Profiel van Vera Dings

Overzicht van alle hardloopprestaties van Vera Dings. Op deze profiel pagina worden alleen wedstrijdtijden getoond, trainingstijden zijn enkel voor de gebruiker zelf zichtbaar.

Oproep voor een loopmaatje

Ik zou in 2018 graag de marathon van Amsterdam willen lopen. Welk loopmaatje uit de omgeving van Kessel of Venlo (Peel en Maas) heeft dezelfde ambitie?

Hardloop statistieken

Er zijn nog geen wedstrijdtijden ingevoerd door deze gebruiker.

Uitgebreide statistieken zijn alleen beschikbaar voor ingelogde gebruikers

Log eerst in op Looptijden.nl voordat je de uitgebreide statistieken kunt bekijken.

Indien je nog niet aangemeld bent op Looptijden.nl kun je je heel eenvoudig gratis aanmelden.


Blog posts

IK HEB MIJN GRENZEN OPGEZOCHT | Marathon Rotterdam: ziek, geblesseerd en toch gelopen (1 reactie)

Gepost door Vera Dings op dinsdag 9 april 2019 11:39

Rotterdam, 7 april 2019 | Marathon Rotterdam. Voor de tweede keer loop ik #demooiste, de zesde marathon in de vijf jaar dat ik nu hardloop. Liep ik dezelfde marathon in 2016 nog in ruim viereneenhalf uur, dit jaar waren het ruim 20 minuten meer. In januari dit jaar liep ik nog een PR op de halve marathon in Roerdalen en behaalde ik voor het eerst in mijn hardloopcarriers een podiumplek. Kort daarna kreeg ik last van wat later een hielspoor bleek te zijn.

Omdat deze marathon voor mij een grote persoonlijke betekenis had, besloot ik er toch voor te gaan. Met deze marathon zou ik immers de zwaarste en pijnlijkste periode in mijn leven afsluiten, een periode die begon met mijn totaal onverwachte ontslag op 3 september 2017 na tientallen jaren trouwe dienst en veel behaalde zakelijke successen. Als bonus kreeg ik ook nog eens zo'n concurrentiebeding mee. Als 50-plusser word je in het diepe gegooid en moet je opnieuw je ‘Ikigai' gaan vinden. In deze periode liep ik drie marathons om mijn hoofd te legen: Curacao, Eindhoven en Rotterdam. Met Rotterdam zou ik dan deze periode afsluiten en mijn nieuwe periode inluiden. Want mijn ‘Ikigai' kwam op mijn pad. Een prachtige job als marketing coördinator bij een prachtig bedrijf en mijn eigen bedrijfje Veralingua. The best of both worlds!

Dus wat er ook gebeurt, deze marathon moest gelopen worden. Mijn hielspoor werd er niet beter op, eerder erger. Maar met ‘dry needling’ wist ik de blessure redelijk onder controle te houden. Met een minimale training van 3 dagen per week ging ik richting marathon. De ‘after party’ na iedere training was pijnlijk, nog pijnlijker dan tijdens het lopen. Maar het wende en ik kreeg mijn vertrouwen terug.

We besloten om een overnachting te boeken in Rotterdam. De trein durfde ik niet meer te nemen. Bij Marathon Eindhoven in Oktober 2018 reden er op de heenweg en terugweg geen treinen. Die stress wilde ik niet meer meemaken. Alles zat overvol in Rotterdam, maar in CityHub vonden we nog een overnachtingsplaats, op nog geen 500 meter van de start. De kamer was een soort 'scan' waarin je jezelf naar binnen schoof. De verlichting was via de app op afstand te regelen, in alle kleuren van de regenboog. Een klein rooster in het plafond was de ventilatie, die centraal geregeld was. Als je geen last van claustrofobie hebt, dan kreeg je die hier wel.
Het hotel zat vol met marathonlopers uit alle hoeken van de wereld, van Spanje tot Argentinië. Enkele dagen geleden heb ik een fikse verkoudheid opgelopen, waardoor ik wat kort van adem was. Ik besloot dan ook om vroeg te eten en om uiterlijk 20:00 uur te gaan slapen. Om middernacht viel ik pas in slaap en werd nog geen uur later wakker van mijn benauwdheid. Het was bloedheet en de lucht was kurkdroog. Bij de receptie kregen we te horen dat de Spanjaarden het koud hadden en de verwarming daarom ingeschakeld werd. In alle cabines dus, want het was centraal geregeld. Ik kreeg een kleine ventilator mee naar mijn cabine om nog enigszins wat frisse lucht binnen te krijgen.

