Profiel van Els Kooi

Overzicht van alle hardloopprestaties van Els Kooi. Op deze profiel pagina worden alleen wedstrijdtijden getoond, trainingstijden zijn enkel voor de gebruiker zelf zichtbaar.

Laatste behaalde successen

App fan
3 weken op rij
Trainee
Speedy Gonzales
Wedstrijd fan

Hardloop statistieken

AfstandAantalBeste tijdDatum PRGemiddelde tijd
4.500m200:30:4825-01-201500:30:48
5.000m400:33:2524-08-201400:35:23
5.200m100:36:5227-12-201500:36:52
5.250m100:34:5905-10-201400:34:59
5.350m100:36:5704-01-201500:36:57
7.000m100:51:5515-11-201400:51:55
7.500m100:52:4107-12-201400:52:41
7.600m100:54:0324-04-201500:54:03
7.800m101:04:2807-02-201501:04:28
9.000m101:16:3303-05-201501:16:33
9.900m101:18:4430-12-201501:18:44
10.000m201:16:3206-09-201501:26:22
14.000m202:07:3911-10-201502:07:39
15.000m201:49:0606-12-201501:49:39
16.093m301:54:1311-09-201602:05:14
18.000m102:44:0120-11-201602:44:01
20.000m102:39:4929-10-201602:39:49
21.097m102:57:2310-01-201602:57:23
21.720m103:20:5024-04-201603:20:50

Uitgebreide statistieken zijn alleen beschikbaar voor ingelogde gebruikers

Log eerst in op Looptijden.nl voordat je de uitgebreide statistieken kunt bekijken.

Indien je nog niet aangemeld bent op Looptijden.nl kun je je heel eenvoudig gratis aanmelden.


Blog posts

Een hele lange aanloop (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op woensdag 26 juli 2017 14:28

De fiets zat achter op de auto. De tas met alles wat je maar nodig zou kunnen hebben voor een triatlon stond ook al dagen ingepakt. IK was er klaar voor.

“Didam here I come! It’s time to Rock 'n Roll!!!!!”

Mijn seizoen was een maand eerder geopend met de 1/8e triatlon in het Overijsselse Luttenberg. Dat ging wat het fietsen betreft boven verwachting goed, het zwemmen kwam nog niet helemaal uit de verf, vond ik en het lopen …. Laten we het er maar op houden dat het voor die sport die dag gewoon té warm was.
Wat ik aan tijd had gewonnen met het fietsen en een snelle eerste wissel, verloor ik tijdens de tweede wissel tijdens het aantrekken van mijn loopschoenen en het lopen zelf. Maar al met al was ik alweer 21 seconden sneller dan tijdens mijn debuut in augustus 2016 en ik had me geweldig vermaakt onderweg, dus ik schreef het bij als een succes.

Om het zwemmen op een hoger peil te brengen, investeerde ik in een zwem wetsuit zodat ik ook in het koude ‘voorseizoen’ buiten kon oefenen. De triatlon in Luttenberg was dan wel vanuit het zwembad gestart, de overige triatlons zouden zich toch echt in buitenwater gaan afspelen. Bovendien zou ik daar een iets langere afstand moeten gaan zwemmen; 750 meter in plaats van 500 meter, en met kans op golfslag, stortregens, stroming, waterplanten en happige snoekbaarzen.
Ik legde het aan met een groep plaatselijke triatleten en sprak regelmatig met hen af om in de Rhederlaag te zwemmen. Ik zwom een toeristische kilometer door de Weerribben en raakte herenigd met een trainingsmaatje van mijn Start2tri cursus het vorige jaar.
Ik investeerde er heel veel tijd in. Van lopen kwam eigenlijk heel weinig terecht. Als het me lukte om elke week 2 x te lopen, was het veel. Mijn weekgemiddelde bleef steken tussen de 7 en 12 kilometer. Ik hoopte maar dat het zich niet al te zeer zou wreken, maar ik had echt andere dingen te doen. Zoals zwemmen …… en fietsen, en op de fiets naar het meer om te gaan zwemmen.

Ik sta bekend om mijn zorgvuldige voorbereiding. De route wordt op zijn minst bestudeerd en als het maar enigszins mogelijk is verkend. Alle uitrusting wordt in de week voorafgaand aan het evenement op één plaats verzameld en gecontroleerd op sporen van materiaal moeheid. Als er nog iets gekocht en getest moet worden is dit echt wel hét moment.
Er was maar één factor die aan mijn aandacht was ontsnapt. OK, dat klopt niet helemaal. Ik had in de informatiemail aan de deelnemers gezien dat ik een Identiteitsbewijs moest kunnen laten zien, maar op het moment dat ik die zou klaarleggen raakte ik afgeleid door … iets, om het daarna geheel te vergeten. En zo kwam het dat ik op het kritieke moment in Didam ineens manisch tussen mijn spullen stond te graaien om te moeten concluderen dat het er écht niet was.

Gewoon.Niet.Ingepakt.Sufferd!!!!

Na ruim 20 minuten en talloze tevergeefse pogingen mijn familie thuis te pakken te krijgen, gooide ik met de tranen hoog de handdoek in de ring. “Ik kan ze echt niet te pakken krijgen!”: zei ik tegen de dames op het wedstrijdsecretariaat. “Nou ja, je hebt het geprobeerd!”: luidde de verrassende bevrijding. En ineens stond ik dan toch met de envelope met startnummer en badmuts in de hand. Ik had nog een klein half uur om mijn fiets in de wisselzone klaar te zetten en naar de zwemstart te komen.

“Wat een puinhoop!” Door het zoeken naar het ID was elke vorm van organisatie in mijn badtas met wisselzone uitrusting volledig in de war gegooid. Ik gooide spullen in en weer uit de tas op zoek naar wat ik op dat moment zocht. De persoon tegenover mij op het fietsrek had zijn zadel in het rek bij mijn nummer gehangen. Gelukkig kreeg ik hulp van een triatlete uit Arnhem. Probleemoplossend nadenken was even uitgeschakeld, leek het. De rits van mijn nieuwe trisuit werkte niet mee en ik stond hevig te vloeken en aan de rits te rukken. En gelukkig nam toen mijn Rationele Ikke het weer over. Mijn wijzere Ikke stond naast me en reikte me de juiste handelingen aan. “Nu niet die rits kapot trekken. Nergens voor nodig! Diep ademhalen, rustig aan, vriendelijk trekken!” De rits gleed omhoog! Phew!

Rationele Ikke dirigeerde me naar de zwemlocatie, begroette vrienden, kennissen en gewoon vriendelijke mededeelnemers met een glimlach. Zocht uit hoe ik precies geacht werd van begin naar eind te zwemmen en verzoende zich ermee dat die borstcrawl er vandaag niet in zat. Hield me voor dat de wedstrijd niet verloren is, alleen maar omdat hij slecht begint. En dat je ook met een door een beslagen zwembril beperkt zicht, en zwemmend tussen mensen die een soort ‘freestyle rugcrawl’ beoefenen uiteindelijk wel weer een keer bij het einde van de zwemafstand komt, een prima wissel kunt hebben en starten met het fietsonderdeel.

Daar werd de wacht overgenomen door Vechtlustige Ikke. Dat mijn maatje Jet me inhaalde is OK. Ze rijdt op een racefiets, in tegenstelling tot mijn sporthybride die nou eenmaal per definitie minder snel is bij dezelfde inspanning. Ik was wel wat verbaasd dat ze achter me uit het water was gekomen, meestal is Jet sneller. “Zet hem op Elsje!” en daar ging Jet.
Maar daar direct achteraan kwam een kennisje, voor wie het haar eerste triatlon was. Zij rijdt ook op een racefiets, maar - zo bleek – op dat moment ongeveer gemiddeld even snel als ik op mijn sporthybride. En dat vond Vechtlustige Ikke niet OK! Dus stampte ik op de trappers. Nu was het zaak haar zo snel mogelijk in te halen, de vereiste afstand te scheppen en houden. In de triatlon wordt je niet geacht in het wiel van je voorganger te hangen.
Dat stevige tempo hield ik tot mijn verbazing de hele 20 kilometer redelijk moeiteloos vol. Ik hoopte dat ik me niet de verzuring in zou trappen en daardoor met knudde benen aan mijn 5 km hardlopen zou beginnen. Maar ach! Niks verliep vandaag volgens plan; dus was het ‘De Dood of de Gladiolen!’

Ik liep, en liep, en liep! Korte, snelle pasjes, mijn ademhaling scannend. Het was iets aan de snelle kant, maar goed te doen. Twee keer dit rondje! Alleen drie tellen stoppen op 2,5 km voor een slok water. Door, door, door! Zoek een medeloper uit en blijf in de buurt en zo haakte ik aan op de vlecht van de dame voor me. Volg die vlecht!

Het kostte zó weinig moeite. Als ik niet beter wist had ik nooit al 750 meter gezwommen en 20 km lang het snot voor mijn ogen gefietst. De officiele registratie noteerde 1:44:08 minuten. Dat betekende dat ik weliswaar rete traag had gezwommen, maar zowel een fiets als een hardloop PR had weten te behalen.

En dat hardloop PR, daar zit ik nu – al weer bijna een maand verder - met een brede grijns van te genieten terwijl ik het opschrijf.

Twee-en-dertig-minuten-en-fucking-unbelieveable-24-seconden!!!!

Opgeleukt, uitgedeukt! (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op dinsdag 21 maart 2017 16:16

"Tom Poes, verzin een list!": zou een oud werkgever tegen me gezegd hebben. Als dingen niet lopen zoals je ze graag ziet, bedenk een alternatief plan. Ga linksom in plaats van rechtsom. Dram niet zomaar door, maar keer - ogenschijnlijk - terug op je schreden. Observeer en leer!

Heel veel tijd zat er niet tussen mijn wat teleurstellend verlopen trektocht en de Vuurtorentrail op Ameland. Dus inventariseerde ik mijn opties, en trok een plan.
Het plan was dat er soort van een plan was, maar dat kon ook nog anders worden. Als de wind uit de verkeerde hoek blies bijvoorbeeld. Of, stel dat ik in de tandpastavlekken in de wasbak zou lezen dat ik moest gaan fietsen. Dan zou ik dus voorál niet het lot tarten door te gaan hardlopen. In het plan was ook opgenomen, dat er in elk geval altijd onverhard werd gelopen, liefst nog een keer iets met heuvels, trappen en mul zand. Aldus geschiedde en als uitsmijter liep ik uiteindelijk een pittige, korte training bij de heuvels en trappen van het Herikhuizerveld bij Rheden. In de volksmond bekend als 'de Posbank'. En toen zag ik het weer een beetje gebeuren. Logistieke time out!

Ik was - kleding technisch - overal op voorbereid. Ik had een shirt met lange mouwen en een met korte mouwen, een lange en een korte legging, korte sokken en lange kniekousen, een windjack en - na ruggenspraak met het expertiseteam - had ik gekozen voor de hybride trailschoen. Ook aan de energievoorziening was gedacht; met een verzorgingspost op kilometer 13 of 14 moest de drinkgordel met huis gebrouwde sportdrank en energierepen op basis van vruchten en noten voldoen. Tenslotte kreeg mijn vertrouwen nog een boost toen ik in de gelegenheid werd gesteld een bijzondere sportzonnebril te testen tijdens het evenement. Het basiskamp, een vakantiehuisje in het nabijgelegen dorp Ballum was zeker gesteld, de e-tickets voor de boot, de parkeerkaart en de fietsen die gereed stonden bij aankomst op het eiland. Overal was aan gedacht.

Op weg naar de haven van Holwerd vrijdagmiddag, verslechterde het weer aanzienlijk. Rukwinden in het kale Friese landschap trokken aan de auto, op weg naar de boot. De regen striemde in ons gezicht op weg van de geparkeerde auto naar de wachthal. Oh hemel, moesten we serieus in dit weer op de fiets naar ons huisje ver weg op het eiland fietsen? “Het zal vast beter worden, toch …?” hoopte ik, maar ik durfde het zelfs niet hardop te zeggen.
Helaas werd het niet beter, al hielp het dat het fietsverhuurbedrijf onze bagage bij het huisje afzette. Kletsnat en doorgewaaid kwamen we aan bij het huisje. Er was nog net energie voor het eten van de meegenomen bolletjes met beleg die eigenlijk als ontbijt waren bedoeld. Aangezien ik toch pas ’s middags hoefde te starten konden we in het dorp een nieuw ontbijt inkopen, dat liever dan nu nog op zoek te moeten naar een restaurant of friettent voor eten. Om 9 uur al kropen we die avond moe en koud in onze bedstede en vielen als een blok in slaap. Om - oh glorieuze morgen!- wakker te worden met droog weer en wind die dan niet geheel was gaan liggen, maar geen stormkracht meer bezat en ook niet heel veel harder zou worden die dag. En, om de feestvreugde compleet te maken, verscheen er halverwege de ochtend ook nog een waterig zonnetje!

Dus klom ik later die ochtend, in licht opgewonden stemming, op de gehuurde MTB. Uitgerust met een klein rugzakje met wat praktische zaken en mijn Eskimo winterjas over mijn looptenue trapte ik tegen de wind in naar de start van de trail in Hollum. Startnummer halen, testbril ophalen, wel-niet-wel-niet de muts mee. Net op tijd lukte het me om van de startboog naar de sporthal en weer terug te komen voor een muts die ik uiteindelijk niet droeg tijdens de trail. En dat alles omdat er even een gemeen rukwindje opstak, een kwartiertje voor de start.

Ik kroop redelijk achteraan in het startvak en startte rustig. Geen splits van 8,5-9 km/uur willen lopen vandaag. Ik moest ‘moeiteloos’ 18 km. en een paar duinpannen mee, en dat onderweg nog leuk blijven vinden ook. Zo had ik me de dag voorgesteld.
Voor het eerst sinds de Koning van Spanjetrail had ik ook weer echt een voedingsplan in mijn Runkeeper gezet. Na de eerste 45 minuten zou ik een eerste energiepauze nemen van 5 minuten, ik kon deze naar behoefte staand, wandelend of fotograferend doorbrengen naast het nuttigen van een stuk energiereep of gelblokje en het wegspoelen met sportdrank. Daarna zou dit patroon elk half uur herhalen. Al wist ik niet precies hoe lang ik er precies over zou doen, mijn verwachting was dat één van mijn latere pauzes grosso modo wel zou overeenkomen met het bereiken van de verzorgingspost op 13 km.

Aanvankelijk liep ik niet helemaal achterop maar de eerste 45 minuten duurde feitelijk net 5 minuten te lang. Ingehaald worden door de koplopers van de 12 km. trail die een kwartier na ons was gestart had me ook wat uit mijn ritme gehaald. Maar aangezien het bos en vervolgens de duinen een soort prachtig crossparkoers met heel veel korte, steile bultjes presenteerden viel er genoeg te genieten. Toen het verlossende signaal van de eerste 45 minuten dan toch klonk, was ik net op een vrij vlak deel van het parkoers beland. Ik stond op het punt een foto te nemen toen de twee man sterke MTB bezem squad opdoemde. Voor mij liep een man met een rood shirt en witte kniekousen.
Die ga ik nog wel inhalen voor de volgende pauze zich aandient, beloofde ik mezelf. Na een minuut op twee op tempo wandelen begon ik weer te draven. En inderdaad, beetje bij beetje liep ik in op de man voor me. Over modderige paadjes en het struikgewas langs laaggelegen broedgebieden volgden we elkaar. Ik haalde hem in op een singletrack door het helmgras en wist hem tot de verzorgingspost vlak achter me te laten. Na de kwelders volgde na een stuk duin dan toch het strand. Het waaide hier flink en er viel ook een lichte regen.
Ik was erg blij dat de zonnebril die ik vandaag testte was voorzien van een lichte zwarte lens. Eigenlijk was ik hem een beetje vergeten, wat welbeschouwd een goed teken is. Een sportbril die je niet voelt zitten, niet beweegt en nagenoeg niet beslaat is een prettige aanvulling op je uitrusting. Ook al scheen de zon vandaag niet uitbundig. Wanneer je contactlenzen draagt, is het op zo’n winderig strand erg prettig om je ogen beschermd te hebben.

Na een stuk strand boog het parkoers weer af, terug de duinen in. Daar stond een vrijwilliger die me toeriep: “Hier begint het Grote Genieten!” Ik wist niet beter dan dat ik al enorm liep te genieten, zo’n trail aan zee leek me helemaal te liggen en was zo totaal anders van karakter dan alle trails die ik de afgelopen maanden had gelopen, dat het alleen al daardoor zowat een extase opriep.
Het 'Grote Genieten' bleek humor van het type “Je bent er bijna!” dat je wordt toegeroepen, 2 of 3 kilometer na de start van een halve marathon. De volgende kilometers voerde over een ruiterpad met enkel hoog mul zand dat doorgeploegd diende te worden en daarbij ook nog heuvelde. De eerste kilometer bood nog de optie langs de zijkanten iets vastere grond onder de voeten te zoeken, maar daarna was het echt afgelopen, het was alleen nog maar één grote langwerpige bak záááánd!!! Allemoal záááánd!!!

Mijn schoonouders waren vroeger bevriend met een paar dat hun oudste zoon die was geslaagd voor zijn eindexamen een vakantie naar Marokko en de zon cadeau had gedaan. Na een weekje was de jongeman terug gekomen, en natuurlijk wilde iedereen weten hoe deze Drent (die nooit verder was gekomen dan Meppel) het daar had gehad. Waarop hij volgens de familielegende zou hebben geantwoord dat het ‘best mooi’ was, maar ook wel “Veul zááááánd! Allemoal záááááánd!!!”

Maar ook aan het ruiterpad kwam een einde. Het parkoers ging weer het strand op en volgens Runkeeper had ik zo’n kilometer of 13 gelopen en was er net weer een 30 minutenblok verstreken. De verzorgingspost was vooralsnog niet in zicht, dus ging ik toch maar op zoek naar een stuk energie gelblokje.
Stevig doorstappend met het blokje energie nog tussen de kaken doemde toen toch het verzorgings standje op. Behalve de man met de kniekousen, bleken er nog twee lopers achter ons te zitten. Zij hadden een aanwijzing gemist en waren daardoor achterop geraakt. Terwijl ik mijn schoenen leegde, de menukaart raadpleegde en mijn bidon bijvulde (de ergste dorst heb je altijd aan het eind en achteraf, en je kunt maar beter voorbereid zijn), liepen de andere lopers door. En toen zat ik dus helemaal achteraan.

Nu ja, nu maakte het ook niks meer uit. Na een wat opgerekte vijf minuten pauze draafde ik het strand weer op voor het laatste ongeveer vier kilometers. Er was geen enkele reden om me te haasten. Achteraan of niet, liep ik nog steeds ruimschoots binnen de limiet van drie uur, als dit zo doorging zou ik zelfs de tijd lopen die ik ’s ochtends had voorspeld te lopen. Van mij mocht het zand wel weer wat minder mul worden, ik verwonderde me erover hoe het me was gelukt mijn rechterschoen in krap een minuut tijd zoveel strakker te veteren dan mijn linker en besloot – toe maar, dat kan er ook nog wel bij! - die drie druppels die me in de weg zaten toch maar even te bevrijden uit hun benarde positie.
En toen was ik klaar voor het laatste blok van 30 minuten. Daarna zou ik toch wel zo’n beetje in de buurt van Hollum en de finishboog moeten zitten, schatte ik. Ondertussen hadden de duinen weer plaatsgemaakt voor de bossen rondom de vuurtoren. Weer zo’n quasi crossparkoers dat nu toch wel wat heftiger ingreep op mijn energie huishouden dan op de heenweg. Power hiken de bult op dan maar, en daar was de man in het rode shirt weer. Zijn kniekousen hadden het effect van de spiegel van een hinde. Ik probeerde continu te lopen, het zou me vast nog wel een keer lukken om dichter in de buurt te komen. Na een hele steile afdaling die voorzichtig werd genomen, kreeg ik voorrang. Mijn benen deden het beter dan de zijne vandaag.

En zo hobbelde ik die namiddag Hollum weer binnen. Dat kleine deukje dat mijn ego had opgelopen, weer helemaal uitgedeukt na een middagje trail door de duinen en over het strand. En met het begin van een rijpend meerjarenplannetje. Iets met zwemmen in zee, crossen op een MTB en lopen over Ameland.

Half vol (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op maandag 6 maart 2017 10:29

Tot december 2016 lukte alles. Stapje voor stapje bouwde ik mijn loopavonturen en doelen uit. En dan lukte dat gewoon! Regelmatig trainen wierp zonder mankeren zijn vruchten af. Gewoon doen!

Hoewel gewoon, de ene keer kostte het wat meer moeite dan de andere, maar het lukte! Marikenloop check! Mijn eerste crossloop en trails check! Halve Marathon van Egmond uitgelopen, Koning van Spanje uitgelopen, Triatlon Stroombroek uitgezwommen-gefietst-en-gelopen, Diepe Hel Holterberg no problema!

Montferland, PR poging, pruttelpruttelpruttel-ho! De eerste loop waar ik ooit heb moeten uitstappen. En vanaf daar pruttelde het vooralsnog verder. Ineens was succes niet meer gegarandeerd. Ik had het initiatief opgezet de Utrechtse Heuvelrug Trail van 30 km. te lopen, ik kwam tot 22 km. en toen gaf mijn rug er de brui aan. Bij de Amerongse Berg en de Eenzame Eik zijn mijn loopmaatje van de dag en ik afgestoken naar de weg en hebben we de bus naar onze respectievelijke thuisbases genomen.

Blijkbaar had ik mezelf toch wat voorbij gelopen in het laatste kwart van 2016? Ik besloot een semi winterstop in te lassen, waarbij ik alleen zou sporten als ik er zin in had en als het lijf niet teveel protesteerde. De 10 km. Oudejaarscross in Vorden eind december ging weer als een zonnetje. In januari vertrokken we voor een weekje naar Athene waar we veel wandelden en ik zelfs nog een keer een 5 km. rondje hardlopen wist in te lassen. De kans om rond de Acropolis te lopen wilde ik niet aan me voorbij laten gaan. Tot grote schrik van de Grieken, was het net die week heel koud en op D-Day lag er zelfs sneeuw! Het is best merkwaardig dat je in het geboorteland van de marathon zo weinig hardlopers op straat tegenkomt. Ik werd met een mengeling van bewondering en verbazing bekeken. Had ik een vertaalmachine los kunnen laten op de binnenkanten van die hoofden, dan had ik waarschijnlijk iets gehoord als: "...hardlopen? In dit weer? Met sneeuw? Serieus? Waarom?" De middelgrote Gelderse gemeente Duiven heeft een hogere hardloperdichtheid volgens mij.

Na Athene zag ik het weer helemaal zitten. Mijn rug bezorgde geen last meer. De relatieve sportrust was blijkbaar een goed idee geweest. De focus ging weer op het lopen van trails met als hoogtepunt het maken van een tweedaagse trailrunning trektocht en de 18 km. Vuurtorentrail op Ameland in Maart 2016. Als tussenstops had ik de Run Forest Run Dwingelderveldtrail van ca. 14 km. en de Gelre Jutbergtrail van ca. 15 km. in februari bedacht.

Februari bracht een nieuwe verandering. Na enkele jaren werkeloos thuis zitten, riep een advertentie voor het vinden van dagbladbezorgers een spontane Ja Leuk! reactie op, waarop ik ook meteen actie ondernam. Voor de week goed en wel om was, had ik mijn eigen wijkje en rolde ik ineens 6 dagen per week om 4.00 uur uit mijn bed. Om dan tegen 7.00 uur weer huiswaarts te rijden. Mijn eerste goede daad van de dag had ik alvast verricht. Het hield in praktijk wel in, dat ik weer even moest omschakelen en mijn trainingsintensiteit wat moest aanpassen, je gaat dat hele vroege opstaan wel voelen als je het niet gewend bent. Maar de Run Forest Run Dwingelderveld en de Gelre Jutbergtrail liep ik als een zonnetje. Ik was wel moe, maar ik genoot van het parkoers en liep veel sneller dan ik had verwacht te kunnen onder de omstandigheden.

Ik had vrij hoge verwachtingen van de trailrunning trektocht. Al twee jaar geleden was ik door een loopmaatje geattendeerd op de eerste editie, maar toen was het nog ver boven mijn pet. Al die tijd had ik erover gedaan om steeds iets verder en iets harder te kunnen lopen, tot ik - al ruim een half jaar geleden - de stoute schoenen had aangetrokken en me had ingeschreven voor deze editie. Door de twee trails in februari had ik er helemaal alle vertrouwen in dat dit moest lukken. Het idee om met een natuurgids op rustig tempo met regelmatige stops (om de 5 km.) over een stuk Veluwe te gaan lopen waar ik meestal niet kom en te overnachten in een natuurvriendenhuis. Wat is daar nou niet leuk aan!?!

Het lichaam is een eigenwijs organisme. Mijn biotoopje had na drie weken ongoddelijk vroeg opstaan besloten dat een gemiddeld lage 7 km/uur alles was wat erin zat dat weekend. En dat was te weinig. Op dag 1 maakte ik nog gebruik van de optie stukken op de MTB af te leggen. Tenslotte was die optie aangeboden en oh boy! wat bleek ik hem nodig te hebben! Maar op dag 2 werd toch al voorzichtig geopperd dat er een ontsnappingsclausule was, maar die was over de weg en na een kleine 3 km. moest ik die beslissing hebben genomen. Bovendien was het blijkbaar toch niet helemaal of toch maar liever niet de bedoeling ook inderdaad gebruik te maken van de MTB.
Maar de dag startte voor mij fris en fruitig. Ik was vroeg naar bed gegaan en uit mezelf op tijd voor het ontbijt wakker geworden. We waren het kritieke punt, de splitsing der wegen al enige kilometers voorbij toen de man op de MTB opmerkte dat als de rest van de groep ook rechtdoor was gegaan, we toch meer voetsporen van lopers in het zand moesten zien liggen. Na wat bellen, bleek de groep echt uit bereik en moest er snel een alternatief plan worden bedacht. Mr. MTB en ik zouden bij de eerste weg een andere, kortere route door het bos naar Dieren nemen. Uiteindelijk liep ik nog ruim 15 km. en ik ben niet iemand die dan gaat lopen chaggerijnen dat ik alleen loop, de groep niet kon bijhouden etc. We zagen een groepje reetjes die we heel goed konden bekijken doordat zij niet helemaal goed wisten of ze wilden oversteken of toch maar liever terug het bos in zouden duiken.

