Profiel van Janne

Overzicht van alle hardloopprestaties van Janne. Op deze profiel pagina worden alleen wedstrijdtijden getoond, trainingstijden zijn enkel voor de gebruiker zelf zichtbaar.

Laatste behaalde successen

Trainee
Looptijden.nl fan
Vivaldi
Mijlpaal 100 km
Afstandmeter

Hardloop statistieken

AfstandAantalBeste tijdDatum PRGemiddelde tijd
5.154m100:32:5805-10-201400:32:58
6.000m101:40:0027-09-201401:40:00
7.812m102:19:3011-06-201602:19:30
8.020m101:00:1701-02-201501:00:17
8.043m100:59:3707-02-201600:59:37
10.000m201:12:3417-05-201501:13:09

Uitgebreide statistieken zijn alleen beschikbaar voor ingelogde gebruikers

Log eerst in op Looptijden.nl voordat je de uitgebreide statistieken kunt bekijken.

Indien je nog niet aangemeld bent op Looptijden.nl kun je je heel eenvoudig gratis aanmelden.


Blog posts

De mooiste plek

Gepost door Janne op maandag 27 juli 2015 10:11

Tijdens mijn laatste vakantie ben ik me af gaan vragen wat voor mij de mooiste plek is waar ik heb gesport. Ik sport nu zo'n 10 jaar en het begon de eerste 9 jaar met groepslessen in een zaal in de sportschool. Die zien er over het algemeen allemaal hetzelfde uit. Alleen de zo gewenste airco lijkt overal weer anders te zijn.
Ook al zijn de zalen vaak niet van elkaar te onderscheiden, de plek van de sportschool wel! Zo ben ik tijdens mijn stages voor mijn opleiding gewoon door gegaan met waar ik mee bezig was (bodyjam, bodybalance, enkele groepslessen van Les Mills). Als ik bij de lokale groepslessenaanbieder de situatie uitlegde van de reden van mijn komst aldaar (de stages duurden 8 weken), hoefde ik meestal ook geen inschrijfkosten te betalen. Als arm studentje was het dan gelukkig goed te doen.
Via een grote community van groepslessporters werd er wel eens het een en ander georganiseerd in Nederland en ook in Groot Britanië. Zo heb ik in Essex (nabij Londen) eens 12 uur in één weekend gesport voor het goede doel. Ik was kapot maar het was heel gezellig en super om iedereen die je online regelmatig 'spreekt' eens in het echt te zien. Dat weekend heb ik ook geleerd dat je, met een goede gids, Londen “makkelijk” in 5 uur kunt doen, als je bij elke highlight maar 5 minuten blijft kijken smiley
Op een gegeven moment was ik de groepslessen een beetje zat; ik wist wat er kwam en heel veel uitdaging zat er niet meer in. Toen ben ik rustig begonnen met hardlopen, eerst op de loopband en niet gauw daarna naar buiten. Ik had (in 2014) MudMasters in het verschiet, en enkele maanden later 10 kilometer hollen bij LoopLeeuwarden. Er moest dus nog wel wat gebeuren... van 0 ervaring hardlopen tot 10k in 4 maanden. Ja, ik hou wel van een uitdaging.
Tijdens een van mijn laatste weken voor de run ben ik het bos in gegaan. De paleistuinen bij paleis Het Loo in mijn woonplaats. PRACHTIG. En zonder een ren app op mijn telefoon of oortjes in waarop ik hoorde hoe hard ik ging en hoe hard ik 'moest' was het nóg meer genieten! Geen druk, geen gedram, gewoon rennen en genieten van de natuur, van de bosgeur, van een schichtig hertje, een eekhoorntje... En allemaal vlakbij!
Een maand of wat geleden heb ik en ander mooi stuk natuur om de hoek ontdekt, Het Leesten. Nóg meer variatie in landschap, van weide naar heide en van bos naar nog meer bomen. Hier zijn een paar kleine maar pittige klimmetjes en zeker als je holt voel je ze goed in de longen. Er zijn in ieder geval twee routes aangegeven van elk zo'n 5 kilometer, maar ik kies er meestal voor halverwege mijn eigen route te verzinnen. Wat meestal uitmondt in verdwalen èn genieten! Google maps is op een gegeven moment mijn beste vriend, ik ben niet zo'n held in navigeren op de zon, maan en/of sterren. Met voldoende drinken, wat eten en een extra batterijlader voor mijn mobiel mee vermaak ik me zo een hele middag! En elke keer als ik er weer kom ontdek ik weer wat nieuws! Is het geen beest, dan wel een nieuwe route, nieuw klimmetje-met-obstakel, nieuwe modderpoel en wat dies meer zij. Ondanks dat het vooral zondagmiddag stervensdruk is op de gratis parkeerplaats, merk je, eenmaal van de gebaande paden af, niets meer van drukte. Bij terugkomst kun je bij de kiosk bijkomen met iets te drinken of te eten, of je flesje water bijvullen. Gelukkig zijn er ook toiletten aanwezig smiley
Op vakantie vorige week hebben we onder andere een natuurgebied bezocht. We waren in de Verenigde Staten nabij Washington DC en hebben Great Falls Park bezocht. Met een woeste rivier met waterval als uitzicht, hebben we een route van zo'n 4 km gevolgd, veel klauteren, oneven paden, her en der wat modder, rotsen, vlak langs de afgrond bij de rivier. Ik dacht dat het 't perfecte plaatje zou zijn; hier kan ik me lekker uitleven met alles wat ik fijn vind en met dit uitzicht heb ik nog nooit gesport!
Maar er gebeurde niets 'in' mij, geen vonkje die mijn hart sneller deed kloppen (dat deed het kijken in de afgrond wel...), geen energiestoot die me voortstuwde alsof ik zweefde. Nope. Nothing. Nada. Noppes. Al heb ik erg genoten van alles, het was niet het mooiste plekje waar ik ooit heb gesport.

