Profiel van Jaco Rip

Overzicht van alle hardloopprestaties van Jaco Rip. Op deze profiel pagina worden alleen wedstrijdtijden getoond, trainingstijden zijn enkel voor de gebruiker zelf zichtbaar.

Hardloop statistieken

AfstandAantalBeste tijdDatum PRGemiddelde tijd
5.000m1800:19:1828-09-201400:20:18
5.120m100:21:2402-06-201300:21:24
5.400m100:22:1329-05-201400:22:13
8.500m100:38:2524-08-201200:38:25
9.250m100:42:0020-01-201300:42:00
10.000m2800:40:2725-08-201500:42:52
10.150m100:44:5509-05-201300:44:55
15.000m801:03:2118-02-201801:06:03
15.069m101:07:2920-11-201601:07:29
16.093m401:08:3101-02-201501:10:45
21.097m701:32:1527-04-201701:36:51
21.100m101:36:3020-03-201601:36:30
21.670m101:46:2603-06-201201:46:26
28.019m102:19:2007-05-201702:19:20
42.195m103:40:0813-04-201403:40:08

Bekijk de prijzenkast van Jaco Rip

Uitgebreide statistieken zijn alleen beschikbaar voor ingelogde gebruikers

Log eerst in op Looptijden.nl voordat je de uitgebreide statistieken kunt bekijken.

Indien je nog niet aangemeld bent op Looptijden.nl kun je je heel eenvoudig gratis aanmelden.


Blog posts

Wie A(lphen aan de Rijn) zegt, moet ook B(ergen op Zoom) zeggen (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 20 januari 2019 22:11

Hallo allemaal! Er is weer een nieuw jaar aangebroken, waarin we vast allemaal wel het één of andere goede voornemen hebben. Nou is dat voor de meeste mensen die op deze website actief zijn niet zo nodig. Ik bedoel maar, wij zijn hardlopers! Gezond bezig zijn is voor ons dagelijkse kost. Maar goed, ik dreig al af te dwalen van wat ik eigenlijk in dit blog wilde vertellen, voordat ik überhaupt er een woord over heb geschreven. Aan de slag dan maar……

De laatste maand van het afgelopen jaar was er voor mij één van gedwongen inactiviteit. Door een zware operatie aan mijn vernauwde urinebuis was hardlopen, werken en andere fysieke activiteiten niet toegestaan. Maar toen het nieuwe jaar begon, was ik niet meer te houden! Ik begon (geheel volgens de richtlijnen van de uroloog) na een kleine 6 weken weer met hardlopen op 1 januari. Dit ging de eerste week nog niet helemaal vanzelf, maar na een week voelde ik me sterk genoeg om voorzichtig te gaan trainen volgens een nieuwe methode. Ik had namelijk het boek “Het duurloopmisverstand” gekocht en ik wilde de trainingsaanpak van Klaas Lok eens een kans geven. Dit ging best voorspoedig, zodat ik snel weer een redelijke basisvorm had. Om deze te testen, had ik een wedstrijdje in de woonplaats van bevriend hardloopkoppel Matthijs en Everdien op het oog. De Zegerplasloop had onder andere de 5k in het assortiment en dus reisde ik op 13 januari af naar mijn vrienden voor een bezoekje aan hun nieuwe stulpje en de race die wij gedrieën zouden afleggen.

Op de dag in kwestie vlogen de eerste uren voorbij. Ik kende een zeer voorspoedige rit vanuit mijn woonplaats Scherpenisse en om 09.45 stond ik voor de deur bij mijn vrienden. Na een hartelijke ontvangst en even relaxed bijpraten was het tijd om naar de atletiekbaan te rijden, ons daar in te schrijven en vervolgens de voorbereidingen voor het uur U aan te vatten. Gedurende deze laatste minuten leek het wel steeds wat slechter weer te worden. Uiteindelijk viel het relatief nog mee met de regen, maar de wind liet zich duidelijk gelden! We hadden al snel in de gaten dat de wind uit een relatief ongunstige hoek kwam (tegenwind in de laatste kilometers), maar daar konden we toch niks aan veranderen. Om 11.20 waren we aan de beurt en werden we op pad gestuurd!

Gelijk na de start probeerde ik in een geschikt tempo te komen, maar met de wind die we hier in de rug hadden viel dat nog niet helemaal mee. Ik had een plekje bij de eerste 15, maar zag wel dat de afstand tussen mij en vriend Matthijs toch niet heel groot was. Het vermoeden dat ik dus best wel hard ging, werd bevestigd door de tijd na km 1: 4’09! Dit zou ik niet de hele tijd volhouden, zo wist ik behoorlijk zeker. Ik schakelde dan ook een tandje terug en probeerde de ontspanning die ik nog wel had zo lang mogelijk vast te houden. Ondertussen kwam het punt van 2k ook weer voorbij en deze km-tijd was duidelijk langzamer met 4’24. Nu kwam ik langzamerhand richting het zware stuk van het parcours. Hoe lang zou ik dit tempo vol kunnen houden? Ietwat gespannen liep ik door……

Ik was halverwege de race. De wind kwam steeds meer recht in het gezicht te blazen en ik voelde hoe ik langzaam begon te verzuren. De ademhaling kon het tempo niet meer ontspannen bijbenen en ik moest mijn ritme aanpassen. Op 3k kwam ik nog wel door in 12’55, maar ik voelde hoe mijn benen het steeds zwaarder begonnen te krijgen. Helaas had ik ook geen steun aan eventuele medelopers, ik liep echt in niemandsland. Het tempo voelde ik steeds iets verder teruglopen, maar ik wist op wilskracht het verval nog wel enigszins beperkt te houden. Bij 4k kwam ik door in 17’30, maar ik kreeg daar al het idee dat de race niet precies 5k zou zijn. Nou was er ook op de website aangegeven dat de afstand officieel 5,11 km zou zijn, maar toch had ik het vermoeden dat de finishlijn nog een stukje verder zou liggen. Ik naderde wel redelijk snel nu het 5k-punt, maar wat ik vreesde werd bevestigd; ik was nog een paar 100 meter van het sportpark verwijderd!

Daar kwam het punt van de 5k. Ik keek op mijn klokje en was ondanks alles wel tevreden met wat ik zag: 22’02. Nu was het een kwestie van nog een kleine versnelling eruit persen en zo snel mogelijk over de finish te komen. Dit was anderhalve minuut later het geval en zo liep ik uiteindelijk een tijd van 23’37 over 5,36 km. Ik was hier dik tevreden mee, zo vertelde ik aan Matthijs, die in 20’45 de race had voltooid. Toen een paar minuutjes later Everdien over de eindstreep was gesneld in een tijd van 28’10, hadden we het snel gezien. Uitlopen en wegwezen! We reden snel terug naar het prachtig ingerichte huis van M&E, waar we genoten van een verfrissende douche (niet allemaal tegelijk natuurlijk!) en een heerlijke lunch, verzorgd door de diëtiste in huis. Een gezellig uitstapje kwam zo ten einde…….

Na de gebeurtenissen in Alphen a/d Rijn trainde ik fanatiek door. Ik had me al voorgenomen namelijk om een week later bij de Kievitloop in Bergen op Zoom (alom bekend natuurlijk) opnieuw te testen op de 5k. Ook hier zou een leuk extraatje aan worden vastgeplakt, namelijk een lunch bij het roemruchte Appeltje met loopvriend Arjan (van Geel), zijn vriendin Ellis en zijn vader Wies. Gedurende de week voelde ik tijdens de trainingen hoe de basisvorm langzaam ietsje beter werd, en gecombineerd met de weersvooruitzichten (ijskoud, maar weinig wind en gelukkig ook droog) zorgde dat ervoor dat ik wat meer zelfvertrouwen kreeg. Vandaag reisde ik dan ook af naar de Stayokay met de gedachte dat een tijd rond de 21’30 wel tot de mogelijkheden behoorde. Na een korte rit kwam ik op de plaats van bestemming, ik had er zin in!

Ik ging me snel inschrijven, want het was nog akelig fris zo rond 9.45. Ik liep snel naar het gebouw waar de inschrijving zetelde en betaalde het benodigde geld (3 euro, echt een prachtige kleine vergoeding voor een fijne loop als deze). Daarna liep ik terug naar de auto, waarna ik Wies (van Geel, de vader van dus) als eerste tegen het lijf liep. Deze loper heeft al een zeer respectabele leeftijd bereikt, maar dat belemmert hem niet om iedere week toch nog 2 of 3 keer te trainen. Ik heb daar echt diep respect voor en hoop van ganser harte dat ik op zijn leeftijd ook nog zo actief kan zijn! Niet lang daarna kwamen ook Arjan en Ellis ter plaatse en na het inschrijven gingen we nog even met z’n allen warmlopen, wat met een temperatuur van net onder het vriespunt geen overbodige luxe was! Al snel kwam het moment van de start dichterbij en deed ik mijn trainingspak uit, om in korte tight, thermoshirt en singlet gekleed de strijd aan te gaan. Ik was er klaar voor!

Om 10.30 was het dan zover, na het klinken van de toeter schoten we allemaal uit de startblokken. Ik probeerde, net zoals in Alphen, zo snel mogelijk mijn steady state te vinden. Dat lukte deze keer een stuk beter en al snel had ik de kop te pakken van een klein groepje, maar dat deerde me niet. Ik liep ontspannen door en begon al vrij snel wat mensen in te halen die redelijk zwaar ademden, een overduidelijk teken dat ze te hard van start waren gegaan. Na 1k zag ik tot mijn tevredenheid dat de gelopen tijd 4’19 was, heel wat beter (lees rustiger!) dan vorige week. Vlak daarna hoorde ik tot mijn lichte verbazing ineens de stem van Arjan pal achter me mededelen dat hij in mijn nabijheid liep. Aangezien hij van tevoren had aangegeven om eventueel de 10k in 45 minuten te willen lopen, betekende dit dat hij of wel erg hard van stapel liep of toch besloten had om voor de 5k te gaan (bij de Kievitloop kun je dit al lopende beslissen). Na de eerste afslag liepen we gezamenlijk door en hoorde ik duidelijk dat Arjan redelijk veel moeite moest doen om bij te blijven, zodat ik het laatste vermoedde. Ik maande hem om in mijn rug te blijven zitten en mij het kopwerk te laten verrichten, aangezien ik nog behoorlijk ontspannen liep. Zo liepen we naar het 2k-punt……

Arjan en ik liepen dus samen, maar we waren niet alleen. Langzaam maar zeker liepen we steeds wat in op een aantal lopers en de snelste loopster, die we ook allemaal voorbij gingen. Ondertussen was kilometer 2 keurig in 4’23 gegaan en ik voelde me nog steeds behoorlijk sterk en ontspannen lopen. Arjan wist nog steeds goed bij te blijven, maar ik wist dat ik in de slotfase nog bij hem weg zou kunnen lopen. Na de tweede afslag kwamen we al snel bij 3k, waar ik een tijd registreerde van 12’55. Daarna kwam het gevreesde bospaadje, maar deze keer had ik er lang niet zoveel last van. Integendeel, ik liep juist bij mijn loopgezelschap weg! Omdat de GPS altijd kuren vertoont op dit beruchte stuk, trok ik me niks aan van de tempo’s die werden aangegeven. Bij het bordje van 4k kwam ik door 17’10 en wist ik dat een tijd onder de 21’30 zeker mogelijk was. Daar ging ik dan, de laatste kilometer in…..

Het begon nu allemaal wel wat moeizamer te gaan, maar toch wist ik nog wel een lichte versnelling te plaatsen. Ik voelde mijn hartslag verder stijgen en de verzuring begon nu echt in te zetten. Gelukkig zag ik in de verte al de contouren van de Stayokay en wist ik mijzelf te motiveren om het hogere tempo vast te houden. Op het laatste stuk versnelde ik nog iets meer en kwam de laatste bocht door. Pal daarna sprintte ik over de finish in een prima tijd van 21’15! Niet heel lang daarna (om precies te zijn 11 seconden later) kwam Arjan over de eindstreep. We gingen even onze eigen weg en ik besloot om nog even het laatste stuk van het parcours in tegengestelde richting uit te lopen en Ellis nog even mentale steun te geven in haar laatste kilometer. Ik zag haar al snel mij tegemoet lopen, waarna ik me omdraaide en nog even voor haas speelde. Dat dit effect had bleek later uit haar kilometertijd, die met 5’43 maar liefst 40 seconden sneller was dan het gemiddelde tot dan toe! Uiteindelijk kwam zij in 30’53 over de finish, waarna Wies anderhalve minuut later zijn 5k beëindigde. Een uiterst geslaagde race dus!

Zo was deze 5k ook alweer ten einde. Ik kon uiterst tevreden terugkijken op een prima loop, die ik in een strak tempo had gelopen met een mooie versnelling op het laatst. Daarna werd het nog ontzettend gezellig met Arjan, Ellis en Wies in het Appeltje, waar we onder het genot van een hapje (een lekkere grote pannenkoek) en een drankje (een cappuccino in mijn geval) nog even uitgebreid nabeschouwd en bijgekletst hebben. Uiteindelijk werd het toch tijd om afscheid te nemen, waarna we ieder ons weegs gingen. Het was een zeer geslaagde zondag……

Hoe het nu verder gaat? Nou, mijn plan is om de komende maanden goed door te blijven trainen, zodat ik hopelijk eind maart de vereiste vorm heb om een aanval te doen op mijn PR op de 5k (19’23) bij de zogenaamde 10 van Halsteren. Ik ga ervoor, hopelijk hebben jullie, de lezers van dit blog, ook succesvolle winters!

Met fanatieke groet, Jaco.

WARM ONTHAAL IN EINDHOVEN (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 21 oktober 2018 21:18

Het is half 10 ’s ochtends, 14 oktober 2018. Vandaag is het zover, ik ga de tweede marathon in mijn leven lopen. Plaats van handeling: Eindhoven. Vorm: goed. Weer: nu nog ok, maar het gaat warm worden. Ik hoor de mededelingen van de organisatie amper in de kakafonie van geluiden, maar volgens mij wordt er gewaarschuwd dat het warm gaat worden. Er wordt ons op het hart gedrukt om de tijd die we in ons hoofd hadden, te laten varen. Verder moeten we luchtig gekleed zijn en zoveel mogelijk drinken. Ik sla het allemaal op, de tijd tikt door……

De afgelopen maanden zijn voorbij gevlogen. Ik liep steeds een beetje verder in mijn trainingen en het ging ook steeds iets makkelijker. De laatste twee weken was het tapertijd en vorige week heb ik mijn laatste testwedstrijd gehad, een 10k in Bosschenhoofd. Die ging uitstekend (42’07), waardoor ik het gevoel heb dat ik wel mijn PR kan aanvallen. De laatste voorbereidingen gingen geheel volgens plan en vanmorgen stond ik met een heel goed gevoel op. Nog even goed ontbijten en daarna naar het Beursgebouw, waar ik voor het eerst Looptijden-vriend Cristian in levenden lijve ontmoet. We begroeten elkaar hartelijk en praten wat over onze voornemens voor vandaag. In het Beursgebouw had ik nog een grappig voorval, ik werd benaderd om aan een klein wetenschappelijk onderzoek mee te doen. Ik mocht op een weegschaal staan, waarna mij werd verteld dat diezelfde weegschaal pal na de finish er ook zou zijn. Zo kon ik dus mooi meten hoeveel gewicht ik kwijtraak door een marathon te lopen. Maar nu sta ik in mijn vak en zwaai ik nog even naar mijn fantastische zus, die mij mentaal steunt op deze zware dag. Dan klinkt het startschot, we gaan ervandoor!

Ik probeer gelijk vanaf het begin rustig te lopen. Uiterst rechts is mijn positie op de weg, zodat ik ruimte laat voor de snellere lopers en de (veel grotere hoeveelheid) enthousiaste starters, die ik straks na een uur of twee vast weer terug zal zien. Ondanks mijn ingehouden start vliegen de eerste kilometers voorbij met 5’/km, maar ik voel al dat mijn blaas niet helemaal leeg is. Aangezien ik toch wat voorlig op mijn schema, zoek ik dan ook rustig de berm op. Na 5k kom ik door in 26’10, precies op schema!

Ik ga het tweede blok in. We lopen richting de TU, een heerlijk schaduwrijk stuk begroet ons. Het tempo blijft gelijk (laag in de 5 minuten) en ik voel me ok. Ik heb nog niet dat gevoel van totale ontspanning in het lopen, maar de hartslag is prima naar mijn zin met 151. We lopen rond de TU en ondertussen moest ik alweer de berm opzoeken, wat me wel wat onzekerheid oplevert. Ga ik vandaag, net zoals in Amsterdam, weer last krijgen van mijn vernauwde urinebuis? Ik probeer er niet aan te denken en loop vastberaden voort. Heel incidenteel zie ik mensen die het al moeilijk krijgen. Of zij het redden, waag ik te betwijfelen. Er is tenslotte nog ruim 30 km te gaan! Daar zie ik het 10k punt, ik kom door in 52’15. Uitstekend!

We lopen langzaam weer richting het centrum. Ik voel me nu goed, het tempo is prima, alles is nu onder controle. Na een uur heb ik er 11,4k opzitten, heel netjes. Omdat ik ondertussen al tweemaal een sanitaire stop heb moeten maken, loop ik al een paar keer dezelfde mensen voorbij. Dat geeft niks, het gaat vandaag niet om je klassering, het gaat om je tijd en het gevoel wat je eraan overhoudt. Langs de kant blijven de Eindhovenaren ons aanmoedigen, ook al hebben ze zelf soms ook wat aansporing nodig. Ondertussen blijf ik lekker lopen en blijf ik verstandig drinken en eten. Het is al een klein beetje aan het opwarmen, maar gelukkig is het zonnetje tussen de gebouwen nog niet al te fel. Voor ik het weet zit er 15k op en zie ik een tijd van 1’18’59 staan. Ik loop stug door…..

De bebouwing wordt weer wat zakelijker, we zijn bijna in het centrum. Ik heb alles onder controle en maal op een constant tempo de kilometers weg. De hartslag is ondertussen wel wat gestegen, hij zit nu rond de 157. Dat is echter precies zoals ik verwacht had, dus geen reden tot paniek. Voor ik het weet zit ik alweer vlakbij de Vestdijk, de straat waar ik over ruim twee uur hoop te finishen. Na 20k staat mij een kleine verrassing te wachten, al had ik er stiekem wel rekening mee gehouden. Mijn zus staat langs de kant en moedigt mij aan, geweldig! Ik roep terug dat het allemaal prima gaat, ik loop nog heel ontspannen voor mijn gevoel. Na het 20k-punt komt natuurlijk al snel het moment dat ik op de helft ben. Mijn tussentijd is 1’51’11 en daar ben ik zeer tevreden over. Het is echter wel zo dat ik, als ik een PR wil lopen, de tweede helft twee minuten sneller zal moeten lopen. Of me dat gaat lukken, is nog maar de vraag……

Ik loop nu op het stuk van de marathon dat ik al ken, aangezien ik 3 jaar geleden de halve marathon hier over precies hetzelfde parcours heb afgelegd. Ik probeer rustig te blijven en vooral goed te blijven drinken. Ik heb 3 van mijn 5 gelletjes al ingenomen, op 28k en 35k zijn de laatste twee aan de beurt. Ik ben nu twee uur onderweg en heb 22,9k afgelegd. Ondertussen voel ik dat het steeds warmer wordt. Ik zie nu behoorlijk veel mensen al wandelen, terwijl er nog bijna 20k moet worden gelopen! Dit dreigt een slijtageslag te worden. Ik loop door en haal veel mensen in, nu al. Het voelt nog behoorlijk goed, maar toch word ook ik een beetje onzeker. Als er nu al zoveel mensen wandelen, hoe lang ga ik het dan volhouden? Na 24k komen we op een open gedeelte van het parcours en slaat de warmte in alle hevigheid toe. Ik was al aan het zweten, maar nu lijkt het uit iedere porie van mijn lichaam te stromen. Ik loop richting het 25k-punt, wat ik passeer in 2’11’30. Het gaat lang niet slecht, maar ik voel mijn hamstrings, die beginnen te zeuren. Hoe lang hou ik dit vol?

Ik loop het zesde blok van mijn marathon in en vrijwel gelijk gaat het mis. Ik voel ineens de kramp toeslaan in mijn linker hamstring. Puur op wilskracht loop ik door, ik weiger me door een krampaanval te laten vellen! Nog geen halve kilometer later is het helemaal mis, de rechter hamstring wil niet achterblijven en schiet ook in de kramp. Hoe ik het voor elkaar krijg, weet ik niet, maar ik blijf doorlopen. Het tempo zakt wel een heel klein beetje, maar erg veel verschil is er nog niet. Ik blijf mezelf voorhouden dat ik moet blijven lopen tot de eerstvolgende drankpost, dan mag ik even wandelend wat vocht innemen en mijn vierde gelletje. Dit weet ik voor elkaar te krijgen, waarna ik voorzichtig weer begin te lopen na de hoognodige pauze. Zo blijf ik doorstrompelen, met de aanmoediging aan mezelf dat ik bij iedere drankpost even rust mag pakken. Bij 30k is de volgende verzorgingspost, die ik passeer in 2’38’15. Een PR zal bijna onmogelijk zijn met mijn fysieke gesteldheid en deze temperatuur, maar ik zal mijn uiterste best doen! Met veel pijn in mijn benen, maar vastberaden in mijn hoofd loop ik door……

De marathon, zo wordt vaak gezegd, gaat na 30k pas echt beginnen. Ik heb echter het gevoel dat ik al uren aan het vechten ben. Om de zaak nog wat moeilijker te maken, krijg ik nu ook kramp in mijn kuiten. Ik weet niet hoe de mensen langs de kant het zien, maar als je het mij vraagt ben ik wel heel beroerd aan het lopen. Nog steeds weet ik het vol te houden om tussen de verzorgingsposten te blijven lopen, maar het gaat steeds meer pijn doen. Ik zie wel ontzettend veel mensen wandelen en daardoor blijf ik verbeten doorlopen. Het is echt compleet afzien nu, alleen op pure wilskracht weet ik nog een aanvaardbaar tempo te lopen. Ineens zie ik, terwijl ik echt verga van de pijn, dat ik Cristian voorbij schuifel. Hij heeft het dus nog zwaarder dan ik! Ik kom bij het punt van 35k nu, nog 7k te gaan. Mijn tijd? 3’06’31. Kom op nou!

Ik loop, met honderden anderen, richting Strijp-S. Nog even en we komen langs de Herdgang, het trainingscomplex van mijn cluppie PSV. Daar denk ik echter niet aan, want ik word afgeleid door een gruwelijk geluid dat door merg en been gaat. Ik zie in een flits een donkere atleet in de berm liggen die (zo blijkt later op de dag) daar al ruim anderhalf uur ligt! Hij was een haas voor de kopgroep, maar liep een spierblessure op en kon niet gelijk worden weggehaald. Dit blijkt teveel voor mij om te verwerken. De pijn neemt nu ook de controle over in mijn hoofd en ik moet gaan wandelen. De kilometers lijken nu voorbij te kruipen, net zoals ik doe. Het lijkt een eeuwigheid te duren, maar uiteindelijk zie ik dan toch het punt van 40k voorbij komen na 3’40’20. Een PR wordt het dus niet, maar ik moet nog maar iets meer dan 10 minuten! Met een van pijn vertrokken gezicht ga ik door….

Het zit er nu echt bijna op, maar het voelt op hetzelfde moment nog zover. Ik loop voorbij het Philips Stadion, waar ik nog een kleine opkikker krijg. Langs de kant staat een moeder met haar kinderen, van wie er ééntje een bord in de hand heeft waarop staat: Voor superkrachten hier drukken! Ik moet ondanks alles glimlachen en druk hard op de zogenaamde knop. Daarna loop ik gewoon door, zoals ik al ruim 3 ½ uur aan het doen ben. Het 18 September-plein steek ik zonder problemen over en dan komt het allermooiste stuk; het Stratumseind! Rijen dik staan de mensen hier alle lopers enthousiast aan te moedigen, wat ontzettend helpt tegen de fysieke en mentale pijn. Je wilt hier absoluut niet wandelen, hoeveel pijn er ook door je lichaam lijkt te denderen. Voor ik het in de gaten heb, ben ik alweer bij de dubbele bocht naar links die ons naar de laatste honderden meters brengt op de Vestdijk. Ik probeer nog iets van een versnelling uit mijn lichaam te persen, maar harder dan 13 per uur kan ik gewoon niet meer. Ik ben helemaal kapot als ik over de finish kom in een tijd van 3’52’01, bijna 12 minuten boven mijn PR. Desondanks ben ik uitermate trots dat ik de marathon toch binnen de 4 uur heb uitgelopen. Ik begroet mijn zus, waarna ik op zoek ga naar de mensen van de weegschaal (dat onderzoek, weet je nog?). Na even zoeken vind ik ze en ga op de weegschaal staan, die aangeeft dat ik ruim 2,5 kg ben afgevallen! En dan te bedenken dat ik volgens mijn eigen berekening zo’n 3,5 liter vocht naar binnen heb gewerkt, als ik de gelletjes als vocht meetel. Helemaal gesloopt strompel ik met mijn zus, die me nu ook fysiek ondersteunt, naar het treinstation van Eindhoven. Het was een memorabele dag……..

