het spoor bij Muiderpoort. Wat deze persoon daar aan het doen was: daar kon niemand ons iets over vertellen. Ook het communicatief meestal uiterst vaardige NS-personeel moest het antwoord schuldig blijven. Maar deze Stompzinnige Spoorzoekerij van een ongetwijfeld Verwarde Persoon zorgde er wèl voor dat het zorgvuldig uitgedokterde reisschema ijlings veranderd moest worden. Op Bijlmer Arena sprong ik met een flukse beweging uit het Sprintertje en jumpte ik enige tijd later met een al even flukse beweging in een Intercity (extra trein) van Schiphol naar Nijmegen. Aanvankelijk was deze trein lekker leeg, totdat in Utrecht (en verder) het vehikel meer en meer volstroomde met hardlooptoeristen.

Vermoeid kotste de trein op het station van Nijmegen haar atletische lading uit. De buitengewoon jolige conductrice had ons vlak daarvoor nog een fijne wedstrijd gewenst, en ons medegedeeld dat het heerlijk loopweer zou zijn. Ik wil er toch voor pleiten dat de treinbeambten zich bij hun leest houden en de meteorologische aspecten verder overlaten aan de professionele weervorsers waarmee ons land toch al zo rijk gezegend is. Het begon namelijk direct na het verlaten van het station meedogenloos te spetteren. Echt zo’n strontvervelende sproeiregen waarvan je binnen enkele seconden doorweekt raakt. Bijna had ik rechtsomkeert gemaakt richting mijn warme huisje en dito nestje, maar ik vond toch dat ik dapper moest zijn. En zo sjouwde ik verbeten voort richting het Keizer Karelplein rondom welke de kleedgelegenheden zich bevonden.

Halverwege het station en voornoemd plein word je – als je niet oppast – in de Zevenheuvelenexpo gefuikt. Dit is het walhalla van de hardloopcommerciëlen die daar hun waar willen slijten aan de argeloze passanten. Nu had ik al drie (zegge: 3) keer eerder meegedaan aan dit hardloopfestijn, maar elke keer was ik er met open ogen ingetuind – en bij deze vierde keer was het al niet anders. Te mijner verdediging kan en moet gezegd worden dat ik bij géén van die vier gelegenheden mij heb laten verleiden tot het doen van aankopen. Erewoord. Het zal ooit op het conto van mijn leven worden bijgeschreven, dat weet ik zeker. Wel pakte ik alles aan wat rondom de Expo werd uitgedeeld – meestal door jonge frisse Nijmeegse studentes. Zo kon het zijn dat – pendelend tussen al die vrolijke jongedames - ik mijn rugzakje gestaag kon vullen met ice-gels (je weet maar nooit tenslotte) en diverse repen die speciaal voor ná de inspanning bedoeld waren. Herstelrepen dus.

Zo langzamerhand werd het tijd om mij in de wedstrijdkledij te steken. Bij de Keizer Karel Parkeergarage, de ABN-Amro, de Rabo èn bij De Vereeniging - allemaal designated omkleedplaatsen - werd mij de toegang hooghartig geweigerd. Zag ik er te shabby uit soms? Slechts bij de Capter Parkeergarage op de Oranjesingel was er nog een plaatsje in de herberg voor mij. Binnen was het druk, maar lekker warm. Ik besloot om zo lang mogelijk in de garage te blijven om later maar niet al te lang in het startvak te hoeven staan kleumen. Rustig kleedde ik mij om en voedde mij met de gebruikelijke zaken zoals banaan, havermoutrepen en een mengsel van water en sportdrank. En vanzelfsprekend werd weer de nodige doping ingebracht. Intussen keek ik naar al die prachtige atleten en atletes met wie ik de 15 lange kilometers, de elementen en het geaccidenteerde terrein zou gaan overwinnen. We zaten allemaal in hetzelfde schuitje vandaag, maar voorwaar: wij zouden er gelouterd uitkomen! Zo veel stond vast.

Iets minder dan een half uurtje voor de start arriveerde ik in het startvak. Op weg daar naartoe bezocht ik Dixiland regelmatig voor de nodige sicherheits- en zenuwenplasjes. Zo gaat dat in het barre hardloopleven, het overkomt ons allemaal. Zelf heb ik er een hekel aan om onderweg te moeten plassen – stilstand betekent voor mij achteruitgang. Dan maar liever vooraf de laatste druppels uit het kraantje persen, en vooràl niet drinken in het startvak. Anders is er al helemaal geen houden meer aan.

In het Rode Startvak was het zaak om de schaarse zonnige plekjes op te zoeken, anders zou het zeker kleumen worden. Over mijn wedstrijdtenue had ik dit keer geen Komo-jasje gedrapeerd, maar een bij de Action á 0.57 Euro (stuksprijs) aangeschafte poncho. Mijn goede loopvriend Arranraja had mij dit al een eeuwigheid geleden aangeraden, met daarbij de buitengewoon schrandere opmerking dat ik die Komootjes dan gewoon weer voor het huisvuil zou kunnen gebruiken. En ook thuis was er al eens op aangedrongen, maar tot op heden had ik dit allemaal in de wind geslagen – voorwaar een smet op mijn blazoen.

Koud was de meute amechtig en kleumend naar de startmatten aan het wandelen, of een al even koude sproeiregen begon het loperspeloton te teisteren. En aan de inktzwarte lucht te zien zou dit buitje nog wel even aanhouden. Goh, wat heb ik daar een hekel aan: starten in de regen. Werkelijk zeiknat passeerde ik de startlijn en drukte ik mijn nu wèl op kilometers geijkte Garmin in.

Mijn aanvangstempo lag laag: om en nabij de 6 minuten de kilometer. U moet weten dat ik met geen enkele ambitie of aspiratie aan deze loop begonnen was. Door aanhoudende luchtwegproblemen - die in de week ná de Amsterdam Halve Marathon begonnen – had ik zo goed als niet hardgelopen gedurende vijf weken. Alleen daags voor Nijmegen had ik weer eens voorzichtig meegetraind met de Goudse Runners – ziehier de fysieke toestand waarin ik mij bij aanvang van het Zevenheuvelenfestijn bevond.

De eerste 5 kilometers gaan verraderlijk vals plat omhoog. Bovendien bleef het gestaag doorpleuren (excusez le mot, maar het is een aan het Frans ontleende uitdrukking voor doorregenen). Toch ging het eigenlijk best wel lekker. Ik kende het parcours inmiddels goed, dus ik wist dat ik mij het gehele stuk over de Groesbeekse Weg gedeisd moest houden, anders zou ik later de tol betalen. Na vijf kilometer slaat het peloton linksaf de Derdebaan op voor een vlak stuk van om en nabij de anderhalve kilometer. In dit vlakke stuk bevindt zich na zes kilometer ook de eerste drankpost. Hier laafde ik mij overvloedig, en net als in Amsterdam onder het motto: van alles twee. Want op één been kan een man immers niet staan. Trouwens: op drie benen ook niet echt – dat is nog steeds een hardnekkig misverstand dat meestal bij leden van de andere sekse rondwaart. Daarom houd ik het altijd op twee versnaperingen per keer.

Aan het eind van de Derdebaan kun je, als je over het golfterrein aan de rechterkant kijkt, het heuvelgebied in Duitsland in de verte zien liggen. Wat een indrukwekkend gezicht is dat. Bij kilometer 7 slaat de meute weer linksaf, en dan begint de wereldberoemde cakewalk waaraan deze loop zijn naam dankt. Met daarbij de opmerking dat het hier niet zeven heuvelen behelst, maar enfin ook daar moet ik maar eens een keer over ophouden. Voor mij is dit altijd een heerlijk stukje parcours, juist vanwege het continue stijgen en dan weer dalen – ik krijg daar best wel een kick van. Als je maar gelijkmatig blijft lopen en niet als een debiel naar beneden gaat rennen, komt alles wel weer op zijn pootjes terecht. Mijn tempo lag erg gelijkmatig net iets boven de 6min/km, maar ik wist dat ik nog wel een inhaalslagje kon maken in de laatste 4 kilometers richting de finish in Nijmegen.

Maar vooralsnog was het consolideren geblazen. Na 9 kilometer maakt het peloton weer een bocht naar links voor een vlak stuk van ongeveer een kilometer. In dat stuk bevindt zich de tweede en laatste drankpost. Ook hier zorgde ik er weer voor dat de reserves goed werden aangevuld. Er stonden ons tenslotte nog wat lastige kilometers te wachten.

Het begint al meteen na de 10km-passage. Het atletenvolk moet hier andermaal omhoog voor een pittige en langdurige klim naar Berg en Dal. Het verhaal gaat dat al bij Hotel Erica de top van die col ligt, maar dan kom je als loper echt bedrogen uit. Het stijgen duurt hierna namelijk nog enige honderden meters, en pas bij het betreden van de Oude Kleefsebaan – weer richting Nijmegen – krijg je echt het gevoel dat de klim erop zit.

Vanaf de Oude Kleefsebaan krijg je dan de afdaling over 4 kilometer naar de finishstreep, zij het dat er nog een klein puistje in het parcours zit na 12 km. Ik nestelde mij in het kielzog van een jongedame die gehuld was in hardlooptights met zebramotief. Als vanzelf fixeerde ik mij op haar schofthoogte, daar waar - naar mijn oordeel - het zebramotief het lichaam op de meest natuurlijke wijze omsloot. In de natuur is het zo dat de dansende streepjes van de voortvluchtige zebra normaliter dienen om een prooibeluste leeuw te verwarren, maar in dit onderhavige geval brachten de streepjes mij in de juiste hardlooptrance. Had ik het even goed getroffen!

Na 2 kilometer stayeren achter deze zwart-witte hinde ontwaarde ik vóór mij een oud-hardloopcollega van de Zoetermeer Roadrunners, een loopgroep waarbij ik een aantal jaren lang het beste van mezelf heb kunnen laten zien. Op hardloopgebied bedoel ik dan. Mijn zebra en ik waren zienderogen op hem aan het inlopen. Ik had even het plan om mijn voormalige hardloopmaat te groeten en iets van een gesprek op gang te brengen. Na ampele overweging besloot ik echter in het zebraspoor te blijven. Deze strijdwijze leverde mij immers al een aantal kilometertijden van dik onder de zes minuten op. Vasthouden dat tempo dus!

Tijdens de laatste kilometer bekroop mij het besef dat ik keurig netjes onder het anderhalf uur zou kunnen blijven. En dat ondanks een totaal gebrek aan voorbereiding. Wat was ik blij dat ik überhaupt gegaan was en dat ik niet volledig door alle ondergrenzen was gezakt. Met een vieze vette grijns overschreed ik die vermaledijde eindstreep in een netto tijd van 1:29:32. Ik kon buitengewoon tevreden zijn over een mooi opgebouwde loop, met uiteraard dank aan mijn gelegenheids-zebra!

Tot mijn grote verbazing herstelde ik ook dit keer weer razendsnel. Ik liet mij door een vrijwilligster een mooie medaille omhangen – eerst wou ze mij het eremetaal gewoon aanreiken, maar toen ik mijn hoofd voor haar boog smolt ze volledig en bracht ze mij de versierselen met veel gevoel en mooie woorden aan om mijn ranke hals. Daarna moest ik nog een heel eind doorsjouwen naar de Capter-herberg. Daar eindelijk aangekomen bracht ik één van de mij eerder overhandigde herstelrepen in (NIET te pruimen overigens), kleedde mij fluks om en vertrok uit de Keizer Karelstad als een dief in de nacht.

20 november 2017 – The day after
Die maandagavond laat werden we met spoed naar het ziekenhuis geroepen. Ze was al niet meer bij kennis. Het kon niet lang meer duren… Maar het werden toch nog drie nachten en twee dagen.

2018
Ik wens hier op dit platform alle Looptijders, en speciaal de min of meer trouwe lezers van mijn blog, een voorspoedig en vooral levenslustig 2018 toe, waarin hopelijk vele hardloopplannen zullen worden verwezenlijkt. Maar wàt je ook doet, en hoe zeer het soms ook tegenzit: geef niet op, hou je goed en blijf het proberen. En vergeet vooral niet te genieten.

Hartelijke groet, Peter

Comfortabel naar een All-time Low in Amsterdam (3 reacties)

Gepost door Peter de Haan op dinsdag 17 oktober 2017 01:00

Een weetje: de eerste marathon van Amsterdam werd op 5 augustus 1928 gelopen als onderdeel van de 9e Olympiade. Een memorabele dag: precies 34 jaar voordat mijn zus geboren werd. De race werd in 2:32.57 gewonnen door de voor Frankrijk uitkomende Algerijn Ahmed Boughéra El Ouafi. Driekwart van deze wedstrijd liep hij achter een aantal koplopers aan te harken, en in de laatste 5 kilometer ging hij ze voorbij. Hij werd niet meer ingehaald en finishte met 26 seconden voorsprong op nummer twee, Manuel Plaza uit Chili. Goed om te weten, goed voor het historisch besef.

En ik heb nog verder gesnuffeld in de geschiedenisboeken. De goede man was 28 jaar toen hij door de poort van het hoofdstedelijke Olympisch Stadion snelde, alwaar hij als een held werd begroet door het ongetwijfeld uitzinnige publiek. Hij zal zich vast en zeker de koning van de wereld hebben gevoeld na het volbrengen van deze monstertocht, sneller dan al zijn opponenten. Fijn dat hem dat ten deel is gevallen. El Ouafi’s latere leven zag er een stuk minder florissant uit, en hij kwam ook nog eens tragisch aan zijn einde door gewelddadig toedoen van het Algerijnse Bevrijdingsfront. Maar op die gedenkwaardige zomerdag in 1928 grifte hij wel zijn naam voorgoed in de Olympische Annalen.

Er verstreken 89 lange en veelbewogen jaren. Op 15 oktober 2017 zwalkte de 56-jarige voor Nederland uitkomende Nederlander Peter de Haan door diezelfde poort het stadion binnen. Volkomen anoniem in een immens loperspeloton. En weer was er die uitzinnige menigte op de tribunes, alhoewel hem het vermoeden bekroop dat al dat enthousiasme niet alleen voor hem was bestemd. De door De Haan gelopen afstand bedroeg slechts de helft van wat onze Frans/Algerijnse held in 1928 had weggedraafd. Maar wel deed hij er zowat even lang over. Met een laatste inspanning wierp hij zich in 2:11:45 over de finish, van binnen en buiten gaargekookt door de temperaturen op deze belachelijk warme dag midden in de herfst.

Omtrent de oorzaak van deze hitte was De Bilt al dagenlang duidelijk geweest. Deze subtropische verrassing (niet in melkchocolade) was een side-effect van orkaan Ophelia. Dit wat opgeklopte briesje had, alvorens haar pijlen op Ierland te richten, nog even wat snikhete lucht richting de Lage Landen gestuwd. Ziehier de omstandigheden waaronder het atletenvolk deze dag moest lijden.

Mijn voorbereiding voor deze halve marathon was weer eens heel gebrekkig geweest. Voor het eerst sinds Egmond (in januari) zou ik deze afstand gaan afleggen. In de trainingen was ik niet verder gekomen dan een schamele 14 kilometer. Belachelijk natuurlijk. De grootste afstand in de voorbereiding was de 16.1km Dam-tot-Damloop, waarover ik in mijn laatste blogje rapporteerde. Die met veel volksvermaak gelardeerde race had ik heel gelijkmatig en relaxed gelopen, dus dat gaf nog wel enig vertrouwen voor deze Hoofdstedelijke Beproeving.

Gezegend met dat vertrouwen verliet ik op deze Zomersche Zondagochtend om klokslag twee voor tien het Goudse Stulpje op weg naar het starttoneel bij het Olympisch Stadion. De halve marathon van Amsterdam is in deelnemersaantallen de grootste halve marathon van het land. En om eerlijk te zijn: dat merk je ook wel. To say the least. Het is een werkelijk knetterdrukke loop, en dat van begin tot eind. De startvakken zitten volgepropt, de loop zelf kenmerkt zich door weinig tot geen vrije ruimte, en ook na de finish valt je een enorm gedrang ten deel. Voor mensen met een masochistische inslag een loop om van te watertanden.

Ook is het aantal nationaliteiten ongekend hoog: vertegenwoordigers uit maar liefst 127 landen namen aan dit hardloopfestijn deel. Nederlands is bepaald niet de voertaal binnen het peloton – het is daarentegen een heerlijke smeltkroes van talen en culturen. Ahmed en Hala gebroederlijk/gezusterlijk naast Henk en Ingrid. Hardlopers zijn bijna allemaal tolerante en vooral accepterende mensen. Afkomst, cultuur: het doet er allemaal niet toe zodra je met z’n allen de schoentjes uit het vet haalt en onderbindt. Was het in de grote mensenmaatschappij maar ook zo.

Uiteraard verliep het heenreisje weer heel voorspoedig zodat ik na een mooie wandeling vanaf station Amsterdam Zuid bij het sportcomplex arriveerde waar ik mijn startnummer ging halen. Het wordt namelijk nog steeds niet opgestuurd, ondanks de vlammende aanklacht in mijn blog van vorig jaar. Het is wel een beetje een hardleerse bedoening daar, enfin koppigheid is ook een deugd zullen we maar zeggen.

Om de tijd te doden stond ik vervolgens wat te kwijlen bij de prachtige sportkledij in de Amsterdam Expo (kijken kijken niet kopen!). Daarna werd het tijd om het startnummer op mijn mouwloze shirtje te monteren en de dopinginname aan te vangen. Ik zocht een rustig hoekje op in het sportcomplex, want ik wil dit soort activiteiten altijd grondig en vooral ook onbespied doen.

Toen ik, gezeten op mijn knieën, even opkeek van mijn – eeuwige - gehannes met de speldjes en het startnummer zag ik tot mijn grote ontsteltenis (alhoewel…) opeens een woud van jonge vrouwenbenen om mij heen. Er was een groepje hardloopsters naast mij neergestreken in het tot dat moment rustige uithoekje en zij ontkleedden en kleedden zich daar ongegeneerd – terwijl er in het pand voor dat doeleinde ook vrouwenkleedkamers voorhanden zijn. Dit alles is slecht voor de concentratie kan ik U mededelen. Het startnummer werd eerst achterstevoren en vervolgens ondersteboven op mijn shirt bevestigd alvorens ik weer bij zinnen kwam en het karwei naar tevredenheid kon voltooien.

Met een lijf vol doping en testosteron verliet ik tenslotte de Sporthallen Zuid. Ik leverde mijn tas in bij de kledinginname en spoedde mij naar de startvakken op de Stadionweg. Mijn vak was ditmaal het Gele Vak, en voor ons zou om klokslag acht over half twee het startschot gelost worden. Het was inmiddels smerig warm geworden, geen pretje als je in de blakerende zon je lot moet afwachten.

Daags tevoren had ik mijzelf getrakteerd op een gloednieuw sporthorloge. Voor de liefhebbers: we hebben het hier over een Garmin Forerunner 35. Het oude exemplaar was aan het eind van zijn economische èn technische levensduur gekomen. De kuren van het kreng had ik al meermalen beschreven in voorafgaande blogposts, dus voor U als trouwe lezer zal deze aanschaf niet als een verrassing zijn gekomen.

De hele avond had ik mij door de instellingen heengeworsteld, en zelfs was ik erin geslaagd de optie af te zetten waarmee het horloge zijn eigenaar (en slachtoffer) maant om in beweging te komen na een vooraf in te stellen periode van lethargie. Als er iets is waar ik een hekel aan heb is het dat wel. Ik accepteer geen enkel gezag, en dus ook niet van zo’n vermaledijde Garmin.

We waren koud op weg in de Amsterdamse hitte toen er iets vreemds gebeurde. Naar mijn idee naderden wij het 1-kilometerpunt, terwijl de Gloednieuwe Garmin aangaf nog op 0.5 te zitten. En of het nou aan de testosteron, de doping of de warmte lag: ik begon zowaar een beetje boos te worden op het apparaat.

De schellen vielen pas van mijn ogen na ongeveer 1.609 kilometer. Het horloge stond nog ingesteld op mijlen in plaats van kilometers. Mijn woede zakte zienderogen en maakte plaats voor schaamte: ik besefte dat ik het zelf was geweest die dit euvel had kunnen voorkomen. Maar nu moest ik opeens wel in mijlen gaan denken. Snel rekende ik uit dat de halve marathon ietsje meer dan 13.111870727159 mijl bedroeg - en daarop moest ik mij dan maar in het verdere vervolg oriënteren.

Kilometers of mijlen: de snelheid was van begin af aan onder mijn menselijke maat, dat wist ik. Het was warm en benauwd, het was één groot hardlopend mierennest, de straten tot aan de Utrechtse Brug (na ongeveer 5 kilometer koers) bevatten heel veel vluchtheuvels en tramsporen. Bij de drankposten waren heel veel vrijwilligers die niet op de taak berekend waren om zo’n immense menigte tijdig van versnaperingen te voorzien. En last but not least was ik onvoldoende getraind en daardoor niet helemaal wedstrijdfit. Mijn ambities had ik al voor de wedstrijd laten varen: dit zou een survivaltocht worden die ik maar beter zo comfortabel en schadevrij mogelijk kon uitlopen.

Mijn strategie was simpel: zoveel mogelijk in het kielzog van anderen mijn kilometers maken. Dat is wel een zwaktebodje, ik weet het, maar er moet ter verdediging gezegd worden dat het effect daarvan niet zo groot is als bij bijvoorbeeld wielerwedstrijden. Daar kan je behaaglijk in de slipstream van anderen rijden, en bij hardlopen heb je van dat laatste een stuk minder profijt. Het gaat er bij onze sport meer om te focussen op de persoon voor je, je aandacht te richten op één specifiek ding: een tekst op een shirt, de flesjes op het gordeltje, de benen van de loper – of in mijn geval loopster. Want je hebt zo je voorkeuren.

Op de bagagedrager van menig dame ploegde ik mijzelf door het ellenlange stuk langs het industriegebied dat omklemd wordt door de Joan Muyskenweg en de Van der Madeweg, en vervolgens langs Duivendrecht en de Watergraafsmeer. De verversingen bij de drankposten werden elke keer grif aangepakt, waarbij het motto was: van alles twee. Net als bij Noach en de Ark. Ik moest blijven koelen en drinken anders was de motor geheid vastgelopen. Het tempo bleef onveranderd laag: ik liep redelijk comfortabel maar er (b)leek geen enkele versnelling mogelijk.

Na ruim 11 kilometer kwamen wij vlak in de buurt van de Jaap Eden IJsbaan. Die was nota bene geopend op deze nazomerdag, kunt U dat volgen? Een openluchtbaan! En er waren nog schaatsers op afgekomen ook. Die dapperen reden daar rond over een ijsbaan waar immens grote plassen water op stonden. Echt waar, ik zag het later op het journaal dus dan zal het wel kloppen. Mind you: het was 22-23 graden Celsius.

Op iets meer dan 12 kilometer, daar waar je de Watergraafsmeer verlaat en Amsterdam-Oost binnentreedt stond, geheel volgens afspraak en na minutieuze voorbereiding, loopvriend en meesterblogger Arranraja met het fototoestel in de aanslag. Hij was speciaal voor de gelegenheid naar de Molukkenstraat/hoek Carolina MacGillavrylaan getogen om daar zijn loopmakker te begroeten, aan te moedigen en te vereeuwigen. Driewerf hulde voor de moeite die hij zich getroost heeft, en op de aangehechte foto kunt U zelf zien hoe opgetogen ik was over zijn aanwezigheid.

Na dit vrolijk intermezzo was het nog een flink eind ploegen door de Molukkenstraat, die zoals bij elke editie behoorlijk is vernauwd en die buitengewoon veel gedrang oplevert. Aan het eind ervan komt dan eindelijk die langverwachte bocht naar links en betreedt het atletenvolk de Zeeburgerdijk.

Vanaf dat punt (na 13km) is het eigenlijk één lange weg richting het Vondelpark (na 17km). Maar Zeeburgerdijk gaat ondertussen wel over in Mauritskade en die weer in Stadhouderskade. Onderweg passeert de hardlooptoerist het Tropenmuseum, het Amstelhotel en het Rijksmuseum, om maar eens wat hoogtepuntjes te noemen.
Dieptepunt op dit stuk is het tunneltje onder het Rhijnspoorplein, onmiddellijk gevolgd door de klim in de felle zon naar de top van de Col du Torontobrug. Daar zit na 15 kilometer NIEMAND meer op te wachten.

Op (zoals gezegd) 17 kilometer loopt het peloton door de oostelijke ingangspoort het Vondelpark binnen. Gadegeslagen door de groene papegaaien die daar en masse rondvliegen spoedden wij ons richting westelijke ingangspoort over een afstand van 2 kilometer. Ik liep er in het kielzog van twee dames: eentje van onbekende herkomst en eentje die getuige de tekst op haar shirt uit het Engelse Shropshire afkomstig was. Zij waren, net zoals ikzelf, niet meer al te fris en fruitig, maar we onderhielden een redelijk tempo. Er waren veel supporters in het park: voor een groot deel studenten die het alcohol- en nicotinegehalte ver boven Nieuw Amsterdams Peil hadden gebracht.

Aan het eind van het Vondelpark kozen de twee dames voor een ruime bocht linksaf de Amstelveense Weg op. Ikzelf koos uit efficiency-overwegingen voor de korte bocht. Dit had ik niet moeten doen. De brandweer had daar een spuitgast geposteerd die een enorm krachtige straal water op de lopers afvuurde. Dat deed ie al een tijdje, zoals te zien was: de hele hoek stond helemaal blank, ca. 10cm water. In een klap waren mijn beide Sauconies tot over de rand gevuld met water. En nou had ik best wel behoefte aan water, maar niet daar. Toen ik van de schrik bekomen was waren beide dames reeds gevlogen en moest ik de laatste anderhalve kilometer op eigen kracht volbrengen.

Gelukkig stonden daar vlak na het waterballet twee Goudse Runners-krijgsmakkers opgesteld om mij door het laatste helse stuk te supporteren. Loopmaat Willem en trainer Ed schreeuwden zich de kelen schor, maar verzachtten dat even zo snel weer met de nodige hoeveelheden bier. Met een grote grijns besefte ik dat ik mijn eerste halve marathon sinds begin januari zonder al te veel ongemakken zou voltooien. Weliswaar in een buk-tijd, maar ja dat zat er ook wel in gezien de omstandigheden.

Een aantal andere taferelen op de Amstelveense Weg drukten lichtelijk op het gemoed. Op diverse plekken lagen uitgeputte en uitgedroogde lopers gewikkeld in goudkleurige folie en verzorgd door ijverige EHBO’ers. Ze hadden het er maar erg druk mee deze dag. En je kon erop wachten natuurlijk: veel lopers waren veel te warm gekleed, dronken te weinig, waren misschien ook niet goed getraind – en ja dan kan het soms teveel worden. Het Parool meldde vandaag dat er zo’n 50 mensen onwel waren geworden, er twee gereanimeerd moesten worden maar dat gelukkig het voor iedereen goed af was gelopen. Toch was het een beetje spooky allemaal: de ambulances reden af en aan, ook later bij het stadion.

Met een klein tevreden grimasje kwam ik, gelijk destijds Ahmed Boughéra El Ouafi, door de poort het stadion binnen en overschreed ik de finish in de al eerder gememoreerde 2:11:45. Een all-time low – niet eerder liep ik een halve marathon zo langzaam. Maar ik zie het toch als een goede prestatie: ik heb ‘m soepel en comfortabel uitgelopen en dat gevoel zal ik ook zeker vasthouden op weg naar betere hardlooptijden.

In de trein terug was het weer berengezellig met de Gebroeders Bever. Meestersupporters Ed en Willem hadden het hoogste woord, en ik was inmiddels zo ver hersteld dat ik mijn partijtje uit Vollen Borscht kon meeblazen. Een super afsluiting van een super hardloopdag. Met heel veel dank aan alle betrokkenen. Op nu naar volgende evenementen en kleurrijke belevenissen. En wat er ook gebeurt, hoe het ook loopt: er valt altijd wel een leuk, smeuïg en ellenlang verhaal van te maken!

Gezellig en Gelijkmatig van Dam tot Dam (2 reacties)

Gepost door Peter de Haan op donderdag 21 september 2017 00:01

Na het beun-avontuur van afgelopen week was het nu tijd voor weer een heel andere episode. Het jaarlijkse volksfestijn in Amsterdam-Noord en Zaandam zou op 19 september weer in alle hevigheid losbarsten. Het is een evenement dat zijn weerga niet kent, die Dam-tot-Damloop. Niet alleen qua deelnemersaantallen, maar ook – en vooral – door het uitbundige feestvieren van de inheemse bevolking daar benoorden het IJ. Iedereen loopt uit op deze dag; de tafeltjes en stoeltjes worden voor de huisdeuren geplaatst, kratten Brouwers Bier en balen Euroshopper Zware Shag worden ingeslagen, en overal en nergens worden de barbecues al vroeg in de ochtend ontstoken. Enorme geluidsinstallaties worden naar buiten getakeld en aldaar geïnstalleerd. Het Nederlandsche Lied zal zegevieren vandaag. En meer specifiek: Het Amsterdamsche Lied, want kom daar niet aan met b.v. Lee Towers, Harry Jekkers of Guus Meeuwis, dan word je met pek en veren overgoten in een open kar door het dorp getrokken. Vervolgens word je op ouderwetsche en ambachtelijke wijze gevierendeeld en op de eerder gememoreerde barbecues gelegd. BTW het Volendamsche Lied mag nog nèt, voor deze ene keer.

En ik kan dat alles weten, geloof me. Als je met aanzienlijke snelheid door die Anton Pieckachtige dorpse straatjes rent zie je alles, hoor je alles, ruik je alles. En je zou het allemaal nog willen proeven ook (behalve dan die gevierendeelde naïevelingen), ware het niet dat je een missie hebt te volbrengen die je straks op de Peperstraat in Zaandam over een finishlijn doet gaan. En dat bovendien in zo min mogelijk tijd. Raar eigenlijk, onze hobby: je wilt van datgene wat je zo graag doet zo snel mogelijk af zijn. Het streven naar PR’s beheerst veel, zo niet alles.

Bij mij was dit keer niet veel van dat streven aanwezig. Na het fantastische marathonjaar 2016 met talloze trainingen en wedstrijden was er in de eerste helft van 2017 behoorlijk de klad in gekomen. Over dit alles heb ik in eerdere blogposten al verhaald, dus daar zal ik U niet verder mee vervelen. U kunt ook maar zó veel hebben.

Feit is wel dat vooral het duurvermogen zwaar op zijn beloop was gelaten. Vanaf april begon ik voorzichtig de trainingsarbeid weer wat op te voeren, maar ik was mij er van bewust dat er een lange weg van opbouw was af te leggen. Pas vanaf juli kwamen de duurlopen weer boven de 10km uit, met als voorlopig hoogtepunt het tot vier keer toe afleggen van een fraaie ronde van 14 kilometer door het Reeuwijkse Plassengebied. Dit tezamen met een aantal die-hard Goudse Runners die wekelijks op de vroege zondagochtend de schoentjes onderbinden om ’s-Lands wegen te belopen. De Boerderijrunners noemen wij onszelf, dit omdat start en finish van de trainingslopen altijd bij de Goudse Kinderboerderij zijn gelegen. We betalen niet voor deze trainingen, maar wèl moesten we de uitbaters van het kinderboerderijcafé beloven om na afloop van de inspanningen daar wat te versnaperen. Dit ook als onuitsprekelijke dank voor het daar kunnen achterlaten van de sporttassen op de zolderverdieping.

Het was duidelijk: voor een 16.1km wedstrijdloop was dit wel een ietwat gemankeerde voorbereiding. Nochtans had ik er ongelooflijk veel zin in. Zo’n weergaloos volksfestijn doet wat met je, en ik verheugde mij er buitengewoon op. Ik zou mijn opwachting maken in het Businessteam 2 van de SVB – en dat óók al vervulde mij met trots en overmatige wedstrijdspanning. En de trainingsachterstand: nou ja ik vertrouwde erop dat met een verstandige raceopbouw de klus wel geklaard zou kunnen worden.

De op mijn smartphone gemonteerde wekker blies des zondags klokslag 8:00 uur het reveil. Mijn lief trakteerde mij geheel belangeloos op een groot bord havermout met allerlei smakelijke toevoegingen. Dat, tezamen met twee bakken zwarte koffie, vormde de perfecte start van deze sportdag – dat kon niet anders. De overwegingen aan het looprek leidden er dit keer toe dat ik korte kleertjes zou gaan dragen. Voor de geïnteresseerden: een wit shirt, een rood singlet, zwarte korte tights en natuurlijk de onvermijdelijke sokjes en schoentjes. Intussen braken de zonnestralen door het zwerk. Het beloofde ondanks alle barre weersvoorspellingen vandaag een heerlijke loopdag te gaan worden!

Om het feest helemaal compleet te maken begeleidde mijn wederhelft mij naar het plaatselijke station. Heerlijk relaxend en met gesloten ogen mediterend bracht ik vervolgens een klein uurtje door in de boemel naar Amsterdam Centraal. Daar aangekomen moest ik wel even een beetje gaan opschieten. Om twaalf uur moesten alle SVB’ers zich verzamelen bij de Schreijerstoren voor de groepsfoto's – en daarop wilde schrijver dezes vanzelfsprekend niet ontbreken. Maar eerst moest het logistieke proces op gang worden gebracht. Snel deed ik alle overkledij uit en stopte dat met alle niet ter loop-zake doende spulletjes in de plastic Dam-tot-Dam loperstas. Vervolgens plakte ik daar een sticker met mijn startnummer op en gaf de tas af bij één van de op het busplatform opgestelde PostNL-trucks. Deze zou mijn spulletjes – en die van vele anderen – veilig naar Zaandam gaan vervoeren.

Intussen had ik in de menigte op Centraal Station mijn SVB-hardloopcollega’s Els en Paul ontwaard en gezamenlijk hobbelden wij naar de Schreijerstoren die ooit vlakbij het startvak was gebouwd. Daar verzamelde zich een flinke groep SVB’ers die namens deze uitvoeringsorganisatie de poten onder de kont vandaan gingen lopen. De sfeer was inmiddels tot ver boven Noord-Amsterdams Peil gestegen; ik heb de foto’s nog niet gezien maar deze zullen daar vast van getuigen.

Zoals gezegd had ik gekozen voor een beheerste opbouw dit keer. Mijn Garmin zou mij daarbij helpen door na elke kilometer verslag te doen van de daarin gelopen tijd. Bovendien zou het horloge mij voortdurend een inzicht verschaffen van de snelheid waarmee ik liep. Maar het apparaat dacht daar zelf heel anders over. De satelliet werd nog wel snel gevonden, maar vervolgens deed geen van de activeer- en stopknoppen het meer. Ik heb het kreng de rest van de wedstrijd geen blik meer waardig gegund. Dat zal ‘m leren.

Iets over enen (geen idee hoe laat het precies was) werd ons businessvak dan eindelijk weggeschoten. Het bleek al snel dat wij als homogene SVB-groep niet gezamenlijk zouden gaan oplopen, daarvoor waren de onderlinge verschillen te groot. Ook Paul, Els en ik bleven niet bij elkaar. Ik koos een behoudend tempo voor de eerste kilometers, en ik zou daarna wel zien hoe het zou gaan.

Wat was het weer heerlijk om bij het betreden van de IJ-tunnel te worden getrakteerd op oorverdovend kabaal door een grote groep trommelaars, een groep waarin ik dit jaar overigens voor het eerst ook mannen ontwaarde. Het is zaak om in die tunnel zo gelijkmatig mogelijk te blijven lopen, en je niet naar beneden te storten. Het is altijd erg sneu als men dat doet en dan merkt dat men zich ook weer uit die tunnel moet hijsen. Om vervolgens nóg 14 kilometers te moeten lijden omdat het kruit al in het neerwaartse gedeelte van de tunnelbak verschoten is.

Met mij ging het in ieder geval lekker, het tempo lag niet al te hoog maar ik had wel vanaf het begin het idee dat ik deze snelheid tot het einde zou kunnen volhouden. Het zonnetje scheen, de lucht was blauw, Damlopertjes kom maar gauw. En zo trok ik langs (en door) de eerder genoemde dorpen en de eerder genoemde festijnen. Net als al die tienduizenden anderen op deze bijzondere dag. Ik moet er altijd onbedaarlijk van glimlachen. Bij de verzorgingsposten pakte ik braaf mijn bekertjes water, of een stukje banaan als dat voorradig was. De langs het parcours opgestelde kinderen mochten rekenen op mijn high or low fives. Voor de vrouwen aan de kant had ik een steelse blik in petto, voor de mannen een norse grimas. Just kidding. Maar zó goed voelde ik mij wel vandaag. De diesel was lekker op gang en er leek vandaag geen zand in de motor te kunnen komen. Wat is het dan toch heerlijk als je lekker om je heen kan kijken en kan genieten van het volksspektakel dat zich de volle 16 kilometers lang afspeelde.

Na iets meer dan anderhalf uur was er in Zaandam de finish op de dichtbevolkte Peperstraat. Vanaf de Dam, waar de mensdichtheid nog het grootst was is dat een prachtige laatste halve kilometer. Met nog een kleine versnelling in het laatste stuk overschreed ik de finishmatten in een netto tijd van 1:32:56. Geen supertijd, integendeel: het was maar liefst 7 minuten langzamer dan vorig jaar. Maar ik had er gezien de gelijkmatigheid en het relatieve gemak een heerlijk gevoel aan overgehouden. I am back, and how!

Toen ik was teruggekeerd in Gouda verklapte de Damloop-site mij dat het eerste blok van 5km in 28:58 was gegaan, het tweede blok in 28:59 en het derde in 28:54. Hoe mooi wil je het hebben? En dat allemaal puur op gevoel. Reden om nog eens extra tevreden te zijn. En ook in mijn nieuwe hoedanigheid als Beun de Haan kan deze gelijkmatigheid vast nog goed van pas komen!

Beun de Haan – voor al Uw haas(t)werk (1 reactie)

Gepost door Peter de Haan op dinsdag 19 september 2017 22:58

Sommige lezertjes zullen het zich wellicht nog herinneren. In één van mijn Looptijden-kletsverhaaltjes uit 2014 kondigde ik het al aan: ooit zou ik mij zelfstandig als haas gaan vestigen. Drie jaar lang groeide er het nodige gras over. In die tijd vervulde ik slechts tweemaal tijdens een wedstrijdloop de hazenrol met telkens mijn goede loopvriend Arranraja als slachtoffer. Begin september j.l. ging the bullet dan eindelijk through the church….

….en dan ga je natuurlijk als eerste op zoek naar een passende naam. Na lang wikken en dito wegen kwam ik uiteindelijk uit op iets wat wel een vondst kan worden genoemd, al zeg ik het zelf. ‘Beun de Haas’ zou het worden. Een geuzennaam vond ik, en buitengewoon geschikt voor mijn nieuwe professie.

De Kamer van Koophandel dacht daar heel anders over. “Die naam hebben wij reeds vergeven”, zo hoorde ik een brave employee van dit zelfstandig bestuursorgaan door de telefoon mompelen. Hmmm zó kon ik dus niet in het Handelsregister terecht. Wel een beetje een teleurstelling.

Verder nadenken dan maar weer. Twee dikke joints en een halve fles malt whisky verder kreeg ik plots de ultieme ingeving. Briljant in al zijn eenvoud. ‘Beun de Haan’, dat zal toch nog niemand hebben bedacht? Nou nee, zo vernam ik bij de KvK, zoiets hadden ze inderdaad nog nóóit gehoord. Dus hoppa, registreren, leges betalen en mijn kostje was gekocht – zo bedacht ik mij in alle staten van opwinding en euforie.

Na deze formele handelingen konden terstond de eerste schreden op het hazenpad worden gezet. Nu nog een gewillig eerste slachtoffer zien te vinden voor mijn beunhanerij. Die werd al snel gevonden in de persoon van mijn goede kennis Anja. *)

Anja had zich tijdens één van de GR-trainingen, die ik zoals bekend twee maal weeks tot mij neem, laten ontvallen dat zij bij de roemruchte Goudse Singelloop graag een tijd van 55 minuten (en liefst daaronder) wilde gaan lopen op de 10km. Voor een recent gevestigd zelfstandige was dat natuurlijk spekkie naar het bekkie. Zonder dralen bood ik haar mijn diensten aan. En omdat ik mij nog in de opstartfase van mijn zelfstandig ondernemerschap bevind, zou ik die diensten leveren tegen sterk gereduceerd tarief.

Vrijdag 8 september was de Grote Dag voor Anja. Het regende werkelijk de hele dag katten en honden, dus zag het er bepaald niet perfect uit voor mijn debuut als professionele pacer. Toch lieten zowel haas als haas-object zich niet door de grillen van Pluvius uit het veld slaan. Wat Anja zoal aan voorbereiding deed die dag weet ik niet – we zouden elkaar pas een half uur voor de start ontmoeten op het start- en finishterrein aan de pythagoreske (..) Goudse Markt en tijdens de warming-up het strijdplan verder verfijnen.

Zelf had ik des middags samen met mijn lief na het afhalen van het startnummer een tafeltje geboekt bij etablissement ‘De Pannenkoe’ – en raadt Ú nou eens waar die in gespecialiseerd zijn! Wij nuttigden de delicatesse enige uren voor de start, zodat de toch wat vullende substantie bijtijds kon zakken en het verteringsproces al enigszins gevorderd zou zijn.

Om klokslag vier voor zes in de namiddag toog ik richting Goudse Binnenstad voor de jaarlijkse beproeving door talloze straatjes en stegen, en langs een enkele singel. De naam ‘Singelloop’ is eigenlijk buitengewoon ongepast voor dit hardloopfestijn, maar enfin laat ik daar maar eens een keer over ophouden. Het was immers weer bijzonder gezellig met al die Goudse (en talloze andere) Runners die hun kunstjes gingen vertonen over – naar keuze – de 3.5, 7 of 10 kilometer.
Zoals te doen gebruikelijk had ik ook dit jaar een startnummer overgenomen/ingepikt van een ander. En zo had ik - na Paul, Sietske en Gerrit – dit keer de welluidende naam Jimi op mijn borst gespeld staan. En nee, dat was niet van Jimi Hendriks, ofschoon ik dat wel leuk gevonden had.

In de inmiddels uitzinnige menigte rondom het fraaie stadhuis op de markt ontwaarde ik Anja, die zichtbaar gespannen wat kniehefjes en hakkenbilletjes aan het doen was. Het was ook niet niks, 55 minuten. En Anja kennende besefte ik eigenlijk wel dat dat een wel héél ambitieuze tijd was. Maar ja, opdracht is opdracht, Befehl ist Befehl, afspraak is afspraak: 55 minuten zou het worden.

Het strijdplan was simpel. Er moesten drie ronden worden gelopen, en als we streefden naar een verdeling van 19, 18 en 17 minuten per ronde dan zou het toch moeten lukken, zo dachten wij in ons jeugdig optimisme. Met dat schema konden we ons zelfs nog wat verval veroorloven. Ik liet mijn Garmin een kwartier van tevoren al een mooie satelliet uitzoeken – het kreng doet er eindeloos over om zo’n kunstmaan te pakken te krijgen. Eén minuut voor aanvang was het eindelijk bingo en konden we van start gaan.

De start was zoals gebruikelijk rommelig. Het kost bij deze loop altijd wel twee kilometer vooraleer je een beetje in je ritme kan komen. Op zich lagen we op koers, maar ik kon aan Anja zien dat het niet 100% ging. Het strakke en nauwkeurige tempo in de eerste ronde kon helaas niet worden volgehouden, zo bleek eigenlijk al snel. En een pittige versnelling in de twee volgende ronden bleek al vroeg onhaalbaar. Toch kachelden we gestaag en gelijkmatig door, maar wat ik niet meer deed was de gelopen tijden per kilometer doorgeven – dat zou haar alleen maar frustreren en demotiveren. Nu liepen we een tempo dat voor haar best pittig, maar wel goed te doen was. Zo gingen we het maar tot het einde volhouden, en dan zouden we daarna wel zien wat we van het resultaat zouden vinden.

Voor mijn eigen gevoel gingen de rondjes heerlijk relaxed en gelijkmatig. Waar het tijdens eerdere edities altijd enorm douwen, rammen, stoempen en harken werd – en dat met zeer uiteenlopende resultaten – kon ik nu afgezien van mijn taken als haas ook nog lekker om me heen kijken en genieten van de aanmoedigingen van het talrijke publiek. Want tjonge, wat waren het er weer veel en hoe dapper hadden zij allemaal wind en weer getrotseerd. Ik kan uit ervaring melden dat het als hardloper een stuk comfortabeler is om door de regen te lopen dan als doorweekte toeschouwer aan de kant te staan.