Aan de andere kant van de oceaan kwam het besef dat de mooiste plek om te sporten dat ik tot nu toe ken 'gewoon' bij mij om de hoek is; natuurgebied Het Leesten bij Apeldoorn, Gelderland!

Mudmasters 6k, maart 2015 (5 reacties)

Gepost door Janne op maandag 13 april 2015 20:35

Na wekenlange zenuwen was het 7 maart zover... Voor de tweede keer stond ik op het MudMasters terrein in de Haarlemmermeerpolder. Vorig jaar was het nogal... eh... heftig; 12 kilometer, niet goed voorbereid en nèt van een kuitblessure af. Omdat ik wilde weten of het toen aan mij of aan het parcours lag, ging ik dit keer voor de 6 kilometer. Tuurlijk wist ik het antwoord op de gestelde vraag wel hoor Wink smiley, maar liever een goede 6k, dan een beroerde 12k.

Hoewel de meeste aandacht uit gaat naar de bikkels van de 18k Alpha's, de eerste startgroep die gaat voor tijd en een plaatsing om te mogen starten op het WK OCR (obstacle running), zijn de hekkensluiters van de dag ook niet de minsten! Ieder rent zijn eigen race, heeft zijn of haar eigen reden om in betreffende groep en afstand te starten. Mijn startgroep Romeo start om 15.10. Dus dat was voor mij een relaxte ochtend met uitslapen, zenuwen bedwingen, eten, zenuwen bedwingen, in de auto stappen en heel hard meezingen want ZENUWACHTIGGGG. Dit keer had ik mijn persoonlijke paparazzi niet mee, dus moest ik mezelf vermaken toen ik, 1.5 uur voor de start, het terrein op liep. Het was druk, alles liep door elkaar, bemodderde finishers en bijna startende modderbikkels, rookies en zij die voor de weet-ik-veelste keer een obstacle run deden.

Nadat ik mijn startnummer had opgehaald ben ik bij de obstakels rondom start/finish gaan kijken. Oh ik had er zin in! De sfeer was weer geweldig en het weer ook! Zon en zo'n 14 graden, heerlijk!

Bij de Piperunner zag ik een paar sterke kerels bovenaan iedereen erop helpen, dat stelde mij al een beetje gerust, hopelijk ging dit obstakel iets eh... charmanter dan vorige keer (feet first Tounge smiley). De Monkey bars waren voor de meesten een eitje zo te zien, maar een enkeling probeerde het niet eens. En bij de Sizzlers kon er dit jaar gekozen worden: wel of geen stroom, iedereen blij smiley

Ik begaf me zo tegen drieën naar het startvak om opgewarmd en nog zenuwachtiger te worden. Mogelijk was ik de enige die 'alleen' was, want "Pak je teamgenoten nog even beet" pakte een beetje sneu uit voor mij hahaha. Geeft niets, hoe alleen kun je zijn met honderden mede mudmonsters om je heen? smiley Na het startschot was het gáááán. Het obstakel waar ik het meest tegenop zag was Toetanchamon Steps a.k.a. Hell's hill Wink smiley 122 treden omhoog. Vorig jaar één groot drama, veel erger kon het dit jaar niet worden en dat werd het ook niet! Ook niet met nog her en der een hooibaal waar we overheen moesten. Het was bijna makkelijk haha. De vaart zat er, voor mijn doen, redelijk in.

Een ander doel welke ik mezelf had gesteld was het overwinnen van in ieder geval één muur bij de Great Walls. Drie houten muren (glad van modder van je voorgangers) die steeds hoger werden. Ik had mezelf al overtroffen door eerder in het parcours een schuine gladde houten 'muur' met geweldige hulp op te klauteren. Toen ik halverwege hing en even niet meer wist hoe verder kreeg ik een dauw en hoplakee, ik stond erop.