Nu komt er dan eindelijk een eind aan dit marathonverhaal. Ik kan gelukkig goed nieuws melden, want ik ben goed hersteld en heb vanmiddag alweer een 10k-wedstrijd gelopen in een zeer acceptabele tijd van 42’07. Voor nu rest mij om jullie allemaal een fantastische herfst toe te wensen en veel succes met alle doelen die jullie gesteld hebben voor de rest van dit jaar. Keep on running!

Groeten, Jaco.

Pleasure and pain in Landsmeer (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zaterdag 17 maart 2018 16:23

Lopen heeft mij al veel gebracht. Ik loop nu een kleine 7 jaar behoorlijk fanatiek mijn trainingsrondjes en regelmatig ook mijn wedstrijdjes, iets wat mij nagenoeg iedere keer veel plezier bezorgt. Natuurlijk zijn er ook momenten dat het allemaal niet zo lekker gaat (of zelfs helemaaaal niet), maar die zijn ver in de minderheid en ook van die ervaringen kun je leren. Waar ik het echter hieronder over ga hebben, is iets wat het lopen mij heeft gebracht terwijl ik daar niet echt over had nagedacht.

Voor wie het interesseert; ik ben van nature geen sociaal persoon. Daarom is lopen voor mij ook zo’n ideale hobby. Ik hoef immers alleen maar de deur uit te stappen en ik kan doen wat ik wil, lekker een half uurtje flink gas geven of ruim een uur lekker ontspannen lopen, zonder met iemand rekening te hoeven houden. Ik woon wel in een huis met 2 dames (mijn moeder en mijn zus), maar wij hebben allemaal onze eigen bezigheden. Het was dan ook vrij verrassend voor mij om via het lopen toch steeds meer mensen te leren kennen. Als ik een greep moet doen uit de groep mensen die ik in de loop der jaren heb leren kennen, dan springen toch de meest onverwachte eruit: Dennis uit Wessem, Arjan (van Geel) uit Tilburg, Peter uit Gouda, Matthijs en Everdien uit Leiden. Deze mensen heb ik ondertussen allemaal al één of meerdere keren in levende lijve ontmoet en gesproken, maar de meest opzienbarende (die ik dus nu even met opzet uit het rijtje had gelaten) is toch wel mijn vriend Arjan de Haart uit Diemen, op deze site beter bekend onder de illustere naam Arranraja. Zijn blogs lees ik altijd met veel plezier en dat doe ik al jarenlang, maar van een live ontmoeting was het nog nooit gekomen. Tot nu dan………

Arjan heeft al vrij vaak prachtige verhalen geschreven over zijn favoriete wedstrijd/trimloop, de Twiskemolenloop. In de loop der jaren werd ik steeds een beetje nieuwsgieriger, ook al kon ik me door de uitgebreide en zeer gedetailleerde verslagen een redelijke voorstelling maken van het parcours. Daarnaast was ik natuurlijk ook behoorlijk nieuwsgierig geworden hoe de persoon Arjan op mij over zou komen, ten opzichte van de blogger Arranraja. Wat eerst een voorzichtig voornemen was, werd vanaf het begin van dit jaar steeds meer een plan: ik zou de verre reis naar Landsmeer ondernemen om de Twiskemolenloop te lopen en mijn online vriend voor het eerst te ontmoeten. Tel daarbij op dat ik ook de kans zou krijgen om collega-blogger Jan Bakker te ontmoeten en je begrijpt, mijn dag zou niet meer stuk kunnen! Op 4 maart was het dan zover en om 8.00 stapte ik in de auto, op naar Landsmeer……..

Ik reisde vrij vlot in de richting Amsterdam, maar éénmaal op de ring werd het toch allemaal wat lastiger. Mijn navigatiesysteem herkende de wegen lang niet allemaal, zodat ik op sommige punten echt moest gokken welke kant ik op moest. Gelukkig zorgde dit niet voor al te veel vertraging en zo reed ik rond 9.45 het parkeerterrein op bij AC Waterland. Na het ophalen van het startnummer voor de halve marathon ging ik op een strategische plek staan, zodat ik Arjan en Jan niet mis zou lopen. Al snel was onze eerste ontmoeting een feit en die was precies zoals ik me had voorgesteld. Hier stonden we dan, drie mannen die gewoon heel graag hardlopen en daar ook uren over kunnen praten. We gingen ook nog even op de foto, met dank aan een vriendelijke medeloper die ons best wel even op de gevoelige plaat vast wilde leggen. Daarna begon het hele circus van voorbereiden. Omkleden, warmlopen en al wat daar verder bij hoort. Ondertussen kreeg ik van Arjan de nodige tips en aanwijzingen over het parcours, die ik gretig in me opnam. Mijn vrienden zouden 5 minuten na mij van start gaan en 10 EM gaan lopen, terwijl ik om 11.00 aan de halve marathon zou beginnen. Dat tijdstip kwam nu met rasse schreden naderbij, dus besloot ik me na wat versnellingen op het gras naar de startlijn te begeven.

Daar stond ik dan, klaar voor mijn 21 kilometer en 97 meter. Uitgaande van de uitslagen van de laatste edities en mijn vorm (zo dacht ik) verwachtte ik bij de eerste 10-15 lopers te zitten. Ik stond dan ook redelijk vooraan. Om 1 over 11 (op mijn klokje tenminste) werden we op weg gestuurd. Eerst moest er anderhalve ronde op de baan (van 300 meter) gelopen worden, waarna de polder op ons lag te wachten. Ik ging hard van start en lag op de baan, zoals ik had verwacht, rond plek 10. Eenmaal van de baan af vormde er vlak voor mij een groepje en het leek me erg prettig om daarin terecht te komen. Ik plaatste een kleine versnelling en sloot aan bij 3 man, waarna we gezamenlijk de Twiskemolenpolder inliepen. Al snel merkte ik echter dat ik niet echt lekker liep. Mijn hartslag was al vrij hoog (168 slagen per minuut) en we waren nog maar dik 10 minuten onderweg! Zou die lichte verkoudheid van het begin van de week dan toch mij van de topvorm hebben beroofd? Ik besloot na 3k terug te zakken in tempo, want 12’45 was wel erg hard. Als ik dat tempo vol had kunnen houden, dan zou de totale afstand binnen de anderhalf uur zijn gegaan! Hoe dan ook, ik liet mij terugzakken uit de groep en probeerde een aanvaardbaar tempo te vinden. Dit leek het geval bij 4’30/km, maar ik liep nu nog met wind mee. Zou ik dit volhouden?

Daar liep ik dan, behoorlijk alleen door de prachtige polder. Ik leek mijn tempo redelijk te hebben gevonden, maar bij het punt van 7k kwam na een paar bochten de wind tegen te staan. Ik voelde al snel dat ik toch nog een tandje terug moest. De eerste 3 kilometer hadden dus stiekem toch een zware inspanning gevraagd. Het tempo ging terug naar ongeveer 4’40/km en ik keek veel om me heen om afleiding te zoeken voor het zware gevoel dat mijn benen uitstraalden. Hierdoor zag ik wel dat Arjan geen woord had gelogen over de schoonheid van dit natuurgebied. De runderen had ik helaas wel gemist, maar toch ook weer niet. Wat een schitterend landschap! Ondertussen werd ik wel ingehaald door een aantal mensen, maar dat maakte me eigenlijk niets uit. Ik liep gewoon zo hard als ik kon en als er andere mensen sneller waren, dan was het maar zo. Na een uur werd het wel steeds zwaarder. Ik had er al bijna 2/3 van de afstand opzitten (13.25 km), maar de bovenbenen waren echt behoorlijk aan het verzuren. Zou ik een aanvaardbare tijd neer kunnen zetten? Redelijk onzeker liep ik door……

Het werd nu allemaal wel erg zwaar. Ik had wel een gelletje genomen na 8k (en ik zou er nog één nemen na 15k), maar het leek allemaal hopen tegen beter weten in. Het tempo was teruggezakt naar net boven de 12 per uur, zodat ik door nog wat meer mensen voorbij werd gestoken. Bij de laatste drankpost nam ik dan ook bewust de tijd om wandelend nog wat vocht tot me te nemen. Het resultaat was niet meer zo belangrijk, ik wilde gewoon nog enigszins fatsoenlijk over de finish komen. Het kostte me akelig veel moeite, maar toch wist ik het tempo nog aanvaardbaar te houden. Na 20k zag en hoorde ik het sportpark weer in mijn nabijheid en kreeg ik nog een klein beetje energie. Toen ik vlak daarna mijn vriend Arjan in de rug keek had ik het gevoel dat er een reddingsboei was uitgeworpen. Ik stak hem voorbij en gaf nog een welgemeende aanmoediging mee, waarna ik probeerde het tempo nog iets verder op te schroeven. Daar was de baan eindelijk weer! Alles in mijn benen deed pijn, maar toch wist ik er nog een eindsprint uit te persen toen de tweede reddingsboei, in de vorm van Jan, werd uitgeworpen. Ik kwam totaal gesloopt over de eindstreep in een tijd van 1’40’26, een tijd waar ik (nu nog steeds) niet echt tevreden over ben. Maar goed, ik kwam, ik zag en ik was stuk gegaan .
Gelijk na mijn finish liep ik naar de afrastering van de baan om even uit te hijgen en werd ik begroet en gecomplimenteerd door (eerst) Jan en (vlak daarna) Arjan. We deelden onze ervaringen en liepen langzaam terug naar de kleedkamer. Na een welverdiende douche en het eerste herstelvoer (van mijn kant) praatten we nog even na. Terwijl ik nog met Arjan stond te praten kwam Jan ineens tot mijn grote verrassing met een medaille aangelopen, die hij voor mij had gekocht bij het organisatiecomité. Na de plechtige uitreiking werd het dan toch langzaam aan tijd om afscheid te nemen en de reis huiswaarts aan te vangen. Natuurlijk beloofden we elkaar om contact te houden, al was het alleen maar op Looptijden.nl, via WhatsApp of via de mail.

En nu is er dan eindelijk een eind gekomen aan dit lange, lange verhaal. Morgen heb ik alweer een nieuwe wedstrijd, de Halderbergeloop in Oudenbosch. Hier ga ik waarschijnlijk de 10k aanvallen in een bizar koude wedstrijd, hopelijk bevriest er niks . Voor nu zeg ik gedag, hopelijk tot snel met een nieuwe blog!

Prettig voorjaar, Jaco.

Met vleugels het voorjaar in (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op woensdag 21 februari 2018 17:52

Dit jaar lijkt een gedenkwaardig jaar te worden. Niet alleen ga ik over een paar weken mijn jaren 30 vaarwel zeggen, maar op loopgebied verwacht ik ook van een aantal dingen afscheid te nemen die vervangen worden door iets nieuws. Lekker vaag he? Als je meer wilt weten, lees dan lekker door, het gaat echt duidelijker worden…….

Bij het begin van 2018 had ik mij een aantal dingen voorgenomen. Ik wilde met ingang van dit jaar echt alles uit de kast halen om sneller te lopen. Dit hield voor mij in dat ik op het gebied van voeding veranderingen door zou moeten voeren. De afgelopen jaren deed ik eigenlijk maar wat op dat gebied, nu zou ik veel kritischer en scherper gaan kijken naar mijn voedingspatroon. Ik had een boek aangeschaft (Eten als een atleet) om als leidraad te gebruiken en al snel bleek dat een schot in de roos. Er werd mij namelijk duidelijk gemaakt dat mijn basis redelijk goed was, maar vooral op het gebied van eiwitten had ik de kans om te verbeteren. Dit ging ik dan ook toepassen in mijn dagelijkse routine en of het nu puur daardoor kwam, of door het feit dat ik vaker in deze tijd van het jaar lekker loop, de vorm leek al snel met sprongen vooruit te gaan. Ik voelde me na iedere training snel herstellen, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik mijn lichaam wat meer kon testen. In januari had ik één wedstrijdje gepland staan (de fameuze Kievitloop) en daar kreeg ik de bevestiging dat de ingeslagen weg de juiste was. Ik liep behoorlijk soepel een tijd op de 10k die ik nog nooit op dat parcours had gelopen (41’20) en ik had in die race nog genoeg over om een prachtige eindsprint te plaatsen en zo nog 4 mannen in te halen. Het zelfvertrouwen kreeg hiervan natuurlijk ook een flinke boost, zodat ik met mijn trainer de afspraak maakte dat ik in maart een aanval zou gaan doen op mijn PR op de 10 (40’27).

Februari begon ook fantastisch. Ik voelde me steeds sterker worden en de trainingen gingen steeds makkelijker en sneller. Ook deze maand zou de Kievitloop weer een belangrijk ijkpunt zijn richting de maand maart, die met (hoogstwaarschijnlijk) een HM in Landsmeer en twee keer een 10k (in Oudenbosch en Halsteren) behoorlijk druk zal worden. In de week voor de Kievitloop voelde ik gewoon dat ik in topvorm verkeerde. Op donderdag zou ik samen met mijn trainer Jack nog 3*2000 lopen, waarbij ik hoopte dat ik ze in een minuut of 8 kon afleggen. Toen echter bleek dat ik ontspannen lopend de snelle stukken in 7’40 kon lopen en de laatste herhaling zelfs in 7’18 (!!), wist ik het zeker. Ik zou de Kievitloop gebruiken om een aanval te doen op mijn PR op de 15, dat op 1’04’10 stond sinds de Midwinter Marathon in 2015. U ziet, de toptijd was al ietwat belegen. Afgelopen zondag was het dan zover, dus op naar de bossen bij Bergen op Zoom!

In het gezelschap van moeder en zus reed ik op zondagochtend naar de plaats van bestemming. Om kwart voor 10 waren we gearriveerd en ging ik mijn persoontje inschrijven. Mijn trainer was ondertussen ook aangekomen en samen liepen we op het gemakje warm, waarbij hij nogmaals aangaf dat ik hem als tempomaker kon gebruiken. Het inlopen ging nog niet heel erg lekker, maar volgens mij lag dat vooral aan de (lichte) spanning die ik voelde. Ik ging namelijk wel proberen om een tempo van minimaal 4’16/km een dik uur vol te houden! Ondertussen waren we een paar bekenden tegengekomen, maar ik vermoedde dat ik hen in de race niet al teveel zou zien. Ik zou namelijk toch iets harder gaan. Ondertussen voelde ik me steeds iets beter en kwam ook de start om half 11 dichterbij. Het werd tijd om te knallen!

PWEEEEEEP! Daar gingen we dan, op naar 3 rondjes in iets meer dan een uur. Ik was behoorlijk voorin gaan staan, zodat ik vanaf het eerste moment mijn geplande tempo kon pakken. Jack liep naast me, maar pakte al snel de kop en hield het tempo goed strak. Vriend Arjan liep de eerste kilometer redelijk hard van stapel, zodat hij of naast of zelfs voor me liep. De eerste kilometer gaat altijd wat harder, omdat je bij de start toch even een hoger tempo loopt om uit het gedrang te blijven. Deze ging dan ook in 4’07, maar daarna hadden we het tempo goed te pakken. Ik voelde me goed, kon zelfs nog redelijk praten, maar zei niet al te veel, want ik wilde me wat sparen. Het eerste rondje leek voorbij te vliegen. Na 3k moet altijd het beruchte bospaadje worden bedwongen, wat altijd voor een langzamere kilometer zorgt. Deze keer viel zelfs dat echter reuze mee, want 4’20 is gewoon een uitstekend tempo! Na een korte aanmoediging van supporters moeder en zus, die ik beantwoordde met de kreet: “Het gaat hard!”, kwam de Stayokay alweer in beeld. Na de afslag naar rechts liepen we over de finishlijn in 21’11, prachtig op schema dus! Nu was het zaak om zo door te blijven lopen……

In het tweede rondje was het groepje waar wij deel van uitmaakten geslonken van een man of 6 naar 3 lopers, waaronder dus mijn trainer en ik. De derde man bleek een bekende te zijn van mijn trainer, die dus gelijk een beetje begon te kletsen. Ik hield mijn gepraat beperkt tot af en toe wat korte antwoorden en het doorgeven van de kilometertijden, want ik wilde de ontspanning zo lang mogelijk vasthouden. Op 7k keek ik naar onze tussentijd, want dat vind ik altijd een mooie indicatie van wat er mogelijk is. Kom ik daar binnen een half uur door, dan krijg ik altijd een kleine morele boost. Dit was nu (vanzelfsprekend!) ook het geval, want met zo’n snelle eerste ronde zou ik wel erg in moeten storten. De tussentijd was deze keer 29’43 en ik had het gevoel dat ik dit tempo nog wel een half uur vol zou kunnen houden. De hartslag zat zo rond de 170, zodat ik het gevoel van controle en ontspanning absoluut had. Na het bospaadje had ik het wel even lastig, maar daar had ik iets op gevonden. Ik nam een isotoon gelletje in, precies zoals ik gepland had. Dit had het gewenste effect, want na de volgende aanmoedigingen van mijn trouwe supporters liepen we voor de tweede keer over de finishlijn in een tijd van 42’28, nog steeds perfect op schema dus! Zou ik dit vol kunnen houden?

In de derde ronde kreeg ik het al snel wat moeilijker. Ik had het idee dat ik nu echt hard moest werken om bij mijn trainer en zijn kennis te blijven, maar dat was ook niet raar toen ik de tijd voor km 11 zag: 4’03! Dat was wel erg hard. Gelukkig luisterde mijn trainer toen ik riep dat ik wat terug moest in tempo, waardoor ik de relatieve ontspanning weer terug vond. Daarnaast voelde ik ook wat energie vrijkomen van het gelletje dat ik na een kleine 9k had ingenomen, zodat ik het tempo vast kon houden. Mijn twee kompanen liepen ondertussen een stuk makkelijker dan ik, zij hadden zelfs nog energie over om honderduit te praten (in mijn beleving dan). Toen we na 13k voor de laatste keer het bospaadje betraden, had ik het behoorlijk lastig. Ik was licht aan het verzuren, wat ik ook had verwacht, maar dat maakte het er niet gemakkelijker op. Na het keerpunt had ik moeite om mezelf weer in gang te trekken en voelde ik mijn bovenbenen in rap tempo vollopen. Ik moest dan ook mijn tempomaker en loopvriend voor een dag laten gaan. Hier had ik echter vrede mee, want ik voelde aan alles dat zij sterker waren en bovendien lag ik nog steeds op schema voor een nieuw PR. Ik probeerde zo ontspannen mogelijk te blijven lopen, waarbij ik mezelf steeds voorhield dat het nog maar enkele minuten zou duren voor ik over de eindstreep zou gaan. Bij 14k kreeg ik een tweede mentale boost, toen ik zag dat ik binnen een uur doorkwam (voor de tweede keer in mijn leven!). Daarna kwam de Stayokay weer snel in zicht en zag ik mijn familie langs de kant staan. Ik zette aan en wist er nog een versnelling uit te persen, ondertussen de boodschap doorgevend dat ik een nieuwe toptijd ging lopen. Ik gaf alles wat ik had voor een flinke eindsprint, waarbij ik de laatste bocht dus wat wijd uitkwam, maar dat was niet raar met een topsnelheid van 22 per uur! Ik kwam juichend over de finish, met de klok die voor mij stil bleef staan op 1’03’21. Een prachtig nieuw PR dus, waar ik echt apetrots op was! Mijn trainer en ik liepen naar het wedstrijdsecretariaat om onze gegevens achter te laten, waarna we nog een dik kwartier uit gingen lopen. Het was een prachtige wedstrijd geworden!

Nu is het alweer 3 dagen geleden dat ik mijn grenzen verlegde op de 15. Het plan voor de komende tijd? Flink door blijven trainen, goed op mijn eten blijven letten en op 18 maart proberen om voor het eerst in mijn leven de 10k binnen 40 minuten te lopen. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik dat kan, maar ik zal nog even geduld moeten hebben.

Met zelfverzekerde groeten, Jaco.

Kort, maar krachtig in Nispen (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op maandag 25 december 2017 00:11

Hallo allemaal! Het is alweer een hele tijd geleden dat ik van me heb laten horen via een blog (om precies te zijn, bijna 8 maanden). Deze blog begin ik dan ook met een korte uitleg. Zie je, ik was het even beu. Niet het hardlopen, verre van dat, maar ik zag het even niet meer zitten om over iedere wedstrijd weer iets op het digitale papier te zetten. Ik kan gelukkig ook vrij kort zijn over de afgelopen periode, want die was niet echt verheffend. Ik liep mijn wedstrijdjes, maar de resultaten waren verre van wereldschokkend. Inspiratie was dus ook vanwege dat moeilijk te vinden. Maar nu, zo aan het eind van dit jaar, zit ik qua lopen ook weer een stuk lekkerder in mijn vel en komt er hier dus een blog aan over een hele korte wedstrijd, maar toch heb ik er genoeg over te vertellen!

Goed, ik neem jullie mee naar zaterdagavond 23 december. Ik had besloten na de ongelukkige afgelasting van de Bruggenloop om in Nispen mijn goede vorm, die ik in de afgelopen maand absoluut had opgebouwd, te testen bij de 5k van de Avondkerstloop. De laatste week voor de wedstrijd nog twee keer hard, maar goed getraind, dus ik was er klaar voor. Het enige wat mij nog restte waren twee vragen: Hoe zouden de omstandigheden zijn? Wie van mijn loopmaten zouden er met mij mee gaan strijden voor een goede tijd en klassering? Op de laatste dag kwam daar duidelijkheid in, het weer zou ok zijn (met wel redelijk wat wind) en mijn kameraad Fred zou, ondanks een griepaanval en ietwat onzeker over zijn hamstrings, samen met mij de 5k aanvallen. Vol vertrouwen ging ik dan ook op weg naar Nispen.

Om 5 uur 's middags vertrok ik, waarna ik nauwelijks een half uur later op de plaats van bestemming aankwam. Ik liep rustig naar het café waar ik mijn prachtige startnummer (123) af kon halen, speldde het bewuste nummer op en ging rustig terug naar de auto om de komst van Fred af te wachten. Die arriveerde niet veel later, waarna we samen naar het café liepen. Fred schreef zich in, speldde zijn startnummer op en we gingen even warmlopen. Omdat mijn vriend zich vanmorgen nog niet al te best had gevoeld, was dit warmlopen uitermate belangrijk om te kijken of onze doelstellingen realistisch waren. Ik wilde onder de 20 minuten duiken, Fred wilde zo lang mogelijk bij mij aanhaken en hopelijk ook rond die magische grens finishen. We voelden de wind wel enigszins in de open stukken, maar we besloten om allebei voor onze verwachte eindtijd te gaan. Zo liepen we weer terug naar de kerk, waarvandaan we zouden starten. Het was bijna zover......

Daar stonden we dan, in de kerk. Fred en ik hadden een plekje uitgezocht op de 2e rij, want we verwachtten toch behoorlijk voorin mee te lopen. Ondertussen druppelden er steeds meer mensen de kerk binnen, ik vroeg me af of de kerk op zondag ook zoveel mensen binnen zou krijgen (het aantal deelnemers aan de 5k bleek later 128 mannen en vrouwen). Ik zag nog een paar bekende gezichten en praatte nog een klein beetje met hen, maar de start kwam steeds dichterbij. Met het sein dat er nog een halve minuut te gaan was tot de start, vielen de gesprekken stil. Er werd afgeteld en bij 0 klonk er een sein (ik kan me absoluut niet meer herinneren of het een pistoolschot of een toeter was) en stormde iedereen de kerk uit!

In de eerste paar 100 meter was ik gelijk bij de les. Ik voelde hoe ik vanaf de eerste passen mijn tempo op 3'55-4'/km had en ik liep dan ook zelfverzekerd door, ondanks het feit dat ik links en rechts door meerdere lopers en loopsters voorbij gestormd werd! Na zo'n 300 mtr zag ik zelfs rechts van me een meisje dat niet ouder geweest kon zijn dan 13 die klaagde dat ze niet voorbij de mensen die voor ons liepen kon komen. Ik maakte me niet druk, want ik wist dat een hoop van deze snelle starters dat net zo snel moesten bekopen. En inderdaad, bij de eerste afslag na 600 meter had ik al minstens 10 van deze snelheidsduivels weer ingehaald. Vlak daarna kwam ik bij mijn loopmaat, die ook wat hard van start was gegaan. Ik liep soepel en had de ademhaling hier ook nog prima onder controle, maar merkte toch snel dat Fred mijn tempo net niet kon bijbenen. Na 1k liep hij een meter of 5 achter mij en kon dus wel horen dat ik de eerste tussentijd naar hem schreeuwde: 3'56! Daarna liep ik echter langzaam maar zeker weg bij hem en raapte ik na 1,5k nog één loper op, die ook wat te hard was gestart. Daarna was het echter gedaan met inhalen, want de mannen die nu voor me liepen had ik al ingeschaald als sneller en dat bleek ook te kloppen. Ik moest het nu dus echt in mijn eentje zien te klaren. Dit ging echter fantastisch, want kilometer 2 ging in 3'55. Daarna kwam ik ruim 200 meter verder op het rechte eind richting de finish, waar ik pal voor het doek met een ruime bocht rechtsomkeert moest maken. Ik zag de klok doortikken richting de 10 minuten en dat deed mij veel goeds. Ik kwam langs de klok bij 9'48 en was dus op de helft. Het ademhalen begon wel steeds zwaarder te worden, maar daar maakte ik mij geen zorgen over. Ik kon wel 2k in de verzuring lopen. Zo ging ik met veel zelfvertrouwen als 9e de tweede ronde in, want ik had kunnen vaststellen dat er 8 man voor mij uitliepen.