Ik ben een aanpasser en bijsteller als het op lopen aankomt. Daar ben ik heel ver mee gekomen, maar in een groepsgebeuren werkt dat niet zo.
Voor het eerst heb ik echt het gevoel gehad dat iemand anders vond dat het niet goed genoeg was, het lastig of hinderlijk vond. En dat geeft een heel naar katterig gevoel. Niet het gevoel wat je wilt overhouden aan een avontuur waar je al langer naar toe leeft.

Maar die titel heb ik niet voor niks gekozen natuurlijk; half vol. Ik wil dat gevoel niet te lang houden, en zeker niet onder mijn huid laten kruipen. Een aantal dingen weet ik nu in elk geval wel.
Ik wil graag nog eens met een rugzakje op en trailrunnend een trektocht maken, maar dat organiseer ik dan wel voor mijzelf. En wie net als ik een lage kruissnelheid (tussen de 7 en 8 km/uur) heeft in combinatie met een goed duurvermogen, motivatie en optimisme is hierbij van harte welkom aan te sluiten. Ik heb me ingeschreven op een Start2MTB in april en ik ga het daarmee waarschijnlijk enorm naar mijn zin hebben. Mijn goedkope rugzakje voldoet prima voor dit soort expedities. Eenzelfde soort expeditie zou ik ook nog op de MTB kunnen maken. Ik mag nog even flink aan de bak voor de Vuurtorentrail over twee weken. Ik ga maar es wat ruiterpaden lopen in de omgeving om specifiek op een mulle ondergrond te trainen.

Gekkenwerk! (4 reacties)

Gepost door Els Kooi op dinsdag 6 december 2016 09:13

Een gure vrijdagavond. Een klein groepje lopers verzamelt zich op de parkeerplaats bij de plaatselijk voetbalvereniging. Er worden wat begroetingen en grapjes uitgewisseld en kort daarna maakt het hele spul zich uit de voeten voor het wekelijkse 5 km. rondje.
Ooit waren zij de starters binnen de loopgroep, maar dat zijn ze al lang niet meer. Deze mensen lopen inmiddels halve en in sommige gevallen zelfs hele marathons bij elkaar, het gaat alleen allemaal net iets minder snoeihard. Dit zijn de achterhoedelopers en de middenmoters.

Er is niks uitzonderlijks aan die avond. Een stukje warmlopen, voorzichtig rekken en strekken, wat loopschooloefeningen. Je kent dat wel; trippling, knieheffen (mét armzwaai!), hakken-billen; zweefpassen, lunges en vanavond is het plan om dan als kern (jawél!) 10 x 30 seconden versnellingen te lopen. Afgewisseld met een minuutje recuperatie. En dan zal het hele spul weer uitlopen terug naar de parkeerplaats.

Om de feestvreugde compleet te maken staan vanavond walking lunges op het menu. Diep gekreun en gesteun uit de groep, lunges zijn 'best wel killing!' Mijn bovenbenen trillen maar ik houd stand! Het is niet alsof dit de eerste keer is dat we lunges doen. Na nog een stukje los dribbelen, volgt dan het klapstuk van de avond. En dat - zo na versnelling nummer 8 - is het moment dat ik enige nattigheid begin te voelen. Hóren mijn benen zo zwaar te voelen? Gelukkig heb ik thuis nog een tube spierbalsem in de categorie 'paardenmiddel', ik denk dat ik die maar weer es tevoorschijn haal, straks.

Ik smeer vrijdagavond (mijn dochter wil me niet meer kennen; de hele bovenverdieping riekt naar zware menthol), ik smeer zaterdagochtend-middag-avond-en daar tussenin, en op zondagochtend smeer ik nog steeds. Mijn familieleden lachen me uit omdat ik zéér moeizaam en luid kreunend de trap op en af moet en hieromtrent vermijdend gedrag vertoon. Als je niet beter wist zou je zeggen dat ik net een marathon had volbracht.

Op zondag sta ik - zo stram en wel als het gaat - klaar als mijn lift zich meldt. Want vandaag - vandáág! - is de Montferlandrun. Mijn schatje, mijn liefje, my preciousssss! De glooiende heuvels van het Montferland liggen uitnodigend klaar in het krispe winterlicht. Vergeet die Zevenheuvelen, dít is dé winterrace van het jaar. Die ene race die ik misschien altijd zal willen blijven lopen, ook al zijn er andere die ik na de tweede keer echt wel heb gezien.

En dus ben ik hier vandaag. Nog steeds in ontkenning, al heb ik mijn plan om een PR te lopen vandaag al opgegeven. Moeizaam houd ik mijn lift bij terwijl we van de parkeerplaats het centrum van 's Heerenbergh inlopen. Even de tassen droppen bij café de Snor, blijkt met wat omwegen om het finishgebied heen al een redelijk pijnlijke exercitie.

Het wordt tijd om me naar het startvak te begeven. Blijkbaar heeft het lopen wel ietsjes geholpen want ik word al minder stram. Ik kruip helemaal achterin, gewoon héél rustig aan warmlopen, niks geks willen. Daar tref ik Instagram vriendinnetje R. We hebben nog nooit samen gelopen, maar als het startschot gaat lopen we een tijdje in stilte naast elkaar en eigenlijk gaat dat best goed. Hier word ik oprecht blij van. Qua tempo en insteek voor de dag zijn we goed aan elkaar gewaagd. De eerste kilometers door Stokkum scan ik mijn lijf. Hoewel het lopen op dit nog relatief vlakke stuk steeds iets beter gaat, vraag ik me toch serieus af hoe ik in godsnaam bij de Peeskesbult omhoog moet komen. Aan de heuvels die volgen denk ik nog maar even niet. Heel even laat ik me afzakken, bij kilometer vier weet ik weer aan te hakken bij R.

De waanzin van het vandaag dit parkoers willen lopen is inmiddels wel ingedaald. Wat bezielt me! Mijn benen houden me nu nog, en misschien lukt het zelfs ook nog wel de Peeskesbult op te lopen. Maar dán? Hoe zie ik dat eigenlijk voor me? Doorlopen? Met pijnlijke benen, en als beloning een blessure waar ik als het een beetje tegenzit nog maanden mee loop te zeuren? Ik kan hier elke dag lopen als ik wil! Misschien heb ik mazzel en loop (en triatlon) ik net als de Iron Nun tot ver in mijn tachtigste levensjaar. Ik bedoel maar! Dat zijn nog minimaal 34 Montferlandruns! Het einde van deze race vandaag is echt niet het einde van de wereld ....

Heel eventjes word ik nog in verleiding gebracht door de Midwinterhoornblazers vlak voor kilometer vijf. Oh ja, de schoonheid van de Montferlandrun is beslist heel moeilijk te weerstaan. Maar vlak na de eerste tijdsregistratie en voor de Peeskesbult besluit ik: "Dit is gekkenwerk!"

Ik neem afscheid van R. en natuurlijk zijn er altijd wat mensen om je heen die je proberen over te halen om door te lopen. Je kunt dit best, enzovoort enzoverder. Maar het is OK mensen, vandaag gewoon maar even niet. Júist omdat ik zo van lopen houd.

Ik draai me om en na een minuutje of twee wandelen besluit ik de 2 kilometer terug naar 's Heerenbergh toch maar te joggen. Het is té koud om te wandelen en zolang ik niet meer de bult op hoef, zal dat ook nog wel lukken. Het voelt absurd om de verkeerde kant op te lopen. Omdat er dan toch wat fietsers en motorrijders die grappen dat je 'de verkeerde kant oploopt' maak ik mijn startnummer los en stop die opgefrommeld in mijn heupgordel. Zó, hoef ik dat niet meer aan te gaan.

Ik weet niet of ik me nu meer verdrietig voel, of toch een beetje triomfantelijk dat ik dan uiteindelijk toch de beste beslissing in deze situatie heb genomen. Maar als ik bij de kasteelwal omlaag en weer omhoog probeer te klimmen (ik vermijd het finishgebied, ik weet hoe ik achterom bij café de Snor kom) word ik nog een keer uiterst pijnlijk met mijn neus op de feiten gedrukt. Klimmen zat er vandaag echt - nee echt! - niet in.

Bij café de Snor ben ik heel goed opgevangen en zelfs geholpen door een masseur. Dat was echt top! Maandag deden mijn benen zelfs nog meer pijn, vandaag begint het weer wat meer te voelen zoals ik ze ken. En ik liet me gedachten gaan over dat hele 'pijn duurt maar even, glorie is voor altijd' mantra.

Had ik kunnen doorlopen? In urgente omstandigheden vast wel. Als je geen keuze hebt want terug is verder dan doorlopen, als je leven ervan afhangt, als er een wereldrecord en eeuwige roem te behalen valt, dan zet je je kiezen op elkaar en kruip je desnoods.

Als je op je 80e nog steeds hoopt te lopen, dan smeer je de glorie maar lekker even uit.

Wat zou Pippi doen? (4 reacties)

Gepost door Els Kooi op donderdag 1 december 2016 14:34

Ooit beschreef ik hier de vrouwelijke populatie binnen het trailrunnen als 'Pippi Langkous-stoer'. Ze zijn kleurrijk, sociaal voelend en toch eigengereid, en weinig geneigd tot conventie.

Ik was zes, een timide kind met twee blonde paardenstaartjes en droeg broeken en truien die door tenminste één broer en zus voor mij waren gedragen. Ik wilde rode vlechtjes, een schortjurkje, twee verschillende kleuren kniekousen (mét gaten erin), een gespikkeld paard op de veranda van mijn huis in bonte kleuren en een ondeugend aapje op mijn schouder. Ik wilde vriendjes die met mij de wereld in zouden trekken, op avontuur.

Het avontuur reikte in die dagen tot het braakliggende stuk grond aan het einde van de straat. Dáár konden we in de zomer aalbessen plukken, hele vieze kleren krijgen als het water in de sloot toch net iets hoger stond als onze kaplaarzen en de werkknol van de buurboer aaien. Het was bij lange na geen Pippi Langkous, maar het universum van het spelende kind maakt het niet zo heel veel uit. Het leven in een korrel zand en de eeuwigheid in een uur.

De natuur, creativiteit en spelen zijn in wisselende gradaties altijd een bron van energie gebleven en dus was het misschien helemaal niet zo verwonderlijk dat ik als prille hardloper besloot dat ik ook eens van het padje af wilde, struinen door de natuur.
De timiditeit ben ik noodgedwongen grotendeels ontgroeid, maar behalve Pippi ben ik soms ook een beetje Tommy en Annika. Voorzichtig aan dan breekt het lijntje niet.

Maar Pippi is dus een soort icoon, een orakel bij veel trail- en ultraloopsters. Eerste ultra? Ongekend technische trail? Help, kan ik dit wel? Ben ik al zover? Wat zou Pippi doen? Pippi is lakoniek en vol vertrouwen. Het enige goede antwoord is:"Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat het wel lukt!"

En ook ik heb me Pippi's woorden ter harte genomen, want over twee weken ga ik, zonder speciale voorbereiding, vertrouwend op mijn basis, en in heel rustig tempo de ongeveer 30 km. lange Utrechtse Heuvelrug Trail lopen.

Het is een route en een open klassement. De route die bijna geheel onverhard is, loopt over de heuvelrug tussen station Driebergen-Zeist en Rhenen (maar je kunt hem ook van Rhenen naar Zeist lopen). Je maakt een foto van jezelf met de stationsklok duidelijk in beeld op het ene station en nog een keer één als je aankomt op het andere station. Je zorgt zelf dat je de route in je horloge laadt of de kaart (en eventueel de beschrijving) uitprint, en je zorgt zelf voor je proviand onderweg. Ik heb één Annika, maar zij heet anders, die samen met mij dit avontuur aangaat en ik heb er heel veel zin in. Mijn droom om trails te lopen als een vorm van zwerven, van avontuur gaan komt uit!

Ben je ook geinteresseerd om deze route te lopen? Je vindt de informatie op de website van MudSweatTrails onder route.

Head for the hills (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op maandag 21 november 2016 11:10

Ik stel graag doelen als het aankomt op sport. Grote Doel-doelen, en Tussendoor-Haalbaarheidstestdoelen. Het houdt het voor mijn interessant om drie keer per week mijn loopschoenen aan trekken. Ik heb geen coach of trainer, en geen reële verwachtingen ooit op een podium of zelfs maar een top 20 of top 10 te belanden. Het is meer zoiets van

Q: "WAT BEN JE ?!?"
A: "LAATSTE !!!"
Q: "WAT WIL JE WORDEN ?!?"
A: "IETS MINDER LAATSTE !!!"

Toen ik begon met 5 km. leren hardlopen, had ik niet verwacht daarna 10 km. te gaan lopen, en een 10 EM of een halve marathon waren helemaal ver van mijn bed. Op dit moment kan ik me ook nog steeds niet voorstellen dat ik een hele marathon zou willen lopen. Met mijn eerste halve marathon was ik bijna drie uur onderweg, mijn eerste trail marathon kostte me zelfs bijna 3,5 uur en mijn lijf en geest lieten weten dat voorlopig écht wel lang en ver genoeg te vinden.

Dus werd het tijd voor een alternatief plan. Operatie 'Tri before you die'. Heerlijk, even wat anders dan lange duurlopen en moeizaam een bult op ploeteren. Na de zomer was ik behalve sterker en sneller, weer helemaal opgeladen om opnieuw mijn PR op de 15 km van de Montferlanddrun aan te vallen.

Mijn PR op de 15 km. stond op 1:49.06 min. Ik besloot een poging voor te bereiden deze in 1:45:00 te gaan lopen. Het plan was om zoveel mogelijk wegwedstrijden - en vooruit! - een paar trails met bruggen en bulten in te plannen. In deze wedstrijden zou ik tussen de 10 km (Posbanktrail) en de 10 EM (Bridge to Bridge, Damloop) gaan aanpakken. De trainingen zou ik tussen de 5-11 km. houden met tempoblokken en intervallen. Vanwege de hoogtemeters en heuvels kreeg dit project de hashtag #headforthehills mee.

Inmiddels nadert dit project Head for the Hills haar hoogtepunt. Over twee weken moet het dan gaan gebeuren tijdens de Montferlandrun in "s Heerenbergh.
Of het haalbaar is ....? Het is in elk geval niet bij voorbaat onmogelijk, mijn onverwachte PR op de Bridge to Bridgeloop kwam al heel dicht in de buurt, en die Zevenheuvelenloop die voor mijn gevoelsmatig moeizaam verliep was als 'rustige duurloop' in 1:50:13 minuten helemaal niet onverdienstelijk.

Terwijl ik daar gister liep uit te waaien in het Nijmeegse en wat moeite had een prettig ritme te vinden, kwam ik ter hoogte van de golfbaan langs een schuur waarop iemand "Free Tibet" had gekalkt. Uit de luidsprekers schalde daar het onverwachte "Ohm Mani Padme Hum" dat ik zo vaak had gehoord tijdens ons bezoek aan de Indiase kant van de Himalaya.

Toen was ik in de slechtste vorm van mijn leven en ploeterde samen met lief een berg op naar een Boeddhistisch klooster dat we wilden bezichtigen. Onderweg werden we twee keer ingehaald door schoolkinderen, eerst op weg naar school en daarna door dezelfde kinderen op weg terug naar huis. Inderdaad, zó langzaam ging dat! Nu ben ik misschien wel in de beste vorm van mijn leven.

Een rijk leven met af en toe een hobbel die moet worden genomen. Ohm Mani Padme Hum is een mantra die bijna niet te vertalen is, maar diep geworteld in het Boeddhistische bewustzijn dat wij ons lijden kunnen verlichten of verlossen als we begrijpen wat de grondoorzaak is. Dat wij dan kunnen onderzoeken wat binnen onze mogelijkheden ligt om deze grondoorzaken aan te pakken en daardoor minder te lijden.

Running is a mental game; Ohm Mani Padhme Hum......

Soepeltjes (4 reacties)

Gepost door Els Kooi op maandag 31 oktober 2016 10:59

Het blog over het ongepland verpletteren van al mijn PR's op de 5, 10, 15 km en 10 Engelse mijlen tijdens de Bridge to Bridge werd niet geschreven. Evenmin als een blog over mijn tripje naar Amsterdam voor de Damloop, of mijn ruzie met een nieuwe hardlooplegging (afgekeurd!) tijdens de Hoge Veluwetrail. En hoeveel kun je welbeschouwd zeggen over een korte trail op de Posbank die gewoon klein en gezellig was en waar je een kennisje tegenkomt.

Een van mijn doelen na de halve marathon van Egmond en de Koning van Spanje 22 km trail was sterker worden. Uitzoeken wat je dan 'in Godsnaam wél!' moet eten en drinken om niet uitgewoond aan de finish te komen en 'gewoon sterker' worden. Ik was aanvankelijk helemaal niet van plan geweest dit jaar nog een halve marathon te lopen. Voorjaar 2017, dacht ik. Dan moest ik het maar weer es proberen.

Maar tijdens onze vakantie in het Overijsselse Salland ging de inschrijving open van de Diepe Hel Holterbergloop, en ik was geïnspireerd door de mooie omgeving. Hier wil ik hardlopen! En dan ook meteen de 20 km. Na de triatlon leek dat me een mooie test. Ik zou er ook niet speciaal voor gaan trainen. Ik had in september de Bride to Bridge en de Damloop (allebei 10 Engelse Mijl) ingepland. Als ik dan eventueel nog één keer een 17 of 18 km. zou lopen, en ik stelde me geen andere doelen voor de Holterberg dan ontspannen uitlopen, dan moest dat goedkomen.

Ik genoot van het nazomerse weer in september en oktober begon ook goed, maar toen werd het ineens een stuk kouder. Ik had een wat onbestemd gevoel, spierpijn deed er verdacht langer over om weg te trekken en ik begon me al af te vragen wat er aan de hand was. Was de overgang terug naar hardlopen in September misschien toch wat te snel, te ver en te hard geweest? Gingen deze Zeurknie, Klaagrug, Oudewijvenheup over met rust, of was het de opmaat naar een lange en vervelende blessuretijd?

En toen werd ik verkouden ...... "Oh, verkouden!" Alsof Zeurknie, Klaagrug en Oudewijvenheup opgelucht adem haalden: "OK, niks aan de hand! (overslaande stem) Het is Natte Neus maar!" Het hele 'gezelschap' kwam weer tot rust. De Hot Coldrex en de Neusspray op Zoutbasis mochten hun magie doen, samen met 'Dolce far Niente' en na een testrondje op vrijdagochtend besloot ik dat ik gewoon kon starten. Uitstappen kon altijd nog, als ik het toch te benauwd zou krijgen. Voor de zekerheid zou ik wel gaan lopen met een hardlooprugzakje met daarin 'alle moderne gemakken'.

En dus stond ik afgelopen zaterdag aan de start in Nijverdal. Helemaal achterin in startvak met mijn knapzak van Douwe Dabbert. Daar hobbelde ik na het startschot helemaal achteraan, ver achter de groep aan, de eerste heuvel tegemoet. Voor me liep één vrouw die ik dan tenminste moest inhalen van mijzelf. Voor de eerste heuvel geweest was, hield ik mezelf voor. Dat lukte vlak na kilometer één en toen was het doel, de eerste verzorgingspost ergens bij kilometer vijf zonder pauzes halen.
Dat lukte maar toen moest ook meteen de neusspray en de papieren zakdoek tevoorschijn komen. "Stop je?" vroegen de toeschouwers op de MTB's waar ik halt hield wat verbouwereerd. "Welnee joh! Even een shotje nemen!" zei ik terwijl ik heftig een paar snuiven zout inhaleerde en luidruchtig in mijn zakdoek toeterde. Slok water uit de bidon, en toen zag ik in mijn perifere blikveld de vrouw die ik had gelost en de bezemwagen achter haar oprukken. Tijd om weer even wat afstand tussen ons te creëren.

Dus daar ging ik weer, ik hobbelde rustig verder en genoot van de rust. Er kwam een registratieboog en het parkoersprofiel indachtig, zou hier dan wel die Diepe Hel beginnen. Eerst lekker naar beneden rollen en dan weer omhoog klimmen uit het dal. Voor me zag ik al enige tijd geen lopers meer, ik vroeg me af wanneer de eerste lopers me weer tegemoet zouden komen.
Dat duurde niet heel lang. Eerste de snelle eerste mannen die streden voor een plaats in de top 3. Uiterst gefocust, snelle ademhaling, in hun 'tunneltje'. Dit op tempo lopen leek me inderdaad een duivelskunstje. Daarna de hele stoet recreatieve fanatiekelingen, middenmoters en de blik-van-verstandhouding-en-de-zichtbaar-godzijdank-loop-ik-niet-zó-ver-achterin-denkende-lopers. Ik heb heel wat aanmoedigingen en opgestoken duimen uitgewisseld tussen pak weg kilometer 6 en 9,5.

En toen kwam het keerpunt, 10 km en de volgende verzorgingspost in zicht. Ik stopte voor wat water, een snuif zoutspray en een hap van mijn energiereep. Een van de vrijwilligers had wel een zakdoek voor me, die kon ik nergens meer vinden in mijn tas en zoveel energie wilde ik ook weer niet besteden aan het zoeker erna. "Jij bent de enige die even stopt voor een praatje!" hoorde ik. En toen kwamen de vrouw en de bezemwagen weer in zicht. "Volgens mij is dit een goed moment om weer even door te lopen!" zei ik. Groette het gezelschap en maakte me weer uit de voeten, ik groette nog wel de laatste loopster. Als je het 10 km punt hebt weten halen, zal uitlopen ook wel lukken dacht ik nog. Maar heel soepel zag het er niet uit.

Dezelfde weg terug is op een of andere manier toch niet helemaal dezelfde weg. Een klim kan heel anders aanvoelen als je hem op de heenweg tegenkomt of op de terugweg. Het omlaag was lang niet zo omlaag, de weg omhoog echt een stuk langer en steiler deze keer. Maar ik was nog steeds vastberaden om de bezemwagen minuten voor te blijven.
In mijn hoofd speelde het filmpje af wat op FB rouleerde waaruit bleek dat als je écht een schildpad en een konijn tegen elkaar laat hardlopen, de schildpad wint. Die loopt gewoon onverstoorbaar door. En als je hem niet op zou pakken en terugzetten in zijn terrarium, loopt hij zo het tuinpad af, en de 100 mijlen van Barkley! Ik was die schildpad. Verkouden of niet, ik ging dit doen!

Een vrijwilliger op een motor kwam naast me rijden. Of het goed ging, wilde hij weten. Of ik water nodig had, want hij wilde anders wel even nog water voor me halen. Maar het ging goed. Ik had er een constant tempo inzitten, mijn ademhaling was onder controle. Alleen die snotneus was wat lastig, want daardoor kon ik ook echt niet sneller, maar vooral wilde ik gewoon lekker rustig door dieselen. Uiteindelijk kwam ik ook de tweede keer ongeschonden door de Diepe Hel, liep over de registratiemat en de laatste verzorgingspost tegemoet.
Ook hier nam ik weer even tijd voor een slok, een praatje en het scoren van een frisse zakdoek. En een foto, wat een prachtig gezicht om zo over een nagenoeg verlaten Holterberg te lopen in het prachtige namiddag licht.

Aangezien de bezemwagen nog niet in zicht kwam, was de laatste vrouw ook nog steeds aan het lopen. Nog een slok en een bedankje verder, ging ik weer. Er kwam een vrijwilliger op de fiets langs die me een dextro tabletje aanbood. Voor de laatste klim, kwam weer een andere vrijwilliger op een fiets me 'even omhoog praten' en ik vroeg me af hoe het de vrouw achter me verging, dat er zo zorgzaam naar ons omgekeken werd. Maar ik voelde me, afgezien van de verkoudheid verder zo fit als een hoentje. Mijn achterin lopen was echt niks waar iemand zich zorgen over hoefde te maken, maar het was fijn om te voelen dat er zoveel attente mensen rondlopen en fietsen bij de Diepe Hel Holterbergloop.

"Zelfgemaakte sportdrank van gelijke delen appelsap en water met een snufje zout, en een energiereep op basis van vruchten en noten en ik ga als de brandweer! Was dat nou zo moeilijk!" juichte ik van binnen. "Had ik dat eerder geweten!"

Tenslotte liep ik Nijverdal weer in. De boel werd ingepakt en verdomd als het niet waar is. De achterste vrouw liep ook nog steeds mee, de bezemwagen trok niet op. Misschien moet ik maar even op haar wachten achter de finish, bedacht ik. Het 19 kilometer bord kwam in zich en ik had nog wat energie over. Ik had natuurlijk gewoon de paarse loper op hetzelfde rustige tempo kunnen doorlopen. Maar hoe leuk is het, ook al loop je achterin, om soepel en fris en fruitig ogend over de finishlijn te zeilen. Dus zette ik de sokken erin (ik geloof niet dat ik die schildpad op FB dat heb zien doen, trouwens!)

En daar wachtte de laatste verrassing van de dag. Mijn Instagram loopmaatje N. stond vlak achter de finish paraat met het fototoestel. We hebben elkaar nog nooit in levende lijve ontmoet, maar op dat moment vloog ik haar in de armen alsof ze mijn lang verloren vriendin was. We hebben er vreselijk om gelachen en stonden druk na te praten. Nog steeds in afwachting van de laatste vrouw.