En daar waren de muren dan. Ik stond met een ander te bekijken hoe we erover heen gingen, ik hielp haar erop en zij zou mij erop helpen. Gelukkig was er iemand die mij een voetje kon geven en niet zo'n beetje ook, dat was zo'n zet mee dat ik bijna head first de andere kant eraf kukelde. Maar I did it! De eerste Great wall ooit gehaald. Joechei
En als je dan toch bezig bent... waarom geen poging tot de tweede? Er stond iemand klaar om me een voetje te geven en bovenaan iemand om mij erop te helpen. Ik stond, zette me af en hing. En bleef hangen. Ships... De jongen bovenaan had een idee en zei: "Blijf hangen, hou je het?". Ik geloof dat ik nog heb geantwoord ook: "Ja hoor, ik hang hier prima!" Tounge smiley Met aanwijzing mijn rechterbeen omhoog geslingerd tot mijn voet over de rand kwam en opeens zat ik bovenop de muur. JEEEEEEEEEEEEEEEEEEETJE. Go me. Heb nog hand- en spandiensten verleend daarboven en wat anderen bovenop geholpen. Muur drie heb ik gelaten voor wat het was.

De finish was al te zien en de, voor mij lastigste, obstakels moesten nog komen. Ik was nog niet echt moe in de benen, dus met vertrouwen rende ik een plank over een sloot over, geen idee of ie glad was. Ik was al aan de overkant voor ik er erg in had. De Monkey Bars gingen weer heerlijk mis, al had ik het idee dat de spijlen kleiner van doorsnee waren, meer grip! Maar niet genoeg haha, prachtige plons in het water om de modder een beetje los te weken. KOUD! Dat wel.

De Piperunner had een wat langere wachttijd en ik begon zo aardig af te koelen. Ik had twee pogingen nodig om boven te komen (1e keer gleden mijn voeten weg, grumble) en ik was blij met de hulp die daar klaarstond. Daarna toch gekozen voor de optie 'geen stroom' bij de Sizzlers (a.k.a. het electrocutie laantje), ik vond mezelf badass genoeg. Nog een sprintje naar de finish et voila. Een uur sneller dan vorig jaar september Wink smiley

En na alle foto's te hebben bekeken kom ik tot de conclusie dat Mudmasters voor mij elke keer weer een metamorfose is; ik kom steevast onherkenbaar over de finish Theeth smiley Uiteraard zat ik weer onder de blauwe plekken, dus heb nog lang mogen nagenieten! De eerste drie dagen zat ik nog aardig in de adrenaline en heb ik her en der nog een paar muurtjes meegepakt smiley