Pal nadat ik de bocht had genomen en de tweede ronde was begonnen, zag ik Fred met de 2 snelste dames in zijn kielzog op mij afkomen. Hij liep dus ook duidelijk een snelle race! Ik stak mijn duim naar hem op, waarna ik zelf mijn tempo weer in de gaten ging houden. Ik voelde ondertussen dat ik het ritme van mijn ademhaling moest aanpassen, wat voor mij een teken is dat ik langzaam ga verzuren. Toch wist ik het tempo goed hoog te houden en na 3k door te komen in een tijd van 11'49, wat betekende dat de afgelopen 1000 meter in 3'58 was afgelegd. Ik zag ondertussen op een behoorlijke afstand (een meter of 70) nog de nummer 8 lopen, maar ik had toen al het vermoeden dat ik hem niet meer in zou kunnen halen. Toch was deze persoon een fijn richtpunt voor mij, omdat ik het even zwaar had op het lastigste stuk van het parcours (windkracht 4 vol tegen op een enigszins open stuk). Toen ik daar echter vanaf was gedraaid kon ik de relatieve ontspanning weer terugvinden en had ik ondertussen gezien dat er niemand vlak achter mij zat, zodat een plek in de top-10 gegarandeerd was. Nu was het voor mij zaak om het tempo zo hoog mogelijk te houden en ruim onder de 20 minuten binnen te komen. Voor ik het wist had ik alweer 4k afgelegd en was de doorkomsttijd 15'47, met de kilometertijd dus weer op 3'58! Ik had ondertussen een hartslag van 183, maar ik wist dat ik straks nog een klein beetje overhad voor een sprint in de finishstraat. Ik liep vastberaden door en stak af en toe mijn duim op naar de mensen die langs te kant stonden aan te moedigen. Na nog een paar straten zag ik de laatste afslag naar rechts, die ik in hoog tempo nam. Nu was het tijd voor de versnelling! Ik verhoogde mijn pasritme naar bijna 200 passen per minuut en verlengde mijn pas ook een klein beetje, zodat ik behoorlijk op de finish af kwam stormen. Ik zag een tijd van 19'20 op de klok staan en perste het uiterste uit mijn lichaam, waardoor ik nog iets dichterbij mijn voorligger kwam. Ik haalde hem echter niet meer in, iets wat ik al verwacht had. Het gat was simpelweg te groot daarvoor. Ik kon echter wel heel tevreden zijn met mijn tijd: 19'29, mijn 3e tijd ooit!

Ik was dus in een prachtige tijd gefinisht en wachtte eventjes op de binnenkomst van mijn kameraad Fred. Daar hoefde ik niet lang op te wachten, want nog geen minuut later kwam hij over de eindstreep in 20'17, wat hij bestempelde als een new era-PR! Hij had tot 4k als tempomaker voor de 2 snelste dames gefungeerd, die vervolgens allebei in een prachtige tijd over de finish waren gekomen (20'00 en 20'15). We praatten nog wat na, ook met allebei de dames (waarvan ik er één al veel vaker was tegengekomen bij loopjes in de regio), waarbij zij beiden Fred bedankten voor het fungeren als haas. Fred en ik liepen vervolgens nog op ons gemakje 10 minuten uit, waarna we onze auto's opzochten om de reis huiswaarts aan te vangen. Het was een prachtige avond geworden!

Nu is het alweer net na middernacht als ik dit verhaal afrond, dus het is officieel Eerste Kerstdag. Rest mij om iedereen die dit verhaal leest een prettige Kerst en geweldig 2018 toe te wensen. Dat al onze wensen maar uit mogen komen!

Met vriendelijke groet,

Jaco.

Nieuwe grenzen in Oud-Gastel (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op vrijdag 28 april 2017 16:11

Ruim een maand geleden mondde mijn beoogde hoofddoel van dit voorjaar, de halve marathon in Utrecht, uit in een regelrechte deceptie. Vlak daarna besloot ik om mezelf een herkansing te geven in Oud-Gastel, waar sinds vorig jaar de Vlietloop op Koningsdag ook een halve marathon in het aanbod heeft. Ik ging met een nieuw schema aan de slag....

De trainingen gingen de afgelopen maand steeds wat beter. Ik voelde de vorm langzaam maar zeker beter worden en mijn gevoel werd bevestigd in de wedstrijden die ik liep. De 10 van Halsteren was een goede race onder zware omstandigheden (warm!) en de Monumentenloop in Bergen op Zoom was, zoals je hebt kunnen lezen, een bizarre, maar uitstekende wedstrijd. In de laatste week voor Koningsdag voelde ik mij ontzettend sterk en de trainingen gingen geweldig! Gisteren reisde ik dan ook met heel veel vertrouwen af naar Oud-Gastel.

Na een half uur rijden kwam ik op de plaats van bestemming. Ik liep gelijk naar het café waar de organisatie zetelde en haalde mijn startnummer op, gevolgd door de eerste toiletgang. Even rustig teruglopend naar de auto merkte ik dat het zonnetje behoorlijk zijn best deed om ons te verwarmen, wat mij deed besluiten om toch in singlet te gaan lopen (met korte tight uiteraard!). Ik pakte mijn drinkbelt, stak mijn gelletjes in mijn achterzak en ging op het gemak warmlopen. Met nog even een tussenstop om de blaas voor het laatst te ledigen liep ik 10 minuutjes warm, waarna ik naar de start liep. De benen voelden goed, het raceplan zat in mijn hoofd, ik had er zin in!

Daar stond ik dan, een meter of 20 achter de startstreep. Ik werd omringd door 257 loopcollegae en het aftellen was begonnen. De toeter klonk en we waren onderweg! In de eerste 40 meter was het nog even zoeken naar een vrij stukje straat, want zoals gebruikelijk was ik toch weer omgeven door mensen die een stuk langzamer liepen. Gelukkig was ik snel uit het gedrang en kon ik in mijn ritme komen. Ik had me voorgenomen relatief rustig te starten. Mijn hartslagmeter werkte helaas niet echt mee, maar daar maalde ik eigenlijk niet om. Gewoon op mijn ademhaling letten, de benen rustig het werk laten doen. Het eerste lusje wat we liepen was maar 800 meter lang, zodat het niet lang duurde voor we weer over de Markt liepen. Mijn doorkomst was prima, 3'24! Het tempo van 4'18/km was misschien wat aan de harde kant, maar ik voelde de ontspanning in mijn ademhaling en richtte me vooral op dat gevoel. Zo liep ik de tweede lus van de wedstrijd in....

De tweede lus was een ronde van ongeveer 3,5 km, die eerst noordwaarts liep. Je voelde de wind hier gelukkig nog niet al te veel, omdat de route nog door het dorp liep. Bovendien had ik het geluk dat ik nog middenin de meute liep. De km-tijden waren ondertussen behoorlijk bemoedigend, ik liep zo rond de 4'20/km. Na 3k gingen we weer zuidwaarts richting de Markt, waar we voor de tweede keer zouden doorkomen na ongeveer 4,2 km. De hartslagmeter kon ik niet serieus nemen, want die gaf waardes aan van in de 180, terwijl ik zelf gewoon voelde dat ik nog behoorlijk ver onder mijn omslagpunt van 173 liep. Daarnaast merkte ik dat de band door het zweet steeds wat meer zakte naar gebieden waar je geen fatsoenlijke hartslag meer kunt meten. Ik maakte mij daar echter niet druk om, het gevoel was het voornaamste. Zo kwam ik weer op de Markt aan, waar de doorkomst na 4,2 km in 18'13 een feit was. Ik ging op voor de derde lus.....

De derde lus van het parcours zou de eerste 800 meter dezelfde weg als in de tweede lus volgen, maar daarna moesten we links afslaan en zouden we het dorp in westelijke richting verlaten. Hier was het dus zaak om met de windkracht 4 tegen het tempo iets te verlagen of een groepje op te zoeken. Gelukkig voor mij zag ik een kleine 20 meter voor me een groepje lopen, waar ik met een kleine tussentijdse versnelling bij aansloot. Ik bleef eerst wat achteraan hangen om de hartslag weer naar de waardes van voor de versnelling te laten zakken. Toen dat gelukt was, ging ik langzaam maar zeker iets naar voren in de groep, ondertussen mijn tijdelijke loopvrienden en -vriendinnen monsterend. Het eerste wat opviel was dat ze allemaal de 10k zouden lopen, dus na deze lus zou ik alleen komen te lopen. Voorlopig was dat van later zorg, op dit moment was het belangrijker om de ontspanning in mijn tred en ademhaling vast te houden. Dit ging tot 8k, het punt waar ik gepland had om mijn eerste gelletje te nemen, echt uitstekend. Ik had zelfs nog voldoende adem over om wat zinnetjes met mijn kompanen te kunnen wisselen. We naderden Oud-Gastel ondertussen weer met rasse schreden, maar dat leek allemaal maar een slakkengangetje toen we op 9k de koploper van de 1/2 marathon tegenkwamen, die ruim 17 per uur liep en alweer het punt van 11k was gepasseerd! Een paar minuten later waren we op de Markt terug, waar ik na 10,2 km doorkwam in 44'33 en de rest van mijn groep over de finish ging. Nu moest ik het dus helemaal alleen gaan doen.....

Ik liep dus moederziel alleen de 4e en laatste lus in. Deze lus was de langste met bijna 11k. Hij liep eerst over de Veerkensweg (de weg waarover we net nog het dorp inliepen) in westelijke richting, met tegenwind dus. Nu was het zaak voor mij om rustig te blijven en de hartslag zo lang mogelijk onder het omslagpunt te houden. Tot 11k liep ik nog door het dorp, zodat de wind nog niet heel erg voelbaar was, maar éénmaal het dorp uit voelde je gelijk dat er een pittige wind stond, waar ik nu dus solo tegen op moest boksen. Dit ging prima, en toen ik na 12,5 km linksaf mocht slaan kreeg ik diezelfde noordwestenwind lekker schuin in de rug. Ik bleef met behoorlijk soepele tred doorlopen en ik zag in de verte een paar mooie richtpunten lopen. Zonder dat ik een bovenmatige inspanning deed, werden de richtpunten steeds groter in mijn blikveld. Na een uur had ik 13,6 km afgelegd en ging ik bijna aan een lusje van 3,5 km beginnen, toen ik de motor en voorfietser aan zag komen die bij de eerste loper hoorden. Hij had er al 17k opzitten en ik schreeuwde hem een aanmoediging toe, die hij beantwoordde met een duimpje omhoog. Ik liep vervolgens in mijn eigen tempo door en zag dat ik steeds dichterbij een man kwam, die het dus misschien niet al te ruim had zitten. Bij 15k had ik hem bijgehaald, waarna ik er gelijk voorbij ging. Ik had ondertussen nog steeds alles onder controle, al gingen de benen langzamerhand wel wat pijn doen. Het zwaarste gedeelte moest echter nog komen, want het stuk tussen 16 en 18 km zou in noordelijke richting gaan, wat dus weer tegenwind zou betekenen.

Ik liep op het bedrijventerrein Borchwerf bij Roosendaal en was in mijn hoofd alweer stiekem aan het aftellen. Daar kwam het 16k-punt, vanaf daar zou ik hopelijk nog maar 22 minuten verwijderd zijn van de finish op de Markt in Oud-Gastel. Ik keek op mijn klokje en zag tot mijn grote vreugde dat de tijd nog maar net op 1'10 was gesprongen toen ik het punt passeerde. Op deze manier zou ik een tijd in de 1'32 kunnen lopen! Ik moest me echter nog niet al te blij maken, want ik was nu na een afslag naar rechts op het zwaarste stuk van het parcours gekomen. 2 kilometer met de wind eerst schuin en later pal van voren zou mijn ambities een lelijke knauw kunnen geven, als ik niet oppaste. Ik nam mijn tweede gel voor wat extra energie in de slotfase en liep geconcentreerd door. Ik liep wel alleen, maar ik zag mijn volgende richtpunt groter worden in mijn gezichtsveld. Dat zorgde voor een gevoel van vastberadenheid bij mij; hij zou eraan gaan! Het tempo bleef ondertussen goed, al moest ik logischerwijs een heel klein beetje inleveren qua km-tijden. Toch kon ik ontzettend tevreden zijn met 4'28 en 4'30 als tijden over kilometer 17 en 18. De afslag naar de Veerkensweg kwam er alweer aan, maar net voor ik dat punt bereikte haalde ik mijn tweede richtpunt in en ook hij kon niet aanhaken. Bij de Veerkensweg ging de wind weer schuin in de rug blazen, en dat had ik hard nodig ook! Mijn benen waren behoorlijk aan het verzuren ondertussen en de hartslag was nu wel net boven mijn omslagpunt, zo voelde ik aan mijn ademhaling. Maar goed, het was nog maar een kleine 3 km tot de finish en bovendien zag ik een bekende atlete uit de regio (Yvonne Boot) een kleine 100 meter voor me lopen. Ik dacht niet dat ik haar nog in kon halen, maar ik zou wel mijn uiterste best doen om zo dichtbij mogelijk te komen!

Het laatste stuk was dus aangebroken en daar was ik blij om. Mijn benen deden behoorlijk pijn, maar het aftellen was nu echt begonnen. Na 18k was ik doorgekomen onder de 1'19 (later zag ik terug dat de tijd 1'18'56 was), dus ik mocht de laatste 3k in een kwartier afleggen en dan zou ik alsnog een persoonlijk record hebben. In Tholen had ik 2 jaar geleden 1'34'33 gelopen. Ik bleef mezelf aansporen om het tempo van 13,5 per uur vast te houden, waarbij ik ondertussen geholpen werd door het idee dat ik steeds dichterbij Yvonne leek te komen. Ik bleef stug doorlopen en de km-tijden bleven fantastisch vlak, rond de 4'24/km. Toen het dorp weer bereikt was door mijn persoontje voelde het alsof de kramp langzaam in mijn kuiten aan het sluipen was. Ik nam nog een laatste slok water uit het tweede flesje aan mijn drinkbelt, die mij geweldig geholpen had, waarna ik ondanks de pijn een lichte versnelling probeerde eruit te persen. Dit ging in het begin niet zo goed, zodat ik besloot om nog even te wachten met de ultieme versnelling. Yvonne bleef net te ver van me vandaan om haar nog in te kunnen halen, maar daar had ik vrede mee. Ik ging gewoon een dik vet PR lopen! Ondertussen was ik de Julianastraat ingedoken en hoorde ik het prachtige geluid vanaf de Markt alweer luid en duidelijk. Aan het einde van de straat zou ik rechtsaf mogen en de laatste 100 meter naar de Markt afleggen. Na een kleine knik in de weg zag ik de afslag en gooide ik alles in de strijd voor een eindsprint van zo'n 200 meter. Mijn benen protesteerden uit alle macht, maar toch wist ik nog een snelheid van 17,5 per uur eruit te persen. Daar ging ik de laatste afslag in. Knallen, met alles wat je hebt! Ik zag de finish voor me opdoemen en met een woeste schreeuw en gebalde vuisten kwam ik aanstormen. Ik vloog over de finish met de prachtige cijfers 1'32'24 op de wedstrijdklok! Ik had het geflikt, een nieuw PR met ruim 2 minuten! Zwaar vermoeid, maar intens gelukkig strompelde ik verder door de finishstraat, waar ik net zoals vorig jaar een mok kreeg met daarin een pakje frambozensap. Deze dronk ik gulzig leeg, waarna ik nog even wat kennissen sprak en vervolgens liep ik langzaam uit naar mijn auto. Het was een geweldige race geweest!

Het is nu bijna precies 24 uur geleden dat ik over de finish ging, als ik dit verhaal tot een einde breng. Ik wil als laatste nog even kwijt dat 1'32'24 mijn brutotijd bleek en mijn netto eindtijd 9 tellen sneller was. Het resultaat is dus 1'32'15, een tijd waar ik apetrots op ben. Nu is het zaak voor mij om goed te herstellen en me te richten op de Wings For Life World Run in Breda, die ik volgende week zondag mag gaan lopen. Tot die tijd zeg ik gedag, het ga jullie goed!

Met euforische groet, Jaco.

De Bergse Monumentenloop, bepaald geen eitje. (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op maandag 17 april 2017 21:53

Tweede Paasdag, half 10. De wekker schudt mij wakker uit een diepe slaap. Gelijk schiet het door mij heen, vandaag mag ik weer eens ouderwets knallen. De Bergse Monumentenloop staat gelukkig weer in zijn oude vorm op het programma. Geen funrun/citytrail meer, maar de oude vertrouwde 5 en 10 km, gecombineerd met een bedrijvenloop over 5k en voorafgegaan door, hoe kan het ook anders, een kidsrun over een kilometer. Ik eet rustig mijn ontbijt, trek op mijn gemak mijn looptenue aan (korte tight en singlet) en wacht tot het moment dat ik af kan reizen naar de plaats van bestemming. Ik heb er zin in!

Half 12 is het dan zover, ik stap in de auto en rij naar Bergen. Een klein half uurtje later parkeer ik mijn vierwieler bij het vaste verzamelpunt van ons loopgroepje en wacht daar tot loopkameraad Fred arriveert. We wandelen op ons gemak naar de Grote Markt, waar we ons inschrijven voor de 5k. Fred wil gaan kijken hoe de benen hersteld zijn van de martelgang in Rotterdam, en ik? Ik heb stoute plannen. Ik wil mee met onze trainer (Jack) om zo uit te komen op een tijd van 19'30 of sneller. Na de ontmoeting met Jack en een stukje warmlopen komen we vlakbij de start/finish nog John en Cyril tegen, die tot vorig jaar nog onderdeel waren van ons groepje. We lopen gezamenlijk naar de start met nog 10 minuten te gaan. Het aftellen is begonnen!

Daar sta ik dan, op de tweede rij van de menigte. Voor me een aantal hele snelle scholieren, naast me eilandgenoot Martijn en aan de andere kant goede kennissen Elise en Maykel. We zijn aan het aftellen, 5,4,3,2,1, PWEEEEPPP! We zijn weg. We stuiven weg, het lijkt haast wel een sprintwedstrijd! Binnen een minuut zitten we op de Lievevrouwestraat en razen we richting de Gevangenpoort. Ik kijk op mijn klokje en schrik toch behoorlijk van wat ik daarop zie. 18 per uur! Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig? Ik wil naar mijn trainer schreeuwen dat we vaart moeten minderen, maar toch doe ik het niet. Waarom niet? Dit hou ik toch niet vol, dat weet ik zeker. Maar toch hou ik mijn mond en blijf achter Jack kleven. We zijn ondertussen 3 minuten onderweg en volgens mij zie ik het bordje van de eerste km al iets verderop. Aan de eind van de Haven slaan we rechtsaf en slaat de schrik mij om het hart, om twee redenen. Reden 1: deze km ging in 3'38! Dat is veel en veel te hard! Reden 2: mijn veter van de rechterschoen raakt los! Dit meen je toch niet?

Ik ben ruim 1200 meter onderweg in mijn zelfmoordmissie en ik loop als een bezetene. Toch moet ik al snel tot stilstand komen, want voor de allereerste keer in een race moet ik mijn veter opnieuw strikken. Zenuwachtig friemel ik aan mijn veter en ondertussen zie ik aardig wat lopers langskomen. Fred, Cyril, en nog een redelijk aantal. Daar, mijn veter is weer goed vast! Ik probeer gelijk weer een strak tempo te gaan lopen, daarbij geholpen door het feit dat ik weer wat richtpunten voor me heb. Ik passeer Cyril, daarna Fred. Het gaat ondertussen al wel behoorlijk zwaar, mijn hartslag zit op 178. Toch heb ik niet al teveel tijd verloren als ik langs het bord van 2k snel. Ik kom door in 7'50, nog steeds op schema voor een tijd onder de 20 minuten dus. De weg vervolgt zich dwars door de Markiezenhof en ik lijk alles weer redelijk onder controle te hebben. Ik loop redelijk stabiel, met 20 meter voor me een paar mensen en achter me ook een paar lopers op een meter of 15. Ondertussen ben ik in mijn hoofd alweer begonnen met aftellen, nog maar 10 minuten te gaan.......

Hier loop ik dan, behoorlijk hijgend en met benen die afzien, maar wel zo sterk zijn dat ze het tempo van 4'/km vast kunnen houden. Daar komt km 3! Wat is mijn tijd? 11'55, uitstekend! Nog steeds onder het schema van 20'. Ik mag ondertussen lekker even de afdaling in naar het Anton van Duinkerken-park, dat voelt wel lekker. Al snel is dat lekkere gevoel weer verdwenen. Ik voel mijn hartslag verder oplopen, hij zit nu al aardig lang rond de 185. Verderop zie ik de uitgang van het park, en die loopt behoorlijk omhoog. Ik heb wel een paar richtpunten voor me, maar ik probeer ze nog niet in te halen. Het is nog zo'n eind! Ik knal zo snel mogelijk tegen de helling op en steek de weg over. Daar is het 4k-punt! Wat is mijn tijd? Geweldig, 15'47. Nog 1000 meter en mijn beproeving zit erop.

De laatste kilometer is ingegaan. Ik hou het tempo hoog en mijn voorgangers in het zicht. Ik zie af als een beer, maar ik blijf goed lopen. Ik weet door de parcoursverkenning van een klein uur geleden dat de laatste 400 meter eerst lichtjes naar beneden lopen en vervolgens na een scherpe bocht naar links vals plat omhoog gaan richting de finish. Vanaf daar zal ik mijn laatste krachten aanspreken en mijn 2 richtpunten inhalen. Of ze nou 5 lopen of 10, dat maakt me niet uit, ik moet en ik zal ze voorbij! Ik zet voorzichtig aan als ik de scherpe bocht naar links zie komen, het tempo ligt nu op bijna 17 per uur. Pal na de bocht, die ik prima doorkom, gooi ik alle remmen los. Ik sprint voluit naar de blauwe boog op de Grote Markt en laat in een mum van tijd mijn eerste richtpunt achter me. Nu de tweede, oei, dat gat is wel redelijk groot! Ik probeer extra te versnellen en dat lukt, het gat wordt snel kleiner. Ik kijk nog even op mijn klokje en zie dat ik 19'25 onderweg ben. Mijn tempo is ongekend, ruim 23 per uur! Ik haal voorligger nummer 2 ook in en laat hem ter plekke staan. Daar is de finish, wat staat er op die klok? HUH?????19'08? Hoe is dat in hemelsnaam mogelijk? Ik klok zelf een zeer nette 19'37, maar zeker geen 19'08. Vol verbazing ga ik uit staan hijgen bij een hekje. Nauwelijks een minuut later komt Fred binnenstormen en ook hij kan het niet geloven, 20'07! Wat is dit voor een bizarre race geweest?

Nu is het alweer 8 uur geleden dat we aan onze gedenkwaardige race begonnen. Het raadsel van de behoorlijke afwijking in de tijd op de klok van de organisatie en onze eigen klokjes is ook opgehelderd. Ze hebben de klok een halve minuut te laat gestart! Aan de ene kant baal ik daarvan, maar toch heb ik een zeer tevreden gevoel aan deze loop overgehouden. En hoe nu verder? Nou, dat is redelijk duidelijk voor mij. Tussen alle trainingen door is de kalender behoorlijk gevuld met wedstrijden in de regio. Ga maar na, op 27 april een halve marathon in Oud-Gastel, op 6 mei de Wings For Life World Run in Breda, op 20 mei een 5k in Stampersgat, op 25 mei de 15k van Standdaarbuiten en op 7 juni als voorlopig slot van het hele circus een 10k in Oudenbosch. Ik mag dus flink aan de bak, maar dat doe ik met een goed gevoel na deze race! Iedereen een fijne lente toegewenst en tot een volgende blog.

Met vriendelijke en vrolijke groet, Jaco.

P.S. Nog even de uitslag. Fred en ik behaalden respectievelijk een zeer respectabele 13e en 9e plaats in de wedstrijd, waaraan 186 lopers meededen.

Een snel begin en half werk in Utrecht (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op dinsdag 28 maart 2017 14:05

Hallo, beste lezer. Wat fijn dat je de moeite neemt om sowieso de eerste regels van dit verhaal te lezen. Ik moet je echter wel waarschuwen. Deze blog gaat niet heel erg positief worden. Bovendien schrijf ik dit voornamelijk als herinnering voor mezelf. Een geheugensteuntje voor als ik mezelf weer eens voorbij lijk te lopen. Nog steeds nieuwsgierig? Goed, lees dan maar verder......