En toen gebeurde het ondenkbare. Vlak voor de finish in de laatste kilometer heeft ze blijkbaar moeten stoppen. Ik werd er even helemaal stil van en kreeg er kippevel bij. Zover komen, en dan ..... mijn 'aanjaagster'.

Ik weet niet wat er mis ging, maar ik hoop dat alweer beter met je gaat. En ik hoop vooral dat je je niet laat ontmoedigen om door te gaan met lopen.

Tried a tri (didn't die) (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op vrijdag 16 september 2016 12:25

Terwijl de Nederlandse equipe in Rio de Janeiro het een en ander aan bronzen, zilveren en gouden medailles in de wacht sleepte en de wielrenmannen en vrouwen zich dapper weerden op Franse en Spaanse cols, beleefde ik mijn eigen topsport zomer.

Van 21 juni tot 20 augustus werden mijn Start2tri-genoten en ondergetekende klaargestoomd voor de achtste afstand van de Stroombroek Triatlon bij Braamt (Doetinchem).

Vooraf had ik enorm uitgekeken naar de zweminstructies en me wat nerveus gemaakt over het fietsonderdeel, maar in realiteit bleek fietsen een stuk minder eng en zwemmen toch best wel ingewikkeld. Maar de dag voor de triatlon bleek ik dan toch in staat om ook rustig borstcrawl zwemmend een hele training te kunnen afleggen. En op mijn crosshybride fiets was ik weliswaar bij voorbaat in het nadeel van elke racefiets berijder, maar mijn langste fietsafstand was opgelopen tot 70 km. terwijl ik ervoor deze triatlon maar zo'n 20 km. op tempo hoefde te kunnen fietsen. En het was me al gelukt om onder gunstige omstandigheden enige kilometers zo'n 28 km. per uur te blijven fietsen. Eind juli had ik voor het laatst een keer een langere duurloop ondernomen en toen besloten dat het daarmee ook wel goed zat en ik me verder zou overgeven aan het hardloopprogramma van de Start2tri. Dus liep ik nog een keer een pittige heuveltraining mee in Klarenbeek (heuvelachtig Arnhem-Noord) en maakte ik mijn rentree op de atletiekbaan. Daar was ik sinds het verlaten van de middelbare school niet meer geweest. Ik had toen geen enkel talent voor welke vorm van sport dan ook aan de dag gelegd, het lag niet voor de hand dat ik er ooit nog eens voet zou zetten.

Maar op je 50e kan dat dus ineens een heel ander beeld op leveren. Omdat ik ook de afstand naar elke trainingslocatie per fiets aflegde, maakte ik trainingsweken 10 tot 12 uur. Nog steeds zonder bijzondere aanleg voor sport overigens, maar met wilskracht en doorzettingsvermogen kom je een heel eind. Acht weken lang leefde ik als een topsporter, at, dronk en sliep sport, keek naar topsport en leverde tenslotte mijn eigen olympische prestatie. Het voltooien van mijn eerste triatlon in precies 1 uur en 42 minuten.

Triatlon is geen eitje, nee echt niet. Maar ik heb 500 meter gezwommen in buitenwater. De crawl bleek in die omstandigheden nog iets te hoog gegrepen, maar gelukkig is mijn schoolslag door al die trainingen ook behoorlijk sneller geworden. Ik lag dus niet eens achter in het veld en haalde ook nog zwemmers in. Na mijn eerste wissel (het klaarmaken om te fietsen) heb ik zelfs nog even 2e gestaan in mijn leeftijdscategorie.
Fietsen was een uitdaging doordat er op flinke delen van het parkoers flink tegenwind was. We moesten hetzelfde rondje twee keer afleggen, dus in ronde twee kon ik er rekening mee houden en gebruik van maken om even een slok energiedrank uit de bidon te nemen. Bovendien had ik besloten om tactisch te gaan fietsen. Een lichte cadans en een laag verzet bij tegenwind, dezelfde lichte cadans maar een paar tanden zwaarder verzet en zoveel mogelijk snelheid maken bij wind mee, en bij dit alles een rustige ademhaling proberen te behouden.
Wissel twee, het wegzetten van de fiets en de helm afdoen ging helemaal supervlot. Het werd tijd om aan mijn 5 km. hardlopen te beginnen.

Ik was aan het triatlon avontuur begonnen uit nieuwsgierigheid, om te zien wat gevarieerd duurtrainen met zou kunnen brengen. Ik was nieuwsgierig of je er een sterkere (en daarmee wellicht snellere) loper zou worden. Ik liep de 5 km. in een tijd die heel dicht bij mijn PR op die afstand van 2 jaar geleden lag. Alleen had ik toen natuurlijk niet al 500 meter gezwommen en 20 km. gefietst. De eerste 1,5 a 2 km. protesteerden de benen lichtjes, maar daarna kwam ik in een flow en kon heel relaxt doorlopen in een tempo. Met een hele grote grijns op mijn smoel kwam ik dan uiteindelijk ook over de finish. Experiment geslaagd!

Ga ik meer triatlons doen? Absoluut! Dit jaar niet meer, maar wel in 2017, afhankelijk van hoe het zwemmen en fietsen zich ontwikkeld denk ik zelfs al voorzichtig aan een vierde triatlonafstand.

Ik ben niet verzopen, niet verongelukt en niet dood ter aarde gestort, sterker nog. Ik heb me nog nooit zo fit gevoeld. I tried a tri and didn't die!

Eerst ga je zwemmen.... (3 reacties)

Gepost door Els Kooi op dinsdag 16 augustus 2016 11:38

Hè, wat?! Zwemmen?! Het heet hier LOOPtijden, L.O.O.P.T.IJ.D.E.N. Dat gaat over LOPEN, niet ZWEMMEN, en ook niet FIETSEN, daarvoor hebben we Fietstijden.nl

Alleen gebeurt er niet zoveel op Fietstijden, blogtechnisch gezien. En ja, na het zwemmen en fietsen wordt er bij een triatlon inderdaad dan toch ook hardgelopen. En dat is geen sinecure!

Nog één weekje en dan sta ik aan de start van mijn eerste triatlon in Doetinchem. Het trainen ervoor was één groot zomerfeest, al was het weer dat niet altijd. Dus ik gok erop dat er ook volgend zomer nog wat triatlons zullen volgen. Maar vooralsnog moet ik zien zondag aanstaande ' niet te verdrinken, niet te verongelukken en niet dood ter aarde te storten' .

Hoe werkt dat eigenlijk? Tijdens de Start2tri die door verschillende triatlonverenigingen naar eigen inzicht ingevuld wordt aangeboden, leer je de basisbeginselen van de borstcrawl of kun je je techniek en conditie verder verfijnen. Ik was na zwemdiploma B blijven steken in spelen, voorwerpjes opduiken en de waterglijbanen. De hele borstcrawl is wat aan me voorbijgegaan destijds. Het was iets met heel hard met je armen rondmaaien als een op hol geslagen molen en proberen onderweg een paar keer te ademen, bij voorkeur boven water. Nou, dat hebben ze me keurig weten aanleren. Ik heb nog niet het uithoudingsvermogen om dat 500 meter non stop vol te houden in open water, maar als ik stug doorzet gaat dat me in de afzienbare toekomst wél lukken. Zondag wordt het gewoon ' niet verdrinken, maar dan met iets gunstiger kansen'.

Ik bedacht met mijn toerfiets met racefietsdunne bandjes dit avontuur aan te gaan, maar letterlijk aan de vooravond van de Start2tri bood een kennis mij een MTB hybride sportfiets (met wegbanden, en ook vooral véél versnellingen) ter overname aan. Dit was een gelukkige wending van zaken en mijn nieuwe sportfiets en ik waren na de eerste training gelijk dikke maatjes. OK, ik leg het nog steeds glorieus af tegen elke racefiets, ook met minder getalenteerde bestuurders, maar het fiets avontuur lonkt. Hoewel de te rijden afstand in een 1/8e triatlon maar 20 km bedraagt, heb ik in twee maanden een veelvoud daarvan afgelegd. Mijn recordafstand in één sessie staat op 70 km. Dus nu houd ik ook mijn ogen open voor een toertocht van 80 km.

En tja, dan moet er ook nog worden hardgelopen, 5 km. in dit geval. En ik weet niet of je het wel eens hebt geprobeerd, hardlopen direct nadat je het snot voor de kop hebt weggefietst. Je benen voelen als gelei en de eerste klap komt het hardst aan. De truc, vlak voor deze wissel in een lagere versnelling gaan fietsen, wat betekent dat je sneller trapt en dit ritme weer dichter bij je hardloop pasfrequentie zit.

Behalve dat een triatlon me leuk leek om te proberen, was een van mijn onderzoeksvragen ' wordt je een betere (sterkere, snellere) loper door het trainen van een triatlon? Mijn gemiddelde snelheid lijkt te zijn toegenomen tijdens de gecombineerde fiets-looptrainingen, maar ik heb geen training gelopen met de volle triatlon afstanden. Dus of ik dat na het zwemmen en fietsen ook nog 5 km. volhoud..... Zondag weet ik meer.

Wat ik wel weet is dat je er lichamelijk en mentaal heel sterk van wordt. #tribeforeyoudie heet dit experiment, en ik verwacht dat voor ik 'die' nog heel wat 'tri'

Tri before you die op Fietstijden

Gepost door Els Kooi op dinsdag 24 mei 2016 19:21

Je kunt mijn volgende avontuur - toewerken naar mijn 1e sprinttriatlon in augustus 2016 - nu ook volgen op Fietstijden.nl of via Instagram (Onthecountof23, wel even een volgverzoek sturen).

Uiteraard kun je hier nog steeds ook mijn hardloop en trailavonturen lezen.

De onwaarschijnlijke trailrunner (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op donderdag 28 april 2016 11:03

De Koning van Spanjetrail van 22 km. Maanden leef je ernaar toe, ik dan tenminste. En gezien de buzz op de FB pagina van de jaarlijkse stammenbijeenkomst van trailrunners was ik niet de enige. Op het laatste moment verwisselden nog veel startbewijzen van eigenaar. Blessures, onvoldoende voorbereiding en werkgevers of privé omstandigheden die een spaak in de wielen steken waren daar de schuld aan.

Die voorbereiding van mij was niet helemaal hoe ik het gedroomd had. Zonder dat het een regelrecht drama was, zeurde het een beetje aan. Ik voelde me niet helemaal fit, maar echt ziek of geblesseerd was ik ook niet. Tot het me na een zondagse duurloop met een weer even enthousiast meelopende neus in maart eindelijk daagde; niks hardnekkige verkoudheid! hooikoorts!
Omdat het zo'n zachte winter was geweest, waren de pollen al vroeg actief en aangezien ik het ene jaar veel meer hinder ervaar dan het andere, vergeet ik elk jaar weer een beetje dat ik het heb totdat ik letterlijk met mijn neus op de feiten word gedrukt. Hooikoorts! Lekker dan! Maar met wat cetirizine en pollinosan neusspray was het in elk geval iets beter beheersbaar te krijgen en ik had nog een maand om iets van resistentie op te bouwen.

Ondertussen ging de voorbereiding onverminderd door. Het leverde ook leuke nieuwe ervaringen op. Zo probeerde ik de interactieve route-app van Natuurmonumenten uit. Ook op de Veluwezoom (vanaf bezoekerscentrum Rheden) loopt een trailrunningroute van ca. 14 km. Via een forum van traillopers had ik voor dit experiment gezelschap gekregen van twee trailloopsters en een herdershond. Dat was maar goed ook, want de app vrat energie en mijn batterij was leeg voor de route was gelopen. Gelukkig had een van mijn gezellen de app ook op haar mobiele staan en liepen we de laatste kilometers met haar telefoon.

Een week voor de Koning van Spanje was ik in de gelegenheid aan een trappenchallenge bij Koepel de Kaap in Rheden mee te doen. Voor wie de locatie kent; een lange trap die van Koepel de Kaap (nabij de beruchte Posbank)naar het Herikhuizerveld leidt. Er was een rondje over een onverhard kronkelend paadje naar beneden, het Herikhuizerveld veld op, om vervolgens bij de trap weer omhoog te klimmen, een stempeltje bij je naam op het lijstje te zetten. Hap lucht, slok water en maar wéér een keer. En dan een uur lang voor het Diabetesfonds. Maar het lukte me wonderwel dit rondje in totaal 9 keer te lopen, en hoewel de spierpijn voorspelbaar aanwezig was trok ze ook goed weer weg. Dus met die in totaal 261 gemaakte hoogtemeters over een afstand van 6,4 km. was ik zeer content. Ook de laatste tempo duurloop op een zeer pittige route door het Montferland wekte vertrouwen.

Misschien zou het me toch lukken om redelijk binnen de marge van 3 uur te blijven voor deze nét geen volle 22 kilometers. Het zou nooit makkelijk worden. Hoewel ik het graag doe, is trail niet iets dat ik fluitend, met twee vingers in mijn neus klaarspeel.
Welbeschouwd ben ik een wat onwaarschijnlijke trailrunner, ik zwoeg en zweet mijn volstrekt on- aerodynamische lijf de heuvels op. Vraag me af wanneer en waarom ik heb besloten dat dit leuk is. Om mezelf er nog net niet hardop juichend en rucksichtlos weer af te storten, denkend 'dit is echt het aller-aller-allerleukste wat je met je leven kunt doen'. Dan draaf ik gezapig genietend van de soort van vlakke stukken ertussenin, me verwonderend over de bloemetjes, de blaadjes, de vlindertjes, vogeltjes, paardjes in de wei naar de volgende steile klim waar het hele ritueel zich herhaalt. En dat 22 kilometer lang, in het glooiende Limburgse landschap.

De Koning van Spanje startte dit jaar vanaf een nieuwe locatie; een camping bovenop de Gulpenerberg met geweldig uitzicht over de omgeving. De eerste kilometers gingen in straf tempo naar beneden. Zoals ik had kunnen verwachten ging het heuvelafwaarts steeds als een zonnetje. Het klimmen zelf koste meer moeite en ik nam me voor deze waar nodig te powerhiken. Ik had Runkeeper mee als 'notulist en eierwekker' en had deze zo ingesteld dat ik elk half uur een update kreeg van mijn gelopen kilometers en gemiddelde snelheid. Na het eerste half uur zou ik mijn eerste gel en slok nemen, om dit vervolgens elk half uur te herhalen. Zo hoopte ik de machinerie draaiend te houden.

De eerste kilometers waren nog wat druk, maar ergens tussen kilometer 3 en 4 begon het veld wat uiteen te trekken. De hele snelle lopers kwamen op stoom en de achterhoede vond haar eigen ritme. Het was een prachtig gezicht om de hele lint lopers voor je door het heuvels te zien trekken.
Gedurende de hele route liepen steeds dezelfde mensen om me heen. Dan weer voor, dan weer achter me. Ik genoot van de omgeving en zelfs het zeer wisselvallige weer. Ik verheugde me er al op ergens halverwege het parkoers door de Gulp te mogen plonsen.
De tweede helft van het parkoers werd moeilijker. De gels hadden een nogal kortstondig positief effect en ik nam me hartgrondig voor ná deze trail uit te zoeken wat dan wel werkt. Maar ik liep nog steeds niet helemaal achterin het veld, er zaten mensen achter me en ik had er een paar ingehaald. Dat gaf de burger moed, want het was ondertussen wel duidelijk dat binnen de 3 uur blijven niet ging lukken.

Tenslotte kwamen de laatste zware klimmen de Gulpenerberg op en af. Bij een trapje met ijzeren geleiders langs de zijkant van de treden gleed ik twee keer uit. 'Kop erbij houden! Nóg maar zo'n onderweg bij de verversingspost gescoorde winegum tussen de kaken stoppen.' Ik sleepte mijzelf de heuvel op en bovenaan was ik dan eindelijk bij de camping. Ik werd begroet door de man met de doedelzak die traditioneel getrouw aanwezig is bij de Koning van Spanje en met mijn laatste beetje energie draafde ik de camping op waar mijn komst al werd aangekondigd. Zwaaide naar familie vlak voor de finish en stampte over de streep. Het was een mooie tocht!

Serious trailshit (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op woensdag 23 maart 2016 13:51

Ik maak er een beetje een sport van. Om in plaats van Roadto... hashtags wat anders leuks te willen bedenken voor mijn visuele verslagjes van mijn leven als loper op Instagram. Het hele jaar 2015 is terug te vinden met de hashtag #andthenyoukeepatit met daarnaast de subcategorien #10EMandsometrailstoboot over mijn trainen voor de Damloop en twee trails in oktober. Mijn training voor de Halve Marathon van Egmond heette #plannenmoeteneenbeetjekriebelen.

Na Egmond moesten er natuurlijk nieuwe kriebelende plannen en stoere doelen bedacht worden, en dat werd een langere afstand op de Koning van Spanjetrail. Omdat Mud Sweat Trails dit jaar heeft bedacht twee dagen met nog veel meer verschillende afstanden aan te bieden, werd dat 22 km. en 550 hoogtemeters. Ik had natuurlijk ook kunnen kiezen voor 15 km. maar dat was dan weer een beetje ..... lafjes. Omdat al mijn doelen afgelopen jaar glansrijk werden behaald, besloot ik de spreekwoordelijke lat iets hoger te leggen. Vooruit! We (het ontbreekt met niet aan eigenwaarde zoals u ziet) gaan voor de 22 km. Ik, mij en mezelf moeten dat klusje best kunnen klaren. En omdat ik toch wel een beetje van mijn eigen stoutmoedigheid schrok kreeg dit avontuur de hashtag #Got someserioustrailshitgoingon .

Serious trailshit! Zeg dat wel, want behalve voor de Koning van Spanje heb ik me ook ingeschreven voor de Ketelwaldtrail (17 km.), de Veluwezoomtrail (15 km.) en wederom de trail over NP de Hoge Veluwe in oktober (ook ca. 15 km.)

Een maand of drie na Egmond moet ik constateren dat ik het heerlijk vind om af en toe een halve marathonafstand trail te lopen, maar dat ik op het punt ben aangekomen dat 'een niet zo bijster harde loper' zijn toch wel wat bezwaarlijk begint te voelen.
Toeristisch over de Veluwezoom trailrunnen, met een klein rugzakje met proviand en een beetje geld voor calamiteiten vind ik heerlijk, maar ik word toch een peux nerveux van het idee dat ik straks die 22 km. en 550 hoogtemeters binnen een tijdslimiet moet gaan lopen. Ik weet heel eerlijk gezegd niet of ik dat nu al red. Het uitlopen wel, maar 'binnen drie uur' kon nog wel eens heel lastig blijken. Ik zit dus nu wel soort van een beetje in de 'serious trailshit'.

Op dit moment heb ik een twee echt lange trail duurlopen van ruim 19 en ruim 21 km. in de benen. Mijn plan is om het eerste weekend van april nog een keer 19-21 km. te lopen, en me voor de rest te concentreren op kortere trailduurlopen met vooral zoveel mogelijk hoogtemeters. Hopelijk sta ik dan voldoende voorbereid aan de start van de Koning van Spanje op 24 april a.s.

Maar als je nou dacht dat het daarmee gedaan was met mijn 'maatje op de groei-plannen' Vergeet het me maar. Mijn nieuwe hashtag is alweer aangemaakt; #tribeforeyoudie

En ik heb een nieuw zwempakje besteld .....

Ease on down the road (3 reacties)

Gepost door Els Kooi op donderdag 11 februari 2016 09:07

Met enige twijfel had ik me in het najaar ingeschreven voor de 10EM in Apeldoorn. Zou ik dat al kunnen, een maand na mijn eerste halve marathon in Egmond? Ik had nog nooit een halve gelopen en dus had ik geen idee. Maar ik had via mijn loopgroep een uitnodiging ontvangen voor de businessloop en er moest beslist worden over het aantal te lopen kilometers; 8 of 16, 8 of 16, 8 of doe es gek! Het werd 16 km. Terugkrabbelen op het laatste moment kon immmers altijd nog.

Maar op 7 februari voelde het eigenlijk allemaal wel akkoord. Het zou geen hele snelle tijd gaan worden als ik moest afgaan op de rondjes die ik sinds Egmond had gelopen. Het hogere basistempo dat ik tijdens de trainingen daarvoor had ontwikkeld leek ineens helemaal opgelost in de ijle lucht. Er kwam een felle scheut in mijn rechterheup die gelukkig ook weer vanzelf wegtrok en de familie kreeg de griep waar ik net wel-niet door werd aangestoken.
Al met al werd mijn doel 'uitlopen en kijken wat het lijf ermee wil'. Loopmaatje S. twijfelde of ze niet toch de 10EM zou lopen, maar ze wilde niet dat hele eind in haar eentje achterin lopen. Dus bood ik me aan.

We hadden er een aardig tempo in, maar S. is niet zo van het heuvelende en het kostte haar dan ook een stuk meer moeite om het langzaam, maar al maar stijgende parkoers van de minimarathon (aka 10EM) te blijven hardlopen dan mij.
Onze 'reisgezellen' in de achterhoede waren twee mannen in fleecetruien en joggingbroeken die veel te hard gingen voor hun kunnen. Dan haalden ze ons in om 50 meter verderop weer te wandelen, S. ergerde zich er groen en geel aan. Dit ging door tot kilometer 8 of 9 toen we ze voorgoed achter ons lieten. Ik heb niet eens gezien of ze uiteindelijk nog zijn gefinisht. Voor ons, soms zichtbaar tussen de bomen liep nog een dame in een fluo oranje ensemble en twee mannen met paardenstaarten.

Ik had ondertussen zo'n rustige flow en lage hartslag dat ik nog een liedje kon neurieen. Waar het vandaan kwam, geen idee! Ik heb het al jaren niet meer gehoord maar daar borrelde het op ".... Come on, Let's Ease on Down, Ease on Down, the Road.... Ease on down, Ease on Down the Road ... don't you carry nothing that might be a load, come on .... Ease on down, Ease on the Down ... the Road"
S. stampte nog steeds naast me met kleine pasjes en kilometers 12, 13 en 14 gingen voorbij. Ik probeerde me flarden tekst van het lied voor de geest te halen. Iets met 'Pick your left foot up .... When your right foot's down ...??? .... You just keep on keeping on the road that you choose .... Don't you give up walking, 'cause you gave up shoes!"

Het verschil was inmiddels wel erg duidelijk, er zat duidelijk meer in. "Loop maar door!" riep S. achter me en met de Wizard of Oz op de interne MP4 speler ging ik in de hogere versnelling.

Er liepen een paar lopers voor ons, waarvan ik zeker wist dat ik ze kon inhalen. En dan steken 'Race Turtle' of 'Turbo Snail' toch even hun fanatieke koppies op.
De paardenstaarten: check! Ik draaide de Loolaan op, Goede Grutten! Wat een lang stuk, recht asfalt! Vermoeide dame in het zwart: zoeffff! Miss Fluo: bye bye! '

"Houdt dat asfalt nog weer een keer op? Ease on Down, Ease on Down! Carry nothin' that might be a load .... Come on Ease on Down, Ease on Down that Road!"

Toch weer zo'n 3 minuten sneller dan de Damloop, maar met een 15 km in 1:49:nogwat wil ik weten wat voor PR ik neerzetten op de 10EM als ik op volle kracht vooruit ga. Dus op naar een nog snellere PR dit najaar.

Maar eerste De Koning van Spanjetrail, 22 km! Kom maar door!

De Ultieme Bikkel Halve Marathon (5 reacties)

Gepost door Els Kooi op woensdag 13 januari 2016 16:34

Egmond hoort zwaar te zijn. Waarschijnlijk was ik ook overmoedig. Een halve marathon debutant die deze winterklassieker besluit te kiezen, en dan ook nog alle Winter Weergoden op- en aanroept om aanwezig te zijn.

Storm had enthousiast gevolg gegeven aan het verzoek. Windkracht 6 of 7, en dan vanuit het Zuid Westen, pal op de kop van de lopers. Als jij hebt lopen vloeken, geef deze hardlopende weerheks dan maar de schuld.

Geen meter kwam ik vooruit daar op het strand. De keuze was alleen lopen dichter langs de vloedlijn, of achter de rug van andere lopers over het mulle zand. Ik koos de eenzame weg, nadat ik werd ingehaald door de ene na de andere kudde veel harder lopende lopers. Dit was rustiger, al was het misschien ook nog zwaarder. Maar ook aan het strand kwam een einde en bovenaan de strandopgang, scheurde ik mijn eerste gel open en goot deze naar binnen.

Duinen, onverhard, bultjes op en af. Dat was meer mijn pakkie aan, en ik zag zojuist op mijn Runkeeper registratie dat ik hier en alle volgende kilometers veel harder heb gelopen dan de 7,8 km/uur waarop ik had getraind als race snelheid.
Ik liep op inspanning van mijn eerste gel naar alle bananen en energiedrank waar tot aan mijn tweede gel en daarna mijn handen op kon leggen. Maar al die extra vocht inname veroorzaakten weer een acute noodzaak om in een gezellige blauwe 'container' te duiken.

Maar ik was deze uitdaging aangegaan. Ik had de weergoden verzocht, ik probeerde uit alle macht het marketingverhaal van Saucony over hoe zwaar en heldhaftig het lopen van Egmond wel niet is, te negeren. Ik liep, tenminste ik bleef in beweging van A. naar B. en vlak bij B. op de Bloed(zweet- en tranen)weg perste ik er met mijn laatste beetje energie nog een versnelling uit. Tenslotte had deze er zaterdag nog het meest uitgezien als de redelijk onschuldige fly over bij Groessen, niks nieuws onder de zon. Maar na ruim 20 km. bikkelen over het strand en door de duinen, was het toch een iets ander verhaal.

Ik wou dat ik kon zeggen dat ik meer had genoten van het verder prachtige winterweer, het strand en de duinen. Maar daarvoor was het gewoon te zwaar. Later misschien een keer, in de herhaling. Wat ik wel kan zeggen is dat ik apetrots ben dat ik hem heb uitgelopen als mijn allereerste halve marathon, en dat ik dat deed met de naam van een goed doel op mijn t-shirt.