Met nog een mooi sprintje stoven Anja en ik tegelijkertijd over de finishmatten in een netto tijd van 57:27. Mijn allerliefste supporter stond daar om ons beiden op te vangen. En toen kwam de hoge hoed uit de mouw: Anja was eigenlijk al héél blij met haar eindtijd! Diep in haar hart had zij opgezien tegen die 55-minutenuitdaging. Het resultaat van ietsje meer dan 2 minuten daarboven stemde haar buitengewoon tevreden, sterker nog: ze vertrouwde me zelfs toe dat zónder het haaswerk haar tijd waarschijnlijk niet onder het uur was uitgekomen. Die kon ik in mijn zak steken! En zo waren we allemaal heel blij en tevreden en zag de wereld er weer een stukje mooier uit.

  • ) Op verzoek van betrokkene is de naam Anja gefingeerd. Elke gelijkenis met mijn GR-trainster Karin berust op louter toeval.

Vechtloop traditioneel Verhapstukt (2 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 25 juni 2017 22:58

De door mij zeer gewaardeerde hardloop- en blogcollega Arranraja schreef onlangs voor op het Looptijdenplatform een uiterst lezenswaardig referaat over het vraagstuk “Gewoonte of traditie”. Wanneer beschouw je nu iets als een gewoonte en/of wanneer wordt het een traditie? Meestal ben ik daar vrij simpel in: na zeg maar de tweede keer kan het zowel een gewoonte als een traditie zijn geworden. Als voorbeeld: een tweede keer PA-ella op Vaderdag markeert het begin van een traditie; een tweede keer Vechtloop in Weesp doet dat al evenzeer.

Toegegeven: de vlieger gaat in mijn optiek niet altijd op. Als twee mensen een one-night stand hebben, dan is dat uiteraard geen traditie - dat zou een contradictio in terminis zijn. Maar om, mochten diezelfde twee mensen de hanky-panky voor een twééde maal beleven, dan opeens wél te spreken van een gewoonte of traditie: dat gaat mij óók iets te ver. Over het algemeen vind ik echter dat een traditie best al vroeg kan ontstaan.

Vandaag, op zondag 25 juni Anno Domini 2017, togen Arranraja en ik naar het pythagoreske (..) Weesp om derhalve volgens goede traditie de Loop langs de Meanderende Vecht gezamenlijk te verhapstukken (bron: Arranraja).

Voor mij begint deze Vechtloop-traditie pas echt: dit was voor mij de tweede keer na het sensationele debuut in 2016. Voor mijn loopmaat evenwel was het alweer het negende Weesper kunststukje als ik mij niet vergis. Maar ook als gezamenlijke Succesvolle Samenloop is de traditie nu (voor!)goed op gang gekomen.

In de dagen na mijn zinderende Woerdense Singelloop hadden zich twee significante zaken voltrokken. De dagtemperatuur was binnen een aantal dagen met maar liefst 10 graden gekelderd naar een zeer aangename 20 graden Celsius. Alles is betrekkelijk natuurlijk, U weet dat wel. Bovendien was mijn vege lijf goed hersteld van de afmattende Woerdense Warmtestuwing èn van de Haastrechtse Helletocht twee dagen daarvoor. Het enige dat mij sinds donderdag nog wat parten speelde was een onwillig bilspiertje ter linkerzijde. Gisterochtend bij de GR-training voelde ik ‘m nog lichtjes, maar toen ik vanmorgen uit mijn warme mandje sprong bleek mij niets meer van wat voor pijntje dan ook. Grrrrreat!

Na een eenvoudig doch voedzaam sportontbijt met veel vezels, vitaminen en mineralen jumpte ik om klokslag 9:42 uur in de Intercity richting Utrecht. Vandaar spoedde een Sprinter zich door Het Gooi om mij naar de plek des heils te vervoeren, het strijdtoneel van de 10km Vechtloop. Om kwart voor elf landde ik op Station Weesp Centraal, en een tiental minuten later kwam Arranraja er vanuit de richting Amsterdam zijn opwachting maken.

Het weerzien na precies een jaar was roerend en allerhartelijkst. Geanimeerd keuvelend legden wij in wandelpas de kilometer af die het station scheidde van de plaatselijke manege. Van daaruit zou het sportieve evenement zich voltrekken. Voornaam onderwerp van gesprek was de toestand van de Garmin van mijn loopmaat. Om de kwestie even kort te schetsen: het apparaat deed het niet. En dat terwijl het kleinood nog maar een half jaartje in zijn bezit was. Reden genoeg voor een lichte ontsteltenis, maar daarna herpakte Arranraja zich. Vandaag zou de Looptijden-app zijn elektronische metgezel zijn tijdens de loop, of liever gezegd: metgezellin, want een (virtuele?) dame genaamd Cindy zou ons namens de app per kilometer de verstreken tijd mededelen. En ook mijn Garmin kon natuurlijk nog een rol van betekenis spelen, maar ik respecteerde de drang naar autonomie van mijn loopkameraad volledig. Tenslotte garandeerde het gebruik van de looptijden-app hem natuurlijk de benodigde registraties voor op zijn Looptijden-profiel.

Vorig jaar verhapstukten (bron: Arranraja) wij gezamenlijk nog een afstand van 15 kilometer. Maar deze afstand was, net zoals de halve marathon, dit jaar van het programma geschrapt. Men wilde de Vechtloop wat compacter maken, zo stond er op de website te lezen, en om die reden werden de twee langste afstanden opgeofferd. Jammer, want ik wilde eigenlijk graag wel weer eens een 15km-loopje doen, net zoals overigens mijn goede loopvriend. Enfin, wij zouden er vandaag hoe dan ook een heel rustige gezamenlijke loop van maken waarbij we de ondergrens van 10km/h goed zouden bewaken. Maar veel meer ambities en pretenties dan dat hadden we niet. Wel, tot zover de goede voornemens.

Na het monteren van het startnummer, het slikken en spuiten van de doping en natuurlijk de hoogst noodzakelijke toiletbezoeken, werden wij om klokslag vier over twaalf dan eindelijk weggeschoten voor een hernieuwde gelukkige samenloop van omstandigheden. Het was heerlijk loopweer: de lekkere temperatuur, een matig briesje, de bewolking en héél af en toe een spettertje verhoogden de vreugde die in ons beider harten sowieso al huisde.

Net als vorig jaar leidden de eerste drie kilometers door het schilderachtige stadje, waar gelukkig de Albert Heijn ook weer open was. Zie mijn verslag van vorig jaar. Je weet tenslotte maar nooit: ik zou zomaar een telefoontje kunnen krijgen met de opdracht om nog wat levensmiddelen vanuit Weesp naar het Christelijke Gouda te verslepen.

Wij waren inmiddels druk in gesprek over de toestand in de wereld in het algemeen, en een aantal populaire culturele TV-programma’s in het bijzonder. Opeens schrok Arranraja wakker uit de gloedvolle conversatie. Hij merkte op dat als ‘ie niet eens wat beter zou letten op wat er om hem heen allemaal gebeurde, hij ook bitter weinig stof voor zijn epistel zou vergaren. Dit beseffende zijn wij de rest van de loop uiterst alert gebleven.

Terug uit het stadje schreden wij weer langs de manege voor (vind ik) het met recht mooiste gedeelte van de tocht: de zeven kilometer langs de fraaie meanderende Vecht. Wij hadden een groep jonge vrouwen vlak vóór ons lopen in de oranje clubkleuren van de Rabobank. Onder andere doordat wij op dat moment nog veel waarde hechtten aan ons eigen tempo verwijderden de dames zich langzaam van ons. Maar op één of andere manier wist ik dat onze tijd nog wel zou komen en dat wij deze lichtvoetige hindes te grazen zouden nemen vooraleer de finish zou zijn bereikt. In dat rotsvaste vertrouwen stiefelden wij vrolijk door.

Na de U-turn na iets meer dan 6 kilometer kwam dan inderdaad de ommekeer. Ik monsterde even mijn eigen krachten en die van mijn metgezel. Vervolgens besloot ik, zonder dit te overleggen, tot een versnelling. Tenslotte waren we weer op weg terug naar de Weesper Drafbaan en roken wij - zowat letterlijk - de stal. Zelf vind ik het erg prettig om in groepjes (ook al bestaan ze uit slechts twee personen) de kop te pakken en die niet meer af te staan. Arranraja volgde sterk en vastberaden in mijn kielzog. Eén keer nam hij het stuur over om ons links uit de flank langs een groepje van zo’n 8 breeduit lopende personen te wurmen. Hierbij ontwikkelde hij een ontzagwekkende doch zeer tijdelijke snelheid. Na het passeren van de groep nam ik als vanzelfsprekend mijn zelfverkozen rol weer over.

In kilometer 8 en 9 werd er door ons al flink opgeschakeld. Maar in kilometer 10 ging het gas er pas ècht goed op. Enerzijds konden wij veel lopertjes nog oprapen, waaronder de eerder genoemde Rabo-meisjes. En anderzijds namen wij vlak achter ons een oprukkende menigte waar die ons hetzelfde kunstje wilde flikken. En daar had ik nou even nèt geen zin in. Niet vandaag. In de laatste honderden meters was de versnelling zo enorm dat Arranraja het uiteindelijk niet meer kon volgen. In een netto tijd van 57:36 stoof ik over de vóór de manege gelegen finishmatten. Op 9 seconden werd ik gevolgd door mijn dappere metgezel die in het laatste stuk ook behoorlijk buiten zijn oevers was getreden. Zo was een aanvankelijk buitengewoon rustige loop op het eind toch nog uitgedraaid op een snelle en mooie apotheose!

De high-five die wij elkaar direct na de finish toedienden was dubbel en dwars verdiend. Mijn kompaan had – zo meen ik te hebben begrepen – een tijd gelopen die hij tevoren niet had voorzien. En ikzelf was ook zeer tevreden over een relaxte loop met een mooie set versnellingen in de laatste kilometers. En het mooiste: we hadden die Rabo-dames toch maar mooi op tijd ingehaald, en wat is er mooier dan je snode plannetje zo tot uitvoering te zien komen?

P.S. Het afscheid op station Weesp was uiteraard weer een tranentrekker eerste klas. Arranraja en ik hebben Weesp vandaag weer eens laten zien wat eendrachtige samenwerking al niet vermag. Het was vandaag een mooie Succesvolle Samenloop geweest: het begin van een traditie zoals eerder betoogd, en wat ons beiden betreft mogen er vanaf volgend jaar best meer Looptijdenvrienden de schoentjes uit het vet halen voor het gezamenlijk verhapstukken (bron: Arranraja) van deze Vechtloop!

Douchepartijen en Drinkgelagen in Woerden (1 reactie)

Gepost door Peter de Haan op vrijdag 23 juni 2017 22:56

Twee dagen maar had het vege lijf de tijd gehad om te herstellen van de monsterinspanningen daar in Haastrecht. Het was stevig warm geweest tijdens het 10km-evenement, en gedurende de rest van die zaterdag voelde ik mezelf dan ook buitengewoon loom. Op Vaderdag, waarop ik (zo langzamerhand) traditioneel een PA-ella bereid en opdien voor mijn nageslacht, begon ik me alweer wat beter te voelen. En dat laatste was hard nodig, want er diende zich een ultieme beproeving aan. Op maandagavond, in een al dagenlang voorspelde tropische hitte van om en nabij de 30 graden, zou de 40e editie van de 10km Singelloop van Woerden zijn beslag gaan krijgen.

De Haastrechtloop was natuurlijk een goede generale geweest voor deze helletocht. Zoals ik in mijn vorige blogpost aan het papier heb toevertrouwd had ik de ronde van 10km goed doorstaan met behulp van een gecontroleerde start en versnellingen op de juiste momenten. Doordat ik voortdurend geconcentreerd menig hardloper-doodloper aan het inhalen was, werd de heersende warmte netjes weggehangen aan een haakje. U herinnert zich dat vast nog wel: mijn zelfbedachte holistische kunstgreepje, die ik een ieder kan aanraden en aanleren, en waarvoor ik overigens geen kosten in rekening breng. Ik hoor het U denken: een dief van zijn eigen portemonnee, maar laat mij nou maar.

Het zou in Woerden op de gewraakte maandagavond nog véél warmer zijn dan op zaterdag. Nodeloos te zeggen dat ik mij daar afdoende tegen moest wapenen. De hele dag op werk had ik al vele bekers vol Spa-Blauw-uit-de-tap weggewerkt, en ook in het Boemeltje terug naar Gouda greep ik regelmatig naar de fles om de ingewanden te koelen en de hydratatie te bevorderen.

Na een eenvoudig doch voedzaam pastamaal in huiselijke kring toog ik om klokslag drie voor half zeven weer richting het Goudsche Station voor het Sprintertje naar Woerden. Het was werkelijk knoerteheet, dus was ik minimaal gekleed voor het hardloopfestijn. Dat wil zeggen: rood singletje, wit-grijze enkelsokjes, zwarte korte tights en uiteraard de rode hardloopschoentjes. Want het moet qua kleurstelling natuurlijk wel een beetje passen allemaal, zo vinden wij hier in Huize De Haan. Het rode zomerse hardloopjasje dat ik thuis had aangetrokken ging na 20 seconden wandelen alweer uit: ondraaglijk.

In de trein was het zo mogelijk nóg ondraaglijker. Gelukkig duurt het tochtje maar 12 minuutjes, dus kon ik de trein snel weer verlaten voordat de oververhitting daar was. Gezellig keuvelend met een mij onbekende collega-hardloper van – denk ik – Chinese origine liep ik richting het Kalsbeek College, de plaats van handeling nabij het rustieke Brediuspark. Vlak voor de school waren met grote ijver de start- en finishmatten uitgerold. Vanaf deze plek zouden de drie ronden om de Woerdense binnenstad worden gelopen.

Het pretpakket met drogerende middelen bestond voor deze gelegenheid uit water, sportdrank en nog eens water. En oh ja, onderweg naar Woerden had ik al wat Topdropjes ingebracht in een wanhopige poging het zoutgehalte op peil te houden. En met het pastamaaltje nog flink in de afrondende verteringsfase moest dit het maar zijn.

Waar je afgelopen zaterdag in Haastrecht nog kon struikelen over de Goudse Runners, was er nu behalve ondergetekende geen enkele bekende uit de kaasstad te bekennen. Waar vorig jaar mijn GR-collega Wim nog acte de présence gaf, had hij zich bij mij dit keer vroegtijdig afgemeld. En loopmaat Gerrit, namens wie ik mij vorig jaar in een ultieme inspanning tijdens de Goudse Singelloop nog keurig onder de 50 minuten had geworsteld, gaf ook al niet thuis. Tja, dan maar zonder mijn vrienden het klusje trachten te klaren.

Om klokslag zeven over acht des avonds werd door de dit jaar helaas geblesseerde burgemeester van Woerden het startschot gelost. Anders loopt ‘ie altijd braaf mee. Maar nu even niet: zijn rug scheen het niet toe te staan. Vet jammer voor de man.

Net zoals twee dagen daarvoor zette ik bescheiden in met een tempo van ongeveer 5:45 de kilometer. Het kon ook niet anders: in de eerste twee kilometers overviel mij een warmtestuwing waar de honden geen brood van lustten. Gelukkig had ik uit voorzorg een flacon gemeentepils meegenomen waarmee ik mij op gezette tijden kon laven dan wel de inhoud over mijn halsslagaderen kon uitstorten. Wat ook enorm hielp was dat vele sociale Woerdenaren langs de kant met sproeiers stonden, onder de stralen waarvan wij heerlijk konden doorlopen. Ook werden er door particulieren langs het parcours spontaan bekertjes met water uitgedeeld. Het was dat ik me kon inhouden, anders had ik ze allemaal spontaan geknuffeld. Maar goed, dat is misschien wel het laatste waar deze brave mensen op zaten te wachten. Veel te warm natuurlijk voor zulke frivoliteiten.

Ronde 1 (van 3 kilometer) was superzwaar door die ongelooflijke knal van de warmte. Maar ik had ‘m redelijk doorstaan in ongeveer 18 minuten. Nu kwamen er twee ronden van 3.5km elk: er was een klein lusje in het parcours bijgekomen om de afstand netjes op 10 kilometer te krijgen. De tweede ronde, zo wist ik, zou het zwaarst worden. Maar door in een klein groepje te lopen, steeds de kop af te wisselen, en natuurlijk onder álle provisorische douches door te schrijden, voltooiden wij uiteindelijk dat vermaledijde rondje in iets meer dan 19 minuten. De meeste atleten waren nu de uitputting eigenlijk wel nabij, maar er was nog een lange ronde van 3.5km te gaan.

En hoe het nou precies komt weet ik niet, maar in de laatste ronde kwamen de krachten stukje bij beetje terug. Ik versnelde en verliet het groepje om nog eens te zien of de ronde sneller kon worden afgelegd dan de vorige. En dat lukte wonderwel. Vooral in de laatste kilometer konden nog heel wat uitgewoonde mensjes worden opgeraapt, en met iets wat nog een beetje op een eindsprint leek stampte ik in een netto tijd van 54:48 over de eindstreep. En dat was alweer meer dan een minuutje sneller dan twee dagen ervoor in Haastrecht. Ik had weer alle reden om tevreden te zijn over mijn progressie!

Vlak over de finish kreeg ik een flacon met Aquarius aangereikt. Dat had wat mij betreft op dat moment ook gewoon water mogen zijn. Maar goed, een gegeven paard kijk je niet in de bek, en klagerig ben ik van nature ook al niet. Derhalve schroefde ik het flesje fluks open en liet ik de halve liter koolhydraatrijke sportdrank in één vlotte beweging door het dorstige keelgat kolken. De Woerdense Singelloop was volbracht!

Op het moment dat ik dit kletsverhaaltje schrijf zijn Arranraja en ik nog maar twee dagen verwijderd van de Succesvolle Samenloop in Weesp, aanstaande zondag. Mijn loopmaat-for-the-occasion heeft onze startnummers hoogstpersoonlijk al bij het wedstrijdsecretariaat afgehaald. Daar kan je tenminste van op aan. Niets kan meer een grandioze zegetocht langs de meanderende Vecht in de weg staan. Wij beiden zullen er ongetwijfeld uitgebreid, enthousiast en meeslepend verslag van doen.

P.S. het recept voor de PA-ella is op verzoek te verkrijgen. Ook daaraan zijn geen kosten verbonden.

Tout Content bij de Haastrechtloop (3 reacties)

Gepost door Peter de Haan op woensdag 21 juni 2017 23:31

In juni 2014 bracht ik een artikel uit op dit podium, genaamd ‘Tout Chagrin bij de Beetjekromloop’. Verstokte lezertjes weten zich deze komitragedie wellicht nog te herinneren. BTW ik maak hier geen schrijffout. ‘Tragikomedie’ vind ik domweg niet het gepaste woord voor alle doorstane ellende.

In de gememoreerde vertelling beschrijf ik een aaneenschakeling van dramatische gebeurtenissen op een zomerse zaterdag, de 21e juni in het jaar des Heeren 2014. Het drama vangt aan met een plotseling leeglopende fietsband die mij noopt tot een afmattende tempowandeling van ongeveer een uur naar de Haastrechtse startlocatie. Behoorlijk aangedaan kom ik minder dan een half uur voor de start dampend en chagrijnig op het strijdtoneel aan. Alle voorbereidingen moeten nu in ijltempo worden uitgevoerd, terwijl ik er altijd aan hecht daar ruim de tijd voor te nemen.

Het is die dag niet meer goed gekomen. De zinderende hitte, de kleffe energiedrank bij de drankpost, de kramp in beide kuiten, de totale uitputting: het zorgde er allemaal voor dat ik volledig gesloopt over de finishlijn kwam stampen in een mij op dat moment onwaardige tijd. Waarna ik als klap op de vuurpijl ook nog eens kilometers terug naar huis moest sjokken. De gordijnen zijn daar ter plekke meteen dichtgegaan en twee etmalen lang ben ik niet meer uit mijn ivoren-toren-hol gekropen, zo aangedaan was ik door de gebeurtenissen. Wie er nog meer over wil lezen (maar waarom zou iemand dat willen?) verwijs ik graag naar het verslag van deze apocalyptische dag. Zelf lees ik het niet meer: teveel onverwerkt trauma.

Op zaterdag 17 juni in het jaar des Heeren 2017 zou ik het één en ander een plekje gaan geven – zo had ik mij voorgenomen. Niet meer blijven steken in het verleden, maar met onbevangen blik naar heden en nabije toekomst gaan kijken. Heel mindful en verlicht. Ik zou Haastrecht niet langer mijden. Bovendien: mensen in mijn directe omgeving moesten het woord ‘Haastrecht’ gewoon weer eens kunnen zeggen zónder een woeste blik van mij als dank te ontvangen. Zo kon het zijn dat ik mij na ampele overweging inschreef voor de Haastrechtloop editie 2017.

Om tien over elf des ochtends zou dit lokale en regionale festijn van start gaan. De bandjes op mijn fietsje hielden het dit keer voorbeeldig, zodat ik ongeveer een uur van tevoren op het Haastrechtse Sportpark arriveerde. Het was weliswaar warm maar daarnaast ook bewolkt en er stond een aangenaam briesje. Dit beloofde een mooi hardloopfestijn te worden.

Aan collega-Goudse Runners was er geen gebrek op deze wedstrijddag. Haastrecht ligt op een steenworp afstand van de stroopwafelstad, dus menigeen van ons was deze ochtend naar het sportpark afgereisd om lichaam en geest af te matten over 5 of 10 kilometer. Buitengewoon gezellig dus. Daarnaast waren er veel lokale en regionale helden en heldinnen komen opdraven voor de vijfde editie van deze populaire loop. Er schalde mooie opwekkende muziek over de sportvelden en iedereen was blij gestemd. Geen wonder dat ik er ook buitengewoon veel zin in had!

Ik had – in tegenstelling tot 3 jaar geleden – nu alle tijd om alle voorbereidende activiteiten op het gemak uit te voeren. Na het monteren van startnummer en chip op respectievelijk shirt en rechterschoen werd alle voor deze dag noodzakelijke doping ingebracht. Met dit keer uiteraard veel aandacht voor de liquide middelen en de mineralen. Maar ook de banaan ontbrak niet op het appèl.

Eerst werd er natuurlijk nog ingelopen met mijn GR-vrienden en –vriendinnen. Maar na nog even een tweetal sicherheitsplasjes te hebben gedaan gaf ik de organisatie klokslag twee over elf toestemming om de startplicht te plegen. Vlak na de 5km-start werd ik samen met mijn 10km-lotgenoten weggeschoten. De wind was inmiddels afgezwakt en de zon trachtte manmoedig zijn stralen door het bewolkte zwerk te persen. Het werd toch weer een Bloedhete Beproeving vandaag!

Zoals uit mijn vorige relaas - over de Corry Koningsloop en Goudse Houtloop - mag blijken, ben ik weer voorzichtig aan het opbouwen na een periode van loop-lethargie. Mijn momentane toestand stond dan ook niet toe dat het een Haastrechtse Heldentijd zou worden. Vandaag moest ik vooral rustig starten (ook gezien de warmte), en kijken of ik mijn tempo zou kunnen vasthouden of gaandeweg iets zou kunnen opschroeven.

Velen onder mijn medelopers verkozen een (te?) snelle start. Maar ik liet mij lekker niet van de wijs brengen. Drie kilometer lang, langs de provinciale weg richting Oudewater, bleef ik een rustig tempo lopen tegen de 10km/h. Vlak na het 3km-punt sloeg het atletenpeloton rechtsaf de polders rondom Haastrecht in voor een mooie ronde door de weidsche natuur die ons uiteindelijk weer bij de startlocatie zou brengen. Op dat moment monsterde ik mijn krachten en besloot ik tot een kleine versnelling. Het zat er gewoonweg in vandaag, er was lekker wat peut in de tank!

In het vrij rechte stuk naar het 5km-punt (en de drankpost) begon ik al de eerste kamikazestarters in te halen. Dit bleek de opmaat voor het verdere vervolg (BTW: pleonasme) van de loop. Ik zou na kilometer 3 door niemand meer worden ingehaald, en in plaats daarvan zou ik alleen nog maar hardloopmensjes oprapen! Bij de drankpost nam ik de gelegenheid (lees: twee bekertjes water) om mij goed te laven in afwachting van de zware kilometers die komen gingen. Want ik had besloten om andermaal te gaan versnellen om mijzelf eens goed te testen. Even een lekker stukje jakkeren over ’s-landsch wegen. Zo goed voelde ik mij wel vandaag!

Natuurlijk had ik wel het geluk dat er voortdurend mikpunten in de verte waren, en dat ik deze mikpunten ook telkens bijhaalde. Erop en erover. Heerlijk voor de moraal; zo werden de kilometers uiterst voorspoedig overbrugd. Na 8 kilometer waren we weer terug in Haastrecht en werden wij door een uitzinnige menigte in een gezellige woonwijk door de laatste loodjes gesupporterd. En zo zat die gevreesde 10km (U weet het: niet mijn favo afstand) er al weer op en kwam ik nog betrekkelijk fris over de finishmatten geschreden.

Natuurlijk werd het geen toptijd. Van de 50 minuten zit ik momenteel nog ver verwijderd. Maar de 55:59 die op de klokken verscheen gaven de comeback, die eind april was ingezet, weer een beetje meer cachet. Ik kon tevreden zijn over uitvoering en resultaat, en de Rans van Haastrecht 2014 werd hierdoor dan eindelijk vervangen door de Glans van Haastrecht 2017.

Op het moment dat ik dit epistel componeer heb ik ook al de 10km Singelloop van Woerden verhapstukt (bron: Arranraja), twee dagen na het Haastrechtse festijn. Maar daarover verklap ik in het volgende verslag meer. Watch this space!

Trouwens, over Arranraja gesproken: inmiddels maken hij en ik ons op voor een hernieuwde Succesvolle Samenloop in Weesp, op zondag 25 juni tijdens de Vechtloop! Ditmaal over 10 kilometer. Nodeloos te zeggen dat ik naar dit weerzien uit zie! En uiteraard zal het ons weer uitdagen tot een mooie dubbele blog. Again: Watch this space!!

Over Corry, Lornah en Corry (2 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 21 mei 2017 00:19

Back in the Show
Natuurlijk had ik allemaal mooie smoezen de afgelopen tijd. Knetterdrukke baan, mega-intensieve studie, astmatisch ongemak – stuk voor stuk zaken die mijn Runner’s Dip en Writer’s Block konden verklaren. Maar eigenlijk wist – en weet - ik wel beter. De motivatie was gewoon even weg na het succesjaar 2016, het jaar waarin vele grenzen werden verlegd op hardloopgebied. De boog kon blijkbaar niet langer gespannen blijven.

Als ik mijn blogjes van de tweede helft van vorig jaar teruglees (ja ook ik doe dat!), dan zie ik met terugwerkende kracht de teloorgang zich afspelen. De 15K+ wedstrijdlopen gingen steeds moeizamer met als ‘dieptepunt’ de Halve van Egmond waarin voor het eerst na geruime tijd de 2-uur-barrière niet meer kon worden geslecht. Een teken aan de wand. Wat ik óók teruglas: te warm in Amsterdam, te vadsig in Nijmegen, te misselijk in Rotterdam, te krachteloos in Egmond. Allemaal tekenen aan de wand.

Ik moet het toegeven: ik gebruikte de werk- en studiedruk als argumenten om mijn hardlooplethargie te verklaren. Uiteraard was het astma-verhaal een heel ander verhaal. Maar eigenlijk had ik er gewoon even geen zin meer in. Het hardlopen begon als een last te voelen, naast het al drukke bestaan. Geplande lopen zoals de 30 van Schoorl en de CPC werden maar al te gemakkelijk van de kalender gehaald. Ik voelde mij een tijdlang ver verwijderd van mijn gebruikelijke enthousiasme voor het hardlopen en, in het kielzog daarvan, het schrijven erover. Het was gewoonweg niet anders. Op een gegeven moment trainde ik nog maar één keer per week: de zaterdagtraining van de Goudse Runners bleef ik al die tijd gelukkig hondstrouw.

Eén van de effecten van de verminderde trainingsintensiteit werd op een gegeven moment duidelijk waarneembaar. De pondjes – zeg maar gerust kilootjes - vlogen er aan, overigens net zo snel als dat ze er afvliegen zodra ik de intensiteit weer opvoer. Minder sporten gaat altijd gepaard met minder verantwoord eten. Dat laatste weet ik – als geen ander - van mezelf.

Half april, vijf zware Business Analyse-certificeringen rijker en gezegend met weer gezonde en vrije luchtwegen, besloot ik dat het maar eens afgelopen moest zijn met de lamlendigheid. De trainingsfrequentie werd opgeschroefd naar tweemaal per week. Bovendien schreef ik mij in voor de Koningsloop op 27 april, voor een loopclinic nota bene op diezelfde dag, en voor de Goudse Houtloop op 13 mei. Back in the Show, Back into Business! De Haan ging er weer Tegenaan!

Episode 1: Hazen bij de Koningsloop
Landelijk is er op deze dag het overbekende koekhappen en toiletpotwerpen, in Gouda is er de Koningsloop in het Groenhoven Sportpark. Een door het opperhoofd van de Goudse Runners georganiseerd niemendalletje om 8:30 des morgens, waarbij naar keuze 3, 6 of 9 rondjes van 1.1-en-een-beetje kilometer kunnen worden gedraafd. Kneuteriger kan het niet, echt niet. Met stoepkrijt wordt een startlijn gekalkt die tegelijkertijd als finishlijn dienst doet. Bij deze streep staat een campingtafeltje met daarop een grote pan gevuld met water. Met een plastic maatbeker kan de atleet water uit die pan scheppen, het vocht in een plastic bekertje gieten om zich vervolgens te laven. Op strategische plekken op het parcours staan de GR-trainers opgesteld die ervoor zorgen dat je niet een afslag mist en hopeloos verdwaalt. Overigens: ik kan dit tracé zelfs geblinddoekt lopen, zo goed ken ik het. Het parcours is met rood-witte linten afgezet om de hondenwandelaars en overige passanten te ontmoedigen. Maar uiteraard kunnen zij er gewoon onderdoor kruipen zonder de kans te lopen in de boeien te worden geslagen. Ziehier de buitengewoon professionele ambiance van de Goudsche Koningsloop.

Uiteraard was mijn conditie in de voorafgaande maanden tot ver beneden NAP gezakt. Veel viel er dan qua prestatie ook niet te verwachten tijdens deze loop. Dit communiceerde ik dan ook luidkeels aan een ieder die het (al dan niet) horen wilde. Bovendien was er die avond voor mij ook nog een loopclinic, waarvoor de krachten enigszins moesten worden gespaard. Maar daarover later meer.

Om het gebrek aan conditie te maskeren had ik mij als haas aangeboden aan hardloopcollega Corry. Ondanks haar pensioengerechtigde leeftijd staat zij te boek als één van de meest bloedfanatieke lopers uit het Goudse Runnerspeloton. Door allerlei eerdere fysieke ongemakken had zij aan basissnelheid flink ingeboet – maar dat kon je niet zeggen van haar gedrevenheid. Haar ging ik vandaag door de volle negen ronden heenslepen – zo had ik mij voorgenomen.

Eén ronde om de verlaten sportvelden was al behoorlijk saai – kun je nagaan hoe dat negen ronden achtereen was. Corry nestelde zich in mijn kielzog, en ik koos een constant tempo dat ons allebei niet over de kop zou laten lopen. Elke keer dat wij langs de zorgvuldig gekalkte finishlijn kwamen telden wij het aantal nog te verhapstukken (bron: Arranraja) ronden af.

Na ongeveer 55 minuten zwoegen versnelden wij halverwege de laatste ronde en kwamen wij met een bescheiden eindsprintje richting finish. Mijn lief was inmiddels ook gearriveerd en zij supporterde ons beiden hartstochtelijk over de verlossende eindstreep. Mijn eerste duurloop sinds tijden zat er op, en ondanks de voor mij zeer matige tijd was het uiterst succesvol geweest. Ik had het gevoel weer lekker back on track te zijn!

Episode 2: Luipaarden bij de Keniaanse Clinic
Diezelfde avond moest er nóg iets worden verhapstukt. De van origine Keniaanse atlete Lornah Kiplagat kwam op de atletiekbaan van Antilopen Vereniging Gouda een heuse loopclinic geven. Een buitenkansje natuurlijk voor deze hardloopploeteraar. Zou ik het op mijn oude dag dan tóch gaan leren? Ook Corry zou weer van de partij zijn, onvoorstelbaar wat een bikkel.

Lornah heeft vele successen op haar naam staan. Zo won zij in haar actieve carrière vele marathons waaronder die van Amsterdam en Rotterdam. Nog steeds is zij wereldrecordhoudster op de halve marathon in de categorie wedstrijden die door louter vrouwen gelopen zijn. Een parel in de Keniaanse èn Nederlandse atletiekscene kortom, en wat een eer om van haar les te krijgen!
Bovendien kwam Lornah vandaag haar (fraaie!) hardloopkledinglijn showen in de hoop dat de portemonneetjes in groten getale zouden worden getrokken. Het betrof alleen vrouwenkleding, dus voor mij persoonlijk zat er weinig bruikbaars bij. Maar ik had mijn lief natuurlijk wèl beloofd dat àls er een mooi shirtje en/of broekje zou zijn in een prikkelend luipaardmotiefje, ik onmiddellijk zou toeslaan ter meerdere eer en glorie van onze relatie.

De training begon met drie inloopronden op de drafbaan, gevolgd door een warming-up die zijn weerga niet kende. Ik heb daar - onder leiding van Lornah - dynamische rek- en strekoefeningen moeten staan doen waarvan mijn ietwat houterige lijf bijna een maand verder nog steeds aan het herstellen is.

Na deze foltering werden wij door Lornah de geluidswal naast de snelweg opgejaagd voor een temporonde van ongeveer twee kilometer. Iedereen wilde zich van zijn/haar beste kant laten zien, zodat het een vlotte ronde werd, waarvan iedereen flink uitgewoond weer bij de atletiekbaan terugkeerde.

Maar alsof dat allemaal nog niet genoeg was had onze Nederlands/Keniaanse hinde nog een verrassing voor ons in petto. Op de 400meterbaan moesten wij 5 volle ronden afleggen waarvan steeds de eerste helft van een ronde in volle sprint en de tweede helft in rustige looppas. Ook hier spaarde uiteraard niemand zich (ook Corry niet!), zodat de afsluitende cooling down héél stilletjes en gedwee werd ondergaan. Na het actieve gedeelte konden we allemaal nog met Lornah in gesprek voor waardevolle tips en adviezen. Het was een mooie maar loodzware training geweest, en dát na de 10 kilometer eerder op de dag!

Er waren geen luipaardmotiefjes. Tja dan moet het toch maar op eigen kracht (en verbeelding).

Episode 3: Hazen door de Goudse Hout
Na een jaar absentie ging ik mij op zaterdag 13 mei weer wagen aan de Goudse Houtloop. Deze loop is nèt iets minder kneuterig dan de Koningsloop, maar het lijkt er wel een beetje op. Corry (ja alweer!) en ik zouden vandaag 10 kilometer lopen, in twee identieke ronden van 5km. Het was een bewolkte, benauwde ochtend waardoor de ambities wederom niet al te hoog lagen. Net als op Koningsdag zou ik samen met Corry zien hoever we kwamen. Ze klaagde wel over wat pijn in haar rug, dus had ik mij andermaal voorgenomen om zeker het grootste gedeelte van de race bij haar te blijven.

Aldus geschiedde. Het was warm dus het ging allemaal wat moeizaam en vooral Corry had het de eerste kilometers bepaald niet naar haar zin. Ze overwoog zelfs om na één ronde uit te stappen, zo deelde zij mij puffend en steunend mee. Ik wist wel beter. Corry geeft nóóit op – dus nu ook niet. Maar het ging wel steeds langzamer.

Na 7.5 kilometer had ik Corry afgeleverd in een groepje en besloot ik om nog even flink gas te geven. De snelheid vloog omhoog van 6min/km naar 5min/km – en dat ging eigenlijk heel relaxed en haast moeiteloos. In die laatste 2,5km haalde ik nog een drietal mensen in waarna ik met een tevreden grijns over de finish kwam in 57:40 – uiteraard niet een tijd om over naar huis te schrijven maar ach ik was tevreden. Het lijf had het goed gehouden en de versnelling was eenvoudig en krachtig geweest. Al met al reden om positief te zijn over de ontwikkeling!

En nu?
Op maandag 19 juni ga ik mezelf weer testen in Woerden tijdens de inmiddels legendarische Singelloop over 10 kilometer. Met of zonder Corry. Eens kijken of ik weer een beetje dichter in de richting van de 50 minuten kan geraken! Hoe het ook afloopt daar: er valt altijd wel weer een mooi verhaal over te vertellen. Watch this space!

Massaal over een Massagraf (6 reacties)

Gepost door Peter de Haan op dinsdag 10 januari 2017 00:26

Beating the Bridges Together, medio december in Rotterdam, vormde voor ondergetekende de misselijke afsluiting van een bewogen en buitengewoon bevredigend hardloopjaar. 2016 was immers het Jaar van de Eerste Marathon, en in het kielzog daarvan vijf Halve Marathons, vier 15km-lopen, één 16.1km-loop en twee 10km-lopen. In totaal 13 stuks hardloopfestijn dus die mij alle bijzonder veel plezier en sportief succes hebben verschaft – zo valt ook in mijn kletsverhaaltjes erover te lezen. Maar datzelfde geldt voor de 1000+ trainingskilometers die in het afgelopen jaar zijn afgelegd.
Van mij krijgt U geen uitgebreid jaaroverzicht, maar meer een subtiele verwijzing naar wat in het afgelopen jaar daarover in mijn blog is opgetekend. Voor wie het nog niet allemaal gelezen heeft (jaja zij bestaan echt): er staan 14 min of meer smakelijke verhaaltjes over 2016 opgetekend waarin – variërend van een beetje bombastisch tot overdreven bombastisch - de hardloopavontuurtjes onder woorden zijn gebracht.

Voor 2017 was (en is) er eigenlijk geen nog specifiek doel, geen stip aan de horizon. Weliswaar had ik mij reeds vroegtijdig ingeschreven voor de Halve van Egmond, de 30km Groet uit Schoorl Run (februari) en de 21.1km City-Pieâh-Cityloop (maart), maar eigenlijk zijn dat allemaal losse flodders zonder enige strategie en opbouw. Domweg aangemeld zonder beleid.

Het heeft denk ik te maken met de vorig jaar door mij doorgemaakte evolutie richting de hele marathon. Zoals ik in mei in mijn relaas over het taperen al schreef: vroeger was de halve marathon iets waar ik nauwkeurig en zorgvuldig naar toe trainde. Maar in de opbouw naar de hele marathon werd de halve marathonafstand een soort commodity: een afstand die ik wekelijks liep, of dat nou een training of een wedstrijdloop was. Iets daarvan is in het post-marathontijdperk, dat inmiddels alweer 8 maanden bestrijkt, blijven hangen. Een halve marathon was niets bijzonders meer, iets waar je je zomaar voor kon inschrijven en waarvoor je nauwelijks nog extra hoefde te trainen. Klinkt behoorlijk blasé van mijn kant, ik hoor het U denken – en U heeft natuurlijk groot gelijk.

Tijdens de Halve van Amsterdam in oktober kwam ik er nog mee weg. Maar uiteraard zou zich toch vroeg of laat een moment gaan aandienen dat Hoogmoed voor de Val zou komen. Dit, beste lezer, is gisteren gebeurd. Gelukkig niet op een al te heftige manier, maar wel één die niets aan duidelijkheid te wensen overlaat.

Voor dag en dauw was ik gisteren al vanuit Gouda richting mijn geboorteprovincie vertrokken. De reis zou mij helemaal via Utrecht en Heiloo tot in Egmond brengen – en ik vond derhalve dat er de nodige slack (Russisch voor tijdbuffer) ingebouwd moest worden. Op de fatale combinatie NS/ProRail kun je immers nooit voor de volle 100% vertrouwen, om maar te zwijgen over de pendelbussen die tot taak hadden ons vanuit Heiloo naar Egmond te vervoeren. Dat laatste werd overigens op de terugweg na de loop pijnlijk duidelijk: de volgepropte bus waarin ik stond/hing ging halverwege kapot en iedereen moest er uiteindelijk uit en nog 1.5 kilometer richting station strompelen.

De virtuele evenknie van Peter Kuipers Munneke, ook wel weeronline.nl genaamd, had het de afgelopen dagen al aangekondigd: het zou in Egmond met 7 graden niet al te koud zijn, het zou hoogstwaarschijnlijk droog doch bewolkt blijven en er zou een zwak windje staan die gedurende de dag van Noordwest naar Zuidwest zou krimpen. Ideale omstandigheden voor een halve marathon over strand en door duin; en wat een enorm verschil met vorig jaar waarbij de omstandigheden guur en stormachtig waren.

Na een voorspoedige reis was ik vrij vroeg bij de plaatselijke sporthal (De Watertoren) beland waar het atletenvolk zich op deze grauwe januaridag verzamelde. De tijd doodde ik mediterend op een uiterst comfortabel stoeltje dat ik na een korte doch felle strijd had bemachtigd. Af en toe was er een keuvelpraatje met deze of gene over onze zo geliefde hardloopsport in het algemeen, en de op handen zijnde Beproeving van Egmond in het bijzonder. De doping werd – na zorgvuldig versneden te zijn – vergezeld van een paar ferme slokken water ingebracht. Het trainingskostuum werd in de sporttas gefrommeld, het Komojasje werd om het ranke adonissenlijf getrokken, en snel werden nog twee zoute dropjes in het achterzakje van de lange tights gestopt. Onze Goudse Tobatleet was er weer he-le-maal klaar voor.

Het vervelende van Sporthal De Watertoren is dat men het op anderhalve kilometer van mijn startvak heeft gebouwd. Die afstand moest door ondergetekende dus nog wel even worden afgelegd vooraleer het festijn kon beginnen. Het was inmiddels zo achterlijk druk geworden dat zelfs indribbelen/warming-uppen over de Doctor Wiardi Beckmanlaan een welhaast onmogelijk uit te voeren activiteit bleek. Jammer maar helaas. Overigens: Doctor Wiardi Beckman was een geleerde die vernoemd is naar een stichting die een brug tracht te slaan tussen wetenschap en sociaaldemocratie. Maar dat terzijde.

Om klokslag twee voor half één op deze Middag des Heeren wandelde ik op de Boulevard Noord het mij toegewezen Bruine Startvak in. Hier deed ik wat dynamische warming-up oefeningetjes om de hardloopspiertjes wedstrijdgereed te maken, en keek ik eens goed om mij heen naar al die prachtige atleten en atletes met wie ik de aankomende twee uren zou vertoeven en met wie ik de degens zou gaan kruisen. Tijdens een kort maar hevig opluchtend bezoek aan één van de kruiskopdixies overzag ik de Noordzee en ontwaarde ik een immens windmolenpark zo’n 10 tot 20 kilometer buitengaats. Die had ik daar niet eerder gezien. Het is vast een kwestie van wennen natuurlijk – zo was het met de electriciteitsmasten in het landschap destijds ongetwijfeld ook – maar de aanblik van zoveel lelijks trof mij op deze grijze middag best wel onaangenaam. Maar enfin, altijd nog beter dan een kerncentralepark zullen we maar zeggen.

Om klokslag zes voor één klonk voor de dappere lopers het startschot en begon de voor mij tweede uitgave van de Halve van Egmond. Na een zevenhonderdtal meters over de boulevard – en om de vuurtoren heen – werd het peloton het strand op gestuurd, aangemoedigd door een massaal toegestroomd en hartstochtelijk juichend publiek. Buitengewoon prettig en goed voor de moraal natuurlijk, maar ik wist dat het mij vandaag niet veel zou gaan helpen. Soms weet je al aan het begin dat het niet jouw loop gaat worden. Dat voel je aan – en zo was dat nu ook. Enfin, even slikken en dan maar het beste ervan maken.

Na bijna een kilometer ploegen op het behoorlijk mulle zand ontrolde zich voor mijn ogen – en vast ook die van ruim 17.000 anderen – een indrukwekkend en bizar schouwspel. Een werkelijk ongekende hoeveelheid zeesterren lag daar vreselijk dood te wezen op het strand waarover de hardlopers zich een weg moesten banen. Het lag er werkelijk bezaaid mee, soms zelfs hele bergen opgestapelde kadavers. Somtijds blokkeerden ze de hele doorgang voor de lopers – er was immers een niet al te breed spoor van minder mul zand vlak bij de waterlijn, en daar lagen nou juist wijlen al die zeesterren. Het moeten er enige tienduizenden zijn geweest, en dat alleen al op het stuk tussen Egmond en Castricum.

Soms voelde het zacht en glad aan als je er door- en overheen liep – en op andere momenten weer hard en haast krokant. Deze enorme variatie in vertrap-belevingen was natuurlijk niet bevorderlijk voor de toch al zo barre tocht over het mulle zand tussen Egmond en Castricum. Bovendien was na 5 kilometer een drankpost geplaatst zowat tegen het duin op, waardoor je een behoorlijk eind door het nóg mullere zand moest stampen om er alleen al te geraken. Ik had echter op dat moment al zoveel extra doping nodig dat ik dit afgiftepunt niet links kon laten liggen.