Het is 19 maart, de dag die al een paar maanden rood omcirkeld is in mijn agenda (bij wijze van spreken). Vandaag ga ik mijn PR op de halve marathon van Utrecht aanvallen. Zeg ik aanvallen? Ik bedoel verpulveren! Ik heb de afgelopen maanden goed getraind, ik ben in vorm (denk ik) en dat beetje wind dat er vandaag staat gaat mij niet tegenhouden. Alhoewel, ben ik wel echt in vorm? Gaat die wind me echt geen parten spelen? Met de nodige twijfels reis ik af naar het midden van het land.

Het is half 12 en ik sta in de sporthal in Utrecht. Die wind staat toch behoorlijk strak, zo merkte ik toen ik het laatste stukje vanaf de bushalte liep. Ik heb mijn voorbereiding al voor het grootste deel gedaan, het is nu nog even wachten en dan straks richting de start nog een beetje warmlopen. Voor ik het weet kan ik naar buiten. Ik dribbel wat heen en weer, terwijl ik alles in mijn hoofd nog eens doorneem. Zo ver mogelijk naar voren proberen te starten en met de hazen van 3 uur op de marathon meegaan. Bij iedere drankpost water en energiedrank pakken. Rustig blijven in je hoofd als het onverhoopt wat minder gaat. Dan ben ik bij de startlocatie. Ik duik mijn startvak in (vak E) en ik zie gelijk dat er het één en ander in mijn optiek niet klopt. Waarom moet ik in dit vak starten? De hazen die in dit vak staan gaan maximaal 11,5 km/u lopen! Hier heb ik niks aan! Ik zie ruim 200 meter voor me de hazen van 3u15 op de marathon staan. Zelfs dat is nog te langzaam naar mijn zin, maar laat ik in hemelsnaam maar proberen om zo snel mogelijk bij hen te komen. Zo loop ik me alweer redelijk op te fokken, iets wat ik absoluut niet moet doen. Langzaam maar zeker weet ik weer wat rustiger te worden, maar hoe gaat dit aflopen? Ik hoor het startschot, pas 2 minuten later ga ik over de startstreep! De race begint......

Ik probeer zo snel mogelijk in een goede cadans te komen. Ik weet dat de wind in de eerste 5k tegen is, maar ik wil niet teveel achterstand op mijn schema van 4'15-4'20/km krijgen. Ik loop hard, misschien iets te hard? De kilometers vliegen in het eerste deel voorbij, net zoals ik deelnemers massaal voorbij loop. Voordat ik het weet zijn we alweer op de Maliebaan en razen we richting de doorkomst op 5k. Als ik het bordje passeer, schrik ik toch wel van mijn tussentijd: 21'20, met deze wind! Ga ik dit volhouden? Dan zou ik rond de 1'30 uitkomen! Nadat we onder de Dom zijn doorgelopen, slaan we linksaf om de stad weer langzaam uit te lopen. Hier voel je de wind een beetje in de rug staan, mooi zo. Nu volhouden!

We zijn bij 8k. Het tempo zit nog steeds goed (rond de 4'20/km), maar de hartslag baart me zorgen. Ik voel dat ik al op mijn omslagpunt aan het lopen en dus gaat de ademhaling ook niet meer in het ritme wat echt ontspannen is. Ik vervloek mezelf. Idioot, je hebt het weer voor elkaar! Toch weer te hard van start gegaan om die hazen bij te halen. Waar zitten die gasten eigenlijk? Ik loop echt behoorlijk door, die hazen van 3'15 zou ik nu toch wel bijgehaald moeten hebben? Bij 10k komen ze dan eindelijk in mijn blikveld. Mijn doorkomst daar is trouwens 43'17. Ik loop met een hartslag van 175, net boven mijn omslagpunt dus. Gelukkig voelt het door die wind in de rug allemaal niet zwaar aan. Ik word weer wat positiever. Dat PR moet absoluut mogelijk zijn, gewoon door blijven lopen. Bij 11k ben ik dan bij de hazen van 3'15. In een klein gesprekje wat ik met ze heb geven ze zelf toe dat ze wat te hard van start zijn gegaan, ze lopen namelijk op een schema van 3'10! Na 12k komt er voor mij een keerpunt, waar zij nog iets verder door moeten lopen. Dan zie ik pas hoe hard deze tempomakers gegaan zijn. Bij het keerpunt zie ik de hazen van 3 uur net de andere kant opgaan, het gat tussen ons is hooguit 2 minuten! Dat zegt genoeg, normaal gesproken moet dat verschil hier rond de 4 minuten zijn. Tegelijkertijd besef ik dat ik dat gat nooit meer dicht zal kunnen lopen. Het wordt dus zelf het tempo zo hoog mogelijk houden en hopen dat ik nog een groepje tegenkom.

Ik ben een uur onderweg en ik heb 13,75 km afgelegd. Dat is fantastisch, als ik dit vol weet te houden ga ik op een tijd van onder de 1'32 finishen! Ondertussen heb ik het dorpje Bunnik bereikt, maar zie ik nog steeds geen groepje waarin ik me kan verschuilen en even wat krachten kan sparen. Daar komt de doorkomst van 15k. Ik zie een tijd van 1'05, de secondes weet ik niet (later bleek dit 1'05'50 te zijn). We gaan alweer bijna het dorp uit, het voelt zwaar, maar ik probeer vol te houden. Dan komen er twee haakse bochten naar links en gelijk begint de ellende. Ik voel, terwijl ik moederziel alleen loop, de wind vol in mijn gezicht blazen. Voor mijn gevoel is het echt kracht 6, iets wat na de finish ook door de organisatie en andere lopers wordt bevestigd. Ik knok nog door tot het 16k-punt, maar de pijp is echt leeg. Ik zie een gruwelijk langzaam tempo, ik loop potdorie 5'20/km! Ik strompel voort en weet mezelf mentaal nog even op mijn donder te geven. Kom op, doorlopen! Dat PR zit er nog steeds in, maar dan moet je wel doorlopen!

Het laatste gedeelte van mijn martelgang is ingegaan. Er spelen allerlei gedachten door mijn hoofd en ze zijn niet al te positief. Waarom moest ik perse die hazen bijhalen? Waarom heb ik geen gelletje meegenomen? Waar blijft het Science Park, ik zou het nu toch weer moeten zien? Ondertussen word ik door aardig wat lopers weer voorbijgelopen, ik ben echt ingestort. Na 20k is ook het besef dat er geen nieuw PR komt volledig tot me doorgedrongen. Ik ben zwaar teleurgesteld, ik heb mezelf weer gek lopen maken. Ik zie dat ik bijna bij de finish ben en neem me voor om ondanks alles wel een sprint in te zetten. Met nog een meter of 300 te gaan gooi ik alles wat ik nog heb in de strijd. Ik loop zelf nog een paar mensen voorbij, maar wordt zelf ook nog één keer ingehaald door iemand met een gruwelijke eindsprint. Dan kom ik over de finish, mijn tijd is 1'36'30. 2 minuten langzamer dan mijn beste tijd dus. Teleurgesteld zak ik op de grond, er had meer ingezeten als ik me niet gek had lopen maken. Na een minuut of 5 sta ik weer op en loop ik richting de sporthal. Daar kleed ik me om en vang vervolgens de terugreis aan. Om 6 uur ben ik weer thuis, na een voorspoedige terugreis. Het is een lange dag geweest.......

Goed, dat was het dan. En hoe nu verder? Nou, dat zal ik hier even vertellen. Ik ga wat meer variatie in mijn trainingen brengen, de lange duurloop wat verlengen, oefenen met het nuttigen van gels onderweg en dan ga ik op 27 april in de herkansing bij de halve marathon van Oud-Gastel. Hier heb ik me voorgenomen om (als het weer een beetje mee wil werken) ingehouden te starten en gedurende de race steeds iets te versnellen, bij voorkeur na een kilometer of 5. Of dit wel een positief effect gaat hebben? Ik hoop het, jullie horen het over een maand wel!

Met vriendelijke groet, Jaco.

Losgaan op de Loolaan (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zaterdag 11 februari 2017 21:19

Eindelijk, eindelijk heb ik de inspiratie en tijd gevonden om weer een blog te produceren over een wedstrijd die mij veel voldoening en inzicht in mijn vorm heeft gebracht. Ga lekker ontspannen zitten, beste lezer, en ik neem je mee naar de belevenissen van de afgelopen maanden......

Na mijn laatste blog (het heuglijke relaas van mijn onverwachte zegetocht bij de Surpriseloop in Halsteren) ging het loopsein op rood. Op de laatste dag van november moest ik me in het ziekenhuis te Bergen op Zoom melden om via een kleine, maar noodzakelijke ingreep mijn urinebuis weer open te krijgen. Hier zal ik niet al teveel woorden aan vuilmaken, kort gezegd komt het erop neer dat de operatie een succes was en ik de volgende dag gewoon weer naar huis kon. Na nog 2 weken gedwongen inactiviteit mocht ik weer vrolijk aan het werk en gelukkig (voor mij) ook weer voorzichtig gaan hardlopen. Ik merkte wel de eerste paar trainingen dat de vorm een tikkie minder was geworden, maar dat maakte mij weinig uit. Ik mocht weer!

Zo kon ik in december alweer aardig wat kilometers maken, wat uiteindelijk uitmondde in de eerste georganiseerde loop na mijn operatie (en tegelijkertijd ook de laatste van het jaar), te weten de Night Run in de bossen van Bergen op Zoom, georganiseerd door de plaatselijke Runnersworld. Ik was hier van plan om de 5k als tempotraining te lopen, met een hartslag net onder mijn omslagpunt van 173. Dit ging verbazend goed, gezien het feit dat ik over de bewuste afstand net iets meer dan 21 minuten deed, terwijl ik zelf het idee had dat een minuutje langzamer al flink aanpoten zou worden. Hoe dan ook, ik ging vol vertrouwen het nieuwe jaar in!

De maand januari kwam en ging in een noodgang voorbij. De trainingen ging steeds makkelijker, ik leek bij tijd en wijle echt te vliegen! Een geplande Kievitloop kon helaas niet doorgaan door de slechte weersomstandigheden, maar een 10k die ik dan maar zelf plande als training ging echt prima. Zeg nou zelf, in je eentje, met windkracht 4/5 (eerste 5k tegen, tweede 5k mee) op een parcours waar de nodige dijkjes in waren verwerkt 4'19/km lopen (dus een eindtijd van 43'14) is niet slecht toch? Ik liet me dan ook verleiden om tegen de mensen die ernaar vroegen (mijn loopgroep, kameraad Peter uit Leiden, mijn favoriete hardloopkoppel uit diezelfde plaats Matthijs en Everdien) te verkondigen dat ik de 10EM in Apeldoorn binnen de 1'10 wilde gaan afleggen. Dat is toch redelijk ambitieus. Maar goed, vorige week zondag was het dan eindelijk zover, dus daar gingen we dan......

Omdat Apeldoorn een behoorlijk eindje van mijn nederige stulpje verwijderd is, had ik met mijn twee grootste supporters (moeder en zus) een huisje voor het weekend gehuurd op vakantiepark Rabbit Hill, een klein kwartiertje van Apeldoorn vandaan. Na een rustige vrijdag en zaterdag gingen we op zondagochtend op pad. Al snel waren we met de auto bij één van de transferia, waar we de bus naar de startlocatie konden nemen. Dit verliep allemaal heel voorspoedig, zodat ik om kwart voor 11 rustig kon gaan warmlopen en klokslag 11 uur mijn startvak (a) op kon zoeken, na uiteraard een laatste groet naar mijn supporters. Nog even wat geklets met wat medelopers en voor ik het wist was het aftellen begonnen. Het startschot klonk om kwart over 11 en daar gingen we dan met ons allen (later bleek dat er circa 3500 deelnemers waren op de 16,1 km)!

De eerste (onaangename) verrassing had ik al voor de start gehad. Waar er twee jaar geleden nog 2 hazen beschikbaar waren voor de grens van 1'10 op de 10EM, waren deze nu nergens te bekennen! Ik moest dan ook zo snel mogelijk mijn eigen tempo zien te vinden. Ik had het idee dat dit prima lukte, maar het eerste gedeelte in Apeldoorn is dan ook vlak. Na 4k zou het zwaar worden met een stijging van 20 meter boven NAP naar 110 meter boven datzelfde NAP! Dit is gelukkig niet in één keer, maar wordt verdeeld over meerdere hellingen. Na 4k kwam ik door in 17'07, precies 14 per uur dus. Daarna moest ik echter terug in tempo, en flink ook. Ik liep relatief voorin het deelnemersveld en had net de pech dat ik tussen twee groepen in kwam te zitten. Aangezien de eerste helling echt de zwaarste is (ruim 50 meter hoogteverschil in 1000 meter!) en het briesje daar precies tegen was, ging km 5 in het voor mij zeer lage wedstrijdtempo van 4'45. Ik weet het, er zijn genoeg mensen die voor deze km-tijd een moord zouden doen, maar voor mij is het toch echt te langzaam. Daarna had ik gelukkig het ergste weer gehad en kon ik het tempo weer opvoeren richting km-tijden van 4'25. Halverwege kwam ik dan ook door na 35'15, waarmee ik maar 3 seconden achterliep op het schema dat me 2 jaar geleden naar die prachtige tijd van 1'08'31 bracht (lees mijn blog Lopen als een vorst in Apeldoorn daarvoor). Nu wist ik eigenlijk gelijk al dat die tijd buiten mijn bereik zou blijven, want ik had al te hard moeten werken voor deze tussentijd om de noodzakelijke versnelling te kunnen plaatsen. Maar dat wilde natuurlijk niet zeggen dat ik me zonder slag of stoot daarbij neer zou leggen! Verbeten liep ik door, weer terug naar Apeldoorn........

De terugweg was al een tijdje ingezet door mijn persoontje en wat ik al vermoedde leek steeds meer te worden bevestigd door de tussentijden: een PR zat er deze keer niet in. Toch was ik op dat moment (na ruim 11k) best tevreden, ik kon het tempo goed vasthouden en straks zou ik door de daling die er aan zat te komen wel onder die gehoopte tijd van 1'10 finishen. Ik moest er wel erg hard voor werken, getuige mijn hartslag die na 9k niet meer onder de 175 was gekomen. Na 12k kwam dan de 1000 meter heuvelafwaarts. Deze ging zonder extra inspanning binnen de 4 minuten (3'59), waarna ik met steeds grotere inspanning het tempo op 14 per uur kon houden. Na precies een uur zag ik dat ik 13,84 km had afgelegd, dus ik had nog 10 minuten (oké, 1 tel minder) om 2,25 km te lopen. Dit leek mij goed te doen. Ik pakte nog een laatste bekertje sportdrank bij de verzorgingspost na 14k en gaf mezelf ook even de tijd om dat goed op te drinken. Enkele toeschouwers moedigden me aan, waarna ik hen de boodschap meegaf dat het goed ging komen. Ik versnelde weer en pakte het tempo van 4'15/km weer op. Ondertussen was ik, zoals vanouds, weer de minuten aan het aftellen tot het gehoopte moment dat ik over de finish zou komen. Ook dit keer had ik het goed berekend, want met nog anderhalve minuut tot de 1'10 te gaan, bereikte ik het laatste rechte eind op de Loolaan. Ik trok voor mijn gevoel een redelijk pijnlijke grimas, maar toen mijn trouwe supporters me nog een laatste aanmoediging toeschreeuwden vond ik nog ergens in mijn lichaam een vaatje extra energie terug, speciaal bestemd voor eindsprints. Ik gaf nog één keer alles en wist in de laatste 300 meter er nog een zieke eindsprint uit te persen, waarbij ik in de laatste 20 meter nog een man wist te passeren die mij een blik gaf waaruit compleet ongeloof sprak (Huh? Waar komt die nou nog vandaan?). Zo kwam ik behoorlijk kapot, maar niet helemaal gesloopt over de eindstreep in een prachtige tijd van 1'09'30, zodat ik mijn streeftijd toch maar mooi gehaald had. Na een welverdiend flesje energiedrank en dito medaille te hebben gekregen, trof ik mijn moeder en zus weer en liepen we gezamenlijk terug naar het theater, waar ik me om kon kleden. Daarna was het snel de bus opzoeken en na een korte rit de auto in, zodat we weer richting ons huisje konden. Het was een buitengewoon geslaagde dag voor mij!

En nu zitten we alweer bijna een week verder. Ik heb ondertussen alweer lekker wat kilometers in de benen met het schema wat mijn looptrainer voor mij heeft samengesteld. En nu? Nou, volgende week doe ik (hopelijk) nog een laatste testwedstrijd bij de Kievitloop, waar ik de 15k ga aanvallen. Daarna is het nog één maand doortrainen tot het grote doel voor deze winter/voorjaar, de halve marathon in Utrecht! Wat ik daar voor verwachtingen van heb? Dat laat ik later nog wel weten, ik wil het noodlot niet tarten. Amsterdam zit wat dat betreft nog wel in mijn systeem........

Met hoopvolle groet, Jaco.

P.S. Toen ik later terugkeek naar de verdeling (35'15 voor 8k/34'15 voor de 8,1k) en de eindklassering (180e van de 3528) kon ik niet anders dan trots zijn. WOW!

Een complete surprise in Halsteren (5 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 27 november 2016 22:34

Het is werkelijk niet te geloven. Ik zit hier, net voor half 10, nog steeds met ongeloof naar de kille cijfers te kijken. Vanmorgen liep ik in Halsteren de Surpriseloop, waar ik de afstand van 5k aanviel. Van tevoren had ik bepaald dat ik geen verslag van dit wedstrijdje zou maken, maar na wat er vanochtend rond de meren van de Melanen is voorgevallen, moet ik wel. Wat er gebeurd is? Nou ja, lees maar verder.......

Goed, in mijn vorige blog (die een stukje hieronder terug is te vinden) heb ik redelijk uitgebreid verteld wat er de komende maand allemaal gaat gebeuren rond mijn persoontje, dus dat ga ik hier niet herhalen. Na de Zevenheuvelenloop werd ik echter door een aantal maatjes uit de loopgroep enthousiast gemaakt om voor de komende operatie nog één keer een wedstrijdje mee te lopen. Dat zou in dit geval de mij bekende Surpriseloop in Halsteren worden, waar ik 3 jaar geleden al eens had gelopen en toen op een zeer verdienstelijke 3e plaats eindigde op de 5k. Alleen jammer dat slechts de eerste finisher op die afstand het podium op mocht en iets extra's kreeg voor de winst. Maar goed, na een lekkere training op dinsdag en een goede wedstrijdvoorbereiding op zaterdag was het dus vanmorgen tijd om te knallen in Halsteren. Ik had er zin in!

Na een korte reis met mijn gemotoriseerde vierwieler kwam ik net voor half 10 aan op de plaats van bestemming. Tijd genoeg om me in te schrijven, het toilet te bezoeken, om te kleden en warm te lopen. In deze volgorde gebeurde dat ook, waarbij ik bij het laatste moet aantekenen dat ik dit gezamenlijk met mijn trainer en maatjes van de loopgroep deed (Jack, Fred, Mathieu en Hans). Verder was er ook een vriend van Fred meegekomen (Pim) die gelijk maar aanhaakte, gezellig! Na het warmlopen zagen we nog net de kinderen finishen die aan de kidsrun meededen en man, man, wat gaan die kids toch hard! Vervolgens was het onze beurt om 10.20 uur. Ik vermoedde dat ik in het kleine deelnemersveld (57 mannen en vrouwen voor de 5 en 10 km) behoorlijk vooraan zou zitten en dus posteerde ik me pal achter mijn trainer, die op de eerste rij stond. Na nog wat woorden van de speaker werden we vervolgens op weg geschoten door niemand minder dan Sinterklaas himself!

Daar gingen we dan, vol gas naar het pad rond de eerste vijver. Ik zag al heel snel dat we toch wel erg hard van start gingen en schakelde bewust een tandje terug. Tot een paar jaar geleden zou dit achter mij toch wel wat gescheld hebben opgeleverd, omdat het pad toen zo smal was dat inhalen een praktisch onmogelijke opgave leek. Nu was dat toch wel behoorlijk veranderd. In de afgelopen jaren waren er namelijk een behoorlijk aantal bomen verwijderd, zodat er nu langs het pad veel ruimte was en bovendien een prachtig zicht op de vijver. Ondanks de hoge snelheid had ik daar deze keer wel oog voor. Ondertussen was het deelnemersveld wel aardig uit elkaar geslagen. Er waren 3 koplopers, daarachter waren wat eenlingen hun ding aan het doen (dat ding was nog steeds akelig hard lopen), gevolgd door een groepje van 4. Samen met een kennis van mij (Kees Franken) liep ik vlak achter dat groepje. Na de eerste km, die in 3.58 ging, wisten we bij het groepje te komen, zodat ik naar mijn eigen inschatting bij de eerste 10 van het veld meeliep. Toen het groepje een tikje terugviel qua tempo, ging eerst Kees en vervolgens mijn persoontje dan toch maar voorbij, zodat we weer zelf het tempo moesten maken. Kees kon dat toch net iets beter dan ik, want na 2 km moest ik hem echt laten gaan. Het gat werd nooit groter dan een meter of 40, maar meer was er ook niet nodig. Toen ik bij de start/finish terugkwam, kon ik mijn ogen nauwelijks geloven. Ik was van plan geweest om door te komen in 10'30, maar ik was nu gewoon 3/4 minuut sneller! Na 9'45 dook ik dus de tweede ronde in, met als gedachte dat ik uit alle macht ging proberen om het tempo zo hoog mogelijk te houden. Dat dit niet gemakkelijk zou worden bleek al uit mijn hartslag, die na een kleine 2 km al in de 180 zat. Maar goed, het was nog maar een minuut of 10.....

Zo dook ik dus de tweede ronde in. Ik liep alleen, met een meter of 10 voor me een man uit het groepje die me pal na de start/finish weer had ingehaald. Ik had het behoorlijk zwaar, maar wist me door de moeilijke momenten heen te knokken. Na 3 km kwam ik door in 12'06 en was het aftellen echt voor mijn gevoel al bezig. Nog een minuut of 8, dan zou ik er zijn! Achter me was er bijster weinig activiteit te bespeuren, ik liep echt achteraan de voorhoede. Ik richtte me dan ook (natuurlijk) op de man voor me. Met een behoorlijke krachtsinspanning wist ik steeds dichterbij te komen, tot het moment dat we op het 4k-punt waren en ik hem passeerde. Ik keek even naar hem om en zag toen aan zijn rode startnummer dat hij de 10 ging lopen. Hoe dan ook, het maakte mij niet uit, ik liep hem toch mooi voorbij. Een meter of 20 voor mij liep nu een jongere gast, waarvan ik absoluut niet zeker wist of hij voor de 5 of de 10 zou gaan. Ik had eerst ook het gevoel dat ik hem niet meer bij zou kunnen halen, maar toch wilde ik het proberen. Ik spoorde mijn benen aan om een hoger tempo te hanteren en van mijn hart en longen werd nu bijna het uiterste gevergd. Tot mijn grote vreugde had dit resultaat, ik zag mijn voorligger steeds groter worden in mijn blikveld. Met nog een kleine 400 meter te gaan ging ik erop en erover en zag ik vervolgens ook aan zijn rode startnummer dat hij voor de 10 ging. Even was ik een tikje teleurgesteld. Hoeveel van die snelle gasten voor mij zouden de 10 lopen? Ik was er vrij zeker van dat er van de 8 lopers minimaal 5 de langste afstand zouden lopen (waaronder mijn trainer en Kees), maar wie zou er na 5k mee ophouden? Veel tijd om daarover te denken was er echter niet, want binnen anderhalve minuut was ik bij de finish. Ik probeerde toen ik de klok op 19'55 zag staan nog in een sprint binnen de 20 minuten te finishen, maar dat lukte net niet. Na 20'01 kwam ik kapot over de finish.

Pal na de finish kreeg ik een hand van de goedheiligman, een chocoladeletter van een vrijwilliger en een hand vol snoepgoed van Zwarte Piet, waarna ik door iemand met een klembord om mijn naam werd gevraagd. Deze gaf ik, waarna ik tot mijn grote verbazing te horen kreeg dat ik als eerste was geëindigd op de 5k! Ik moest een beetje in de buurt blijven, want over een ruim half uur zou de prijsuitreiking zijn. Ik zag ondertussen mijn loopmaat Fred binnenkomen, en hij was, zo bleek al snel, als 3e over de streep gekomen, vlak achter de nummer 2. Toen vervolgens Mathieu, Pim en trainer Jack hun race hadden voltooid, gingen we nog even op het gemak uitlopen. Bijna was ik nog te laat voor de prijsuitreiking, maar ze wachtten toch maar even tot ik weer gearriveerd was. Ik mocht met de snelste dame samen op het hoogste treetje van het podium staan, waar er een paar foto's van ons werden gemaakt en we allebei een banketletter kregen overhandigd. Na nog wat meer uitlopen werd het dan toch tijd om naar huis te gaan en voorlopig afscheid te nemen van mijn loopmaatjes.

En nu brei ik dan een eind aan dit verhaal. Dit was voorlopig echt het laatste wat jullie van mij horen, maar wees niet bang! Over een maand hoop ik weer de stoute (loop)schoenen aan te kunnen trekken en vol goede moed 2017 in te stormen. Veel loopplezier in deze laatste maand van het jaar, tot volgend jaar!