Gebroken, hoestend, proestend en totaal schor werd ik wakker in de morgen. Mijn god, moet ik een marathon lopen, dacht ik nog. Al mijn signalen zeiden NEE, het is beter van niet. Maar mijn hoofd zei JA. Ik heb zo’n zware periode achter de rug, dit kan ik ook nog wel. En hup, twee croissants en wat drank naar binnen en op naar de start.
En daar hoor je Lee Touwers die alle lopers live toezingt. You never walk alone… dan begint die adrenaline door mijn lijf te gieren en lijk ik plots alle pijn te vergeten. De eerste 10 km gaan redelijk goed naar omstandigheden. Maar dan begint mijn voet pijn te doen en mijn mond voelt zo droog. Ondanks de liters vocht die ik de afgelopen weken en nacht gedronken heb, lijk ik nog steeds dorst te hebben. Ik neem bij iedere drankpost dan ook ruim de tijd om goed bij te tanken met Iso drank, bananen, water en alles wat aangeboden wordt. De sponsjes hield ik steeds bij me zodat ik me van tijd tot tijd kon koelen.

Van de hitte had ik weinig last in tegenstelling tot vele andere lopers. De eerste lopers zag ik naast de kant liggen, de eerste ambulances hoorde ik aankomen. Mijn hoofd voelde zwaar, ik kon geen woord meer praten, zo schor was ik. Mijn linkervoet was ik op dat moment liever even kwijt dan rijk. Ik overwoog, inmiddels al voor de derde keer, om uit te stappen. Maar mijn hoofd zei dat het nog maar 10 km waren en dat ik kon gaan aftellen.
De laatste kilometers kreeg ik amper nog mijn voet opgetild. Lopen ging inmiddels al helemaal niet meer. Ik moest dus blijven rennen, maar hoe. Het publiek dat in rijen langs de weg stond droeg me naar de finish. Zonder dat publiek zou ik het niet gered hebben. 200 meter voor de finish trok ik alle energie nog uit de toppen van mijn tenen en rende over de finish alsof er niks aan de hand is. I did it… maar nooit meer met zoveel pijn!

Ik denk dat deze marathon voor mij misschien wel een grotere strijd was dan voor de winnaar, Marius Kipserem, die in 2:04:11 finishte. Heel symbolisch sluit ik een uiterst pijnlijke periode dan ook op pijnlijke wijze af.

Ik realiseer me dat ik een super sterk lichaam heb, waarop ik trots mag zijn. Maar waarmee ik wel wat voorzichtiger moet omgaan. Ik weet het zeker, mijn grenzen wat hardlopen betreft zijn hier toch wel bereikt.

met sportieve groet,
Vera

IK HEB GESPEELD MET MIJN GEZONDHEID | Marathon Eindhoven, een zware beproeving van lichaam en geest (5 reacties)

Gepost door Vera Dings op donderdag 18 oktober 2018 14:56

Eindhoven, 14 oktober 2018 | Dat was hem dan, Marathon Eindhoven, de vijfde op rij. Niet mijn snelste, zeker niet de makkelijkste, maar eentje die mij bewust maakte hoe gevaarlijk ver je kunt gaan wanneer je op het keerpunt van overleven komt.

Na zware marathons gelopen te hebben in het warme Lissabon en Curacao, dacht ik gisteren de marathon van Eindhoven bij een temperatuur van 29 graden gemakkelijk aan te kunnen. Ik had goed getraind, volgens mijn geheel eigen op maat gesneden trainingsschema. Ook heb ik bewust op mijn voeding en vochtgehalte gelet de laatste acht weken. Een finishtijd van 4:15 uur zou er eigenlijk met gemak in moeten kunnen zitten.