Mocht je meer willen weten van mijn goede doel en dit alsnog steunen. Dit is nog mogelijk tot en met 24 januari a.s.

http://www.geef.nl/actie/els-loopt-voor-kibet4kids

Montferlands euforisch (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op dinsdag 8 december 2015 15:47

Van hardlopen in het Montferland (Gelderland) word ik heel blij. Of ik daar nu over de weg loop of - nog beter - door het bos in training voor een asfalt buurtfeestje met hardlopers of een trail, ik kom er altijd extra-endorfine verrijkt van terug.

Toen ik vorig jaar mijn eerste Montferland Midirun van 7,5 km. liep, zwoer ik terug te komen voor de 15 km. Intussen ben halverwege het door mijzelf opgezette en specifiek op de halve marathon van Egmond gerichte trainingsprogramma. Mijn trainingsprogramma is toegespitst op twee belangrijke zaken; 1) kilometers uitbouwen van 16 naar 21+ en 2) sneller worden en meer uithoudingsvermogen opbouwen voor een sneller tempo over een langere afstand door het lopen van tempo duurlopen.
De Montferlandrun van 15 km. past perfect in dit programma, en anders had ik het waarschijnlijk wel linksom of rechtsom passend geredeneerd. Een mooie gelegenheid halverwege het programma om te zien of mijn aanpak vruchten afwerpt, terwijl er nog genoeg tijd zou zijn om mijn plannen naar beneden of boven af te stellen als het resultaat daartoe aanleiding geeft.
De Damloop leverde mij een ijkpunt van 2:03:25 uur bij 15 km. Ik weet dat ik sneller zou kunnen als ik alleen loop (of naast een snellere loper) en blessurevrij weet te blijven. Ik gokte erop dat het mogelijk moet zijn mijn snelheid over een langere afstand op te trekken naar ca. 7,8 km/uur.

De maand oktober was nog geheel gewijd aan het lopen van twee trails, maar toen begon mijn trainingscyclus voor Egmond. Al snel merkte ik dat ik op kortere lopen met gemak een snelheid rond de 8,5 km/uur haalde, maar bij het opbouwen van afstand mocht ik blij zijn als ik uiteindelijk op 7,3 km/uur uitkwam. Toch was ik niet ontevreden. Ik wist in een lange duurloop van 16,3 naar 18,1 km te komen, en in een volgende écht lange duurloop zat ik - een week voor de Montferlandrun - al op 20 km.
De grootste uitdaging leek nog om de dreinende kleuter op mijn schouder te sussen. "Zijn we er al bijna?" en "Nee, je krijgt NU geen gelletje want dan heb je STRAKS geen meer!" en "Ja, ik weet dat je benen moe zijn, maar daar zul je nu maar even mee moeten leven. Probeer maar aan iets anders te denken; kijk-een-buizerd-ah-lieve-paardjes-in-de-wei-wat-staat-er-op-het-tshirt-van-die-wielrenner-binnenkort-toch-maar-weer-eens-de-ogen-laten-meten"

Terwijl ik er tijdens mijn trainingen voor de 16 km. niet heel veel behoefte of noodzaak aan had gehad, leken 'gelletjes' nu wel een soort eerste levensbehoefte zijn geworden. Belachelijk! Maar om op gang te blijven tijdens mijn eerste halve marathon accepteer ik dat voor nu maar even. Ik hoop dat ik de behoeftigheid aan gelletjes met het gewenningsprogramma dat ik voor 2016 in gedachten heb voor deze afstanden, weet te minderen. Voor nu is het gewoon een kwestie van ervaren hoe lang het duurt voordat het loopmechaniek vertraagt (en ik dus net te laat ben), zodat het bij de beslissing een gel te nemen echt mijn lijf is en niet de dreinende kleuter die aan de knoppen zit.

Terug naar afgelopen zondag. Koud, zonnig, op sommige plekken van het parkoers kan er een straffe wind staan. De sfeer is opperbest en samen met mijn maatjes van FRoS meld ik me bij Café de Snor. Verzamelplaats van de KAB lopers en De Loper lopers. Na het uitzwaaien van mijn maatjes die starten op de 7,5 km. begint het voorbereiden op de 15 km. De banaan gaat eraan, maar ook een ongepland stuk krentewegge. Die zit later toch wel iets in de weg, maar behalve ongemak en een mentale notitie zorgt hij gelukkig niet voor echte problemen. Ik weet nu ook precies hoe het toilet er bij de Snor uitziet want ik heb hem wel drie keer gebruikt die ochtend. Ik zou zweren dat de koffie van de Snor veeeeel sneller zakt dan die van thuis.

In het startvak tref ik wat nieuwe 'bekenden' van Instagram, de eerste kilometers lopen we samen op wat me een hele snelle eerste 5 kilometers oplevert. Het is wel aanpoten, maar de ademhaling blijft aardig onder controle dus ik laat me erop meevoeren. De dame met wie ik oploop, loopt de Montferlandrun als training en bij 5 km. gaat ze los. Sodeknetter wat loopt die vrouw hard! En dan trekt ze ook nog al lopend haar lange mouwen shirt onder haar korte mouwen t-shirt uit.
Ondertussen loop ik verder de roemruchte Peeskesbult op. Ik heb mij tot doel gesteld om deze hoe dan ook op te blijven hardlopen. Dat lukt en op de Peeskesbult, of eigenlijk bij het er vanaf denderen haal ik mijn eerste lopers in. Ha! Mijn eerste wedstrijddoel glansrijk gehaald.
Ik heb gepland om bij de waterpost tussen 7 en 8 km. even een paar passen te wandelen en behalve een slok water die ene 'gel van de dag met colasmaak' naar binnen te gieten. Deze gel doet me niet zoveel, de hele goedkope gel van de Duitse drogist en zelfs een halve banaan tijdens de Damloop hadden veel meer effect. Maar ook zonder turboboost zal dit me wel lukken. Er staat publiek langs de kant aan te moedigen en er staan midwinter hoornblazers langs het hele parkoers, hoe geweldig! Ik wilde al jaren eens zo'n winterwandeling maken om ze in actie te zien en nu krijg ik ze bij mijn inschrijving cadeau!

Ik draai de tweede helft van het parkoers op, de Beekseweg. Weliswaar mag ik hem nu over de weg lopen ipv over het fietspad zoals ik in mijn trainingen heb gedaan en de accenten in de klim komen daardoor iets anders te liggen. Gotsie, wat blijft het ook een pokken-end lang klimmen, maar kijk nou! De loopster voor mij heeft er moeite mee al stoempt ze dapper door. Ook heeft zij bovenop de bult een persoonlijk support team klaar staan, die heb ik dan weer niet. Maar als zij niet harder gaat en ik doorhark haal ik die ook wel in! Gelukt! Ik stuiter weer een stuk heuvel af en nu ligt de weg open en kijk ik uit op Zeddam aan mijn linkerhand. Dit vind ik mentaal gezien het venijnigste stuk.
Op het punt waar de 7,5 km. parkoers het bos uitkomt is het einde echt in zicht. Van daar is het nog maar 4 kilometer, dat zijn wel nog de drie heuvelen naar de gelijknamige weg maar in mijn hoofd draai ik al het mantra af 'Rondje Beerenclaauw, Rondje Beerenclaauw', mijn snelle rondje thuis.
Zo dichtbij is het, je bent er bijna, nu blijven doorhameren. Bij de rotonde staat ook weer veel publiek aan te moedigen net als vorig jaar. De laatste 2 kilometer vol op het gas, dat zal niet meer lukken. Ik zal mijn krachten echt moeten sparen tot na de laatste bult, want ik wil op zijn minst de schijn wekken dat ik er bij mijn entree in 's Heerenberg nog 'fris en fruitig' bijloop en dat die versnelling daar geen noemenswaardige inspanning heeft gekost. Op de Drieheuvelenweg loopt een stel dat mij voorin het parkoers inhaalde. Aan hun kleding te zien, lopen ze normaal gesproken trails (net als ik). Maar op dit moment hebben ze er helemaal niks aan want ik ga ze nu toch echt inhalen, ze gaan eraan! Net als die meneer met de korte krachtige poten, van mij!
Ploeterploeterploeter de Zeddamse weg op, hier is bijna niemand om de schijn voor op te houden, richting centrum van 's Heerenbergh. Ik kom veel mensen tegen die al op weg zijn richting auto's. Over de omroepinstallatie hoor ik dat "....de laatste lopers nu 's Heerenbergh binnen moeten komen."

"Hoe laat zou het eigenlijk zijn?" vraag ik me voor het eerst af. Ik hoopte binnen twee uur binnen te zijn, in elk geval sneller te lopen dan die 2:03:25 minuten van de Damloop. Ik heb werkelijk geen idee hoe ik er voor sta wat dat aangaat. Ik heb gelopen op mijn ademhaling, op inspanning en gelet op mijn loophouding. Ik heb het punt bereikt waar ik ga versnellen, hoppa de benen los! In een flits zie en hoor ik ter hoogte van de Snor mijn FRoS maatjes. En dan zie ik de klok bij de finish hangen; 1:55:bijna56 minuten. Mijn mond zakt zowat open! Omdat ik zo helemaal achteraan het startvak stond opgesteld kan ik daar wel zo'n vijf minuten vanaf trekken. Hop, nog een versnelling erbij aan! Kijken wat er nog inzit! Mijn 'hele stoute missie: onder 2 uur' is dus sowieso ook al gelukt!

Misschien is de top van de 15 km. binnen zien lopen en door een haag van aanmoedigingen roepend publiek aan weerskanten van de dranghekken binnenkomen op de midirun wel leuker, ik weet het eigenlijk niet. Achterin een veld zitten op een lange afstand is gewoon wat 'mosterd na de maaltijd' voor de mensen om je heen. Maar op dit moment kan me dat echt helemaal geen bal schelen.

"PR PR PR PR PR Prrrrrrrrrrr!!!!!" spin ik. Montferlands Euforisch!

Lopen voor een ander

Gepost door Els Kooi op dinsdag 27 oktober 2015 10:33

Op een van mijn zonovergoten oefenloopjes voor de 10 Engelse Mijlen van de Dam tot Damloop moet ik de knoop hebben doorgehakt. Ik was rijp voor mijn eerste Halve Marathon.

Maar dan wel meteen een bikkelwaardige! Ik wil Westenwind! Zout, schuimend zeewater dat over mijn voeten spoelt! En na afloop gezandstraald en gelauterd, met een kilogram zand in elke schoen over de finishlijn. Erwtensoep, Warme Chocolademelk met Slagroom, Thermofleece en Frostbite! Ik roep u op! Ik roep u aan!

En toen opende de inschrijving voor de Halve Marathon van Egmond. Wonderlijk wat lichte mate van oververhitting tijdens een training doet met een mens!

Die dus! En omdat ik graag wat betekenis wil geven aan mijn uiterst plezierige twee eerste loopjaren heb ik aangehaakt bij een goed doel waarvoor ik graag 250 euri (maar liefst nog meer!) wil proberen bij elkaar te lopen.

Mijn goede doel is Kibet4Kids. Opgericht door Hilda Kibet en haar partner. Zij proberen hiermee het basisonderwijs en de (preventieve) gezondheidszorg in de kansarme regio Kolol in Kenia op een hoger plan te brengen. Er is al veel bereikt in relatief korte tijd, maar er is ook nog heel veel nodig! En ik draag daar graag een steentje aan bij.

Zoals ik het zie zijn onderwijs en gezondheidszorg hele basale voorwaarden om te kunnen gedijen in het leven. Het is onnodig, oneerlijk en daarmee onacceptabel dat het niet voor iedereen vanzelfsprekend beschikbaar is. Als jij ook zo in het leven staat - of gewoon mijn blogjes leuk vind - wil je misschien wel een donatie doen.

Dat kan!

Hier moet je zijn voor meer info en het overmaken van je donatie:
http://www.geef.nl/actie/els-loopt-voor-kibet4kids

Life is so much better on the trails (6 reacties)

Gepost door Els Kooi op woensdag 14 oktober 2015 13:20

Er was eens .... zou het begin kunnen zijn van dit verhaal over een beginnende hardloopster die net 5 km. redelijk in de benen had zitten en was begonnen door te trainen naar 10 km.

Die hardloopster die met krap 5 km. in de benen besloot dat lopen op alles dat geen asfalt was, maar bijvoorbeeld een bos, een zompig weiland, een stuk strand of hei ook wel heel aanlokkelijk 'werkterrein' was. Die hardloopster die zich redelijk last minute inschreef voor een 5 km. over Nationaal Park de Hoge Veluwe en daar wegdroomde bij de start van de trailmarathon.

Stoere types, die traillopers. Een beetje Jan, Piet, Joris en Corneel, die hebben baarden! En calfsleeves, armsleeves, compressieshorts, Speedcross 3's (of blote voeten!), racevesten met waterzakken met zo'n slangetje waaruit ze kunnen drinken, Buffs om het hoofd, de nek en allebei de polsen want je moet echt overal op voorbereid zijn in de desolate wildernis die Nationaal Park Hoge Veluwe heet. Er lopen ook vrouwen tussen, wel grappig eigenlijk. Ze zijn een beetje 'Pippi Langkous' stoer, met wat meer kleur en wat meer fantasie dan gemiddeld, zeg maar.

En misschien, fantaseerde onze hardloopster, pas ik daar ook wel tussen. Als ik nog een jaartje doorloop. En dus liep ze .....

Geen marathon, zo heldhaftig hoeft het nou ook allemaal weer niet direct. Bescheiden 'beginnen met' trailtjes, eerst tot 10 km. toen er overheen. En zo stond deze hardloopster een jaar later aan de start van de 14 km. trail van de Hoge Veluweloop.

Het was een koude zonnige dag met een bijtende oostenwind. Te koud om ook maar een minuut stil te staan, eenmaal lopend te warm om heel veel meer te dragen dan een t-shirt. De roedel 14 km. lopers zette zich in beweging en het tempo lag aardig hoog.
Onze hardloopster weet dat het start tempo altijd te hoog ligt en dat je daar tenzij je continue blikken op een sporthorloge werpt nooit geheel aan ontkomt. Maar ja, dat horloge, daar doet ze niet aan. De hardloopapp staat aan, maar alleen om daarna te kunnen zien in grafiekjes, splits en hoogtemeters hoe ze heeft gelopen. Zolang je nog in een of twee zinnen kunt antwoorden op een vraag heb je een redelijk ritme te pakken zonder feitelijk op de plaats te dribbelen. En dus duurt het niet lang voor het geroezemoes van de lopers achter haar verstomt, en ook dat van de lopers voor haar trouwens want dat waren vijf minuten geleden nog de lopers achter haar. En dan wordt het heel rustig in het bos! Een meter of wat voor haar loopt een soortgelijk type loopster in een geel shirtje en verder is het hele parkoers voor haar alleen. Ze haalt 'geel shirtje' in, wisselt een paar woorden en loopt rustig verder. De afstand tussen haar en het gele shirt wordt groter. De loopster loopt haar eigen trail.

Trappetjes, maar er is niemand in de buurt die er last van heeft als ze de trappen in stevig wandeltempo opklimt en huppelend weer afdaalt. Man, die trappen! Tijdens de Stuwwaltrail afgelopen zomer waren die haar Waterloo! Maar nu, eigenlijk gaat het best ok met die trappen. En het blijken ook best wel veel trappen. Ze snapt niet dat ze er niet eerder op is gekomen maar als je de trappen af gallopeert, een soort huppel-sprong achtig bewegen, dan verstoort dat je ritme veel minder dan wanneer je orthodox naar beneden probeert te hardlopen, links rechts links. En dus klimt en huppelt ze kms lang trappen op en af. Lange en korte treden, maakt niet uit! Jie-Ha!

Dat besef dat je je eigen droom aan het dansen bent! Hardlopen is leuk, maar een trail hardlopen is nog zoveel, oneindig veel beter: #lifeisbetteronthetrails . Het is een race, een wedstrijd, een evenement, maar het voelt niet alsof er ook maar iets gewonnen of bewezen hoeft te worden. Dat ze hier loopt te genieten van een trail met heel veel trappen is de beloning.

Er zit nog een kersje op deze cake trouwens. Dat kersje heet Otterlose zand. De laatste etappe van de trail na de verzorgingspost op 10 km. Een zandbak die ruim 2 km. is opgerekt en die moet worden overbrugd. Voor haar lopen drie lopers die er veel geroutineerder uitzien dan zij. Maar mooi dat ze met stug haar eigen weg zoekend en tempo aanhoudend doorlopen wel weer twee van achter haar laat. Af en toe hoort ze ze nog, maar de afstand wordt groter. En tenslotte de laatste slingerende paadjes richting finish. Door de bomen zie je al waar het zich gaat afspelen en hoort ze de omroeper. Het is bijna jammer, het had best ook nog een paar kilometers langer gemogen.

Eigenlijk houdt ze niet van logo's en kreten op haar kleding, maar voor deze maakt ze een uitzondering: Life is better on the trails.

No Nuts No Glory (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op zaterdag 26 september 2015 04:39

Het is een beetje een taboe. Als laatste binnenkomen bij een hardloopwedstrijd. Een eer die lijkt voorbehouden aan dames (het zijn meestal dames, vraag me niet waarom. Kom op mannen van formaat! Deel in de glorie!) in de categorie 'meer dan volslank'. Nou ben ik geen maatje 0 - obviously - maar ik ben ook niet het soort 'volslanke vrouw' dat meestal na mij binnenkomt.

En als ik heel eerlijk ben, kom ik liever ook niet als aller- allerlaatste binnen. Maarrrrr, als ik het snot voor mijn ogen wegloop en desondanks door letterlijk iedereen wordt ingehaald, raak ik ook niet in paniek van de bezemwagen. Die blijft maar mooi achter me! Want ik zal die race uitlopen, al is het op handen en knieen. Ik heb nog nooit de limiet van een wedstrijd overschreden door 'te langzaam hardlopen' en wat mij betreft zal dat ook niet gebeuren.
Aldus mag worden opgetekend.

Maar afijn, het gebeurde me dus onlangs dan toch. Samen met loopmaatje S. liep ik de Bert Timmer Memorial Loop bij Duiven. Georganiseerd door mijn eigen kluppie, de Fun Runners on Sunday (hierna te noemen FRoS). We hadden ons ingeschreven op de 10 km. om zodoende te kunnen testen hoe we zouden gaan presteren op de Damloop later die maand.
We hadden de hele zomer getrained op die 16 km. Soms samen, soms met andere FRoS leden en soms ook alleen. Door vakanties was het alweer even geleden dat we samen een langere afstand hadden gelopen. Dus dit was een mooie gelegenheid om even te testen of we nog een werkbaar tempo konden vinden samen. Ik loop wat harder dan S. maar S. is iets beter in het aanhouden van een bepaald tempo. Ik loop meestal op gevoel en inspanning, wat goed voor me werkt bij trails waar een vlak tempo aanhouden bij voorbaat onbegonnen werk is. Maar bij een langere afstand over het asfalt is de tactiek van S. doorgaans handiger.

Dus we startten, werden er al snel door iedereen uitgelopen en liepen helemaal achteraan met zijn tweeen. We kwamen als laatste door op het 5 km. punt zo om en nabij de 38:nogwatseconden minuten. Helemaal niet gek, voor ons! Op naar ronde 2 van 5 km. Die leidde door het park en vervolgens langs een recht stuk over het fietspad, parallel aan het spoor. Pfff, dat was nou niet het meest inspirerende deel van het parkoers maar vaart maken kun je er dan weer wel. Onderweg werden we aangemoedigd door clubgenoten en vrijwilligers (vaak familie van ...) en dat maakt het dan weer heel bijzonder. Zoals L. die bij de waterpost in het park stond, toen heel snel zorgde dat hij iets verder op weer langs het fietpad weer stond te juichen. En die hele snelle jongedame en jongeman die het laatste stuk met ons kwamen oplopen voor wat morele ondersteuning. Inderdaad ging het tempo toen bij ons ook wat omhoog op de laatste 1,5 km. Een echte sprint naar de finish ging niet meer gebeuren, maar dat kwam ook doordat een van de organisatieregelneven E. ineens opdoemde met twee inderhaast geregelde bloemetjes. Voor de foto moesten we hand in hand de finish over. Als je als laatste binnenkomt, dan glorieus! Leuk voor het nageslacht!

Tot onze verbazing belandden we ook nog vlak voor het podium omdat heel attente parkoersrecordhoudster M. besloot haar bonus (een zuivelpakket en een bos bloemen) aan ons te schenken. En omdat wij waarschijnlijk nooit meer zelfs maar vagelijk in de buurt van een podium denken te gaan belanden, en in een opperbest humeur waren omdat we voor ons doen allebei een snelle tijd hadden gelopen, hebben we dat lekker over ons heen laten komen.

Een beetje gek moet je misschien zijn om als schildpad en slak uberhaupt aan een hardloopwedstrijd te beginnen. Je kunt ons ook 'vrouwen met ballen' noemen. "Hoe ouder hoe gekker" heette dat vroeger bij ons thuis. En het voorrecht van een oud gek wijf is dat je je nergens meer voor hoeft te generen.

Dus als het je ooit gebeurt, of je ziet het gebeuren. Denk aan ons en glimlach! No Nuts No Glory!

Yoga en trails, een update (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op dinsdag 4 augustus 2015 10:56

Op zoek naar overdracht van kennis en ervaring op gebied van trails lopen, ontdekte ik in aanloop naar de Koning van Spanjetrail leuke nieuwe mensen en initiatieven.
Ik had geoefend met Christian Reinders op de voormalige vuilnisbelt in Winterswijk en ik ontmoette Dorethea Bil die een leuke trailrun door de Velpse bossen had georganiseerd.

Dorethea bleek nog veel meer leuke nieuwe initiatieven te ontwikkelen waarover ze via een nieuwsbrief informeerde. Start to run-achtige cursussen specifiek gericht op trailrunning, combinaties van trailrunning met yoga, gezamenlijke trailruns in de omgeving en zelfs een bijeenkomst gewijd aan het maken van smoothies en sapjes.

Mei was een drukke maand voor me. Na de Koning van Spanje liep ik nog de Marikenloop met een vriendinnetje voor wie het haar eerste loopevenement was, een geslaagde onderneming.
Toen liep ik de Stuwwaltrail van 'nog net geen 12 km'. Dat was misschien net dat ene loopje teveel. Op mijn tandvlees kwam ik binnen en het enige wat ervan viel te zeggen was dat ik hem dan tenminste had uitgelopen. Welbeschouwd en na analyse van de cijfers en statistieken op mijn loopappje, stelde ik vast dat ik eigenlijk vooral te hard van stapel was gelopen, zeker gezien de warme temperaturen die dag. Doseren is al lastig tijdens een trail, want je klimt en daalt en je tussentijds herstellen kan lastig blijken. Na kilometer 5 of 6 brak me dat op, en toen moesten de zwaarste klimmen nog komen. Ondertussen heb ik me voorgenomen volgend jaar op herhaling te gaan, dit moet ik beslist 'ontspannenerner' kunnen lopen.

Loopmaatje S. had gevraagd of ik de Dam tot Damloop (10EM) met haar wilde lopen in september en daarnaast wil ik in oktober graag de Hoge Veluwetrail van 16 km. gaan lopen. Dit is die trail waar ik vorig jaar verlangend naar keek op weg terug naar ingang Schaarsbergen op mijn witte fietsje. Het leek nog zover buiten mijn bereik, maar ik heb de stoute schoenen aangetrokken en me dit jaar ingeschreven. Ik heb zelf een trainingsschema opgesteld, gericht op het uitbreiden van mijn kilometers naar ongeveer 17-18 (ik heb graag wat kilometers op reserve, het geeft me een mentale boost) waarbij ik mijn lange duurlopen zoveel mogelijk onverhard loop, maar ook wel eens kies om juist een tempo of intervaltraining onverhard te lopen en dan de langere duurloop voor een keer over de weg.

De nieuwsbrief van Dorethea belandde perfect getimed in mijn mailbox. Het aanbod: zomerclinics Yoga for Trailrunners ter kennismaking. Een combinatie van een korte trail door de bossen bij Velp, gevolgd door een yogasessie van ca. 45 minuutjes. Het leek mij een perfecte manier om weer wat trailervaring op te doen en de yoga leek me een interessant experiment in het kader van blessurepreventie. Ik plande ze in in mijn trainingsschema, vier woensdagochtenden in juli stond mijn programma vast.

Dorethea is een sprankelende persoonlijkheid die goed in staat is haar eigen enthousiasme voor het onverhard lopen over te brengen. De vaardigheden van het clubje van vijf op de woensdagochtend liepen best ver uiteen maar ze slaagde er steeds weer in iedereen de ruimte te geven binnen eigen kunnen en mogelijkheden extra oefening en vaardigheden te vergaren. Na vier clinics merkte ik echt dat ik weer makkelijker heuvels kon nemen door wat kleine technische aanpassingen. De combinatie yoga en hardlopen vind ik echt een eye opener. Ik merk dat ik persoonlijk veel meer heb aan het werken aan mijn soepelheid en houding dan aan het ontwikkelen van kracht. Voor mij was het dus een heel geslaagde nadere kennismaking bij iemand bij wie dat op een prettige, niet zweverige manier kan.

Mocht de Veluwezoom (Velp e.o.) in je actieradius liggen of je wilt best een stukje reizen om het ook eens te ervaren. Je kunt Dorethea's initiatieven vinden op www.start2trailrun.nl

Koninginnedag in Gulpen (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op dinsdag 5 mei 2015 20:31

Vrijdag 24 april 2015 en nog een week te gaan tot de Koning van Spanjetrail in Gulpen op 3 mei. Ik heb mijn 49e verjaardag gebombardeerd tot Koninginnedag, maar eerst heb ik nog een laatste test gepland, een meetmoment zo je wilt.