Met verbaasde, maar toch licht euforische groet, Jaco.

Niet zeiken, lopen! (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op woensdag 23 november 2016 15:14

Het is begin november. Normaal gesproken is dit mijn favoriete tijd van het jaar om hard te lopen, maar nu zit ik geestelijk in een wak. Ik mag wel hardlopen, maar ik kan het niet. Ik ben bang. Bang voor de reactie die de wond in mijn buik zou kunnen geven als ik het zou proberen. Allemaal door die katheter die uit het gat in mijn buikwand steekt. Werken heb ik wel gedaan, maar na één week kreeg ik een infectie. Te enthousiast geweest. En dus durf ik nu niet. Ik heb me in tijden niet zo neerslachtig gevoeld. Hoe moet dit nu? Moet ik nou echt een paar maanden zonder mijn uitlaatklep door het leven? Ik word al gek bij de gedachte.

Dan, ineens is er een sprankje hoop. De huisarts zegt dat de antibioticakuur heeft aangeslagen. De infectie is nagenoeg verdwenen. Zij ziet, net als de uroloog een paar weken eerder, geen enkele reden om het hardlopen over te slaan. Ik werk die dag met een hoopvol gemoed. Zou ik morgen? Durf ik het aan? Op het werk word ik fantastisch gesteund. Mijn ploegbaas en collega's leven met me mee. Werkzaamheden die zo normaal lijken, maar voor mij nu een risico inhouden (bukken en tillen vergroot de kans op het terugkeren van de infectie) worden nu voor mij gedaan. Ik bedank ze iedere keer, zo blij ben ik met ze. Zij wuiven het weg, ze doen het graag als het betekent dat ik gewoon kan blijven werken. Dan zit de dienst erop. Ik heb een besluit genomen, morgenochtend ga ik het proberen. Niet te gek, gewoon een rondje van 4k. Met een glimlach slaap ik in....

Het is dinsdagochtend (8 november), zo tegen half 10. Ik heb heerlijk geslapen, ben er op tijd uitgekomen voor mijn ontbijt en zit nu een paar uurtjes later op mijn bed mijn loopkleren aan te trekken. Ik ben zo blij als een kind, maar tegelijkertijd behoorlijk zenuwachtig. Ik mag gaan lopen! Eindelijk weer! Maar hoe gaat het lichaam zich houden? Zal de wond niet gaan bloeden? Komt er straks geen pus meer uit de wond? Ik loop naar beneden, begroet mijn moeder en vertel wat het plan is. Even een klein rondje, net buiten het dorp. Ze knikt, maar kijkt ook bezorgd. Zal ik niet te gek doen, vraagt ze. Ik verzeker haar dat als ik ook maar iets voel tijdens het warmlopen, ik de zaak gelijk afblaas. Dan sta ik buiten. Het is koud, maar ik vind het heerlijk. Zonder er teveel bij na te denken ga ik lopen. Warm, welteverstaan. Ik loop het straatje uit en pak mijn gebruikelijke blokje-om. Ik voel me lichtelijk euforisch. Ik loop! Hard! Nou ja, nu nog niet zo hard, maar wel harder dan gewoon wandelen. Na 5 minuutjes ben ik weer terug van mijn warmlooprondje. Mijn moeder zit achter het raam en ziet me. Ze kijkt vragend. Ik antwoord met een grote glimlach en twee duimen. Het gaat! Ik voel niks. Ik strek mijn spieren een beetje, voor mijn gevoel heb ik ze al een eeuwigheid niet gebruikt, terwijl het echt nog maar 2 weken geleden is. Dan ga ik op pad. 4k, lekker lopen. Ik hou me voor om rustig te lopen, toch verbaas ik mezelf als ik zie hoe hard het alweer gaat in de eerste km. Ik slaak een kleine kreet van ongeloof. Een vrouw met hond die me over het fietspad tegemoet komt roept: "Ben je blij?". Mijn antwoord luidt: "Ontiegelijk!". De rest van de training loopt ook zo soepel. Na ongeveer 20 minuten ben ik weer terug. Ik ben zo blij als een kind. Ik kan het nog!

De dagen daarna gaan snel voorbij. Ik loop op donderdag nog een ronde. Breng mijn moeder weg naar een cursus Qi Gong die zij in het dorpshuis van mijn oude woonplaats volgt. Vanaf daar ga ik een middellange tempotraining doen. 8k, afwisselend een km rustig en een km hard. Het gaat verrassend goed. Ik loop na een uur (inlopen, tempotraining en uitlopen) het dorpshuis in. De groep van mijn moeder is bijna klaar met de oefeningen. Er wordt daarna nog koffie gedronken en wat gekletst. Ik schuif gezellig aan. Als de dames uit de groep horen wat er bij mij allemaal speelt, zijn ze allemaal verwonderd. Dat ik dit nog kan! Na de koffie rijden we weer naar huis.

Op zaterdag, de grootste uitdaging voor mij tot nu toe. Intervaltraining met mijn loopgroepje. Om half 9 sta ik met kameraden Pieter en Fred bij het sportpark in Bergen op Zoom. We staan te rillen, het is echt koud! Even later zijn ook Willem en trainer Jack gearriveerd. Na het warmlopen zoek ik bij één van de plaatselijke voetbalverenigingen nog een toilet op. Daarna, de hoofdmoot. Er wordt besloten om 10*200 te lopen en als klapstuk nog een 1000 meter als toetje. De 200'jes gaan ontzettend gemakkelijk. De richttijd van 45 seconden wordt iedere keer soepeltjes gehaald. Na 6 keer besluit ik het tempo wat te verhogen. Ik loop 2x in 42 seconden, de voorlaatste in 40 seconden en de laatste in 36 seconden! Dat is gewoon 20 per uur! Nog even wat dribbelen en dan voor de laatste 1000 naar de baan. De 200'jes konden we daar niet doen omdat het spiegelglad was, maar nu is de toplaag ontdooid. Ik spreek af met mijn trainer om te streven naar een tijd van laag in de 4 minuten, maar we gaan veel te hard van start. Tja, nog steeds in de flow van die 200 meters. Na één rondje op de baan laat de trainer me gaan. Ik voel me heerlijk. Ik begin te verzuren, maar ik voel me sterk. Ik blijf gewoon dit tempo volhouden. Aan het eind van de kilometer kijk ik verbaasd naar mijn horloge. 3'39! Dat is gewoon 16,5 km/u. Nu zijn alle twijfels weg. Ik ben er weer! En volgende week ga ik gewoon die Zevenheuvelenloop doen! Nog geen week geleden zag ik het niet meer zitten en nu ben ik weer tot leven gekomen. Op naar Nijmegen!

Het is zondagochtend, 20 november. Ik sta op om 8 uur, vol verwachting en met een ongebreideld enthousiasme. Vandaag is het zover, de Zevenheuvelenloop! Dit moet het prachtige slotstuk worden van een heerlijk weekend. De afgelopen week heb ik goed getraind. De ene keer ging het wat makkelijker dan de andere, maar voor mijn gevoel ben ik er klaar voor. Bovendien is het al pure winst dat ik naar Nijmegen kan. Als iemand me dit 2 weken geleden had verteld, dan had ik gelijk een plaatsje in het gekkenhuis voor die persoon gereserveerd. Maar goed, nu eerst de laatste voorbereidingen. De loopkleding met startnummer trek ik alvast aan. De sporttas is gevuld met wat eetbaars, schone kleding en een handdoek. Net voor 9 uur rijdt mijn chauffeuse voor. Marieke en ik kletsen honderduit op de weg naar het station in Bergen op Zoom. Daar aangekomen treffen we Willem, die zijn vrouw en zoon als supporters mee heeft. Na een behoorlijk voorspoedige reis (met contact via de groepsapp met groepsgenoten Mathieu, Heini en Fred) komen we in Nijmegen aan. Daar lopen we naar de Starbucks, onze afgesproken ontmoetingsplaats. Helaas komt Fred daar niet meer langs (we zien hem zelfs de hele dag niet, tot onze spijt), maar dat gemis wordt voor mij gecompenseerd als mijn Leidse looptijden-vriend Peter daar net voor twaalven binnenstapt. Na een hartelijke begroeting en geanimeerd gesprekje sta ik op om toch maar richting de kleedgelegenheid te lopen. Binnen een uur moet ik immers in het startvak staan (geel). De rest van de groep loopt mee, het aftellen is de laatste fase ingegaan....

Het is net voor 1 uur, ik glip mijn startvak binnen. Ik zie de haas voor 1'10 staan en wurm mij een weg naar voren. Ik wil voor die haas starten, want mijn streeftijd is laag in de 1'08. Toen ik me een paar maanden geleden nog inschreef ging ik voor een tijd van 1'04, maar dat is nu onbegonnen werk. Dan hoor ik het aftellen en vervolgens het startschot! Ik voel me goed, maar ook lichtelijk gespannen. Ik wil niet te hard van start gaan, zodat ik echt nog wat energie over heb in het laatste stuk bergaf. Na ongeveer 7 minuten ga ik over de startstreep en ben ik onderweg! De eerste honderden meters gaan natuurlijk toch weer te hard. De energie van de meute, plus het parcours dat hier licht naar beneden loopt, zorgt voor een tempo van bijna 16 per uur. Toch vind ik zodra het vlak loopt mijn cadans. De eerste km gaat wel wat te hard (4'19), maar ik heb het ritme te pakken. Na km 2 (4'28) loopt het gemeen omhoog. Ik heb het wel lastig, maar weet het tempo redelijk hoog te houden. Ondertussen zie ik al een paar mensen wandelen, zij hebben nog een hele lange weg te gaan. Na 5k kom ik door in 22'35, toch wat te hard gegaan. We slaan met de meute linksaf....

Op het smalle weggetje langs de golfbaan staat na ruim 6k de eerste drankpost. Ik heb me voorgenomen om echt de tijd te nemen voor het drinken. Ik pak een bekertje sportdrank en water en drink het wandelend leeg. Gelijk daarna zet ik weer aan en kom weer in het ritme. Daar is de afslag naar links. Ik voel me goed, ik haal een aantal mensen in en moedig ze aan. Nu begint het mooie stuk, maar ook het zware stuk. De Zevenheuvelenweg. Mytisch. Betoverend. Loodzwaar als je niet in vorm bent, een eitje als je dat wel bent. Ik zit daar tussenin. Het valt niet mee. Ik zie af, maar ik zie dat er veel mensen het nog zwaarder hebben. Bovendien gaat het naar beneden wel erg lekker. Vrij snel zie ik alweer het eind van de weg. Ik ga linksaf en kom een paar honderd meter verderop langs de tweede (en laatste drankpost). Weer pak ik twee bekertjes en drink ze wandelend leeg. Bij 10k passeer ik in 45'31. Nog één heuvel nu....

De laatste echte heuvel is op de Postweg. Ik tel af in mijn hoofd, nog 4 minuten, nog 3, nog 2. Dan zit ook deze beproeving er weer op. De kilometer gaat in 4'47, ik ben dik tevreden. Nog even naar rechts, nog even naar links en dan begint de afdaling. Ik heb het behoorlijk lastig, maar blijf stug doorlopen. Na 12k nog even vals plat omhoog en dan weer naar beneden denderen. Ik ben flink aan het verzuren, maar ik zit bovenop het schema van 1'08. Bovendien weet ik door de hellingsgraad naar beneden dat ik nog tijd ga winnen op dat schema. Er staan er behoorlijk veel mensen de lopers aan te moedigen. Ze schreeuwen ook mij voort. Volgens hen ga ik soepel, ga ik hard, zie ik er (nog steeds?alsnog?) goed uit. Het tempo gaat steeds wat verder omhoog. De voorlaatste km gaat in 4'08. Ik zie de Groesbeekseweg en probeer het tempo vast te houden, ook al schreeuwen mijn benen dat het nu eigenlijk wel mooi is geweest, met mijn longen als vocale ondersteuning. De bordjes met de nog te lopen afstand schieten voorbij en met nog ruim 200 meter te gaan pers ik alles wat ik nog in me heb eruit voor een eindsprint. De snelheid piekt op 18 per uur en ik kom met gebalde vuisten over de finish. Ik zie mijn tijd, 1'07'30. Gelijk daarna komt er nog wat maaginhoud naar boven en loos ik het op het Nijmeegse wegdek. Ik ben blij, helemaal kapot, maar o, wat ben ik blij! Ik tref vriend Matthijs na de finish (die een prachtig nieuw pr van 58'23 loopt) en later komen we met de groep weer bij elkaar in de kleedgelegenheid, waarna we na een bakje koffie bij de Starbucks de lange reis huiswaarts aanvangen.

Het is nu woensdag en ik moet bijna naar mijn werk, maar toch typ ik nog even dit. Ik wil iedereen die mij na mijn vorige blog een hart onder de riem heeft gestoken ontzettend bedanken. Nu zal ik de komende tijd echt pas op de plaats moeten makem, volgende week ga ik geopereerd worden en zal er waarschijnlijk een maand niet gelopen kunnen worden. Daarna hoop ik met hernieuwd enthousiasme weer aan de bak te kunnen richting de Midwinter Marathon en de 1/2 marathon in Utrecht. Het ga jullie goed, tot blogs!

Met hartelijke groet, Jaco.

Een nachtmerrie op klaarlichte dag in Amsterdam (7 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zaterdag 5 november 2016 21:36

Heel lang heb ik zitten twijfelen of ik dit verhaal ging schrijven. De afgelopen weken zijn namelijk niet de leukste periode uit mijn (voor de rest geweldige) leven geweest. Door fysieke malheur zit ik nu zowel fysiek als mentaal even niet zo lekker in mijn vel. Toch heb ik uiteindelijk besloten om dit verhaal op het denkbeeldige online papier te zetten. Nieuwsgierig geworden? Lees hieronder maar door........

(Amsterdam, Stadionweg, 16 oktober, 13.15)
Dit is niet goed, dit is helemaal niet goed. Waar kan ik een dixie vinden zonder een ellenlange rij ervoor? Over 5 minuten kan ik van start bij de 1/2 marathon van Amsterdam, maar ik moet voor de zoveelste keer naar de wc. Ik zie geen mogelijkheid om voor het startschot nog mijn blaas te legen, dus dan maar het startvak in en hopen dat ik het zolang mogelijk volhoud tot ik een toilet langs het parcours tegenkom. Ik ben op tijd het vak in, waar er ondertussen wordt afgeteld. Het schot klinkt, daar gaan we! Ik loop, tussen hoop en vrees en omringd door een paar 100 mannen en vrouwen, de eerste km. Ondertussen speur ik naar een dixie. Daar staat er een! Ik sprint naar rechts en gelijk naar binnen. Een halve minuut later kom ik eruit, lichtelijk opgelucht. Nu door, hopelijk is de ellende nu voorbij.

Ik ben nu een kwartiertje onderweg. De gedwongen stop was vervelend, maar nu heb ik het ritme goed te pakken. Ik lig vanzelfsprekend wel wat achter op schema, maar alle signalen staan verder op groen. De benen voelen goed, de hartslag ligt ruim onder het omslagpunt ondanks het behoorlijke tempo, met andere woorden ik ben mijn achterstand aan het inlopen. Ik zie het punt van 5k alweer. Maar wat is dit nou? @#&*! Ik voel alweer aandrang. Weer moet ik op zoek naar een toilet. Wat een ellende is dit! Zodra ik een dixie zie duik ik erin en 3/4 minuut later kom ik er weer uit. Ik loop verdorie helemaal leeg, wat een drama. Weer moet ik op gang komen, weer loop ik achterstand op voor wat betreft mijn gehoopte schema. Toch weet ik weer het tempo op te pikken en na een half uur lig ik op een schema dat op mijn PR ligt. Ongelooflijk als je bedenkt dat ik al ruim een minuut verloren ben door 2 sanitaire stops. Ik loop verder met een ongelooflijke onzekerheid in mijn hele lichaam en geest. Wat staat me nog meer te wachten?

Het is weer zover. Ik heb er bijna 9k opzitten en ik voel alweer mijn darmen en blaas protesteren. Het huilen staat me nader dan het lachen, ik zal weer moeten stoppen. Precies bij het bord van 9k staat er weer een dixie. Weer loop ik voor mijn gevoel helemaal leeg. Na een ruime minuut sta ik weer buiten en probeer mezelf weer in gang te trekken, maar ik voel nu dat de krachten snel wegvloeien. Na 10k kom ik door in een tijd net boven de 46 minuten, maar mijn benen en vooral mijn hoofd zien het niet meer zitten. Vervolgens (je kon erop wachten) weer dat gevoel van druk in mijn blaas en darmen. Km 11 kan ik nog doorlopen, maar in de 1000 meter daarop moet ik weer de kant van de weg opzoeken. Ik worstel met alles, mijn gevoel van teleurstelling, de fysieke toestand waar ik me in bevind, het houdt maar niet op. Na een uur heb ik 12,8 km afgelegd, wat eigenlijk een godswonder is gezien de omstandigheden. Toch voelt het absoluut niet zo, ik krijg steeds harder een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat ik beter kan stoppen. Ik kan het bijna niet negeren, toch loop ik door, al was het alleen maar omdat ik absoluut niet zou weten hoe ik vanaf de plek waar ik loop weer terug naar het Olympisch Stadion zou moeten komen.

Hier loop ik dan, omringd door duizenden lopers en toeschouwers, maar wat voel ik me moederziel alleen. Ik kijk wel om me heen, maar ik zie niks, behalve de toiletten die vandaag mijn allerbeste vriend zijn en mijn allergrootste vijand. Dan ineens, het Vondelpark. Ik heb er dus al 18k opzitten. Maar ook hier, hoe voorspelbaar, weer dat gevoel. Ik zoek snel na elkaar 2 wc's op, maar er komt letterlijk niks meer uit. Ik ben leeg, ik kan niet meer. Toch hou ik een nog alleszins fatsoenlijk tempo vast na mijn 7e (en allerlaatste!) sanitaire stop in de race. Ik zie voor me iemand met een oud Ajax-shirt aan. Als geboren Eindhovenaar met een voorliefde voor bijna alle sporten, dus ook voetbal, wordt deze man mijn doelwit. Ik zal verdomd zijn dat hij voor mij over de finishlijn gaat komen! Dan zie ik het in de verte, het Olympisch Stadion. Ik probeer nog één keer te versnellen om tenminste voor de Ajacied binnen te komen......

Het bord van de 20k ben ik gepasseerd. Ik kijk naar mijn richtpunt en naar mijn klokje. Ik zie het tempo rond de 14 per uur liggen en daardoor komt ook het stadion redelijk snel dichterbij. Dan lopen we door de beroemde poort het tartan op en zet ik mijn eindsprint in. Ik geef alles en zie dat ik een fantastisch tempo weet te ontwikkelen. 21 per uur! Niet te geloven dat ik dat nog in me heb na deze martelgang. Het is dan ook geen grote verrassing voor mij dat ik bij het ingaan van het laatste rechte eind mijn richtpunt voorbij snel. Daar, daar is de finish! Ik kom opgelucht, maar ook diep teleurgesteld over de streep. Mijn eindtijd is 1'43'42, maar er had zoveel meer ingezeten! Ik zoek (verrassing) weer een toilet op, maar ik ben echt totaal leeg. Dit is een race geweest die ik (ook al wil ik dat absoluut niet) nooit zal vergeten.

Het is nu ondertussen bijna 3 weken geleden dat ik in Amsterdam deze nachtmerrie beleefde. De tijd was niet slecht, maar ik zag toen ik terugkeek dat al die toiletbezoekjes mij ruim 10 (!!) minuten hadden gekost. Ondertussen is er een heleboel gebeurd. Ik kreeg een week later bij de huisartsenpost te horen dat ik een vernauwing heb in de urinebuis, zodat ik sindsdien rondloop met een katheter uit mijn buik. Het lopen is er logischerwijs dan ook niet meer van gekomen en ik zal nog behoorlijk veel geduld moeten hebben, want aan het eind van deze maand kan ik pas geopereerd worden. Hopelijk gaat het jullie, de lezers van deze blog, meer voor de wind!

Hopelijk tot snel,

Jaco.

P.S. Bij deze wil ik nog wel mijn dank uitspreken richting Looptijden-vriend Peter en goede vriendin Everdien, die de rest van de dag wel heel gezellig maakten.

40.41, oftewel 42 tellen in Tholen (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zaterdag 24 september 2016 21:47

Een paar maanden geleden schreef ik op deze site al eens een blog over dat ongrijpbare fenomeen VORM, wat ik op dat moment leek te hebben. Welnu, een paar maanden later lijkt het er niet alleen op dat ik in vorm ben, nu weet ik het gewoon zeker. Vanwaar die zekerheid? Dat ga ik hieronder uitleggen......

Zoals iedere loper/loopster in ons kikkerlandje heeft ervaren, is het weer niet echt typisch Nederlands geweest. We leken met ons landje wel afgedreven te zijn naar rond de evenaar, want de tropische temperaturen waren eerder regel dan uitzondering. Desondanks merkte ik in de trainingen (zowel met de loopgroep als alleen met moeder als gezelschap) dat de warmte niet zoveel vat op me had als in de afgelopen jaren. Zeg nou zelf, als je op een zaterdagmiddag om 1 uur in de brandende zon met een temperatuur van rond de 27 graden een baantest van 4k binnen 16 minuten weet af te leggen, dan is je vorm wel ok, toch? Ik was dan ook heel benieuwd of ik de 10k in Tholen, die als generale repetitie diende voor de HM in Amsterdam, misschien in een tijd onder de magische barriere van 40 minuten kon afleggen. Vorige week zaterdag was het dan zover, op naar Tholen!

Samen met trouwe supporters moeder en zus was ik al snel op de plaats van bestemming, slechts 10 minuten rijden van mijn eigen stulpje. Tot mijn grote vreugde waren er veel loopvrienden (en 1 loopvriendin) van mijn groepje die ook gezellig gingen meehobbelen, al was dat niet allemaal op dezelfde afstand. 5 van ons gingen van start op de 10, het andere 5-tal ging de halve marathon aanvallen. We gingen echter wel op dezelfde tijd van start, dus konden we redelijk dezelfde routine aanhouden. Beetje warmlopen, wat kletsen over de vorm en verwachtingen, het is ook altijd hetzelfde verhaal. Ondertussen was het aanvangstijdstip van 13.00 steeds dichterbij gekomen, dus zochten we ons plekje in de menigte op. Ik maakte vlak voor de start nog de (grappig bedoelde) opmerking dat we allemaal achter Erwin Harmes aan moesten gaan, één van de allersnelste Zeeuwse atleten op dit moment. Vervolgens kregen we nog een klein toespraakje van iemand van het Leger des Heils, het goede doel van deze wedstrijd, waarna we werden weggeschoten. We waren op pad....

Gelijk vanaf het startschot was ik me bewust van wat mijn lichaam me vertelde. Ik wilde de eerste helft van mijn race hard, maar gecontroleerd lopen, met een hartslag die onder mijn omslagpunt lag (lees: 173 slagen). Wat voor tempo er dan uit zou rollen, zou ik vanzelf wel merken. Dit ging de eerste kilometers in het stadje Tholen behoorlijk goed. Mijn hartslag steeg al wel richting 170, maar ik voelde aan alles dat ik de zaak goed onder controle had. Ondertussen waren de kilometertijden ook behoorlijk bemoedigend; km 1 ging in 3'59, waarna km 2 t/m 5 echt ontzettend vlak in 4'04 ging. Zodoende kwam ik halverwege door in een tijd van 20'15, met het gevoel dat er een hele mooie tijd aan zat te komen. Helaas moest ik het tempo wel helemaal alleen vast zien te houden, want ik liep echt behoorlijk voorin, voor mijn gevoel zo rond de 6e of 7e plaats. Met dit alles door mijn hoofd malend liep ik de 2e helft van de race in.

Al snel na het passeren van het bordje dat aangaf dat er 5k opzat, merkte ik dat het tempo wel langzaam maar zeker zijn tol begon te eisen. De hartslag ging over mijn omslagpunt heen en dus moest ik mijn ademhaling aanpassen. Wel had ik nog steeds het idee dat ik iets overhad voor een versnelling in de laatste kilometers, maar voor nu was het vooral zaak om het tempo vast te houden. Dit lukte behoorlijk, maar toch voelde ik na 7k ook het effect van de zon die wat meer was doorgebroken. Ondertussen was ik weer op een deel van het parcours gekomen wat wij deelden met de deelnemers aan de 5k en zo raapte ik behoorlijk wat lopers en loopsters op. Na een half uur lopen moest ik echter naar links afbuigen, waar de 5k rechtdoor ging naar de finish. Ik liep dus weer alleen, maar ik voelde hoe langzaam maar zeker een loper achter me steeds dichterbij kwam. Na 8k kwam ik weer op het eerste deel van het parcours uit en wist ik dat een PR lastig zou worden, maar het zat er nog wel in als ik mijn geplande ultieme versnelling voor de laatste 600 meter (waar het parcours volgens mij heuvelafwaarts zou gaan) eruit kon persen.