Behoorlijk aangedaan door de ontberingen ploegde ik na 7.5 kilometer het duin op bij Castricum. Wijlen Michael Jackson – naar verluidt bij leven ook een zeester - denderde ons oorverdovend tegemoet. Zijn ‘Beat It’ was qua Beats-per-Minute tot een astronomische hoogte opgeschroefd, waardoor lopersvolk èn publiek zowat in staande trilling geraakten.

Bovenaan deze strandopgang maakt het pad een bocht naar links en dan moet je een tweetal kilometers voortdurend stijgen en dalen over een smal pad van (alweer) mul zand. Een halve Blade Runner die ik daar passeerde had er de grootste moeite mee zo te zien. Bij kilometer 10 kom je door de roemruchte Camping Bakkum, waar ik een volkstoneel á la Dam-tot-Dam had verwacht, maar waar het echter rustig was. Op zich wel een beetje teleurstellend, want ik was behoorlijk aan het afzien en kon wat vocale support best wel gebruiken. Wel was er weer die overheerlijke warme Isostar bij de drankpost, een ware traktatie voor de vermoeide loophelden en –heldinnen.

Tot en met kilometer 19 nestelde ik mij voortdurend op de bagagedragers van andere lopers en loopsters – ik kon het dit keer domweg niet op eigen kracht, zoals ik dat vorig jaar wèl kon. Als ik me niet fixeerde op een loper voor mij kon ik zo nu en dan wel genieten van de mooie natuur in dit bos- en duingebied. Hier en daar waren zelfs Schotse Hooglandrunderen te ontwaren, die daar vrijelijk rondliepen en waarvan het leek alsof ze elk moment ons parcours op konden wandelen.

Net na het 19-kilometerpunt wordt de toch al zo beproefde atleet vergast op een venijnige klim over de beruchte Bloedweg. Daar waar ik vorig jaar zowat omhoog sprintte, was het nu een ellendige maar gelukkig niet al te lange lijdensweg. Gesloopt kwam ik boven, en daar maakte ik mij op voor de laatste anderhalve kilometer in Egmond aan Zee. Alhoewel ik de hele barre tocht met een gezicht gelijk de Dood van Pierlala moet hebben gelopen, zorgde ik er bij de van organisatiewege geplaatste camera’s natuurlijk wel voor dat ik breeduit grijnzend en zwaaiend werd vastgelegd. Ofschoon wel met een duidelijk zichtbare zwarte muil van de na 19km ingebrachte zoute dropjes natuurlijk.

De laatste honderden meters werden andermaal in het kielzog van anderen afgelegd – ditmaal van een jeugdig stelletje dat een voor mij nog net te volgen tempo aangaf. Zo schreed ik uiteindelijk op de boulevard over de finishmat in een netto-tijd van 2:02:52. Voor het eerst sinds oktober 2015 niet meer onder de twee uur.

Uitgeput liet ik mij een prachtige medaille, een fles sportdrank en een poncho – tegen de kou - overhandigen. Het was een uitermate zware tocht geweest ditmaal, waarbij ik al heel snel na de start in de gaten kreeg dat “het ‘m niet zou gaan worden”. Er was ook niet goed voor getraind: na de Bruggenloop had ik mij onthouden van duurlopen en pas vijf dagen voor Egmond perste ik er een heel moeizame 20km uit. Met zelfs de nodige spierpijn tot gevolg – dat heb ik anders nóóit bij deze afstanden. Niet bepaald een trainingsopbouw volgens het boekje, toch?

Over vijf weken staat de 30km Groet-uit-Schoorl op het programma. En om eerlijk te zijn: ik weet nog niet wat ik daar mee aan moet. De halve marathon gaat al niet eens fatsoenlijk, en hoe moet ik dan in twee á drie weken nog gaan uitbouwen tot 26-28km? Een mission impossible, zo lijkt het. Maar misschien rol ik morgen alweer veel optimistischer uit mijn warme nestje. Wie zal het zeggen?

Maagbezwaar op de Maasboulevard (4 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 12 december 2016 22:49

Voor deze gloednieuwe episode uit de onvolprezen Bob Evers-reeks reisde Uw dienstwillige dienaar gisteren af naar Rotterdam. Deze voorstad van Gouda staat er om bekend dat er tamelijk veel water rondwaart en dat voor diegenen die dat water willen oversteken er zoiets is bedacht (en gebouwd) als bruggen. Veel later kwam men op het briljante idee om zoveel mogelijk mensen zo snel mogelijk over die bruggen te laten lopen. Aldus ontstond de roemruchte Bruggenloop die gisteren alweer aan zijn 29e editie toe was.

Ditmaal waren de weersvoorspellingen voor het 15K hardloopfestijn in Rotjeknor bepááld niet slecht. Het zou maar liefst 10 graden worden – voor halverwege december helemaal niet onverdienstelijk - en er zou geen neerslag van betekenis vallen. Wèl moest het atletenvolk rekening houden met een straffe wind – zo hadden Marco Verhoef en diens weerkundige NOS-trawanten besloten.

Voor mij was deze Bruggenloop de laatste van een serie najaarsklassiekers. Over onder andere de illustere Erasmusbrug en de beruchte Van Brienenoordbrug zou deze wedstrijdloop gaan leiden - en ik had er veel zin in. Plaats van handeling, start en finish was het roemruchte Stadion Feyenoord, in de Volksmond ook wel De Kuip genaamd. De vaste bespelers van deze uit de kluiten gewassen tobbe was verzocht om zondag maar naar Alkmaar uit te wijken voor een wedstrijdje tegen een ander provinciaal clubje. Zo kon de Rotterdamse ArenA gebruikt worden waarvoor het ooit in 1937 was bedoeld, ontworpen en gebouwd: Het Hardloopen. Slechts zoo wordt men immersch Recht van Lijf en Leeden.

Als U mijn verhaaltjes wel eens vaker leest, dan kent U vast mijn rituelen ’s-ochtends vroeg op de Wedstrijddag des Heeren. Na het kruipen (dan wel jumpen) uit het warme mandje volgt een licht sportontbijt onder toevoeging van twee hard noodzakelijke koppen sterke koffie. Om dat laatste toe te lichten: er moet natuurlijk geen grammetje teveel worden meegezeuld tijdens een immers buitengewoon zware wedstrijdloop. Daar wou ik het verder bij laten.

Na dit alles storm ik naar boven richting looprek om de kleertjes voor die dag te selecteren en deze voor het overgrote deel ook maar meteen aan te doen. Dat overigens na een ferme plens water over het lijf en het schrobben van het kakement. Vervolgens het jasje recht, het dasje recht - en vader gaat op stap!

Halverwege mijn mars richting het Goudsche Station (nee geen kerkgangers met zwarte pakken en kerkgangsters met stemmige hoofdtooien dit keer) werd het mij gewaar dat ik mijn hardloophandschoentjes had vergeten. Mijn lief, die met mij mee marcheerde, bedacht zich geen moment, holde zo snel als zij kon richting huis, en kwam even later te fiets én gewapend met de running gloves zich melden op het station waar ik inmiddels was aanbeland. De lieverd!

De organisatie van de Bruggenloop en de NS waren na ampel overleg overeengekomen dat er vandaag geen (en ik herhaal: géén) treinen zouden stoppen op Station Rotterdam Stadion, en ook al niet op Station Rotterdam-Zuid. Dit vanwege werkzaamheden aan het spoor. Briljante planning! In plaats daarvan moesten dus vele duizenden lopers en fans in de reguliere RET-trams worden gepropt die vanaf Rotterdam Centraal (of vanaf Rotterdam Lombardijen) tot aan De Kuip zouden geraken. Zo ook schrijver dezes, die deze ellende wel had voorzien en dus bijtijds richting Rotterdam was vertrokken. Zo’n anderhalf uur voor het startschot arriveerde ik bij – en in - het stadion van 010.

Met zoveel tijd nog voor de boeg haalde ik eerst op het gemak het Bruggenloop-hardloopshirt op. Daarna in één beweging door naar het afgiftepunt voor de Led-lampjes. Omdat deze loop deels in de schemer en het duister wordt afgelegd krijgt elke deelnemer een van sponsorwege verstrekt groen led-lampje voor om de arm. Dit alles ter verhoging van de toch al zo immense feestvreugde die op deze blije dag in mijn hartje juichte.

Bij de startvakken voor de voetbaltempel was het één en al feestgedruis. Het gehele repertoire aan poppy kerstliederen schalde door immense luidsprekers, en in veel gevallen was het aantal beats-per-minute aanzienlijk opgehoogd om ons lopers vol adrenaline te stampen. In deze feeërieke atmosfeer bereidde ik mij voor op wat komen ging. In de catacomben van het stadion kleedde ik mij om en nam ik mijn gebruikelijke doses synthetische en organische doping in. Je moet tenslotte wát doen om een beetje fatsoenlijk vooruit te komen, nietwaar? Vervolgens waagde ik mij zoals zovelen aan wat inlooprituelen die tot doel hadden de hardloopspiertjes wat op te warmen.

Het werd mij wel steeds meer gewaar dat mijn maag niet prettig aanvoelde. Het was alsof er een blok op lag. Behoorlijk onprettig, en het maakte me ook wat onrustig. Ik had zoiets al eens eerder meegemaakt bij de Halve van Amsterdam in 2013, en dat was toen behoorlijk fout gelopen. En ook de misselijke (misselijkmakende?) episode van Woerden, waarover ik U een half jaar geleden berichtte, stond mij nog vers in het geheugen.

Tja, wat kon ik doen? Als ik een pijntje heb tijdens het lopen, dan beeld ik mij altijd in dat ik dat pijntje weghang aan een haakje. Een door mij zelf bedachte holistische therapie, die zijn oorsprong vindt in geen enkele leer of stroming of wat dan ook. Heel vaak heeft mij dat trucje al geholpen, en met dit maagprobleempje zou ik dat dan ook maar gaan doen.

Om klokslag twee over half vier werd de eerste – rode – startgolf weggeschoten. Hierin bevond zich ook ondergetekende die er gelijk maar flink de sokken inzette. Ik had mij bedacht dat ik vandaag iets leuks wilde neerzetten als afsluiter van het jaar, maar in ieder geval wilde ik onder de 1 uur 20 minuten eindigen.

Na 3.5 kilometer tempo maken door de Kop van Zuid/Feijenoord doemde dan de eerste echte puist op: de Erasmusbrug, ook wel De Zwaan genoemd. Die klim is – vond ik - zo vroeg in het parcours best te doen, alhoewel ik het door het aanvangstempo behoorlijk warm had en ik mijn maag steeds prominenter voelde protesteren. Dit laatste ondanks het reeds gememoreerde weghanghaakje.

In het stuk over de Maasboulevard - tot zeg maar 8 kilometer – bleef het hoge tempo gehandhaafd. Met deze snelheid was ik flink op weg naar een tijd rond de 1 uur 16 minuten, en dit zou een verbetering betekenen van het New-Era PR gelopen in Reeuwijk in maart. Maar die maag…….

Na 8 kilometer werd ik ook echt misselijk en moest de snelheid fors worden getemperd. Mijn hoop op een PR zag ik op dat moment in rook opgaan. En dat terwijl er nog een enorme kuitenbijter zat aan te komen.

Na twee kilometer zwalken begon op kilometer 10 het peloton aan de beklimming van de gevreesde Van Brienenoordbrug. Van vorig jaar wist ik nog dat die klim lang was. Een heel lange stijgende aanloop voordat je uiteindelijk op het brugdeel met zijn zo karakteristieke overkapping komt. Toen vond ik het heerlijk om te doen. Maar nu? Hoe zou ik met vijftien kilo beton in mijn maag in vredesnaam die berg moeten beklimmen?

Hoe het mogelijk is weet ik niet, maar tijdens de beklimming verminderde de maagpijn. En er kwam weer wat leven in mijn brouwerij. Ik zal niet beweren dat ik daar fluitend naar boven liep, maar het ging een stuk gemakkelijker dan gevreesd! Op de foto’s die door de organisatie op de brug werden gemaakt ben ik zelfs grijnzend waar te nemen. Who’d have thought!

Na de schitterende klaverbladdraai beneden aan de brug was het nog een viertal kilometers stampen richting die vermaledijde eindstreep bij dat vermaledijde stadion. Maar de door de afdaling gegenereerde snelheid kon heel aardig worden volgehouden in het laatste gedeelte. En zo kon het zijn dat ik met een grote grijns over de finishmat schreed in een netto tijd van 1:20:31. Gezien de maagperikelen was dat een tijd waar ik onmogelijk ontevreden over kon zijn!

Ik zal U verder maar de verhalen over propvolle kleedruimtes, propvolle trams en dito treinen besparen. Dat hoort nou eenmaal bij het barre bestaan van een hardloper. Ik heb alweer een prachtige dag beleefd te midden van al mijn collega-atleten en -atletes. We hebben Rotterdam én De Kuip laten zien dat ook daar één keer per jaar topsport mogelijk is.

Dit alles indachtig de legendarische Oud-Hollandsche strijdkreet:

"Toegezzer Wie Biet ze Bridsjes”

Daar trekt over de Heuvels en door het Grote Bos (5 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 21 november 2016 22:13

Willemijn en haar trawanten hadden ons er de hele week al mee gedreigd. En ook Weeronline.nl, onze digitale weerman (oeps weerpersoon), had er weinig fiducie in. Sterker nog: het door deze digitale autoriteit afgegeven weercijfer voor zondag 20 november was een armzalige twee (zegge: 2). Hondenweer dus. Pluvius zou de sluizen gedurende de hele dag openzetten, en ook Aeolus zou op deze Zevenheuvelendag onbehoorlijk in de bus gaan blazen.

Nog maar een week geleden trainde schrijver dezes zich het apenlazarus op het verre Malta, de bestemming voor een korte najaarsvakantie. Niet dat ik een grote afstand liep daar (8km), maar het terrein was op zijn zachtst gezegd geaccidenteerd. De kustweg van St. Julians (San Giljan) naar Sliema zat al vol met verraderlijk valse platjes, maar vooral de laatste honderden meters in het dorp waren van een monsterachtige steilheid. Een serieuze training dus voor het Zevenheuvelenspektakel dat door mij voor de derde keer bezocht zou gaan worden!

Afgezien van deze training was mijn verblijf op Malta bepaald geen toonbeeld geweest van gezond en verantwoord leven. Tja, de boog kan immers niet altijd gespannen zijn. Vele locale spijzen en minder locale wijnen werden gedurende deze week ingebracht. Onder deze omstandigheden kon het dan ook niet anders zijn dan dat mijn gewicht lichtelijk toenam, to put it mildly. Bovendien voelde ik mij met het klimmen der dagen in Malta steeds vadsiger worden.

Terug in Holland bleek dat een temperatuurverschil van zeker 15 graden onmiddellijk zijn weerslag kreeg op mijn door de decadente tijdelijke levenswijze geteisterde lichaam. Kortom: ik was de afgelopen week bepááld niet fit, zeg maar gerust zo brak als een konijn. Overigens (voor de liefhebbers) vormt het konijn dé delicatesse op het Zuideuropeesche Mediterrane Eiland, maar dat geheel terzijde.

Ondanks dit lichamelijk ongemak, waarvoor ik overigens alle verantwoordelijkheid zèlf draag, probeerde ik mij zo goed en zo kwaad mogelijk voor te bereiden op de 15 kilometer lange helletocht in en om Nijmegen. Om mijn ongemeen stramme rugspieren nog even goed los te doen kloppen bracht ik drie dagen voor het evenement nog een bezoek aan mijn trainer annex sportmasseur Rob, die verbijsterd bleek over mijn lichamelijke toestand. Dit had hij nog maar zelden meegemaakt in zijn praktijk. Tja, en wat kan iemand in een uurtje nog doen om e.e.a. ten goede te keren? Hij besloot tot een foltering die zijn weerga niet kent. Naast een glas water ontving ik van de goede man na afloop nog twee 500-milligram paracetamollen, “want je zou het vannacht nog flink kunnen voelen”.

Dat laatste klopte inderdaad. En nog wel wat meer dan dat. Na twee-en-een-halve slapeloze nacht kroop ik zondagochtend als een zombie uit mijn warme mandje. Maar wel een zombie met een soepeler rug dan voorheen. Het had uiteindelijk dus tóch geholpen! En dat gaf deze burger weer de nodige moed richting de Zeven Heuvelen.

Na alle ontbijt- en omkleedplichtplegingen vertrok ik om klokslag vier voor tien richting het Goudsche Station. Na een flinke slalompartij langs alle stemmig zwartgeklede kerkgangers stapte ik op het station de trein in die mij eerst naar Utrecht, en vervolgens naar Nijmegen zou brengen. Aldaar aangekomen stormde ik de Starbucks in (ik was door vertragingen ernstig te laat) en trof daar mijn grote Looptijden-vriend Jaco, die daar met wat kameraden van zijn loopgroep was neergestreken. Het weerzien na de voor hem desastreuze gebeurtenissen in Amsterdam was allerhartelijkst. Wat was ik blij hem daar te zien! Nog twee weken terug leek het een onmogelijke missie voor hem om hier in Nijmegen te starten. Maar daar stond ie dan toch, in blakende vorm én optimistisch gestemd. Wat een bikkel!

Bij het Keizer-Karelplein trof ik vervolgens een andere grote Looptijden-vriend. Ronald was, ondanks een griep die hem afgelopen week parten had gespeeld, toch naar het Oosten afgereisd om daar zijn hardloopkunsten te vertonen. Ook voor hem geldt: wat een bikkel!

Veel tijd had ik inmiddels niet meer voor de start. Ik moest - na de begroeting met Ronald - razendsnel naar de Rabobank-parkeergarage om mij om te kleden en de doping in te brengen. Daarna een kort maar hevig bezoek aan Dixiland en als een gesmeerde speer naar het startvak, gehuld in mijn loopkledij en het stemmige Komo-jasje. Om 13:30 precies werden daar alle seinen op groen gezet en kon voor mij het Zevenheuvelenfeest beginnen. Het was droog, er stond wél een akelig harde wind maar hier en daar en zo nu en dan kwam zelfs een flauw zonnetje door. De soep werd bepaald niet zo heet gegeten vandaag!

De eerste 5, bijna 6, kilometers over de Groesbeekse Weg gaan buitengewoon laf vals plat omhoog. Op een gegeven moment krijg je daar wel schoon genoeg van. Maar net vóórdat de gal definitief door de zuren slaat komt dan toch die bocht naar links, de Derdebaan op. Dit is het vlakke stuk van een kilometer op weg naar de Zevenheuvelenweg, de cakewalk die deze loop haar naam geeft. Het spektakel waarvoor wij allen van heinde en verre naar deze uithoek van het land zijn getogen.

Ikzelf vind de Zevenheuvelenweg een heel prettig verteerbaar stuk van de race. Maar ik weet dat vele anderen daar een héél andere mening over hebben. Dat hoorde je ook goed aan het gesteun en gekreun, het gepiep en gekraak, het gevloek en gescheld van zovele deelnemers hier op deze Dag des Heeren. Zelf ploegde ik met een grote grijns (nou ja: grimas) over de verschillende heuvels die deze weg rijk was.

Na 9 kilometer maakt het gezelschap een scherpe bocht naar links, de Postweg op. Na een kilometer ligt daar de uitsmijter van deze loop: een klim waar geen einde aan lijkt te komen. Nou deed ik gisteren voor de derde keer mee, maar tóch was ik weer verrast door de lengte van die puist. Ik stoempte amechtig achter twee dames aan waarvan er zo te zien één blind/slechtziend was (syndroom van Usher zag ik op beide loopshirts staan). De twee loopsters waren aan elkaar verbonden door een rood lint, en zij onderhielden een tempo dat er niet om loog, en waarbij ik alle zeilen moest bijzetten om het te volgen. Zo geraakte ook ik ter hoogte van Hotel Erica uiteindelijk boven!

Inmiddels hadden wij 11 kilometers in the pocket. De laatste 4 kilometers zouden bijna geheel ‘bergaf’ gaan, van Berg en Dal tot aan de verlossende finishstreep in Nijmegen. Nu was het zaak om er een goed tempo in te houden en niet te verslappen. Dit viel door mijn wat mindere conditie om den drommel nog niet mee! Maar door voortdurend ‘in het hol te kruipen’ (wielerjargon) van medelopers en –loopsters die het juiste tempo onderhielden wist ik het vol te houden, en kon ik uiteindelijk met nog een klein eindsprintje mijn vermoeide lijf over de eindstreep gooien. Intussen scheen er een flauw maar zeker zonnetje over de bolletjes van de vermoeide finishers. Mijn netto tijd was 1:22:00, en ach daar was ik bepááld niet ontevreden over. Ik was in ieder geval niet door ondergrenzen gezakt of zo, iets waar ik stilletjes wel wat bevreesd voor was geweest. En ik herstelde snel. Binnen een paar seconden was ik weer helemaal rustig, wat een heerlijk gevoel is dat toch!

In de Starbucks bij het station troffen Jaco en ik elkaar andermaal. De goede man had een fenomenale tijd afgeleverd van 1:07:29, gezien de/zijn omstandigheden een mirakel. Wat was ik blij voor hem, en wat was hij trots op zijn geleverde prestatie!

Om klokslag zeven over half vijf was het dan tijd om weer in de Intercity te stappen en mij weer veilig naar huis te laten vervoeren. Het vehikel zat propvol met dampende, stinkende, voldane atleten - en ik was daar één van. Wát een topdag was dit weer geweest, met geen supertijd maar wel met een heerlijk gevoel over het trotseren van de heuvels en de stormachtige wind. Wat is dat hardlopen toch een fantastisch tijdverdrijf.

En nu op naar de Bruggenloop op 11 december in Rotjeknor. De Erasmusbrug én de Brienenoordbrug liggen al ongeduldig op mij te wachten!

PS Wim: bedankt voor je komst helemaal naar Nijmegen, en voor het supporteren. Helaas heláás zijn we elkaar misgelopen, maar dat gaan we binnenkort helemaal goedmaken!

Drie Halve-Marathon-Musketiers in Amsterdam (4 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 17 oktober 2016 23:56

Mokum is mijn stad, dat kun je wel zeggen. De liefde voor Amsterdam werd mij met de paplepel ingegoten, ook dát kun je wel zeggen. Mijn geliefde Oma (wie-of-wat dan ook hebbe haar ziel) nam mij gedurende mijn jeugd tijdens menig logeerpartij mee vanuit Overveen naar onze prachtige hoofdstad. Terwijl wij samen over de grachten wandelden vertelde zij vol vuur over de stad en haar bewoners. Ik werd als klein jochie verliefd op Amsterdam en de Amsterdammers. Veel later zou ik er nog een drietal jaren werken bij wat nu KPMG is. En de talloze uitgaans-, concert-, museum-, dineer-, kroeg- en overige avonturen die ik in de loop der jaren in de stad heb beleefd hebben er ook toe bijgedragen dat ik me altijd heerlijk thuis voel als ik er vertoef.

Vier weken na het memorabele Dam-tot-Damspektakel stond alweer een bruisend hoofdstedelijk festijn op het programma. Voor de derde maal zou ik mij wagen aan de Halve Marathon van Amsterdam. En er was veel recht te zetten dit keer.

Drie jaar geleden was mijn debuut op deze wedstrijdloop op een beschamend fiasco uitgelopen. Door een veel te ambitieus halve-marathonschema was ik in de eraan voorafgaande zomermaanden compleet overtraind geraakt. Gevolg: niet de beoogde en vurig gewenste 1 uur en 50 minuten, maar een desastreuze 2:08:37. Goed gedaan Petertje! En vorig jaar bleef ik een luttele 8 seconden van de 2-uurgrens verwijderd. Dit kwam onder andere doordat de door mij ingehuurde - en vorstelijk betaalde - hazen 15 kilometer lang een te laag tempo onderhielden om vervolgens 6 kilometer lang de poten onder hun gat vandaan te lopen teneinde de streeftijd te halen. En in dat geweld ging ik roemloos en jammerlijk ten onder. Alweer goed gedaan Petertje! Menigeen vroeg mij achteraf: wat is nou 8 seconden in the grand scheme of things? Onbedoeld sloegen zij precies de spijker op de gevoelige snaar. Inderdaad: ‘maar’ 8 seconden. Meer dan genoeg voor mij om er wekenlang stevig de smoor over in te hebben.

Maar vandaag zou alles anders worden - zo had ik mij voorgenomen. Het was een stralende nazomerdag, waarop de temperaturen des ochtends in Kenianentempo richting de 18 graden waren gesneld. Na de veel koelere trainingsmomenten van afgelopen week was het nu weer tijd voor de korte kleertjes, zo had ik mij in de vroege ochtend staand voor het rijkelijk gevulde looprek bedacht.

De heenreis naar het evenement zou vandaag via Leiden lopen. Om klokslag 11:16 uur gingen Looptijden-vriend Jaco en diens metgezellin Everdien samen met mij de treinreis naar Amsterdam maken. De begroeting vooraf in de Starbucks bij Leiden Station was allerhartelijkst. Jaco had ik al in levenden lijve ontmoet tijdens het veel gememoreerde Grote Leidse Marathonfestijn, afgelopen mei. De in Leiden woonachtige Everdien ontmoette ik vandaag in de veelgeroemde koffietent voor het eerst.

Vol positieve wedstrijdspanning en daaraan verwante verwachtingen tuften wij naar Amsterdam-Zuid in een trein die voor het overgrote deel met hardlopers was gevuld. Daarna volgde een wandeling naar het Olympisch Stadion, het indrukwekkende decor van start en finish. In de nabijgelegen drukbevolkte sporthallen moesten wij eerst onze startnummers ophalen. Elke keer weer vraag ik mij af waarom die startnummers niet gewoon opgestuurd kunnen worden, zoals bij zoveel andere grote bekende wedstrijdlopen. Nu moesten wij ons zoals zovelen door een waar mierennest heen wurmen om na veel vijven en evenzovele zessen ons nummer in ontvangst te kunnen nemen. Het zou een hoop schelen als dat niet meer hoefde. Ik ga maar eens de Stoute Schoenen aantrekken en een Boze Brief schrijven richting de organisatie. Just kidding natuurlijk. Zó druk ga ik me er nou ook weer niet om maken.

Alhoewel: tijd om eens lekker in te lopen was er ditmaal niet. Razendsnel moest er worden omgekleed, toiletten bezocht, doping ingebracht, enfin de gebruikelijke rituelen die aan elke loop voorafgaan. Vervolgens was het tijd voor een korte foto-shoot, uitgevoerd door een vrijwilliger die wij uit de mensenmassa hadden geselecteerd. Eén van de fraaie resultaten daarvan heb ik als bijlage aan dit artikel gehecht.

Na dit fotomomentje moesten wij met gezwinde spoed onze tassen inleveren en als een gesmeerde speer richting de startvakken gaan, want de start van Jaco zou weldra volgen. Everdien en ik zouden in ons (gele) startvak pas een kleine 20 minuten later starten dan onze Tholense Topatleet. Het voorlopig afscheid was buitengewoon roerend: als wij elkaar na ruim tweeëneenhalf uur zouden wederzien dan zou alles duidelijk zijn.

Na het startschot om klokslag 13:38 uur bleven Everdien en ik een tijd lang ‘gebroedsterlijk’ bij elkaar lopen. Ons beider strategie bestond erin dat we niet al te rap zouden starten en dat wij – zodra de tijd rijp zou zijn – onze versnellingen zouden plaatsen. Het was erg warm geworden dus de eerste 6 kilometers werden in een rustig tempo van om en nabij de 5m40s per kilometer afgelegd. Toen, op een saai recht stuk langs het industrieterrein nabij de Van der Madeweg, besloot ik het gaspedaal wat verder in te trappen. Het ging ondanks de warmte redelijk lekker en ik wist dat een hoger tempo van plusminus 5m30s nog steeds comfortabel zou zijn. Zo werd kilometer na kilometer door het oostelijk gedeelte van Amsterdam afgelegd. Everdien was ik inmiddels kwijtgeraakt, maar ik vermoedde al dat haar versnelling iets later zou komen dan de mijne. Tot die conclusie was ik in de voorbesprekingen met haar al gekomen. Enfin, ik zou het wel zien. Het zou immers geen onderlinge wedstrijd zijn.

Het breekpunt bij de Amsterdam Halve Marathon wordt voor mij altijd gevormd door het opdraaien van de Zeeburgerweg, na zo’n 13 lange kilometers. Dit vormt het begin van de lange weg terug naar de verlossende eindstreep. Net als bij de voorgaande keren voelde ik dat de krachten langzaam begonnen weg te vloeien. Het was warm, heel warm, de lage zon scheen soms fel in je gezicht waardoor het er niet gemakkelijker op werd. Ik pakte uiteraard trouw alle verfrissingen en sponsen aan die ons op de drankposten werden aangereikt. Anders zou het al helemaal een moeizaam avontuur worden.

Vlak na het 14km-punt passeerden mij de hazen die waren gecontracteerd om een tijd van 1u55m te lopen. Met de moed der wanhoop haakte ik aan, hopend dat ik een goede cadans zou kunnen vinden. Als het zou lukken dan zou ik een mooie tijd van onder de 1 uur en 55 minuten lopen. Maar helaas – het zat er vandaag domweg niet in. Ik moest de pacemakers en hun gevolg laten gaan en me weer volledig gaan wijden aan mijn eigen lijdensweg.

Het werd zwaar, heel zwaar op de Stadhouderskade. Het Tropenmuseum riep associaties op met deze voor half oktober belachelijke warmte. De Torontobrug over de Amstel werd bijna een Bridge Too Far. En de Arcade onder het Rijksmuseum had ik dolgraag willen benutten voor een snellere doorsteek richting dat verrekte stadion waar die verrekte eindstreep lag. Maar ja, afsnijden mag niet, ook niet in Amsterdam.

Alsof dat allemaal nog niet genoeg was lag daar de volgende hindernis te wachten: de ellenlange weg door het Vondelpark. Inmiddels was ik redelijk gesloopt en kon ik alleen maar op pure wilskracht verder. De aanvankelijke snelheid was er nu he-le-maal uit.

Het verraderlijke van het Vondelpark ligt ‘m in de Amstelveense Weg die je betreedt als je het park verlaten hebt. Er rest dan nog een tweetal kilometers richting de finish, maar als je niet meer fris bent is dat een monsterafstand kan ik U melden. Ik had al mijn hoop gevestigd op nog maar één ding.

En dat was Café De Blauwe Reiger, aan de linkerkant van de Amstelveense Weg vlak voor de rotonde op één kilometer verwijderd van het stadion. Hier zouden Goudse Runners-collega Wim en zijn Old Boys Network zich ophouden om mij de laatste en beslissende aanmoedigingen toe te werpen. Zo hadden wij het daags tevoren afgesproken. Zij zouden mij door die laatste helse kilometer heen helpen. Maar ook hier bleek weer dat de theorie (lees: de gemaakte afspraken) vaak mooier is dan de praktijk (lees: de afwezigheid van Wim en zijn kornuiten op de gewraakte plek). Mooie boel. Enfin dan maar mijn laatste krachten aanspreken voor de laatste minuten van deze monstertocht.

In het bom- en sfeervolle Olympisch Stadion snelde ik over de finishmat in een netto tijd van 1:58:27. Een tijd om tevreden over te zijn, gezien de drukte en de warmte en het feit dat ik na het marathongeweld van het voorjaar de lat niet overdreven hoog had gelegd. Gewoon lekker en ruim onder de twee uur gelopen. De debacles van 2013 en 2015 waren met deze prestatie tenietgedaan!

Vlak na de finish ontwaarde ik Jaco in de uitwasemende mensenmassa. Door allerlei fysiek ongemak had hij helaas niet zijn beoogde tijd kunnen lopen. Je kon zien dat hij het moeilijk vond om dat te accepteren – hoe herkenbaar en begrijpelijk overigens. Maar ik heb ongelooflijk veel respect voor zijn doorzettingsvermogen, want hij had er toch nog een 1u43m uit weten te persen. (Sorry Jaco voor dit ongepaste woordgrapje, maar ik kón het niet laten).

Everdien was – zo bleek later – mij uiteindelijk tot op 28 seconden genaderd, na aanvankelijk een minuut achter mij gelopen te hebben. Zij had blijkbaar haar race net iets verstandiger ingedeeld dan ik, of had beter kunnen omgaan met de warmte. Zij had haar PR met maar liefst een minuut verbeterd, waarvoor vanaf deze plek hulde en een heel diepe buiging.

Het is al met al een prachtige loopdag geworden met wel heel veel stof om over te verhalen - zo bedenk ik mij opeens als ik de lengte van dit artikel zie. Het was een warme en rommelige (want drukke) loop, dat wel. Maar in de prachtige setting van Mijn Amsterdam is het een parel waarvan ik er nu al drie aan mijn ketting heb mogen hangen.

Jammer dat Oma dit alles niet meer heeft kunnen meemaken. Maar toch is ze bij me, altijd eigenlijk, en dus ook als ik in haar én mijn stad over de straten ren.

Opgejaagd van Dam tot Dam (5 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 19 september 2016 23:07

'Oh run away, run away, run away
Run rabbit run
Oh go away, go away, go away
Go rabbit go
Better get started
Get on your feet
Better go in full retreat
Just look out
Be a little wise guy
Or you’ll just be rabbit pie'

Zondagochtend 18 september, klokslag twee over half elf. Normaal gesproken tijd voor VPRO’s Vrije Geluiden vanuit het BIMhuis. Vanaf het Centraal Station van Amsterdam, waar ik zojuist gearriveerd ben, zie ik het markante gebouw een paar honderd meter verderop liggen. Ik monster nog eenmaal de inhoud van mijn witte plastic Dam-tot-Damtas want die moet ik zo direct inleveren bij één van de grote PostNL-vrachtwagens die op het touringcardek staan opgesteld. Om twaalf uur is de start van mijn tweede Najaarsklassieker: de 10 Engelse Mijlen tussen Amsterdam en Zaandam.

Ik voel me ietwat opgejaagd, en dat terwijl ik tijd zat heb. Raar eigenlijk. Maar ja, er moeten nog een paar Grote Beslissingen worden genomen. Ondershirtje of niet? Drinkgordeltje of niet? Gelletjes of niet? Ik adem eens rustig in en uit – en dan neem ik mijn besluit. Geen extra shirt, geen gordeltje, geen smurfensnotjes. De tas wordt vakkundig dichtgeknoopt en bij de juiste truck afgegeven. De teerling is geworpen. Snel nog even Goudse Runners-collega’s Marian en Paul succes wensen en dan huppekee naar het startvak.

'Ain’t nobody
Loves me better (loves me better)
Makes me happy
Makes me feel this way (nobody)
Ain’t nobody (ain’t nobody)
Loves me better than you'

(Chaka Khan – Startvak Rood, even voor twaalven)

Hmm nog even rap een Sicherheitsplasje doen in één van die kruiskop-dixies die in het startvak staan opgesteld. Daarna vervoeg ik mij weer bij de UWV-lopers die ik zojuist in het startvak heb ontwaard. Vandaag ben ik voor héél eventjes weer een heuse UWV’er: ondanks dat ik mijn dienstverband daar heb beëindigd mag ik nog steeds in het Businessteam van de uitkeringsinstantie starten.

De speaker van dienst brult dat wij goed moeten oppassen, want “het kan behoorlijk warm worden gezien de temperatuur”. Zonder meer de quote van het jaar, dat weten we nu al in september. Onder de bezielende leiding van schaatsheldin Annamarie Thomas verrichten wij onze Grote Gezamenlijke Warming-up.

Intussen zit ik maar te klooien met mijn horloge. Net als vorige week bij de Singelloop heeft ie de grootste moeite met het vinden van de satellieten. Pas op het állerlaatste moment slaat ie definitief aan. Ik heb er nu geen tijd voor maar binnenkort ga ik ‘m eens heel bestraffend toespreken en me beraden over passende maatregelen.

Het startschot wordt vandaag gelost door een wel héél belangrijke Marketingmeneer van de hoofdsponsor van het evenement. Van die sponsor wil ik de naam niet kwijt, wèl dat ik al heel lang niet meer de schoenen van dat merk draag. Ik ben 9 jaar geleden gaan heulen met de concurrent. Hopelijk valt dat laatste niet teveel op in de drukte: ik zou niet graag uit de strijd genomen willen worden vanwege het foute schoeisel.

Ik kies een niet al te hoog aanvangstempo: het is inderdaad best warm en het eerste obstakel dient zich weldra aan. Bij het betreden van de IJ-tunnel worden onze snelle voetstapjes begeleid door een groep vrouwelijke trommelaars die met grote slagkracht de oorschelpen teisteren. Het geluid is door de gehele tunnel heen te horen – zowat een kilometer lang.

'Toet toet boing boing, Kokki en Peppi
Peppi en Kokki, hopla eruit
Allebei opstaan, hé haasje reppie
Kokki en Peppi, opstaan luie Peppieee'

(Non-Original Soundtrack, 300 bpm – viaduct Nieuwe Leeuwarderweg, 3km)

Terwijl het deuntje van onze vrolijke matrozen nog naspeelt in mijn hoofd zie ik opeens Auke staan, één van mijn nieuwe collega’s bij die andere uitvoeringsinstantie. Opgetogen wisselen we een high-five uit, en ik vervolg mijn weg door Amsterdam-Noord. Nog steeds ben ik bezig om in mijn ritme te komen: het was warm en benauwd in de tunnel en ik worstel daar nog behoorlijk mee. Het duurt pas tot kilometer 6 voordat het dieselmotortje echt gaat draaien.

Vorig jaar liep ik bij mijn Dam-tot-Dam debuut een tijd van 1:28:51; een tijd die vandaag – zo dacht ik – best wel eens verbeterd zou kunnen worden. Ondanks de duurloopzomervakantie lag er nog voldoende basis, zo bleek vorige week tijdens de Goudse Singelloop al. Al met al voldoende reden om optimistisch te zijn!

'We zijn er weer bij en dat is prima, Viva Hollandia
We houden van het leven de liefde en de lust
We feesten door tot 's avonds laat
Nog lang niet uitgeblust'

(Wolter Kroes – Buiksloterdijk, 5km)

Vandaag omarm ik – al lopend - grootmoedig het Nederlandsche Lied. Het schalt uit zovele speakers hier in Amsterdam-Noord. Zong Harry Slinger niet ooit eens “Ik verveel me zo, in Amsterdam-Noord”? Nou ik niet hoor! Ik ben inmiddels lekker aan het dieselen en van al dit volksvermaak krijg ik zowaar een vette grijns op mijn gezicht. Heel Banne-Buiksloot is uitgelopen; de mensen zitten voor hun huizen op hun campingstoeltjes, en hun alcohol- en nicotinegebruik is inmiddels tot ver boven NAP (Noord-Amsterdams Peil) gestegen.

Niet alleen de organisatie deelt bij de reguliere drank- en sponsposten hun verfrissingen uit, ook het publiek doet dat in grote mate bij allerlei spontaan geïmproviseerde verzorgingsplekken. Ook hebben veel mensen hun tuinslang plus sproeikop tevoorschijn gehaald om ons verhitte lopers bij te staan. Heerlijk! Ik pak alles aan wat er aan te pakken valt – in mijn geval heel verstandig want anders ga ik over mijn kookpunt.

'Als de morgen is gekomen
En alles wat 'k heb mee gemaakt al lang verleden is
Als de morgen is gekomen
Verlaat je mijn verleden en ben jij degene die ik mis'

(Jan Smit – Tuindorp-Oostzaan, 6km)

Het is echt een feest om hier te zijn, ondanks dat het allemaal zo massaal is. Het tempo ligt nu lekker steady rond de 5:18 per kilometer en de ademhaling wordt na de verhitte aanvangskilometers steeds rustiger. Ik heb het naar mijn zin hier in dit stukje Noord-Holland, de kilometers vorderen gestaag en ook komt Zaandam steeds dichterbij. De UWV’ers met wie ik samen over de startmat liep ben ik al geruime tijd kwijt, maar ik heb eigenlijk geen idee of ze nou vóór of achter mij lopen.

'Ik heb 'n toe toe toeter op m'n waterscooter
Daarmee toe toe toeter ik naar jou
Ik heb 'n toe toe toeter op m'n waterscooter
Daarmee toeter ik naar elke vrouw'

(Gebroeders Ko – Kolkweg, 11km)

We hebben net een dikke kilometer over de Verlengde Stellingweg afgelegd – een relatief saai stuk langs de A10 en de A8, in de buurt van verkeersknooppunt Coenplein. Van vorig jaar weet ik nog dat het hier even flink afzien was. Maar gelukkig schalt er pompende muziek door menig luidspreker en dat houdt ons gaande. Ik kijk eens om me heen, naar al die businesslopers. Velen hebben het lichtblauwe shirt van KLM aan – ze startten met zijn dertienhonderden allemaal in hetzelfde vak als ondergetekende. Het hardlopen heeft bij de KLM blijkbaar een grote vlucht genomen.

Nog even onder de snelweg door en we zijn op Zaansch Grondgebied! Daar wacht ons het lange rechte stuk over de Noorder IJ- en Zeedijk. Maar zodra we dat doorstaan hebben beginnen de laatste 3 kilometers door de stad zelf richting de finish op de Peperstraat.

'Jaa hij leeft nog
Hij leeft nog
Hij leeft nog
Jaaaaa hij leeft nog
Hij is nog niet dood'

(Zware Jongens – Zuiddijk, 14km)

Wát een aanmoedigingen hier op die lange pythagoreske Zuiddijk. Ook in Zaandam is de publieke belangstelling overweldigend! En dat is maar goed ook, want hoewel het dieseltje nog steeds lekker doordraait zonder te pruttelen verlang ik zolangzamerhand wel naar de verlossende finish. Maar voordat dat zover is moeten we nog even flink doorbuffelen. Na het Damplein draaien we nog een aantal bochten voordat we uiteindelijk de finishstraat opdraaien en het Grote Sprinten kan beginnen.

'Sing Hallelujah
Sing it
Sing Hallelujah
Sing it yeah!
Sing Hallelujah!'

(Dr Alban – Finish op de Peperstraat, 16.1km)

Het zit er op, het is volbracht. 1 uur, 26 minuten en 3 seconden heeft deze uitputtingsslag geduurd. Vermoeid maar voldaan laat ik mij een prachtige medaille omhangen door een wat oudere vrijwilligster. Ik laat haar weten dat ik mij buitengewoon vereerd voel – en haar dag kan natuurlijk hélemaal niet meer stuk. Ik sjok het lange stuk naar de kledinguitgifte, en neem en passant nog wat versnaperingen in ontvangst die mij van organisatiewege worden verstrekt.

BTW ik moet hier even de organisatie van de Dam-tot-Damloop roemen: zij leveren jaar in jaar uit een fantastische prestatie. Het feit dat na afloop van je race jouw tas weer voor je klaar ligt is iets dat ik nooit als vanzelfsprekend beschouw: daar zit een puik stukje logistiek management achter. En ook alle andere zaken zijn meer dan uitstekend verzorgd!

'Everyone will be alright tonight
Everyone will be alright tonight
No one moves, no one talks
No one thinks, no one walks tonight Tonight'

(Tina Turner/David Bowie – Dam-tot-Dampark, Grote Podium)

In de UWV-tent op het Dam-tot-Dampark wisselen de lopers hun belevenissen uit met een broodje gezond in de ene, en een verkoelende drank in de andere hand. Het is warm en daardoor zwaar geweest. Menigeen heeft daardoor niet de tijd gelopen waar hij of zij stilletjes op had gehoopt. Maar het is al met al een topdag geweest in Amsterdam en Zaandam!

Bij de uitgang van het park, als ik de lange reis naar Gouda weer ga aanvaarden, loop ik Looptijden-meesterblogster Els tegen het lijf. Zij is zojuist gefinisht als loopster in het grote Ahold-Delhaize team. Ook zij heeft een puike prestatie geleverd. Wat leuk om haar even te ontmoeten! Na enige felicitaties en ervaringen te hebben uitgewisseld struin ik weer verder richting het (oerlelijke) Zaansche Station.

Ik heb andermaal een geweldige loopdag beleefd. Mijn PR op de 10 Engelse mijlen is met bijna 3 minuten verpulverd, dus ook in sportief opzicht is het mooi geweest. Volgende maand gaan we weer een stukje verder bij de Halve van Amsterdam. Watch this space!

'Rabbit, rabbit
Won't you run away
Don't give the farmer all his fun today
He'll get by without his rabbit pie
So run rabbit, run run rabbit, run!'