Karma op de dag voor de marathon bracht mij bij mijn meer dan geweldige personal pacer voor die dag, René, die aanbood me graag te willen pacen op een finishtijd van 4:29 uur. Voor hem wat gas terug, want hij loopt normaal de marathon in krap 3 uur tijd. Ik voelde me topfit en dacht de tijd van marathon Rotterdam van 4:35 uur gemakkelijk te kunnen verslaan. Maar niet iedere dag is dezelfde, voel je je hetzelfde. Het is en blijft een ingewikkelde optelsom van veel factoren.

Plan was om de eerste helft iets beneden gemiddeld tempo te lopen en dan de tweede helft iets te gaan versnellen om de laatste 5 km nog wat kracht over te hebben om nog de max eruit te kunnen halen wat erin zit.
De eerste 20 kilometer verliepen dan ook vlekkeloos. Lekker relaxt, positief babbelend en genietend van alle mooie plekjes waar Eindhoven zo trots op is. De route bracht ons langs de hightlights waar de stad trots op is: het Philips Stadion, Strijp-S, Evoluon en High Tech Campus. Niets weerhield ons er dan ook van om hier en daar een mooi plaatje te schieten.

Op de helft van het parcours viel me plotseling op hoeveel mensen er al aan het lopen waren en naarmate we verder liepen zag ik ook meer en meer lopers die langs de kant onwel waren geworden of flauwgevallen waren. Ik voelde me op dat moment nog topfit, behalve dan dat mijn linker kleine teen aardig begon te protesteren. 
Bij kilometer 25 besloten we om het tempo ietwat op te voeren, net zoveel dat nog steeds goed voelde. Vanaf kilometer 28 begon de hitte meer zijn tol te eisen. Bij de drankposten namen we ruim te tijd om te drinken en wat fruit te nuttigen. Drinken, drinken, drinken werd ons steeds maar toegeroepen.

En dan plots, uit het niets, voel je je hondsberoerd, krijgt amper lucht. Het voelde alsof mijn keel dichtgeknepen werd. Dit had ik nog nooit meegemaakt. Ik besluit ff te lopen, want het werd me zwart voor de ogen. Nog 12 kilometer te gaan. Een ongewoon akelig gevoel overviel me en zei: “Vera, je lichaam zit in de overlevingsmodus”, oppassen geblazen! Maar tegelijkertijd is er dan weer die adrenaline, mijn gedreven karakter, dat het weer wint van mijn gezonde verstand en je niet laat ophouden. Het lukt me om de snelheid van 6:30 uur weer een kilometer of acht te pakken. Wanneer ik dan bij de laatste verzorgingspost aankom en ga lopen om bij te tanken, dan voel ik weer die beroerdheid sterk opkomen en de angst brengt me op het randje van hyperventileren. Toch weet ik de laatste twee kilometer, gedragen door het fantastische publiek, de finish te bereiken. Finishtijd: 4:43:09 - 11e in mijn categorie - niet mijn doeltijd, bij lange na niet mijn snelste tijd, maar jee wat ben ik trots dat ik onder deze omstandigheden heb door durven zetten.
Maar verdorie, tegelijkertijd doet het me beseffen dat ik met de gezondheid van mijn lichaam gespeeld heb . Ik besef me nu meer dan ooit tevoren hoe belangrijk het is om je eigen gezondheid en leven in eigen hand te hebben en te houden.