Bij het ingaan van de laatste kilometer zag ik de laatste grote hindernis opdoemen, een flinke helling richting de haven. Daar bovenaan werd ik lelijk verrast door de vrijwilligers die aangaven dat ik niet over de straat naar beneden moest lopen, maar letterlijk over het dijkje wat daarnaast liep met wat scherpe bochten als hinderlijke onderbrekingen, die het onmogelijk maakten om het hoge tempo goed vast te houden, laat staan te verhogen! Al balend liep ik over het smalle pad en hoorde ik mijn achtervolger steeds dichterbij komen. Als enige troost had ik het feit dat hij mij niet kon passeren, maar of ik nou 6e, 7e of 8e zou worden maakte me eigenlijk niets uit. Aan het einde van het pad over de dijk moesten we tot overmaat van ramp ook nog eens een zeer krappe bocht van 180 graden maken! Toen ik die draai had gemaakt knalde ik alle frustratie eruit in de helling naar beneden en wist ik al snel mijn naaste belager af te schudden. Ik versnelde steeds meer door en zag een snelheid van 19 per uur op mijn klokje verschijnen, waardoor ik werkelijk op de finish af denderde. Na nog 2 bochtjes spurtte ik de Markt weer op en kwam over de finish in een tijd van 40'41. Een prachtige tijd, waar ik absoluut vrede mee had, ondanks het missen van mijn PR op 14 seconden en de magische grens met 42 seconden. Ik stond pal na de finish uit te hijgen bij mijn supporters, die me complimenteerden met mijn tijd (mijn 2e tijd ooit gelopen) terwijl ze nog aan het genieten waren van een lekkere lunch. Daarna ben ik weer bij de finish gaan wachten op mijn loopgroepgenoten, die allemaal in prachtige tijden (waarvan sommigen zelfs een PR opleverden) binnenkwamen.

En zo komt er ook een eind aan dit verslag. Ik kijk heel tevreden terug op de race, en zie ook vol vertrouwen uit naar de volgende race. Dit wordt de halve marathon in Amsterdam, zoals ik vermeld heb in dit verslag. Daar wordt het mijn doel om deze afstand in maximaal 1u32 af te leggen, maar of dat gaat lukken, hoort u over een maand!

Tot blogs, groeten Jaco.

P.S. O ja, later interesseerde het me natuurlijk wel op welke plaats ik was gefinisht. Dit bleek de 7e plek in een deelnemersveld van 96 te zijn smiley.

Leiden ontzet (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op maandag 30 mei 2016 23:23

Nog nooit heeft het zo lang geduurd voordat ik een blog uit mijn toetsenbord wist te krijgen als bij deze wedstrijd. Hoe dat kwam? Eerst door doodsimpel een gebrek aan tijd. Daarna door een gebrek aan inspiratie. Maar nu is dan eindelijk mijn writers block ten einde en kan ik mijn gedachten weer terug laten gaan naar vorige week zondag. En man o man, wat een gedenkwaardige loop was het in Leiden!

Daar ging ik dan, op zondagochtend 8 uur. Op naar Leiden, de plaats waar ik heel lang van plan was om mijn PR op de 10 aan te vallen. Helaas was dat plan enigszins in het water gevallen na de onfortuinlijke griepaanval van een week daarvoor. Ik had die doelstelling dan ook uit mijn hoofd gezet. Mijn nieuwe streven was om lekker te lopen en hopelijk alsnog op een mooie tijd uit te komen. De 10k zou pas om 14.30 van start gaan, maar toch ging ik dus al zeer vroeg naar de place to be. Waarom? Heel simpel. Mijn favoriete hardloopkoppel (Matthijs en Everdien) zou die dag ook hun hardloopkunsten vertonen, Matthijs (ook) op de 10, Everdien op de halve marathon. Die begon al om 10.30, dus had ik beloofd om daar op een paar punten langs het parcours even voor wat meewind te zorgen via wat luide aanmoedigingen.

Al snel was ik in Leiden gearriveerd en begon de dag echt te leven bij mij en mijn loopvriend en -vriendin. Everdien ging naar de start en Matthijs en ik bleven nog even in hun appartement hangen, voordat we op de fiets naar het eerste punt van aanmoediging gingen. Bij de start zouden we namelijk toch niet meer teveel van elkaar zien. Binnen no time was het moment aangebroken om op de fiets te stappen (in mijn geval een geleend vouwfietsje van Matthijs) en naar het punt van 2k te rijden. Na een tijdje wachten zagen we in een flits een groen t-shirt langs ons heen snellen en konden we onze eerste aanmoedigingskreten richting Everdien schreeuwen. Daarna reden we weer even terug naar huis en een uur later stapten we weer op onze fiets en zochten we het volgende punt op. Daar was het ook maar even wachten voordat ons idool voor die ochtend weer kwam aangelopen. We liepen even een stukje met haar op en riepen dat het er allemaal nog steeds/weer/alsnog erg goed uitzag qua techniek. Nog even snel binnendoor steken en met nog iets meer dan 2k te gaan zag de blonde hardloopdiva ons alweer, wat haar had verrast, zo bekende ze later. Op de Markt was dan eindelijk de finish en daar kwam ze over in de prachtige tijd van 1.59.56, een prachtig nieuw PR! Nu was de beurt aan ons. Wat zou de middag brengen?

Een paar uur later was het dan zover. Matthijs en ik zochten ons startvak op Angel smiley en maakten ons klaar voor de start. Ik wierp een korte blik achter me en schrok toch wel een beetje van wat ik zag. Wat een menigte! Dat waren toch wel minstens 2000 lopers :o. Veel tijd om daarover na te denken had ik niet, want voor ik het wist was het aftellen begonnen. 5,4,3,2,1, knal! We gingen op weg. Ik wilde proberen zo ontspannen mogelijk te starten, met mijn hartslag net onder de 170. Dit lukte me vrij snel en ik had dus de goede cadans te pakken. Bij de doorkomst na 1k keek ik desondanks raar op, de km-tijd was 3.56! Ging ik niet te hard? Ik besloot om gewoon door te gaan op de huidige voet, want het voelde gewoon goed. Na 2k was de snelheid nog steeds bizar hoog en de doorkomsttijd 7.58, waarna ik niet veel later Everdien zag en hoorde (wat een lawaai kan die produceren zeg!). Bij 3k kon ik nog steeds mijn ogen niet geloven, ik had de haas van 40 minuten nog steeds in zicht en ik kwam door in 12.03! Ik voelde me behoorlijk goed, ook al lieten de benen wel merken dat het tempo erg hoog lag. De volgende 2 kilometers schakelde ik dan ook bewust een tandje terug, in de wetenschap dat de tweede helft een stuk zwaarder zou worden met wat klinkerweggetjes en wat bruggetjes (en dus hoogteverschillen) die overwonnen moesten worden. Na 5k was een PR dan ook uit zicht, maar met 20.47 als tussentijd mocht ik echt dik tevreden zijn. Ging ik dit volhouden? Daar zou ik al snel achter komen......

Ik was dus over de helft en ik zag een drankpost in beeld komen. Het was behoorlijk warm en benauwd (in mijn optiek dan), dus ik pakte een bekertje water en een spons aan en ging even rustig lopend al het noodzakelijke vocht tot mij nemen. Daarna zette ik weer aan, met het gevoel dat ik een tempo van ruim 14 per uur goed vol zou kunnen houden. Toen ging het echter mis. Nog geen 300 meter verder voelde ik tot mijn grote schrik hoe mijn benen in een kwestie van seconden helemaal volliepen. Ik had de ademhaling nog steeds behoorlijk onder controle, mijn hartslag zat op of net boven mijn omslagpunt, maar ik had domweg geen enkele macht meer in mijn onderdanen, die schreeuwden om een lager tempo. Dit moest ik tot mijn grote spijt gehoor geven, waardoor het tempo redelijk kelderde naar net onder de 13,5 km/u. Bij de drankposten die gelukkig ruimschoots aanwezig waren pakte ik nog zoveel mogelijk aan qua water, sponzen en energiedrank, maar het goede gevoel van de eerste helft was compleet weg. Ik sleepte me voort richting de finish, die nauwelijks dichterbij leek te komen. De tussentijden zorgden ondertussen ook niet voor al teveel optimisme, want ik zag mijn geschatte tijd steeds meer naar de 43 minuten opschuiven. Zou ik nog wat tijd kunnen winnen in de laatste kilometer? Ik had er een hard hoofd in....

De laatste kilometer was eindelijk aangebroken. Ik werd nog door een redelijk aantal lopers op de 10k ingehaald, maar ik kreeg toch nog een beetje beter gevoel door de lopers en loopsters van de marathon die ik passeerde. Daar kwam dan de Markt in zicht. Ik zat er behoorlijk doorheen, maar was vastbesloten om er in de laatste 400 meter nog een behoorlijke eindsprint uit te persen. Daar kwam het bordje met 400 meter te gaan. Ik zette aan onder luide aanmoedigingen van het talrijke publiek. Die steunbetuigingen veranderden echter snel in kreten van ontzetting toen ik in volle sprint de energiedrank die ik bij km 8 had opgedronken, weer via dezelfde weg naar buiten liet komen. Ik kwam gesloopt over de finish in een tijd van 43.24, over een afstand van 10,1 km. Ik liep langzaam verder en een paar minuten later pakte ik mijn telefoon. Na een kort telefoontje zocht ik de andere kant van de kade op en trof ik daar voor de eerste keer in levende lijve Looptijden-vriend Peter, wat een uiterst aangenaam gesprek opleverde. Hij had zijn allereerste marathon gelopen in een prachtige tijd van 4u19, waarover ondertussen op deze site ook een prachtig verhaal is te lezen. Daarna zocht ik mijn partner in crime Matthijs weer op, die ik bij het lopersdorp weer terugvond. Hij had een uitstekende race gelopen en uiteindelijk een fantastische tijd van 37.39 op de klokken gezet, slechts 9 seconden boven zijn PR! We troffen Everdien niet veel later en gingen vervolgens weer terug naar het appartement, waar we ons nog even konden douchen, omkleden en flinke portie junkfood konden nuttigen. Daarna was het tijd voor mij om afscheid te nemen en weer af te reizen naar mijn eigen stulpje, met het voornemen om weer eens deze kant op te komen zodra de gelegenheid zich voordeed.

En nu is dus alweer maandagavond kwart over 11 als ik een eind maak aan dit verhaal. Op dit moment zit ik behoorlijk lekker in mijn vel, met als enige minpunt dat mijn schouder wat gevoelig lijkt te zijn na een cursus BHV op mijn werk vandaag. Ik verwacht echter dat ik hier snel vanaf zal zijn, om dan komende zaterdag weer een wedstrijdje in Zundert zal lopen over 10k. Voor nu zeg ik gedag, tot een volgende blog!

Met de allerbeste loopgroeten, Jaco.

P.S. Toch nog even mijn ego strelen, in de einduitslag was ik 142e van de 3668 lopers en loopsters. Niet slecht voor iemand die helemaal stuk ging Wink smiley.

De wind van voren krijgen in Oud-Gastel (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 1 mei 2016 20:24

Het is 13.50, woensdagmiddag in Oud-Gastel. Ik hang voorover gebogen tegen een hekje uit te hijgen. Naast me twee bekenden, Francois en Rien. De laatste vraagt hoe het gaat, hij was verrast dat hij op me leek in te lopen in de laatste 2 kilometer. Francois merkt op dat ik heel diep ben gegaan. Dat klopt. Ik geef als antwoord op beide mannen: "Na 500 meter wist ik al hoe het vandaag zou gaan......."

(Ongeveer) 20 minuten eerder

Het is bijna half 2, ik sta op de tweede rij van de menigte die mee gaat doen aan de 5k. Ik ben redelijk gespannen, wat wel heel duidelijk wordt aangegeven door mijn hartslagmeter. Door de spanning zit mijn hartslag al minutenlang op minimaal 120, dat is echt niet goed. Ik kijk om me heen en zie een aantal (heel) snelle mannen staan. De wind blaast hier op de Markt nog niet al te hard, maar ik voel dat hij wel pal van voren komt. Dan begint het aftellen, we mogen bijna weg. Bij 0 klinkt dan het startschot en we stuiven vooruit! Ik heb als strijdplan dat ik wil proberen om bij de kopgroep aan te sluiten en zo de eerste 1,5 km relatief in de luwte door te komen. Ik zie de eerste mannen al bij elkaar komen, daar, daar moet ik zijn! Ik zet nog wat aan, maar het gat wordt maar niet kleiner. Dan zie ik na ruim 200 meter mijn snelheid, 19 per uur! Kappen, nu! Dit ga je nooit redden zo. Ik zak wat terug, maar ik voel dat ik mezelf voorbij gelopen ben. De eerste 500 meter zitten erop, ze gaan in 1'50. Ik knal vol door tegen de wind in, maar het lijkt vergeefs. Er sluit iemand aan achter me, die in mijn rug blijft zitten tot het eerste km-punt. Ik raak gefrustreerd, ik loop hier mezelf helemaal de vernieling in en die gast nog een beetje profiteren van me ook! Net voordat ik me om wil draaien om te zeggen dat hij ook wel wat wind mag vangen, gaat hij me voorbij. Hij loopt vervolgens met redelijk soepele tred van me weg, want ik voel het al, die eerste km in 3'55 heeft me gesloopt. Dan komt daar eindelijk de afslag naar links, de tegenwind zit er bijna op. Kan ik nog herstellen?

Ik ben linksaf gegaan en voel de wind nu afwisselend van opzij, dan weer ietwat schuin van achter me komen. Helaas voel ik niet echt herstel, dus het tempo is nu teruggezakt naar 4'10/km. Ondertussen is mijn hartslag wel weer naar aanvaardbare waarden gedaald, ik loop nu met 175 slagen per minuut net in de verzuring. Ik kijk ondertussen wat om me heen en zie dat ik echt in niemandsland loop. Het gat met mijn voorligger is net zo groot als het gat achter me (70 meter, schat ik zo) en ik loop dus maar zo hard mogelijk door, waarbij ik wel in de gaten hou dat ik mezelf niet weer voorbij ga lopen. Km 2 passeer ik na 8'04, waarna ik in de derde km vooral moeite heb om het tempo vast te houden tussen de meerdere afslagen in. Na 3k zie ik dan weer een lastiger gedeelte opdoemen, de dijk die een aantal keer daalt en gelijk weer stijgt, wat het lastig maakt om het tempo gelijkmatig te houden. Ik kom na 3k door in 12'20 en weet nu dat een tijd onder de 20 minuten er echt niet meer inzit. Mezelf moed inpratend voor de laatste 2k storm ik de dijk op......

De dijk beantwoordt aan al mijn verwachtingen. De wind staat hier niet ongunstig, maar het herhaalde dalen en stijgen vergt het uiterste van mijn gepijnigde benen. Het gat met mijn voorligger en achtervolger is resp. iets groter geworden en vrijwel gelijk gebleven, dus ik loop nog steeds moederziel alleen door de polder van Oud-Gastel. Dan is de dijk ten einde en mag ik linksaf, richting het centrum van de plaats waar het een kwartier geleden allemaal begon. Bij 4k kom ik door na 16'30, een heel stuk langzamer dan wat ik had gehoopt (15'30). Ik voel pijn, teleurstelling, maar ook iets van verbetenheid in mijn lichaam en hoofd. Ik zal nog aanzetten zo goed en zo kwaad als het kan, zodat ik met nog redelijk opgeheven hoofd over de finish kom. Ik loop ondertussen alweer in het dorp en hoor de speaker bij de finish alweer vrij duidelijk. Nog 2 keer naar rechts en ik ben er! Ik pers het uiterste uit mijn vermoeide lichaam en zie het tempo oplopen naar 16 per uur, meer lijkt er echt niet in te zitten. Na de laatste afslag krijg ik nog even een kleine boost en weet alsnog de snelheid naar 18 per uur te brengen voor ik over de finish kom. Mijn eindtijd is 20'36, wat voor mij een dikke teleurstelling is. Ik had op zoveel meer gehoopt!

En hier sta ik dan, om 13.50 op de Markt in Oud-Gastel. Ik praat nog wat na met de bekenden die aan het begin van dit verhaal ter sprake kwamen. Zij weten me weer op te peppen, langzaam groeit het besef dat het eigenlijk helemaal zo slecht niet was. Afgezien van de eerste km, die ik natuurlijk veel te hard heb gelopen, is het tempo verder keurig strak op 14,5 km/u gebleven. Bovendien kan ik mezelf verder niets verwijten, ik heb geprobeerd mijn pr aan te vallen, maar het zat er vandaag gewoon niet in. Als dan uiteindelijk nog een dag later blijkt dat ik een prima 8e plek (van de 120 deelnemers) heb bemachtigd, kan ik met enige voldoening terugkijken op deze race. Ik heb weer een wijze les geleerd en het resultaat qua plaats was zeer behoorlijk.

Het is ondertussen alweer een paar dagen geleden dat ik afgezien heb als een beer in Oud-Gastel. Het gevoel is nu alweer een heel stuk beter, ik heb van het weekend een paar geweldige trainingen gehad, waardoor mijn zelfvertrouwen weer een behoorlijke opkikker heeft gehad. Ik zit nu met het idee te spelen om volgende week in Oosterhout nog een keer 5k te gaan lopen, zolang het niet al te warm (lees: boven de 20 graden) wordt. Of dat gebeurt, is dus nog de vraag, maar voor nu zeg ik: tot blogs!

Met vriendelijke groet,

Een ietwat wijzere, maar onverbeterlijk enthousiaste Jaco.

Over hartslagen en passen langs de Steenbergse kassen (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op woensdag 20 april 2016 20:44

Vorm. Spreek het woord eens langzaam uit. V-o-r-r-e-m (U begrijpt, dit is fonetisch geschreven). Een klein woordje, maar wat een grote impact kan dit kleine woordje hebben. Het lijkt vaak ongrijpbaar, vorm (en dan vooral de topvariant ervan). Maar dan, ineens, is het er. Het gevoel dat je supersterk bent, dat je alles aankan wat er op je pad gegooid wordt. Dit verslag, zoals jullie allemaal zullen begrijpen, gaat over wat er gebeurt in een lichaam (specifiek het mijne) als er ineens vorm (misschien zelfs top?) is.

Afijn, het zit zo. Na de Kievitloop in februari (check mijn laatste blog) was mijn vorm een heel stukje minder geworden. Hoe dat kwam? Nou, ik had wel een paar redenen. Allereerst een kleine, maar noodzakelijke ingreep aan mijn onderkaak, waardoor ik een week lang niet mocht lopen, vanwege het gevaar op te grote schokken bij een zeer kwetsbare onderkaak. Vervolgens had ik na die week gedwongen inactiviteit ook nog eens een paar dagen flinke griep (waarom kon dit nou niet tegelijk komen?). Maar goed, sindsdien was de vorm niet meer zoals hij geweest was. Het ging niet slecht, verre van dat, maar dat gevoel dat je alles aankunt was voor mijn gevoel mijlenver weg. Ik begon dan ook een beetje te vrezen voor de 5k die ik op Koningsdag in Oud-Gastel ga lopen. Zou ik mijn doelstelling, het breken van mijn PR, in de prullenbak kunnen gooien? Ik trainde stug voort, in de hoop op verbetering.....

Afgelopen weekend leek ineens de kentering te komen. Op zaterdag liep ik met de loopgroep een intervaltraining op de baan in Bergen op Zoom. De planning was dat ik samen met de trainer 5x1000 meter zou lopen met een tempo van 3'55/km. Deze training verliep behoorlijk goed en ik kreeg hiervan wat meer zelfvertrouwen, want de eerste 4 1000'jes gingen in 3'50-3'52 en de laatste zelfs in 3'43. Toen ik een dag later een lange duurloop op het programma had staan, was ik eerst nog wel wat nerveus. Was dit niet te kort na die zware intervaltraining en die Billat-training die ik ook op donderdag had gedaan (15x1 minuut met een tempo van 3'40/km, met tussendoor een minuutje rust)? Dit bleek echter niet het geval, ik liep fluitend (figuurlijk dan, letterlijk was het vooral honderduit kletsend tegen mijn moeder op de fiets) de eerste 13k met een tempo van 5'10/km. In de laatste 3k versnellen naar uiteindelijk een tempo van 4'15/km gaf me echt een ontzettend goed gevoel. Ik leek weer in vorm! Hoogste tijd om die vorm te testen en het was dan ook alsof mijn wens speciaal werd verhoord met de Kassenloop in Steenbergen, waar de afstand van 5k of 10k kon worden gelopen. Ik besloot voor de 5 te gaan.....

Gisteren was het dan zover, tijd om te knallen! Om 18.15 werd ik opgepikt door loopmaatje Marieke, die tot mijn grote verrassing mijn oude loopmaatje Erik ook als passagier had. Hij had na een paar maanden van relatief weinig loopactiviteit toch weer de kriebels gekregen en besloten om ook mee te gaan lopen. Na een korte reis waren we op de plaats van bestemming, waar we loopmaatjes Joost, John en Hans troffen. We schreven ons in en gingen op ons gemak warmlopen. Vervolgens deden we ons best om warm te blijven, want de straffe wind maakte het niet bepaald warmer. Ondertussen was ik alweer een paar vrienden en bekenden tegengekomen, zoals Arjan (hoofdpersoon van mijn vorige blog), Kees (broer van een collega van mij, die na een slepende achillespeesblessure weer terug op niveau lijkt te komen) en Miranda (enthousiast loopster, die ik altijd tegenkom bij dit soort evenementen). We kwamen ondertussen steeds dichterbij het moment dat we op pad mochten gaan, half 8. We zochten allemaal ons plekje in de menigte en op het eerder genoemde tijdstip klonk de toeter. We waren op weg!

De eerste kilometer, zo hadden we van tevoren al gemerkt, zou het lastigst worden. De wind (kracht 4) kwam hier pal van voren. Ik had in mijn hoofd om hier nog wat krachten te sparen en weg te gaan op een tempo van 4'10/km, zodat ik later nog wat kon versnellen om mijn streeftijd (laag in de 20 minuten) te halen. Desondanks liep het anders. Vanaf de eerste meters voelde ik al dat ik snel mijn ideale ritme te pakken had en met Erik in mijn kielzog draafde ik met soepele tred tegen de wind in. Mijn pasritme zat zo rond de 183, mijn hartslag zat rond de 170, ik had dus alles onder controle. Ik keek dan ook niet echt raar op toen ik na 1k doorkwam in een snelle 4'02. Het was dan wel sneller dan gepland, maar het voelde gewoon goed. Niet veel later sloegen we af naar rechts en was de tegenwind veranderd in zijwind. Vanaf hier was ik dus van plan geweest om wat te versnellen. Zou me dat nu lukken?

Ik liep dus, nog steeds met mijn oude loopmaatje schuin achter me, richting het 2k-punt. Hier voelde ik werkelijk wat goede vorm inhoudt. Ik liep soepel, voelde me heel sterk en kon het tempo schijnbaar moeiteloos vasthouden. Een kleine 15 meter voor ons liep een groepje van een man of 6, met daarin Kees als bekend gezicht voor mij (al zag ik toen natuurlijk zijn gezicht niet, ik keek vooral tegen zijn rug aan Wink smiley). Ik probeerde stukje bij beetje dichterbij te komen, wat me ook vlak na de doorkomst bij 2k (na 8'01, km-tijd dus 3'59) lukte. Ondertussen was ik wel langzaam maar zeker bij Erik weggelopen. Ik zocht mijn plek in het groepje en we stoven voort, nu over de Halsterseweg. Na een afslag naar rechts, kort daarop gevolgd door een keerpunt (wat bij mij gelijk weer tot Kievitloop-visioenen leidde) hadden we er alweer 3k opzitten in een tijd van 12'03 (km dus weer in 4'02). Ik zag pal na het keerpunt niet alleen Erik vlak achter ons zitten, maar tot mijn grote verrassing ook Arjan, die van tevoren had aangegeven dat hij mij echt niet ging volgen. Desondanks was het verschil hooguit een seconde of 15-20. Ik voelde wel dat het ondertussen allemaal niet zo vanzelf meer ging. Mijn hartslag zat nu op het niveau van mijn pasritme, zo net onder de 185. Na weer een afslag naar rechts liepen we naar het 4k-punt, waar we na een km-tijd van 4'01 doorkwamen in 16'04. Nu was het nog een kwestie van de laatste kilometer te overleven.....