De Bergrace by Night in Wageningen; 7,5 km en op het eind een kilometer lang de Grebbeberg omhoog. Ik wil weten of het mij zal lukken deze geheel hardlopend te gaan overbruggen. Het is een wegrace dus niet helemaal vergelijkbaar met wat me in Limburg te wachten staat, maar het mentale element van de grote bult op het eind van je parkoers komt overeen. Ik heb me verkeken op hoe donker het is in Wageningen. Ik had verwacht dat het meer zou lijken op de Zevenheuvelennacht, maar het is gewoon pikdonker op die landweggetjes en hoewel er natuurlijk veel lopers om me heen zijn, brengen die niet heel veel licht mee. Maar ik heb er al snel een flink tempo in en tot ongeveer halverwege het parkoers gaat het goed. Maar dan, vlak nadat verkeersregelaars ons hebben geholpen de grote weg richting Oudehands Dierentuin en de Grebbeberg over te steken, maak ik ineens een flinke smak. Wat het is geweest, ik heb werkelijk geen idee…. Het is donker en mijn enkel voelt niet alsof ik me heb verstapt. Maar mijn knie en schouder voelen flink geschaafd en natuurlijk is er ook de schrik. Maar afgezien daarvan lijkt de schade beperkt dus herpak ik me. Schaafwonden schaar ik niet onder ‘ernstige blessures’, hoe vervelend ze ook zijn. Iets minder hard loop ik door en al snel voel ik het trekkerige gevoel niet meer. Tenslotte kom ik dan ook bij de Grebbeberg en eigenlijk loop ik die redelijk probleemloos omhoog. Misschien helpt het om niet te zien hoe steil een heuvel is (of niet is) als je hem loopt. In feite zie ik helemaal niets, behalve heel veel waxinelichtjes aan weerszijden van het parkoers. En dus ga ik bovenaan de heuvel bijna weer languit, maar ik ben vastberaden, dit gaat me echt niet gebeuren. Maar al met al ben ik bijna blij als ik zonder verdere kleerscheuren de finish over ben. Ik laat mijn knie schoonmaken in de EHBO tent, maar aan mijn schouder lijkt op dat moment niet zoveel te doen. Ik zoek mijn loopmaatjes op en samen gaan we ons omkleden om onze ‘heren loopmaatjes’ die vanavond de 11 km hebben gelopen binnen te juichen. Zodra ik even ben gaan zitten merk ik dat ik snel enorm stijf word, en nu de adrenaline is gaan zakken stijgt het besef dat dit toch wel een vrij pijnlijke smak is geweest. We feesten nog eventjes door zodra iedereen binnen is, maar ik ben toch wel erg blij wanneer ik later die nacht iedereen die in mijn auto zat weer veilig thuis heb gebracht. Het schakelen is op het laatst een vrij pijnlijke zaak en de hele week daarna leef ik op Voltaren spieremulsie en twee paracetemollen voor het slapen gaan.

Woensdag waag ik maar weer eens een loopje, mijn knie is weer rustig en inderdaad alleen geschaafd, maar mijn schouder is echt flink gekneusd. Erop liggen is volstrekt onmogelijk, ik slaap liggend op mijn rug. Met lopen heb ik er echter weinig hinder van en langzaamaan wordt mijn bewegingsruimte weer wat groter. Aan het einde van de week kan ik mijn arm weer alle kanten op bewegen, maar druk op mijn schouder is nog steeds erg pijnlijk. In plaats van naar de sportschool ga ik zwemmen en ook dat maakt het weer wat losser. Vrijdagavond nog een loopje met FRoS en ook hier geen hinder bij het lopen. Ik ben vrolijk bij het vooruitzicht zondag eindelijk mijn langverwachte trail te kunnen gaan lopen, dus ik stuiter alle kanten op.

Zaterdag reizen we af naar Zuid Limburg om alvast het startnummer op te halen en in te checken in het huisje dat ik via AirBnB heb gehuurd, net over de grens in het Belgische Plombieres. In het startdorp bij klimhal Rocca in Gulpen heerst al een gezellige drukte met veel lopers en standhouders die nog druk bezig zijn de boel op te bouwen.
In de verte ligt de Gulperberg in technicolour groen en koolzaadgeel tegen een blauwe hemel met schapewolkjes. Daar gaat het morgen gebeuren. Zou ik een hele snelle Afrikaanse zijn geweest, dan zou mijn trainer hebben gezegd dat ik in Goede Vorm verkeer, ze zullen nooit het woord ‘geweldig’ in de mond nemen. En als je ze vraagt wat hun verwachtingen zijn voor de race dan zullen ze glimlachen en iets antwoorden in de trant van ‘de dag zal het leren’. En zo voel ik me vandaag. Ik heb alles gedaan wat ik zou kunnen doen. Trouw getraind, specifiek getraind op heuvels en verschillende soorten onverhard terrein, goed naar mijn lijf geluisterd en waar nodig geimproviseerd.
Ik vind heuvels nog steeds niet makkelijk en er is een moment geweest dat ik me af heb gevraagd wat me bezielde om deze oversized grasbult op te willen hardlopen i.p.v. ‘zeg es iets geks, gewoon een halve marathon over een strak stuk asfalt zonder bobbels net als al die andere overijverige beginnende hardlopers die ik heb leren kennen op Instagram’ , Tja …….

Een trailclinic in Winterswijk maakt me duidelijk dat ik het echt van mijn raceday tactiek zal moeten hebben.En dat is mijn doel vandaag. Een slimme trail lopen; rustig starten, de echte pittige bulten waar nodig stevig wandelend oplopen, rustig hardlopen op de glooiende stukken en waar ik kan en durf zo hard mogelijk de heuvel afstuiteren. En als ik het dan goed heb gedaan hou ik aan het einde nog energie over om het laatste stuk over het gras naar de finish een sprintje te trekken.
Ik word ingehaald door mensen waarvan ik er in de tweede helft van het parkoers weer een paar achter me laat. Zoals de twee lokale dames die me in het bos inhalen om bij de eerste trappen bijna dood te blijven. Ziektes en naslepende blessures werken hen tegen, maar vandaag blijf ik daar liever niet te lang naar luisteren. Ik steek ze voorbij en zet mijn verstand op nul; ik wil “Omhoog! Omhoog! Omhoog!” Met een bonzend hart raak ik bovenaan de trap. Poeh! Even een paar keer diep ademhalen en draven maar weer. Dan langs een weiland bij de camping, die gasten hebben een geweldig uitje vandaag. Gewoon lekker in het gras gaan liggen kijken naar al die mafkezen die in een slinger de ene na de andere heuvel af marcheren, net een kolonne mieren op voorjaarsoefening.
“ Valt tegen, zeker?!”: zegt de man die languit in het gras ligt, naast een wandelwagen. “Nou, eigenlijk valt het me nog reuze mee!”; antwoord ik. Ik ga mezelf niet moe praten en sta dat anderen ook niet toe.
Het einde van de trail komt nu in zicht, maar als toegift heeft de organisatie dit jaar nog de Gulperberg in het parkoers opgenomen. Als toetje komt er een hele steile klim via een bospaadje omhoog. Voor mij weer een ander stel lopers dat steeds trager de heuvel opwandelt en klimt, en ook zij hebben het hoorbaar zwaar. Maar er is ruimte zat dus ga ik ook hen voorbij en wandel zo stevig mogelijk door en dan sta ik bovenaan. De finish is al inzicht en er is nog een steile afdaling. Deze is echt link en we waren gewaarschuwd, er liggen stenen en ALS je valt kun je je hier echt flink bezeren dus ik loop wel hard maar in uiterste concentratie naar beneden. En dan is er weer het grasveld waar we bij de start ook overheen kwamen, hier kan ik vaart gaan maken. Ik ontwaar mijn dochter die probeert een foto van me te maken. “ Hoi Mam! Je hebt echt een heel rood hoofd!”: zegt ze met haar typische, totaal niet veroordelende opgewektheid. “Dank je schat, tot zo!”

Ik kom binnen en het voelt geweldig. Kom maar door met dat bier! En die vlaai! Ik ben jarig, het feest is begonnen! Ik vergeet zowaar mijn Runkeeper uit te zetten. Als ik hem uitzet staat het op 1:17: en nog wat minuten. Dat betekent dat ik de Koning van Spanje sneller moet hebben gelopen dan de tijd die ik er op basis van mijn laatste onverharde duurloop over dacht te gaan doen. Hoeveel sneller weet ik op dat moment nog niet, maar het kan me ook vrij weinig schelen. Het is gelukt en goed gelukt!

A tale of trail (4 reacties)

Gepost door Els Kooi op woensdag 15 april 2015 10:46

15 april 2015 en de Koning van Spanjedag nadert met rasse schreden.

Ik heb me redelijk gehouden aan mijn eigen trainingsschema, alles wat je er aan toevoegt of verandert moet ten dienste staan van het einddoel. Ik had mijn ogen open voor een geschikte cross, maar geen kwam op het juiste moment met de juiste aantallen kilometers.

Toen ontdekte ik waar de trailrunners van NL en Belgie zich werkelijk ophouden op de social media en raakte tot mijn grote vreugde in de gelegenheid een echte korte trail in Velp aan mijn trainingsprogramma toe te voegen. De keus voor de afstand was nog even een vraag, maar naarmate meer bekend werd over het parkoers besloot ik toch te gaan voor de kortere trail. Omdat het toch wel een vrij pittige trail was met veel klimmende meters die in een vrij kort tijdsbestek moest worden afgelegd (vanwege de invallende avond), bleek dit ook inderdaad een prima keuze te zijn geweest. Het was een pittige training, maar het 'Hoera! Stuiter-stuiter-stuiter! gevoel' was volop aanwezig.

Een week later had ik een trailclinic gepland staan. Deze werd georganiseerd door Christian Reinders vanuit Run&BFit op de voormalige vuilnisbelt in Winterswijk. Daar is een crossbaan voor ATB's uitgezet waar trailrunners ook graag gebruik van maken.
Oktober 2014 ontdekte ik het initiatief dat toen net achter de rug was en ik had contact opgenomen om te informeren of de clinic nog eens georganiseerd zou worden en of hij geschikt zou kunnen zijn voor mij. Er zijn meer aanbieders van dergelijke trailclinics. Een was erg modieus en mindful, maar jemig wat duur! (weliswaar inclusief lunch, maar hoeveel mag een lunch met krentenbollen, belegde pistolets en een beker karnemelk kosten). Een was ruim 100 km uit mijn actieradius en nog weer een andere clinic had met de twee voorgaande gemeen dat het veronderstelde basistempo ruim 1,5-2 km/uur sneller is dan wat 'yours truly' loopt, en oh ja, zij loopt op dit moment nog geen Halve Marathon over de weg.

Ik was dus erg in mijn nopjes toen Christian aangaf dat ik met mijn wat lagere basistempo en mijn doel om de korte Koning van Spanje (iets meer dan 9 km en 200 klimmende meters) uit te lopen precies de beoogde doelgroep was en dat het inderdaad in de bedoeling lag om de clinic in elk geval voor de Koning van Spanje nogmaals in te plannen. Begin april was het dan zover, op een donderdagavond zou het gaan gebeuren.

Op het afgesproken tijdstip meldde ik me bij de crossbaan en trof daar een klein gezelschap aan dat ook graag aan trails of bootcamps deelnam. Na een korte uitleg over de eigenschappen van verschillende typen trailschoenen en materiaal vertrokken we van de parkeerplaats via een klein stukje bos naar de crossbaan. Uiteraard gingen we van de paden af en ontdekten direct de eerste grondregels voor het trailrunnen; til je benen op en kijk steeds een paar meter vooruit zodat je niet struikelt over afgezaagde boomstammen of afgewaaide takken.

Daarna kwam datgene wat zo eigen is aan trailrunning aan bod. Het klimmen en dalen van heuvels. Er zijn verschillende manieren. Je kunt natuurlijk inderdaad zo snel mogelijk een heuvel opspurten of een berg afstuiteren, maar op een langere trail die je niet kent is dat misschien uiteindelijk niet de beste taktiek.
Om je energie en ook je benen te sparen kan het soms handig zijn andere spieren aan te spreken door een andere klimtechniek te gebruiken waarbij je met je handen geplaatst net boven je knie, je bovenbenen wegduwt. Je wandelt en je ziet er tijdelijk uit als een holenmens met spit, maar je bent ongeveer net zo snel als wanneer je zou hardlopen (dat hebben we natuurlijk getest, meten is weten!). Je kunt rucksichtlos recht naar beneden stuiteren met grotere passen. Maar je kunt ook net als skiers kleine bochtjes maken en je pas verkleinen om zo, je snelheid controlerend, af te dalen. Op de vlakkere stukken kun je dan een gelijkmatig tempo lopen om wat te herstellen.

Spoorzoeken was het volgende aspect dat we zouden ontdekken. Trails worden doorgaans bewegwijzerd met linten en pijlen. Wij zouden ervaren hoe goed we waren in het vinden van een met linten uitgezette trailroute. Er was een klein stukje over de weg dat niet was bewegwijzerd, waarvoor we instructies meekregen. Een voor een werden we het bos ingestuurd. Dit was goed te doen en eigenlijk erg leuk. Ik verbeeldde me dat mijn padvindersgeschiedenis me hier goed van pas kwam en het gaf me de kans om lekker ontspannen hard te lopen.
Ik wist dat het zou gaan komen, en inderdaad bij een ven aangekomen hield het spoor op, om aan de overkant van het water weer verder te gaan. Het was gelukkig een van de eerste mooie avonden en ik had mijn shorts aangetrokken en mijn iPhone in een waterdichte armband, dus vooruit. Ik ging de plomp in, die iets dieper bleek dan kniehoog. Maar het was niet koud, dus ik stampte vrolijk door naar de overkant. En omdat de route daar ophield mocht het hele gezelschap nogmaals door het ven weer terug naar andere oever. Het advies is om vervolgens 'gewoon in beweging te blijven en door te lopen, het water stroomt vanzelf weer uit je schoenen' om te voorkomen dat je teveel afkoelt. Er was alleen een klein probleempje. Christian's assistent was nog niet weer opgedoken. Hij was als laatste achteraan gekomen om de linten onderweg te verwijderen. De man die na me was gestart met het spoorzoeken had hem nog gesignaleerd, maar toen had hij me ingehaald en ik had Andre in zijn opvallende gele shirt niet meer gezien. Hij bleek een deel van de uitleg van de route over de weg te hebben gemist, doordat hij boven stond te assisteren en was daardoor aan het dwalen geraakt. Trailrunners zijn ook notoire verdwalers lijkt het.

Tenslotte liepen we nogmaals bij de crossbaan omhoog waarbij de opdracht was zelf een pad omhoog en omlaag te kiezen, zoals je zou doen als je zelf een stuk gaat traillopen. Christian liep bij me. We hadden het over de Koning van Spanjetrail en over het verschil in mentaliteit tussen trailliefhebbers en asfalttijgers. Tijd is niet belangrijk en stukken (stevig) wandelen geen schande.

Ik heb me geweldig vermaakt en het was heel nuttig om nog even wat tips and trics mee te krijgen voor ik aan mijn trailavontuur in mei begin. Ik hoop echt dat Christian en Run&BFit deze clinic met enige regelmaat blijven aanbieden want traillopen is echt het leukste wat er is!

Trailtrainen (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op woensdag 11 maart 2015 10:44

Waar was ik gebleven? Oh ja! De Jutbergtrail(loop)van 7,5 km. in Dieren die ik, tegen alle hoop en verwachting in toch nog heb gelopen in 'vogels kijken' modus.

En toen werd het rustig, want ik ben in training. Op de Bergrace (7,6 km) na, eind april heb ik geen wedstrijden gepland tot aan de Koning van Spanjetrail. Tijdens de Bergrace hoop ik flink tempo te maken en te zien wat ik kan klaarspelen op een onbekend parkoers met heuvels.

Begin april heb ik wel een kleinschalige trail 's avonds in Velp op het programma staan en een trailclinic in Winterswijk, ook op een avond.
Die trail in Velp baart me eerlijk gezegd wel enige zorg. Hij is namelijk langer (12 km) dan de Koning en naar het schijnt ook vrij pittig. Ik besloot me in te schrijven omdat ik deze afstand tegen die tijd in mijn trainingsschema heb staan. Dat ik die afstand ga halen daar twijfel ik niet aan, maar hoeveel tijd me dat gaat kosten ...... (IIIIEEEEEKKKK!!!) Als alles volgens plan verloopt, heb ik de twee weken ervoor ook al dergelijke afstanden trail gelopen. Mocht ik dan merken dat ik echt nog te langzaam ben voor die afstand op dat moment, dan schakel ik terug naar de kortere trail (6 km) en probeer ik daar een constant zo hoog mogelijk tempo te maken. "Altijd een plan B hebben!"
Die clinic wordt volgens mij gewoon leuk, twee uurtjes 'tips and trics' in de praktijk voor beginnende trailers op locatie van de voormalige vuilnisbelt in Winterswijk. Eens zien wat we daarvan mee kunnen nemen naar Gulpen in mei.

Mijn eerstvolgende 'spannende onderneming' is aankomend weekend. Ik heb me door twee trailende loopvriendinnen enthousiast laten maken voor de instap Stuwwaltrail eind mei van 10 km. En dit weekend gaan we dat parkoers bij wijze van training met zijn drieen lopen.

Het geeft een bepaalde rust om je te focussen op een doel en bij elk initiatief dat je onderweg als wortel onder de neus wordt gehouden, af te vragen of het ECHT past in je schema. Mei wordt een drukke maand met de Koning van Spanje, de Marikenloop en de Stuwwaltrail.
Daarna wordt het weer wat rustiger. Ik ben van plan deze zomer door te trainen voor langere afstanden zowel trail als over de weg. De 10 EM bij de Dam tot Damloop, een trail van 14 km. eind Oktober en de 'echte' 15 km Montferlandrun liggen in het verschiet.

En als alles mee blijft zitten, droom ik stiekum al een beetje van Egmond of Schoorl ......

De Auw-factor (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op woensdag 11 februari 2015 16:16

Zonder enige waarschuwing, bijna geniepig was 'het' erin geschoten die zondag na een koude en natte loop met FRoS. Meegelift op een verkoudheid diende de enorme stijfheid zich aan. Een onderrug die op slot ging en vertikte nog mee te werken.

Wat zullen we nou krijgen dan? De verkoudheid kon ik al vrij snel succesvol afweren met hulp van mijn twee vrienden Citrosan en Neusspray. Maar rust, licht rekken en strekken, tijger- en FITbalsem, vroeg naar bed, mochten allemaal niet baten en het kwam me bar slecht uit!

Zaterdag wilde ik namelijk de 7,5 km lange Jutbergtrail gaan lopen als aftrap voor mijn trainingscyclus voor de Koning van Spanjetrail in mei in Gulpen. Maar nu was dat heel twijfelachtig, niet alleen de Jutbergtrail, maar ook of ik 'op tijd' zou kunnen starten met mijn zelf opgestelde trainingsschema.

Die had ik in een ochtend, met een schuin oog op het schema van mijn veel verder trailende loopvriendin H. in elkaar gezet. Ik had de afstanden en de verhouding van de afstanden en intensiteit tot elkaar in haar schema, vertaald naar mijn 10 km. trail. En zo had ik een mooi rooster gemaakt waarin drie keer in de week wordt hardgelopen, twee keer gefitnesst en twee dagen wordt gerust. Twee dagen op, een dag af! Er was gedacht aan lange off road bedoelde duurlopen die eerst rustig oplopen in afstand en in aanloop naar de Koning van Spanje ook weer aflopen, aan de wekelijkse intervaltraining met FRoS en een derde training waarin afwisselend ruimte zou zijn voor heuvels, tempo en off road technieken. Er zat zelfs nog een oefenwedstrijd in om mijn snelheid en uithoudingsvermogen te testen heuvel op. Dat schema werd donderdag doorgenomen met mijn trainer van FRos en goedgekeurd.

Maar, dan moet je dus niet maandagochtend als een stijve plank uit je bed komen. Zelfs een wandelingetje naar het dorp deed al zeer, al maakte langer wandelen de boel wel weer losser.
Vrijdag was ik dit helemaal beu! OK, die Jutberg zou ik dan misschien niet kunnen lopen, maar ik ging toch niet nog een week leidzaam zitten afwachten of deze verrekking zichzelf zou 'ont-verrekken' en dus belde ik de sportfysiotherapeut waar al mijn loopmaatjes naar toe gaan. Hij behandelt veel lopers, ook ons locale talent en trainer Tom.

"Tim heeft je in no time weer op de been!" luidde de aanbeveling. En Tim stelde mij niet teleur, een beetje buigen hier, duwen daar en trekken aan mijn been, onder het uitwisselen van informatie - "Dus het is geen obstakelrace?" - en het euvel was verholpen. Ik mocht later die dag een voorzichtig loopje proberen, als het goed ging en ik zou mezelf ook de ochtend erna met hulp van zijn oefeningen weten los te rekken en strekken dan kon ik de Jutberg voorzichtig lopen. En zo geschiedde.

Ik heb de Jutbergtrail in Dieren gelopen, heel rustig aan, geen wilde plannen, geen noodzaak om een tijd neer te zetten. Gewoon ervaren. Het was beregezellig met een paar trailminnende loopdames en hun vriendinnen die zich bij ons aansloten.

De rug is na een controle behandeling nog steeds rustig. Volgens Tim zou de pijn als ik trouw souplesse, buikspieroefeningen (DE plank!) en kniebuigingen blijf doen niet moeten terugkomen.

Dit is weer een nieuwe fase in mijn 'loopcarriere', de sportfysio. Ik had er nog nooit een in levende lijve ontmoet, maar eens moet de eerste keer zijn.

Leeuwenhongerrrrrrr (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op maandag 26 januari 2015 12:04

Leeuwenhonger had ik.

Honger om eindelijk bovenop die Safarirun te springen. Sinds oktober was ik bezig geweest deze spreekwoordelijke trofee te observeren, het van alle kanten te benaderen zonder het vroegtijdig op te schrikken. De bewegingen te imiteren en zo te leren. Een te worden met haar typerende habitat, de bulten en bochten. Proberen me niet van de wijs te laten brengen door een te rooskleurige weersvoorspelling voor de dag die ineens helemaal anders kon uitpakken door - zeg es iets geks - hevige sneeuwval op vrijdag en zaterdagnacht.

Deze leeuwin (maar het kan ook een tijgerin zijn geweest) was uit op een sterke openingszet. Behalve het fenomeen cross te besluipen, had ik mijzelf ritueel in de roofdiermodus gebracht door de passende versierselen aan te brengen. Tijgerarmwarmers en een tijgerhaarband bij een t-shirt in de clubkleuren met korte mouwen (dan zorg je wel dat je flink tempo houdt, een kouwelijke grote katachtige is ECHT geen kijk gelijk smiley )

Mijn 'mentale edge' had ik vorige week gehaald uit het 13 km trailen door bos en over heide met een stel veel snellere lopers.

Maar op 25 januari moest het dus gebeuren en het had flink gesneeuwd rond het Arnhemse. En in die hoeveelheid sneeuw had ik nog niet eerder gelopen. In het gebied rondom het startvak en bij de tenten waren sommige stukken bovendien nog redelijk glad geworden, wat mijn trainers die de 5 km (Leeuwenloop, op spikes) en de 10 km (Buffelloop, geen spikes) wilden lopen wat zorgelijke blikken ontlokte. Phoeh, spannend!
Maar heel veel kon ik er ook niet aan veranderen. Met deze sneeuw, dit parkoers en mijn citytrailschoenen moest het gebeuren, God zegene de greep!

Na een belletje zette de kudde leeuwinnen zich in beweging. De eerste kilometer was wat krap, het pad was hier vrij smal en ik zat redelijk achterin. Ik was erg blij dat ik op 1 januari jl. de 'oliebollensafari' parkoersverkenning had gelopen. Zo wist ik dat ongeveer bij kilometer 1 de eerste en ergste heuvel is overwonnen waarna het vrij vlot naar beneden afloopt. Aangezien mijn citytrailschoenen prima overweg bleken te kunnen met deze sneeuw, heb ik hier de tank opengetrokken en ben ik die bult afgedenderd om pas voor kilometer drie weer iets vaart te minderen. Sneeuw, en de kou waarin ze bestaat bleek toch wel een enorme energievreter dus af en toe maakte ik een paar wandelpassen, maar aangezien mijn tempo op het moment dat ik hardliep behoorlijk aan de hoge kant was voor mij, was mijn doorkomsttijd bij 4 kilometer iets van 28 minuten. Wow! Dat is ongeveer de tijd die ik bij mijn 5 km PR op de weg hoorde bij die afstand. Alleen had ik toen regelmatiger gelopen en nog reserve in de tank, daar was vandaag geen sprake van.

Dat de kilometerbordjes van de organisatie niet helemaal (helemaal niet?) klopte had ik ook al geconstateerd, die liepen hopeloos achter bij mijn tussentijdse updates van Runkeeper. Daar heb ik me dus ook niet door laten afleiden. Gewoon een zo constant hoog mogelijk tempo aanhouden en kijken wat er vlak voor de finish eventueel nog voor versnelling in zit.

Ik had echter niet verwacht dat ik in zicht van de finish het cijfertje 31 en een laag secondencijfer zou aantreffen. Aangezien ik pas na een halve minuut over de startmat was gekomen, kon ik uitkomen op 30 minutenennogwat?

Nou, daar kreeg deze leeuwin een enorme dot energie van. Een paar grote kattensprongen verder was ik weer over de mat.

Mijn tijd 30:48 minuten. Helaas bleek het parkoers inderdaad maar 4,5 km lang, dus een 'echte' 5 km komt uit op een lage 34 (heb ik me laten voorrekenen, ik ben zelf nogal cijfer en rekenblind). Maar toch! Mijn eerste cross en met sneeuw. Ik ben dik tevreden met mijn 'debuut' en hardlopen in een besneeuwd bos is geweldig.