De Acht van Apeldoorn

Gepost door Janne op zondag 15 februari 2015 11:02

Zodra de inschrijving voor de Acht van Apeldoorn was geopend, heb ik me ingeschreven. Ik had al eens in mijn home town (Leeuwarden) gerend, nu werd het tijd voor een loop in mijn huidige... eh... town.
De weken voorafgaand aan het evenement sprak Apeldoorn over niets anders; in de kleedkamers, op de sportschool en overal waar je keek zag of hoorde je 'iets' dat te maken had met de heuglijke happening.
Weken voorafgaand aan het evenement had ik ook weer een lichte blessure, op de meest onhandige momenten krijg ik weer iets; blijkbaar altijd vlak voor iets waar ik waarde aan hecht haha. Zou het iets psychisch zijn? Tounge smiley
Anyway, na een stukje rennen, zo'n 5 km en daarna een half uurtje core training voelde ik mijn rechterheup nogal erg. Die nacht erna werd ik wakker van de pijn en omdraaien in bed was geen pretje. Aangezien ik van het type “Het is vanzelf gekomen dus het gaat ook vast vanzelf wel weer weg”-ben (thanks ma Wink smiley), ging ik pas na 3 weken maar eens naar de fysio. Ondertussen nog wel 'even' 5k night run van Runnersworld gedaan, daar had ik dan achteraf weer geen last van. Er was geen pijl op te trekken.
Als verloskundige heb ik in de opleiding een hele hoop anatomie gehad, dus qua spier en pees en bot weet ik wel het een en ander en níet alleen van mijn... werkgebied, so to speak. Ik had al helemaal bedacht wat het zou zijn.
Toen ik daar bij de fysio lag, bleek ik er nogal naast te zittenTounge smiley
Het was 'gewoon' mijn kontspier glop, en een klein spiertje in de buurt (als je het persé wil weten: m. gluteus medius en m. periformis) die iets te strak gespannen stonden. Jammer dat je daaruit niet mag opmaken dat ik een strak derrière heb Wink smiley Ze heeft de boel gemasseerd en ge-dry-needled. Voor thuis en na het rennen of gymen kreeg ik instructies mee, die ik uiteraard heb opgevolgd. Na anderhalve week was ik al pijnvrij! Ik was nogal happy! Ik had niet veel tijd meer om te trainen voor de Acht, maar de voorgaande maanden had ik regelmatig tussen 5k en 10k gerend. De laatste training was maar 4 kilometer en deed ik rustig aan, al met al rende ik toch 7 minuut/km. Het zou toch geweldig zijn als ik het, met beetje spanning en aanmoediging, in 56 minuten kon doen?
Bij inschrijving diende je de verwachte eindtijd op te geven, zodat je in het juiste startvak kon worden ingedeeld. Aangezien de 5k op de Hoge Veluweloop afgelopen oktober voor mijn doen razendsnel ging, dacht ik dat 53 minuten wel in het verschiet lag, dus dat had ik ook opgegeven. De weken voor de loop was ik wat meer realistisch geworden haha. Op de website van de organisatie stond een afbeelding met het hoogteprofiel en dat was wel even schrikken... De laatste kilometer van de eerste helft was een stijging van zo'n 40 meter glop. Ik stelde mijn doel al wat meer bij naar “finishen binnen 1 uur”.
1 februari, de dag van de Acht (en van de 25 km, en van de 10 EM en van de kidsrun ook nog), lekker geslapen, goed gegeten en de hele dag in mijn renkleertjes rondgelopen inclusief nieuwe schoenen die ik welgeteld één keer had uitgeprobeerd bij de voorgenoemde 4 kilometer. Ik startte pas om 15.00 uur, ergens in startvak C (het achterste vak), het weer was best oké, her en der een spat maar ook af en toe een zonnetje. Lastig weer, dat ook. De dag ervoor was het koud en dacht ik een muts op te doen. D-day leek het wat minder koud, dus de muts maar thuisgelaten. Dagen daarvoor twee outfits uitgekozen en het Whatsapp publiek laten kiezen Tounge smiley Als je dan toch gaat rennen, kun je er maar beter zo leuk als het nog comfortabel is uitzien smiley
Tegen drie uur naar het startvak, zenuwen (waaaaaaaarom?) en toch ook genieten van zoveel blije energie om me heen. Mijn man had ik in het vizier en de 'echte' start ook... paar honderd meter verderop. Meer dan 5 minuten later kwam ik echt over de start en go with the banana! Niet te snel, even wat energie opsparen voor wat komen ging. De lange sliert van lopers (6000...) voor me, dat is een voordeel van ergens achteraan starten haha, waren verlicht door de zon die doorkwam. De aanmoedigingen langs de kant, de hele acht kilometer lang! Ik kende de route niet, en liet me verrassen. Uiteindelijk had ik pas door dat ik aan het klimmen was toen ik nog maar een paar honderd meter moest en toch wel heul veul moeite kreeg. Bijna boven moest ik heel even een stukje wandelen, snel wat water (Warm! Heerlijk!) en een slok sportdrank naar binnen en dan... what goes up must come down!

De terugweg ging qua daling zoals de stijging op de heenweg ging. Vaart maken en eindelijk ook eens wat mensen inhalen smiley Oh my wat ging ik lekker! Natuurlijk duurt dat niet vier kilometer lang, op vlakke stukken was het weer even pittig maar alle aanmoedigingen en dweilorkesten waren erg motiverend. Ik had geen idee hoelang ik al liep, ik heb amper op mijn renhorloge gekeken; ik genoot meestentijds en daar ging het om. Omdat ik dus de route niet kende, niet heel bekend was in dat deel van Apeldoorn en ik geen idee had hoever ik nog moest, verbaasde ik mezelf dat ik opeens (nog geen kilometer van de finish) wist waar ik was!
Ik was er bijna! Hoplakeeeee! Bij 'De Naald' draaide ik de Loolaan op en daar stond links een van mijn collega's en haar vader me als een idioot aan te moedingen (Like!) en een stukje verderop rechts stond mijn man snel wat foto's te schieten. Nog best wel heel erg in de verte zag ik de finish. Oh mannnn wat leek dat nog ver. De commentator kan wel leuk zeggen: “Gewoon je ene been voor het andere zetten.”, maar die benen... die benen waren er best wel heel erg klaar mee. Dit was alleen niet het moment om te gaan wandelen of überhaupt rustiger aan te gaan doen. Het gejoel en de aanmoedigingen gingen onverminderd door en hoe dichter bij de finish, hoe meer mensen die je er doorheen riepen. Met Pitbull's 'Fireball' door de speakers rende ik door, 10 meter voor de finish werd ik opeens door een meneer ingehaald. Ja dáááág, dat gaat niet gebeuren, nog even een sprintje en klaar! De beste man had niet eens door dat ik tegen hem racede, maar dat drukte mijn pret in ieder geval niet.
De eindtijd? 1:00:17... Geen 'had ik maars', het was goed zo.
Genoten van en gerend in mijn stad: Apeldoorn.