Karma bracht me enige tijd geleden bij Nicole Vernhout, ultrarunner en nutrition specialist. Zij reageerde op mijn marathonervaring en gaf me het volgende advies dat ik zeker ter harte neem: "Boarn tabletten oplossen in water en elk uur een liter drinken. Minimaal 2 tabletten, plus reepjes met hooggedoseerd natrium en extra calcium, magnesium en kalium. Ook alleen voeding die snel door het lichaam opgenomen wordt en alleen isotone drank om vertraagde opname vanuit de maag en daarmee misselijkheid te voorkomen. Check het onderzoek van de Nijmeegse 4-daagse, daar stierven mensen niet aan de hitte maar aan hyponatriemie! Mineralen zijn cruciaal voor elk lichaamsproces (zweten, bloeddruk, signaaltransductie in de zenuwen en spiercontractie…). Een „redelijk“ ongetrainde zweter heeft de natrium-terugresorptie-pompjes niet voldoende geïnstalleerd in de membranen van zijn zweetklieren. Tevens denk ik dat onze verhoogde zoutconsumptie hierin een rol speelt…".

Nicole Vernhout is een van de sprekers tijdens het TEDx event op 6 november a.s. in Maaspoort Venlo. Haar motto: “Want to inspire people to take their health and life in their own hand”.

KLM Marathon Curacao | een verhitte uitdaging (2 reacties)

Gepost door Vera Dings op dinsdag 12 december 2017 13:15

Willemstad, 26 november 2017 - Terwijl het in Nederland licht vroor en de heuvels in Zuid-Limburg bedekt waren met een laagje sneeuw, liep ik in tropisch Curacao de marathon.

Ondanks de extreem hoge temperatuur (28 graden in de nacht en 32 overdag) en luchtvochtigheid (meer dan 80%) slaagde ik erin mijn hartslag aardig onder controle te houden en ruim binnen de vijf uur te finishen. Slechts 95 deelnemers haalden dit jaar de finish. Ik was de 11e beste vrouwelijke deelnemer.

De start
Om kwart voor vier in de nacht liep ik richting het startvak bij het Lions Dive & Beach Resort, nog geen 200 meter van onze verblijfplaats in Bapor Kibra. In tegenstelling tot andere marathons was er geen luidkeelse, opzwepende muziek die mij de adrenaline door mijn lijf deed gieren. Op de grote parkeerplaats bij het startvak liep ik wat heen en weer, niet om mijn spieren op te warmen maar om de spanning wat te verdrijven. Even voor vieren stapte ik in het startvak waar om klokslag vier uur het startschot gegeven werd. Ik kan de volledige deelnemerslijst nergens terugzien, maar ik schat dat we met ruim 120 marathonies op de route langs de kustlijn in de richting van de historische hoofdstad Willemstad renden.

Eerste ronde in de duisternis
Ik was rustig gestart in een voor mij beduidend lager tempo dan gebruikelijk. De eerste 500 meter werd ik voortdurend ingehaald door lopers. Het kostte me moeite om me in te houden, maar ik liet me niet ‘meetrekken’, ik vertrouwde op mijn aangepaste protocol. Toen ik na ruim een kilometer achterom keek, zag ik dat er nog maar een schrale twee lopers achter mij renden direct gevolgd door twee begeleidende motoren.

De eerste kilometers voelden loodzwaar, het was vreselijk benauwd en de wind had geen koelende effect. Ik dacht even dat het wel eens een onhaalbare zaak zou kunnen gaan worden, maar wuifde die gedachte snel weg. Bij de eerste drankpost nam ik twee goed gekoelde flesjes water: een voor de dorst en een om mijn hoofd en polsen koel te kunnen houden. Tijdens het lopen hield ik mijn hartslag nauwlettend in de gaten. Uit mijn 11km-testloop van twee dagen geleden werd me immers duidelijk dat mijn hartslag hier gemiddeld 20 bpm hoger ligt dan in Nederland en veel sneller oploopt bij inspanning.

Na bijna 5 km passeerde ik voor de eerste keer de sierlijk verlichte Koningin Emma pontonbrug, waarna linksaf de route door een knus winkelcentrum liep. Op het einde van de chique winkelstraat ging het richting de Piscadera Baai. Het pad langs deze baai was lang en nauwelijks verlicht. Links van mij keek ik in de duisternis en hoorde ik alleen het ruizen van de zee en de vogels. Dat zou in de tweede ronde - wanneer het volop licht is - anders zijn.