Hele stoute schoenen, en modderig ook! (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op woensdag 21 januari 2015 09:38

Waarschijnlijk bestaat er een soort algemene,meestal geldende, beproefde waarheid die zegt dat je een week voor je doelrace niet ineens gekke dingen moet doen.

Zoals afwijken van je trainingsprogramma dat 5 km joggen voorschrijft en ineens met een groep veel meer gevorderde lopers 'een rondje in het bos te maken'.
Dat rondje is namelijk gegarandeerd verder dan 5 km. Ook veel sneller dan 'joggen'. Zeker als jouw 'joggen' ergens rond de 6,7 km/uur ligt, en je nog steeds verdomd hard moet aanpoten om hun 'joggen' van 8 of 9 km/uur meer dan 3 kilometer achtereen aan te houden.

Maar aangezien ik schijnbaar de enige starter was van het vriendengroepje dat zich bezig houdt met 'Fun Running on Sunday' die afgelopen zondag graag nog wat modder en als het kon ook nog een heuvel wilde pakken in aanloop op de Safarirun volgend weekend, en omdat het Bergherbos waar ik anders heen zou zijn gegaan het toneel was van de Bosloop van Beek, besloot ik op het allerlaatste moment me aan te sluiten bij de vaste kern voor mijn eerste echte FRoS experience.

Het gezelschap bleek de Rozendaalse heide te hebben uitverkoren voor deze expeditie en na wat zoeken vond ik ze inderdaad op de parkeerplaats op de Pinkenberg. Ik werd uiterst hartelijk begroet, de meesten heb ik ondertussen al eens ontmoet bij een wedstrijd of op de nieuwjaarsreceptie. Na wat social talk en wat rekken en strekken vertrok het spul, in redelijk hoog tempo het bos in. Het eerste stuk was meteen al vrij heuvelachtig en pittig en inderdaad ook behoorlijk modderig.

De eerste drie kilometer heb ik me nog afgevraagd wat me bezielde om me nu al hieraan te wagen, maar toen kwam ik lekker in de flow. Af en toe stopt het gezelschap op een kruispunt zodat iedereen weer bij kan halen en de achterste loopt nooit lang alleen voor er een aantal weer teruglopen om je op te halen. Dus met die ingebouwde op adem pauzes was het eigenlijk prima te doen.

De omgeving was prachtig, bos en heide met een heel klein laagje sneeuw dat als poedersuiker op de struiken en bomen was blijven liggen. Er waren hele stukken single track waar ik een heerlijke cadans wist te pakken en dan was het genieten! Voor mij is dit nog steeds het 'aan de kroonluchter hangen-gevoel' Dit is waar je voor doet, midden tussen de elementen en als de kans zich voordoet, gedeeld met kindred spirits. Mensen met wie je dat gevoel deelt. Bij elke plas modder waren de grapjes niet van de lucht, door FB wist namelijk iedereen dat ik 'graag nog wat modder wilde pakken dit weekend'. Ook waren er grapjes die gingen van 'we zijn er bijna, nog 1 kilometer' of juist 'nog maar 5 kilometer Els!'

Uiteindelijk stond de teller op 13,2 km toen we weer bij de parkeerplaats terugkwamen en ik denk dat we mijn 'ontgroening' of juist 'begroening' - de FRoS clubkleur is groen! - compleet mogen noemen.

Was ik moe? Ja, best wel! Had ik spierpijn? Nou, ech wel! Maar die was maandag eigenlijk heel hanteerbaar, ik heb wel ergere spierpijn gehad van mijn eerste trainingen met FRoS op vrijdag.

Gister heb ik maar even een niet al te wilde 3 km interval training gedaan, en vrijdag ga ik nog een keertje trainen met FRoS.

En dan zondag a.s. los op de Leeuwinnenloop, de 5km voor vrouwen van de Safarirun. Ik ben benieuwd wat mijn trainen op onverhard terrein me hier gaat opleveren.

En soms moet je gewoon lekker alle conventionele wijsheid laten voor wat ze is, je stoute schoenen aantrekken en je gevoel volgen dat zegt dat de tijd is gekomen je buiten je comfort zone te begeven.

2015 Bring it on! (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op maandag 5 januari 2015 11:48

24 december 2014 om 08.00 uur zou de inschrijving voor de MudSweatTrails Salomon Koning van Spanje opengaan en 'Boy, was I R.E.A.D.Y !!!!'

Wekker op 07.30 uur, mastercard lag klaar, is de iPad opgeladen? (Jah! de iPad is opgeladen!)
Maar zoals die dingen bij mij dan gaan word ik ruim voor de wekker wakker, start de inschrijving een half uur eerder (phew! toch blij dat ik alles al in geweer had gebracht!) en wordt de inschrijving via automatische incasso afgehandeld, geen mastercard nodig.

En tja, het zijn natuurlijk de die-hards van de langere afstanden die echt die dag om 08.00 uur paraat moesten zijn, want binnen 24 uur was de hele race volgeboekt! Maar het is gelukt! Ik ben binnen!

Mijn planning voor het eerste half jaar beweegt zich ten dienste van dit wapenfeit: in mei 2015 loop ik (bijna) 10 km trail in Gulpen.

Wat zal ik in de aanloop nog es even aan hardloopevenementen meepakken? De Safarirun op 25 januari a.s. is mijn eerstvolgende doel, 7 februari a.s. heb ik me ingeschreven op de Gelre Jutbergtrail (het predikaat 'trail' verkoopt, zoveel mag duidelijk zijn, deze loop heette in 2013 getuige de archieven nog gewoon 'Gelre Jutbergloop'. Maar he! voor een kop erwtensoep kun je mij wel gek krijgen, zouden ze ook Unox mutsen uitdelen?)
In Winterswijk wordt ergens tussen februari en april nog een trail clinic voor beginners georganiseerd op de voormalige vuilnisbelt achter de bekende enorm grote kampeerwinkel, ook die staat op mijn bucketlist voor 2015. En ik heb mijn oog laten vallen op de aprileditie van Bergrace by Night. Omdat mijn loopmaatjes hem allemaal van harte aanprijzen, omdat de Grebbeberg ook verhard een mooie test is, een ruime week voor de Koning moet worden beklommen. Of ik dan de 7 of de 11 km ga proberen, moet ik nog even bedenken. En de Marikenloop 5 km. er als social run achteraan. Omdat ik hoe dan ook wat heb te vieren op deze loop 'waar het allemaal mee begon'

En daarvoor, erna en eromheen ga ik vooral lekker lopen!

Ik wens al mijn loopvriendjes, hier op Looptijden, op Instagram en In Real Life een prachtig jaar in goede gezondheid. Moge je wensen en doelen je langs een prachig pad voeren, maar vergeet niet af en toe de rozen te ruiken!

Montferland(midi)run 2014 (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op maandag 8 december 2014 10:00

De ochtend NA de dag en ik weet gewoon niet zo goed wat ik ervan moet zeggen, of waar ik moet beginnen.
De Montferland(midi)run 2014 is geweest, ik heb hem gedaan. En ik heb hem echt meer dan goed gelopen (in 52:41 minuten), met zelfs nog peut in de tank voor een versnelling op de laatste kilometer en een sprint aan het eind.

Het was gezellig, zo met een heel stel FRoS loopmaatjes op pad en soort van een beetje 'binnengesmokkeld' worden in de KAB verkleedruimte en ook nog een t-shirt toegespeeld krijgen (ik had keurig zelf betaald voor mijn Montferlandrun, en dan voel ik me nog bezwaard om een kopje koffie en een krentewegge aan te nemen).

Ik vond het geweldig om al die toppers te zien finishen op de 15 km, het ziet er zo makkelijk uit. Als 'een rondje joggen voor het ontbijt'. Maar ook om vrienden en bekenden te spotten, tussen de finishers. T. rent mee in de (sub)top en zet een knappe tijd weg, later blijkt hij zelfs nog even opgelopen te hebben met DE Paula Radcliffe en hij heeft bewijs, de Kiekjesdief heeft hem in actie op de foto met het Britse marathonkanon. Hij was ook de snelste loper in een KAB shirt op de 15 km. J. ziet er nog fris en fruitig uit, E. trekt met zijn laatste krachten nog een sprint, knap hoor! Na al dat gedoe met zijn knie.
Wat ziet het er eigenlijk grappig uit zo'n finish. Sommige mensen lopen echt op hun laatste benen, anderen gaan vlak voor de finish nog even in de sprint. Gemotiveerd door de wegtikkende klok waarop in eens een PR als wortel in het blikveld verschijnt? Of zien de kans om die rug die ze de laatste 2 kilometer al zo irritant aanstaarde alsnog het nakijken te geven? Hoe zou dat er bij mij hebben uitgezien?

We hebben er ondanks ons voornemen om 'rustig te starten' steeds een behoorlijk straf tempo in gehad. Bij km. 2 liepen we ruim 9 km/uur. Twijfel, nog ruim 5 kilometer te gaan maar zolang het goed gaat, vooruit maar. Loopmaatje S. loopt op het verharde fietspad, ik op het bospad. "He, je wilt gaan trailen of je wilt het niet!" is mijn filosofie.
We krijgen gezelschap van twee heren. Een van hen doet S. een paar bruikbare tips aan de hand die het lopen voor haar meteen een stuk vergemakkelijkt op dit parkoers. De hele verdere loop zitten de heren net voor of net achter ons en S. trekt zich aan hen op. Prima, kan ik me meer op mijn eigen signalen concentreren. Maar deze keer verstoren mijn micro wandelmomenten haar flow een beetje. Maar samen onderweg zijn we nog steeds een stuk sterker en sneller dan wanneer we helemaal 'ieder voor zich' lopen. 'De laatste kilometer is elk voor zich hoor!' zegt mijn loopmaatje, vandaag lopen we net niet synchroon. Ik vind het helemaal goed, Prima!

De laatste bult op de Zeddamse weg is net bedwongen en 's Heerenbergh centrum komt in zich. Ik wacht op mijn visuele 'cue' om de versnelling in te zetten. Ik wil wel zeker weten dat ik dit ook kan volhouden als ik eenmaal ga. En dan ga ik! Nog niet direct helemaal voluit, dat bewaar ik echt voor de laatste 200 meters of zo, maar een stuk sneller en wat voelt dat lekker. Berg af de benen losgooien! Mijn ademhaling gaat nog steeds lekker langzaam maar die benen gaan een stuk sneller en ik kom nog een stukje rechter op. Langs de kant hoor ik iemand mijn naam roepen en in een flits herken ik een kennisje van Instagram dat had beloofd hier ergens te staan supporteren, nadat ze de 15 km wegens een blessure moest laten schieten.

Ondertussen schat ik in dat ik nog wel een tandje hoger kan naar de finish. Hier staan wat FRoS maatjes aan te moedigen en af en toe hoor of herken ik er een in een fractie van een seconde. Ook hoor ik dat S. nu toch weer vlak achter me zit. Later bleek dat ze aangehaakt had bij de twee heren en ze samen de eindsprint hebben ingezet. Dank zij haar 'haas' heeft ze op het laatst 12 km/uur gelopen. Dat moet natuurlijk vereeuwigd worden!

En dan weer richting KAB kleedruimte want het is echt flink koud. Onderweg kom ik nog een ander Instagram loopvriendinnetje tegen. Voor haar is de Montferlandrun, net als voor mij, ook het waardige besluit van een eerste jaar hardlopen. Dus vallen we elkaar in de armen en wisselen even snel ervaringen uit. Bij de KAB kleedruimte kom ik de andere, iets snellere FRoS-jes weer tegen op weg naar binnen en de 15 kilometerkandidaten op weg naar buiten. Op de groepsfoto en door naar het startvak. En dan is er even zo'n niks momentje.

Je doet van alles en toch eigenlijk ook weer niks. Je probeert op een beetje elegante wijze tussen de mensen door bij je tas te komen en je midden in die berg tassen en jassen om te kleden terwijl je de serveerster met een vol blad lege kopjes probeert te ontzien. Dan blijkt je krentenbol ergens onderin je tas te zijn beland, onder de bezwete kleding die je daar net in had gepropt, dus moet je die bevrijden, terwijl je hannest met je telefoon die nog in je armband zat, want je wil natuurlijk wel de familie even inseinen dat je weer binnen bent. Geen bereik, pffff!!!!

Even mijn lift opzoeken en uitzoeken hoe laat zij precies willen vertrekken en van waar. En dan loop ik door 's Heerenbergh dat vandaag natuurlijk enorm druk is. Nu valt pas echt op hoe koud het is! Ik ben erg blij dat ik toch besloten had mijn hele dikke parka met voering mee te nemen. Ik duik er helemaal in weg. Gek genoeg, biedt een plekje aan het hek vlak bij de finish nog het meeste rust. En daar sta ik te wachten op de eerste finishers en kom ik weer een beetje bij mijzelf.

Ergens van binnen begint het zachtjes te neurieen: "Het is gelukt! Volgend jaar loop ik de 15 ...."

It's a hill. Get over it! (3 reacties)

Gepost door Els Kooi op maandag 1 december 2014 10:53

Vrij vertaald: "'t Is een bult. Zet je erover heen!" Deze kreet kwam ik niet zo heel lang geleden tegen op het internet. Hij maakte me aan het lachen want overal om me heen waren medelopers met extra fanatisme nog even wat heuveltrainingen aan het pakken voor de Zevenheuvelennacht of Zevenheuvelenloop. Hetzelfde verschijnsel lijkt zich voor te doen met de Montferlandrun zondag a.s. in het verschiet.

Een onverwacht groot aantal FRoS-jes hadden zich zondagochtend verzameld om het parkoers voor hetzij de 7,5 km, hetzij de 15 km te verkennen (of oefenen). En net als in Nijmegen afgelopen maand, heerste ook in 's Heerenbergh een gezellige drukte op het parkoers en in de café's rond het marktplein.

Het was waterkoud, dus ik had wel drie lagen over elkaar aangetrokken. Dat doe ik volgende week niet weer. Wel neem ik nu dan echt een set droge (boven)kleding mee en een handdoek om koud zweet en rillingen nadien te voorkomen. Misschien ga ik proberen om ook nog ergens zo'n dun-past-opgevouwen-in-een-klein-zakje--gewatteerd-faux-donsjasje te scoren bij de Action of Hema.

Ietwat rommelig vertrok het spul vanaf de Slotlaan in 's Heerenbergh. Ik zette mijn hardloopapp met GPS tracker aan en het leek te werken. Tot nu toe was dat ook steeds gelukt, ondanks de soms wat slechte mobiele telefonieverbinding in het Montferland. Verder heb ik er niet meer naar gekeken en ik kon hem ook niet horen, maar wijte dat aan 'teveel bijgeluiden'. Af en toe keek loopmaatje S. op haar hardloophorloge en riep de huidige snelheid in km/uur. Voor haar was het parkoers nieuw en ze vond hem zwaaaarrrr!!!! Zeker met het koude weer en niet een echte warming up, was het inderdaad best aanpoten.

Het parkoers van de 7,5 km begint direct al met een lichte klim en vals plat. Maar al die keren dat ik de route heb getraind heb ik dat nooit zo als bezwaarlijk ervaren. Hier liep ik mijn eerste 8 km training en voor mij was dat vanaf toen gewoon een gegeven. Langzaamaan starten en dan bij kilometer 5 als het 'echt begint te heuvelen' lekker op stoom komen, om triomfantelijk als kersje op de cake de heuvel af de straten van 's Heerenbergh weer in te kunnen denderen.
Maar goed, het was verkenning. Er hoefden nog geen tijden te worden weggezet, dus we liepen zoals het ging en zoals gewoonlijk in de achterhoede. Af en toe een stukje wandelend en regelmatig kwamen er een of meer snellere lopers terug om ons weer bij de groep te vegen. Het was voor mij wel wat lastiger om daardoor in een flow te komen, maar al lopende zetten we een strategie uit. Verbeterpunt 1: was meteen al duidelijk: Opwarmen! Een rondje om Slot 's Heerenbergh moet het probleem wel aardig oplossen. Verbeterpunt 2: starten op ons eigen tragere starttempo (maar dat is in de wedstrijd geen punt meer). Bij de Drieheuvelenweg en de Zeddamseweg kom ik meestal goed op stoom, maar daar had mijn loopmaatje het pas echt zwaar. Ik denk dat als we maar het hele traject ons eigen plan kunnen trekken dat veel beter gaat.

En dan de Zeddamseweg, de laatste bult af en 's Heerenbergh weer in. Hier kregen we steun van trainer Rob die mijn loopmaatje probeerde te bewegen nog even een laatste sprint te trekken. Zelf heb ik - in de wetenschap dat ze niet alleen liep - nog even alles uit de kast getrokken en inderdaad flink de sokken erin gezet tot het eindpunt van het parkoers waar volgens de 'recidivisten' volgende week de finish ligt (niet hetzelfde als het startpunt). Ik zette mijn app af en moest - toch wat teleurstellend - constateren dat de GPS niet mijn kilometers had geregistreerd, al had het wel de totale tijd geregistreerd.

Jammer, nu weet ik niet hoe snel ik gister hebben gesprint die laatste 500 meter of zo. Maar de totaaltijd kwam uit op 58:55 minuten, waarvan we ongeveer 5 minuten zijn gestopt voor een warming up. In aanmerking genomen dat we dus ook nog stukken hebben gewandeld, hebben we hem dus samen in ongeveer 53 of 54 minuten gelopen! En dat in een training die niet helemaal op volle kracht ging. Dat belooft wat voor volgende week!

Het zijn maar bulten. We komen er wel over heen. En anders kunnen we altijd nog de strategie van Meb (je weet wel, Boston Marathon, Marathon van New York!?! Meb!) aanhouden. Het kan altijd nog zwaarder en het is geen schande om achterin te lopen (maar dan ondertussen toch een paar lopers kunnen inhalen door stug door te harken).

Zevenheuvelennacht (3 reacties)

Gepost door Els Kooi op maandag 17 november 2014 18:22

Jajaja, en ook die werd gelopen. De nacht: goed voor zeven kilometers en tenminste drie echte bulten.

Een tijde terug was ik al eens met een aantal leden van de loopgroep op parkoersverkenning geweest in Nijmegen. Het was gezellig druk die dag met allemaal lopers, die al dan niet in groepjes hetzelfde plan bleken te hebben opgevat.

De testrun pakte uiterst verrassend gunstig uit door hem samen met loopmaatje S. te lopen. We horen allebei tot de tragere lopers uit de groep, maar samen wisten we er voor ons doen zelfs 'bultopwaarts' nog een behoorlijk tempo in te houden. Het leverde me die dag zelfs een PR op, nog niet eerder had ik deze afstand sneller weten te lopen dan 54 minuten en dus zette ik mijzelf een nieuwe richttijd van 53 minuten voor deze 7 kilometer. Blij over onze resultaten hadden we besloten dat we deze tactiek voor D-Day ook zouden hanteren.

Dus togen we afgelopen zaterdagavond naar Nijmegen. In tegenstelling tot eerdere berichten bleef het die avond droog. En hoewel het fris was, was het niet buitensporig koud. Vlak voor het startvak openging gaven we onze rugzakken met reserve warme kleding af bij de garderobe tenten en trokken naar het oranje (achterste) startvak. Iets meer dan een kwartiertje na de start kwam ook hier de boel in beweging en konden we langzaam op weg naar de start die we ergens om 19.17 uur passeerden.

We hadden een mooi contstant maar niet al te gek tempo richting bult nr. 1. Daar zouden we het tempo iets laten zaken maar wel streven om alle bulten hardlopend te gaan bedwingen om de laatste twee kilometers gebruik te maken van de zwaartekracht.
Er gebeurt iets bijzonders als je het idee een bepaalde tijd te willen lopen loslaat en gewoon op gevoel gaat lopen. De kans op een goede tijd of zelfs PR was sowieso aanwezig. Wanneer je belangrijkste zorg is in de gaten te houden of de ander die ongeveer even snel is het nog goed bijbeent en de adem onder controle heeft en of ze voldoende ruimte heeft om prettig te kunnen lopen, wordt je aandacht verlegd en zolang dit allemaal nog steeds wordt bevestigd met 'ja, goed!' of bijgestuurd met 'iets langzamer' of 'inhalen?' zie en ervaar je meer van je omgeving. En zo kwamen we bij de feeeriek verlichte tweede bult waar de klassieke muziek ons verwelkomde.
"Wat een K## muziek!" mopperde mijn maatje, die duidelijk niet van de klassieke muziek was hartgrondig. Wat mij een enorme lachbui ontlokte. Ik ben min of meer opgegroeid met klassieke muziek en hoewel ik niet zo direct de juiste componist erbij wist te plaatsen, moet ik dit heel vaak hebben gehoord op zondagochtend. Donker was het er ondanks de prachtige lichtjes ook, dus was het ook nog een oefening in vertrouwen. Maar in elk geval konden we zien waar de weg afboog en na een slok water uit mijn bidonnetje konden we er weer helemaal tegenaan.

En daar kwam bult drie. Die waren we even vergeten, of misschien hadden we hem verdrongen! Dit is ook de enige bult waar we een heel kleine stukje hebben gewandeld. Maar vanaf toen was het bultafwaarts. De waterpost hebben we gelaten voor wat ze was, we hadden zelf bij ons en het tempo zat er lekker in. Tijd om de boel af te maken, we roken de stal. In een vaartje dat later tussen de 10 en her en der soms 11 km/uur bleek te liggen stuiterden we 2 kilometer lang de bult af.

De finish kwam in zicht. "Ik heb geen puf meer hoor! Ga jij maar als je wilt!"zei mijn loopmaatje. Maar mijn kop stond daar niet bijzonder naar. Ik had de energie er wel voor, maar het paste niet bij mijn energie van het moment om vooruit te snellen. We hadden dit samen gedaan, dus we zouden samen die finish over. Maar in zicht van het 200 meter bordje bedacht mijn maatje zich, ze wilde zich niet laten kennen dus toen ze zich alsnog in de versnelling zette pikte ik het tempo ook op. Seconden na elkaar kwamen we de finish over. De chipmail gaf 51.55 minuten aan. Ruim een minuut sneller dan mijn 'stoute dromen' richttijd van 53 minuten, geweldig!

Het was nog best een end wandelen van de finish naar de medailles en drankjes en ondertussen werd het ook een kwestie van tussen 'selfie' en
'groepie' producerende, tot stilstand gekomen lopers door manoevreren. "Wat bezielt al die mensen om uitgerekend vanavond allemaal tegelijk in Nijmegen te willen lopen?" grapten we.

Al snel kwamen we trainers Rob en Tom tegen. Tom had die avond succesvol een gesponsorde poging ondernomen om ten behoeve van Gezondelongen onder de 25 minuten te lopen en daarmee een leuk geldbedrag opgehaald. Ook de andere loopgroepmaatjes die al eerder waren gestart hadden hun eigen enthousiaste verhalen.

Dit was weer een heel nieuwe en positieve ervaring in mijn eerste loopjaar dat begin december rond is. Ik kijk al uit naar de Montferlandmidirun van 7,5 km begin December.

De Koningin van Spanje (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op donderdag 30 oktober 2014 16:42

Ja, ja, Jaaaaahhhhhhh!!!!! Ik heb de knoop doorgehakt!

Ik ga me inschrijven voor de Koning van Spanje (instap) Trail van 10 km. in mei 2015. Het zal best pittig worden, 200 hoogtemeters (dat kennen we), met een stijgings en dalingspercentage rond de 5% (dat kennen we nog niet).

Ik heb nog een half jaar om specifiek te gaan trainen en ik heb er zo'n zin in!

Maar eerst mijn twee grote 7 km lopen die me het afgelopen half jaar bezig hebben gehouden. De 7 Heuvelennacht (op een parkoers dat ik nog niet heb gelopen) en dan - het echte lekkertje wat mijn betreft - De Montferlandmidirun van 7,5 km. Op een parkoers dat ik inmiddels zo goed ken en waar ik me thuis ben gaan voelen. Ik weet waar ik me in mijn element voel en welk stuk ik het moeilijkst vind. Ik weet dat ik hem al eens in 53 minuten en een beetje heb gelopen en ik hoop mezelf ook hier - gedragen door de wedstrijdenergie en een half jaar trouw doortrainen - te overtreffen.

Dit had ik een klein jaar geleden nooit durven dromen en ik voel me de koningin te rijk.

Cross, bos, veld en trail (3 reacties)

Gepost door Els Kooi op zaterdag 18 oktober 2014 17:59

Floep, daar verscheen het op FB. Een aanmoediging van de trainer van FRoS om een hardloopdoel op te geven voor 2015, dan zouden we om tafel gaan zitten om een plan op te stellen. Nou, heel lang hoefde ik daar niet over na te denken.

Ik houd van lange lopen, maar ook vooral heel veel van zoveel mogelijk natuur en elementen te ervaren. Ik had bedacht dat 2015 het jaar gaat worden dat ik meer van het asfalt af ga rennen. Trail is zo te merken toch redelijk hip aan het worden, maar hoe noem je zoiets als je trail maar 5 km lang is. Bij 'trail' denk je toch eerder aan beginnend bij minstens Halve Marathonafstanden tot exercities van 50,60 of zelfs 100 kilometers lang.
Ik had me er eens in verdiept. Als het korter is heb je fenomenen als de veldloop, het crosscircuit, de bosloop. Terwijl een trail er af en toe nog kan nopen dat je stevig wandelt of zelfs klimt, gaat het bij een veldloop wel degelijk om snelheid maken. Tenminste, voor degenen die in de voorhoede lopen.

Een 'trail' beginnend bij 5 tot ca. 11 km. zag ik nog wel binnen mijn reeele mogelijkheden voor 2015, misschien een paar leuke wedstrijd over de weg van 10 km. leek me ook haalbaar. Maar goed, een ding tegelijk.