Nieuwe blogger? (2 reacties)

Gepost door Janne op zaterdag 22 november 2014 10:39

In hun zoektocht naar een nieuwe blogster, hebben de meiden van www.stoerevrouwensporten.nl een blogwedstrijd uitgeschreven. Ik ben uitgekozen om mee te mogen doen hihi.
Ik heb mijn mudmastersblog van hieronder ingestuurd.
Ik zou het heul fijn vinden als jullie op onderstaande link willen klikken en helemaal onderin via het Facebook, Twitter oid logo wil stemmen smiley

http://stoerevrouwensporten.nl/blogs/obstacleruns-onze-blog-long/

Hoge Veluwe Loop, 5 km (2 reacties)

Gepost door Janne op dinsdag 28 oktober 2014 11:44

Krap een week na mijn persoonlijke strijd bij de Mudmasters, was het tijd voor de Hoge Veluwe Loop. Heerlijk 5 kilometer door de natuur. Ik had goed getraind, door zowel hard te lopen als krachttraining en HIIT. Ergens in juni had ik ooit (volgens mijn Garmin renhorloge) nog geen 34 minuten over een 5 km gedaan, een maand later was dat 32.47.
Toen ik op looptijden.nl mijn komende wedstrijden/tijden aan het invoeren was, werd er gevraagd naar verwachte eindtijd. Het liefst onder de 33 minuten, maar 32.46 invullen vond ik wat flauw, dus ik zeg er 32.30 neer.
HahaLachenGierenBrullen, veel te enthousiast geschat, want dat betekent dat ik 9,23 km/u gemiddeld zou moeten rennen. Dat lukt me echt dus nooit om zolang vol te houden, maar zo stond er in ieder geval iets.
Op die mooie zondag had ik ook mijn renhorloge om en had ik de pacer heel optimistisch op 6.20 per kilometer gezet. Het was voor het eerste dat ik die functie ging gebruiken, gewoon voor de leuk. Als ik die 6.20 elke keer zou halen of sneller, dan zou ik minstens 9,47 km/u gaan en had ik speling als ik het op het eind niet meer zo trok. Dan lag die 32.30 wel in verschiet.

Ik ken mezelf, en start altijd als een haas en kak halverwege wat in. Mijn idee hierbij: dan heb ik die eerste paar kilometers maar mooi gehad smiley. Ik heb het wel anders gedaan, maar daar werd mijn eindtijd niet sneller van, dus dit is blijkbaar mijn manier. De eerste kilometer ging in 5.45. Hotseflots! In de pocket! En ook de tweede kilometer ging sneller dan de pacer. Nummer drie ongeveer gelijk en toen ben ik even wat rustiger gaan rennen. "Even" als in 100 meter want toen kon ik wel weer vooruit. Dit nog een of twee keer herhaald en in de laatste kilometer ging ik weer even snel of sneller als mijn pacer me graag wilde laten rennen (hij piept irritant als je langzamer gaat, dan wil je wel hoor!). Ik hoorde de finish en zag de mensen, ik zag zelfs het 5 km bordje! Toen ik daar was bleek dat we nog even door moesten.
Bummer...
Ik zag de klok en mijn horloge en als ik nog even doorrende, dan zou ik het nog binnen 33 minuten moeten kunnen halen. Dus eindsprint en tegen mezelf gezegd: "Iedereen die je nu inhaalt, mag jou niet meer inhalen." En daar ging ik Theeth smiley
Mijn renhorloge zei 32.58. Ik was al best blij! En al rennende besefte ik helemaal niet dat het meer was dan 5 km. De Garmin vond 5150 meter. Zou ik 150 meter in 28 seconden kunnen afleggen dan?
Pas thuis, toen ik 'm aan mijn laptop koppelde zag ik dat mijn doorkomsttijd bij 5 km ónder de door mij ingevulde 32.30 lag.

Ik had 5 kilometer in 32.03 afgelegd, gemiddeld 9,38 km/u...

Die zag ik niet aankomen!
En de eerste 2 km rende ik 10 km/u. Serious smiley

Ik heb de rest van de dag/week gestuiterd om deze prestaties. Nu bedenken wat mijn volgende doel wordt smiley

Mudmasters 2014, Biddinghuizen (3 reacties)

Gepost door Janne op vrijdag 10 oktober 2014 19:08

Vorige maand was het dan zover. Mudmasters Biddinghuizen. En wat heb ik 'm zitten knijpen voor die tijd zeg...

Hoe het begon...
In maart 2014 deed ik met een groep voor het eerst mee aan Mudmasters. 12 kilometer en 20+ obstakels in de Haarlemmermeer. Ik was net twee maanden een beetje leuk begonnen met hardlopen, dus veel en ver kon ik nog niet, maar ach, er waren obstakels om even 'uit te rusten' van al het rennen (YEAH RIGHT!), dus how hard could it be... Een drie weken voor de start was ik geblesseerd: zweepslag, dus sporten zat er even niet in, maar rustrustrust. Ben je bij mij wel aan het verkeerde adres, maar voor de verandering heb ik braaf geluisterd.
Op DE dag zelf, een zonnige zondag, 18 graden, heb ik geen pijn aan mijn kuit gehad, maar elke andere spier voelde ik driedubbel. Ik vond het verschrikkelijk! Ik miste conditie, uithoudingsvermogen, spierkracht en op het laatst ook wilskracht. Pfffffffffffffffffffffffffffffffffffffff.