(Andrews Sisters - Dam-tot-Damloop 2016)

Gouda’s Glorie bij de Singelloop (6 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zaterdag 10 september 2016 21:15

De boog kon natuurlijk niet gespannen blijven. Het was me ook wel een heftig voorjaar geweest met onder andere vier halve marathons en één hele. Plus uiteraard een ongelooflijke hoeveelheid trainingsuren: het had een behoorlijke aanslag op het fysiek en op de vrije tijd gepleegd. Ook ruilde ik op 1 juli mijn baan bij de uitvoeringsinstantie voor werknemersverzekeringen in voor een baan bij de uitvoeringsinstantie voor sociale verzekeringen. Kortom: opschudding genoeg, zoals U wellicht zult begrijpen.

Na de Succesvolle Samenloop eind juni in Weesp dompelde ondergetekende zich dan ook onder in een duurloopzomervakantie van 2.5 maand. Wél volgde ik trouw (en Volle Bak) de Goudse Runnerstrainingen op zaterdagochtend en dinsdagavond. Op deze manier hoopte ik de boel wel een beetje op peil te houden voor alle geplande najaarsklassiekers van 2016.

Gisteren, op vrijdag 9 september, tijdens een warme avond op de thuisbasis Gouda haalde ik dan eindelijk weer de wedstrijdschoentjes uit het vet. En de wedstrijdkeuze was op zijn zachtst gezegd opmerkelijk: de door mij zwaar verguisde Stegen-en-Straatjesloop in Gouda zou de aftrap vormen voor het naseizoen. Wie mijn verhaaltjes wel eens leest (ja ja zij bestaan echt!) weet van mijn haat/liefdeverhouding met de Goudse Nationale Singelloop, de officiële naam voor het evenement.

10 kilometers lang draaien en keren: de Amstel Gold Race is er werkelijk niets bij. Reeds maanden van tevoren geef ik verschrikkelijk af op de loop waar alle andere Goudse Runners smachtend naar uitkijken. Ik vind deze loop maar niks, zo laat ik iedereen voortdurend, gevraagd maar vooral ongevraagd weten. Maar tóch sta ik elk jaar weer aan de start….. Uiteraard had ik ook dit keer weer een startnummer van iemand anders overgenomen. Zo heette ik ditmaal Gerrit (dankjewel Gerrit), na de afgelopen 2 edities respectievelijk Paul en Sietske te hebben geheten. Genoeg reden/oorzaak voor enorme identiteitscrises zou je zeggen, maar ach alles went.

Na de edities van 2004, 2013, 2014 en 2015 was het dit jaar tijd voor een mooi jubileum: mijn vijfde start op het Goudse Parcours. Het was zoals bijna elke vorige keer een zonnige, warme en benauwde bedoening op de Markt, beroemd door het prachtige Gothische Stadhuis dat al sinds de 14e eeuw midden op die Markt staat. Hier zou het startschot worden gegeven en na 3 ronden van 3.33etc. kilometer zou de finish direct naast het stadhuis plaatsvinden.

Vorig jaar was door de hitte en mijn gebrek aan vorm deze loop op een klein fiasco uitgelopen. Ik kwam compleet verrot over de finish in een zeer matige tijd van 53:50 (sorry Sietske). De volgende 10km-race die ik liep was het Drama van Woerden afgelopen juni waarbij het kotsen nader stond dan het braken en ik de 50-minutengrens met een lousy 3 seconden overschreed – een domper van jewelste. Die 10 kilometer, zo bleek ook toen weer, is niet mijn favoriete afstand. Maar de aanhouder wint zeggen ze wel eens, dus ging ik het weer vol goede moed proberen.

Het leuke van de Singelloop is wel, dat ook vele Goudse Runners de weg naar de Markt weten te vinden. Dat maakt het allemaal best gezellig en het geheel voor mij dus net draaglijk. De sfeer zat er bij ons lopertjes goed in en na nog een stukje gezamenlijk warming-uppen en inlopen spoedden wij ons naar het startvak. Tussen die bedrijven door had ik alle noodzakelijke doping aan- en ingebracht en was mijn blaas afdoende geledigd.

Om kwart over zeven scherp schoot een ongetwijfeld héél belangrijke sponsormeneer ons weg voor de monstertocht over 10 kilometer. Ondanks het feit dat ik van te voren behoorlijk had gedronken en gekoeld sloeg de warmte vrijwel direct toe. Toch lag het tempo behoorlijk hoog: net boven de 12km/h in de eerste ronde was onder deze omstandigheden behoorlijk snel en ik vroeg mij af hoe ik dat in vredesnaam zou kunnen volhouden. Ik pakte wel alle bekers water en sponzen aan (en soms ook af) die mij tijdens de loop werden aangereikt. Dat was wel belangrijk, want oververhitting lag op de loer, in ieder geval bij mij.

Bij de eerste doorkomst op de Markt was de inspanning al zwaar geweest. Gelukkig was er veel publiek komen opdagen dat ons vermoeide lopers enthousiast aanmoedigde. En ook de dweilorkestjes op diverse plaatsen langs het parcours verhoogden de sfeer en de moraal voor de atleten.

De tweede ronde van 3.3km was het zwaarst - maar dat had ik al van te voren ingeschat. Gewoon proberen om een cadans te vinden, om aan te sluiten bij een klein groepje dat nèt het goede tempo onderhield. Hangen en wurgen dus. En weer alle verfrissingen aanpakken die voorhanden waren. Ook waren er her en der op het parcours bekenden geposteerd die mij nog een extra hart onder de riem staken.

Bij de tweede passage op de Markt zat ik er dubbel en dwars doorheen. Maar ik moest nog één volle ronde afleggen voordat deze onmenselijke kwelling tot een einde kon komen. Voor de derde keer die lange winkelstraat - de Kleiweg - door, daarna een stukje langs de Kattensingel, een ronde om het Bergen IJzendoornpark en weer een stuk langs de Kattensingel. Overigens noem ik dat park altijd het IJzeren Heinenpark, tot vermaak van weinigen en afgrijzen van velen. Na het stuk singel nog veel draaien en keren in de binnenstad tot de verlossende finish.

Hoe het kan weet ik niet maar na 8km ploeteren, beulen en immens afzien kwamen zowaar de krachten weer wat terug. En ik ging versnellen. Niet echt sensationeel versnellen, maar toch. Het was duidelijk dat ik de stal rook. Opeens haalde ik ook veel mensen in, en dat sterkte mij aanzienlijk.

In het laatste straatje vóórdat wij de Markt opdraaiden richting finish hoorde ik de omroeper van dienst brullen: “Nu opschieten om onder de 50 minuten te lopen!!” Mijn horloge had ik tot op dat moment niet geraadpleegd: hij had vlak voor de start geweigerd de satelliet te vinden dus ik had besloten het onding geen blik waardig meer te keuren. Maar nu werd mij met een schok duidelijk dat het erom ging spannen… Weer die 50 minutengrens, zou ik het nu verdorie wèl halen??

De versnelling was buitenaards kan ik U mededelen. Als De Witte Keniaan van Gouda snelde ik over de cobble stones op de Markt richting de finishmat. En op 50:01 stoof ik met een noodgang over die vermaledijde eindstreep en was het lijden ten einde.

“Wat een drama”, zullen de oplettende lezertjes nu concluderen. Weer net boven die rot 50 minuten, en nu zelfs met maar één seconde. Maar niets is minder waar. Het had na het startschot maar liefst 13 seconden geduurd alvorens ik de startmat overschreed. Mijn werkelijke – netto – tijd was dus niet 50:01 maar 49:48! En daar was ik dus on-ge-loof-lijk blij mee.

Mijn allerliefste supporter ving mij vlak na de finish op en begeleidde mij naar de vrije ruimte waar ik met vele bekers water en sportdrank kon herstellen van deze monsterinspanning. Daarna gingen wij ons melden bij de andere GR-lopers en supporters bij het finishvak om de andere binnenkomende collega’s te verwelkomen. We waren het er allemaal over eens: het was bijzonder zwaar geweest dus het was voor ons allen een heldenprestatie.

Tja en toen nog even de kroeg in met z’n allen. De spa-rood, appelsap en jus d’orange vloeiden rijkelijk waardoor de stemming steeds joliger werd. Het Nederlandsche lied werd uit Vollen Borscht meegebruld en zelfs was er zo nu en dan een goed gesprek mogelijk. Maar op een gegeven moment was het toch tijd om op te breken, omdat er nog een ander klusje te klaren was….

En dat was vanochtend tijdens de reguliere Goudse Runnerstraining. De stukken vlogen er weer af bij iedereen, alsof er helemaal geen Singelloop was geweest. Of het verstandig was: Joost mag het weten. Maar ik voelde me kiplekker en ik had nergens last van, en dat was buitengewoon prettig om te constateren!

Volgende week een echt serieuze beproeving: de 16.1km Dam-tot-Damloop, van AmsterDam heulemaal naar ZaanDam. Ik heb daar dit weekend in ieder geval al een heel goede opwarmer voor gehad. Hopelijk is dat voldoende om mijn tijd van vorig jaar (1:28:51) te overtreffen. Nodeloos te zeggen dat ik er heel veel zin in heb!

Geen tweegeVecht in Weesp (6 reacties)

Gepost door Peter de Haan op dinsdag 28 juni 2016 19:09

Hij had het al bijna twee jaar geleden geopperd. In oktober 2014 liep ik in Amsterdam-West de Sloterplasloop – en toen dit nieuws meesterblogger Arranraja had bereikt, schreef hij mij zoiets als: “Als jij jouw loopgebied toch zo ver naar het beschaafde Noorden aan het uitbreiden bent, dan kun je net zo goed eens aan één van mijn loopjes meedoen. Dan zouden wij elkaar in levenden lijve kunnen ontmoeten en wie weet zelfs samen lopen. Dat zou nog eens een aardige dubbele blog kunnen opleveren”.

Nooit kwam het ervan – vanwege uiteenlopende oorzaken dan wel redenen. Afgelopen zondag kon ik er – vond ik – niet meer onderuit. Niet dat ik er ooit onderuit wilde hoor, maar nogmaals: er was domweg niet eerder gelegenheid geweest.

In Weesp, onder de rook van Amsterdam, zouden op 26 juni in het Jaar des Heeren 2016 twee bloedfanatieke Looptijden-bloggers elkaar te langen leste ontmoeten en de Vechtloop over 15km gezamenlijk lopen. We zouden elkaar niet opzwepen tot ongekende toptijden, integendeel: we zouden er een relaxte duurloop van maken met een tempo van om en nabij de 6 minuten per kilometer (voor de hogere wiskundigen: dit is nabij en om de 10 kilometer per uur). Zo hadden wij het in de voorafgaande beschietingen afgesproken. 10 kilometer per uur betekent een eindtijd van 1 uur 30 minuten, en daar was het vizier dan ook op gericht. Onze PR’s zouden ditmaal niet scherper gesteld worden.

De weersvoorspellingen voor de gewraakte zondag waren al gedurende de hele voorafgaande week allerbelabberdst. Stortregenen zou het, gepaard met donder en bliksem. Geen vooruitzicht om met juichend hart naar zo’n feestelijke dag uit te kijken. Maar ja, wat doe je eraan? Elke keer maar wéér gluren en hopen dat het beter wordt.

Ik was op zondagochtend net uit mijn warme nestje gekropen toen mijn telefoontje mij verklapte dat het allemaal wel mee zou vallen met dat weer. Het KNMI had speciaal voor Weesp en Omstreken code groen (= doorlopen!) afgegeven. Joepieee! Vandaag ging het dus gebeuren en we zouden het qua weer nog droog houden ook!

Na een eenvoudig doch voedzaam sportontbijt en een kortstondige twijfelpartij aan het looprek vertrok ik klokslag twee over negen richting Station Gouda. Vandaar zou Boemel I mij naar Duivendrecht, en Boemel II mij vervolgens naar Weesp brengen. De NS kende dit keer geen problemen met ijsvorming, bladeren, sein-, wissel- of andere storingen en/of stationsontruimingen. Zo kon het zijn dat ik mijn ingebouwde slack (Frans voor tijdbuffer) niet hoefde te benutten en dat ik derhalve al vroeg op Weesp Centraal arriveerde. Probleem: ik moest nog even op mijn loopmaat wachten die pas een half uur later vanuit het verre Diemen op Weesp zou landen. Die tijd benutte ik door op het station alvast even flink mijn stempel op Weesp te drukken.

Een uur voor aanvang arriveerde Arranraja dan op Spoor 2. De begroeting was allerhartelijkst en na het uitwisselen van de eerste beleefdheden togen wij gezamenlijk richting Manege Bleijenberg, het start-, doorkomst- en finishtoneel van mijn eerste (en zijn zóveelste) Weeschpsche Hardloopbeproeving.

Deze zondag waren er geen paardenrennen maar mensenrennen in Weesp. Na het op de shirts spelden van de startnummers en het afgeven van de sporttassen togen twee sportbroeders-vol-wedstrijdspanning na het inlopen naar het toiletgebouw. En niet al te lang daarna nogmaals. Nadat al het overtollig gewicht geloosd was konden wij uiteindelijk in het startvak plaatsnemen en de verdere gebeurtenissen afwachten. Intussen stond ondergetekende natuurlijk alweer stijf van de doping.

Om (alwéér klokslag!) drie over twaalf werd de hinnikende en trappelende meute dan eindelijk weggeschoten. De grote Draverij vanaf Drafbaan Weesp was begonnen.

Met Arranraja als meesterlijke gids liepen wij eerst een ronde door het uiterst pythagoreske (…) oude stadje. Feilloos wees hij mij alle pleisterplekken, en aanvullend duidde hij ook alle supermarkten aan die op deze Dag des Heeren geopend waren. Niet onhandig, want mócht ik nog wat moeten inslaan voor het Avondmaal dan wist ik waar ik moest zijn.

Het was inmiddels zonnig, warm en benauwd geworden. Dit leverde wat moeizame eerste kilometers op – in ieder geval van mijn kant. Het tempo lag (zoals afgesproken) niet al te hoog, zodat ik snel aan de warmte kon wennen. Na een klein kwartiertje verlieten wij het stadje weer en snelden wij naar de manege voor de eerste doorkomst na 3 kilometer. Vervolgens zouden wij een zevental kilometers langs de Vecht gaan afleggen, 3.5km heen en 3.5km terug.

Het gedeelte langs de fraaie meanderende Vecht is met recht het mooiste gedeelte van deze loop. Onderweg maakte Arranraja mij attent op diverse fraaie monumentale huizen en boerenhofsteden die aan de al nèt zo meanderende weg waren gelegen. Op het water was het een drukte van belang. Het was mooi weer, er stond een verkoelend briesje, dus menigeen had het water opgezocht om zich er te verpozen. Wijzelf verpoosten ons al hardlopend, we zuchtten onder de warme zonnestralen en verwelkomden elk schaduwrijk stukje parcours waar - meestal - ook de wind opstak. We genoten van de toeschouwers die ons hartstochtelijk aanmoedigden. Men was niet massaal uitgelopen, maar bij deze ook niet al te massale loop bleek maar weer dat kwaliteit het altijd wint van kwantiteit. De twee vrouwen langs de kant met hun cow bells (mochten ze het stomtoevallig lezen: ja, jullie!) verdienen een speciale vermelding. Hun aanstekelijke gebeier toverde een grijns op mijn gelaat die er gedurende de rest van de loop niet meer af te beitelen was.

Arranraja leek inmiddels met andere zaken bezig. Het was te zien en te horen dat hij het langzaam maar zeker zwaarder begon te krijgen, to put it mildly. Hij concentreerde zich dan ook vanaf – zeg – kilometer 8 steeds meer op zijn eigen innerlijke processen. Die kwamen kortweg op het volgende neer: hoe in vredesnaam dit tempo vol te houden met nog zoveel kilometers te gaan? Toegegeven: we gingen al 7 kilometer lang wat sneller dan afgesproken en we hadden al aardig wat gewonnen op het schema van anderhalf uur. En toegegeven: ik voelde mij buitengewoon goed en was ook wel erg enthousiast aan het hazen, een activiteit die af en toe ook door andere lopers werd benut.

Na 10 kilometer passeerden wij andermaal de manege en moesten wij enige tientallen meters over onverharde grond (zand) ploegen. Daarna kwam nog een stuk van 2.5 kilometer heen in noordelijke richting, gevolgd door een U-turn en vervolgens 2.5km terug in tegengestelde (zuidelijke richting). Voordeel van dit soort trajecten: je ziet meer lopers dan wanneer je slechts van A naar B zou lopen.

Het sierde Arranraja buitengewoon dat hij de laatste kilometers op karakter en enorme wilskracht wist af te leggen en dat hij de door mij ingezette versnelling na 14 kilometer warempel nog wist te volgen. Het tekent zijn instelling om door muren te gaan en zelfs de zwaarste beproevingen te doorstaan. Gezamenlijk bereikten wij de vóór de manege gelegen finish in een netto tijd van 1 uur, 27 minuten en 17 seconden. Hiermee hadden we bijna drie minuutjes van onze voorgenomen tijd afgeknabbeld! Reden genoeg om uiterst tevreden te zijn over een prachtige gezamenlijke loop in een prachtige omgeving.

We gaan dit vaker doen – zo spraken wij met omfloerste stem tot elkaar bij het roerende afscheid op Station Weesp. Wanneer: wij weten het niet. Waar: wij weten het niet. Hoe: idem dito. Maar de intentie is er. En toen kwam er een olifant met een héél lange snuit.

Zie ook het fenomenale verslag van Arranraja: https://arranraja.wordpress.com/2016/07/03/succesvolle-samenloop/ (met fraaie foto's)
of: http://www.looptijden.nl/blog/hardlopen/succesvolle-samenloop

Een beetje misselijke tijd in Woerden (5 reacties)

Gepost door Peter de Haan op woensdag 15 juni 2016 21:56

Een mens kan, zelfs al heeft ie een marathon gelopen, zich niet blíjven verschuilen achter het verhaal dat ie aan het herstellen is. Toegegeven: de eerste dagen na de succesvol verlopen Monstertocht in Leiden kon ik amper een trap óp, laat staan áf. Mijn bovenbenen stonden dat eenvoudigweg niet toe.

En ook in de periode erna gaf mijn lijf zo nu en dan het seintje: “wat je me daar op 22 mei geflikt hebt, dat laat je voorlopig maar uit je botte harses". Duidelijk genoeg, toch? Maar ja: het bloed kruipt op een gegeven moment toch weer waar het eigenlijk niet gaan kan. Al snel na Leiden had ik weer een steelse blik geworpen op de hardloopkalender. Eén ding was zeker: het zouden voorlopig beduidend kortere loopjes zijn. Dit was het - zwaar bevochten - compromis tussen lijf en geest.

Mijn begerige blik viel al snel op de 10km Singelloop in het nabij gelegen Woerden. In 2014 had ik daar mijn debuut gemaakt, en de écht verstokte lezertjes herinneren zich misschien nog het enthousiaste verslag over een échte Singelloop. Want Woerden heeft een heuse Singelloop, en Gouda jammer genoeg niet. Wat in Gouda een singelloop heet is in werkelijkheid een stegen-en-straatjesloop waarbij af en toe een stukje singel wordt aangetikt. Maar enfin, genoeg daarover.

Zo gezegd, zo gedaan: na de inschrijving werd het vizier gericht op de tocht rondom de mooie binnenstad van Woerden. Het parcours voor afgelopen maandagavond bestond uit een drietal ronden van respectievelijk 3, 3.5 en 3.5 kilometer. Men kon naar believen 1, 2 of 3 ronden lopen. De start en finish was bij het Kalsbeek College dat vlak buiten de singels is gelegen naast het fraaie Brediuspark.

De loop is tamelijk populair in de regio, dus ook aardig wat Goudse hardloopliefhebbers waren op het evenement afgekomen. Mijn entourage bestond uit Goudse Runners-hardloopvriend Wim die zich ook aan de 10 kilometer zou wagen, en zijn vrouw Liesbeth en Goudse Runners-trainer Ed als supporters. Gevieren waren wij ongeveer een uur voor de start ter plekke. Het was een toch behoorlijk warme en benauwde avond in het Utrechtse stadje. Oei. Heel korte-kleertjes-weer dus: singletje en korte tights zouden hopelijk niet te warm zijn in deze benauwde omstandigheden. Anders zou het wel een erg naakte bedoening worden in het overwegend Christelijke Woerden. Dat kon ik ze niet aandoen daar. Trouwens: waar speld je dan je startnummertje op? In ieder geval niet op de mouw.

Wie mijn verhaaltjes wel eens leest weet misschien dat ik een zekere haat-liefdeverhouding heb met de 10 kilometer. Er is iets mee. Vaak kan ik mijn krachten niet goed verdelen, iets wat mij bij de 5km, de 15km en grotere afstanden meestal wèl goed lukt. Wat het is: ik weet het niet. Een 5km kan ik lopen in 22 minuten, en een 15km in 1 uur 15 minuten. Dan moet het, zou je zeggen, toch mogelijk zijn om die verrekte 10km fors en structureel onder de 50 minuten te douwen.

Vanavond zou ik het weer proberen – zo had ik mij voorgenomen. Na het startschot zou ik aanvankelijk net iets boven de 5 minuten per kilometer gaan zitten, om vervolgens langzaam maar zeker op te versnellen. En aldus geschiedde. De eerste kilometers gingen goed, ofschoon ik de warmte en de benauwdheid behoorlijk voelde. Maar na iets minder dan 5 kilometer ging de warmte als een betonnen koker om mijn borstkas klemmen. Deze snelheid was gewoon niet langer meer vol te houden. Ik moest langzamer gaan lopen en proberen om mezelf te herpakken.

In de laatste ronde van 3.5 kilometer leek het vlammetje weer een beetje te gaan branden. Maar ik had - dacht ik - wel teveel tijd verloren op het schema van 50 minuten. De finish kwam in zicht, of eigenlijk: ik hóórde de finish, want daar was het een kabaal van jewelste. Ik versnelde en versnelde want de verlossende finishmat naderde en naderde en de 50 minuten waren nog niet verstreken. Zou ik het uiteindelijk tóch nog gaan halen??

De eindsprint over de laatste honderden meters werd woester en woester, en wanhopiger en wanhopiger. Een plotseling opkomende golf van misselijkheid zorgde ervoor dat het allemaal nog zwaarder werd. Kokhalzend legde ik de laatste tientallen meters af om mij vervolgens in een netto tijd van 50:03 over de finish te storten. 50:03………4 seconden te langzaam!! Aaarghhhhhhh!

Net na de finish werd ik in een tamelijk grote mensenmenigte gefuikt. Ik kreeg een flesje sportdrank aangereikt waarvan de aanblik mij nóg misselijker maakte. Bijna had zich een stuitend Woerdens drama afgespeeld dat velen onaangenaam en onsmakelijk zou hebben getroffen. Maar gelukkig: net op tijd vond ik een gaatje naar buiten, naar de vrije ruimte, daar waar ik langzaam weer tot mezelf kon komen en de misselijkheid stukje bij beetje verdween.

Toen ik weer een beetje op krachten was gekomen spoedde ik mij terug richting het finishgebied om Wim over de finish te supporteren. Ook hij was blij dat de beproeving erop zat: het was zwaar geweest daar in Woerden - dat hoorde je ook van alle kanten.

Wim doet net zo lang over het douchen als dat ie over de 10 kilometer doet. Dat gaf mij dus meer dan voldoende tijd om mij bij de organisatie van de Singelloop te vervoegen.

Grote sommen gelds heb ik ze geboden. En allerhande zaken in natura. Toen dat allemaal niet hielp heb ik mij moeten bedienen van de meest afschuwelijke dreigementen. En dan bedoel ik ook écht afschuwelijk: als men in de uitslag niet 4 seconden van mijn tijd zou afhalen dan zou ik zélfs overwegen om volgend jaar niet deel te nemen. Zo! Een zwaarder dreigement verzin je niet, toch?

Ondanks alle emotionele chantage bleek de organisatie niet bereid om mij ter wille te zijn. En zo bleef die 50:03 een beetje (boel!) hatelijk op het uitslagenlijstje staan. Niets aan te doen. Enfin, dan moeten ze volgend jaar maar voelen.

Op 26 juni gaan Looptijden-blogvriend Arranraja en ik in Weesp gezamenlijk ten strijde trekken tegen de elementen en de af te leggen afstand van 15 kilometer. Dat gaan we doen tijdens de door hem hoog aangeprezen Vechtloop. Eén ding is zeker: wij zullen niet met elkáár de degens kruisen, maar juist proberen er een gezamenlijk loopavontuur van te maken met een niet overdreven hoog tempo. Tja, en wellicht vloeit uit dit alles ook een gezamenlijk verslag voort, we gaan ons eitje daar nog over leggen. Watch this space!

Het Leiden Verbeeld (8 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 23 mei 2016 21:41

Tja, en zo verandert in één grote klap je status. Maanden lang was ik “man die in training is voor zijn eerste marathon”. Gisterochtend ging dat dan eindelijk veranderen. Mijn status werd “man die zijn eerste marathon loopt”.

De afgelopen drie weken had ik mij helemaal te pletter getaperd na de generale repetitie over 36 kilometer. Toen, op een zonnige zondagmiddag, ging na 33.5km het licht volledig uit en moest ik verschrikkelijk in de ankers. Geen banaan, gel of wat voor soort doping dan ook bood nog soelaas. Meer dood dan levend zwalkte ik de laatste kilometers richting de denkbeeldige finishlijn die ik zoals altijd met grote zorgvuldigheid had getrokken. Drie uur en drie kwartier had deze beproeving geduurd – en ik vond het in alle opzichten eindeloos.

Het was duidelijk: slechts rust kon mij nou nog redden. En dus werden de hardloopactiviteiten snel afgebouwd. Er was in die drie weken nog één duurloop van 15km en twee van 12km, maar meer niet. En de Goudse Runnerstrainingen: die moesten op last van de trainers in een beduidend lager tempo worden afgewerkt. Met als ‘dieptepunt’ de training afgelopen zaterdagochtend waar Rob (mijn trainer en masseur) erop toezag dat ik deze in slakkengang aflegde. Dit had ik hem sowieso al moeten beloven toen ik donderdagavond bij hem op de massagetafel lag om mijn rug en benen nog eens goed onderhanden te laten nemen. U weet: bij mij zijn alle middelen geoorloofd om tot het gewenste resultaat te komen.

Innerlijk behoorlijk rustig sprong ik zondag om 6 uur uit mijn warme mandje. Vandaag ging het dus gebeuren! Veel mensen spreken over al dan niet gezonde wedstrijdspanning, maar ik had wat dat betreft de voorafgaande dagen weinig gevoeld. Stalen zenuwen, en ijswater in de bloedvaten. Waarschijnlijk kwam dat doordat ik wist dat ik er alles aan gedaan had, en dat ik op deze Grote Dag wel zou zien waar (en wanneer, en hoe) het schip zou stranden. No worries – that would only add to the stress, zo had ik mijzelf voorgehouden.

Na een goed ontbijt en twee koppen koffie (U weet wel waarom), griste ik snel de voorgenomen kledij van het looprek. Nee, dit leverde ditmaal geen twijfelpartijen op: ik had een compleet nieuw outfitje “for the occasion” aangeschaft. Zowel functioneel als esthetisch verantwoord.

Om klokslag twee over acht vertrok het boemeltje richting Leiden. Aan boord van het vehikel kwam ik Kim tegen, dochter van mijn Goudse Runners-loopvriend Wim. Zij zou vandaag in Leiden voor Omroep West interviews maken met lopers en aanverwante artikelen, en deze interviews op Twitter plaatsen.

Na aankomst in Leiden spoedde ik mij vooreerst naar mijn oudste dochter Jantine. Zij woont in het centrum met haar vriend Maarten, en hun huisje zou voor mij het pied-á-terre zijn voor deze ochtend. Ook zij hadden de wekker al vroeg gezet om mij te kunnen ontvangen en verder te begeleiden.

Na nog een stevige espresso (U weet wel waarom) togen wij uiteindelijk naar het startgebied. Mijn marathondebuut zou over een uur plaatsvinden! Inmiddels was het stevig aan het miezeren; dat zorgde er evenwel voor dat het redelijk koel was. En dat was wel prettig want ons was een wat benauwde regenachtige dag voorspeld.

Op het grote startterrein kwamen wij Kim van Omroep West weer tegen, en ja hoor: mij werd een diepte-interview van maar liefst 30 seconden afgenomen. Social Media hè, Nieuwe Tijden hè: alles moet snel en flitsend. Na 5 takes vond ik dat ik er goed op stond, en na een korte bespreking over portretrechten en copyrights - en meer van dat geneuzel - gaf ik mijn finale toestemming. Ik zou nu eindelijk wereldberoemd worden in het verzorgingsgebied van Omroep West. Eindelijk die (meer dan terechte) erkenning na al die jaren.

Na snel nog even oude studievriend Christiaan begroet te hebben (die óók de marathon ging lopen) was het tijd om in het startvak plaats te nemen. Daar vond ik al snel de twee hazen Daniël en Klhaas (zo stond zijn naam op z’n mooie groene ballon) voor 4:15 met een allengs aangroeiend gevolg. De handen werden geschud, de eerste tips werden verstrekt en ik bracht snel nog een half banaantje in. Het feest kon beginnen.

In Rotterdam teistert Lee met zijn You’ll Never Walk Alone de oorschelpen, hier in Leiden hadden we een Plaatselijke Grootheid met (jawel!) het Wilhelmus. Hand op den borscht en vol vervoering meezingen natuurlijk, zeker voor zo’n doorgewinterde patriot als ik. Just kidding. Meteen daarna werd de meute (waaronder ca 800 marathonlopers) weggeschoten.

Het eerste wat ik deed na 300 meter was mijn banaan verliezen, die ik voor de start zo zorgvuldig in mijn gordeltje had gestoken. Een psychologische klap van jewelste, waar ik kilometers voor nodig had om van te herstellen. Nu moest ik het ineens verder doen met twee flesjes met aangelengde sportdrank en een vijftal gelletjes. Plus natuurlijk alles wat mij zou worden aangereikt bij de verversingsposten. En ik zou – zo nam ik mij nu voor - werkelijk álles pakken.

De 4:15-groep voerde (natuurlijk) een heerlijk gestaag tempo, dat ongeveer 6 minuten de kilometer bedroeg. Ik had al meteen het gevoel dat ik mij hier uitstekend in zou kunnen handhaven – in ieder geval toch tót de gevarenzone na plusminus 35 kilometer. Zo goed voelde ik me wel. Het was een gemêleerd gezelschap van debutanten en recidivisten, van diverse nationaliteiten (o.a. Polen, Belgen, Fransen, Duitsers, Nederlanders), elk met een eigen verhaal.

Na 6 kilometer in Zoeterwoude Dorp brak plotseling de zon door en werd het meteen ook heel benauwd. Hier zat ik nou bepááld niet op te wachten, maar gelukkig bleek het van tijdelijke aard. Na 11 kilometer liepen wij over een inderhaast aangelegd ponton over de Oude Rijn (voor de kenners: nabij de Rijneke Boulevard) en splitsten de marathonlopers zich af van hun halve-marathon-collega’s. Ruimte, eindelijk ruimte.

Via de pythagoreske (…) dorpen Koudekerk aan den Rijn en Hoogmade belandden wij na 25 kilometer in het wel érg veraf gelegen Roelofarendsveen. Nog steeds bewogen wij ons van Leiden af, lekker goed voor het moreel kan ik U mededelen. Maar op 28km, bij Nieuwe Wetering, kwam dan eindelijk de ommekeer. Na een draai van bijna 180 graden stevenden wij dan te langen leste weer af op de Sleutelstad waar ons de Eeuwige Roem zou wachten.

Het begon zo zoetjesaan allemaal wel een beetje zwaar te worden. En die kilometers: die werden voor het gevoel steeds langer. Heel langzaam, gedurende de tocht door het fraaie landschap en de mooie dorpen Rijpwetering en Oud-Ade, begonnen de krachten af te nemen.

BTW ik moet Oud-Ade nog even specifiek noemen: daar was het héle dorp uitgelopen om ons als helden te begroeten. Hierbij kwam het katholieke karakter van het gehucht duidelijk naar voren: er stonden ongekend veel priesters en nonnen ons buitengewoon hartstochtelijk toe te juichen. Wij voelden ons buitengewoon gezegend én bewierookt! En ook andere dorpelingen hadden hun habijten aangetrokken voor de gelegenheid. Het was werkelijk een gekkenhuis – of trap ik met deze opmerking tegen heilige huisjes?

En tja, niet lang na Oud-Ade, ergens tussen het 36- en 37-km punt, stond ie dan: de overbekende man met de overbekende hamer. Waar ik tot dan toe lekker voorin het peloton had vertoefd zakte ik er nu in één snelle beweging doorheen. De pijp was even he-le-maal leeg. En wèg was de groep. Wat nu?

Na een zeer kortstondige wandeling kon ik mij gelukkig weer enigszins herpakken in een lager tempo dan dat ik tot dan toe had gevoerd. Zo moest ik dan maar die laatste 6 kilometers gaan overbruggen. Gelukkig waren er nog andere medelopers bij wie ik mij aan kon sluiten, of die zich bij mij aansloten.

Op deze manier werden de laatste kilometers - met wel heel veel hangen en wurgen - voltooid. Inmiddels waren we Leiderdorp gepasseerd en waren we in Leiden aan de laatste kilometers over de singels begonnen. De eindstreep kwam nader en nader, maar het kostte nu wel vreselijk veel moeite. Gelukkig stonden zo hier en daar langs het parcours de dolenthousiaste leden van mijn fanclub om mij nog een extra hart onder de riem te steken.

En hoe het mogelijk is: Joost mag het weten, maar de laatste honderden meters richting finish gaven weer vleugels. Je ruikt de eindstreep en de even verderop gelegen bierpomp, er is een uitzinnige menigte die je over de kasseien schreeuwt, kortom: genoeg impulsen om je in alle staten van euforie te brengen. En ja hoor: na 4 uur, 19 minuten en 33 seconden veranderde in één klap wederom mijn status. En wel in “man die zijn eerste marathon heeft volbracht”.

Wát een moment, werkelijk fantastisch!

Bij de bierpomp ontmoette ik Daniël en Kla-haas weer, twee hazen op hun dooie gemak aan het bier. Zelf had ik daar nog even geen oren naar. Maar wat waren ze blij voor mij, en wat was ik ze dankbaar voor 36 kilometer stimulerend gezelschap.

Vervolgens brak een pandemonium los. Eerst was daar het hartstochtelijk en emotioneel weerzien met de familie – mijn grootste en ferventste supporters aan wie ik onnoemelijk veel dank verschuldigd ben. Vervolgens kwam Looptijden-vriend (en meesterlijk verhalenverteller) Jaco zich melden na de finish van zijn 10km-race. Wat leuk om deze virtuele blogvriend ook in het echt te zien!

Datzelfde gold voor Looptijder en al even fervent blogger Ronald, die zich in de Burchtsociëteit (mijn stamkroeg van weleer!) kwam melden waar wij waren neergestreken om het glas te heffen op de voorbije gebeurtenissen. Wat leuk om ook Ronald ‘in het echt’ te zien en zijn verhaal over zijn race te beluisteren!

Het bleef nog lang onrustig in de Sleutelstad! Ik kan terugzien op een waanzinnig marathondebuut, ook al ging het na 36 kilometer niet meer van een Lei(d)en Dakje. Er staat een heel mooie tijd, die misschien ooit eens verbeterd kan worden. Wie zal het zeggen? Maar voorlopig heb ik daar nog helemaal geen plannen voor. Eerst ga ik eens uitgebreid nagenieten van een werkelijk grandioze dag in en rond Leiden en van een enorme verlegging van mijn fysieke en mentale grenzen! De reacties die van allerwege binnenkwamen waren in één woord hartverwarmend. Wat is hardlopen een geweldige sport en wat vormt het voor mij een geweldige way of life.

Running is Bliss!

Met trotse groet, Peter

Tijd om te Taperen (8 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 2 mei 2016 23:01

Nog maar luttele maanden geleden was 21.1 kilometer de grootste afstand die ik ooit gelopen had. Een halve marathon was in mijn optiek iets waar met een nauwgezet schema naartoe moest worden getraind. Het was immers een monsterafstand. Een afstand ook die op mijn blazoen niet bepaald tot aansprekende vermeldingen had geleid. Mijn debuut in 2003 leverde een fraaie 1:54:08 op, dat nog wel. Eind 2011 begon ik – na een periode van betrekkelijke stilstand – weer fanatiek te hardlopen en was het voltooien van een tweede halve marathon mijn voornaamste doel. Na een half jaar zeer intensief trainen perste ik in september 2012 in Zoetermeer er een magere 2:06:30 uit – een tijd die zich op geen enkele manier verhield tot mijn vuurdoop 9 jaar daarvoor.

Ook in de jaren daarna bleef het niet veel soeps qua halve marathons. De tijden gelopen in Amsterdam (2x) en in Den Haag (ook 2x) kwamen maar niet onder die 2-uurgrens, wat ik ook probeerde. Organische doping, synthetische doping, mechanische doping: niets maar dan ook niets hielp. Op andere afstanden zoals de 5, de 10 en de 15 kilometer kon ik (met behulp van diezelfde doping) aansprekender resultaten scoren.

Wat beweegt in vredesnaam iemand met zo’n Halve-Marathon-Struggle om dan tóch de sprong te wagen naar een hele marathon, zo hoor ik U vragen. Welnu, dat vraag ik mij inderdaad ook nog steeds af. En ook psychologen etc. breken zich daar het geleerde hoofd over. Maar wat ik wèl weet is dit: als ik zo iets in mijn hoofd haal, dan gaat dat ook uitgevoerd worden.

Natuurlijk weet ik wel wat elementen die mij tot de beslissing dreven om (ooit eens) een marathon te gaan lopen. Ik voel mij wel aangetrokken tot zware uitdagingen als deze, en in dit geval kon ik simpelweg niet te lang meer wachten. Vond ik, en vind ik. Ondanks mijn jeugdig voorkomen - en het gestel van een ijzersterke - gingen de jaren zo langzamerhand een héél klein beetje tellen. Dat waren zo enkele overwegingen die door mijn hoofd en hart speelden. Ik vond ook dat na al die jaren van trainen en wedstrijden op de korte(re) afstanden ik wel klaar was voor deze in mijn ogen ultieme beproeving. Tja, en zóu het bevallen: dan was er tenminste nog de nodige gelegenheid en tijd om het kunstje te herhalen. Dit alles Deo Volente natuurlijk, of Inshallah zo U prefereert. Of gewoon: Zo Ik Het Wil - dat is nog veel beter.

En aldus geschiedde: De Haan legde zijn marathon-ei eind vorig jaar. In één van mijn vorige blogposten is dit – voor de liefhebber – nog eens rustig na te lezen. Leiden zou het worden, en dat om diverse redenen. Eigenlijk is daarvan de belangrijkste: het feit dat verreweg het grootste gedeelte van mijn jeugd in die contreien is doorgebracht (voor de oplettende lezer: dus niet in Den Helder) en dat ik er later – veel later – nog een negental jaren heb gewerkt voor het Hoogheemraadschap van Rijnland.
Another Trip Down Memory Lane dus!

De teerling was geworpen. En dus moest op datzelfde moment al begonnen worden met de voorbereidingen. Na enig research en wat goede adviezen van Goudse Runners-trainers beviel ik van iets wat op een schema leek. Het bevatte per week de volgende elementen:

  • 2 intensieve intervaltrainingen bij de Goudse Runners loopgroep, op dinsdagavond en zaterdagochtend
  • 1 relatief korte tempo-duurloop (max. 15km) op mijn vrije donderdagmiddag
  • 1 lange en langzamere duurloop op de zondagmiddag.

Zoals wellicht bij de lezer bekend loop ik al een aantal jaren met veel plezier bij de Goudse Runners. Het is een hechte verzameling mensen van diverse hardloopniveaus en –ambities. De trainingen kun je zo zwaar maken als je zelf wilt: meestal geef ik alles (werkelijk álles, echt ALLES), maar daags voor een wedstrijd of lange duurloop wil ik het iets rustiger aan doen. Hoe dan ook: de GR-trainingen dragen enorm bij aan het duurvermogen, zo merk ik elke keer.

Bij de kortere duurlopen op donderdagmiddag is het vooral prettig om eens een tijd lang boven je comfortabele snelheid te lopen. De lange en langzame duurlopen op zondag, tenslotte, breidden zich in de afgelopen maanden uit van 20 via 24, 26 en 31 naar 36 kilometer. De meeste van die afstanden werden meerdere malen gelopen. De laatste mijlpaal van 36km werd afgelopen zondag bereikt in ongeveer 3 uur en 3 kwartier. Overigens: ik kan nu meer dan een dag later nog steeds niet veel meer dan pap zeggen (schrijven gaat iets beter).

De hoogtepunten van deze trainingsperiode waren echter de wedstrijdlopen, waarover ik in de afgelopen 5 blogposten uitvoerig verslag heb gedaan. Dit waren absoluut de krenten op de taart (ofwel de kersen in de pap – of wacht…..) van de afgelopen voorbereidingstijd. Want ga maar na: 4 halve marathons werden ineens onder de twee uur afgeraffeld met als kroon op het werk een PR in Den Helder (1:52:07). Wat een mooie bijvangst van een marathonvoorbereiding! En ook de vijfde beproeving was raak: de 15 kilometer in het Reeuwijkse Plassengebied leverde een heerlijk New-Era PR op van 1:16:30. Allemaal verrichtingen die deze burger meer dan moed hebben gegeven bij het zich getroosten van alle opofferingen. Want ja: vooral die ellenlange duurlopen zijn soms behoorlijk saai - vooral indien alleen gelopen - en ja: het kost allemaal een enorme bak met vrije tijd. Gelukkig is van allerwegen (met name het thuisfront) de support en het begrip groot geweest, en daar ben ik buitengewoon dankbaar voor. Wat ook heerlijk was: de keren dat mijn lief met mij meefietste, de versnaperingen aanreikte, het teveel aan kleding innam, het te weinig aan kleding aanvulde en bovendien - en passant - mij op de moeilijke momenten moed insprak.

Dit geploeter moest natuurlijk vergezeld gaan van goede voeding (goed kauwen is je halve marathon, sorry Klisjeemannetjes), veel rust (dat is mij wel toevertrouwd), goed materiaal (geen enkele concessie wat betreft kleding, schoeisel en overige accessoires). En natuurlijk de doping, want tja lukt het niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Just kidding. Maar vooral toch trainen, trainen en nog eens trainen met grote toewijding aan mijn zelf in elkaar geflanste schemaatje.

Zoals gezegd: afgelopen zondag werd, op het parcours Gouda-Reeuwijkse Plassen-Oukoop-Hogeweg-Papekop-Oudewater-Hekendorp-Haastrecht-Reeuwijk-Gouda, de generale repetitie van 36 kilometer afgewerkt. Verder dan dat gaat er qua training niet meer gelopen worden. Tot 22 mei natuurlijk. Het is nu tijd om te taperen, dat wil zeggen: op een verantwoorde manier afbouwen opdat onder andere het lijf gespaard blijft en de prestatie straks in Leiden optimaal kan zijn. Normale mensen spreken dan over luieren, maar wij hardlopers zijn aan het ta-pe-ren.

Overigens: het betekent niet dat er niet meer gelopen wordt. Wèl gaat de intensiteit fors terug - en dat is eigenlijk wel even lekker merk ik nu al. Belangrijk is het daarbij ook om het gevoel te houden dat je zo ongeveer in bloedvorm verkeert en niet onzeker te worden over de te leveren prestatie.

Na maandenlang intensief zaaiwerk is nu de tijd van het oogsten aangebroken. Op 22 mei aanstaande zal blijken hoe effectief al die trainingsarbeid is geweest!

In 6727 Seconden over de Geboortegronden (6 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 11 april 2016 22:18

Den Helder heeft voor mij altijd iets magisch. Het is een stad die ver van de bewoonde wereld verwijderd lijkt (en dat ook is). Het waait er altijd uit de lijken, de binnenstad spreekt op geen enkele manier tot de verbeelding, kortom het is een stad die niet hoog op de bucketlijst van wie dan ook staat. Maar toch….

Er is natuurlijk de zee, voor een groot deel rondom de stad gedrapeerd. Er is de marine – als je Nieuwe Haven van gepaste afstand bekijkt (want geen toegang behalve op de Vlootdagen) dan liggen daar die marineschepen heel imposant te wezen. Er is het Loodswezen (Pilots heet dat tegenwoordig – hoe verzin je het?), er is de visserijvloot die vanuit de Binnenhaven het ruime sop kiest, er is de prachtig verbouwde oude marinewerf vol met musea, memorabilia en grand-cafés. Het nautische aspect maakt een verder weinig aansprekende stad toch woest aantrekkelijk voor mij.

Wat natuurlijk ook meetelt is dat ergens aan het begin van de jaren zestig aan het Marsdiep mijn moeder mij ter wereld bracht. Toch liggen er niet mijn roots – de enige reden dat ik een geboren Jutter ben is dat mijn vader én mijn beide grootvaders marineofficieren waren, ja en dan word je al snel in Den Helder geboren.