Gister hebben we het plan uitgezet. Ik moet nog even aan het idee wennen om het programma waar ik sinds afgelopen zomer mee bezig ben (en met veel plezier volgde) te onderbreken en een programma te volgen voor een snellere 5 kilometer, waarbij ik ernaar streef minimaal 1x per week het bos of de uiterwaarden in te gaan. Ik ben erg van het 'afmaken waaraan je begint', maar om me voorbereiden op de 5K crossloop die ik eind januari 2015 wil gaan lopen zou dit me niet helpen. De snelheidstrainingen die ik zou moeten volgen zijn niet uitvoerbaar van de weg af.

Morgen schijnt het warm te worden, ik ga maar es het bos in .... Mijn trailstappers 'uitlaten'

Vals plat (7 reacties)

Gepost door Els Kooi op maandag 6 oktober 2014 13:44

Vorige week besloot ik vrij impulsief me te schrijven voor de 5km. Hogeveluweloop.

Na twee zeer intensieve trainingsweken, leek mijn lijf en mentale gesteldheid behoefte te hebben aan een kleine hardloopvakantie. Dus zette ik het plan uit. Ik ging deze week drie keer hardlopen, maar dan toch vooral recreatief en een tandje rustiger. Ik had bedacht op dinsdag een kilometer of 5-6 te gaan maken met een goede vriendin en dan donderdag opnieuw 11,3 km volgens programma te lopen. Vrijdag zou ik dan weer gaan lopen met FRoS en niet al te ambitieus proberen te zijn. Om de nieuwe loopweek op zondag (gister dus) te starten met de Hoge Veluweloop van 5 km.

Alles verliep keurig volgens plan en hoewel ik wel behoorlijk stram was en zeurende spierpijn had op donderdag na het lopen van 11,6 km. bleek deze vrijdagochtend tot mijn grote vreugde al weer grotendeels verdwenen. Blijkbaar begint mijn lichaam zich in te stellen op de nieuwe wat intensere belasting. Ook na de training op vrijdag merkte ik al weer sneller herstel, ik kon opgelucht ademhalen. Zondag lopen zou geen enkel probleem vormen.

Omdat ik zonder familie op pad zou gaan, besloot ik het OV te nemen. Een ommmelandse reis, maar ach! Wel een mooi busritje en fietstochtje over park De Hoge Veluwe. Met eten, drinken en wat geld voor de hoognodige uitgaven zoals een enorme emmer koffie op NS station Arnhem en de bus in mijn sportrugzakje toog ik om 8.15 uur op pad. Keurig volgens plan was ik om 11.15 uur in het park bij Jachtslot Hubertus waar het loopfeest plaats zou vinden.
Ik had mooi tijd om het feestgedruis in me op te nemen. Stond even te kijken (en weg te dromen) bij de start van de trailmarathon. Een apart slag lopers zo te zien, met wie ik waarschijnlijk een voorkeur voor de ruige natuur gemeen heb. Het is toekomstmuziek. Of ik ooit een halve of hele marathon ga lopen, laat staan een trailmarathon is de vraag. Maar op de terugweg weg naar huis, later die dag kruiste mijn (fiets)pad het parcours van de 16 km trailloop een paar keer en wat zag dat er fantastisch uit. Kleine plukjes lopers in dat weidse herfstlandschap, ik had graag al in hun schoenen kunnen staan.
De 5 km. loop was een stuk minder weids en dunbevolkt. In feite was het zelfs wat overbevolkt naar mijn smaak. Het koste moeite om een eigen tempo en ritme te vinden en een paar keer moest ik even gaan wandelen om mijn ademhaling op orde te krijgen. Echt comfortabel werd het nergens en ik had ook geen energie voor een echte eindsprint. Ik probeerde dit van me af te zetten en toch te genieten van de prachtige Veluwe maar helemaal geslaagd voelde het niet. Desalniettemin bleek ik een gemiddeld tempo tussen de 8,5-9 km/uur te hebben gelopen en klokte ik een tijd van 34.59 minuten op het parcours dat stiekum 5,25 km. lang bleek te zijn. Toen ik vanochtend nog eens rustig keek op Runkeeper bleek ik gister op dat ene stuk opgeteld 409 meters hoogteverschil bij elkaar te hebben gelopen. In Duitsland heb ik in drie afzonderlijke sessies totaal 419 hoogtemeters afgelegd, en daar had ik me mentaal op ingesteld. Ik had gister ook niet het idee dat ik hoogteverschillen aan het overbruggen was, een echt Vals Plat dus.

Ineens wordt mijn 8,5-9 km/uur weer een stuk bevredigender. Ik ging niet naar de Hoge Veluwe om een snellere tijd neer te zetten, maar op een soort rare manier is mijn eindtijd nu toch een leuke bevestiging van mijn vooruitgang en heb ik mijn heel stoute droom even in 'living colour' gezien.

Deze week pak ik mijn training weer op. Af en toe mijn eigen plan volgen en luisteren naar mijn lichaam en geest heeft me duidelijk goed gedaan.

Het tempobeestje aangepakt (6 reacties)

Gepost door Els Kooi op vrijdag 26 september 2014 12:28

Er is een klein jaar verstreken sinds ik van uit het niets begon met hardlopen. Eerst werkte ik toe naar de 5km en de Marikenloop. Dat ging boven verwachting en dus maakte ik een plan hoe ik verder zou gaan.

Dat werd trainen voor de 10km in ca. 65 minuten. Eind mei begon ik en ondertussen zijn we in oktober en heb ik nog twee 5km lopen gedaan die elk weer sneller waren dan de vorige. Ondertussen zit mijn PR op 33:25 minuten. Dat had ik nooit durven dromen toen ik eraan begon.

Maar wat me wel een beetje verbaasde dat het verschil tussen mijn steeds snellere tijden bij evenementen en mijn tijden op dezelfde afstand in trainingen zo groot bleef.
En dat terwijl ik juist op de langere afstanden echt meetbaar hele minuten win door het stug doortrainen, bleef ik op de 5km tussen de 37 en 39 minuten hangen. Zou het kunnen zijn dat ik op een nieuw hobbeltje was gestoot, vroeg ik me af.

Mijn vorige hobbeltje was duur; ik vond het een marteling om WEL.VIER.HELE!!!!.MINUTEN!!!! achtereen te moeten hardlopen in de beginfase van mijn training, nu loop ik me liefde tot 1,5 uur als dat zo uitkomt. Die hobbel maakte ik onschadelijk met het lopen van zoveel mogelijk afwisselende routes en flink opzwepende muziek. Om vervolgens de muziek zo snel ik de hobbel had bedwongen weer van het menu te halen en het afwisselen van routes en zoeken van nieuwe routes te behouden.
Mijn nieuwe hobbel leek tempolopen in mijn eentje te zijn. Ik vind het gewoon 'niet zo leuk' maar in loopevenementen met enthousiastelingen langs de weg die je -zelfs als jij hen niet kent - aanmoedigen om vol te houden is het een ander verhaal. Dan kan de km-teller zomaar doorschieten naar voorbij de 9 km/uur.

Dit beestje ga ik natuurlijk ook de baas worden. Waarom? Omdat ik (ook) loop om mijn grenzen te verleggen en mijzelf uit te dagen 'er meer uit te halen'. Omdat ik het verschil wil weten en voelen tussen langzamer lopen omdat dit de bedoeling is op dat moment in het trainingsprogramma of uit lichte ongemakkelijkheid. Mijn instrumenten: trainen bij een loopgroep, waarvan een groot deel toch net iets sneller - of ook verder - loopt dan ik en mijzelf mentaal weer even opkrikken met behulp van het trainingsprogramma dat ik afwerk.

En zo toog ik gister op pad. Op het trainingsprogramma stond een langzame loop van 4,8 km met versnellingen op het eind. Ik nam mij voor mijn 'langzaam' te herdefinieren. Omdat ik weet dat ik inmiddels vrij moeiteloos en comfortabel aan de 8 km/uur zit zodra ik ben warmgelopen zou ik dit als minimum tempo aanhouden en dan zien hoeveel ik nog in de tank zou hebben voor de drie versnellingen op het einde. Ik had me ook voorgenomen om niet eerder te vertragen voor ik mijn 5km tijd had doorgekregen.

Dat bleek een redelijk succesvolle strategie. Mijn PR op de 5km haalde ik niet, maar ik was wel sneller dan mijn voorlaatste loopevenement. Sowieso was het de snelste tijd die ik in training op de 5km heb behaald.

En zo balanceer ik een beetje tussen luisteren naar mijn lijf en mijzelf uitdagen. Het heeft geen zin om te forceren met als resultaat dat je jezelf op een achterstand zet doordat je een blessure opliep. Maar als je alleen maar toegeeflijk bent naar jezelf kom je ook niet verder. Dat geldt voor lopen, maar zeker ook in heel andere gebieden in je dagelijkse bestaan. Eens kijken welk -niet hardloop gerelateerd - beestje ik nu eens in het nekvel zal grijpen....

Geen blog, gewoon Jippie!!! (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op dinsdag 23 september 2014 14:08

Na een moeizame training ontdekken dat je toch nog 2 minuten van je persoonlijke record op de 7,5 km hebt weten af te snoepen. Dat is me op de 5 km in training nog niet gelukt, dus dat maakte mijn dag vandaag weer goed.

Wat je drijft (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op maandag 15 september 2014 13:08

Vandaag voor het eerst in een maand weer eens bij de sportschool geweest. Tot ik vorig jaar december ging hardlopen, ging ik drie keer per week. al vrij snel werd dat flexibel 2-3 keer per week, afhankelijk hoe het lopen verliep.
Afgelopen zomer kwam er wat de klad in en enigszins tot mijn frustratie zag ik mijn benen gespierder worden, terwijl de buik, billen en romp toch duidelijk tekenen vertoonden van minder intensieve oefening. Hmmmmm!!!!
En aangezien een sterke romp toch wel heel behulpzaam kan zijn bij .... eigenlijk elke vorm van beweging, zeker het lopen van langere afstanden, besloot ik vanochtend om vanaf nu weer trouw in elk geval twee keer per week te gaan. We zullen zien, de kop is er voor deze week dan toch vanaf.

Maar terwijl ik zo wat bij stond te praten met een van instructrices (die ook loopt), kwam het gesprek op 'wat drijft je om te gaan lopen, en waar kom je je omslagpunt tegen'. Het punt waarop je je afvraagt waarvoor (of voor wie) je het nu eigenlijk doet.
Ik heb nu drie keer een 5km evenement gelopen en de laatste voelde voor het eerst echt helemaal OK, omdat ik toen het gevoel had het fysieke en het mentale helemaal op een lijn zaten.
Gister heb ik voor het eerst 11,3 km gelopen. De bedoeling was hem ca. 8 km/uur te lopen, maar ik had nog zo onwijs 'stramme poten'van de intervaltraining op vrijdagavond met FRoS dat ik me besloot te focussen op het eenvoudigweg lopen van die kilometers, ongeacht de snelheid en te genieten van de nieuwe route die ik had uitgezet voor deze afstand.
Ik ben nooit zo heel competitief ingesteld geweest, vermoedelijk ook om dat ik in mijn jeugd geen enkel buitensporig talent voor welke sport dan ook aan de dag legde. Voor hardlopen hoef je in principe niet zoveel te kunnen. Tenminste .... op recreanten niveau moet je gewoon vooral de vasthoudendheid of discipline hebben om drie keer per week te beginnen met je ene voet voor de andere te zetten in een tempo dat hoger ligt dan 'wandelen' en dat enige tijd achtereen vol te houden. Voor je het weet loop je inderdaad 5, dan 10, dan 15 km en misschien na een jaar of twee drie zelfs halve of hele marathons. Als dat is, wat je drijft natuurlijk.

Want je kunt ook gedreven worden door andere zaken en besluiten dat je loopevenementen helemaal niet leuk vindt. Omdat je nerveus wordt van het idee in competitie te gaan met jezelf of anderen. Omdat dat nooit hetgeen was wat je zocht toen je begon met hardlopen. Omdat in de natuur zijn is waar je blij van wordt. Of het directe 'in het hier en nu, in je lijf niet in je hoofd' zijn je ertoe drijft de deur uit te stappen en een uur lang je ene voet voor de andere te blijven zetten in een min of meer regelmatige cadans.

Waar die grens voor mij ligt? Geen idee, ik ben er nog niet tegenaan gelopen. Ik rek mijn persoonlijke fysieke en mentale grenzen nog steeds kilometertje verder of wilder voor kilometertje per uur sneller op. Ik weet het verschil tussen stramme spierpijn en spierPIJN en wat ik mezelf moet gunnen in elk geval. Misschien een voordeel van beginnen op latere leeftijd. Je hoeft niet meer zoveel te bewijzen aan een ander om je nog genoeg te kunnen verbazen over jezelf.

Afijn dat zijn zo wat mijmeringen op de maandagochtend. Jouw gedachten en ervaringen over 'wat je drijft om te gaan lopen' zijn meer dan welkom, mocht je geneigd zijn te reageren.

Fun Running on Friday (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op woensdag 10 september 2014 14:52

Na mijn ervaring tijdens de Bert Timmer Memorial Loop besloot ik dat de tijd rijp was kennis te gaan maken met een loopgroep.
De BTML loop was georganiseerd door een club vrienden uit Duiven e.o. die onder de noemer FRoS (Fun Running on Sunday) doordeweeks samen traint en op zondag een langere duurloop in de omgeving loopt. Wie zin en tijd heeft loopt mee. Ze hanteren geen contributie maar een lief- en leedpot. En ze hebben nu voor het tweede achtereenvolgende jaar een leuke en strak georganiseerde loop in de touwen weten te zetten voor een goed doel (vorig jaar de Hartstichting, dit jaar het plaatsen van een AED installatie in Duiven).

Van zo'n groep enthousiastelingen wilde ik wel deel uitmaken, dus nam ik contact op om te komen kennismaken. De trainingsgroep op vrijdagavond bleek qua tempo voor mij het meest geschikt op dit moment, dus meldde ik me op de aangewezen parkeerplaats op de aangewezen tijd. Er bleken twee trainers te zijn die beurtelings de honneurs waarnemen en samen zorgen dat er niemand achterblijft. Opwarmen: het hele spul bewoog zich naar het fietspad dat iedereen blijkbaar bekend was en zette al meteen de sokken erin. Zelf ben ik gewend om rustig dribbelend op gang te komen om dan na een meter of 800-10000 op stoom te raken. Maar goed, when in Rome ....., dus ging ik een versnelling hoger en probeerde zo goed als het ging het spul bij te houden. Het fietspad bleek via een viaductje naar het Horsterpark aan de andere kant van het spoor te voeren (weet ik eindelijk waar je uitkomt als je dat trappetje afgaat). In het park aangekomen, bleek er een soort veldloopachtige training op het programma te staan. Rennen door zand en dan op het laatste moment links of rechts uitwijken, zigzaggend van boom naar boom rennend over een ietwat modderig en dus glad grasveld, over een (met gras en brandnetels) overgroeid paadje rauzen, heuveltjes op en af, slalommend om bomen met laaghangende takken en tenslotte een scherpe bocht maken onderaan een bult. Als er een hardloopvariant bestaat van 'aan de kroonluchters hangen' dan is dit het wel ongeveer voor mij. Ik loop wel te puffen als een oud molenpaard, want hier heb je toch weer net wat meer conditie nodig dan voor 4 of 5 km rechttoe-rechtaan op de weg, maar voor mij is dit feest!

Tenslotte was het tijd om weer richting parkeerplaats te bewegen. Nog een laatste sprintje, maar heel veel reserve zat er niet meer in. Kom ik terug? Hou me maar eens weg!

Zaterdag werd ik aanmerkelijk stijver dan gemiddeld wakker. Zondag gooide de logeetjes wegens mijn dochter's slaapfeestje mijn loopplannen in de war, maar dat vond ik voor een keertje niet zo erg. Een dagje extra rust was heel welkom.

Maandagochtend was ik weer paraat: mijn eerste tempoloop van 25 minuten op een snelheid rond de 9 km/uur (met omlijstende warming up en cooling down kms). Het viel niks tegen, missie volbracht. Zo langzamerhand moet dit iets hogere tempo meer normaal en natuurlijk gaan voelen, uiteindelijk zou ik op ongeveer 10 km/uur gaan uitkomen door deze training. Daarna zien we wel weer verder.

De volgende stap is in elk geval gezet.

De Bert Timmer Memorial Loop (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op zondag 24 augustus 2014 17:34

Mijn derde (5km) race sinds ik in December 2013 startte met hardlopen. Het weer zit reuze mee; lekker zonnetje met een licht briesje. Geen drupje regen, die is ons lekker voorbij gewaaid.

Om 10.00 uur kom ik op mijn fietsje aan in het Horsterpark. Even zoeken naar het wedstrijdsecretariaat. Die blijkt zich voor het theehuis in het park te hebben geinstalleerd. Terwijl ik op het bankje voor het theehuis mijn chip in mijn schoenen probeer te rijgen raak ik in gessprek met de vrouw naast me. Zij blijkt filmpjes te maken voor Buurtlink.nl en ja hoor, ze mag me best vragen (en filmen) waarom ik dit loopevenement heb gekozen. Dan zie ik dat mijn Instagram loopmaatje Rianne vlak bij me is neergestreken. Tijd om elkaar in 'real time' de hand te schudden. En ik ontmoet nog meer vrienden en bekenden, voor mij is dat op die manier een 'first'. Buren, leden van mijn extended familie, ouders van kinderen die bij mijn dochter op school zitten, vrienden van de fotoklub die foto's van het evenement komen maken. Ik ben zowaar op een heel nieuwe manier in deze gemeenschap verweven geraakt.

Het startsein zal nu snel afgaan en ik zoek ergens achter in het startvak een plekje. Ik heb Runkeeper ingesteld op een vrije training met updates over mijn snelheid op elke kilometer. Al snel gaan we op weg en ik word aan alle kanten ingehaald. Niks aan de hand, rustig blijven doorakkeren en ook vooral rustig blijven ademen.

Bij kilometer 1. blijkt dat ik bepaald niet langzaam loop, maar de anderen vooral erg snel: 9,6 km/uur zegt Runkeeper, toe maar! Ik had me ook niet gerealiseerd dat er na mij nog zoveel andere mensen 'achterin het startvak' waren gekropen. Maar ik heb nog 4 kilometer te gaan en wil liefst ook nog even knallen op mijn laatste 500 meter, dus ietsje gas terugnemen maar. Kilometer 2. begin ik pas echt lekker in mijn ritme te raken en mijn tempo blijkt nog steeds rond de 9,1 km/uur te liggen. Wow! Dit soort snelheden voelen tijdens de trainingen een stuk ongemakkelijker. Zo kan ik de race wel geheel hardlopend afleggen, ook dat is een primeur. Op enkele gewandelde passen na, bij de verversingspost lukt dat ook keurig. Echt blij word ik als ik bij kilometer 4. ruim onder het halfuur zit, dit wordt een super PR ... en mijn meest ontspannen race tot nu toe. Ik passeer nog een kennisje waar ik al een tijdje achter hing en dan komt het park en de finish al weer in bereik.
Klein grapje van de organisatie, ze stuurt ons nog een stukje over het grasveld. Ik had mijn tempo al wat versneld, maar na het grasveld zet ik een flinke sprint in.

33:25 minuten blijk ik er later over te hebben gedaan. Ruim 2 minuten van mijn laatste PR af, en ineens heb ik een tijd te pakken die nog maar 3 maanden geleden vooral een hele mooi droom leek. Maar ik heb hem niet cadeau gekregen, het is het resultaat van een hele zomer consequent blijven hardlopen en trainen.
Ik heb ook het verschijnsel van de veel hogere snelheden tijdens loopevenementen eens even laten marineren en overweeg nu om toch bij de loopgroep aan te sluiten die dit evenement heeft georganiseerd. Het zou zo maar kunnen zijn dat eens per week samen met snellere lopers trainen mij naar nieuwe hoogten kan stuwen.

Tenslotte nog een flink compliment aan de organisatie van het loopevenement. Dit is de tweede editie van de Bert Timmer Memorial Loop. Hij is nog kleinschalig, maar bleek in haar tweede jaar al een flink toegenomen belangstelling onder lokale lopers te hebben verworven. De route is super duidelijk bewegwijzerd en de vrijwilligers doen perfect waarvoor ze op hun post staan. Het is een leuke route en natuurlijk zat ook het weer mee. Ik heb een topdag gehad en om me heen hoorde ik ook eigenlijk alleen maar positieve verhalen en zag ik allemaal vrolijke gezichten. Mocht je dus in de buurt wonen (Duiven, vlak bij Arnhem), loop hem volgend jaar mee en stuur het goede doel!

Plens! (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op donderdag 21 augustus 2014 14:25

Van de week mijn tweede 9,7 kms gelopen. Omdat mijn trainingsprogramma eigenlijk in miles is gedacht maar ik mijn instellingen op kms heb gezet, krijg ik dit soort afstanden te lopen (3,2; 4,8; 6,4 kms etc.)

Omdat mijn partner alweer aan het werk is en de school hier nog niet weer is begonnen, zou ik hem deze keer 's avonds lopen. Om een en ander soepel te laten verlopen (geen zoek- en zwerfmeters) besloot ik dezelfde route te lopen als tijdens mijn eerste poging. Net drie kilometers op weg begon het flink te regenen. Eigenlijk vond ik het niet zo heel erg. Het mooiste stukje route waar ik me op had verheugd, over de Leuffensedijk, moest nog komen en de wolkenformaties duidden erop dat dit deel van de route niet nat zou zijn. En ach, nat was ik toch al dus terugkeren was vanuit dat oogpunt bekeken ook weinig zinvol. Dus stampte ik door (volgens mijn lief loop ik als een tank, geen gazelle dus smiley). Het was erg rustig op de weg en de enkeling die ik tegenkwam deed vooral erg zijn best zo weinig mogelijk water over zich heen te krijgen met wisselend succes.

Op het mooiste stuk route aanbeland kreeg ik de bonus van de dag; niet EEN maar zelfs een dubbele regenboog in prachtig technicolour. En die ene wielrenner die zich ook niet door een dreigende plensbui had laten afschrikken om deze pracht precies 3 tellen mee te delen.

Zo'n 6 kms verder was de ergste nattigheid allang weer opgedroogd en mocht ik deze snelheid ruim 11 minuten sneller dan mijn eerste keer wegschrijven; mijn gemiddelde snelheid was ruim 1 km/uur toegenomen.

Nog een training voor mijn volgende loop zondag a.s. Ik denk dat ik maar even van mijn programmaatje afwijk (6,4 kms plus versnellingen) en een korte snelle training door het locale park ga organiseren voor mijzelf.

Zoef, zoef!!! (3 reacties)

Gepost door Els Kooi op donderdag 14 augustus 2014 10:40

Ondertussen ben ik een kleine week terug van mijn verblijf op een Duitse berg met bos en wijngaarden in het plaatsje Leiwen. Vanaf (en langs) onze camping liepen verschillende wandelroutes die prachtig in kaart waren gebracht en bewegwijzerd.

Ik besloot maar eens eenvoudig te beginnen met de familievriendelijke wandelroute van iets meer dan drie kilometer Mijn lief en ik hadden deze een keertje bewandeld en er zat een pittige en erg lange klim in. Dat viel hardlopend nog vies tegen, maar zelfs stevig gewandelde kilometers tellen in deze omstandigheden als training dus ik zal aardig zijn voor mijzelf. Mijn tweede sessie liep ik nog een keer die route, maar nam een afslag verderop die ik de eerste keer gemist had. Bij sessie drie besloot ik hem net andersom te lopen zodat ik de pittige klim nu eens bergaf zou lopen, maar verdwaalde daardoor. Terug op bekende terrein besloot ik een heel ander pad te lopen, door het bos langs het bungalowpark. Dat was helemaal fantastisch. Ergens zou ik ook weer omhoog moeten en inmiddels kende ik de omgeving wel zo goed dat ik wist dat het dan vrij steil omhoog zou gaan. Toen zag ik die hut van takken tegen een boom net van het pad af, met een klein paadje erlangs. In deze omgeving betekent dat dat grotere kinderen vanuit het bungalowpark aan het ontdekken zijn geweest. Ik liep en klom het paadje omhoog en zowaar! Ik kwam uit bij het hertenpark van mijn vakantiebestemming. Nog een stevige klim omhoog langs de weide en toen stond ik weer bovenop de berg met een geweldig uitzicht over het dal met wijngaarden en de moesel die daar een bocht maakt. Het laatste stukje door het bungalowpark terug naar de camping was ook nog even flink aanpoten, maar ik kwam zeer tevreden terug op de camping.

Van de week ben ik voor het eerst weer volgens mijn trainingsprogramma (10km in 65 minuten)gaan hardlopen op de weg. In vergelijking met zo'n bos heb je ineens de gewaarwording te vliegen. Later bleek dat inderdaad mijn gemiddelde snelheid flink omhoog was gegaan. Ik zat op 8 km/uur, maar voor ik dit trainingsprogramma heb afgerond zie ik 9 km/uur ook nog wel in mijn kaarten.

Ik concentreer me nu even op trouw mijn programmaatje afwerken en op 24 augustus zal ik de Bert Timmer Memorial Loop (5km) gaan lopen in Duiven. Ik ben zeer benieuwd wat voor vruchten mijn training me hier gaat afwerpen. Ondertussen kijk ik ook erg uit naar de 7Heuvelennacht en de Montferland Midirun van ca. 7 kms. Met een schuin oog houd ik de hardloopkalender in de gaten om te kijken of er in september of oktober nog een leuke loop is die ik er nog tussen kan stoppen.

Express perongeluk verdwalen en tien! (3 reacties)

Gepost door Els Kooi op maandag 28 juli 2014 20:51

De trailschoentjes kwamen op een woensdagavond aan en ik besloot het verkozen paar meteen donderdag te be-ontgroenen.