En toch... ik had het wèl gedaan, alle obstakels geprobeerd, dat was wel een kick... Die drie dagen niet kunnen lopen van de spierpijn had ik best zonder willen doen, maar a la.
Het voordeel van deze ervaring was dat ik wist waar mijn zwakke punten waren en hier kon ik dus aan werken! Ik zou toch weer een personal training traject ingaan en heb gezegd dat ik krachttraining wilde doen (trainert had geen idee dat ie me klaar zou stomen voor Mudmasters hahaha). Ondertussen had ik mij al een paar maanden ingeschreven voor LoopLeeuwarden (zie ander blog) en was ik dus ook nog met hardlopen bezig. Die combinatie bleek een goede voorbereiding te zijn!

Op zaterdag 27 september was het lijf klaar voor de 6 km (rustig aan beginnen he Wink smiley), geestelijk pieste ik bijna in mijn broek van de zenuwen. Mijn doel was om het LEUK te hebben, om te genieten. Bij de gezamelijke warming up heb ik nog heel even gedacht "Zal ik weggaan?". Erg hè? Toen het startschot klonk, de massa in beweging kwam en ik over de hooibalen zweefde begon ik het al leuker te vinden! Het eerste minimuurtje bezorgde me een enorme blauwe plek en ik genoot! Direct daarna het water in, heerlijk! Bij de monkeybars kwam ik, niet gehinderd door voldoende armkracht, in het water terecht Tounge smiley. En met een big smile er weer uit. Mijn run kon al niet meer stuk, hoe kort ie nog maar duurde.
Op een gegeven moment hoorde ik een kerel zeggen dat we er al 4 km op hadden zitten. Ik was echt teleurgesteld! Nu al bijna de 6 km gehad? Ik was vies, nat en genoot. Mijn grootste overwinning bleek bij de splash jump. Van een meter of 4 het water in springen. Van een afstand lijkt het weinig, toen ik ervoor stond dacht ik 'Eitje'. Toen ik bovenaan stond en naar beneden keek (FOUTFOUTFOUT!!!) dacht ik 'FFFFFFFUUUUUUUUUUUCCCCCCCCKKKKKKKKKKK, ik durruf niet'. Na heel wat gedraal en gedraai zei één van de crewleden precies wat ik horen moest en daar sprong ik! Vrijwillig... Mijn hoofd wist 'Komt wel goed', mijn lijf dacht 'ik ga dooooooooooood'. Het wat een erg lange halve seconde in mid-air.... De great walls zijn niet mijn ding ;P, en de piperunner kun je theoretisch (en praktisch, believe me) ook halen als je eerst je benen boven krijgt en rest daarna. Nog her en der wat tijgeren, rennen en klimmen en ik mocht het electrocutielaantje door. Vrijwillig... Ik heb één flinke klap gekregen en de rest was daarmee vergeleken kinderspel, nog 'n sprintje naar de finish et voila!

Did it!

Die finishers beer smaakte me als nooit tevoren en wat ben ik trots op mezelf Theeth smileyTheeth smileyTheeth smiley
Husband zei me 'Je begon als vrouw en werd steeds meer een vechter'. Een
mooi compliment Theeth smiley (Oké, op een van de laatste foto's lijk ik een kerel Serious smiley)

Enkele dagen later heb ik 4 uur in de wachtrij gehangen om me in te schrijven voor editie maart 2015. Nog één keer de 6 km, om het af te leren. Team Romeo, waar zijt gij? Here I come!

0 tot 10 in vier maanden (2 reacties)

Gepost door Janne op woensdag 4 juni 2014 01:10

Ow gottegottegot, het is wat.
Na alle groepslessen wel eens gevolgd te hebben, een succesvol Personal Training traject te hebben gevolgd en ettelijke uren op de loopband, besloot ik dat ik ook wel eens buiten wilde hard-lopen.
Volgens sommige websites is buiten lopen makkelijker dan op de loopband, een ander sprak weer van het omgekeerde. Nou ja, je weet nooit of het wat is als je het niet gewoon doet.
Om er een beetje druk achter te zetten schreef ik me eind januari in voor LoopLeeuwarden, ik kon kiezen uit 5 km, 10 km of de halve marathon. Aangezien ik wel van een uitdaging hou, ging ik voor de 10.
Ik naar "mijn" personal trainer (PT), schema gemaakt om in 4 maanden 10 km te kunnen draven. Omg!
De eerste keer naar buiten was best spannend! Endomondo app geïnstalleerd, bij Xenos een sportarmband voor de smartphone gekocht, goede schoentjes had ik al (Asics voor 25 euro, lang leve Batavia Stad!) en daar ging ik.
Op de loopband kon ik 9 km/u een half uur volhouden. Ik dacht dus: "Dat doe ik even." Ging dat even niet door. Djeeeeeeeez wat viel dat tegen. Paar minuten rennen afwisselen met 1 à 2 minuten wandelen en dat een keer of wat achter elkaar. Ik was kapot en ik kneep 'm! En dit ging mij in 18 weken klaarstomen??
Ach, één keer is géén keer, dus ging ik dit drie keer in de week doen. Elke week iets zwaarder en iets langer. Na een paar weken heb ik het schema losgelaten omdat ik gek werd van het steeds turen op mijn horloge of de renminuten al om waren. Ik ging gewoon hard_lopen tot ik niet meer kon en dan even wandelen en weer door! De eerste keer dat ik zomaar 6 minuten rende was ik rete trots op mezelf! Dat had ik in mijn 39 jaar jonge leventje nog nooit gekund! De eerste paar maanden had ik last met goed ademen, ook dat ging zienderogen beter, geen gehijg als een werkpaard maar een mooi ritme.
Na een tijdje ben ik overgestapt op de app Looptijden. Een nederlandse app, met meer opties. Ik stelde 'm in op elke 500 meter een update, ik wilde èn sneller èn verder. Ging niet zo heeeulll goed samen, maar heb het toch maar gedaan. Husband ging soms mee als ik geeeeen zin had, hij op de fiets en ik ernaast, heel gezellig kan ik niet geweest zijn, want meer dan één lettergreep per keer kreeg ik er nog niet uit.