Vlak na de doorkomst op 4k ging het echt allemaal een stuk moeizamer bij me. Ik kon het tempo van 15 per uur slechts met de grootste moeite vasthouden en moest dan ook de voorste 2 van ons groepje (onder wie Kees) laten gaan, ondanks aansporingen van die laatste om vooral aan te zetten en te volgen. Vrijwel direct na het lossen sprak ik mezelf vermanend toe. Ik had zo mijn best gedaan om mee te zitten in dit groepje, bovendien moest ik nog maar een minuut of 3 voor ik over de finish kwam, dus moest ik nu gewoon flink zijn en toch die versnelling plaatsen en weer aanpikken bij Kees en zijn kompaan. Dit lukte me wonderwel ook, ondanks het gevoel dat ik nu redelijk stuk ging. Ik zag mijn hartslag richting de 190 stijgen, maar voelde ook een soort vastberadenheid. Hoe zwaar het ook was, ik moest en zou in de allerlaatste flauwe bocht naar rechts er nog een sprint uitpersen, zodat ik binnen 20 minuten binnen zou komen. Met nog 300 meter te gaan was het dan zover. Mijn ademhaling ging met horten en stoten, het was echt harken geblazen (zoals er vaak gezegd wordt door wielercommentatoren), maar ik wist nog te versnellen naar een snelheid van 17 per uur en ik zag dan ook de finish snel dichterbij komen. Met gebalde vuist kwam ik over de finishlijn in een tijd van 19'50, mijn derde tijd ooit! Ik slofte richting het dichtstbijzijnde bankje, waar Joost, de snelste van ons loopgroepje, me verwelkomde. Hij was, zo vertelde hij, met de allersnelsten meegegaan en uiteindelijk over de finish gekomen in een prachtig nieuw PR van 17'43 (!!!). Vlak achter mij was maatje Erik ook binnengekomen in een uitstekende tijd van 20'14. Ondertussen zag ik Arjan doordenderen voor een tweede rondje en wachtten we gedrieën op de binnenkomst van Marieke en de doorkomst van John en Hans. John kwam na ruim 24 minuten door, maar moest stoppen omdat zijn achillespees weer problemen gaf. Hans kwam door na ruim 28 minuten, op de voet gevolgd door Marieke, die opnieuw haar PR scherper stelde, nu op 28'30.

We gingen nog even uitlopen met ons groepje. John waren we in de gauwte nog kwijtgeraakt, maar ons kwartet liep nog even rustig uit. Toen we terugkwamen zag ik dat vriend Arjan ook al binnen was. Hij had een prachtige tijd van 41'22 op de klokken gezet. Daarna begon het wachten op Hans. Na ongeveer 56 minuten zagen we in de verte een gestalte die wel heel erg op onze loopkameraad leek. Het bleek hem ook te zijn, waarna gelijk ook het raadsel van de verdwenen John werd opgelost. Hij was in het tweede rondje met Hans meegelopen en hem zo had bijgestaan in de jacht op een scherpe tijd. Dat dit succesvol was, bleek toen Hans binnenkwam in een absolute toptijd van 57'05 onder luide aanmoedigingen van Joost, Marieke, Erik en ondergetekende. We praatten nog even na, waarna we ieder weer ons weegs gingen. Het was een geweldige avond geweest......

Nu, 24 uur later, leg ik de laatste hand aan dit epos. Ik kan met een zeer tevreden gevoel terugkijken en ik vermoed dat mijn loopvrienden ook dat gevoel hebben. Nu ga ik nog even een paar rustige trainingen doen, voordat ik volgende week woensdag aan mijn eerste grote piekmoment toe ben: de 5k in Oud-Gastel, waar ik een poging ga wagen om mijn PR van 19'22 uit de boeken te lopen. Hopelijk kan ik hier volgende week om deze tijd ook weer een prachtig verhaal over schrijven, maar hoe dan ook: U hoort nog van mij!

Met hoopvolle groet,

een in goede vorm verkerende Jaco smiley.

In het rood gaan door van Geel (6 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 21 februari 2016 22:02

Wat kan het toch een heerlijk gevoel zijn, 's morgens wakker worden en gelijk beseffen dat je weer een wedstrijdje mag lopen. Zo werd ik dus vanmorgen wakker om 8.15 en het kostte me dan ook geen enkele moeite om uit bed te komen, ook al ben ik een avondmens bij uitstek. Snel een paar boterhammen naar binnen werken, de loopkleding aantrekken en een uur later zat ik al in de auto op weg naar Bergen op Zoom voor mijn maandelijkse Kievitloop. Ik had er zin in!

Sinds de vorige Kievitloop is er op loopgebied het één en ander veranderd bij mij. Ik train nu regelmatig mee met het loopgroepje van Jack Govers, gemiddeld zo'n 6x per maand (en veel meer zal dat niet worden door mijn werkrooster). Door deze verandering merkte ik al snel dat mijn vorm weer steeds beter begon te worden. Intervaltrainingen gingen ontzettend goed en de lange duurlopen hou ik ook gemakkelijker langer vol, ook al loop ik die laatste alleen met moeder als metgezel op de fiets. Ik was dan ook ontzettend benieuwd wat ik klaar zou kunnen spelen in de bossen bij Bergen op Zoom. Nou, daar zou ik vandaag achter komen...

Om 9.45 parkeerde ik de auto dichtbij de Stayokay, waar toevallig een paar seconden later mijn trainer ook zijn bolide neerzette. We liepen samen naar het gebouw en schreven ons in, waarna we buiten wachtten op de andere mannen uit het loopgroepje die ook mee zouden lopen. Ondertussen was ik mijn goede vriend Arjan van Geel (inderdaad, de persoon in de titel!) tegengekomen en hadden we al een beetje bijgekletst. De tijd leek voorbij te vliegen en voor ik het wist was het alweer tijd om de start op te zoeken. Ik kwam Arjan al snel weer tegen en we spraken af dat we gingen proberen om een tijd onder de 43 minuten te lopen. Zo gezegd, zo gedaan en om 10.30 klonk de toeter. We gingen op pad!

Gelijk vanaf het begin passeerden Arjan en ik een redelijk aantal mensen. Ik voelde dat de ademhaling goed onder controle was en na een paar minuten keek ik voor de eerste keer op mijn klokje. Ik schrok toch behoorlijk van wat ik daar op zag, het tempo lag op of net boven de 15 per uur. Ik schakelde een klein beetje terug, maar mijn Tilburgse kameraad stoof door, waardoor ik al snel een gaatje van zo'n 20 meter tussen hem en mij zag ontstaan. Ik maakte mij hier echter geen zorgen over, want óf hij had een superdag (na bijna 2 maanden nauwelijks aan trainen te zijn toegekomen), óf hij ging zichzelf nog wel tegenkomen. Ik bleef daarom ook rustig mijn eigen tempo lopen, zodat ik de ademhaling prima onder controle kon houden. Desondanks ging km 2 ook nog met ruim 14 per uur, evenals km 3. Het gat werd ondertussen niet groter meer en op het bospaadje (wat samen met de flinke wind vandaag de scherprechter zou blijken) konden we elkaar bijna een hand geven. Na de traditionele langzame km was het Stayokay alweer dichtbij en een paar minuten later kwam ik over de startstreep in een doorkomsttijd van 21.00, terwijl ik mijn trainer (die een minuut eerder was gefinisht op de 5) toeriep dat het prima ging. Ik moest flink voor het tempo werken, maar mijn hele lichaam gaf nog het signaal dat alles onder controle was. Zo liep ik de tweede ronde in, op zoek naar aansluiting bij Arjan...

Het laatste rondje was voor mij nog maar net begonnen of ik merkte al dat het blauwe shirt van mijn loopvriend steeds groter werd in mijn blikveld. Na een kleine 6k had ik hem daadwerkelijk achterhaald, wat me een kleine boost gaf. Ik nam gelijk de kop over en gezamenlijk wisten we nog een man in te halen. Deze sloot aan en zo liepen we met z'n drietjes naar het punt van 7k. Hier kwamen we ruim binnen het half uur door (29.25), zodat een tijd in de 42 mninuten al een zekerheidje leek. Toch keek ik raar op toen ik even achter me keek en ineens Arjan een paar meter achter ons zag. Hij moest toch niet lossen? Gelukkig wist hij met een flinke krachtsinspanning zich weer terug te knokken in ons groepje, waarna we bij 8k doorkwamen in 33.40 en we het bospaadje weer indoken. Ik moest ondertussen ook wel behoorlijk werken om het tempo op ruim 14 per uur te houden, maar ik voelde dat ik nog een beetje overhad voor een versnelling in de laatste km. We liepen het bospad weer af en ik wist het zeker, ik ging versnellen. Langzaam verhoogde ik mijn tempo...

Daar ging ik dan, op naar de laatste km. Ik voerde het tempo op naar net boven de 15 per uur en zonder achterom te kijken voelde ik hoe ik mijn metgezellen op dat moment loste. Ik liep behoorlijk in de verzuring, mijn hartslag steeg naar waarden van 185 en nog iets hoger zelfs. Toch kon ik het volhouden, dankzij een loper die ik binnen schootsafstand zag lopen. De marge, die aan het eind van bospad nog zo'n kleine 30 meter was, werd steeds kleiner.25,20,15,10,5 meter, ik voelde aan alles dat ik hem nog ging passeren. Met nog 400 meter te gaan versnelde ik nog meer door, tot het moment dat ik 20 per uur op mijn horloge zag staan. Ondertussen was de finish bij de Stayokay natuurlijk ook rap in beeld gekomen. Na de laatste afslag naar rechts knalde ik nog even door en kwam ik over de finish in een prachtige tijd van 41.45. Dik tevreden draaide ik me net op tijd om en zag ik Arjan, die een tiental seconden achter me binnenkwam. We complimenteerden elkaar met onze race en nadat hij verteld had dat hij mijn versnelling echt niet meer kon bijbenen, liet ik hem weten dat ik in die laatste km ook behoorlijk in het rood had gelopen. Vervolgens liepen we samen naar binnen om onze gegevens aan het wedstrijdsecretariaat door te geven. Daarna scheidden onze wegen, met de belofte om contact te houden. Vervolgens zocht ik mijn vrienden uit de loopgroep op, waarmee ik nog een kwartiertje uitliep in de bospaden. Om net voor twaalven was het dan tijd voor mij om terug te gaan naar mijn stulpje, waar ik de rest van de dag lekker kon gaan genieten van een welverdiende rust.

Nu is het ondertussen bijna 10 uur. Ik kan met een heel tevreden gevoel terugkijken op deze dag. Als ik deze tijd kan lopen met windkracht 5/6, dan belooft dat veel goeds voor de komende maanden. Voor nu zeg ik weer gedag, keep on running!

De mazzel, Jaco.

Een nieuw jaar, nieuwe kansen en....een oude bekende (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op vrijdag 22 januari 2016 20:52

Het is zondagochtend, 17 januari. Ik sta op met dat gevoel dat ik me maar al te goed kan herinneren, maar de laatste maanden toch naar de achtergrond is verdwenen; de lichte spanning pal voor een wedstrijdje. Ik ga weer eens aan de Kievitloop meedoen, en ook al loop ik maar 5k, toch heb ik wel wat zenuwen. Niet over de afstand natuurlijk, die loop ik zelfs midden in de nacht nog binnen de 25 minuten, maar vooral over het tempo wat ik voor ogen heb. Ik wil namelijk binnen 20'30 weer binnen zijn, nadat een funrun op nagenoeg hetzelfde parcours in het laatste weekend van het afgelopen jaar uitmondde in een lekkere tempotraining die ik aflegde in 21'30. Zou me dat lukken? Ik zal het wel zien.....

Ik rij om half 10 de garage uit en zet eerst koers naar Poortvliet. Daar pik ik een oude collega (Richard) op die enthousiast op mijn aanbod is ingegaan om eens een keertje mee te gaan naar dit trimloopje, waar ik nu ondertussen alweer een aantal jaren geregeld deelneem. Hij gaat voor de 10 in een ontspannen tempo (lees: onder de 50 minuten). Na aankomst schrijven we ons in en gaan rustig wat warmlopen. Ik plaats op het eind toch nog even wat versnellingen om de benen alvast te laten wennen aan het te lopen tempo. Met nog een tiental minuten tot de start kom ik nog een aantal bekenden tegen, wat niet zo vreemd is. Iedere enigszins competitieve loper/loopster in deze regio grijpt dit loopje aan om de vorm te testen, de voortgang richting een halve of hele marathon te checken of gewoon ouderwets te knallen! Ik baan me een weg in de menigte van ruim 200 fanatiekelingen, die 5, 10 of 15 kilometers gaan lopen. Om half 11 klinkt dan de toeter en gaan we op pad, onze doelen voor ogen en de benen nog fris.

Gelijk vanaf het begin zit het tempo er bij mij goed in. Ik kijk of ik bij een groepje aan kan haken, maar wat ik al een beetje had vermoed, wordt bewaarheid. Ik loop behoorlijk voorin mee (zo tussen de 10e en 15e plek) en van groepjes is hier nauwelijks sprake. Het is eerder ieder voor zich en met een beetje mazzel loop je nog langzaam naar iemand toe. Ik voel al snel dat ik erg hard ga, na ruim 1k gaat de hartslag al naar waarden van 175-180. Mijn ademhaling past zich daarop aan, zodat ik wel in de verzuring loop, maar dit wel behoorlijk lang vol kan houden. Kilometer 1 gaat in 3'56, de daaropvolgende kilometer in 3'57 OMG smiley. Ik moet nu iets terugzakken in tempo, want een hartslag van tegen de 190 is me te gortig. Wel heb ik vertrouwen dat ik niet compleet in zal storten en dus inderdaad een tijd in de 20 minuten kan lopen. Niet lang nadat ik alweer de laatste afslag heb genomen, komt het bordje van 3k in zicht. Hier passeer ik na 11'58, wat betekent dat ik de laatste kilometer in 4'05 heb gelopen. Nu komt echter het lastigste stuk, het beruchte (en vaak vervloekte) bospaadje. Zal ik hier het verval binnen de perken kunnen houden? Ik zal het weldra merken......

Ik schiet het bospaadje in en krijg gemengde gevoelens van wat ik zie. Gelukkig is het niet spiegelglad geworden door de vorst de afgelopen dagen, maar fijn is anders. Voor zover ik het kan zien loopt iedereen voorzichtig (als je daar tenminste van kunt spreken met snelheden van 15 per uur en meer!) en ik ben ook wat huiverig voor wat stukken die ik meen te zien schitteren. Aangezien ik onderweg bij de twee afslagen ook al bijna wegschoof in de gladde bochten, loop ik toch wat verkrampt. Groot is dan ook mijn opluchting als ik het bospad weer mag verlaten en het vertrouwde asfalt weer onder mijn voeten voel. Bij het punt van 4k wordt echt duidelijk hoeveel tijd het bospaadje me heeft gekost. Liep ik de kilometers hiervoor allemaal rond de 4 minuten, de laatste 1000 meter gingen maar liefst 25 seconden langzamer! Ik kom dus door in een tijd van 16'23, zodat ik nu wel aan moet zetten om inderdaad binnen 20'30 aan te komen. Dit lukt me gelukkig prima. Ik voel mijn lichaam wel protesteren, maar mijn hoofd is sterker. Ik dwing mijn benen het tempo nog wat te verhogen en mijn ademhaling wordt wel oppervlakkiger, maar ik weet dat ik er nu bijna ben. Vrij snel zie ik de allerlaatste bocht naar rechts in beeld komen bij de prachtig verbouwde Stayokay en ik voel weer dat fijne gevoel over me komen van afzien, maar intens genieten van dat afzien. Na de afslag trek ik nog een sprintje en kom ik over de finish in de prachtige tijd van 20'20, wat dus een laatste kilometer betekent in 3'57. Ik hijg wat na en drink een bekertje water, waarna ik oud-collega Richard nog een bekertje aanreik als hij halverwege zijn wedstrijd langs komt lopen. Na even rustig uitlopen en een kort, maar zeer fijn gesprekje met een bekend atleet uit de regio (Jack Govers) wacht ik tot mijn partner in running is gearriveerd, wat hij doet na iets meer dan 49 minuten. We geven onze gegevens door aan het organisatiecomité en vertrekken vervolgens huiswaarts om de rest van de zondag lekker lui door te brengen.

Nu is het alweer vrijdag en het weekend is begonnen. Ik kan ondertussen zeggen dat dat korte, fijne gesprekje met Jack Govers ertoe heeft geleid dat ik in zijn loopgroep ga aansluiten. Ik ga een paar keer per week meelopen en hij gaat me (hopelijk? waarschijnlijk?) aan een schema helpen dat mij naar nieuwe hoogtes zal doen stijgen (figuurlijk gesproken dan). Concreet? Een pr op de 5k onder de 19 minuten (heel ambitieus) en een pr op de 10k onder de 40 minuten (ook ambitieus, maar wel meer binnen mijn bereik). Hoe dat af gaat lopen horen jullie later wel, voor nu zeg ik gedag. Loop ze!

Met ambitieuze groeten, Jaco.

De 10 onder de knie krijgen in Rucphen (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 1 november 2015 21:54

Knie, beste knie, wat ben je allemaal aan het doen? Waarom ben je zo aan het protesteren over het feit dat ik je aan het opwarmen ben op deze kleine atletiekbaan? Ik weet niet waarom je me zoveel last bezorgt, maar op deze manier wordt die 10k die ik zo meteen wil gaan lopen een heuse martelgang.

Ik ben in Rucphen, waar de laatste wedstrijd van het WBLC plaats zal vinden. Ik heb 6 van de 9 wedstrijden gelopen, maar om in het eindklassement terecht te komen moet ik deze wedstrijd echt uitlopen. Bovendien heb ik nog een reële kans om in de top-5 van het eindklassement uit te komen, wat me minimaal 30 euro prijzengeld op kan leveren. Maar goed, daar gaat het mij niet om. Een plek bij de beste 5 masters 35+ vind ik echt al een hele eer. Maar op deze manier zal dat nog een lastig karwei worden.

Ik loop tussen hoop en vrees nog wat meer warm. De pijn is behoorlijk en dat versterkt mijn zelfvertrouwen natuurlijk niet. Gelukkig zijn de andere factoren die van belang zijn wel gunstig. Het is ideaal loopweer, er is een mooi deelnemersveld met genoeg mensen die mij eventueel door de race heen kunnen slepen. Ik ga naar de start, waar ik nog wat praat met een man die weg wil gaan op een hoge 44'er. Ik neem me voor om bij hem in de buurt te blijven, want ik denk dat een dergelijke tijd mij die felbegeerde 5e plek wel kan bezorgen. Hij heeft zijn twijfels en zegt dat hij het idee heeft dat ik wel harder kan dan een tijd in de 44 minuten. Hoe dan ook, het is bijna 11 uur, dus tijd om van start te gaan. Met een luid pistoolschot zijn we allemaal op weg.

Ik ben wat verder achterin de menigte gaan staan, omdat ik niet een heel snelle tijd verwacht. Toch gaat de eerste kilometer heel wat sneller dan ik had gepland, namelijk in 4.18. Ondertussen krijg ik nog steeds wel signalen vanuit mijn knie, maar het voelt een stuk minder pijnlijk. Als ik de pijn op een schaal van 1 tot 10 zou moeten aangeven, dan was de pijn in de warming-up een 7 of 8, terwijl het nu meer aanvoelt als een 3. Ik besluit dan ook gewoon door te lopen in het huidige tempo, hopelijk houdt de knie het tot de finish. Kilometer 2 geeft me nog wat meer vertrouwen (4.16), terwijl de volgende 1000 meter ook al een prima tijd van 4.17 oplevert. Na 3k zit ik dus bovenop het schema van 14 per uur, wat uiteindelijk 42.50 als eindtijd zou betekenen. Dat zou toch 2 minuten sneller zijn dan de tijd die ik voor de start in mijn hoofd had. Hoe zal dit verder gaan? Ik loop hoopvol door.....

Hier loop ik dan, met een aardig zeurende knie, maar wel met een redelijk positief gevoel richting het keerpunt in het parcours. Vlak daarna zullen mijn medelopers en ik bij het 5k-punt komen en zal er echt duidelijk worden wat er vandaag voor tijd inzit. Ik loop met een man op, die er een wat merkwaardige cadans op na houdt. Dan loopt hij weer schuin voor me, dan zakt hij ineens wat terug en lopen we naast elkaar. Bij de 5k kijk ik op mijn klokje en ben ik blij met wat ik zie. Ik kom door in 21.25 en mijn laatste kilometer ging in 4.15, dus zit ik nog bovenop het schema van een hoge 42'er. Dit zou toch voldoende moeten zijn voor plek 5 in het eindklassement? Ondertussen voel ik me goed, de pijn in de knie is er wel, maar goed onder controle te houden. Verder gaat de ademhaling prima en voel ik me redelijk sterk. Misschien kan ik er in de slotfase nog een versnelling uitpersen? Ik merk inmiddels wel dat mijn kompaan op dit moment het moeilijk heeft om mij te volgen. Daarom probeer ik hem nu ook te lossen, wat me lukt. Km 6 gaat in 4.16, evenals km 7. Ik krijg een nieuw richtpunt in beeld, Yvonne Boot. In de laatste wedstrijden van het loopcircuit liep ik wel vaker in de openingsfase achter haar en haalde ik haar in de slotfase in. Nu lijkt hetzelfde weer te gebeuren, meter voor meter kom ik dichterbij.......

Ik zit in het laatste kwart van de wedstrijd, nog ongeveer 10 minuten te gaan en ik ben weer terug op de atletiekbaan. Ik zie de kleine gestalte van Yvonne steeds dichterbij komen, ik hoor ook steeds beter de aanmoedigingen die ze krijgt van het publiek. Bij km 8, waar de doorkomst in 34.08 gaat, heb ik haar ingehaald. Ik verspil geen tijd en terwijl ik haar nog een aanmoediging meegeef, ga ik haar voorbij en loop van haar weg. Het gaat nu allemaal vanzelfsprekend niet zo gemakkelijk, maar ik voel dat ik nog wat over heb. Ik zie nog steeds lopers voor me en probeer er nog zoveel mogelijk te passeren. Het tempo gaat dan ook steeds een tikje omhoog. Km 8 gaat in 4.11, waarna de 9k in 4.05 wordt afgeraffeld en ik weer het sportpark oploop. Ik ben nu flink diep aan het gaan, maar heb nog steeds de kracht en het doorzettingsvermogen om harder en harder te gaan. Dan zie ik mijn eindbestemming, de atletiekbaan. Ik heb nog een man of 4 niet al te ver voor me lopen en ik pers er nog een versnelling uit als ik de baan opga. Ik zie op mijn horloge de snelheid oplopen, 17, 18, 19 per uur! Nog even die bocht door en dan de laatste 100 meter nog vol gas. Ik loop nog in op een man die een meter of 10 voor me loopt. Ik geef alles wat ik heb, ik moet en zal hem passeren! De snelheid loopt nu zelfs op naar 22 per uur. Pal voor de finish wordt ik nog op de gevoelige plaat vastgelegd, maar ik heb mijn oogkleppen op en zie dat absoluut niet. Ik haal de man nog net in en kom over de finish in een prachtige tijd van 42.05, mijn laatste km is weer ouderwets hard gegaan met 3.52. Pal na de finish kom ik behoorlijk uitgeput over een hekje hangen, waarna ik even ga zitten om mijn plotseling weer heftig protesterende knie wat rust te geven. Ik heb het geflikt, deze tijd moet toch echt genoeg zijn om mijn plek in de top-5 te garanderen. Ik loop naar de kleedkamer en trek wat warms aan. Nu nog wachten op de prijsuitreiking, dat kan nog wel even duren....

We zijn nu ruim een uur verder en de prijsuitreiking van eerst de wedstrijd en dan van het loopcircuit gaat zo beginnen. Ik kijk toe terwijl de winnaars van de diverse categorieën in de race naar voren worden geroepen. Uiteindelijk hebben we na een kwartier die huldigingen gehad en wordt het tijd voor de prijsuitreiking van het loopcircuit. Natuurlijk gaan de dames ook hier voor en mogen zij als eerste hun prijs ontvangen, variërend van 100 euro voor de nummer 1 van het klassement tot 30 euro voor de nummer 5. Mijn categorie is als voorlaatste aan de beurt, want het gaat van oud naar jong. Ik voel me steeds iets zenuwachtiger worden, heb ik echt die 5e plek? Of was mijn tijd toch niet genoeg? Dan hoor ik het toch echt, mijn naam wordt genoemd als 5e in de categorie mannen 35+. Trots loop ik naar voren, dit heb ik dan toch maar mooi gedaan. Naast mij staan de echte kleppers, mannen die hun hand niet omdraaien voor een 10k binnen 40 minuten. We worden ook nu op de foto gezet en niet veel later is het tijd voor mij om weer huiswaarts te keren. Het kostte wel moeite, maar dit pakken ze me niet meer af! Intens tevreden rij ik naar huis.....

Nu zijn we alweer twee weken verder en kan ik met een goed gevoel terugkijken op deze wedstrijd. 's Avonds kwam ik er nog achter dat ik echt door het oog van de naald ben gekropen. Mijn tijd was namelijk goed voor een 17e plek in mijn categorie (hoezo sterk bezet?) en daardoor bleef ik welgeteld 2 (!!) punten voor op de nummer 6, die vandaag 2 plaatsen achter me eindigde in een tijd van 42.50 (hij was dus mijn kompaan tot halverwege!). Als ik een minuutje langer over de wedstrijd had gedaan was ik als 6e geëindigd in het loopcircuit. Nu lijkt het weer wat beter te gaan met de knie, maar ik loop nog steeds niet helemaal pijnvrij. Ik ben dan ook van plan om me de komende week nog wat rustig te houden om op 6 november bij de Bergrace en op 15 november bij de Zevenheuvelenloop nog zo goed mogelijk te lopen. Heb ik daarna nog steeds problemen met de knie, dan ga ik echt een maand niet lopen om de knie de tijd te geven om te herstellen. Maar voor nu sluit ik af met de boodschap: "No pain, no gain!"