Wat óók aantrekkelijk is aan Den Helder – zo weet ik nu – is de jaarlijkse Halve van Den Helder die vanaf de voormalige Marinewerf wordt georganiseerd. In mijn trainingsschema voor de Leidsche Marathon op 22 mei had ik gekozen voor deze nostalgische Trip down Early Memory Lane over 21.1 kilometer. De andere afstanden afgelopen zondag waren 5 en 13.7 kilometer.

Het parcours, zo had ik al gezien, zou mij langs een flink aantal pleisterplaatsen van vroeger brengen. Zo was er de Kanaalweg, de straat langs de dijk, de straat waar mijn wiegje stond. Zo was er het Marinemuseum met de grote zwarte onderzeeboot die daar in de stellingen staat, en waar vlakbij het Marinezwembad stond waar ik zwemles kreeg van heuse drill instructors – onder het motto: Niet Zeuren, Zwemmen…. Zo was er het dorp Huisduinen met haar karakteristieke vuurtoren De Lange Jaap. Zo was er een stuk van 4.5km over de Zeepromenade, aan de zee-kant van de dijk gelegen, met een werkelijk schitterend uitzicht op de Noorderhaaks en natuurlijk Texel.

Kortom: alle reden voor een mooi dagje en een mooie loop. Mijn lief en ik waren al heel vroeg des zondags vertrokken, zelfs al vóórdat alle kerkgangers in Gouda hun luikjes hadden opengeslagen. Na een uiterst voorspoedige reis arriveerden wij om half elf in het zonovergoten Nieuwediep, een fraaie bijnaam voor Den Helder vindt U ook niet?

Onze wegen scheidden bij aankomst. Mijn lief ging op bezoek bij haar tante, en ik ging alvast naar het startterrein voor de voorbereidingen. Het startnummer (per post verstuurd) was niet bij ons thuis aangekomen, dus ik had nog wat te verhapstukken met de organisatie. De sfeer ten burele van de organisatie werd wat grimmig doordat men mij niet meteen ter wille was. Gelukkig wordt onder druk alles vloeibaar, dus na een paar vijven en evenzovele zessen beschikte ik over een gloednieuw startnummer en konden de aanvangende bewegingen plaatsvinden.

Mijn vader en mijn zuster hadden mijn deelname in Den Helder aangegrepen voor een dagje uit aldaar – ook een Grand Tour langs de pleisterplekken in hun geboortestad – en vlak voor de start troffen wij elkaar op het inmiddels volle en drukke startterrein. Leuk dat ze mij ook zo eens kwamen bewonderen!

Om 12:00 uur scherp werden wij middels een antiek scheepskanon weggeschoten (lees: weggebulderd) voor de Monstertocht over 21.1 kilometer. De Halve van Den Helder was aangevangen, de trossen gingen los, de ankers werden gelicht en wij gingen Buitengaats met Gezwinde Spoed!

Het was inmiddels behoorlijk warm geworden en van de spreekwoordelijke Heldersche Wind was weinig te merken. Ik zette een flink tempo in; het voelde lekker, het ging lekker en we zouden wel zien waar het marinescheepje ging stranden. De eerste kilometers zouden zuidwaarts verlopen, en dan bij 4km zou het “om de west” richting Fort Erfprins en Huisduinen gaan. Op het 7km-punt zouden lief en tante-lief zich in de uitzinnige menigte ophouden om mij van nog meer sprankjes moed te voorzien. Niet dat het echt nodig was: het tempo lag hoog en ik voelde me goed. Maar wat heerlijk dat ze er stonden en mij luid aanmoedigden!

Na 10 kilometer (in iets meer dan 52 minuten) betraden wij de gewijde gronden van Fort Erfprins dat speciaal voor de gelegenheid voor de burgerij toegankelijk was gemaakt. Natuurlijk werd er stevig gepatrouilleerd – je weet tenslotte maar nooit met al die lopers gewapend met gordeltjes vol flesjes met onduidelijke vloeistoffen. Het veld was wat uiteengeslagen (leuk in dat verband) en ik liep samen met een jonge vrouw die er ook flink de sokjes in had met een snelheid van ongeveer 6.2 knopen oftewel 11,5km/h. Wij besloten – zonder dit uit te spreken – om bij elkaar te blijven en elkaar te hazen. Het zwaarste gedeelte ging tenslotte nog komen: de klim naar Huisduinen gevolgd door het ellenlange stuk over de Zeepromenade waar de wind vrij spel zou hebben. Het zou daar wel héél prettig zijn om niet alleen te hoeven lopen terwijl je bezig was een hoog tempo vast te houden.

De zaken ontwikkelden zich buitengewoon voorspoedig daar op de Zeepromenade. Zee aan de linkerkant (de Rede van Texel), dijk aan de rechterkant, van de stad niets te zien door de hoogte van de dijk. Het werd allengs wel wat zwaarder natuurlijk, maar we hielden elkaar goed scherp. Wat ook hielp was dat we steeds hardlopers-doodlopers in het vizier hadden en konden passeren. Op 16 kilometer stond langs de promenade een tent van waaruit de lopers met stampende muziek werden begroet. "I Wanna Have Sex on the Beach" klonk het uitdagend - alsof mijn hoofd (en lijf) dáár naar stond....

En daar op 17 kilometer, op enige tientallen meters van de plek waar ik het levenslicht zag, stonden pappie en zussie - hij met het alvast aangeschafte overwinningsboeket (wát een vertrouwen!), zij met de camera in de aanslag. We liepen toen al flink af te zien maar een grijns kon ik nog nét op het gelaat toveren. Na deze foto-shoot ploeterden wij amechtig voort…

Na 20 kilometer zag ik ze wéér: het parcours was zodanig gelegd dat zij alleen maar even de dijk over hoefden te lopen om mij weer “op te pikken”. Weer die grijns (nou ja: grimas) natuurlijk voor alweer een fotomomentje. Nu zaten we écht stuk, maar de finish was in zicht en ik wist dat alweer een Persoonlijk Record zou worden gebroken.

Na nog een kilometer moeizaam buffelen passeerde ik uitgeput de finish in 1:52:07, met in mijn kielzog mijn vrouwelijke metgezel die ook een voor haar doen superbe tijd had gelopen. Zo hadden we elkaar goed geholpen in het tweede gedeelte van de race!

Meestal herstel ik binnen een paar seconden, maar ik moest nu even een paar minuten wandelen over de Marinewerf voordat ik weer enigszins aanspreekbaar was. Dat had mijn vader en mijn zuster voldoende tijd gegeven om zich bij de finish te melden, en ook mijn lief en haar tante voegden zich even later bij ons. Wat een familiefestijn toch!

Ik heb een geweldige dag gehad in mijn geboortestad – dat zult U wel van mij willen aannemen. Het vertrouwen richting 22 mei is weer enorm gegroeid. De komende weken zullen er nog een paar heel lange en langzame duurlopen plaatsvinden – afgewisseld met tempo- en intervaltrainingen - maar vanaf 1 mei ga ik afbouwen. Eén ding is zeker: we liggen stevig op koers!

Van je Ras Ras Ras in Eén-Zestien om de Plas (5 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 21 maart 2016 22:36

Willemijn en haar NOS-trawanten hadden het goed voorspeld: zaterdag 19 maart 2016 was een grauwe en grijze dag in het Groene Hart van Nederland. De temperatuur kwam maar niet boven de 8 graden uit, en een wat onregelmatige bries was opgestoken boven de Reeuwijkse Plassen. Eigenlijk was het weer om binnen te blijven en de stralende lente zittend op de bank met een goed boek (en dito glas) af te wachten. Buiten op de grote parkeerplaats van de Reeuwijkse Hout was het echter een drukte van belang.

Voor de 64e keer in de historie stond daar de Reeuwijksche Plasschenloop op de agenda. Een legendarisch loopfestijn georganiseerd door SC Reeuwijk, de plaatselijke antilopenvereniging. Afstanden van 5, 10 en 15 kilometer konden worden overbrugd door de hardlopers die (echt waar) van heinde en verre op dit spektakel waren afgekomen. Nee, het is geen massale loop. Voor de 15km waren bijvoorbeeld 171 atleten komen opdraven – toepasselijk, dat dan weer wel.

Als Import-Gouwenaar-van-Heldersche-Afkomscht was dit voor mij natuurlijk een thuiswedstrijd. En temidden van al die ellenlange afstanden die ik tegenwoordig tijdens wedstrijden én trainingen pleeg af te leggen was een 15km-wedstrijdloop in het plassengebied vanzelfsprekend een heel fijne afwisseling. Bovendien deden er nog wat collega-Goudse Runners mee – op zich een gezellig gegeven.

Het is ook nog eens één van mijn lievelingsafstanden, die 10 Metrische Mijlen. In een ver verleden had ik deze afstand al eens overbrugd in een voor mijn doen onwaarschijnlijke 1:11:35, maar dat is een typisch geval van Andere Tijden Sport. En wat bedoelde ik dáár ook alweer mee? Op een mooie dag in 2014 heb ik alle ‘toptijden’ op alle afstanden die ik ooit liep ritueel verbrand en ben ik feitelijk opnieuw begonnen. Nieuwe tijden, nieuwe kansen. En wat blijkt: als je je tegenwoordige tijden niet langer afzet tegen die achterlijk scherpe ‘toptijden’ van vroeger, dan geniet je meteen ook weer veel meer van je verrichtingen en vorderingen. Want die laatste zijn wel degelijk te bespeuren. In 2014 had ik na een aantal pogingen het New-Era PR op de 5km op 22:22 weten te krijgen. En in de afgelopen 3 maanden had ik de halve marathons van respectievelijk Egmond, Gouda en Den Haag steeds onder de 2 uur voltooid. Dat was mij één keer eerder gelukt (in 2003) en daarna was het een beetje kommer en kwel geweest op die afstand. Tot 2016 dus.

Toegegeven: die ellendige 10km kreeg en krijg ik maar niet meer onder de 50 minuten sinds de 49:29 op de Goudse Singelloop van 2013. Het is mijn minst favoriete afstand. Maar ook dat varkentje was ik vast wel weer eens. Maar nu even niet. Ik bedoel: de laatste tijd liep ik geen 10km’s meer, en voorlopig gaat dat er ook niet van komen. En de 15km-lopen: die waren in 2014 en 2015 steevast rond de 1 uur 20 minuten blijven hangen, waardoor ik de overtuiging had gekregen dat dát dan ook wel een beetje het plafond was.

De laatste tijd gaat het echter wel érg lekker met het hardlopen. De noeste arbeid als voorbereiding voor de marathon van Leiden lijkt mij vleugeltjes te geven tijdens de wedstrijdlopen die ik (als wedstrijdtraining) toch nog blijf doen. De drie eerder genoemde halve marathons getuigden daar al van. En zo toog ik met het nodige zelfvertrouwen naar de Reeuwijkse Hout om eens te kijken of ik onder de 80 minuten kon duiken. In november 2014 was mij dat tijdens de Klaverbladloop in Zoetermeer voor het laatst gelukt.

Na alle gebruikelijke en ingesleten rituelen (banaan, plassen, inlopen, plassen, water, plassen, schietgebedjes richting Mekka, laatste keer plassen) werd ik om 13:30 uur scherp samen met mijn 170 medelopers weggeschoten voor de afsluitende afstand van 15km. Ik voelde mij buitengewoon goed en nam een comfortabel doch niet al te laag tempo aan. Na 1 kilometer schrok ik wel een beetje: 4:58 stond er op de teller, voor een betrekkelijke slow starter als ik eigenlijk véél te snel. Maar ja: het ging lekker, ik had mij aan kop genesteld van een klein groepje, dus ach waarom zou ik nu in de ankers gaan? Enfin, ik besloot om toch maar een klein beetje te temporiseren waardoor de kilometertijden nèt boven de 5 minuten uitkwamen.

Het was eigenlijk totaal niet nodig, maar ik blééf onderweg maar denken: wanneer ga ik de tol betalen voor deze brute snelheden? Maar het gebeurde tijdens deze race simpelweg niet. Reeds gauw had ik het groepje verlaten op weg naar nieuwe mikpunten – een strategie die mij wel ligt en die op deze middag wonderwel uitpakte. Al bezemend, kloppend, vegend en zuigend buffelde ik er kilometer na kilometer uit in steeds buitengewoon prettige tijden. En na 9 kilometer had ik al zoveel gewonnen op het ‘schema’ van de 1 uur 20 minuten dat ik wist dat ik me wel héél veel verval kon veroorloven. WOW! Met die wetenschap vloog ik over de paden rond de grootste van de Reeuwijkse Plassen, genaamd Broekvelden/Vettenbroek, maar in de volksmond: De Surfplas.

De laatste paar kilometers waren zwaar, héél zwaar. Maar de tijden op die kilometers doken tóch weer lekker onder de 5 minuten, waardoor ik wist dat het wel gebeiteld zat. Ook het verschalken van menig hardloper-doodloper bleef doorgaan tot aan de eindsprint. Dat hielp.

Met gezwinde spoed stoof ik over de finishmatten in een netto tijd van 1:16:30 – een heerlijke tijd waarmee het oude New-Era PR (volgt U het nog?) op deze afstand met bijna 3 minuten verpulverd werd! Nodeloos te zeggen dat dit mij buitengewoon veel vreugde schonk en dat het een enorme tankbeurt van vertrouwen bleek.

De volgende loop op mijn wedstrijdkalender brengt mij op 10 april in Den Helder, inderdaad: de plaats waar schrijver dezes in het Jaar des Heeren 1961 ter wereld kwam.
In dit notoire tochtgat zal ik, onder andere langs de zeepromenade van Huisduinen tot aan Land’s End, trachten de Halve van Den Helder te voltooien. A Running Trip down Early Memory Lane dus! Daarbij (vind ik) hoef ik niet meer ten koste van alles een mooie tijd te lopen. Alles staat dan in het teken van 22 mei: mijn marathondebuut in Leiden. Geen gekke dingen meer doen, geen onnodige ongemakken oplopen…

Mauie stad achteâh duh duineh (3 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 7 maart 2016 22:26

Zondag 6 maart bracht schrijver dezes naar het Malieveld in Den Haag. Dit uit de kluiten gewassen trapveldje was enige jaren terug het toneel van een legendarisch concert van de Britse formatie Coldplay. Legendarisch omdat aan het eind van de avond zanger Chris Martin het publiek onthaalde op een prachtige Coldplay-versie van Oh oh Den Haag, het officiële Haagse volkslied. Als het Malieveld een dak had: het was eraf gegaan. Als Harry Klorkestein dood was geweest: hij had zich in zijn graf omgedraaid.

Al even legendarisch was het zinderende optreden van Samson en Gert in 1997, mijn oudste dochter van bijna 23 heeft het er nog steeds over indien en zodra ze eraan herinnerd wordt. En ook ik schrik er nog regelmatig wakker van na een avondje zwaar tafelen.

Tenslotte – en nou hebben we het over mijn jeugd – verscheen het gezin De Haan in de zeventiger jaren regelmatig op de aldaar georganiseerde Pasar Malams, waar menig saté kambing, lumper en rempejek mijn knorrend maagje mochten vullen en waar de Krontjong-muziek de oorschelpen teisterde. Pas aan het eind van dat decennium kwam Massada dat allemaal goedmaken.

Gisteren echter was ik op het Malieveld voor mijn derde achtereenvolgende optreden op de City-Pier-City halve marathon. En ik had wat goed te maken. De vorige twee afleveringen hadden telkens een uiterst matige tijd opgeleverd. Gezien de vorm van de laatste maanden lag een CPC-péé-erretje dan ook wel voor de hand.

De CPC-loop was alweer de derde in een serie halve marathons dit jaar die voor mij als bakens en meetpunten fungeren in mijn trainingsopbouw naar de Leiden Marathon op 22 mei aanstaande. Om de vier weken had ik er eentje gepland. In de tussentijd ging en ga ik gestaag door met het uitbouwen van de afstanden naar maximaal 36 kilometer. Twee weken geleden bereikte ik al de 26 kilometer, een beproeving van twee uur en drie kwartier. Klinkt als langzaam, en dat was het ook. Ik moet me echt dwingen om onder mijn comfortabele tempo te lopen, en dat valt voor een druistig jongmens als ik niet mee.

Toch wel opmerkelijk: ik loop nu elke week wel een duurloop van 20 kilometer of meer. Waar een paar maanden geleden de halve marathon nog de ultieme beproeving was is het nu een afstand geworden die met schijnbaar groot gemak wordt gelopen én verteerd. Maar ja, je moet wel wil je die 42 kilometer ooit overbruggen.

In een volgende blogpost zal ik wat meer aandacht besteden aan datgene wat ik inmiddels aan trainingsarbeid verzet om eind mei mijn doel te bereiken. Ik zal daarbij ook minutieus uit de doeken doen hoe de strategieën omtrent onder andere gewichtsafname, duur- en uithoudingsvermogen en niet te vergeten doping zijn omgezet in keiharde actie.

Voor nu echter gaan we terug naar Weduwe van Indië (dankjewel Tante Lien). De weersvoorspellingen voor het City-Pieâh-City-festijn waren niet om over naar huis te schrijven, to say the least. Het zou vooral een natte en koude aangelegenheid worden met een hinderlijk windje op de Scheveningse boulevard.

Toch leek het al op weg naar Den Haag warmer te zijn dan verwacht. Of in ieder geval: warmer aan te voelen dan verwacht. Ik had een drietal bovenlaagjes in gedachten maar ik besloot al snel dit tot een tweetal te beperken. Het eerste wat ik – aangekomen in het Business Paviljoen waar ik dankzij mijn werkgever toegang toe had – deed was mij van het onderste bovenlaagje ontdoen. Kunt U het nog volgen? Uiteraard had ik wèl lange tights aan: mijn ondergrens voor het kortere werk ligt op 12 graden en dat was het stomweg niet.

Het strijdplan voor deze halve marathon was simpel: consolideren, niet forceren, gewoon een lekkere loop op techniek lopen. De supertijden van Egmond en Gouda (zie de vorige blogposts) hoefden niet per sé gehaald te worden. Als het maar lekker zou gaan, dan zou ik al dik tevreden zijn.

Het was behoorlijk behaaglijk daar in die Businesstent, dus kwam ik pas kort voor de start uit dat warme holletje gekropen. Het lot (lees: mijn werkgever) had ervoor gezorgd dat ik in de derde en laatste startgolf zou starten. Lang wachten dus, nooit lekker als het zo fris is. Ik had weer een stemmig Komo-jasje aan waarin ik ’s-ochtends behendig de hoofd- en armopeningen had geknipt.

Om 14:50 uur, 20 minuten na de elitegroep vol met dartele en razendsnelle Kenianen mocht ik dan eindelijk ook beginnen aan mijn CPC Halve Marathon. Ik had mij geschaard in een groepje rondom de haas voor precies 2 uur. Lekker relaxed starten dus, en daarna wel zien wat er mogelijk was. Na ongeveer anderhalve kilometer daagde het mij al dat dit tempo wel héél behoudend was. We waren inmiddels de immens drukke Javastraat ingeperst, een gedeelte van het parcours dat mij nooit zo kan bekoren. Ik haalde even diep adem en verwijderde mij van het groepje onder dankzegging aan de pacemaker.

Al snel had ik aansluiting bij een klein groepje waaronder een oud-collega bij het ministerie van EZ. Het tempo dat daar gevoerd werd (van bijna 11km per uur) lag mij uitstekend, en ik voelde dat ik dat wel lang zou kunnen volhouden. Dit resulteerde in splits van 27:40 (na 5km) en 55:04 (na 10km). Iets langzamer dan 4 weken geleden in Gouda, maar ja toen moest daar die gruwelijke tegenwind nog komen…

Na 10 kilometer voelde ik mij zo sterk dat ik ook dit groepje voor gezien hield. Ik kon gewoon mijn eigen koers maken, mijn eigen snelheid genereren los van de mensen in mijn onmiddellijke nabijheid. Het zonnetje scheen inmiddels lekker, en er had zich een licht euforisch gevoel van mij meester gemaakt. Dit ging een goeie worden! Zonder nou echt al te veel te versnellen buffelde ik lekker door richting de 15 kilometer, een afstand die in 1:22:40 werd overbrugd. Weer zo lekker vlak. De Scheveningse Boulevard lag klaar om bedwongen te worden!

Aan de kust stond een lekker windje op de kop, maar die verhield zich niet tot de stormen die de Halve van Egmond en Die van Gouda hadden geteisterd. Zelfs het vals plat tussen kilometer 15 en 16 was prima te verteren als je maar de pasfrequentie aanpaste en lekker op techniek bleef doorlopen. Ik kon daar veel mensen inhalen, iets wat eigenlijk tot aan de finish het geval bleef.

De laatste 5 kilometer gingen eigenlijk weer lichtjes omlaag richting het Malieveld. En daar kon ik mijn snelheid uitstekend vasthouden. Lekker! Dat was nou uitgerekend datgene wat mij de vorige twee edities van deze loop helemaal niet lukte en waarbij ik het laatste half uur op mijn tandvlees moest lopen.

Nu ging het allemaal prima dus. En zo draaide ik uiteindelijk vlak na het passeren van het Provinciehuis het laatste rechte end naar de finish op. En daar was zowaar nog een versnellinkje uit de hoge hoed te toveren. Met een netto tijd van 1:55:26 daverde ik over de eindstreep, een niet verwachte maar uiteraard zeer welkome tijd.

Binnen de kortste keren was ik hersteld en liep ik gezellig keuvelend naast mijn oud-collega (die een minuut later was gefinisht) weer richting Business Paviljoen waar het nog lang onrustig bleef, naar ik veronderstel. Maar toen was ik allang weer thuis en onder de zorgzame hoede van mijn lief!

Groet, Peitâh

Razendsnel rondom Tempel (4 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 8 februari 2016 21:51

Zondag was voor mij de dag van de tweede halve marathon dit jaar, de tweede in een serie die mij scherp en wedstrijdfit moet krijgen richting de Leiden Marathon op 22 mei. Na de succesvolle monstertocht in en om Egmond (zie vorige blog) was dit keer de opdracht om gevoel te krijgen voor een langeafstandsloop in een landelijke omgeving. Immers: de Leiden Marathon voert de loper door de ommelanden van de Lakenstad, en ik had daar bewust voor gekozen. Geen massale rommelige stadsloop (zoals Rotterdam) maar een kleinschaliger landelijker evenement. De 21K Groenhovenloop van Antilopen Vereniging Gouda zou mij in een grote ronde door het platteland rondom Reeuwijk-Dorp en Tempel voeren!

Met een aantal Goudse mede-Runners die voor de Rotterdam Marathon trainen had ik afgesproken om deze loop te beschouwen als een trainingsloop. De ambitie was om er ongeveer 2 uur over te doen maar vooral niet tot het uiterste te gaan. De komende periode met héél lange duurlopen zou al zwaar genoeg worden!

Maar beste lezers, hoe anders kan het toch gaan….

De weersvoorspellingen voor het Goudse hardloopfestijn bleken bewaarheid toen ik die zondagochtend uit mijn warme bedje jumpte… Het woei uit de lijken, zo zou mijn nautisch ingestelde vader zeggen - BTW dat zegt ie nog steeds indien, wanneer en zodra van toepassing. De temperatuur lag om en nabij de 9 graden, en het zou naar verwachting droog blijven. Wie mijn pennenvruchten wel eens leest weet wat dit betekent: een schier eindeloze twijfelpartij bij de hardloopgarderobe, oftewel mijn looprek zoals ik dat vaak gekscherend noem. Na veel dubben beviel ik uiteindelijk van de volgende beslissing: twee bovenlaagjes (waarvan één warme) en lange tights zouden de passende kledij vormen voor de op komst zijnde beproeving.

Om half elf des ochtends arriveerde ik bij de prachtig vernieuwde atletiekbaan van Gouda. Het zonnetje probeerde zijn stralen moedig door het wolkendek te boren en de banieren wapperden heftig aan den hoogschten mascht. Het zou, zo te zien, een zware tocht worden vandaag.

De startceremonie (met bijbehorend schot) voor de halve marathon zou om twaalf uur precies plaatsvinden. Al om kwart over elf begon ik aan het warmlopen op de baan. Dribbeltje hier, kniehefje daar, hakke(n)bil zus, tripling zo. Tjeemig wat was ik goed bezig zeg (doe ik anders nooit) en wat veerde dat allemaal lekker! Daar hadden ze het afgelopen jaar een goed stukje werk geleverd, dat moest ik die Antilopen uit Gouda nageven. Het is dat zowat 53 rondjes achtereen op een atletiekbaan op een gegeven moment wel een beetje saai en afstompend wordt, anders mochten ze het hier van mij best op organiseren….

Ik stond in het startvak nog uitgebreid met mijn Goudse medeRunners te keuvelen toen plotseling het startschot klonk. Lekker geconcentreerd, lekker professioneel, goed bezig hoor Petertje. De meute zette zich in beweging voor nog een halve ronde op de baan en vervolgens de barre tocht door de polders ten noorden van Gouda.

Ik nam even de tijd om af te tasten hoe goed ik mij voelde. Mijn GR-metgezellen hadden een iets snellere start verkozen. Zelf moet ik altijd heel even op gang komen. Maar toen ik eenmaal was warmgelopen vervoegde ik mij na een kleine versnelling op het 4km-punt bij een groepje van 6 mensen dat onder anderen bestond uit GR-collega Marian. Dit groepje onderhield een flink tempo van om en nabij de 5:20 per kilometer, iets te snel voor een tijd van 2 uur. Maar ik had al gemerkt dat ik mij erg lekker voelde, en ik besloot bij dit groepje te blijven. Na 6km namen Marian en ik de kop - van mezelf weet ik dat ik het altijd erg prettig vind om het tempo aan te geven. Zo buffelden wij samen voort in een strak tempo, de wind soms in de rug en soms van opzij. Het groepje dunde onder deze snelheid snel uit en na 8 kilometer waren we nog met 3 over: één vrouw bleek het zó prettig te vinden om ‘gehaasd’ te worden dat zij zich comfortabel achter ons nestelde.

Het 10km-punt werd gepasseerd in iets meer dan 53 minuten. WOW wat was dat een scherpe tijd en wat voelde ik me toch lekker! Toch wisten we alle drie dat de Grote Ellende nog moest volgen: een haakse bocht naar rechts en dan ruim 10 kilometer beulswerk tegen de steeds krachtiger wordende wind in. Voor die bocht hadden wij nog snel even twee mannen ingehaald en we liepen dus nu met z’n vijven.

Dat waar wij voor vreesden werd on-mid-del-lijk na de haakse bocht bewaarheid. Een enorme muur van wind trof ons vol iets schuin van voren in het gelaat. We besloten om in een waaier achter elkaar te lopen en steeds het kopwerk af te wisselen. Dat lukte maar gedurende één kilometer: toen werd het groepje volledig uit elkaar geslagen. Ik had al een tijd op kop gelopen en merkte dat ik niet werd afgelost. Ik keek heel even om (geen sinecure onder die omstandigheden) en zag in mijn kielzog nog maar één persoon: de vrouw die nog steeds heel comfortabel met mij meeliep. Marian was weg, ver weg al, en de twee mannen waren in geen velden of wegen meer te bekennen. Wat was hier een slachting aan de gang!

Ik voelde mezelf nog heel goed en besloot om nog steeds dat strakke tempo vol te houden. Mijn metgezel volgde slechts; geen enkel probleem voor mij want in die rol voel ik mij het prettigst. Zo passeerden wij onderweg menig hardloper-doodloper die geen van elk kon aanhaken.

Inmiddels hadden we 13km gelopen en waren we inmiddels aanbeland op de schitterende langs mooie oude boerderijen slingerende Oud Bodegraafseweg, het mooiste plekje op de route. Het waaide verschrikkelijk hard, maar dit was nog slechts de stilte voor de storm, zo wisten wij. Na de drankpost bij het 14km-punt zouden wij bij AC Bodegraven de parallelweg van de A12 opdraaien om vervolgens 5 ellenlange kilometers te moeten strijden tegen de elementen die nu op zijn vijandelijkst zouden zijn. Vijf kilometer onbeschut met een inmiddels tot orkaankracht aangezwollen wind vól in het gelaat. Opmerking: om de lezertjes aan het blog te kluisteren moet ik af en toe de boel iets aandikken. Maar dat zij mij vergeven, nietwaar…..?

De powerdrink was amper ingebracht of de verschrikking begon. Wát een beproeving werd dat! Waar ik me tot dan toe behoorlijk goed voelde begon nu na 14km het loodzware afzien. Mijn loopvriendin-voor-twee-uurtjes verstopte zich vrouwhaftig achter mijn brede rug (zie opmerking vorige alinea) en alleen op die manier kon zij mij nog volgen. Ikzelf was inmiddels onvoorstelbaar met mijn krachten aan het smijten, dat wist ik, maar wat kon ik anders? Voor vrijwel iedere loper (zie ook het verhaal van Cristian) geldt dat een teruggang in snelheid zowat onacceptabel en niet te verteren is. Dus ploegden wij maar voort.

Na twee kilometer van dit beulswerk bleek mij dat dit niet langer kon. Dus sprak ik tot mijn metgezel de onsterfelijke woorden “Ik kan niet meer”, waarop zij de al even onsterfelijke woorden sprak “Ik ook niet”. Dat schoot niet echt op in de onderhandelingen.
Kapot als ik was nam ik dan maar het eenzijdige besluit om de gaskraan iets dicht te draaien. Mijn compagnon probeerde het nog even dapper, maar verder dan zo’n 50 meter van mij weg geraakte zij niet. Ook zij was aan het eind van haar latijn.

En zie, op het 19km punt stond ie daar ineens: Hans, de oprichter van de Goudse Runners en met zijn 73 jaar nog altijd buitensporig actief in de hardloop- en langlaufsport (en dan niet van dat kruimelwerk hè, nee: Vasa Loppet en dat soort monstertochten).
Hans schreeuwde het mij toe: “…nog twee kilometer waarvan 500 meter zwaar!!” Dat was voor mij genoeg ondersteuning (dankjewel Hans!) en ik versnelde weer een klein beetje. Daardoor kwam ik ook weer een beetje nader tot mijn vrouwelijke metgezel!

En zie, op het 20km-punt stond ie daar ineens: Rob, de trainer van mijn Zaterdaggroep van de Goudse Runners. Hij stond met zijn fiets langs de kant naar de passerende lopers te kijken.
Rob schreeuwde het mij toe: “…nog één kilometer en dan ben je er! Het gaat fantastisch!” Ik reutelde het eruit: “Ik ben he-le-maal-kapot”. Rob bedacht zich geen moment (dankjewel Rob!), pakte zijn fiets en nestelde zich fietsend naast mij op het voor de lopers afgeschermde stuk weg. “En nou niet stoppen” sprak hij om de tien seconden. Het gaf me vleugels, nou ja: vleugeltjes, en even later passeerde ik mijn dappere medeloopster die het onwaarschijnlijk zwaar leek te hebben. Ook zij kon op dezelfde aanmoedigingen van Rob rekenen, wat heel fijn voor haar moet zijn geweest. Ik was inmiddels over mijn dode punt heen en liep langzaam van haar weg. Het atletiekstadion kwam in zicht!!

Na nog 300 meter persen over de baan die nu een stúk minder verend voelde stampte ik over de finish in 1:53:52, een tijd die ik (echt waar) nog nóóit had gelopen. Een daverend PR dus, ongekend, onverwacht en onvoorstelbaar!

Stuk voor stuk druppelden mijn eerdere metgezellen uitgeput over de finish. De high-fives vlogen in groten getale door de lucht: we wisten dat we allemaal een heldenprestatie hadden geleverd, eentje om verschrikkelijk trots op te zijn. Wat een trainingsloop had moeten zijn was uitgedraaid op een onvervalste slijtageslag!

De komende weken gaan zich kenmerken door het uitbouwen van de afstanden richting de 32-35km. De eerstkomende op het programma staande wedstrijdloop zal zijn de CPC halve marathon in Den Haag op 6 maart. In het kader van een verantwoorde trainingsopbouw moet ik dáár wel een beetje normaal gaan doen……..

De Halve van Egmond aan Zee: een geslaagd trainingsloopje (2 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 18 januari 2016 18:08

Weder in de lucht
Na iets meer dan een jaar de dop op de vulpen te hebben gehouden leek het mij wel weer eens tijd voor een update vanuit het pythagoreske Gouda. U als huis-, tuin- en keukenwiskundige kent dat ongetwijfeld wel: daar waar drie Goudsche kaarsen een rechthoekige driehoek vormen is de som der kwadraten van de lengten der rechthoekskaarsen gelijk aan het kwadraat van de lengte der hypotenusakaars…. Maar dat terzijde.

Voor wie dacht dat het lopen er bij mij bij ingeschoten was: niets is minder waar! Zeker, het aantal wedstrijdloopjes was een stuk minder: waren het er in 2014 maar liefst 18, aan het eind van 2015 bleef de teller staan op 9. Maar daarbij waren niet de minste loopjes. Schrijver dezes maakte zijn debuut op de Dam-tot-Dam 10EM (1:28:51) en de Bruggenloop (1:22:02). Verder werden voor de tweede maal de CPC (2:06:05), de Amsterdam Halve Marathon (2:00:09) en de Zevenheuvelenloop (1:20:32) op het conto bijgeschreven.
Tenslotte waren er de plaatselijke loopfestijnen - zoals de Groenhovenloop, de Reeuwijkse Plassenloop, de Goudse Houtloop en de Goudse Singelloop - die vanzelfsprekend niet konden worden overgeslagen.

Nogmaals: het was qua aantallen loopjes wel wat minder afgelopen jaar. En ook qua trainingen – het moet gezegd – had ik mij in 2015 tamelijk onbetuigd gelaten. Het had diverse oorzaken, zoals sommige trouwe lezertjes zich wellicht zullen herinneren. Laten we het kort samenvatten met de termen: Liefde, Werk en Wonen - of in het algemeen: Leven.
Het hardlopen had een prominente plaats in dit geheel, dat nog wel, maar er waren afgelopen jaar meer zaken die mij energie kostten en schonken. Allemaal gelukkigmakende oorzaken, dus mij zult U niet horen klagen, integendeel…

Door alle genoemde lopen en trainingsarbeid werd de goede conditie en vooral het duurvermogen allerminst aangetast. Ook de negatieve split bleek van een bewuste (2014) een onbewuste (2015) bekwaamheid geworden. Tijd dus maar voor nieuwe grenzen en nieuwe uitdagingen.

Een snood plan
Zo ontstond in het najaar van 2015 het zalige plan (anderen zouden het ónzalig noemen) om een héle marathon te lopen. Gezien mijn ras voortschrijdende leeftijd werd het ook wel tijd zolangzamerhand. Mijn vriendin was het roerend met mij eens en zij was van begin af aan dus buitengewoon supportive, de lieverd. 2016 zou het Jaar van de Marathon worden. Maar welke?
Op mijn vizier verschenen twee marathons: die van Rotterdam en die van Leiden. Rotterdam: massaal en qua parcours beproefd, voornamelijk binnen de stad. Leiden: niet massaal, minder beproefd en buitengewoon landelijk.
Zoals in dit soort zaken gebruikelijk gaf een heel ander argument de doorslag. Mijn oudste dochter en (dito) schoonzoon lieten zich tijdens een rijkelijk besprenkeld dinertje bij ons thuis ontvallen dat zij wel oren hadden naar het lopen van resp. de 10km en de halve marathon, op diezelfde dag in Leiden. En zo bevielen wij dan van het plan – een buitengewoon snood plan - om op 22 mei 2016 gedrieën "De 73K van Leiden” te gaan lopen. BTW ik heb mij inmiddels ingeschreven, nou die andere twee nog…..

Gedurende de komende maanden zal ik trachten op dit blog een inkijk te geven in mijn vorderingen, mijn belevingen én die van mijn naasten bij onze voorbereidingen voor het Leidsche Hardloopspektakel. Watch this space!

Zandstormen en hete isotonen
Voor mij was één van de eerste beproevingen op weg naar 22 mei de Halve Marathon van Egmond, de jaarlijkse enkel-, kuiten- en knieënbijter over strand en door duin. Dit keer was 10 januari de datum, en ik zou mijn debuut gaan maken op deze monstertocht. Een debuut waar ik eerlijk gezegd een heel klein beetje tegenop zag, want de weersvoorspellingen waren niet mals… Een zeer stevige wind zou de lopers teisteren, en ook zou het niet droog blijven. Kortom een gure en onbarmhartige zondag voor het atletenvolk.

Desalniettemin reisde ik goed geluimd af naar het Noord-Hollandse. De pendelbussen pendelden ons met grote efficiëntie van Heiloo naar Egmond aan Zee, er stond een vriendelijk ochtendzonnetje en ach: zou het dan misschien tóch zo’n vaart niet lopen?
Dat beeld veranderde onmiddellijk na aankomst bij de businesstent die naast de Grote Egmondsche Sporthal was gelegen. Er stak een storm van jewelste op, en het begon af en toe striemend te regenen waardoor de gevoelstemperatuur - en daarmee mijn gemoed - zienderogen daalde.

Het omkleden, doping toedienen en veelvuldig plassen (oorzaak: zie vorige alinea) hield mij zo’n anderhalf uur bezig. Daarna was het tijd om uit mijn schulp (lees: de behaaglijke businesstent) te kruipen om mij over een folterende kilometer te verplaatsen naar het startvak op de boulevard. Over de loopkledij heen droeg ik een Komo-jasje in een al even onstemmig grijs als de buitenlucht. Het was aan het stormen en regenen en ik had het ernstig koud. Had ik wel voldoende laagjes aan? Moest ik nou alweer plassen?? Aaaargghhh!!!!

Natuurlijk was ik weer te vroeg in het startvak. En op de Bulderende Boulevard werd ik bijna spontaan uit mijn Komootje geblazen. Hellup dit is niet leuk meer, zo schoot het door mijn gedachten. Gelukkig was er wel nog een toiletblokje in het startvak.

Om klokslag 12:39 werden de businesslopers dan eindelijk weggeschoten. Eindelijk beweging in de kleumende meute, het werd inderdaad de hóógste tijd om in beweging te komen en enige warmte in het lijf te krijgen.

Wel: dat lukte. Na nog geen kilometer werd de hele stoet het strand op gedirigeerd waar werkelijk een múúr van wind (en zand (en kou)) ons vol op de kop werd gesmeten. Ai-ai-ai, hoe lang ging dít wel niet duren? Tot 7 á 8km koers zouden wij ons aan deze marteling moeten onderwerpen. Dan pas konden wij bij Castricum-aan-Zee deze zandstorm ontvluchten. Het lopersvolk bewoog zich als een slang over het mulle zand, vast wel een mooi gezicht als je er oog voor had...

Ik had net voor de start de haas voor 2:00 uur ontwaard, en omdat ik ook wel zag dat ik daar op dat strand enig houvast nodig had, had ik besloten mij bij deze koerskapitein aan te sluiten. Op die manier zou ik met een tenminste redelijk constante snelheid die 8km kunnen overbruggen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik had eigenlijk geen idee hoe ik er werkelijk aan toe zou zijn als ik eindelijk in de wat meer beschutte duinen was beland. Door de teisterende elementen op het strand kon je eigenlijk niet weten hoe je je voelde.
Na het duin bij Castricum te zijn opgesneld, merkte ik dat het allemaal nog zo slecht niet was. Ik besloot ietwat te consolideren en de haas maar even te laten voor wat ie was. Even weer in de cadans, in de flow komen. Dat lukte wonderwel, waarbij ik merkte dat ik behoorlijk wat energie overhad. Die haas: ach als ik die nou niet te ver weg zou laten lopen dan kon ik misschien zelfs......

Zo werd kilometer na kilometer in het bos- en duingebied overbrugd. De verversingen werden natuurlijk braaf elke keer aangepakt (die warme Isostar: yummie!!), en ja hoor: door telkens maar weer te kunnen versnellen had ik na 17km de haas weer ingehaald. WOW! Als dit zo door zou gaan ging ik ONDER de 2 uur lopen!! Het werd wel wat zwaarder allemaal, maar nog steeds zat de snelheid er goed in en was de tank nog lang niet leeg. Ik wist wel dat ook de haas aan het versnellen was om op zijn streeftijd te komen, maar goed: ik liep vóór hem en zolang dát het geval was…...

Na de buitengewoon steile maar prima verteerde Bloedweg snelde ik op de inmiddels zonnige boulevard over de finish in 1:59:33; nodeloos te zeggen dat ik daarmee – ook gezien de omstandigheden en de ontberingen – buitengewoon happy was. WOW wat een tijd en wat voelde het goed. Wát een vertrouwen voor de maanden die komen en die qua training en qua wedstrijdloopjes moeten gaan leiden tot een geslaagd marathondebuut!

Niet alleen Red Bull geeft je vleugels…. (5 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 22 december 2014 16:29

….néééé dat is niet alleen voorbehouden aan dat energiedrankje!

Ik zal er niet omheen draaien: sinds een aantal weken heeft bij mij (en bij haar ook natuurlijk Wink smiley) de liefde genadig en overweldigend toegeslagen. Zo’n liefde die niet alleen dol enthousiasme en opwinding teweeg brengt, maar ook één die (nu al!) zóveel rust, bekrachtiging, vertrouwen, warmte en toekomst geeft. Ja, zo eentje dus. Niet alléén roze wolken maar ook structuur en zingeving. Ik kan er nú al hele blogs over volschrijven, maar misschien is Looptijden.nl daar niet helemaal het geschikte platform voor Wink smiley

Voor wie mij de laatste weken wat ‘stilletjes’ vond: ziehier de oorzaak!

Eigenlijk had ik na de laatste 5km 3-Plassenloop op 30 november de wedstrijdschoentjes voor dit jaar al aan de wilgen gehangen. Er was een mooi PR van 22:35 gescoord, de donkere dagen rondom Kerst kwamen zo zoetjesaan in het vizier, dus leek dat mij aanvankelijk een mooi moment om voor 2014 op het ‘hoogtepunt’ te stoppen. Althans, dat vond ik toen. De geest was een beetje uit de fles, en ik was inmiddels al begonnen met trainingen die mij in maart goed voorbereid aan de start van de CPC halve marathon moeten gaan brengen.

Toch was ik eigenlijk wel behoorlijk aan die Zoetermeerse 5kilometerloopjes verknocht geraakt. Er zat een heel fijne stijgende lijn in de prestaties, het is altijd gezellig om bij de Roadrunners te vertoeven, en nóg een 5km-loopje zou mijn trainingsschema niet ernstig verstoren. En dus daagde het mij dat ik mij erg ongemakkelijk zou gaan voelen mocht ik de allerlaatste editie van dit jaar van de 3-Plassenloop overslaan. Het begon alweer danig te kriebelen! Bovendien voelde ik mij door de gebeurtenissen beschreven in de bovenste alinea buitengewoon bekrachtigd….

De oplettende lezer begrijpt ‘m inmiddels al wel: gisteren 21 december reisde schrijver dezes wederom af naar Zoetje voor zijn 18e en nu écht laatste hardloopfestijn van 2014! Het was een grauwe, niet al te koude maar tamelijk winderige ochtend, die maakte dat ik mij voorshands weinig illusies maakte over een toptijd. Het zou gewoon een gezellig loopje in Kerstsferen worden, waarin ik wel zou zien waar het scheepje ging stranden. In die stemming arriveerde ik om half 10 bij het Noord-AA meer, aan de boorden waarvan het Roadrunners-clubhuis schitterend is gelegen.

Na een snelle uitvoering van de bekende routinematige handelingen (inclusief doping) had ik voldoende tijd om ruim aandacht te besteden aan inlopen en warming-up oefeningetjes. Tot mijn vreugde zag ik een mij van vroeger bekend gezin komen aanwandelen: man, vrouw en twee dochters die samen met mijn twee dochters op de Montessorischool in Zoetermeer hadden gezeten. Onze twee gezinnen hadden destijds menig Avondvierdaagse met elkaar verwandeld.
Het weerzien was natuurlijk allerhartelijkst! Vader is een fervent hardloper, en ook zijn twee dochters waren al vroeg enthousiast gemaakt voor deze sport. Ze zouden vandaag alle drie meelopen, en moeder zou de dappere strijders aan de finishlijn verwelkomen!

Gezellig keuvelend over weleer liepen wij tegen half 11 naar het startvak, waar wij vervolgens naar inmiddels eeuwenoude traditie door het organisatie-opperhoofd werden weggetoeterd. Zoals gezegd zou ik er dit keer heel onbevangen ingaan. Maar drommels, wat ging dit vanaf de eerste meters al lekker! Overigens had dit voor een groot deel te maken met de straffe wind in de rug gedurende de eerste twee kilometers. Iedereen was er goed van doordrongen dat de problemen pas in het laatste stuk zouden gaan komen. Ik mocht mij dus na deze snelle start niet al te rijk rekenen.