Ik

Kan

Niet

Meer

Voor ik het eruit gehijgd had, waren we al thuis.

Wat het trainen voor de 10 km wel wat bemoeilijkte was een kuitblessure, scheurtje! Ik was naast rennen ook nog aan het groepslessen. Tijdens spinning voelde ik al iets pijnlijkerigs en bij een iets te enthousiaste sprong bij de BodyJam schoot het er in. Ik herkende het meteen en ben direct gestopt, al had ik dat veel eerder moeten doen. Ik baaaaaalde verschrikkelijk, ik zou drie weken later namelijk ook meedoen aan de 12 km MudMasters met een team van de sportschool. Ik kon amper 20 minuutjes draven toen, en nu dit... Ik heb de fysio bezocht en die heeft me lekker pijn gedaan. Met rust, matigen en weer vertrouwen krijgen ben ik gelukkig gestart op 9 maart in de Haarlemmermeerpolder.
12 km hel.
Alle obstakels geprobeerd, er 2 of 3 niet gehaald, de rest wel! Al krampend proberen hard te lopen lukt niet, sjokken wel, en als je al spierpijn hebt tijdens het rennen, weet je wat je nog te wachten staat de dagen erna Tounge smiley
S P I E R P I J N !
Kon niet zo heel veel meer. De kuitblessure was niet meer terugggekeerd, maar nu zat er ergens een peesplaat vast in mijn bovenbeen. Drie dagen later een rustig loopje met veel pijn, dus weer naar de fysio, twee weken later pijnvrij, in de tussentijd wel rustige loopjes gedaan. Ik kon eind maart weer lekker verder trainen, met nog zo'n 8 weken te gaan moest ik aardig aan de slag!
Ik ben op afstand gaan trainen, en 1x interval per week (ook daar heeft de Looptijden app een schema voor, ik hoefde alleen maar braaf te doen wat de meneer in mijn oor zei smiley). Toen ik voor de 7 km ging, hoefde ik tijdens één loopje maar 1x te pauzeren en pas na 3.5 km (honderd meter wandelen), ik was zooooooooo trots op mij!

Op een gegeven moment ben ik de bossen in gegaan, wat was dat heerlijk! App aan, geluid uit, en alleen maar genieten! Als ik dan thuis de tijden bekeek, werd ik daar niet echt sneller van, maar wat was het mooi en lekker!
De laatste maand ben ik elke week 1 km verder gaan lopen, de eerste keer 9 km was ik kapot, die laatste km had ik pap in de pootjes, pfffffffffffffffffffffffffffffft. De eerste keer dat ik 10 km rende, had ik een mooie route geplot, waaide het zo hard dat de regen van rechts kwam en ging ik als een trein. De eerste 5 km aan één stuk door gelopen, geen pauze, mijn God, dat ik dat kon! Daarna nog 3x even een stukje gewandeld en weer verder. Ik was ERG gelukkig daarna, dit ging een week later, tijdens LoopLeeuwarden helemaal goedkomen. Al mijn trainingen waren nagenoeg zonder support, zonder publiek, zonder veel andere lopers, dat zou in Leeuwarden wel anders zijn en ook dat sleept je er doorheen.