Tijdens een uitstapje eerder die week had ik gezien dat er een gemarkeerde wandelroute de uiterwaarden bij Aerdt inliep, het bleek het Rijnstrangengangen wandelpad te zijn dat ik totaal 16 km lang is en vanaf Oud Zevenaar via Pannerden naar Aerdt leidt (of andersom, hij is in beide richtingen te bewandelen). Omdat hij af en toe ook weer ergens de dijk op, de iets meer bewoonde wereld in leidt, had ik een deel van de route opgenomen in een lus die me door de uiterwaarden en over de dijken van Aerdt zou voeren.

Ik kon echter het beginpunt van de route die ik had uitgedacht niet vinden, maar wel een stuk van de route. Die bleek uiteindelijk in Oud Zevenaar uit te komen, maar voor ik die ontdekking deed had ik een trekveer naar mijn kant van de sloot getrokken en vervolgens het veer met mij erop naar de andere kade getrokken. Poeh! Pittig voor de armspieren. Langs smalle en overbegroeide paden rende ik - althans dat poogde ik - de route langs. Aaaahhh, het ware avontuur! Brandnetels en distels konden me niet deren, ik was in bikkelstand! Inderdaad een prachtige route maar zelfs toen ik weer aan de dijk kwam en langs de kerk rende drong nog niet tot me door dat ik inmiddels toch echt in Oud Zevenaar was aangeland, nogal uit de route aangezien mijn fiets in Aerdt stond geparkeerd. Wat te doen, wat te doen? Dezelfde weg terug dan maar! Dat ging goed tot ik het laatste stuk van het pad naar het trekveer ineens een berichtje zag staan dat het trekveer buiten gebruik was wegens werkzaamheden. Toen ik vertrok stond er een werkbusje maar het veer was nog bruikbaar. Er stond een tekeningetje bij hoe bij Aerdt te komen, over de weg. Hmmmm, dat was niet helemaal het doel van de oefening, zou ik niet toch binnendoor kunnen steken? Nou dat heb ik geweten, na een moeizame klim over een 'bergrif' van opgegraven zand belandde ik aan een maisveld. Geen doorkomen aan! En ik heb het echt geprobeerd! Na een tijd ploegen ben ik maar weer op mijn schreden terug gekeerd, mijn water was op en mijn rug brandde aardig van de zon. Het laatste stuk heb ik toen maar gewandeld, over de weg terug naar Aerdt. Laten we het maar een gemengd genoegen noemen. In mijn fietstas zat nog een fles water die ik in no time had opgeklokt en bij een boerderij in de buurt trof ik iemand die wel wilde bijvullen. Ik mocht ook pruimen proeven, op dat moment is het leven dan weer heel zoet. Mijn schoenen waren nat en smerig, maar hadden zich prima gehouden.

Ondertussen heb ik er ook een keer mee getrained in het park op een zachte ondergrond voor een echte snelheidstraining, en ook dat ging niet slecht. Ze redden zich ook prima op de weg, al draag ik voor een route over de weg toch echt liever mijn oude getrouwe Sauconies. Mijn trailers mogen wel mee op vakantie, want daar wil ik wat kleine loopjes proberen te organiseren voor mijzelf.

Vandaag had ik dan weer een hoogtepunt van een andere orde, mijn eerste 10km trainingsloop 'in the pocket'! Het gaat goeoeoeoeoedddd!!!!

Off road (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op woensdag 16 juli 2014 21:24

Al heel snel nadat het hardlopen begon te lopen, voelde ik me aangetrokken om ook de ruigere paden of de 'dit zijn helemaal geen paden' paden te gaan verkennen.

Deze zomer ben ik begonnen daar meer serieus werk van te maken en ga ik naast/tijdens mijn trainingsprogramma af en toe van de gebaande paden. De uiterwaarden of het bos in. Met een schuin oog kijk ik inmiddels naar trailevenementen en cross lopen onder de 10 km. Het is nog niet zover, maar voor ik weer een half jaar verder ben hopelijk wel.

Vast van plan mijzelf een paar 'stoute schoenen' cadeau te doen, had ik wat online onderzoek verricht en me eens laten bijpraten bij een outdoor speciaalzaak en besloten drie verschillende paren trailschoenen te laten aanrukken die bij een bekende online schoenenzaak in de aanbieding waren.

Mijn proefparen waren de Puma Faas 500 Track; de Asics Fuji Trainer en de Salomon X Tour.
De Puma zijn de meest 'bossige' stoere schoenen met een grof profiel. Ze zitten niet slecht, een beetje stug maar dat verwacht je ook bij zo'n schoen.
Van de Asics Fuji Trainers heb ik goede dingen gelezen. Zo zou het een lichte schoen zijn, ook geschikt voor het snellere werk, die niet spuugt op een stukje weg als dat zo uitkomt. Ik vind het een mooie schoen, voor een trailschoen oogt hij rank. Ik had al gehoord dat het vetersysteem niet bij iedereen goed valt maar wordt opgelost door het verwisselen van de dunne veters voor dikkere platte exemplaren. De schoen heeft een vrij lage heeldrop en dit voelt voor mij bij wat heen en weer rennen door de gang en woonkamer toch wel erg onwennig. Ik voorzie echt problemen voor mij als 'iets zwaardere loper' als ik hier zomaar enthousiast mee ga kilometervreten.
De Salomon X Tour is het duurste paar schoenen dat ik heb laten aanrukkken. Deze schoen zit al meteen het prettigst. Hij heeft wat mijn Saucony ook hebben, een vertrouwd gevoel van net genoeg structuur en solide schoen aan de voet en daarbij toch licht aanvoelen. En deze schoen heeft dus een zool die ook trails aankan al valt hij in de categorie 'urban running', ruig stedelijk terrein dus. Hij is ietsjes lichter dan mijn Saucony maar blijkt ook ongeveer dezelfde heeldrop te hebben. Ik las een recensie van iemand die de schoen wilde gebruiken om Spartans en Tough Mudders mee te lopen. Het voordeel van deze schoen was dat hij water dat eventueel je schoenen inloopt makkelijk weer kwijtraakt. In de uiterwaarden lijkt me dat best een handige eigenschap, hoe het in de winter uitpakt zal moeten blijken. Mijn saucony zijn ook niet waterdicht en daar ben ik de winter keurig mee doorgekomen.

Na wat heen en weer passen tussen de drie paren besluit ik uiteindelijk voor de Salomon X Tours te gaan, met de Puma Faas 500 track als goede tweede. De Salomon voelen soepeler aan en zijn erg mooi gemaakt.

Ik kijk er naar uit ze in de praktijk te testen en ze mee te nemen uit zwerven deze zomer.

De gazelle

Gepost door Els Kooi op zondag 6 juli 2014 22:25

Gelukkig bleef de griep weg en kon ik vandaag voor de tweede keer op voor de 8 kilometer. Het was al redelijk warm toen ik 's ochtends later dan ik had gehoopt op gang kwam, en omdat ik kon beschikken over de auto besloot ik de Monterferlandroute weer te gaan lopen. De bedoeling was dat ik hem deze keer sneller zou gaan lopen. De training gaf aan tussen de 7,9-8,1 km/uur maar gezien de afgelopen weken leek een constante van rond de 7,5 km/uur een mooi streven. Dat bleek achteraf redelijk gelukt al kan ik ook wat pieken rond de 8 en 9 km/uur terugvinden op Runkeeper en zelfs een uitschieter van 10 km/uur.

Dat zat zo: ik word regelmatig ingehaald, dat is geen punt want heel veel lopers zijn nou eenmaal sneller dan ik. Zo ook rond km 2 en 3, eerst door een man in een geel en daarna door een man in blauw shirtje. Maar ergens bij km 6 zit ik in een lekkere flow en ga juist heuvel af, en wie zie ik daar gebroederlijk samen wandelen? Juist ja, blauw shirtje en geel shirtje. En ze blijven wandelen. Als ik dit tempo doorloop haal ik ze nog wel in, dat zou wel grappig wezen. "Loop als een gazelle, loop als een gazelle, loop als een gazelle" gaat het mantra in mijn hoofd en ja hoor, gestaag kom ik de heren dichterbij. "Goede morgen, heren!" groet ik ze vrolijk, terwijl ik ze voorbij springbok. En nou blijven hardlopen natuurlijk, een wandelpauze is echt mijn eer te na. Maar dat vinden de mannen blijkbaar ook, want even later hoor ik ze versnellen en komen ze mij weer voorbij lopen. Dat duurt niet lang want als ik de Zeddamseweg opkom zie ik ze alweer wandelen. Nu ze voor me lopen, kan ik best even wandelen en een druivensuikertje tot me nemen. Nog even wegspoelen met een slokje water en daar gaat de 'gazelle' weer. Binnen een of twee minuten ben ik ze weer gepasseerd en ik weet dat ik nu bijna weer 'thuis' ben. Dus ik zet nog even flink de sokken erin, een kleine persoonlijke overwinning. En zo ren ik door de straten van 's Heerenbergh op een onzichtbare finish af.

Ik heb net nog even in mijn Runkeeper gekeken, de 7,5 km heb ik deze keer in 1 uur en 4 minuten gerend, dat is al zo'n 3 minuten sneller dan nog maar 3 weken geleden.

In de lappenmand (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op zaterdag 5 juli 2014 20:21

Tot drie weken geleden dacht ik dat ik het helemaal voor elkaar had. Ik was dit jaar zowaar de hele herfst en winter niet grieperig geworden. Geen kuchje, proestje, snufje of hoestje .... niks, nada, niente! Van binnen juichte ik: "Zie je wel, glorie victorie, als je sport en goed eet wordt je nooooooit meer ziek!"

Gefopt! Als een belletje trekker had de verkoudheid zich aangediend. Je denkt iets te horen aan de deur, gaat kijken, doet open .... niks! Ergens in de verte in de periferie van je blikveld zie je nog iemand wegschieten. Dus toen ik na een training met versnellingen aan het eind bijna-dood neerzeeg op het gras dacht ik daar niet heel diep over na. Snelheid is nou eenmaal niet mijn sterkste punt, dus dat dat me meer moeite en energie zou kosten. Logisch toch?!

Helaas bleek er iets meer aan de hand. Een week lang zat ik als een zielig vogeltje op de bank, met een veel te dikke trui aan voor het weer. Zodra ik me een klein beetje beter voelde ging ik - Hoera! Ik mag weer! - hardlopen. En later die week nog een keer. Dag 1 ging goed, de dag na sessie 2 was het weer misse boel. Weer vijf dagen op de bank, zelfde laken en pak.

Maar deze week heb ik al twee keer getrained en ik ben nog niet 'ingestort' van de griep, dus morgen ga ik weer lekker lopen. Mijn trainingsprogramma voorziet in een 8 kilometer loop op een snelheid van 7,5-8 km per uur.

Dat je dat zo snel gaat missen en je zo chaggie kunt worden als je even niet kunt .....

8 kilometer vakantiegevoel (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op maandag 16 juni 2014 13:28

Na de voortijdig gestrande poging vrijdag om 8 kilometer te gaan hardlopen, werd het tijd voor een nieuw 'listig' plan. Ik had de auto geregeld en had besloten het stoutmoedige plan in actie te brengen om het parcours van de Montferland(midi)run plus een beetje te lopen. Eens kijken of heuvels 'al je dat' zijn wat men zegt dat ze zijn.

Na een wat zoekende eerste kilometer wees de weg zich verder vanzelf en in een akkergangetje van rond de 9,20 minuten per kilometer liep ik door de bossen, weilanden met wilde bloemen en over de glooiende heuvels van het Montferland. Pure gelukzaligheid, wat een vakantiegevoel! Dit voelde helemaal niet als trainen, dit voelde als 'spijbelen'. Het was bijna jammer om weer in 's Heerenbergh aan te komen, maar ik ben weer wat foto's voor mijn visuele dagboek rijker. Je kunt me volgen op http://instagram.com/onthecountof23 .

Waarschijnlijk voel ik morgen toch wel mijn benen van die heuvels, maar ik vermoed dat alles makkelijker gaat als je in je hoofd ontspannen bent. De Montferland midirun is mijn doelrace in December 2014, dit is een goede 0-meting. Ik wil proberen om hem binnen 60 minuten te lopen, en volgens mij moet dat lukken, want de echte snelheidstrainingen van mijn trainingsprogramma moeten eigenlijk nog beginnen.

Als het anders loopt .... (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op vrijdag 13 juni 2014 14:41

Vandaag stond voor mij een 8 kilometer langzame loop op het programma. Het liep anders. Het tussendoorweggetje dat ik op de kaart had uitgetekend bleek over het erf van een boer te gaan die geen vreemden over zijn erf wilde. Dat betekende omkeren en een alternatief uitdokteren. Helemaal rondom de dijk over zou meer een halve marathon hebben opgeleverd en zover is het nog niet, dus terug naar het startpunt. Ik had een paadje gezien de uiterwaarden in en besloot dat te volgen. Met een beetje geluk kwam ik vanzelf weer bij de weg en kon ik teruglopen over de dijk. Ook niet dus, er zaten weilanden, hekken en vooral veel brandnetels tussen. Maar goed, ook hier terugkeren naar het startpunt zou de teller alweer op 6 kilometer brengen en mijn eerste 'off road' ervaring rijker maken.

Ik heb de teller op 6 kilometer stopgezet. Binnenkort nog maar eens proberen alsnog die 8 kilometer te gaan hardlopen. Maar ondertussen wel een joepie-gevoel. Dat ongewisse is af en toe best leuk!

Kroon Ooyse Landloop (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op maandag 9 juni 2014 14:52

Stralend weer en een licht briesje. OK, het is me eigenlijk iets te warm maar vandaag ga ik de Kroon Ooyse Landloop in Oud Zevenaar lopen, net geen 5 kilometer.

Ik heb mijzelf voor vandaag tot doel gesteld niet te hannessen met de koptelefoon en te lopen op gevoel. Ik wil proberen om me niet teveel te laten meeslepen en een te snelle start te maken. Mijn Runkeeper staat aan en registreert, maar tijdens het lopen zelf beinvloedt het me niet.

Is het gelukt? Ja en nee, zou ik zeggen. Mijn eerste twee kilometers waren aanzienlijk sneller dan kilometer drie tot en met bijna vijf, maar daar had ik wel het prettigste ritme te pakken. En ik had dit keer zelfs nog een beetje reserve in de tank voor de eindsprint, wat de teller op 35.35 minuten bracht. Bijna een minuut van mijn tijd van de -voor mij al verbazingwekkend snelle - Marikenloop afgeknabbeld.

Van hier uit mijn complimenten voor de organisatie van de Kroon Ooyse Landloop. Wat een leuke, goed georganiseerde loop! Hier ga ik zeker terugkomen!

En mijn dochter finishte, en kwam tot de conclusie dat je dan wel heel snel kan lopen, maar dat een langere afstand hardlopen nog best een kunst is. Die traint voorlopig nog even rustig verder met mijn partner. Misschien staan we er volgend jaar met de hele familie?

Je zegeningen tellen (4 reacties)

Gepost door Els Kooi op maandag 2 juni 2014 14:36

Vandaag werd mijn hardloopdag gemaakt door het verleggen van mijn grenzen in het aantal gelopen kilometers en minuten. Voor mijn 10km trainingsprogramma stond vandaag het langzaam lopen van 6,4 km. op stapel. Het is me gelukt om hem redelijk constant tussen de 6,2 - 6.8 km/uur te lopen. En als kersje op de cake was er die dame op haar scootmobiel ergens tussen de 2e en 3e kilometer die naar me zwaaide en vrolijk 'Hallo!' jubelde. Ach, er is zo weinig nodig om mij gelukkig te maken smiley

Take slooooooowwwwwww!!!!! (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op dinsdag 27 mei 2014 17:23

Deze week begonnen met een trainingsprogramma voor 10 km. Na veel wikken en wegen besloot ik toch te gaan voor het 10KM in 65 minuten-programma van Runkeeper. Evy's vervolgprogramma voor de 10km had ook nog gekund. Met nog vier trainingen herhalen (dan zat ik aan 200 punten) en een kleine bijbetaling (de resterende 100 punten) had ik ook dit programma zo lang kunnen uitrekken als ik ervoor nodig heb het te lopen. Deze week drie langzame lopen; zondag 3,2 km, vandaag 4,8 km en later deze week nog eens 3,2 km. En zowaar heb ik zondag mijn 'traag en toch nog hardlopend' PR weten te verbreken met een gemiddelde snelheid van 6,1 km/uur. Vandaag had ik mijzelf tot doel gesteld in elk geval een redelijk gelijkmatig tempo aan te houden door de hele loop heen en ook dat is aardig gelukt. Bij de 3e km was ik even de weg kwijt dus die haalde het gemiddelde naar beneden, maar toch 7,7 km/uur. Niet slecht vond ik. Onderweg kwam ik ook nog poezie tegen. Wat is lopen toch mooi!

Op een soort van blauw rond verkeersbord op de dijk bij een pad naar een uiterwaard stond dit gedicht (van Rob Bartels)

De Verte

De verte is voor niks
als de eerste zin van een gedicht
ik kijk gratis de eeuwigheid in

Maar als de avond valt
wordt de verte ik
dromend in mijn stoel

Ik zal dromen van een een dag die binnenkort komt dat ik van die dijk af en de uiterwaard in 'hardloop'. Zelfs als het pad afloopt en mijn app geen bereik meer heeft. Geen bewijs anders dan ikzelf dat ik daar liep, gratis de eeuwigheid in smiley

Mijn dochter, de gazelle

Gepost door Els Kooi op donderdag 22 mei 2014 09:12

Mijn dochter van 11 vond het bere interessant, zo'n Marikenloop. Ze had zich niet zo gerealiseerd dat er ook meiden van ongeveer haar leeftijd en iets ouder zouden meelopen. Ergens in dat koppie ging er een lichtknopje aan: "dit kan/wil ik OOK!!!"

Mijn dochter kan van nature heeeel hard rennen. In drie seconden is ze uit zicht, je houdt haar niet bij. En dat gaat de hele dag door! Ik vraag me wel eens af hoeveel kilometers mijn hyperactieve jongedame zo gemiddeld maakt op een dag.

En deze jongedame heeft besloten dat ze nu ook wil hardlopen. Dus hebben we gister een stel goede loopschoenen voor haar georganiseerd en haar ingeschreven op een jeugdloop van 1 kilometer in onze directe omgeving.
'Moeders' gaat voor de 5 kilometer. Eens kijken of het me lukt wat gelijkmatiger te lopen en toch nog tussen de 36 en 37 minuten uit te komen.

He, was ik dat?!? (3 reacties)

Gepost door Els Kooi op maandag 19 mei 2014 13:54

Zo, de Marikenloop 2014 zit erop. Het was warm, het was stoffig, er waren heel veel vrouwen, het was gezellig, ik was dorstig, had ik al gezegd dat het er warm was?

Oh ja, en ik liep harder dan ik ooit op die afstand had gedaan, helemaal zonder het bewust te proberen. In feite probeerde ik juist heel bewust om niet zo hard te lopen of proberen mensen bij te houden of in te halen, zeker niet aan het begin van de loop. Maar ja. Als je in een grote meute mensen vertrekt, weet je niet meer zo goed hoe hard je loopt.

Totdat ik het eerste kilometer bordje al een enkele tientallen meters was gepasseerd en dacht "S###t, ik heb Evy nog niet gehoord". (Hardlopen met) Evy had ik namelijk ingesteld op een 'vrije training' met een update elke 8 minuten en normaal heb ik dan krap 1 kilometer afgelegd. "Oei, dat gaat me iets te hard" dacht ik en minderde vaart toen ik hoorde dat ik 9,1 km/uur had gelopen. Toen update nr. 2 ook weer een goed stuk achter het 2e kilometer bordje doorkwam, drong tot me door dat ik - tenzij ik aan de kant met mijn flesje water zou gaan zitten picknicken - wel eens een PR zou kunnen gaan lopen. OK, het tempo zakte wel bij 3 en 4 km. bordje, maar ik liep nog steeds voor mijn doen bovengemiddeld snel. Zelfs met de micro wandelpauzes die ik af en toe - gedwongen door de warmte - inlaste, zag het er nog steeds uit dat ik dik onder de 38 minuten zou blijven. Bij 4,5 km. was ik er ook wel een beetje klaar mee, ik had de tank aardig leeg en wilde de finish, mijn familie, een slok water en die banaan die zij in de tas bij zich hadden.

Toen ik mijn gezelschap had gevonden en de banaan had afgestroopt kwam de chipmail binnen op de telefoon van mijn partner. Ik had de Marikenloop in 36.21 minuten gelopen!

Had ze toch meer gelijk gehad dan ik toen zij voorspelde dat ik hem onder de 36 kon lopen en ik bleef tegensputteren dat ik blij mocht zijn als ik onder de 38 minuten bleef.

Windowshoppen (1 reactie)

Gepost door Els Kooi op vrijdag 16 mei 2014 13:20

Mijn laatste training voor de Marikenloop zit erop. En lekker met de pootjes omhoog zit ik wat te windowshoppen. Etalagekijken naar programmaatjes voor het uitbouwen naar 10 km hardlopen die ik op mijn telefoon kan activeren voor 'straks'. Als ik nu nog vier keer ga trainen met Evy heb ik 200 punten verzameld en kan ik een 10 km programma kopen met bijbetaling van 100 punten voor nog net geen 2 euri.

Maar er zijn gratis apps die zelfs nog nauwkeuriger of uitgebreider registreren en misschien is het ook wel leuk om dat eens te proberen. als het niet bevalt kan ik altijd nog .....

Goh, een trainingsprogramma uitzoeken is bijna net zo leuk als nieuwe (sport)kleren of schoenen kopen. Wie had dat gedacht?

Evy en Marike(n) (3 reacties)

Gepost door Els Kooi op maandag 12 mei 2014 20:34

Het is bijna zover, de Marikenloop 2014. Ik had besloten dat ik deze - dat wil zeggen de 5 km. - wilde lopen. En zoals dat gaat met mensen die daarvoor nooit, of dan tenminste toch sinds het eind van de jaren '70 niet meer hadden hardgelopen, werd de hulp van Evy ingeroepen.
Met de instructies en aanmoedigingen van Evy in sappig Vlaams overwon ik mijn 4 minuten hoge hardloophobbel en daarna werd lopen ineens erg leuk!
En zondag is het dan zover. Ik kijk ook alvast een beetje vooruit, naar 'wat te doen na de Marikenloop' en heb zo min of meer besloten dat ik eerst vooral mijn loopduur en kilometers nog wil uitbouwen. Ik woon landelijk en ik geniet vooral heel erg van het hardlopend verkennen van mijn eigen omgeving. Er is nog veel meer te zien en ik hoop op een mooie zomer om daar volop van te genieten.

Bekijk de blog van Els Kooi

��n of meerdere (trainings)tijden zijn ivm de privacyinstellingen van deze gebruiker niet zichtbaar.

Tijden voor hardloopwedstrijden

DatumParcoursTijdAfstandSnelheid
20-11-2016Scholten Awater Zevenheuvelenloop 01:50:1315.000 m8,17 km/u
20-11-2016Vuurtorentrail02:44:0118.000 m6,58 km/u
29-10-2016Diepe hel holterbergloop Holten02:39:4920.000 m7,51 km/u
11-09-2016Bridge to Bridge - Arnhem (10 EM)01:54:1316.093 m8,45 km/u
24-04-2016Koning van Spanjetrail 2016 22 km.03:20:5021.720 m6,49 km/u
07-02-2016Midwintermarathon (10 EM)02:09:3116.093 m7,46 km/u
10-01-2016Egmond Halve Marathon (halve marathon)02:57:2321.097 m7,14 km/u
30-12-2015oudejaarscross Vorden01:18:449.900 m7,54 km/u
27-12-2015Dijkencross Pannerden 5200 mtr00:36:525.200 m8,46 km/u
06-12-2015Montferland Run (15 km)01:49:0615.000 m8,25 km/u
11-10-2015Hoge Veluwetrail 14 km02:07:3914.000 m6,58 km/u
11-10-2015Hoge Veluwetrail 14 km02:07:3914.000 m6,58 km/u
20-09-2015Dam tot Damloop (10 EM)02:12:0016.093 m7,32 km/u
06-09-2015Bert Timmer memorial01:16:3210.000 m7,84 km/u
30-05-2015Stuwwaltrail 10 km01:36:1210.000 m6,24 km/u
17-05-2015Marikenloop (5 km)00:36:155.000 m8,28 km/u
03-05-2015Gulpen Koning van Spanje Trail 01:16:339.000 m7,05 km/u
24-04-2015Bergrace by Night (7,6 km)00:54:037.600 m8,44 km/u
07-02-2015Gelre Jutbergtrail01:04:287.800 m7,26 km/u
25-01-2015Safari Run (5 km)00:30:484.500 m8,77 km/u
04-01-2015Pannerdense Dijkencross route00:36:575.350 m8,69 km/u
07-12-2014Montferland Run (7,5 km)00:52:417.500 m8,54 km/u
15-11-2014Zevenheuvelennacht (7 km)00:51:557.000 m8,09 km/u
05-10-2014Hoge Veluweloop (5km)00:34:595.250 m9,00 km/u
24-08-2014Bert Timmer Memorial Loop00:33:255.000 m8,98 km/u
09-06-2014De Kroon Ooyse Landloop (Oud Zevenaar; 5km)00:35:315.000 m8,45 km/u
18-05-2014Marikenloop (5 km)00:36:215.000 m8,25 km/u
25-01-2014Leeuwinnenloop, safarirun00:30:484.500 m8,77 km/u

Hardloop foto's van Els Kooi

image.jpg IMG_5528.JPG image.jpg image.jpg image.jpg

Successen van Els Kooi

App fan
3 weken op rij
Trainee
Speedy Gonzales
Wedstrijd fan
2 weken op rij
Blogger
Forrest Gump
Ultraloper
Afstandmeter
Goed uitgerust
Pimp
Nachtbraker


Looptijden.nl op Facebook