De mooi verlichte pontonbrug en de kerstverlichting in Willemstad maken dat ik volop genoot van de tocht in het donker. Parallel aan de kustlijn liep ik terug richting de bijna zestig meter hoge Koningin Julianabrug. Maar voordat ik daar was, ging het eerst nog zo’n twee kilometer vals plat omhoog en weer even flink bergaf. De snelweg richting de brug is behoorlijk steil; het werd een zware en lange klim. Eenmaal bovenop de Koningin Julianabrug kon ik even genieten van het prachtige uitzicht over Punda en Otrobanda. Daarna ging het steil bergafwaarts, in een spiraalvorm.

Tweede ronde bij opkomende zon
Ondertussen had ik de eerste lopers ingehaald en naarmate ik het start-finish-gebied naderde voor de tweede ronde, werden dat er alleen maar meer. Het was licht aan het worden toen ik aan mijn tweede ronde begon. De zon kwam snel op en bij kilometer 22 voelde ik de impact van de hete zon op mijn hele lichaam. Ook was het water bij de drankposten niet meer zo koel en werd het steeds moeilijker om mijn stijgende hartslag te bedwingen. Gelukkig werd ik onverwacht aangesproken door een klein jongetje dat met een emmer met ijsklontjes op me af liep. Dankbaar nam ik een aantal ijsklontjes aan en liet deze over mijn rug en polsen glijden en stopte de laatste onder mijn pet. Daarmee wist ik mijn hoofd en lichaam weer even wat af te koelen.

De zon was al fel op het moment dat ik de start voor de tweede keer passeerde en aan mijn tweede en laatste ronde begon. Na enkele kilometers bereikte ik weer de Koningin Emma Pontonbrug en 10 km later weer de Koningin Julianabrug, nu bij daglicht. In plaats van de mooie feestverlichting, genoot ik nu van de rijen huisjes in alle kleuren van de regenboog.

Enkele kilometers voor de finish liep ik door een heerlijke en verkwikkende neveldouche, die me voldoende verfrissing gaf om de laatste kilometers richting finish door te blijven rennen.

De finish
Op dit laatste stuk wist ik nog een aantal marathonies in te halen. Dat gaf me de moed en energie om de laatste meters voor de finish nog wat extra gas te kunnen geven. Met een heerlijk en blij gevoel liep ik door de finishstraat, om vervolgens door een door supporters omgeven smal pad de weg naar het strand te vinden en een welverdiende duik in het koele zeewater te nemen. Het strand was feestelijk gevuld met duizenden supporters, marathonies en afstandslopers van de 21, 10 en 5 km. Ik voelde me euforisch!

Dit uiterst zware, maar o zo mooie parcours onder extreme omstandigheden maakt, dat deze volbrachte marathon in de tropen mij nog lang zal heugen.

Medische check
Een marathon lopen in de tropen is zwaar; onderschat dit niet! Behalve een adequaat trainingsschema is het goed om voorafgaand aan de marathon een medische check te laten doen. Van deze optie kon iedere deelnemer op de zaterdag voor de marathon dan ook gebruik maken.

Vera Dings

Bekijk de blog van Vera Dings

Tijden voor hardloopwedstrijden

Er zijn nog geen wedstrijdtijden ingevoerd door deze gebruiker.

Hardloop foto's van Vera Dings

44327453_10215317723673590_5035612879819112448_n.jpg 44216979_10215317724753617_4464185013142814720_n.jpg 44310971_10215317725473635_4150663356996386816_n.jpg 44346310_10215317726313656_2880464802549858304_n.jpg 44315804_10215317730833769_5733113949486841856_n.jpg Julianabridge Marathon Curacao.jpg Julianabridge Marathon Curacao.jpg 24059184_10212894621417548_7911423260356561274_n.jpg 23915626_10212894595776907_423437471915641078_n.jpg 23926467_10212894623257594_5495513556913174698_o.jpg Marathon Rotterdam 2019.jpg

Looptijden.nl op Facebook