DE DAG was ik erg zenuwachtig! Wie gaat er nu na netto 3 maanden trainen 10 km rennen? Waarom niet gewoon eerst 5? Zucht Confused smiley
Ja, ik hou wel van een uitdaging.
Goed geslapen, goed ontbijt, dextro's mee, app aan, smartphone om, startnummer opgespeld en naar de start. Met vele anderen wachten op het startschot. Nog even rekken en strekken en gáán.
Verstand op nul, blik op oneindig, iemand in het vizier houden die net zo hard lijkt te gaan als jij. Ondertussen ook genieten van de omgeving in je geboortestad, van je vrienden die je als een idioot staan aan te moedigen haha, van het feit dat zelfs ik iemand inhaal en niet helemaal als laatste loop smiley
Het is warm weer, de warmste dag van het jaar tot dan toe. De eerste drinkpost is na 2.5 km pas, ik kan me er wel heen kíjken, zo'n dorst al! Snel drinken en door. De 5.5 km loop ik aan één stuk en dan even een stukje snel wandelen voor ik weer verder ga. Over het gehele parcours staan supporters die je aanmoedigen en je er doorheen slepen, ik heb ze echt wel nodig! Elke drinkpost wordt benut, en sponzen leeggeknepen in mijn nek, heerlijk! 'k Heb het zwaar en het gemiddelde tempo gaat wat naar beneden, de eerste vijf km gingen (voor mijn doen) vrij vlot dus ik heb speling en ik neem het ook! Mijn streven is binnen 5 kwartier te finishen. Bijna op het eind lijkt het of je er bent (naar rechts is de finish), maar het officiële parcours is naar links en nog "even" door de binnenstad. Ik ben stuk maar ik moet nog minstens 2 km. Mijn dextro's zijn ook al op Sad smiley. Op karakter dan maar! Als ik dan ein-de-lijk de Groeneweg op draai, zie ik in de verte de Oldehove al staan. Rechts van mij hoor ik mijn luid joelende vrienden alweer staan, geweldige boost Tounge smiley Klok staat bijna op half 4. Ik ben een paar minuten na het startschot over de startlijn gegaan dus ik moet wel een béétje opschieten nu. Er staat hier meer publiek die je aanmoedigd: "Niet opgeven nu, doorgaan, je bent er bijna!"
Ik zie husband staan, ik hoor mijn naam via de speakers (dat is echt weird!) en hoor dat de wedstrijdklok op 1.14.46 staat. Ik ga het halen! Mijn netto tijd gaat onder de 1:15 worden!!! Nog een kleine versnelling en dan is het klaar. De brutotijd is 1:15:12, netto 1:13:44. Ik had nog 76 seconden over Tounge smiley
Het eerste wat ik denk is: "Dat viel best mee." Theeth smiley Ik neem mijn medaille in ontvangst, het flesje drinken en dan val ik dramatisch mijn echtgenoot in de armen.
Nee, dat laatste is niet waar, haha, met mijn geurend zweetlijf, ieuw! Tounge smiley Lekker gezeten en wat gegeten en rustig aan naar mijn ouders' huis, douchen en terug naar huis.
Wat een geweldige dag en geweldige sfeer. De volgende ochtend dacht ik: "Wanneer mag ik weer?"

Bekijk de blog van Janne

��n of meerdere (trainings)tijden zijn ivm de privacyinstellingen van deze gebruiker niet zichtbaar.

Tijden voor hardloopwedstrijden

DatumParcoursTijdAfstandSnelheid
11-06-2016Strong Viking Obstacle Run (7 km)02:19:307.812 m3,36 km/u
07-02-2016Midwinter Marathon (8 km)00:59:378.043 m8,09 km/u
17-05-2015Marikenloop (10 km)01:12:3410.000 m8,27 km/u
01-02-2015Midwinter Marathon (8 km)01:00:178.020 m7,98 km/u
05-10-2014Hoge Veluwe Loop (5 km)00:32:585.154 m9,38 km/u
27-09-2014Mud Masters Obstacle Run (6 km)01:40:006.000 m3,60 km/u
18-05-2014Loopleeuwarden 201301:13:4410.000 m8,14 km/u

Hardloop foto's van Janne

Naar beneden ging 't wel snel :P Ready to go! CYMERA_20141010_185517.jpg janne.jpg CYMERA_20140507_232055.jpg JanneFinish.jpg Oh ben ik hiiieeeerrr?! #Verdwaald #VerkeerdeAfslag Ben echt wel blij hoor haha FB_IMG_1478381362996.jpg Strongsisterrun Strong Viking Family Edition Hoge Veluwe Trail Verzorgingspost selfie en blij met medaille 's avonds Glowrun Bussloo Deze trappen dus.... downhill.jpg 2015-02-01 16.03.34.jpg 2015-03-13 14.48.49.jpg 2015-03-08 19.04.28.jpg 2015-03-09 21.46.26.jpg 2015-03-27 13.26.29.jpg Yaaaaaay, finissshhh

Successen van Janne

Trainee
Looptijden.nl fan
Vivaldi
Mijlpaal 100 km
Afstandmeter
Goed uitgerust
Blogger
Facebooker
Pimp
2 weken op rij
3 maanden op rij
3 weken op rij
4 weken op rij
3x per week
App fan
App master
App addict
Goede starter
6 maanden op rij
9 maanden op rij
12 maanden op rij
Wedstrijd fan
Wedstrijd master
Speedy Gonzales
Ultraloper
Jarige Job


Hardloop vrienden van Janne


Looptijden.nl op Facebook