Een blik op de wedstrijdklok na precies één kilometer leerde mij dat het wel érg hard ging! 4:19 zou, mits lineair doorgetrokken, uitkomen op een tijd van 21:35! Dat zou - zo besefte ik mij – veel te veel van het goede zijn. Dus zocht ik snel een groepje op om in een zo comfortabel mogelijke cadans te komen. Dat gaf gedurende een halve kilometer wel wat soelaas, maar uiteindelijk kwam ik er achter dat dit allemaal wel ietsje te langzaam ging.
Samen met nog een andere loper (van Antilopen Vereniging Ilion) koos ik vervolgens het hazenpad naar de vrije ruimte die voor ons lag. We schakelden op naar een tempo dat voor ons beiden nog nét behapbaar was. Ikzelf deed het kopwerk: dat vind ik altijd prettiger dan te volgen. Mijn metgezel had het zwaar - dat hoorde ik aan de moeilijke geluiden die hij zich liet ontvallen. Toch bleven we bij elkaar lopen en dat vond ik als gangmaker wel zo prettig.

In een nog steeds hoog tempo verschalkten wij menig hardlopertje-doodlopertje en passeerden wij het 4-kilometerpunt met (bij mij) nog redelijk wat peut in de tank. Maar nu zou de ellende pas goed losbarsten! De wind, die alleen maar verder leek te zijn aangewakkerd, kregen wij nu vol op de kop. Dit werd Stoempen, Snot en Sterven, zoals Mart Smeets ooit treffend beschreef.
Toch bleef het pasritme nog steeds hoog, hoewel we wel enigszins aan snelheid inboetten. Ik begon nu wel flink af te zien, en ook mijn metgezel was blij dat hij – in mijn kielzog – het leven had.

Het verraderlijke na 4 kilometer is, dat je in de verte de finish al ontwaart maar dat je die ene kilometer in een grote boog er naartoe moet lopen. Hemelsbreed lukt helaas niet, tenzij je over het water (of over de bodem ervan) kunt lopen. Maar dat kunnen wij aardse wezens niet. Dus dan toch maar het kromgebogen pad belopen en verschrikkelijk afzien.

Met zijn tweeën vlogen we over de finish in een heldentijd van 22:22, en daarmee waren alweer 13 secondjes van het PR afgepeuzeld! Ik was euforisch, dat kunt U zich wel indenken neem ik aan, maar tegelijkertijd vroeg/vraag ik mij af hoe ik mij zou hebben gevoeld als ik langzamer had gelopen dan in november. Natuurlijk kan het wel eens voorkomen dat ik een langzamere race loop, en tja daar heb ik dan maar mee te dealen… Wink smiley

Mijn metgezel kwam op mij aflopen met een grote grijns en sloeg mij joviaal op de schouders. Ik werd uitbundig bedankt voor het haaswerk dat ook hèm tot een voor zijn doen heel scherpe tijd had gebracht. Zelfs verontschuldigde hij zich er voor dat hij niet af en toe de kop had kunnen overpakken: hij was allang blij dat hij het moordende tempo had kunnen volgen. Ikzelf had daar zoals gezegd geen enkele moeite mee.

Na nog even vader en zijn twee dochters hartstochtelijk over de eindstreep te hebben gesupporterd, werd het tijd om snel naar het clubhuis te lopen en alle vermoeienissen even lekker van mij af te douchen. Het was alweer een uiterst geslaagde en perfect georganiseerde 3-Plassenloop geweest!

Ik wens iedereen op Looptijden, en in het bijzonder de min of meer trouwe lezers van mijn blogje, een heel fijne Kerst en Jaarwisseling toe met evenveel liefde, warmte en zingeving als dat ik nu mag ondervinden én geven. Want geloof me, dan ben je écht gezegend…

Ik ‘zie’ jullie allemaal weer in het Nieuwe Jaar!

Hartelijke groet, Peter

Nieuwe Zegetocht in Zoetje (4 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 30 november 2014 21:53

Nadat de 15km gedurende twee wedstrijdweekenden (Klaverblad op 9 en Zevenheuvelen op 16 november) in het brandpunt van mijn belangstelling had gestaan, was het vandaag weer tijd voor een lekkere 5km wedstrijdloop! Plaats en tijdstip voor deze beproeving waren reeds lang bekend. De laatste zondag van de maand was immers aangebroken, dus was het weer tijd om naar Zoetje (kort voor Zoetermeer) af te reizen voor de 3-Plassenloop van onze onvolprezen Roadrunners.

Het afgelopen weekend had ik qua wedstrijdlopen eens lekker vrij genomen, dus had ik maar liefst twee volle weken om mij op het Zoetermeerse hardloopfestijn voor te bereiden. Dit deed ik met drie tempolopen van om en nabij de 7.5km waarbij ik zowel op techniek als op mentale hardheid trainde. Ook waren er drie loodzware Goudse Runners-intervaltrainingen, waarvan ééntje op de atletiekbaan, ééntje op deels onverharde en ééntje op volledig verharde ondergrond. Vooral bij de training op de atletiekbaan van afgelopen vrijdagochtend had ik het lijf zwaar op de proef gesteld door werkelijk vólle bak te lopen.
Aan de voorbereiding kon het dus niet liggen! Wel werd/word ik al zo’n anderhalve week geplaagd door verkoudheid, licht hoesten en benauwdheid, maar niet in die mate dat het de trainingsintensiteit kon verstoren.

Toen ik vanmorgen uit mijn warme mandje kroop merkte ik het al meteen: het zou vandaag een gemeen koude dag worden. De smartphone vertelde mij even later dat het 2 graden Celsius was en dat het ook niet gek veel warmer zou worden. Geen dag voor korte kleertjes dus! Dat maakte alle besluitvormingsprocessen rondom mijn hardloopgarderobe er niet eenvoudiger op. Eigenlijk was dat ook de reden dat het alarm al om half zeven zijn oorverdovende kabaal ging produceren. Kijk, die Brinta en die twee koppen koffie zijn snel ingebracht, maar dan begint het gedoe pas! Het kostte een half uur eer De Haan een ei legde aangaande de geschikte wedstrijdoutfit voor vandaag.

Na lang wikken en wegen werd het volgende ensemble gekozen:
• een Karrimor ondershirt met lange mouwen (zwart gekleurd met gele accenten)
• als overshirt het kanariegele Goudse Runners-shirt (merk Brooks) met korte mouwen, voorzien van clubnaam op de achterzijde en sponsornaam op de voorzijde
• stemmig zwarte lange Karrimor runningtights (gelukkig bijtijds droog)
• witte hardloopsokjes met zwarte en blauwe accenten, voor zover ik weet merkloos
• mijn Saucony’s voor de korte wedstrijdafstanden (ook wit met blauw en zwart)
• en last but not least een setje Karrimor running gloves
(BTW ik schrijf deze opsomming natuurlijk in opdracht van mijn management teneinde mijn sponsors te pleasen, U als oplettende en slimme lezer begrijpt en waardeert dat vast wel.....)

Na een voorspoedige reis arriveerde ik om 9:30 uur aan de boorden van het Noord-AA meer. Hier staat sinds jaar en dag het prachtige houten clubhuis van Roadrunners Zoetermeer. Op het meer zag ik een aantal drakenboten flink snelheid maken; zo te zien was men in training voor een Upcoming Event. Altijd leuk om te zien, mijn oudste dochter had daar een aantal jaren geleden ook nog aan meegedaan.
Het was ook heel prettig te merken dat er erg weinig wind stond, dit maakte de kou draaglijk. En dat op zijn beurt zou ook het hardlopen straks een stuk draaglijker maken, zo bedacht ik mij.

Na alle rituelen rondom inschrijven, startnummer, omkleden en doping begon ik al vóór 10 uur aan het inlopen. Het lijf moest immers toch nog even voorbereid worden op een beproeving onder zulke lage temperaturen. Je zag veel mensen hun warming-up veel grondiger doen dan anders – buitengewoon verstandig want blessures liggen onder deze omstandigheden gretig en gulzig op de loer….

Na het daverende PR-succes van vorige maand (22:58, voor de details verwijs ik U graag naar de desbetreffende blogpost) besefte ik mij dat het een behoorlijke ‘tall order’ zou worden om onder deze omstandigheden die tijd weer te benaderen. Toch voelde ik mij – inmiddels goed warmgelopen – wel èrg lekker, dus ik besloot om dit keer flink scherp te starten en te proberen het tempo goed vast te houden. Gezellig babbelend met wat oude strijdmakkers van vroeger liep ik bijtijds naar het startvak.

Om half 11 werd het maar liefst 144-koppige gezelschap op pad getoeterd. Zoals met mezelf afgesproken zette ik er meteen een flink tempo in. Een handjevol snellere lopers liet ik passeren, een aantal langzamere starters haalde ik in, maar ik bleef mij fixeren op mijn eigen tempo. Dat, en alléén dat, was belangrijk. Na 1 kilometer zou ik een indicatie krijgen van wat deze wedstrijd mij brengen zou.

Om het de lopers extra gemakkelijk te maken was op het 1-kilometerpunt de wedstrijdklok aan de kant van de weg gezet. Deze wees een tijd aan van 4:34 toen ik het passeerde. WOW, dit ging de goede kant op! Maar nu was het zaak om in de volgende kilometers het tempo op zijn minst vast te houden. Ik besloot om niet meer op mijn horloge te kijken maar gewoon vanuit het gevoel volledig te concentreren op mijn snelheid en het constant houden ervan.

Natuurlijk had ik ook weer geluk. Sommige mensen waren te snel gestart en vormden voor mij ideale mikpunten. Gedurende de volgende kilometers kon ik – volgens inmiddels beproefd recept – een hele hoop lopers inhalen en achter mij laten. Op 3.5km passeerde ik op die manier een jonge vrouw die wanhopig probeerde bij mij aan te klampen. Maar helaas voor haar had ik andere plannen.

Op het 4-kilometerpunt stond weer een wedstrijdklok – en deze vertelde mij dat er inmiddels 18 minuten en 11 seconden waren gepasseerd. Een geweldig gevoel maakte zich van mij meester. Ik zou vandaag mijn PR opnieuw scherper gaan stellen!! En omdat er nog wat peut in de tank zat besloot ik de gaskraan nog eens een stuk verder open te draaien. Voor mijn vrouwelijke metgezel was hiermee het moment aangebroken om met veel gepiep en geknars haar verzet te staken.

Die laatste kilometer ging werkelijk geweldig! Ondanks het feit dat ik zolangzamerhand wel wat begon af te zien bleef ik de hoge snelheid van inmiddels 4:24 per km vasthouden. En terwijl ik er vorige maand nog een gigantische eindsprint uitramde om onder die 23 minuten te geraken, vloog ik dit keer met constante snelheid door en passeerde ik de eindstreep in een (voor mijn New Era) waanzinnige tijd van 22:35!
De 'oude' toptijd was met maar liefst 23 seconden verpulverd!

Deze tijd zou mij, zo las ik achteraf op de Roadrunners website, de 25e plaats opleveren in het veld van 144 gefinishte lopers. En zo schuiven we langzaam maar zeker elke keer wat plekjes op…. Mijn strategie van het (mentaal) loslaten van de vroegere toptijden en het herijken van de tijden op de diverse afstanden werpt wat mij betreft zijn vruchten af. Maar ik besef me dat dat alleen in combinatie kon met het geduldig trainen op verantwoorde race-opbouw en negatieve split. Daar heb ik het afgelopen jaar behoorlijk wat wedstrijdlopen en trainingen voor gebruikt/misbruikt. It is all paying off now!

Ik ga het nog wel eens leren op mijn oude dag Wink smiley

Langs Berg en Dal klinkt Loopgeschal (4 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 16 november 2014 22:41

Nadat het lot mij twee maanden geleden een startbewijs voor de Damloop-by-Night in de handen speelde, was het onlangs andermaal bingo! De grote Looptijden-sweepstake leverde mij opnieuw een startbewijs op: dit keer voor de magische Zevenheuvelenloop ten zuidoosten van Nijmegen.

Veel had ik natuurlijk al gehoord over dit hardloopfestijn. Het parcours zou fantastisch mooi zijn, en uitermate uitdagend door de vele beklimmingen en afdalingen. Het zou ook massaal zijn: ruim 30.000 enthousiastelingen zouden over het geaccidenteerde parcours gaan snellen. Per definitie is een dergelijke grootschalige loop niet helemaal mijn kopje thee, maar ik vind het toch altijd wel leuk om aan zoiets dan één keertje mee te doen. Net zoals Bernard Hinault die almaar zei dat hij een bloedhekel had aan Paris-Roubaix, ‘m uiteindelijk één keer reed en ‘m en passant dan maar won ook…

Ook zou het parcours mij een trip down memory lane brengen: in 1995 liep ik samen met mijn neef Michael en enige tienduizenden anderen de Vierdaagse van Nijmegen, en dag 3 (de Dag van Groesbeek) leidt de wandelaar steevast over de Zevenheuvelenweg vanuit Groesbeek richting Berg en Dal. Ik vond het toen een fantastische belevenis.

Waar destijds in juli 1995 de zon volop scheen en de temperatuur opliep tot 35 graden Celsius, zouden de hardlopers het vandaag moeten doen met een door de wolken verduisterd zwerk, een koude sproeiregen en een temperatuur die de 10 graden niet zou overschrijden. Het kan verkeren!

Met een mix van ‘anxiety’ en ontspanning in het lijf reisde ik vanmorgen per trein af vanuit Gouda naar de Keizer Karelstad. Er waren vandaag extra treinen ingezet, en deze reden via een aantal tussenstops door naar Nijmegen als eindbestemming. Ik hoefde derhalve niet over te stappen en kon al sluimerend op mijn dooie gemakkie filosoferen over wat vandaag mij brengen zou.

Eén conclusie had ik al snel getrokken: ik zou vandaag niet voor de snelle(re) tijd gaan. Vorige week in Zoetermeer had ik mijn ‘topprestatie’ al geleverd onder perfecte omstandigheden. Die omstandigheden waren er vandaag simpelweg niet, dus leek het niet opportuun om te gaan voor een New Era PR. Nee, vandaag zou ik gewoon lekker gaan lopen en lekker gaan genieten!

In de ons toegewezen Keizer Karel Parkeergarage kleedde ik mij om en doodde ik de nodige tijd met inlopen en het toedienen van de noodzakelijke doping. Voordat hier op het Looptijden-platform een collectieve verontwaardiging losbarst: ik doel hier op een banaan, twee mueslirepen en het nodige water… Daarnaast was de lage temperatuur in combinatie met het vochtigheidsgehalte van de lucht inmiddels flink op mijn blaas geslagen, dus ook het toilet moest met enige regelmaat worden gefrequenteerd. Voor het verlaten van de parkeergarage hulde ik mij nog in een vuilniszak waarin ik daags tevoren met vaste hand de arm- en hoofdopeningen had geknipt. Met deze outfit was ik er he-le-maal klaar voor!

Even voor 13:00 uur hobbelden wij en groupe naar het (Rode) startvak. Daar zou het Grote Wachten gaan plaatsvinden tot de start om 13:40 uur. Tijd zat dus om al kleumend nog even wat keuvelpraatjes op te tuigen met deze en gene over U-raadt-nóóit-wat-voor-onderwerp.

Uiteindelijk kwam ook het rode startvak in beweging (ik heb geen startschot gehoord!) en was de Zevenheuvelen-vuurdoop voor schrijver dezes eindelijk daar. Omdat mij van te voren was wijsgemaakt dat de eerste 5km vals plat omhoog zouden gaan vertrok ik met een uiterst rustig tempo van net boven de 10km/h. Zo kon ik lekker om mij heen kijken naar al het moois wat deze loop mij te bieden had.

De eerste kilometers waren zoals ik al had verwacht erg rommelig. De massa hield er zoveel verschillende tempo’s op na dat het moeilijk was in het ritme te komen. Voor mij is dat altijd onprettig, maar door de door mij gekozen snelheid bleef ik me toch relatief lekker voelen. De eerste 5km over – inderdaad – vals plat werd dan ook op het dooie gemak voltooid in 29:15….

Na bijna 6 kilometer sloeg de meute linksaf om oostwaarts langs de golfterreinen richting Zevenheuvelenweg te koersen. Hier werd het ook een stuk smaller en dus nóg rommeliger. Tot overmaat van ramp knalde ik bij de verversingspost op een stel hardlooptoeristen die meenden tot complete stilstand te moeten komen bij het aanpakken van hun vloeibare versnapering. Klojo’s! Nadat ik mijzelf had opgeraapt vervolgde ik gelukkig ongeschonden mijn weg, maar niet voordat ik in woord en gebaar van mijn grote ongenoegen had blijkgegeven. Arranraja: stond dit gedonderjaag al op jouw ergernissen-hitlijstje? Zo niet, dan bij deze aangemeld.

Op 7km gingen wij (andermaal) linksaf, de beruchte Zevenheuvelenweg op. Dit was voor mij een herbeleving van 19 jaar geleden toen ik deze weg al wandelend aflegde. Die prachtige beelden van mensenmassa’s voor je uit op de glooiende weg vergeet je ook niet snel.
Ik voelde mij vandaag na 7 rustige kilometers nog zó lekker dat ik al deze heuvels uitstekend kon verteren. Met een goede korte pas de bergjes op en met nog steeds niet al te lange pas op verhoogde snelheid de bergjes weer af. Heerlijk!

Na ongeveer 9km was er weer een bocht naar links en werd de weg weer ernstig smal. Ook hier was een drankpost en daar ontstond weer een hoop ergernis vanwege de vele mensen die meenden daar tot volledige stilstand te moeten komen. Dit keer kon ik echter zonder problemen passeren.

Op 10km (voltooid in 57:10) sloeg het gezelschap rechtsaf voor nog een laatste venijnige klim, die weliswaar op een gegeven moment afvlakte maar door veel mensen toch als zwaar werd ervaren. Ik voelde mij echter nog zo goed dat ook die puist zonder problemen werd bedwongen.

De laatste 4 kilometer gingen vervolgens heuvel-af tot aan de finish in Nijmegen. Nadat ik 11 kilometer lang lekker comfortabel en gecontroleerd had gelopen, ging nu nog even flink het gas erop.
Na 15 behoorlijk relaxt gelopen kilometers passeerde ik de eindstreep in een netto tijd van 1:23:23. Dat was 4 minuutjes langzamer dan vorige week in Zoetermeer, maar zoiets had ik van tevoren allang verwacht. In plaats van krampachtig te proberen die tijd van vorige week te verbeteren, had ik juist een heerlijk opgebouwde relaxte race gelopen en een prachtige negatieve split afgeleverd!

Na deze mooie Zevenheuvelentocht (mijn 16e georganiseerde wedstrijdloop dit jaar) staat er dit jaar voorlopig nog maar één wedstrijd op het programma. In Zoetermeer zal ik op de laatste zondag van deze maand weer 5km wegtikken tijdens de 3-Plassenloop. Daarna is er niets meer gepland. Maar U weet inmiddels hoe dat met mij gaat…..

Klatergoud bij de Klaverbladloop (7 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 9 november 2014 21:29

In de serie ‘Nieuwe IJkpunten voor Peter’ was het vandaag de beurt aan de 15 kilometer. Deze afstand had ik slechts één keer eerder in wedstrijdverband gelopen. De prachtige en gedenkwaardige Midzomeravondloop in Bleiswijk had mij op 2 juli 2003 een prachtige tijd opgeleverd van 1:11:35. Het was zo’n avond waarop écht alles klopte, waarop ik zeker 10 kilometer lang een groep mede-Roadrunners mocht hazen, maar waarbij ik uiteindelijk veel sterker was dan elk van die lopers. Die avond had ik het gevoel alsof ik eindeloos kon doorlopen in dat tempo (4:46 de kilometer), zelfs tot aan de marathonafstand toe (and way beyond)… Ik vond het eigenlijk jammer dat met 15km die wedstrijd er toen op zat. Dat machtige gevoel heb ik daarna nooit meer meegemaakt bij lange afstandslopen.

Anno 2014 staat die 1:11:35 dus nog steeds als mijn Persoonlijk Record. Maar zoals ik in mijn vorige blogpost beschreef is het thans niet meer verstandig mij blind te staren op dergelijke toptijden. Andere Tijden Sport, U begrijpt inmiddels wel wat ik bedoel. Het werd dus hoog tijd dat er weer een nieuw ijkpunt kwam voor de 15 kilometer. Vandaag was dan uiteindelijk dat moment, tijdens de Klaverbladloop in en om Zoetermeer georganiseerd door ARV (Antilopen Rennen Vergeefs) ILION.

Toen ik vanmorgen vol opwinding uit mijn mandje stuiterde beloofde het al een mooie loopdag te worden. Het was wel een beetje een twijfelmomentje: konden de korte kleertjes weer aan of moest ik toch wat laagjes gaan aanbrengen? En tja, korte of lange tights?? Moeilijk moeilijk, beslissingen beslissingen. Gelukkig waren beide hardloopbroeken droog en beschikbaar, dus nam ik ze voor de zekerheid allebei maar mee.

Om een uurtje of 10 arriveerde ik bij de schitterend gerenoveerde atletiekbaan van ILION. Er was inmiddels een heerlijk zonnetje doorgebroken en ofschoon het nog wat fris was, was het pleit snel beslecht: kort ondershirtje, kort bovenshirtje en korte tights zouden voor mij het uniform vormen voor deze Klaverbladloop. U weet het: als het maar even kan ga ik (qua hardlopen dan) zo schaars mogelijk gekleed!

Op mijn gemakkie haalde ik het startnummer en het kwartet speldjes op in de prachtige indoor hal van ILION waarin een aantal sprint-/inloopbanen was aangelegd. In een oogwenk was het startnummer op het bovenshirt gemonteerd. Vandaag kon ik gebruik maken van mijn eigen chip, dus die zat sinds gisteravond al stevig op de linkerschoen bevestigd.
Nu was het wachten nog op mijn jongste dochter Lianne, die mij vandaag zou supporteren. Die tijd doodde ik met de gebruikelijke rituelen (plassen/omkleden/water/banaan/plassen/inlopen/water/plassen/etc.). Allemaal op zichzelf staande activiteiten die niet parallel kunnen worden uitgevoerd. Althans, ik raad dat af.

Om 10 voor half 12 werden wij 15km-lopers naar het startvak gedirigeerd. Pas toen ik daarin had plaatsgenomen en de lopers om mij heen had gemonsterd, ontwaarde ik opeens Lianne in de uitzinnige mensenmassa om het startvak heen. Gelukkig, ze was op tijd en zou dus getuige kunnen zijn van mijn start!

Als een mooie service aan de hardlopers had ILION voor de langste afstand (15km) een aantal gangmakers vrijwillig aangewezen. Ik had al van te voren bedacht om van één van deze gelegenheidshazen gebruik te maken. Maar welke?
Ik zat te dubben tussen 1:20 uur (5:20 de km) en 1:25 uur (5:40 de km); ik wilde persé niet te rap van start gaan, maar juist een mooi opgebouwde race gaan lopen. Veel lange duurlopen had ik de laatste tijd niet in de benen: ik had me meer gefocust op de 5 en 10km, dus ik had ook niet de illusie dat ik een supersnelle tijd ging lopen vandaag. Ik rekende stiekem op een tijd lichtjes onder de 1:25 uur.

Het werd dus het mannetje met de (rode) ballon waarop stond “1u25”. In diens kielzog bracht ik na het startschot (ja toch maar weer!) de eerste honderden meters door. De haas met de “1u20-ballon” verwijderde zich met zijn groep lichtjes van ons. Logisch natuurlijk, maar het zat me niet lekker: ik vond het toch naar mijn smaak allemaal nèt iets te langzaam gaan. En dus bedankte ik even later mijn (op)start-haas voor bewezen diensten en versnelde ik het gat in dat nu voor mij lag. Ik veranderde in één klap mijn strategie: langzaam maar zeker naar die “1u20-haas” toe, niet overhaast, niet opblazen.

Tot mijn onuitsprekelijke vreugde ontstond er een groep mensen (bijna allemaal Roadrunners!) met precies hetzelfde strijdplan als ik. De verstandhouding was fantastisch, het tempo lag zeer constant, er werd qua kopwerk goed afgelost, en we informeerden elkaar regelmatig over tussentijden en waarschuwden elkaar voor obstakels. Dit kon gewoon niet beter!

Na 10 kilometer viel het groepje uiteen, maar ik kon met een drietal anderen stug blijven doorlopen in hetzelfde tempo. Zelfs een aantal venijnige bruggen tussen km 12 en 13 werden alleszins goed verteerd. Wat ook hielp was dat er uit het “1u20-groepje” mensen moesten lossen die vervolgens één voor één door ons werden opgeraapt. En ja hoor: na iets meer dan 13 kilometer streken we met z’n vieren neer op de 80-minuten-haas!!

Na even op adem te zijn gekomen (ik voelde de geleverde inspanning nu pas echt), liepen we uiteindelijk weg van de gangmaker richting de finish op de atletiekbaan. En daar gloorde dan toch echt het besef dat ik vandaag onder de 1:20 ging finishen!! Geweldig! En dat zonder me nou echt helemaal kapót te hebben gelopen….

Met nog een lekker eindsprintje vloog ik over de finishmat in een netto tijd van 1:19:17. Een niet voor mogelijk gehouden tijd, behoorlijk sneller dan dat ik van tevoren had ingeschat. En dus staat er een nieuw ijkpunt, een New Era PR, op een afstand die mij eigenlijk wel heel goed lijkt te liggen!

Lianne is (nog) niet zo’n hardloper, wie weet - zegt ze zelf ook - komt dat in de toekomst nog. Maar toen ik haar vlak na de finish vertelde dat ik zojuist het equivalent van 37.5 rondjes over de atletiekbaan had gelopen, werd ze toch wat bleek om de neus Wink smiley

Het Zoet der Overwinning in Zoetermeer (6 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 26 oktober 2014 22:05

WOW wat een formidabele overwinning op mezelf!! Hopelijk vormt de persoonlijke zegetocht van vanochtend een afsluiting van een periode gekenmerkt door blessures, twijfels en berusting. Mensenkinderen, wat had ik dit nodig…………

Het was alweer de laatste zondag van de maand, en dus reisde Uw dienstwillige dienaar af naar Zoetermeer om aan de oktober-editie van de 3-Plassenloop mee te doen. Zoals eerder beschreven is dit een trip down memory lane op de gewijde gronden van Roadrunners Zoetermeer. Dit is de club waarvan ik in de jaren 2003-2005 lid was en waarbij ik behoorlijk wat hardloopgrenzen heb mogen verleggen.
Zo liep ik in die tijd mijn eerste halve marathon in 1:54:08 en vlak daarna een voor mij onwaarschijnlijke 15km in 1:11:35. In een leven daarvoor had ik zelfs 5km’s onder de twintig minuten en 10km’s in drie kwartier gelopen. Tijden die daarna zelfs niet eens zijn benaderd en die ook hoogstwaarschijnlijk onhaalbaar zullen blijken te zijn gedurende de rest van mijn hardloopbaan.

Vooral de laatste maanden heb ik het met dat gegeven wel eens moeilijk gehad, de realisatie dat die tijden inderdaad deel uitmaken van “Andere Tijden Sport” zoals ik het altijd gekscherend noem. Wat eens was komt niet meer terug.
Inmiddels ben ik 53 jaar en gelukkig ben ik (let op dames!) nog zeer jeugdig van lijf en geest, maar die persoonlijke records van vroeger zouden in mijn psyche een steeds groter wordende tegenkracht gaan vormen, mocht ik mij daaraan blijven vastklampen. En dus moest bij mij een grootscheepse verandering in mindset gaan plaatsvinden. Op basis van nieuwe verwachtingen moesten nieuwe ijkpunten en nieuwe doelen worden gesteld.
Voorbeelden daarvan zijn: een halve marathon rond de 2 uur, een 10km rond de 50 minuten, en een 5km rond de 23 minuten.

Het afgelopen voorjaar en zomer ben ik door een serie kleine blessures niet aan het herijken van de halve marathontijd toegekomen. Wèl heb ik door een veelvoud aan 5km- en 10km-loopjes de contouren van de ijkpunten op die afstanden ontdekt. De 10km kreeg een “new era”-PR van 50:14 (Woerden in juni) en voor de 5km werd dit 23:36 (Zoetermeer in juli).

Voor de 5km van vanochtend had ik mij voorgenomen om een lage drieëntwintiger te scoren. De omstandigheden leken perfect toen ik om kwart over negen bij het Roadrunners-clubhuis arriveerde. Er hing bewolking boven het Noord-Aa meer en met 12 graden was het een beetje fris, maar mijzelf kennende wist ik dat het er voor mij tijdens de loop ongetwijfeld warm aan zou toegaan. Minimale loopkleding dus weer! Mijn korte running tights waren inmiddels opgedroogd na het échec van vorige week, dus tezamen met mijn favoriete oranje running shirt vormde dat de ideale outfit voor vandaag. Uiteraard trok ik daarnaast ook nog wel sokjes en schoentjes aan - het barefoot runnen is vooralsnog niet aan mij besteed.
Sommige medelopers hulden zich in 3 lagen shirts en/of jasjes, thermo-ondergoederen, lange loopbroeken, shawls, bontmutsen, wollen wanten, elektrische dekens en wat dies meer zij, maar ik voelde me gewoon lekker in mijn korte kleertjes! Gewoon een kwestie van goed warmlopen en vlak voor de start lekker in beweging blijven, dan komt alles wel in orde!

Om half elf scherp werd de meute weggetoeterd (schieten doen we hier niet) door een inderhaast opgetrommelde sponsor-pief die - duidelijk zichtbaar - geen enkele affiniteit had met de door ons allen zo geliefde hardloopsport. Toen gebeurde er iets bijzonders: de helft van het veld zette er enorm de sokken in en er ontstond direct een gapend gat met de andere helft die veel behoudender startte. En in deze leemte liepen twee personen ietwat beduusd rond. U raadt het al: ik was één van hen…..

De ander was een jonge vrouw die tijdens de twee voorgaande edities ook al acte de présence had gegeven. Bij beide gelegenheden finishten zij en ik binnen 10 seconden van elkaar: de eerste keer was zij iets rapper, de tweede keer mocht ik dat genoegen smaken.
Dit keer hadden wij elkaar snel gevonden in een korte blik van verstandhouding. In eerste instantie liep ik in haar kielzog (op zich geen straf hoor), maar het was duidelijk dat zij dit keer meer moeite had dan bij de andere twee gelegenheden. Nadat ik nog enige tijd naast en vlak voor haar had gelopen brak op het 2-kilometerpunt haar verzet.

Vlak daarvoor was een manspersoon ons vanuit het achterveld gepasseerd, en hij liep nu na 2km een metertje of 25 voor mij uit. Omdat ik zelfs zónder bril kon zien dat zijn tempo voor hem iets te veel van het goede was, kreeg ik in hem opeens een ideaal mikpunt. Die afleiding had ik hard nodig want door mijn strakke tempo van net iets boven de viereneenhalve minuut per kilometer had ik het bepááld niet gemakkelijk.
Beter gezegd: ik zag af als een beer. Maar zo kon ik het nog net volhouden!

Nadat we allebei de nodige kamikazestarters hadden opgeraapt kwam na precies 4km het moment dat ik de moegestreden krijger kon inrekenen. Met alle mogelijke moeite probeerde de arme ziel nog in mijn kielzog te blijven, iets wat hem nog niet eens zó slecht afging. Er kwamen wel steeds moeilijker geluiden uit de man naarmate de laatste kilometer vorderde.

En toen zag ik het: in het gras naast het pad waarop wij liepen was door de organisatie een klok neergezet. Ik denk dat het was ergens tussen de 100 en 150 meter van de finish. De klok deed het óók nog en wees een tijd aan van 22:32 toen ik het passeerde. Twéé-en-twin-tig-twéé-en-der-tig!

Krimmenéle, zou ik ónder de 23 minuten kunnen lopen vandaag?????

Mijn metgezel, die als de Dood van Pierlala achter mij aanzeulde, zag intussen de klok ook. Opeens slaakte hij een ijzingwekkende kreet…. “KOM OP!!!!!!!!!”
Voor mij was deze aansporing allang niet meer nodig: ik ging sowieso mijn allerlaatste krachten aanspreken voor een woeste eindsprint. De versnelling was enorm: ik trad volledig buiten mijn oevers. Achter mij hoorde ik het zware gereutel dat gepaard gaat met volledige ineenstorting, maar dat interesseerde mij even helemaal niet. De finishklok kwam in zicht, en het uurwerk tikte gestaag naar die 23 minuten toe! 50-51-52…. Ik gaf er nog een extra snok aan, God mag weten waar dat vandaan kwam…. 56-57-58…..en op precies 59 ramde ik mijzelf met een oerbrul over die verrekte eindstreep. Helemaal dead-as-a-dodo, maar het was volbracht!!
Het nieuwe-stijl PR was op 22:59 gebracht, nota bene 51 seconden sneller dan tijdens de vorige uitgave van de 3-Plassenloop. In de officiële uitslag werd dit zelfs gecorrigeerd tot 22:58!

Er stond vlak over de finishlijn een vrijwilligster van de Roadrunners met flesjes water maar ik liep haar (schaam schaam) compleet van de sokken. Gelukkig bleek haar letselschade tot het absolute minimum beperkt, en beter nog: nadat ze met vereende krachten was opgeraapt kreeg ik zèlfs nog mijn flesje van haar terwijl ze nog stond te trillen op haar benen!

Over twee weken keer ik terug naar Zoetermeer! Dan organiseert de plaatselijke Antilopen Vereniging ILION de Klaverbladloop, en ik heb mij opgegeven voor de langste afstand: de 15 kilometer. Ik heb aan dat alles bewust nog niet een streeftijd verbonden: laten we deze keer maar eens zien hoe het gaat en de gescoorde tijd als nieuw ijkpunt gaan gebruiken voor deze en langere afstanden.

Gewoon Genieten bij de Goudse Runnersloop (6 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 19 oktober 2014 21:56

Voor het eerst sinds vele weken stond er vandaag geen wedstrijdloop op het programma. Na in 7 weekeinden maar liefst 6 tijdgeregistreerde loopjes te hebben afgewerkt kon ik mij vanochtend eens lekker opmaken voor een gezellige duurloop bij mijn ‘eigen’ Goudse Runners!

Twee keer per jaar houdt de loopgroep een dergelijk evenement, waarbij de loper kan kiezen uit afstanden van 6, 8 en 14 kilometer. Ik koos (zoals altijd) voor de langste afstand, die overbrugd zou worden met een constante snelheid van om en nabij de 6 minuten per kilometer. Na al die 10km tempolopen van de afgelopen weken werd dit nu weer eventjes relaxen (U en ik weten: alles is relatief…).

Om een uurtje of zeven sprong ik – daartoe gestimuleerd door de wekker - verheugd op uit mijn warme nestje! WOW, had ík er even zin in vandaag!! De Brinta en de 2 koppen koffie vormden ook nu weer het gebruikelijke ontbijtritueel. Een blik op de actuele weersituatie leerde mij dat het vandaag weer een loopje moest worden in ‘korte kleertjes’. Het zou pas na twaalven gaan bewolken en harder gaan waaien, maar de ochtend beloofde zonnig te worden met een meer dan behaaglijke warmte.

Gisterochtend had ik de gebruikelijke intervaltraining van de Goudse Runners zaterdaggroep, waaronder een loopkern met allerlei verschillende afstanden, snelheden en korte dribbelmomenten voor het herstel. Behoorlijk zwaar dus. Ook toen was het behoorlijk warm en zonnig in het Goudse Groenhovenpark, dus ook daar had ik mij in een minimum aan textiel gestoken. Korte tights en één shirtje, ik hoef dan echt niet iets warmers aan!
Direct na thuiskomst van de training verdween de loopkledij in de wasmachine. Niet het loopshirtje (daar heb ik er 18 van) maar de korte tights moesten daags erna weer gebruikt worden. Ik heb weliswaar twee van die korte nauwsluitende loopbroeken, maar één ervan is aan het eind van zijn technische levensduur: die lubbert tegenwoordig meer dan dat ie strak zit. Het was dus zaak om in ieder geval de ‘goeie’ looptights weer schoon en fris te hebben voor het festijn van vandaag.

Om kwart over acht was het tijd om de kleertjes aan te doen. Mannen kunnen nu eenmaal geen beslissingen nemen dus het duurde even voordat ik uit die 18 shirtjes de juiste had gekozen. Toen kwam de domper: bij het aantrekken van mijn korte loopbroek bleek ie nog niet helemaal droog te zijn…. En als er één ding is waar ik een pesthekel aan heb, dan is het dat wel… Dan gaat ie ook NIET aan… Wat nu te doen? Die lubberbroek: daar had ik ook niet bepaald zin in. Er zat maar één ding op (helaas helaas): de lange tights aantrekken. Nou ja, dan maar hopen dat het niet ál te warm ging worden.

Om 9 uur arriveerde ik beneden aan de Goejanverwelledijk bij het clubhuis van de Goudse Jeu de Boules vereniging. Dit was de plek vanwaar de loop zou starten en waar deze ook zou finishen. Samen met een aantal andere vroege loopvrienden installeerde ik mij met een lekker bakje koffie aan de bar. Langzaam druppelde het lopersvolk binnen; er was geen massale opkomst, maar voor alle afstanden waren er toch aardige groepen van ongeveer gelijke grootte.
Het zonnetje was inmiddels flink gaan schijnen en de temperatuur liep zienderogen op. Uiteraard was ik de enige (simpele) ziel met een lange loopbroek; er werden massaal kamervragen over gesteld die ik telkens met (schijnbaar) engelengeduld beantwoordde.

Om klokslag half 10 ging de meute voor de langste afstand er vandoor. Vanaf het begin werd het tempo aangegeven door het Goudse Runners-icoon Hans, in 1979 de oprichter van de loopgroep en nu met zijn 72(!) jaar nog immer het hart en ziel en geweten van het illustere gezelschap. We liepen een heerlijk tempo van 10km/h, echt zo’n tempo waarvan je het idee hebt dat je het eindeloos zou kunnen volhouden! Ook met lange broek!

Het eerste gedeelte leidde langs de Hollandse IJssel via Haastrecht naar Hekendorp. Aan Haastrecht, geboortedorp van onder anderen de schaatshelden Hein Vergeer en Leo Visser, bewaar ik nog wat wrange herinneringen vanwege de in juni gehouden Haastrechtloop (zie mijn verslagje daarover). Vandaag evenwel voelde ik mij in Haastrecht, al dravend over het Jaagpad, uitermate senang. De eerste twee kilometers waren gezellig keuvelend doorgebracht en er had zich een machtig gevoel van mij meester gemaakt. Vandaag zou ik gratis en voor niets en met betrekkelijk gemak een flinke bak kilometers bij elkaar lopen!

Inmiddels waren we de provincie Utrecht ingelopen. In het pittoreske Hekendorp maakte het gezelschap na 5km vlakbij de Goejanverwellesluis een 180-graden draai de Goejanverwelledijk af. Nu zouden we noordwaarts gaan, om vervolgens aan de zuidwestkant van de Reeuwijkse Plassen in westelijke richting weer richting Gouda te lopen. Hier en daar viel in de groep al wat gepiep en geknars waar te nemen. Zelf voelde me nog kiplekker - en dat zou verder ook niet veranderen.

Vanaf 7 kilometer begon de wind een serieuze rol te spelen. We liepen nu langs de spoorbaan Utrecht-Gouda, en de wind begon lekker fors in het gelaat te blazen. Na nog een kleine sidestep noordwaarts ploegden we weer in westelijke richting langs de zuidkant van de Reeuwijkse Plassen. Dit zou tot kilometer 11 duren. Sommige mensen begonnen nu wel serieus afhaakgedrag te vertonen, en nadat we in eerste instantie het tempo iets hadden teruggebracht (zonder resultaat) moest een groepje van 3 mensen ‘voorgoed’ en ‘in goed overleg’ afhaken.
Wij kachelden intussen lekker door tot aan de rand van de Goudse Hout. Daar aangekomen (na 11km) gingen wij weer zuidwaarts door het Steinse Groen richting de Hollandse IJssel. Met een pittig klimmetje liepen wij na precies 13 kilometer weer de Goejanverwelledijk op en zetten wij koers richting het Jeu de Boulespark. Er was nog één kilometer te gaan!

Dit was het moment waarop sommigen in de groep (waaronder ondergetekende) wat ‘gekooide tijger’-gedrag begonnen te vertonen. We wilden, kort gezegd, nog even knallen! Maar ja, afspraak was afspraak: we zouden van begin tot eind bij elkander blijven. En daar hielden wij ons aan (afgezien van dat kleine groepje dan), dus liepen wij na ongeveer 1 uur en 25 minuten netto en bruto tijd eendrachtig het Parc de Pétanque op! Het mooie daarbij was dat de verschillende groepen ongeveer gelijktijdig binnenliepen.

Na wat gerek en gestrek onder leiding van de trainers genoten de Goudse Runners behaaglijk in het zonnetje van de koffie en appeltaart - een echte treat na dit loopje! Het was voor mij en voor alle anderen een zeer geslaagde gebeurtenis, en het heeft mijn vizier weer gericht op georganiseerde lopen van 15km en langer. De laatste tijd was ik wat blijven hangen in (een flink aantal) loopjes van maximaal 10 kilometer. Deze duurloop heeft echter mijn honger naar de langere afstand weer opgewekt! Ik ga binnenkort een plan de campagne maken, U hoort nog van mij….

Stoempen rondom de Sloterplas (3 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 12 oktober 2014 20:44

Volgende week zondagochtend 19 oktober zal ik met de Goudse Runners een 13.5km loop ‘en groupe’ lopen. Dit doen we gewoon voor de gezelligheid en met een door de trainers uiterst strak gehouden tempo van 6 minuten per kilometer, ofwel 10km/h. Gewoon een lekker relaxte langzame duurloop op converseertempo, waarvan je aan het eind denkt ‘hmmm was dit nou alles?’ Althans, dat was steeds mijn beleving tijdens 2 voorgaande edities.

Tussen de Langs de Gouweloop van 5 oktober en bovengenoemd festijn zat dus een gapend gat van maar liefst 2 (TWEE) weken. Dat gat moest nodig worden opgevuld! En dus werd er afgelopen week weer driftig gezocht naar een mooi loopje.
Uiteraard train ik doordeweeks ook wel, en heb ik op zaterdagochtend altijd mijn reguliere Goudse Runners intervaltraining, maar toch. Sinds ik de halve marathon-plannen afgelopen zomer in de parkeerstand heb gezet vermaak ik mij met allerlei georganiseerde loopjes over afstanden van 5 tot 10km, puur voor de lol, het wedstrijdritme en het trainen van de negatieve split. Dat laatste met wisselend succes, moet ik bekennen.

Het grote loopjes-marktonderzoek leverde uiteindelijk een inschrijving op voor de 10km Sloterplasloop, een onderdeel van het “Rondje Mokum” circuit. Op het oog een interessant parcours waarbij voor mij de uitdaging vooral in het begin leek te zitten vanwege het vele draaien en keren. Na een kilometer of 3 houdt dat gedoe op en begint de grote ronde om de Sloterplas.

Om 6 uur vanochtend stond ik al naast mijn mandje om deze Grote Dag aan te vangen. Een dag die altijd start met een kom Brinta en twee koppen sterke koffie. Waar die koffie toe dient zal ik nu niet specifiek gaan toelichten, de Brinta evenwel voorziet mij (zo belooft ook de smaakvolle verpakking) van een tomeloze energie om de dag goed te beginnen. Net wat voor mij dus! Ik doe dat (tezamen met het aankleden en het pakken van mijn tas) altijd op het dooie gemakkie. Immers: waarom zou ik een dag al vroeg beginnen met stress? Nergens goed voor!

Om klokslag drie voor acht verliet ik mijn huisje en peddelde ik op het fietsje richting station. Ik was zó vroeg dat ik niet eens hoefde te slalommen langs die talloze in (on)stemmig zwart gestoken mensen die op zondag altijd de hele breedte van trottoirs en fietspaden benutten tijdens hun wandeling naar de streng protestantse kerken in Gouda. Het lijkt wel alsof de kerk op zondag (en dat drie keer daags!) een wandeltocht-met-kledingvoorschrift organiseert voor haar zieltjes.
Maar op dit onchristelijke tijdstip waren de voet- en fietspaden en rijwegen nog stil en verlaten. Dat was maar goed ook, want het zat werkelijk potdicht van de mist, en een aanrijding tussen mij en zo’n kudde pinguins-in-begrafeniskledij ligt dan altijd op de loer….

Toen het boemeltje vanuit Gouda naar Amsterdam Sloterdijk vertrok was het nog steeds mistig; dat loste eigenlijk bij Abcoude pas op, en bij Amsterdam Centraal kwam de zon er lekker door. Ik had daar qua kleding ook rekening mee gehouden: het zou vandaag weer aardig warm worden! En echt, ik vind niets zo fnuikend als te warm gekleed gaan tijdens het hardlopen. Vandaag was het vólop nazomer, en dus nog steeds weer voor korte running tights en één shirtje!

Het Gemeentelijk VervoersBedrijf bracht mij van het pittoreske station Sloterdijk door het al even schilderachtige Amsterdam Nieuw-West (echt waar: het Wassenaar van Amsterdam!) naar het alleraardigste sportpark Ookmeer.
Onderweg had ik zoveel schotelantennes gezien op al die prachtige woongebouwen dat ik ervan overtuigd raakte dat van onze loop een uitzending zou worden gemaakt die zou worden doorgestraald naar alle landen op deze aardbol. Nou ja, toch in ieder geval naar een flink aantal Mediterrane landen. Eindelijk kwam daar dan die internationale faam, die erkenning, ik zou wereldberoemd worden en niet alleen in Gouda!! Nou ja, een beetje fantaseren mag toch…..?

Bij de atletiekbaan van AAC (Amsterdamse Antilopen Club??Wink smiley) nestelde ik mij omgekleed en al om ongeveer 10:15 uur behaaglijk in het zonnetje op het dakterras van het clubgebouw. Ik doodde de tijd al kletsend met deze en gene, over hardlopen en aanverwante artikelen. Ik was lekker op tijd om de 5km te zien starten én finishen. Daarna zou om 11:30 uur pas de 10km-beproeving beginnen. In de tussentijd lurkte ik lekker aan een waterflesje en stak ik een lekker banaantje en een krentenbolletje naar binnen. Ik was er klaar voor!

Na wat moeizame en stramme inloopronden op de baan ging ik tenslotte naar de startvakken. Die waren ingedeeld op verwachte eindtijd, en ik ging enigszins voorin het startvak voor 50-55min staan. Vóór mij verscheen ineens een AAC-tempomaker voor een eindtijd van 50 minuten. Had ik dát maar niet gezien….. In een vlaag van grootheidswaanzin besloot ik namelijk dat het mijn strategie zou worden om hém te volgen. Ik besefte me wel dat als ik dat tempo niet zou kunnen vasthouden, ik een zware dobber zou gaan krijgen - dan wel pijp zou gaan roken - met als gevolg ongetwijfeld een positieve split.

Om 11:30 werden wij dan (jaja!) weggeschoten. Eerst liepen we bijna 2 ronden op de baan; daarna trok de meute de rondom de Sloterplas gelegen wouden in.
Na enkele honderden meters daagde het mij dat ik aan een mission impossible was begonnen. Maar ik liet mij niet kennen: ik harkte er amechtig achteraan, maar het tempo lag me eigenlijk toch nèt iets te hoog. Vandaag was blijkbaar niet de dag om onder die 50 minuten te duiken…

Na 3 kilometer draaien en keren en stoempen liet ik het groepje gaan en koos ik een eigen tempo. Er ontstonden rondom mij steeds nieuwe kleine groepjes/koppeltjes, en dit zorgde ervoor dat het interessant bleef. Tijdens de grote ronde om de Sloterplas kreeg ik het steeds meer naar mijn zin en werd het lopen, dat aanvankelijk wat moeizaam ging, steeds gemakkelijker.

Met een eindprintje op de atletiekbaan overschreed ik de finishmat in een netto-tijd van 51:26. En ach, daar was ik achteraf best tevreden over: ik had na 3km gevreesd dat het verval wel groter zou worden, maar het viel gelukkig mee. Ik heb wèl de loop voor mij iets zwaarder gemaakt dan nodig, maar ach je moet af en toe eens een risicootje nemen, toch?

Zoals gezegd: volgende week geen wedstrijd (maar misschien wèl een verslag Wink smiley). De week dáárop weer de maandelijkse 5km-loop bij de Roadrunners in Zoetermeer, kijken of ik de 23-minuten barrière kan slechten! En misschien, héél misschien, doet mijn oudste dochter ook mee…….

Vertrouwen en volgzame vrouwen in Waddinxveen (9 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 5 oktober 2014 21:06

Na de Geuzenloop van vorige week stonden er voor mij geen wedstrijdlopen meer op het programma. In de afgelopen 5 weekeinden had ik 4 georganiseerde lopen gedaan, dus het was zolangzamerhand een wekelijkse routine gaan worden. Het maakte dat ik mij afgelopen week knap ongemakkelijk en onrustig begon te voelen. Zou ik tóch niet weer een loopje plannen? Eigenlijk had ik daar wel zin in – en behoefte aan - na de positieve split en matige tijd in Zoetermeer: er moest toch iets van rehabilitatie gaan plaatsvinden vond ik zo!

En dus raadpleegde ik afgelopen week de Looptijden.nl hardloopkalender en mijn oog viel op de Langs de Gouweloop in Waddinxveen. Een loop over 5, 10 of 15 kilometer deels langs de Gouwe tussen Waddinxveen en Boskoop. Het evenement werd georganiseerd door de plaatselijke atletiekvereniging SC Antilope – een naam die mij altijd onbedaarlijk doet glimlachen.
Je noemt je atletiekvereniging niet SC Cheetah, SC Gazelle of SC Jachtluipaard - nee je noemt het SC Antilope! Ge-wel-dig!!

De voorinschrijving sloot vrijdag om middernacht. Om vijf voor twaalf bewoog mijn vinger zich besluiteloos boven de Enter-toets van Inschrijven.nl. Zou ik het doen of zou ik het niet doen? Als ik zo door zou gaan met inschrijven dan zou ik voor ik het wist 52 wedstrijdjes per jaar lopen! Maar déze wilde ik wel graag doen – het was dichtbij Gouda, de route was niet onaardig, en ik had nog iets recht te zetten. Beslissing genomen: 10 kilometer zou het worden. Ik sloot mijn ogen en liet mijn rechter wijsvinger op de Enter-knop neerdalen. Het was één minuut voor middernacht…

De teerling was geworpen! En dus stapte ik vanmorgen bijtijds mijn warme mandje uit om mij voor te bereiden op alweer een hardloopfestijn! Ongeveer een uurtje van tevoren arriveerde ik bij de gewijde gronden van SC Antilope. Het was weliswaar zonnig, maar een stuk frisser dan vorige week. Ook stond er een behoorlijk briesje, dat ons vooral op het stuk langs de Gouwe vol in het gezicht zou blazen. Toch leek het heerlijk hardloopweer, misschien wel het laatste loopje dit jaar in shorts en één shirtje.

Na het ophalen van mijn startnummer speldde ik dit op, kleedde ik mij om, deed ik mijn plasje en begon ik op de atletiekbaan aan een paar inlooprondjes. Inmiddels had ik al wat bekenden gezien, onder wie één van mijn collega’s van de zaterdaggroep van de Goudse Runners die de 15km zou lopen. Na wat socializen met deze en gene bracht ik nog een half banaantje en wat water in, en toog ik vol gezonde wedstrijdspanning naar het startvak.

De 10km startte om 13:30 scherp met (jawel!) het lossen van het startschot. Dat schieten is weer helemaal terug op de kaart, ik merkte het vorige week al op. Ik koos een niet al te hoog tempo, want ik wilde persé een comfortabele 10km lopen. Tot mijn verrassing en groot genoegen ontstond er snel een groepje van 6 personen die zich conformeerden aan het tempo dat ik aangaf. Ik vind dat haaswerk altijd wel lekker: het is voor mij ook een goede motivatie en het dwingt mij eigenlijk om lekker constant te lopen. Niks mis mee dus. Maar het GING ook lekker, dat had ik eigenlijk al snel na de start in de gaten.

Na ongeveer 6 kilometer schakelde ik een tandje bij. Wat een machtig gevoel was dat, dat had ik de laatste tijd niet zo goed gekund. Twee vrouwen uit mijn oorspronkelijke groepje wisten dit nieuwe tempo aanvankelijk te volgen. Maar toen ik na 8 kilometer nóg een stukje versnelde was het verzet van beide dames snel gebroken. Die laatste 2 kilometer liep ik dus alleen en kon ik mij wijden aan het oprapen van tal van lopers die te snel gestart waren. Zo bleef het tempo lekker constant en kostte het mij niet al te veel moeite om het laatste stuk door te komen.

Met een forse eindsprint in de laatste 200 meter kwam ik over de finish in een netto tijd van 51:07 – anderhalve minuut sneller dan tijdens de Geuzenloop. Maar beter dan dat nog was het gevoel dat ik er aan overhield. Ik voelde mij lekker, herstelde snel en herkreeg een enorme dosis (zelf-)vertrouwen, iets wat ik in Zoetermeer een beetje kwijt was geraakt. Misschien was ik vorige week écht niet fit – zo voelde het ook wel. Maar als je dan tóch besluit te gaan lopen en het wordt zó’n moeizame tocht, dan laat het ook wel mentaal zijn sporen na. Vandaag is dat gelukkig weer helemaal teniet gedaan! Ik heb er ook vertrouwen in dat de snelheden in de nabije toekomst nog een stuk verder omhoog kunnen.

De twee dames die mij het langst hadden kunnen volgen spraken mij vlak na hun eigen finish aan. Ze waren allebei door het haaswerk gelanceerd naar tijden die ze vooraf niet voor mogelijk hadden gehouden. Daar waren zij best dankbaar voor. Díe kon ik in mijn zak steken!

Het was een mooie loop daar in Waddinxveen/Boskoop, ik ben blij dat ik er aan heb meegedaan. De organisatoren van SC Antilope en de vele vrijwilligers verdienen een groot compliment voor de manier waarop zij deze wedstrijd in goede banen hebben geleid! Volgend jaar sta ik zeker en vast weer aan de start!

Maar wat ik het komende weekeinde ga doen……….

Debuterende Dochter op de Geuzenloop (6 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 28 september 2014 23:24

Vandaag, zondag 28 september, was de dag waarnaar mijn oudste dochter Jantine lang had uitgekeken. Op deze dag ging zij haar hardloopwedstrijd-debuut maken! Gekozen werd voor een thuiswedstrijd in haar geboorteplaats Zoetermeer, de Geuzenloop over een afstand van 5 kilometer. Om haar tijdens dit debuut te vergezellen was haar vriend Maarten ‘for the occasion’ vanuit Groningen naar de Randstad afgereisd. Hij loopt wel vaker (en mogelijk ook sneller), maar hij zou de gehele race bij Jantine blijven, zo was tussen hen beiden afgesproken.

Jantine’s pappie liep ook de Geuzenloop vandaag: ik had mij ingeschreven voor het 10km-festijn. Helaas was ik niet echt fit-to-run. Al een week lang voelde ik mij grieperig en vermoeid, bovendien speelde een op een stomme manier opgelopen voetblessure mij nog danig parten. Zie hiervoor mijn Zaandamse verslag. Toch wilde ik coûte-que-coûte aan de start verschijnen. Het debuut van mijn dochter wilde ik hoe dan ook niet missen. En mijn eigen race: ach ik zou wel zien waar het op ging uitdraaien.

Zo’n anderhalf uur voor de start troffen Jantine, Maarten, Lianne (mijn jongste dochter) en ik elkaar bij het Centrum voor Kunst en Cultuur (CKC) waar de startnummers konden worden afgehaald. We waren lekker op tijd: Jantine, maar vooral Maarten, had ik al een tijdje niet meer gezien, en zo konden we gezellig samen startnummertjes spelden, omkleden, koffie drinken en inlopen. De 10km startte 10 minuten voor de 5km; ik zou dus niets van hun race meemaken doordat ik zelf al die tijd aan het lopen zou zijn.

Intussen was de sluierbewolking boven Zoetermeer aan het oplossen zodat een stralend zonnetje tevoorschijn kwam. Ook liep de temperatuur gestaag op: was het ’s-ochtends bij het opstaan nog 11 graden, binnen de kortste keren was deze temperatuur ruim verdubbeld. Het was inmiddels half een, en wij waren er klaar voor! Nog even voor de laatste keer toiletteren en huppekee naar het startvak.

Vlak voor mijn start namen wij ontroerd afscheid van elkaar: wij zouden elkaar na een klein uur weer terugzien en dan zou alles duidelijk zijn. Lianne had al onze valuables in haar tas gestoken, dat voelde safer dan de spulletjes achterlaten in de rugzakken in het CKC.

Om 12:50 werd ik weggeschoten (het schieten is weer helemaal in lijkt het wel). Het was voor mijn doen veel te warm geworden en daarom zette ik een niet al te hoog maar gestaag tempo in.

Om 13:00 scherp werden Jantine en Maarten weggeschoten. Wat ik hierover verder vertel is uit overlevering. Ook zij vonden het (te) warm, maar alla: bij hen zou het lijden slechts een half uur of daaromtrent duren. Getweeën kozen zij een comfortabel tempo. Het ging allemaal redelijk gemakkelijk, en doordat er veel kamikazestarters waren hadden zij het geluk dat ze along the way de nodige mensjes konden inhalen, dat werkt altijd bemoedigend. Allebei hadden ze op het eind een lekkere sprint over. Bij Maarten lag dit voor de hand, bij Jantine wat minder maar dat moet haar wél erg goed gedaan hebben. Met een voor Jantine mooie netto debuuttijd van 34:03 kwam het happy lovin' couple over de finish.

Ikzelf had het inmiddels achterlijk warm. In de loop der jaren ben ik dat steeds minder comfortabel gaan vinden. Het breekpunt van de 10km race was na 6.5km de voetgangers-/fietsersbrug over de A12 én de daarnaast gelegen spoorbaan. Die brug moest over een op de Alpe d’Huez gelijkend haarspeldbochtentracé worden beklommen. En dat in de blakerende zon en warmte. Je zag hier menigeen kapotgaan, en ook ik had het daar eerlijk gezegd niet al te breed. Hier ging zich mijn wat mindere conditie wreken.

De laatste kilometers gaven verval te zien. Je kon erop wachten. En toen ik ook nog wat lichte krampverschijnselen kreeg na 8.5km ging de snelheid er al helemaal uit. Pas in de laatste 150 meter kon ik er nog een klein sprintje uitpersen, maar ik kwam behoorlijk gesloopt over de finish in een netto tijd van 52:33.

Maar dan Lianne… Die lieverd stond aan de finish met bloemen voor ons alle drie! Ja dan zeur je niet meer over een matige tijd, toch?

Was getekend: een supertrotse (schoon-)vader!

Aan de Avondlijke Zwalk in Zaandam (4 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 22 september 2014 00:01

Bij de Lotto en de Postcodeloterij win ik hardnekkig niet(s), maar bij de Grote Looptijden.nl Verloting was het ineens raak! Het toeval, of het lot zo U wilt, speelde mij een startbewijs voor de 4EM Damloop by Night in handen. Nou was dat allemaal niet zó toevallig: er waren 200 kaarten weg te geven en de respons was zodanig dat alle aanmelders in de prijzen vielen, maar dat terzijde. Niettemin: dankjulliewel Asics en Looptijden.nl voor deze unieke kans om te schitteren op het grote Zaansche Hardlooptooneel!

En dus toog de schrijver dezes op zaterdagnamiddag 20 september per trein naar Zaandam, of Saandam soals se daar segge.

Het was een sonnige (OK ik zal er nu mee ophouden) en tamelijk warme en benauwde middag, dus dat beloofde wat! Ik was aan de vroege kant; dat vind ik altijd wel prettig. En dus had ik alle tijd om rustig door de stad naar de start area te spazieren. Maar krimmenéle wat is DIT een lelijk stukje wereld! Het oog werd direct na het verlaten van het afzichtelijke stationsgebouw al verblind door een monsterlijk bouwwerk dat de architectuurtoets ongetwijfeld niet heeft ondergaan – anders had het deze nóóit doorstaan. Zie de bij dit artikel meegeleverde foto. Het gedrocht, waarin onder andere een hotel is gevestigd, moet een indruk geven van al die schattige Zaanse Huisjes (nee niet die Albert Heijn-koekjes) die ooit op die plek zullen hebben gestaan.
Gelukkig kunnen we nog naar de Zaanse Schans of naar Google->Afbeeldingen om de originelen te bekijken.

Gezellig keuvelend met een paar anderen die ook per sé op tijd wilden zijn liep ik vervolgens langs de Gedempte Gracht - er stroomt evenwel gewoon nog water door, maar dat zal allemaal wel aan mij liggen. Ook deze shopping area is bepaald geen lust voor het oog, to say the least. In de verte was het finishgebied te ontwaren, ook leuk, maar wij moesten/wilden naar het Dam-tot-Dampark, geen idee waarom, om van daaruit richting startvakken te gaan.

Over het Dam-tot-Dampark kan ik kort zijn: daar gebeurde voor aanvang van de loop feitelijk helemaal niets! Ik weet niet hoe het later op de avond en de dag erna eraan toe is gegaan, maar al wat ik zag was een hoop sponsortenten die allemaal leeg waren, er was een enkel verkoopstalletje van hardloopkleding, er stonden veel toiletten en een overdaad aan massagetenten, en ondertussen werd de argeloze bezoeker getrakteerd op pompende herrie die je nauwelijks muziek zou mogen noemen. Een tamelijk oninspirerende plek dus. Gauw maar plassen, omkleden, banaantje eten, watertje drinken, schoenen nog eens strikken inclusief dubbele knoop, kortom tijd doden. En nog eens maar eens plassen voor de zekerheid, u als Verstokt Wedstrijdloper/-loopster kent dat wel.

Even voor zevenen trokken de eerste lopers naar de startvakken. Wij als winnaars mochten starten in het eerste en voorste startvak, het Blauwe Business vak. Wij waren, zo bleek mij achteraf, tot heuse Businesslopers voor Asics gebombardeerd!. Ze moeten mij bij Asics dan maar niet kwalijk nemen dat ik al jaren geleden de overstap van hun merk naar Saucony heb gemaakt…

Om half acht scherp zouden wij Businesslopers als eersten starten. Eenmaal aangekomen in het startvak bleken de mannen van de vrouwen te moeten worden gescheiden om zodoende twee startrijen te vormen. De diepere gedachte achter die onzin was dat er tijdens de warming up zonodig een 'Battle of the Sexes' moest worden uitgevochten. Je verzint het niet, echt niet…. Wie schreeuwen, zwaaien en dansen het hardst onder aanvoering van een viertal luidruchtige sportschooltypjes en begeleid door een oorverdovende house-noten-balken-brij? De VrouwtjesHug rightHug right of de MannetjesHug leftHug left?? Ja hoor.... Ik overwoog heel kort om het startvak te verlaten, maar vond toch dat ik even dapper moest zijn. Er zou tenslotte een moment komen - de start - dat deze waanzin zou stoppen. De vrouwen wonnen overigens – dit geheel door mijn toedoen.

Dan de race: het was in het begin weer onvoorstelbaar druk, vooral toen de mannen- en vrouwenstromen ‘merged as one’. Lekker in je ritme komen was er dus niet bij. Dat was verder allemaal niet zo erg: ik liep hem toch alleen maar als training, bovendien was ik afgelopen woensdag door mijn rechterhoef gezakt (probeer maar eens te gaan lopen met een slapende voet – daar kan ie niet tegen). Reden te meer om het rustig aan te doen.
Op zich was het een best grappig parcours, met veel drukbevolkte straatjes, een tweetal heuse brugbeklimmingen, veel water - we liepen onder andere over een eiland - en grote mensenmassa’s bij de finish. Ja Dam-tot-Damlopers: óók al op zaterdag!

Ik voltooide de 4 Engelse Mijlen in een tijd van 33:10. Dat geeft wel aan dat ik het rustig aan had gedaan; desalniettemin las ik tot mijn verbazing in de uitslagen dat ik daarmee 181e van de in totaal 1146 Businesslopers was geworden. Dan hadden ze het blijkbaar allemáál rustig aan gedaan…. Wink smiley

Het bleek zelfs dat de Asics Businessgroep, waarin ik (at random) was ingedeeld, de 3e plaats had veroverd in het Overall Business Klassement! Kijk en dan beteken je opeens wat hè? Wink smiley Wink smiley

Alle festiviteiten en opgeblazen heisa in de grote Asics Sponsortent rondom die behaalde topprestatie heb ik verder niet meer meegemaakt: terwijl in Zaandam de laatste lopers nog aan het finishen waren (die deden het namelijk wel héél rustig aan) was ik al weer lekker terug in Gouda om de rest van de avond amechtig en in totale lethargie op de bank door te brengen. Home Sweet Home!

Gezellige Chaos bij de Goudse Singelloop (1 reactie)

Gepost door Peter de Haan op zaterdag 13 september 2014 21:28

Gisteren 12 september verzamelden zich zowat 2500 lopers in de pittoreske Goudse binnenstad voor de 26e editie van de Singelloop. Nou ja, Singelloop: de loper komt wel een stukje over de Kattensingel maar daar is dan ook alles mee gezegd. Je zou het eerder De Goudse Straatjes- en Steegjesloop kunnen noemen, dat is een veel passender naam. Nee, dan Woerden: daar voert de plaatselijke Singelloop daadwerkelijk en geheel langs de buitensingels van de binnenstad. Maar dat terzijde.

In Gouda wordt gestart en gefinisht naast het prachtige 14e-eeuwse Gothische stadhuis midden op de driehoekvormige beklinkerde Markt. Het is een avondloop, en als laatste gaat de langste afstand (10km) om kwart over zeven van start.

Er is een grote diversiteit in afstanden: voor de jongsten is er een 1km- en een 2km-loop, en voorts zijn de afstanden 3.5, 7 en 10km, die in resp. 1, 2 en 3 rondjes worden afgelegd. Voor de hogere wiskundigen onder U: dat betekent inderdaad dat het rondje voor 3.5km en 7km iets is opgerekt ten opzichte van dat voor de 10km.

Ik was eigenlijk helemaal niet van plan om aan de Goudse Singelloop mee te doen. Voor velen van mijn collega-Goudse-Runners is het jaarlijks de enige wedstrijd waarvoor zij te porren zijn. Een heel jaar lang wachten zij gespannen op de Dag van Inschrijving (de startnummers zijn binnen enkele uren uitverkocht) en vervolgens op de Grote Goudse Hardloopbeproeving.
Sommige anderen, waaronder ikzelf, lopen veel meer wedstrijden. Dit jaar had ik besloten mij niet in te schrijven, omdat verderop deze maand al de Geuzenloop op het programma stond. Bovendien is deze loop qua loop niet helemaal mijn kopje thee: het is een voortdurend draaien en keren, vooral in de binnenstad. De Amstel Gold Race is er niets bij.
Maar ja, toen mijn Goudse Runners-trainer Paul op het laatste moment moest afhaken vanwege een vervelende blessure was ik natuurlijk niet te beroerd om zijn startnummer onmiddellijk in te pikken! Wink smiley

Vlak vóór het stadhuis, precies op de plek waar jaarlijks de grote Noorse kerstboom wordt neergezet en waarvan de lichtjes op Kaarsjesavond worden ontstoken, verzamelden de Goudse Runners zich voor de warming-up. Dat betekende eerst een kilometertje en groupe dribbelen door de binnenstad, en vervolgens terug op de Markt de gebruikelijke opwarmoefeningetjes. Dat alléén al trok een hoop bekijks van het in groten getale aanwezige publiek. Wij waren er klaar voor, en dat lieten wij zien ook!

Om kwart over zeven, in een heerlijk avondzonnetje, werden wij dan weggeschoten(!) door een Heuse Hoge SponsorMeneer. Iets meer dan duizend enthousiastelingen worstelden zich al hakkentrappend, slaand, duwend en trekkend door de eerste honderden meters. Ik wist ook meteen weer de andere reden waarom ik deze loop wat minder vind! Ook was het behoorlijk warm voor zover je niet in de schaduw liep, maar ach dat is op zichzelf natuurlijk helemaal geen reden om te klagen...

Omdat ik deze loop als trainingsloop voor de Geuzenloop in Zoetermeer beschouwde ging ik bepaald niet als een raket van start. En jawel: dat heb ik tot het eind weten vol te houden! Het eerste rondje ging lekker langzaam in 17:19, het tweede ging ietsje minder lekker langzaam in 17:07, waarna ik toch weer in stijl afsloot in 17:18. Allemaal netto. Als ik dat optel kom ik op 51:44, maar Racetimer.eu (dankjewel Racetimer.eu!) snoepte er speciaal voor mij nog twee secondjes vanaf: 51:42…..
Geen supertijd, integendeel: vorig jaar ging het ruim 2 minuten sneller, maar ach ik heb gewoon lekker gelopen en genoten van alle aanmoedigingen van bekenden en onbekenden.

Na deze inspanning togen de Goudse Runners – zoals het hoort – naar het café, waar het nog lang onrustig maar vooral gezellig bleef!

Enne…..vanochtend vroeg was bijna iedereen weer paraat bij de reguliere zaterdagtraining! En geloof maar niet dat het een dooie-akkertjes-uitlooptraining werd: vooral diegenen die gisteravond gelopen hadden bekampten elkaar weer alsof het leven ervan af hing. Wink smiley

En dan nu op naar Zoetermeer, de Geuzenloop 10km op de 28e van deze maand. Doel: sneller dan gisteren, en het liefst onder de 50 minuten!

Man in Black in Sweet Lake City (6 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 1 september 2014 17:59

Afgelopen zondag ben ik weer naar Zoetermeer getogen voor de augustus-editie van de 5km 3-Plassenloop. Dit evenement wordt maandelijks door de Roadrunners Zoetermeer georganiseerd. Voor mij is het een ‘trip down memory lane’ – ik was er lid van 2003 tot 2005, waarna ik naar Gouda verhuisde.

Zoals de oplettende lezertjes op de aangehechte foto kunnen zien, had ik mij volledig in het zwart gestoken voor dit verder wel redelijk feestelijke evenement. Een enkeling zal zich misschien afvragen:

Waarom doet ie dat nou??

Tja….dit is iets van (met name) het hardlopen gedurende de laatste 2 weken. Het is een fatale combinatie van zweet, borsthaar (sorry voor deze ‘ontboezeming’), en het schuren van welk soort shirt dan ook langs een tweetal gevoelige plekken…..

Als ik een lichter shirt draag dan lijkt het na verloop van tijd alsof een scherpschutter mij met 2 welgemikte kogels op borsthoogte heeft getroffen. Door het zweet der inspanning lijkt het even later alsof zich een heus bloedbad voltrekt. Meer voor emmer dan dít kan een mens niet lopen...

Alles heb ik al geprobeerd om het euvel te bestrijden: alles wegscheren rondom de kritieke plekken, dik insmeren met (jawel) uierzalf, diverse soorten pleisters – maar niets helpt vooralsnog.
Omdat ik het gebruik van een sport-bh (of een kogelvrij vest) om diverse redenen nét een stap te ver vind gaan trek ik uit arren moede dan maar donkere shirts aan. Vandaar.
Het probleem is natuurlijk ook dat ik 3 á 4 keer per week loop: de gapende wonden hebben dan geen kans om voldoende te herstellen, waardoor zij telkenmale weer openrijten.
Ik zal de lezer verder ook maar de verhalen besparen over mijn luide geschreeuw onder de warme douche…

Enfin, de wedstrijd! Daar ging het tenslotte om!

Heel ambitieus had ik hier en daar verteld dat ik dit keer onder de 23 minuten wilde lopen. In juli was de teller daar op 23:36 blijven staan – en dat had mij natuurlijk weer veel te veel kapsones gegeven.
Toch heb ik een lekker opgebouwde race kunnen lopen met een opwaartse lijn qua snelheid (negatieve split). Toen ik na 1 kilometer (4:52) al tot de ontdekking kwam dat de tijd van vorige maand niet verbeterd zou worden, heb ik niet meer op mijn horloge gekeken en gewoon lekker vlot doorgelopen. Ik was gestart ergens halverwege in het peloton, er passeerde mij zegge en schrijve één persoon en ik heb er ongeveer 10 kunnen ‘oprapen’ – dat laatste trucje gaat mij steeds beter bevallen Wink smiley

Als 30e van de 84 lopers passeerde ik de finish in 23:50 – dat was 14 seconden langzamer dan in juli. Maar ik had wel het gevoel krachtiger en plezieriger gelopen te hebben. Er waren redelijk wat lopers die in juli nog vóór mij, maar nu in augustus ná mij finishten. En dat geeft de burger extra moed!

Op nu naar de 10km Geuzenloop in hetzelfde Zoetermeer op 28 september! Ik zal hier op dit platform voorlopig even geen concrete richttijd geven… Neeee, die zal ik pas onthullen nadat ik ‘m gelopen heb Wink smiley

PS…..het is natuurlijk niet mijn bedoeling om brede maatschappelijke discussies over mijn loperskwaaltjes te ontketenen! Mocht men zich toch geroepen voelen, gelieve dit dan met uiterste discretie te doen…… Wink smiley

Geen halve maatregelen in Zoetermeer (6 reacties)

Gepost door Peter de Haan op dinsdag 26 augustus 2014 21:23

Vandaag heb ik na ampel beraad met mezelf besloten om voorlopig geen halve marathon te gaan lopen.

Ik had mijzelf de halve van Zoetermeer (Geuzenloop op 28 september) in het vooruitzicht gesteld indien ik mijn druistigheid tijdens wedstrijden een beetje kon intomen. Daarvoor heb ik in mei en juni een aantal 10km-lopen ge-/misbruikt waarbij ik speciale aandacht besteedde aan de negatieve split. Dit geschiedde met wisselend succes, zoals ik in de blogposts beschreef.

Maar uiteindelijk is dát niet de voornaamste overweging geweest. Door een serie van kleine blessures is de voorbereiding op de halve marathon zo gebrekkig geworden dat ik mij nu, een maand van tevoren, van dat juk heb bevrijd. Ik ga NIET een "we zien wel" en "God zegene de greep" wedstrijd lopen!

Daarom zijn nu de bakens ietwat verzet. Uiteindelijk heb ik mij ingeschreven voor de 10km bij de Geuzenloop en kies ik verder tot het eind van het jaar een paar aardige - liefst kleinschalige - loopjes uit tot hooguit 15km (elk...).

Leuk detail bij de Geuzenloop: mijn oudste dochter maakt daar haar "wedstrijd-debuut", en wel op de 5km! Die gaat zij doen samen met haar significant other; hij komt speciaal daarvoor uit Groningen afreizen.
Als Jantine en Maarten finishen, dan ben ik nog aan het lopen (althans: dat mag ik toch hopen voor ze Wink smiley), dus dat moment van glorie zal ik niet meemaken.
Maar er zullen voldoende dolenthousiaste supporters zijn die het tweetal zullen aanmoedigen tijdens de laatste meters. Het valt te bezien of diezelfde supporters daarna nog op mij zullen wachten, of dat ze alvast één van de vele terrasjes in de buurt van de finish zullen gaan bevolken Beer Wink smiley Wink smiley

Enfin, het wordt vast een mooie dag daar in Zoetermeer! De organisatie is in handen van Roadrunners Zoetermeer, en dat doen ze al sinds jaar en dag op een prima wijze.

Moraal tanken langs de Breevaart (2 reacties)

Gepost door Peter de Haan op donderdag 7 augustus 2014 20:17

Gisteren sloeg het weer echt om in de Goudse regio! Een paar malse regenbuien aan het begin van de avond hadden de tot dan toe drukkende temperatuur flink omlaag gebracht. Het was inmiddels koel en zuurstofrijk geworden en er stond een licht en verfrissend windje. Heerlijk weer om hard te lopen, hoewel het al tegen negenen liep en het langzaam wat donkerder werd. Snel de kleertjes en de schoentjes aan, het jasje recht, het dasje recht en vader ging op stap!

Met behulp van Looptijden heb ik ooit een parcours van precies 5km uitgezet. Het begint vlak bij huis en voert mij naar Reeuwijk-Brug en terug, grotendeels langs het water van de Breevaart en de Elfhoevenplas, één van de in totaal 13 Reeuwijkse Plassen.
Toegegeven, de exacte lengte is 5002 meter (zegt Looptijden), maar die 2 meter loop ik er altijd met liefde bij! Wink smiley
Deze keer besloot ik om lekker volle bak te gaan lopen, gewoon eens kijken hoeveel peut er in de tank zat. Het was tenslotte ‘maar’ 5km, dus zóu het schip vroegtijdig stranden dan was ik niet ver van huis...

Vlot van start dus! Na ongeveer 500 meter zag ik 3 lopers in de verte, die onderling op enige afstand van elkaar liepen in een veel lager tempo dan het mijne. Ze hoorden wel bij elkaar, want ze keken voortdurend om naar elkaar en wisselden onduidelijke tekens en signalen uit. Ideale mikpunten voor mij dus! Wat een gelukkie!
Na ongeveer 2 kilometer had ik er twee opgeraapt; de derde die vlak voor mij liep stak de eerste Reeuwijkse brug over en ging weer terug langs de Breevaart. Dat zouden ze dus alle drie doen. Ik liep echter een stukje verder door tot de tweede Reeuwijkse brug en maakte daar pas rechtsomkeert.

Toen ik teruggekomen was bij de eerste Reeuwijkse brug en ook langs de Breevaart mijn weg terug naar Gouda vervolgde kreeg ik de twee lopers die ik eerder had ingehaald weer in het vizier. Daar had ik ook stilletjes op gehoopt. Er op af maar weer! Dit hield mijn tempo hoog en constant. Na 3.5km had ik beide lopers weer ingehaald en stevende ik af op de voorste loper die duidelijk wat sneller was dan de andere twee.
Na 4.5km (ik was al vlak in zijn buurt) draaide hij echter om om zijn companen tegemoet te lopen. Wij passeerden elkaar met een glimlach, en ik maakte mij op voor mijn eindschot. Daarvoor moest ik wel eerst de Blauwbrug, ook wel Breevaartbrug genoemd, beklimmen en afdalen, mooie extra test. Na het bedwingen van die col was het afsprinten naar de ‘finish’, om daar vervolgens aan te tikken in 23:15.

Voor een training voorwaar niet slecht! En ik kan nog harder weet ik nu, want de tank was nog lang niet leeg. Goed voor de moraal, dit had ik nodig!

Ik loop vooruit te gaan

Gepost door Peter de Haan op donderdag 31 juli 2014 16:53

Ik loop vooruit te gaan..... Naar “Defying Gravity – uit Wicked the musical”

Opgedragen aan mijn jongste dochter Lianne, die het origineel onlangs zong in een bomvol Stadstheater in Zoetermeer.
De tent werd afgebroken, en ik………wel……..sterk spul dat Fisherman’s Friend! Wink smiley

Iets is veranderd in mij
Zo is het niet meer goed
Ik ben het eind’lijk zat
Te leven hoe het hoort en moet
Te laat voor tweede keuzes
Te laat om nog stil te staan
Mijn instinct moet ik volgen
Ogen dicht en gaan
Ja het is tijd
Om aan de loop te gaan
De hoogste tijd
Om voor me zelf te staan
En niets weerhoudt mij nog

Geen grens meer accepteren
Al is het vastgelegd
‘t Is het proberen waard
En het komt vast wel goed terecht
Te lang had ik die angsten
Liefde die opeens vervloog
Dat is geen ware liefde
Die prijs is veel te hoog
‘k Loop weg op tijd
Om voor me zelf te staan
Ontsnap op tijd
En ga de toekomst aan
En niets weerhoudt mij nog

Geen grenzen meer
De toekomst kent geen grenzen meer
En ik heb een gedachte
Bijna als een visioen
Ik weet – het klinkt bijna grimmig
En heus, het is wat schimmig
Maar ik weet, er komt een tijd…
Waarin ik loop
Om voor mezelf te staan
Geen valse hoop
Ik ga de toekomst aan
En niets weerhoudt mij nog

Dus als je mij wilt vinden
Kijk naar de blauwe lucht
Zoals het mij verteld is:
"Iedereen verdient zijn eigen vlucht”
En ga ik solo vliegen
Dan vlieg ik eind’lijk vrij
En wie mij klein houdt:
Neem een boodschap aan van mij
Zeg ze dat ik loop
Om voor mezelf te staan
Geen valse hoop
Ik loop vooruit te gaan
En binnenkort kom ik er aan!
En niemand van het mens’lijk ras
Of nou iemand of ikzelf dat was
Zal mij ooit nog verslaan!

Marque d'Honneur in Zoetermeer (1 reactie)

Gepost door Peter de Haan op maandag 28 juli 2014 14:33

Gekweld door een lichte liesblessure, opgelopen eind juni op een Goudse Runners-training, heb ik het de laatste tijd een beetje rustiger aan gedaan.
Na een weekje complete stilstand begon ik voorzichtig weer uit de schulp te kruipen met korte trainingen van ten hoogste 5 kilometer, met aanvankelijk een zeer bescheiden tempo.
Na een week of twee liep ik qua lies gelukkig weer helemaal pijnvrij maar bleef ik toch voorzichtig en liep ik wellicht iets te verkrampt, waardoor ik overal en nergens weer kleine pijntjes kreeg. Maar ook dat is inmiddels helemaal verdwenen.

Na een - gezien de grote hitte (30 graden) - vlotte Goudse Runners 3km testloop op 19 juli had ik gelukkig weer het gevoel 'back on track' te zijn.

Letterlijk in de nacht van (afgelopen) zaterdag op (afgelopen Wink smiley ) zondag besloot ik, al woelend in mijn mandje, de juli-editie van de 3Plassenloop (5km) van de Roadrunners Zoetermeer te gaan lopen. Ik had daarvoor 4 redenen bedacht:

  1. Ik moest toch één dezer dagen in Zoetermeer zijn om wat aan mijn dochter af te geven
  2. Als oud-Roadrunner uit Zoetermeer vind ik het wel leuk om af en toe even de oude loopmakkers en de gewijde loopgronden te bezoeken
  3. Ik wilde weer wat 'wedstrijdritme' opdoen, en deze loop is daarvoor uiterst geschikt
  4. Er zouden deze ochtend twee Roadrunners worden herdacht, van wie ik er één heb gekend

Het was bewolkt maar al erg warm toen ik om ongeveer 9:30 uur bij het Roadrunners clubhuis aan het Noord-AA meer arriveerde. De inschrijving was snel gedaan, het startnummer was al even snel opgespeld, zodat ik al voor 10'en (de loop begon om 10:30 uur) aan het inlopen was. Pfffffoe wat was het warm en vooral benauwd, en dat al tijdens de dribbel en de warming-up oefeningetjes.

Toen op tijd weer terug naar het startpunt voor de plechtigheid. Eén van de leden van Roadrunners Zoetermeer had de onbeschrijflijke pech gehad om met haar man en 296 anderen in het ramptoestel MH17 naar Maleisië te vliegen, de vlucht die helaas nooit aankwam... Een ander lid was zeer onlangs in zijn slaap overleden, hij werd 80 jaar en was de nestor van de Roadrunners - dat laatste was hij al in de tijd dat ik daar lid was (2003-2005).
Aan deze twee mensen werd deze loop opgedragen, er werd een toespraak gehouden, een gedicht voorgelezen en een minuut stilte gehouden, allemaal bijzonder indrukwekkend.
En zoals de organisator na afloop daarvan treffend zei: 'tja laten we dan nu ook nog maar wat gaan lopen....'

Al tijdens de plechtigheid waren de laatste wolken weggeschoven en stonden wij in de volle zon. Het zou een zware loop worden...

Iets na half elven werden wij dan 'weggemisthoornd' (wegschieten leek ook hier niet op zijn plek). Ik besloot van begin af aan er maar een aardig tempo in te gooien, het was tenslotte 'maar' 5km dus dat moest te overzien zijn.... Bovendien wilde ik bewust op mentale weerbaarheid trainen, op afzien dus. Nou dat laatste lukte wonderwel Wink smiley Het parcours was voor het overgrote deel onbeschut, zodat het zonnetje mijn kalende kruintje van een prachtig rood kleurtje voorzag en de warmte voor een bijna onaanvaardbaar vochtverlies zorgde. Ja, dat was wel eventjes afzien....

Toch ging het lekker! In de eerste honderden meters van de loop schoten er nog wel een paar mensen langs mij heen (ik startte niet helemaal vooraan), maar daarna passeerde er niemand meer en kon ik, net zoals in de Goudse Houtloop, sommige te snelle starters één voor één oprapen.

Met een klein eindsprintje passeerde ik de finish in een brutotijd van 23:36 en daar was ik eigenlijk gezien de omstandigheden best tevreden mee!

Beste Roadrunners, het was leuk om weer eventjes in jullie midden te vertoeven en weer iets van die oude sfeer op te snuiven, dat ga ik vaker doen.
Jullie zijn nog altijd een mooie club en een fijn stel mensen, het eerbetoon gisteren is daar een treffend voorbeeld van. De organisatie van de loop was als altijd super. Dankjulliewel!

Tout Chagrin bij de Beetjekromloop (5 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zaterdag 21 juni 2014 20:24

Vandaag is de zomer begonnen! Gisteren, toen het nog lente was, mocht ik mijn krachten nog een beetje sparen bij de 3 kilometer testloop van de Goudse Runners. Nou ja: mocht…. Mijn immers buitengewoon strenge trainer stond mij niet toe dat ik een tempo hoger dan 12,5km/h liep – en zo moest ik een enkeling laten gaan, zeer tot mijn spijt, hoewel er ook een stuk of 40 achter mij bleven… Mijn PR van 12:53 bleef hoe dan ook ver buiten schot.

De beloning voor dit frustrerende handrem-werk moest dan vandaag maar komen om 12 uur tijdens de 10km Haastrechtloop in en om – jawel – Haastrecht. In opperste staat van opwinding sprong ik al om half negen mijn bedje uit. Het was een prachtige zomerdag! Een kom Brinta en twee koppen sterke koffie verder en ik was er helemaal klaar voor. Nog even een plens koud water over gezicht en lijf, de kleertjes en de schoentjes aan, en vader ging op stap!

Uiteraard werd het fietsje gepakt: zo kon ik alvast een beetje warmdraaien tijdens de tocht naar de voetbalvelden van VV Haastrecht. Vrolijk fluitend reed ik om half elf mijn wijkje uit op weg naar het Grote Haastrechtsche Hardloopfestijn.

Na iets meer dan twee kilometer dokkerde mijn achterwiel opeens over het Goudse asfalt alsof in plaats daarvan de keien van Parijs-Roubaix werden getrotseerd.

AAARGHHH een lekke bandAngry smileyAngry smileyAngry smiley@#$##@#Angry smileyAngry smileyAngry smiley. Oh mijn God, waarom dit? Waarom nu??

Ik had geen telefoon bij me, en qua financiën was er hooguit ruimte voor een kopje koffie in de voetbalkantine. Alle waardevolle goederen had ik thuisgelaten: ik had al eens eerder meegemaakt dat mijn hele hebben en houwen was gejat in een kantine, dus ik wenste geen risico’s te nemen. Maar wat nu te doen?

Er zat maar één ding op: wandelen… Maar dat zou een hoop tijd in beslag nemen. Zou ik wel op tijd in Haastrecht arriveren? Ik moest mijn startnummer en chip nog halen en op mijn shirt resp. schoen monteren. Van enige verantwoorde warming-up zou zo natuurlijk ook geen ene mallemoer terechtkomen. Mijn humeur begon zienderogen te dalen.

Na ruim drie kwartier power-walking in de blakerende zon liep ik om half 12 dampend van het zweet en ernstig chagrijnig de voetbalkantine binnen. Chip en startnummer moesten nu in recordtempo worden aangebracht, en tijd om nog even te relaxen was er niet. Wel nog even flink wat water innemen en een half banaantje (nee niet die andere helft van dat banaantje in Woerden). Toen nog flink voordringen bij het toilet en huppekee naar het startvak. Nee dit ging ‘m niet worden vandaag…

De veldwachter in Haastrecht wilde zijn pistool niet uitlenen, dus werden wij met z’n 360-en om 12 uur scherp weggetoeterd. Ik koos een rustig tempo, nou ja ‘koos’: ik kon denk ik niet veel harder dan dat. Er was weinig energie en geestdrift meer over in het lijf, het was warm en uiterst zonnig en ook de inmiddels met miljoenen pollen bezwangerde lucht stond mij niet aan. Ik had, kort en goed, de pest in.

In een groepje kwam ik nog wel door in 26:15 na 5 km, maar toen kwam de volgende domper: er werd bij de drankpost alleen maar van die kleffe isotone lemon-dorstlesser in bekertjes verstrekt. Dat drinkt niet lekker, het IS in die warmte ook niet lekker, en je mikt dat goedje ook liever niet over je hoofd en in je nek. Klein puntje voor de evaluatie! Ik (en ik niet alleen) wil gewoon water, graag….

Na 7km stoempen door het verder wel heel mooie landschap kreeg ik ook nog eens kramp. En niet zo’n klein beetje kramp: zowel de rechterkuit als hamstrings kwamen in staande trilling te verkeren. Uiteindelijk moest er 2 keer gestopt worden: iets wat ik anders nóóit doe, maar ik kon nu even niet anders dan wat corrigerende handelingen met mijn rechterbeen verrichten. Om vervolgens telkens weer zóóó lekker op gang te komen….. Volkomen overbodig te zeggen dat mijn humeur inmiddels tot vér onder NAP was gezakt.

Dat werd toen nog een HEEL toffe 3 kilometer tot de finish… Uiteindelijk kwamen we nog door een Haastrechtsche Woonwijk waar iedereen was uitgelopen om ons als helden in te halen en ons het hoogst noodzakelijke beetje extra moed te verschaffen. Niet dat dat hielp hoor... Helemaal verrot en gefrustreerd kwam ik in 54:34 over de streep, een tijd om maar héél gauw te vergeten.

Het lag niet aan de organisatie van de Haastrechtloop, het was prima geregeld en het was erg gezellig en geanimeerd voor een ieder die daarvoor open stond….

Tja, toen nog even naar huis lopen.

De teerling is geworpen (1 reactie)

Gepost door Peter de Haan op dinsdag 17 juni 2014 22:42

Vanavond stond dan eindelijk de eerste training van het halve marathon-schema op het programma: een duurloop van 60 minuten in D2, een nogal langzame duurloop... Het was met 20 graden wel iets te warm, maar een lekker windje maakte veel goed.

Ik merk dat het toch lastig is om langzamer te lopen dan het comfort-tempo. Het had vanavond met een snelheid van net iets onder de 10km/h gemoeten; in werkelijkheid lag dit zowat op 10.5 Embaressed smiley

Mijn GR-trainer Paul - die voor mij het schema samenstelde en aan wie ik over de voortgang rapporteer - zal hier ongetwijfeld wel wat op aan te merken hebben! Wink smiley

Maar goed, we zijn van start, we are 'off the mark' so to speak. Vrijdagochtend vroeg is er een testloop van 3km op de atletiekbaan, gevolgd door een gezellig ontbijtje. De dag daarop een hopelijk goed opgebouwde 10km tijdens de Haastrechtloop. Ik heb er zin in!

Maandag vervolg ik dan weer het schema met een iets langere duurloop (70min). Dat wordt elke maandag dan uitgebouwd tot uiteindelijk ongeveer 2 uur op 2/3 van het schema, en dan weer afgebouwd. De donderdagavond is vanaf volgende week gereserveerd voor de duurlopen met wisselende tempo's, en op zaterdagochtend heb ik dan steeds de Goudse Runners intervaltrainingen.

Hopelijk blijkt het op 28 september in Zoetermeer (Geuzenloop) allemaal de moeite waard geweest te zijn!

Langs de Breevaart - een elegie (4 reacties)

Gepost door Peter de Haan op woensdag 11 juni 2014 22:18

Met een knipoog naar, en een buiging voor, de meester...
(zie de post voorafgaand aan deze)

Langs de Breevaart..... Naar: 'Oude Maasweg - Amazing Stroopwafels' (Leon Russell/Wim Kerkhof)

Lopend op het fietspad langs de lange vaart
Zonlicht brandend op mijn kop
Ik zal nu maar eens langzaam gaan versnellen
Ben aardig moe maar geef niet op
Als een bosweg ligt het smalle pad
Tussen hoge bomen door
Ik heb gevoelens van gelatenheid
Loop ik hier nu op dood spoor?
Nergens te gaan - hier te kort, daar te breed
Ik draaf almaar door en ik verzacht zo het leed
Dat ik je nooit meer zie
Reeuwijkse Plassen Elegie

Ik loop hier langs de Breevaart in de middagzon
Warmte knijpt de adem toe
Ik zal nu wel naar huis toe moeten zwoegen
Want ik ben al behoorlijk moe
In de verte zie ’k de Blauwbrug staan
Die komt langzaam dichterbij
Ik zie de coaches op hun fietsen
Van de roeiers vlak naast mij
Ik loop wel door maar ik kan nergens heen
De zon schijnt nog fel en ik voel me zo alleen
Nu ik je nooit meer zie
Langs de Breevaart kwart voor drie

'Chasse Patate' in Woerden (6 reacties)

Gepost door Peter de Haan op dinsdag 3 juni 2014 17:13

Eigenlijk durf ik het niet zo toe te geven, maar het heeft 53 jaar van mijn leven geduurd eer ik voor het eerst het alleraardigste stadje Woerden bezocht. En dat terwijl ik al zowat mijn hele leven in de Randstad woon, waarvan 10 jaar in het zeer nabije Gouda….
Woerden kent - net als Gouda - een heuse Singelloop. Het verschil is alleen dat de Woerdense Singelloop een échte singelloop is: het parcours voert de loper zo goed als volledig langs de singels om de binnenstad.
De Goudse Singelloop is eigenlijk gewoon een stadsloop: slechts een klein stukje van het parcours gaat langs één van de singels. En dát terwijl ze in Gouda nota bene het domein www.singelloop.nl met succes hebben geclaimd, maar enfin…

Op maandagavond 2 juni 2014 zette ik dan mijn eerste stappen in Woerden om daar aan de Singelloop mee te doen. Er moesten naar believen 1, 2 of 3 ronden van 3.3333etc. kilometer worden afgelegd. Zoals al eerder uitgelegd zag ik het als een trainingsloop: ik wil eindelijk eens structureel van die idiote kamikaze-starts af! Zeker bij deze loop had ik geen scherpe tijd op het oog: een mooie negatieve split zou al heel prettig zijn. Ik voelde nog wél de 2 monsterlijke Goudse Runners-trainingen van vrijdag en zaterdag in de benen, maar ja: eigen schuld dikke bult…….

Na de gebruikelijke rituelen (startnummer en chip ophalen, voorlaatste plasje doen, omkleden, chip op schoen en startnummer op shirt bevestigen, half banaantje eten, flesje water leegdrinken, laatste plasje doen, inlopen en wat warming-uppen) werden wij dan om 20:00 uur scherp weggeschoten. Zo’n 500 enthousiastelingen spoedden zich vervolgens langs de Woerdense singels.

De eerste ronde ging lekker comfortabel; ik kwam al snel in een groepje terecht met onder andere 2 lopers van de organiserende atletiekverenging Clytoneus. Eén van hen had ik ook al ‘getroffen’ tijdens de Goudse Houtloop. We liepen een mooi vlak tempo, maar voor mijn doen zéker niet voluit. Precies volgens plan dus.

In het begin van de tweede ronde, na de waterpost, vond ik dat er maar eens een tandje bij moest. Eén loper uit het groepje wist deze versnelling te volgen.
Juist op dat moment sjeesde ons een dame voorbij die vanuit het achterveld was komen opstomen. We konden op één of andere manier aan haar zien dat ze zich aan het forceren was. We besloten op ons ‘nieuwe’ tempo te blijven; we wisten dat we langzaam maar zeker wel weer op haar zouden inlopen: een mooi mikpunt voor ronde 2!
Mijn medeloper noemde dit een typisch voorbeeld van een ‘chasse patate’, een term die gewoonlijk in de wielersport wordt gehanteerd als iemand uit het peloton naar de kopgroep demarreert, maar het niet haalt en uiteindelijk weer terugzakt in het peloton. Met een heel constant tempo ‘veegden’ wij haar 200 meter voor het eind van de ronde uiteindelijk weer op. Vervolgens sprintte ze af naar de finishlijn: ze liep maar 2 van de 3 rondjes. Was dat omdat ze zich dat had voorgenomen, of…..? Wij kachelden lekker door: nog maar één rondje te gaan!

Na nog een bekertje water bij de verversingspost was het in de derde ronde alleen nog een kwestie van tempo houden. Dat lukte wonderwel, ofschoon er toch wat vermoeidheid insloop. Mijn compagnon had op het eind nog een klein versnellinkje in huis, maar ik bleef hetzelfde tempo lopen en kwam zeer tevreden binnen in 50:14 na een - naar mijn idee – lekker opgebouwde 10km. Weer niet echt een supertijd, maar dat hoefde ook helemaal niet. Als ik dit zo kan doorzetten, dan ‘beloon’ ik mijzelf met de inschrijving voor de halve marathon in Zoetermeer eind september. Dat wordt dan mijn 5e wedstrijd-halve-marathon; ik heb er ook al 5 ‘gewoon’ als training gelopen. Verder dan die afstand ben ik nog nooit gegaan, misschien een nieuw doel……

De organisatie van de Woerdense Singelloop verdient complimenten voor dit evenement: alles was perfect geregeld. Volgend jaar zien ze me daar ijs en weder dienende weer!

Eventjes rust nu... (5 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zaterdag 31 mei 2014 17:54

Gisterochtend en vanochtend heb ik de mentale hardheid kunnen trainen tijdens 2 loodzware intervaltrainingen bij de Goudse Runners.

Zowel op de atletiekbaan (vrijdag) als op het kunstgras hockeyveld (vandaag) lagen de snelheden tussen de 13 en 18 km/h, en dat in de blakerende zon en warmte...Sun

Ik heb zojuist mijn lichaam plechtig moeten beloven om nu een tweetal dagen absolute rust te nemen.
Maandagavond wacht alweer de Singelloop (10km) in het nabije Woerden, en hoewel ik niet specifiek op een supersnelle tijd uit ben wil ik daar ook niet uitgeblust langs de singels zwalken...Snail

Misschien kan er nog nét een wandeling in het Reeuwijkse Plassengebied af morgen - dat is altijd de moeite waard. Maar dat wordt beslist geen tempo-walking, misschien een mooie gelegenheid om foto's te maken van de prachtige omgeving. En het is altijd lekker om het beproefde hardloop-, fiets- en vaardomein weer eens ontspannen wandelend te doorkruisen en in je op te nemen met al je zintuigen.

Lopend naar de vrijheid/Hemelvaartsdag (5 reacties)

Gepost door Peter de Haan op donderdag 29 mei 2014 21:32

De werkelijk PRACHTIGE songtekst van Arranraja die ik vanmiddag las inspireerde mij (zeg maar gerust: daagde mij uit) om ook het winnende songfestivalliedje om te schrijven naar zijn definitieve hardloopversie.

Arranraja, ik hoop dat je het net zo sportief opneemt als dat je bent! Samen winnen wij volgend jaar dat Songfestival!!

Verrijzen als een Phoenix..... Naar 'Rise like a Phoenix - Consjieta Worst'

Met een lichte dribbel
En een korte pas
Start ik weer mijn duurloop
En dan geef ik gas
Lopend langs de Breevaart
Langs het hoge riet
Turend in de verte
Voor even geen verdriet
Ik herken mezelf haast niet vandaag
In de felle zon loop ik
Gelijk een phoenix
Op hete kolen
Zwetend gelijk een otter
Geen verkoeling
Ik weet het
Ooit vlieg ik weer
Als ik vrij ben
Ik zal verrijzen als een phoenix
Die dag die komt

Ik verleg mijn grenzen
Dat geeft een goed gevoel
Niemand kan begrijpen
Hoe ik dat bedoel
Zelfs ik herken soms niet altijd
Wat het toch met mij doet
Dat gevoel
Op die zomerdag loop ik
Gelijk een phoenix
Vuur uit de sloffen
Hijgend gelijk een renpaard
Weer geen koelte
Ik weet het
Eens vlieg ik weer
Als ik vrij ben
Met heel mijn ziel en hart
Leg ik de hand aan
Een nieuwe start
Ik stijg als een phoenix
Op uit die ashoop
Strijdend gelijk een krijger
Naar vrijheid toe
Ik weet het
Ooit vlieg ik weer
Als ik vrij ben
Ik zal verrijzen als een phoenix
Die tijd die komt

Van Positieve+ naar Negatieve- split

Gepost door Peter de Haan op zaterdag 24 mei 2014 16:30

De komende weken staan voor mij in het teken van het trainen op verantwoorde race-opbouw. Ik heb mij na een aantal zeer confronterende halve-marathon-ervaringen heilig voorgenomen ervoor te zorgen dat de negatieve split een ‘onbewuste bekwaamheid’ wordt. Dit wil zeggen: een snellere tweede helft dan de eerste. Tot die tijd loop ik geen halve marathons meer.

Om mijn doel te bereiken heb ik mij ingeschreven voor een aantal 10km-lopen waarin ik dat ga trainen. De 10km-lopen die ik vorig jaar liep kenmerkten zich ook al door een positieve split, met als ‘dieptepunt’ de Geuzenloop in Zoetermeer. Daarin waren de tweede 5km bijna 3 minuten langzamer dan de eerste: 24 om 27 minuten. Confused smiley Ook de Goudse Singelloop kenmerkte zich door een groot verval, ondanks een eindtijd van 49:29.

Tijdens de Groenhovenloop in februari ging het opeens wel weer redelijk (26:40 om 25:50), maar tijdens de Koningsloop op Koningsdag verviel ik weer in de oude fout, ondanks een goede eindtijd. De Goudse Houtloop van 17 mei gaf wel weer wat herstel te zien (26:16 om 24:57), maar duidelijk voor mij is dat het allemaal nog veel te grillig is.

Het frappante is: tijdens al die duurlopen die ik in mijn eentje loop, lukt het altijd wel met de opbouw. Dit komt doordat ik dan grote ronden loop in volle concentratie en trance. Daarbij: wie wil er nou halverwege zo’n grote ronde - en ver van huisWink smiley - in de problemen komen? Wedstrijden zijn meestal wat rommeliger en nodigen meer uit om te fluks van start te gaan. Daarvan wil ik nu voorgoed af! Daarom ga ik wedstrijd-/prestatielopen gebruiken om daarop te trainen. Ook ga (en laat) ik er bij de Goudse Runners-trainingen nog beter op letten.

Tijdens de Woerdense Singelloop op 2 juni ga ik niet eens voor een snelle tijd. Er moeten 3 ronden á 3.3km worden afgelegd, ideaal om de opbouw te trainen. Bij de Haastrechtloop op 21 juni moeten - vind ik - de resultaten daarvan te zien zijn. Kort daarna plan ik nog één of twee 10km-lopen in om te zien of de vooruitgang structureel wordt.

Pas als dát zo is…..dan schrijf ik mij in voor de Geuzenloop halve marathon eind september in Zoetermeer!

Met de Progrids over de cattle grids

Gepost door Peter de Haan op zaterdag 17 mei 2014 19:57

In mijn agenda stond voor 17 mei al geruime tijd een plekje gereserveerd voor de Goudse Houtloop. Een loop zowat door mijn achtertuin, in een mooi gecultiveerd stuk veengrondengroen aan de zuidkant van de Reeuwijkse Plassen. Donderdag had ik al het parcours verkend: veel draaien en keren, verharde én onverharde paden en behoorlijk veel bruggetjes die dikwijls van een veeroostertje waren voorzien. Kortom: nooit écht lekker in je ritme komen, een ‘tall order’ vooral met warm weer…

Voor mijn eerste Goudse Houtloop had ik gekozen voor de 10 kilometer, die zou worden afgelegd in een tweetal ronden van 5 kilometer. Men kon naar believen ook één of drie rondjes doen.
De laatste 2 maanden (na de CPC halve marathon) was ik van de trainingsschema’s voor halve marathons afgestapt om weer eens wat meer op snelheid én op verantwoorde wedstrijdopbouw te trainen. Mijn valkuil is van jongs af aan geweest om véél te snel te vertrekken en dan soms te constateren dat het schip wel érg vroegtijdig strandde. Nou kan je natuurlijk hardleers blijven, maar op een gegeven moment word je het/jezelf toch beu…… Wink smiley

De weersvoorspellingen bleken bij het (vroege) opstaan bewaarheid. Ideale omstandigheden voor strand- of zwembadbezoek, natuurlijk gevolgd door het onvermijdelijke BBQ’tje, maar niet echt voor een inspannende hardlooprace… Maar enfin, even doorbijten, de lichtste en kortste hardloopkleertjes aan, en hup op de fiets naar de start-/finishlocatie bij de wielerbaan aan de rand van de Goudse Hout.

Ik besloot om in het half uur voor de start (10 uur) mijn twee waterflesjes al leeg te lurken en verder de gordel met flesjes niet om te doen. Er zou drinken worden aangereikt na 5km (en na de finish) en dat moest maar voldoende zijn.

Om vijf over tien - na een heuse briefing - werden wij dan weggeschoten door een heuse Goudsche Wethouder, wat een eer…
Na een rondje over de wielerbaan nestelde ik mij comfortabel in een viermans groepje, deed het nodige afloswerk, en gevieren draaiden wij na 5km weer de wielerbaan op in een 5km-tijd van 26:16. Dat vond ik wel een beetje langzaam, maar ja: die warmte… Bovendien voelde ik wél dat ik nog behoorlijk wat energie over had voor het tweede deel – en dat voelt best lekker, vooral als het zo warm is.

Nog op de wielerbaan viel het groepje uiteen: één van de lopers demarreerde, ik probeerde te volgen, versnelde wel en hield dat ook vol, maar kon zijn tempo niet volgen. De andere twee waren gezien.

De tweede ronde van 5km ging eigenlijk veel beter dan de eerste: ik liep nu alleen en kon mij richten op de mensen die vóór mij liepen. Dat leidde de aandacht af van de warmte, de blakerende zon Sun en de langzaam intredende vermoeidheid.
Op die manier kon ik zo’n 10-12 mensen ‘opvegen’ die - uiteraard met alle respect jegens hen Angel smiley - elk voor mij als een springplankje fungeerden richting volgende loper en uiteindelijk richting finish.

Met een klein sprintje kwam ik over de eindstreep in 51:17. En ach: dat is nou niet echt een supertijd, maar wél een negatieve split: 26:16 om 25:01. En daar was het mij voornamelijk om te doen geweest!

Oh ja: de organisatie van de Goudse Houtloop was in handen van Loopgroep Gouda, en zij hebben zich perfect van die taak gekweten, dat moet worden gezegd. Volgend jaar ga ik mij daar wagen aan de 15km, en hopelijk kan ik mijn race dan nóg beter opbouwen!

Bekijk de blog van Peter de Haan

Tijden voor hardloopwedstrijden

DatumParcoursTijdAfstandSnelheid
06-07-2018Omloop van Leiderdorp00:55:2710.000 m10,82 km/u
24-06-2018Vechtloop (10 km)00:56:3610.000 m10,60 km/u
15-06-2018Haastrechtloop00:54:4210.000 m10,97 km/u
17-03-2018Reeuwijkse Plassenloop (10km)00:58:2210.000 m10,28 km/u
04-02-2018Groenhovenloop (10 km)00:57:0710.000 m10,50 km/u
19-11-2017Zevenheuvelenloop (15 km)01:29:3215.000 m10,05 km/u
15-10-2017Amsterdam Marathon (halve marathon)02:11:4421.097 m9,61 km/u
17-09-2017Dam tot Damloop (10 EM)01:32:5616.093 m10,39 km/u
08-09-2017Goudse Singelloop (10 km)00:57:2710.000 m10,44 km/u
25-06-2017Vechtloop (10 km)00:57:3610.000 m10,42 km/u
19-06-2017Singelloop woerden00:54:4810.000 m10,95 km/u
17-06-2017Haastrechtloop00:55:5910.000 m10,72 km/u
13-05-2017Goudse Houtloop00:57:4010.000 m10,40 km/u
08-01-2017Egmond Halve Marathon (halve marathon)02:02:5221.097 m10,30 km/u
11-12-2016Bruggenloop (15 km)01:20:3115.000 m11,18 km/u
20-11-2016Zevenheuvelenloop (15 km)01:22:0015.000 m10,98 km/u
16-10-2016Amsterdam Marathon (halve marathon)01:58:2721.097 m10,69 km/u
18-09-2016Dam tot Damloop (10 EM)01:26:0316.093 m11,22 km/u
09-09-2016Goudse Singelloop (10 km)00:49:4810.000 m12,05 km/u
26-06-2016Vechtloop (15 km)01:27:1715.000 m10,31 km/u
13-06-2016Singelloop woerden00:50:0310.000 m11,99 km/u
22-05-2016Leiden Marathon (marathon)04:19:3342.195 m9,75 km/u
10-04-2016Halve van Den Helder01:52:0721.097 m11,29 km/u
19-03-2016Reeuwijkse Plassenloop (15km)01:16:3015.000 m11,76 km/u
06-03-2016CPC Loop (halve marathon)01:55:2621.097 m10,97 km/u
07-02-2016Groenhovenloop (halve marathon)01:53:5221.097 m11,12 km/u
10-01-2016Egmond Halve Marathon (halve marathon)01:59:3321.097 m10,59 km/u
13-12-2015Bruggenloop (15 km)01:22:0215.000 m10,97 km/u
15-11-2015Zevenheuvelenloop (15 km)01:20:3215.000 m11,18 km/u
18-10-2015Amsterdam Marathon (halve marathon)02:00:0921.097 m10,54 km/u
20-09-2015Dam tot Damloop (10 EM)01:28:5116.093 m10,87 km/u
11-09-2015Goudse Singelloop (10 km)00:53:5010.000 m11,15 km/u
25-04-2015Goudse Houtloop00:23:305.000 m12,77 km/u
21-03-2015Reeuwijkse Plassenloop (10km)00:51:1510.000 m11,71 km/u
08-03-2015CPC Loop (halve marathon)02:06:0521.097 m10,04 km/u
01-02-2015Groenhovenloop (10 km)00:50:3710.000 m11,85 km/u
21-12-20143 Plassenloop RRZ00:22:225.000 m13,41 km/u
30-11-20143 Plassenloop RRZ00:22:355.000 m13,28 km/u
16-11-2014Zevenheuvelenloop (15 km)01:23:2315.000 m10,79 km/u
09-11-2014Klaverbladloop (15 km)01:19:1715.000 m11,35 km/u
26-10-20143 Plassenloop RRZ00:22:585.000 m13,06 km/u
12-10-2014Sloterplasloop (10 km)00:51:2610.000 m11,67 km/u
05-10-2014Langs de Gouwe loop (10 km)00:51:0710.000 m11,74 km/u
28-09-2014Geuzenloop (10 km)00:52:3310.000 m11,42 km/u
20-09-2014Dam tot Damloop (4 EM)00:33:106.437 m11,64 km/u
12-09-2014Goudse Singelloop (10 km)00:51:4210.000 m11,61 km/u
31-08-20143 Plassenloop RRZ00:23:505.000 m12,59 km/u
27-07-20143 Plassenloop RRZ00:23:365.000 m12,71 km/u
21-06-2014Haastrechtloop00:54:3410.000 m11,00 km/u
02-06-2014Singelloop woerden00:50:1410.000 m11,94 km/u
17-05-2014Goudse Houtloop00:51:1310.000 m11,71 km/u
09-03-2014CPC Loop (halve marathon)02:08:0721.097 m9,88 km/u
02-02-2014Groenhovenloop00:52:3010.000 m11,43 km/u
20-10-2013Amsterdam Marathon (halve marathon)02:08:3721.097 m9,84 km/u
29-09-2013Geuzenloop (10 km)00:51:3310.000 m11,64 km/u
13-09-2013Goudse Singelloop (10 km)00:49:2910.000 m12,13 km/u
30-09-2012Geuzenloop (halve marathon)02:06:3021.097 m10,01 km/u
10-09-2004Goudse Singelloop (10 km)00:51:0910.000 m11,73 km/u
02-07-2003Midzomeravondloop Bleiswijk01:11:3515.000 m12,57 km/u
08-06-2003Halve Marathon Leiden01:54:0821.097 m11,09 km/u

Trainingstijden

DatumParcoursTijdAfstandSnelheid
14-07-2018Testloop 19 juli 201400:15:063.050 m12,12 km/u
06-07-2018Training00:55:2710.070 m10,90 km/u
24-06-2018Training00:56:3810.086 m10,68 km/u
17-06-2018Training 17 juni 201801:08:1511.911 m10,47 km/u
15-06-2018Testloop 20 juni 2014 - 7.5 ronden00:16:053.000 m11,19 km/u
10-06-2018Training 9 juli 201701:22:3514.150 m10,28 km/u
22-05-2018Training01:07:1810.816 m9,64 km/u
22-05-2018Training 22 mei 201801:36:3515.785 m9,81 km/u
20-05-2018Training 11 juni 201701:02:3510.810 m10,36 km/u
27-04-2018Koningsloop 26 april 2014 - 9 ronden00:57:1510.170 m10,66 km/u
04-03-2018Training00:46:447.260 m9,32 km/u
14-01-2018Training 1 oktober 201701:22:3913.338 m9,68 km/u
15-10-2017Training02:11:4621.254 m9,68 km/u
08-10-2017Training 8 oktober 201701:00:3510.763 m10,66 km/u
01-10-2017Training 1 oktober 201701:17:4013.338 m10,30 km/u
03-09-2017Training 27 augustus 201700:57:2510.323 m10,79 km/u
27-08-2017Training 27 augustus 201701:00:1510.323 m10,28 km/u
20-08-2017Training 9 juli 201701:19:0514.150 m10,74 km/u
13-08-2017Training 9 juli 201701:19:2514.150 m10,69 km/u
30-07-2017Training 9 juli 201701:18:5514.150 m10,76 km/u
23-07-2017Training 9 juli 201701:19:5014.150 m10,63 km/u
16-07-2017Training 16 juli 201701:12:3512.927 m10,69 km/u
09-07-2017Training 9 juli 201701:19:3514.150 m10,67 km/u
08-07-2017Testloop 19 juli 201400:14:363.050 m12,53 km/u
11-06-2017Training 11 juni 201701:04:0710.810 m10,12 km/u
27-04-2017Koningsloop 26 april 2014 - 9 ronden00:55:5310.170 m10,92 km/u
19-02-2017Training 11 februari 201601:11:2312.121 m10,19 km/u
03-01-2017Training 7 oktober 201502:00:3419.914 m9,91 km/u
04-12-2016Training 11 februari 201601:08:2912.121 m10,62 km/u
12-11-201612 nov 2016 Malta St. Julian's-Sliema v.v.00:42:188.105 m11,50 km/u
09-10-2016Training 7 oktober 201501:55:2419.914 m10,35 km/u
09-07-2016Testloop 19 juli 201400:13:363.050 m13,46 km/u
08-06-2016Training 11 februari 201601:02:0512.121 m11,71 km/u
16-05-2016Training 11 februari 201601:07:3512.121 m10,76 km/u
08-05-2016Training 11 februari 201601:06:0412.121 m11,01 km/u
05-05-2016Training 28 december 201501:20:4614.512 m10,78 km/u
01-05-2016Training 36km03:46:5936.310 m9,60 km/u
27-04-2016Koningsloop 26 april 2014 - 9 ronden00:50:3910.170 m12,05 km/u
24-04-2016Training 13 maart 201602:21:3224.479 m10,38 km/u
17-04-2016Training 17 april 201603:09:1530.675 m9,73 km/u
14-04-2016Training 28 december 201501:19:0814.512 m11,00 km/u
03-04-2016Training 7 oktober 201501:59:3519.914 m9,99 km/u
27-03-2016Training 26.0km02:34:0426.046 m10,14 km/u
24-03-2016Training 11 februari 201601:04:5612.121 m11,20 km/u
17-03-2016Training 11 februari 201601:04:1212.121 m11,33 km/u
13-03-2016Training 13 maart 201602:29:1524.479 m9,84 km/u
28-02-2016Training 7 oktober 201502:01:3019.914 m9,83 km/u
21-02-2016Training 26.0km02:45:0526.046 m9,47 km/u
14-02-2016Training 14 februari 201601:41:3516.263 m9,61 km/u
11-02-2016Training 11 februari 201601:02:2512.121 m11,65 km/u
31-01-2016Training 7 oktober 201502:01:5019.914 m9,81 km/u
24-01-2016Training 24 januari 201601:12:0512.044 m10,03 km/u
01-01-2016Training 7 oktober 201501:58:3519.914 m10,08 km/u
28-12-2015Training 28 december 201501:18:2514.512 m11,10 km/u
06-11-2015Training 6 november 201501:04:5512.008 m11,10 km/u
07-10-2015Training 7 oktober 201502:03:1519.914 m9,69 km/u
03-09-2015Training 3 november 201400:37:207.470 m12,01 km/u
01-09-2015Training 6 augustus 201501:06:5513.119 m11,76 km/u
27-08-2015Training 25 februari 201500:53:4510.620 m11,85 km/u
12-08-2015Training 12 augustus 201501:25:4514.827 m10,37 km/u
10-08-2015Training 25 februari 201500:56:1010.620 m11,34 km/u
06-08-2015Training 6 augustus 201501:09:5013.119 m11,27 km/u
03-08-2015Training 3 augustus 201501:07:4511.884 m10,52 km/u
29-07-2015Training 25 februari 201500:57:5510.620 m11,00 km/u
27-07-2015Training 3 november 201400:38:057.470 m11,77 km/u
23-07-2015Training 25 februari 201500:59:3510.620 m10,69 km/u
21-07-2015Training 3 november 201400:42:057.470 m10,65 km/u
16-07-2015Training 3 november 201400:41:307.470 m10,80 km/u
02-03-2015Training 2 maart 201501:45:3518.474 m10,50 km/u
25-02-2015Training 25 februari 201500:58:2510.620 m10,91 km/u
11-01-2015HAWAloop 201501:07:5511.379 m10,05 km/u
14-12-2014Training 3 november 201400:35:207.470 m12,68 km/u
10-12-2014Training 3 november 201400:35:257.470 m12,66 km/u
26-11-2014Training 3 november 201400:37:557.470 m11,82 km/u
24-11-2014Training 3 november 201400:36:557.470 m12,14 km/u
18-11-2014Training 3 november 201400:35:057.470 m12,78 km/u
13-11-2014Training 6 november 201401:28:0515.526 m10,58 km/u
11-11-2014Training 11 november 201400:27:155.772 m12,71 km/u
06-11-2014Training 6 november 201401:28:4015.526 m10,51 km/u
03-11-2014Training 3 november 201400:42:057.470 m10,65 km/u
29-10-2014De Paperclip00:47:458.970 m11,27 km/u
22-10-2014Training 5.0km00:24:155.002 m12,38 km/u
19-10-2014Goudse Runnersloop 201401:24:5514.219 m10,05 km/u
15-10-2014De Paperclip00:50:558.970 m10,57 km/u
07-10-2014Training 5.0km00:24:155.002 m12,38 km/u
01-10-2014Training 5.0km00:23:555.002 m12,55 km/u
22-09-2014Training 5.0km00:25:155.002 m11,89 km/u
16-09-2014Training 5.0km00:23:305.002 m12,77 km/u
09-09-2014Training 5.0km00:25:205.002 m11,85 km/u
04-09-2014Training 26 augustus 201401:02:0511.578 m11,19 km/u
02-09-2014Training 6 maart 201400:59:0510.720 m10,89 km/u
28-08-2014Training 5.0km00:23:105.002 m12,95 km/u
26-08-2014Training 26 augustus 201401:06:2511.578 m10,46 km/u
23-08-2014Training 5.0km00:24:255.002 m12,29 km/u
21-08-2014Training 21 augustus 201401:16:5012.971 m10,13 km/u
18-08-2014Training 12 april 201201:10:5512.325 m10,43 km/u
13-08-2014Training 12 april 201201:11:0512.325 m10,40 km/u
11-08-2014De Paperclip00:48:158.970 m11,15 km/u
06-08-2014Training 5.0km00:23:155.002 m12,91 km/u
04-08-2014Training 5.0km00:24:455.002 m12,13 km/u
30-07-2014Training 6 maart 201401:04:0510.720 m10,04 km/u
22-07-2014Training 5.0km00:24:305.002 m12,25 km/u
19-07-2014Testloop 19 juli 201400:14:343.301 m13,60 km/u
14-07-2014Training 5.0km00:23:505.002 m12,59 km/u
07-07-2014Training 5.0km00:24:555.002 m12,04 km/u
02-07-2014Training 5.0km00:27:255.002 m10,95 km/u
25-06-2014Training 6 maart 201401:04:1510.720 m10,01 km/u
20-06-2014Testloop 20 juni 2014 - 7.5 ronden00:14:233.000 m12,51 km/u
17-06-2014Training 6 maart 201401:01:2510.720 m10,47 km/u
11-06-2014Training 14 oktober 201300:40:307.744 m11,47 km/u
09-06-2014Training 5.0km00:25:055.002 m11,96 km/u
28-05-2014Training 14 oktober 201300:40:457.744 m11,40 km/u
26-05-2014Training 5.0km00:25:105.002 m11,93 km/u
21-05-2014Training 5.0km00:24:355.002 m12,21 km/u
19-05-2014Training 5.0km00:25:405.002 m11,69 km/u
15-05-2014Training 5.0km00:25:505.002 m11,62 km/u
13-05-2014Training 13 mei 201400:50:209.698 m11,56 km/u
07-05-2014Training 7 mei 201401:16:0513.126 m10,35 km/u
05-05-2014De Paperclip00:47:558.970 m11,23 km/u
30-04-2014Training 5.0km00:25:305.002 m11,77 km/u
28-04-2014De Paperclip00:49:458.970 m10,82 km/u
26-04-2014Koningsloop 26 april 2014 - 9 ronden00:49:4310.170 m12,27 km/u
24-04-2014De Paperclip00:49:408.970 m10,84 km/u
21-04-2014Training 5.0km00:25:355.002 m11,73 km/u
17-04-2014Training 5.0km00:25:405.002 m11,69 km/u
14-04-2014Training 5.0km00:25:355.002 m11,73 km/u
10-04-2014Training 5.0km00:25:255.002 m11,81 km/u
07-04-2014Training 5.0km00:25:555.002 m11,58 km/u
31-03-2014Training 5.0km00:25:355.002 m11,73 km/u
24-03-2014De Paperclip00:44:408.970 m12,05 km/u
19-03-2014Training 5.0km00:26:055.002 m11,51 km/u
17-03-2014Training 5.0km00:26:205.002 m11,40 km/u
13-03-2014De Paperclip00:46:058.970 m11,68 km/u
11-03-2014De Paperclip00:45:408.970 m11,79 km/u
06-03-2014Training 6 maart 201401:04:0510.720 m10,04 km/u
03-03-2014Training 12 april 201201:08:2012.325 m10,82 km/u
27-02-2014Training 12 april 201201:08:5512.325 m10,73 km/u
24-02-2014Training Ten Miles01:37:0516.246 m10,04 km/u
20-02-2014Training Halve Marathon II02:07:5521.130 m9,91 km/u
17-02-2014Training Ten Miles01:37:3016.246 m10,00 km/u
13-02-2014Training Ten Miles01:37:2516.246 m10,01 km/u
10-02-2014Training 12 april 201201:08:4512.325 m10,76 km/u
04-02-2014De Paperclip00:45:358.970 m11,81 km/u
29-01-2014Training 12 april 201201:10:2512.325 m10,50 km/u
21-01-2014Training 5.0km00:25:155.002 m11,89 km/u
14-01-2014De Paperclip00:49:458.970 m10,82 km/u
12-01-2014HAWA-loop01:21:2013.457 m9,93 km/u
06-01-2014De Paperclip00:53:458.970 m10,01 km/u
01-01-2014Training 5.0km00:25:405.002 m11,69 km/u
18-12-2013Training 5.0km00:24:205.002 m12,33 km/u
16-12-2013Training 5.0km00:24:255.002 m12,29 km/u
14-12-2013Testloop 14 december 201300:04:211.086 m14,98 km/u
14-12-2013Testloop 14 december 201300:04:561.086 m13,21 km/u
09-12-2013Training 5.0km00:23:555.002 m12,55 km/u
04-12-2013Training 5.0km00:25:155.002 m11,89 km/u
02-12-2013Training 5.0km00:24:505.002 m12,09 km/u
28-11-2013Training 5.0km00:25:555.002 m11,58 km/u
26-11-2013Training 5.0km00:26:255.002 m11,36 km/u
17-10-2013Training 5.0km00:26:155.002 m11,43 km/u
14-10-2013Training 14 oktober 201300:43:007.744 m10,81 km/u
06-10-2013Goudse Runnersloop01:20:1013.367 m10,00 km/u
23-09-2013Training 18km 27 augustus 201301:50:3517.947 m9,74 km/u
21-09-2013Testloop 21 september 201300:12:573.030 m14,04 km/u
02-09-2013Training Halve Marathon II02:03:5021.130 m10,24 km/u
27-08-2013Training 18km 27 augustus 201301:46:0017.947 m10,16 km/u
19-08-2013Training Ten Miles01:35:4016.246 m10,19 km/u
15-07-2013Training 12 april 201201:11:0512.325 m10,40 km/u
04-07-2013Training 12 april 201201:08:4012.325 m10,77 km/u
17-06-2013Training 5.0km00:24:455.002 m12,13 km/u
04-06-2013De Paperclip00:44:458.970 m12,03 km/u
13-05-2013Training 5.0km00:25:305.002 m11,77 km/u
17-04-2013Training 5.0km00:24:555.002 m12,04 km/u
15-04-2013Training 5.0km00:25:255.002 m11,81 km/u
25-02-2013Training 5.0km00:24:455.002 m12,13 km/u
20-02-2013De Paperclip00:45:408.970 m11,79 km/u
18-02-2013Training 5.0km00:25:305.002 m11,77 km/u
16-02-2013Training 5.0km00:25:305.002 m11,77 km/u
13-02-2013De Paperclip00:45:458.970 m11,76 km/u
11-02-2013De Paperclip00:45:558.970 m11,72 km/u
07-02-2013De Paperclip00:46:408.970 m11,53 km/u
10-01-2013Training 5.0km00:26:205.002 m11,40 km/u
03-01-2013Training 5.0km00:25:305.002 m11,77 km/u
01-01-2013Training 5.0km00:25:455.002 m11,66 km/u
24-12-2012Training 5.0km00:25:555.002 m11,58 km/u
19-12-2012De Paperclip00:46:258.970 m11,59 km/u
17-12-2012Training 5.0km00:24:205.002 m12,33 km/u
12-12-2012De Paperclip00:46:108.970 m11,66 km/u
10-12-2012Training 5.0km00:24:455.002 m12,13 km/u
05-12-2012Training 5.0km00:25:055.002 m11,96 km/u
03-12-2012Training 5.0km00:24:505.002 m12,09 km/u
28-11-2012De Paperclip00:45:458.970 m11,76 km/u
26-11-2012De Paperclip00:45:558.970 m11,72 km/u
21-11-2012Training 5.0km00:26:205.002 m11,40 km/u
19-11-2012Training 5.0km00:25:205.002 m11,85 km/u
15-11-2012De Paperclip00:45:308.970 m11,83 km/u
13-11-2012De Paperclip00:45:558.970 m11,72 km/u
11-11-2012De Paperclip00:46:058.970 m11,68 km/u
08-11-2012Training 5.0km00:24:405.002 m12,17 km/u
07-11-2012Training 5.0km00:24:555.002 m12,04 km/u
05-11-2012Training 12 april 201201:07:0512.325 m11,02 km/u
01-11-2012Training 5.0km00:25:255.002 m11,81 km/u
30-10-2012Training 12 april 201201:07:3512.325 m10,94 km/u
28-10-2012Training 12 april 201201:07:2512.325 m10,97 km/u
22-10-2012Training 5.0km00:25:055.002 m11,96 km/u
17-10-2012Training 12 april 201201:07:3012.325 m10,96 km/u
15-10-2012Training 12 april 201201:08:0512.325 m10,86 km/u
13-10-2012Training 5.0km00:24:055.002 m12,46 km/u
10-10-2012Training 12 april 201201:06:5012.325 m11,06 km/u
08-10-2012Training 5.0km00:23:555.002 m12,55 km/u
06-10-2012Training 12 april 201201:08:3012.325 m10,80 km/u
04-10-2012Training 12 april 201201:07:2012.325 m10,98 km/u
02-10-2012Training 5.0km00:24:305.002 m12,25 km/u
23-09-2012Training 5.0km00:25:205.002 m11,85 km/u
21-09-2012Training Halve Marathon II02:03:4521.130 m10,24 km/u
19-09-2012Training 5.0km00:25:055.002 m11,96 km/u
17-09-2012Training 12 april 201201:07:5012.325 m10,90 km/u
15-09-2012Training 12 april 201201:06:4512.325 m11,08 km/u
13-09-2012Training 5.0km00:24:455.002 m12,13 km/u
11-09-2012Training Ten Miles01:31:4516.246 m10,62 km/u
09-09-2012Training 12 april 201201:08:4012.325 m10,77 km/u
07-09-2012Training 5.0km00:25:055.002 m11,96 km/u
05-09-2012Training Halve Marathon II02:02:2021.130 m10,36 km/u
03-09-2012Training 12 april 201201:06:5512.325 m11,05 km/u
01-09-2012Training 12 april 201201:07:1512.325 m11,00 km/u
26-08-2012Training 5.0km00:24:555.002 m12,04 km/u
24-08-2012Training 12 april 201201:06:5512.325 m11,05 km/u
22-08-2012Training 12 april 201201:08:2012.325 m10,82 km/u
16-08-2012Training 12 april 201201:11:2012.325 m10,37 km/u
14-08-2012Training 12 april 201201:11:0512.325 m10,40 km/u
12-08-2012Training 5.0km00:25:555.002 m11,58 km/u
10-08-2012Training 12 april 201201:08:3012.325 m10,80 km/u
08-08-2012Training 12 april 201201:09:1512.325 m10,68 km/u
06-08-2012Training 12 april 201201:08:4012.325 m10,77 km/u
04-08-2012Training 5.0km00:26:355.002 m11,29 km/u
02-08-2012Training Halve Marathon II02:03:2521.130 m10,27 km/u
31-07-2012Training 12 april 201201:08:5512.325 m10,73 km/u
27-07-2012Training 12 april 201201:11:3012.325 m10,34 km/u
25-07-2012Training 5.0km00:25:555.002 m11,58 km/u
23-07-2012Training 12 april 201201:10:5012.325 m10,44 km/u
21-07-2012Training 12 april 201201:10:1012.325 m10,54 km/u
11-07-2012Training 12 april 201201:09:0512.325 m10,70 km/u
09-07-2012Training 12 april 201201:10:4512.325 m10,45 km/u
07-07-2012Training 12 april 201201:11:1512.325 m10,38 km/u
05-07-2012Training 5.0km00:25:355.002 m11,73 km/u
01-07-2012Training 5.0km00:25:205.002 m11,85 km/u
16-03-2012Training 16 maart 2012 Plassenloop00:57:4010.048 m10,45 km/u

Hardloop foto's van Peter de Haan

42268670764_0a2e810ebd_o.jpg 42085544575_b019b52312_o.jpg IMG-20180624-WA0003.jpg DSC04716.JPG DSC04730.JPG DSC04716.JPG Sloterplas 9km.jpg 000000000000000000000000000000.jpg 000000000001.jpg GRloop 2014.JPG IMG_20141109_175819.JPG IMG-20141109-WA0012.jpg IMG-20141109-WA0007.jpg IMG-20141109-WA0006.jpg 3Plas 30 november 2014 200 meter voor finish.jpg IMG_20141222_121319.JPG 20160522184429219915__mg_0617.jpg 13495507_269800320045226_1733966248897597590_o.jpg 13528082_269800353378556_8647204834774160248_o.jpg 13495507_269800320045226_1733966248897597590_o.jpg _MG_2343.jpg _MG_2954.jpg Foto-120.jpg DSC_0695.JPG 10523719_803645909660284_4701273526442822232_n.jpg IMG_20140831_190332.JPG DSC_0720.JPG Screenshot_2016-01-18-20-46-13.png Knipsel2.PNG CPCL3755.jpeg IMG_6710.JPG Hawaloop2018.jpg gs13-2975.jpg 20130929_1.jpg 20161016_123810 (3).jpg Adam1.jpg Adam1.jpg 14 koningsloop 7 400x.jpg IMG_20140508_153243.JPG Door start aan eind Geuzenloop.jpg Halve Marathon 2 augustus 2012_jpeg.JPG DSC_0518.JPG DSC_0512.JPG DSC_0520.JPG DSC_0522.JPG DSC_0519.JPG DSC_0514.JPG IMG_20140309_192256.JPG goudse runners_2.gif DSC_0575.JPG DSC_0411.JPG DSC_0359.JPG DSC_0365.JPG Training 10.7 km.JPG 143429_foto4closepano_dt17_dsc_0845.jpg IMG-20140309-WA0000.jpg IMG-20160410-WA0004.jpg IMG-20160410-WA0007.jpg NASA_20070501_Den_Helder_NL.jpg IMG-20160523-WA0006.jpg IMG-20160523-WA0000.jpg IMG-20160523-WA0006.jpg brugkaart2016_a8outl_700x572.jpg Screenshot_2016-12-12-07-44-22.png Haastrechtloop 170617.jpg

Successen van Peter de Haan

Looptijden.nl fan
Vivaldi
Mijlpaal 100 km
Mijlpaal 1.000 km
Afstandmeter
Groupie
Goed uitgerust
Blogger
Pimp
Popie Jopie
3 maanden op rij
Wedstrijd fan
Wedstrijd master
Wedstrijd addict
2 weken op rij
6 maanden op rij
9 maanden op rij
3 weken op rij
Nachtbraker
4 weken op rij
12 maanden op rij
Forrest Gump
Ultraloper
3x per week
Goede starter
Speedy Gonzales


Looptijden.nl op Facebook