Tot blogs!

Jaco.

Een zware bevalling in mijn geboortestad (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op maandag 26 oktober 2015 20:27

Pijn. Ik voel pijn, nee, ik ben pijn. Ik betaal de tol voor die snelle start. Hoe kan dit? Ik ben zo onderhand toch wel ervaren genoeg om een race goed in te delen? Dit jaar heb ik grenzen doorbroken, PR's gelopen. Maar nu, op het moment supreme, gaat het toch mis. Net iets te enthousiast gestart, mezelf mee laten slepen door mijn overmoed.

Waar ik ben? Om precies te zijn, op de Oirschotsedijk, ter hoogte van de Herdgang, het trainingscomplex van mijn cluppie (voor de voetballeken onder ons, PSV). Ik heb er ruim 16 km opzitten bij de halve marathon van Eindhoven, de stad waar ik de eerste twee jaar van mijn leven heb doorgebracht. Twee jaar geleden wilde ik hier mijn eerste marathon lopen, maar een heupblessure gooide toen roet in het eten. Nu loop ik er alsnog, wat een klein wonder is. Een maand voor deze wedstrijd ging ik namelijk aan de sukkel met mijn linkerknie. Kwestie van net iets te snel gaan trainen na de HM op het eiland Tholen, waar ik tegenwoordig woon en werk. Maar goed, na een paar weekjes rust kon ik weer lopen. Soms ging het niet helemaal naar wens, maar ik wist zeker dat ik deze keer Eindhoven zou halen. En nu? Nu lijd ik hier pijn met een hoofdletter P.

Ik zie het bedrijventerrein Strijp-S. Ik heb ondertussen al een keer stil moeten staan om de kramp in mijn bovenbenen te laten verdwijnen. Dit was niet wat ik me ervan had voorgesteld. In mijn gedachten zou ik nu het Philips Stadion moeten zien, op weg naar een prachtig PR in de 1.32. In plaats daarvan strompel ik voort en zie ik die tijd uit mijn denkbeeldige zicht verdwijnen. En dat terwijl ik een kleine 3 km geleden er nog bovenop zat! Ik sleep me voort, maar weer wordt de kramp te erg. Ik stop weer, ga weer stretchen. Een paar kinderen moedigen me aan, waarna de ouders volgen. Ik trek mezelf weer in gang. Daar is het dan het stadion, ik praat mezelf moed in. Kom op, nog 2 km! Ik zie een tijd van 1.26 op mijn horloge, het wordt geen slechte tijd, maar het voelt als een teleurstelling. Daar komt het 18 Septemberplein, de toegangspoort tot de kroegenbuurt en dan met name het Stratumseind. Wat er ook gebeurt, hier zal ik niet stilvallen! Niet tussen al die mensen!

Ik loop op Stratumseind. Nou ja, loop, strompelen is in mijn beleving een betere omschrijving. Toch gaat het strompelen nog redelijk hard, tegen de 13 per uur. Ik had hier gehoopt op een heuse triomftocht, soepel lopend naar een dik PR. De realiteit is echt compleet het tegenovergestelde. Alleen op pure wilskracht en de enthousiaste aanmoedigingen van het publiek weet ik vooruit te komen. Ik zie de afslag, nog 2 bochten naar links en dan het laatste rechte eind. Ik weet met mijn laatste krachten er nog een versnelling uit te persen. Ik moet en ik zal enigszins fatsoenlijk lopend over die finish komen! Daar komt 'ie dan in zicht, de eindstreep. Ik knal uit alle macht mijn lichaam dwars door de verzuring heen. Dan ben ik er. Mijn officiele eindtijd is 1.35.14, zo'n driekwart minuut boven mijn PR. Absoluut niet slecht, maar ik had me er zoveel meer van voorgesteld.

Het is nu ruim 2 weken later als ik dit stukje typ. Ondertussen is het er alweer het één en ander gebeurd op loopgebied, waar ik mijn volgende blog aan ga wijden. Voor nu zeg ik: "Lees ze en loop ze!"

Groeten, Jaco.

Racing in the sun at the MIdsummerrun (1 reactie)

Gepost door Jaco Rip op dinsdag 1 september 2015 20:11

En daar was ik alweer! Vorige week om deze tijd ging ik bijna van start in Welberg (zie mijn vorige blog), nu zit ik ontspannen aan mijn toetsenbord om een verslag te typen van de wedstrijd die ik afgelopen zondag heb gelopen, namelijk de Midsummerrun in Bosschenhoofd. Dit was de 8e wedstrijd voor het WBLC, en mijn doel was om de 5e plaats die ik in het klassement van het loopcircuit bezette, tenminste vast te houden. Of dit gelukt is? Nou, daar kom je alleen achter als je dit verhaaltje leest.

Goed, daar ging ik dus weer. Na de fantastische race in Welberg wist ik dus dat het met mijn vorm wel goed zat. Toch was ik heel onzeker over hoe het zou gaan in Bosschenhoofd. De weersvooruitzichten waren namelijk niet heel erg gunstig, op zijn zachtst gezegd. Er werd een tropische dag voorspeld, met temperaturen van 30 graden of daarboven! In de loop van de week werd dat wel iets minder, maar lager dan 25 graden zou het echt niet worden. Ik kan (zoals al uitentreuren is vermeld door ondergetekende) heel slecht tegen warmte, alles boven de 20 graden is al een martelgang voor me. Toch besloot ik om op zondag te gaan lopen, ik had in principe niets te verliezen.

Ruim op tijd kwam ik met mijn supporters (moeder en zus waren weer van de partij) aan, waarna ik op mijn gemak mijn startnummer op ging halen, een klein beetje water dronk en wat in ging lopen (warmlopen is een beetje overbodig). Het was wel warm, maar ik werd tot mijn grote opluchting bevestigd in mijn vermoeden dat het grootste deel van het parcours (zo'n kleine 4 km) in de schaduw lag. Ik had dan ook snel mijn strategie bepaald. Ik wilde de eerste 5k afleggen in 22.30 en dan kon ik bepalen of ik het tempo vast zou houden of eventueel nog wat kon verhogen. Toen we werden weggeschoten om 12 uur was ik dan ook een stuk zekerder van mijn zaak.

Gelijk na de start probeerde ik mijn geplande tempo te vinden. Dat viel echter niet mee, vooral omdat ik voor mijn gevoel zoveel mensen voor me zag lopen. Zou ik dan toch wat te langzaam gaan? Moest ik niet wat versnellen? Ik ging, een beetje onzeker door het beeld voor me, toch wat harder lopen. Toen ik echter mijn doorkomst zag op 1k (4.11), wist ik genoeg. Ik moest terug in tempo. Dit ging de tweede km nog niet echt genoeg naar mijn zin (4.19), maar daarna kwam ik wel dicht genoeg bij mijn streeftempo. De resterende kilometers van het eerste rondje liep ik gemiddeld in 4.25 en dat was prima. Bij binnenkomst in het dorp stond bij de laatste bocht mijn zus me aan te moedigen en vlak daarna zag ik de klok op 21.45 springen toen ik doorkwam onder de finishboog. Nu was het zaak om het tempo vast te houden, zodat ik in de laatste kilometer nog iets over zou hebben om te versnellen.

In de tweede ronde merkte ik al snel dat de warmte mij parten ging spelen. Ik had bij de verzorgingsposten al meerdere sponzen gepakt, maar nu was de verkoeling die ik daaruit had gehaald toch echt uitgewerkt. Ik besloot dan ook na 6k om bij de volgende post een bekertje water wandelend leeg te gaan drinken en nog een spons te pakken. Ik moest daarvoor nog wel dik 5 minuten afzien in de hitte, maar toen ik de post in zicht had, voelde ik opluchting over me komen. Ik pakte een bekertje en een spons, liep rustig het bekertje leeg te drinken en de spons leeg te knijpen. Ik werd wel ingehaald door een paar lopers en één loopster, maar daar maalde ik niet om. Na een kleine halve minuut zette ik de gang er weer in en vond ik al snel mijn tempo weer terug. Het ging weer iets soepeler, ik had de rust dus goed ingepland. Na 8k zag ik dat ik 35 minuten onderweg was en dat een tijd in de 43 minuten een zekerheidje was, wat mij heel blij maakte. Ondertussen zag ik de mensen die mij hadden ingehaald bij de drankpost weer steeds dichterbij komen, zodat ik nog wat extra gemotiveerd werd. Nadat we de weg naar het dorp weer ingedraaid waren, liep ik de eerste voorligger voorbij en ging ik op jacht naar de volgende loper en loopster. De laatste 600 meter wist ik ondanks het zware gevoel in mijn benen en de moeizame ademhaling toch nog ergens energie vandaan te halen om de geplande versnelling in te zetten. Ik liep eerst de loopster voorbij en wist zo'n 100 meter voor de laatste bocht de laatste loper in te halen. Ondertussen lag mijn snelheid op zo'n 18 per uur en zag ik pal na de bocht nog een loopster snel groter worden in mijn blikveld. Ik haalde haar uiteindelijk net niet meer in, maar het verschil was op de finishlijn welgeteld 1 seconde (42.59 om 43.00)! Zeer tevreden ging ik uithijgen aan de rand van de weg, waarna ik een minuutje later mijn supporters weer terugvond bij de laatste bocht op het parcours. We liepen terug naar de auto en reden snel terug naar huis, waar ik de rest van de dag heb liggen herstellen.

Nu is het dus dinsdagavond en ik kan dik tevreden terugkijken op de race van zondag. Zoals de rekenaars onder jullie misschien al gezien hebben is de tweede 5k sneller gegaan dan de eerste (21.15 om 21.45). Verder ben ik als 10e gefinisht in de categorie 35+, zodat ik van plek 5 naar plek 4 ben opgeschoven in het klassement van het WBLC. Nu is het zaak deze week om weer voldoende te herstellen, zodat ik zaterdag fris aan de start sta van de 1/2 marathon van Tholen. Hopelijk geeft die wedstrijd ook weer genoeg inspiratie voor een blog, maar dat komt wel goed denk ik. Tot die tijd zeg ik gedag, veel loopplezier!

Later!

Jaco.

Weergaloos Welbergs Waterballet (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op woensdag 26 augustus 2015 20:47

Oké, eerlijk zeggen: Zijn er hier ook mensen die het helemaal niet erg vinden om een wedstrijd in de stromende regen te lopen? Of zou ik dan toch echt de enige zijn? Ik kan het me niet voorstellen, maar als ik de reacties mag geloven die ik gisteravond in Welberg hoorde, dan lijkt het er toch verdacht veel op dat het laatste het geval is. Nieuwsgierig geworden? Lees dan vooral verder......

Goed, na een lange zomerrust (voor wat betreft wedstrijden dan) was het dus gisteravond (25 augustus, voor de mensen die dit op een latere datum lezen) weer eens tijd om een wedstrijdje op te gaan zoeken. De eerste in een reeks van 4 die kort op elkaar volgen, maar daarover later meer. Het illustere West-Brabant Loop Circuit zou hervat worden met de 10 km van Groot Steenbergen, in het plaatsje Welberg welteverstaan. Aangezien ik na de lentewedstrijden in dit circuit op een 5e plaats sta in de categorie 35+, hoefde ik niet lang na te denken of ik mee ging lopen. Zodoende reisde ik gisteravond af naar de plaats waar het allemaal zou gaan gebeuren.

Het gedeelte van voorbereiding kennen jullie allemaal, dus dat zal ik jullie deze keer besparen. Het is altijd hetzelfde riedeltje afdraaien, van het startnummer afhalen tot het frequent bezoeken van het toilet. Enige verschil deze keer was dat het gedeelte dat buiten moest gebeuren in de stromende regen werd voltrokken. Ik heb nog nooit hardlopers zo snel warm zien lopen, vervolgens schuilen, rekken en strekken en vervolgens het hele liedje van voren af aan. We bleven allemaal zo lang mogelijk in de beschutting staan om niet totaal doorweekt te starten. Uiteindelijk werd het dan toch half 8, waarna we met 150 man en vrouw weggeschoten werden voor onze 10 km (en ook nog een aantal lopers/loopsters voor de 5,4 km).

Gelijk in de eerste meters schoot ik lekker op gang. Ik haalde wat mensen in en kwam naast een bekende (Chrisje) te lopen. Toch kwam ik al snel iets voor hem te lopen en ook voor de rest van een aanzienlijk pak. Een meter of 15 voor me zag ik een groepje ontstaan van een man of 5 en ik besloot in een flits om iets te versnellen en bij dat groepje aan te sluiten. Dat lukte vrij gemakkelijk (we zaten nog steeds in de eerste km) en ik kreeg vervolgens de tijd om de ademhaling weer compleet onder controle te krijgen en eens wat om me heen te kijken. Na 1k werd ik in mijn vermoeden bevestigd dat dit groepje wel eens heel lang bij elkaar zou kunnen blijven. Een van de mannen voorop riep: "3.59 jongens!", waarop de rest eens knikte. Zo stoven we door over de doorgaande weg die het dorp uitliep tot net voorbij het 2k-punt, waar we linksaf gingen en de wind schuin van achter kregen. Ondertussen was ik heel blij met hoe het ging, we liepen echt tegen de 15 per uur en mijn hartslag bleef keurig net onder de 170 hangen, wat betekende dat ik alles onder controle had. Voor ik het wist liepen we alweer naar de rand van het dorp en voelde ik me zelfs sterk genoeg om net als de andere lopers af en toe wat kopwerk te verrichten. Na 5k kwamen we door in de ongekende tussentijd van 20.10, waar ik normaal gesproken al heel blij mee ben als eindtijd op 5k! 400 meter verder was de finishboog alweer bereikt en liepen we de 2e ronde in. De grote vraag was of ik dit ging volhouden.....

In de tweede ronde bleef het groepje waar ik in liep fantastisch samenwerken. We losten elkaar af aan de kop en bleven in een ongekend strak tempo de kilometers afraffelen. Ik begon het langzaam maar zeker wel wat moeilijker te krijgen, maar de tussentijden gaven me enorm veel motivatie. Bij het 7k-punt, waar ik net de kop weer had genomen, riep ik naar achter: "Nog maar 3k, mannen!". Dit was echter vooral als motivatie voor mezelf bedoeld, want ik voelde dat ik langzaam begon te verzuren. De ademhaling ging steeds ietsje moeizamer, tot het moment dat we Welberg weer inliepen en ik echt aan mijn limiet zat. Gelukkig zorgde de gestage regen ervoor dat ik het niet te warm had en kon ik het tempo met veel pijn en moeite nog wel vasthouden. Bij het punt van 9 km, waar we doorkwamen in de ongekende tijd van 36.24, was het dan toch echt gedaan. Ik kon de groep (die licht aan het versnellen was) niet meer bijhouden en zakte langzaam weg. Nu was het nog een kwestie van 1 km zelf het tempo zo hoog mogelijk te houden en dan zou mijn PR van 40.52, gelopen bij de vorige wedstrijd van het loopcircuit in Oudenbosch, zeker uit de boeken verdwijnen. Die laatste km schoot er weer van alles door me heen. Pijn kwam het meest langs in mijn gedachten, maar het ongeloof over mijn prestatie was een goede tweede. Toen ik voor de laatste keer linksaf draaide en de finishboog zag staan, probeerde ik nog iets te versnellen en dat lukte wonderwel ook! Een halve minuut later kwam ik helemaal kapot over de eindstreep, maar niet voordat ik zelf bewust meemaakte dat de klok echt op 40.27 sprong toen ik finishte! Ik stond even uit te hijgen, waarna ik nog een lekkere traktatie kreeg (bonen?) en ook nog de dankbetuigingen van mijn loopmakkers uit het groepje waar ik zo lang mee was opgetrokken. Daarna was het een kwestie van het thuisfront bellen om te zeggen dat ik naar huis kwam, waarna ik nog even van kleding verwisselde en snel naar huis reed.

En nu is het ondertussen alweer een dag geleden dat ik deel uitmaakte van het WWW. Wat er verder op de planning staat? Nou, als het weer en de fysieke gesteldheid het allemaal toelaten, dan loop ik zondag in Bosschenhoofd de volgende 10k voor het WBLC, dan op zaterdag 5 september de 1/2 marathon van Tholen en op zondag 13 september de Quikrun in Roosendaal (ook weer 10k, ook weer voor het circuit). Bij deze zeg ik jullie allemaal gedag, maak er wat moois van de komende maanden!

Running in the rain rules!

Jaco.

Een heuglijk weerzien met Oudenbosch (1 reactie)

Gepost door Jaco Rip op donderdag 4 juni 2015 22:47

Het is woensdagmiddag, een uur of 1. Ik zit op mijn werk in de kantine tijdens de lunchpauze en ik ben werkelijk bloednerveus. Dit heb ik nog nooit meegemaakt, waar ben ik in hemelsnaam mee bezig? Waarom leg ik mezelf deze druk op? Vanavond ga ik 10k lopen in Oudenbosch bij de Pagnevaartloop, wedstrijd 6 van het inmiddels bekende West Brabant Loop Circuit. Het weer is nu nog wat onstuimig, maar dat gaat naar de avond toe verbeteren. Ikzelf lijk in prima vorm, maandag ging een laatste testrondje echt uitstekend. Ik heb me dan ook in mijn hoofd gehaald dat ik toch wel heel dicht in de buurt van mijn PR kan komen. Aan de andere kant, dat is wel een tijd van 40.57, een snelheid van ruim 14,5 per uur! Kan ik dat wel in deze temperatuur (die ik al een tikkeltje hoog vind)? Zoals bekend, kan ik echt heel slecht tegen lopen in een zonnetje. Maar goed, ondertussen maal ik maar door, ik word gek van mezelf. Gelukkig krijg ik in de laatste 30 minuten op mijn werk zoveel te doen dat ik even nergens anders aan kan denken. Een stuk rustiger rij ik dan ook om 3 uur naar huis.

Het is 5 uur. Ik schuif aan tafel voor de spaghetti die, met mijn wedstrijd in het achterhoofd, op het programma is gezet. Twee borden, meer hoef ik niet. Als ik meer eet, dan werkt dat alleen maar tegen in de wedstrijd. Om kwart voor 6 heb ik alles gereed, evenals mijn moeder en zus die als supporters meegaan. Ik rijd naar Oudenbosch, want in maart ben ik er ook heen geweest. Zodoende weet ik dus het best de weg. De reis verloopt zeer voorspoedig en om 10 voor half 7 parkeer ik de auto bij de atletiekbaan, ontzettend vroeg dus! Ik loop alvast vooruit om me in te schrijven, mijn moeder en zus lopen op hun gemak richting de kantine met aangrenzende atletiekbaan. Om kwart voor 7 wordt het tijd voor mij om het lichaam al wat wakker te schudden. Ik loop wat rondjes in, met een paar tempoversnellingen om de benen te laten wennen aan het tempo wat ik ze wil laten doen in de wedstrijd. Ik loop wat op met mijn beoogde loopgezel, Chrisje Schrauwen, praat wat met hem, ondertussen ook nog af en toe pauzerend bij mijn supporters. Om 10 voor half 8 loop ik richting de start, waar ik tot mijn grote verrassing goede kennis Daaf ontwaar in de menigte. We praten wat en komen erachter dat we hetzelfde tempo in ons hoofd hebben. Dan is het half 8 en worden we op pad gestuurd, 144 deelnemers op de 10 en 60 deelnemers op de 6.4 km.

Gelijk vanaf het begin lopen Daaf, een (zo te zien) clubgenoot van hem en ik samen. Ik versnel een klein beetje, want 5 meter voor ons loopt Chrisje, die ik absoluut in het oog wil houden. Na 700 meter gaan we de atletiekbaan af en lopen we vervolgens linksaf, om vervolgens na iets meer dan een kilometer rechtsaf te slaan, de polder in. Ik loop soepel en verbaas me over de eerste km-tijd: 4.02! Gaat dit niet wat erg hard? We blijven ondertussen met een groepje van 5 man lopen. Chrisje zie ik al een paar meter achter ons, hij lijkt niet helemaal mee te gaan in ons tempo. De tweede km gaat ietsje langzamer, maar hoezo langzamer? Het is nog steeds 4.07, zodat de doorkomst met 8.09 goed snel is. Ik kijk af en toe op mijn horloge en ben blij verrast met mijn hartslag die voorlopig echt heel netjes rond de 165 zit. Bij dit tempo is dat echt superlaag! Ik voel me ook behoorlijk goed, ik loop ontspannen en kan af en toe een beetje kopwerk doen. De derde km vliegt ook weer voorbij, de doorkomsttijd van 12.15 leert mij dat de voorbije 1000 meter in 4.06 zijn gegaan. Ondertussen lijk ik toch een heel klein beetje afstand te nemen van kompaan Daaf. Ik richt me op een paar lopers voor me, maar voel ondertussen wel dat ik het tempo nu in mijn eentje hoog moet houden. Voorlopig lukt dat nog wel, maar of dat op de terugweg straks ook nog het geval is? Een beetje onzeker loop ik door.....

Ik passeer het 4k-punt. De doorkomst is met 16.20 super, maar ik zie mijn hartslag nu redelijk snel oplopen richting de 180, een tempo waarmee ik rap ga verzuren. In een flits neem ik een besluit; bij de drankpost na ruim 5k ga ik een bekertje water op mijn gemak leegdrinken, zodat ik weer wat op adem kom. Ondertussen kom ik op het 5k-punt, ik ben halverwege. De doorkomsttijd is geweldig, 20.22! Nog zo een helft en ik loop een nieuw PR. Daar komt 'ie dan aan, de drankpost. Tot mijn vreugde ontdek ik dat er zowel een bekertje water als een grote spons wordt aangeboden, die ik dan ook allebei graag aanpak. Nu even wat drinken, oh, dat is lekker! Ik zie mijn hartslag terugzakken naar net onder de 160 slagen, waarna ik het bekertje weggooi en met de spons in mijn hand het tempo weer oppak. Het heeft gewerkt! Ik voel me weer prima, mijn horloge geeft een tempo aan van tussen de 4.00 en 4.05 per km, bijna 15 per uur dus. Bij 6k kom ik wel wat later door, maar een km-tijd van 4.23 is zeker goed te noemen met de kleine halve minuut wandelen in acht. Ik loop ondertussen nog redelijk alleen, alhoewel.....op zo'n 20 meter voor me loopt een man met een oranje shirt, die steeds een beetje groter wordt in mijn blikveld. Bij 7k kom ik door in 28.50, maar 7 seconden boven mijn PR, zo bedenk ik me later. Daar ben ik op dat moment echter niet mee bezig, ik ben geheel gefixeerd op mijn ademhaling, mijn beenritme en mijn voorligger die ik langzaam maar zeker aan het binnenhalen ben. Het begint ondertussen wel weer wat moeizamer te gaan, zeker als we het 8k-punt passeren. Mijn tijd is 32.57, fantastisch! Een lage 41'er zit er zeker in. Het gaat nu wel allemaal met aardig wat moeite, maar ik kan nog wel 2k in de verzuring lopen.

Ik zit in de eindfase, ik zie het sportpark in de verte alweer liggen. Het tempo blijft strak op bijna 15 per uur, ik verbaas mezelf toch weer over wat mijn lichaam allemaal kan. Daar is het punt van de 9k, ik kom door in een tijd van 37.06. Ik voel een soort vastberadenheid in me varen. Ik ga mijn voorligger, hoe zwaar het ook wordt, absoluut nog voorbij. Ik zie de afslag naar links, het sportpark in, al liggen. Vanaf daar zal ik mijn duivels echt ontbinden. Daar ga ik dan. Gelijk na de afslag verhoog ik mijn tempo. Ik heb binnen enkele meters mijn voorganger te pakken en versnel door. Ik voel alles protesteren in mijn lichaam, vooral mijn ademhaling gaat met horten en stoten. Desondanks weet ik nog steeds harder te gaan lopen en zie ik een tempo van ruim 17 per uur op mijn klokje verschijnen. Ik sla rechtsaf en schrik als ik de klok bij de finishlijn zie, ik kan nog steeds een PR lopen! Ik sprint uit alle macht en kom in een ongelooflijke tijd van 40.52 over de streep. Een nieuw PR met 5 seconden, mijn laatste kilometer is in 3.46 gegaan! Ik ga tegen een hekje hangen en weet tweemaal met moeite mijn eten binnen te houden. Als ik weer opkijk zie ik mijn kompaan van het begin van de race verderop wat uitlopen. Ik loop hem achterna en we praten wat na, waarna ik behoorlijk gesloopt, maar intens gelukkig weer mijn moeder en zus opzoek. Na mijn verhaal te hebben gedaan lopen we rustig terug naar de auto. Even later rijden we het sportpark af, waarna we onderweg besluiten om in Bergen op Zoom nog even wat te snacken bij de plaatselijke Mac. Uiteindelijk zijn we om half 10 weer thuis, waarna ik na een welverdiende douche mijn bed opzoek.

En nu is het dan donderdagavond, ruim 24 uur na mijn avontuur. Ondertussen is bekend geworden dat ik 6e ben geworden bij de heren 35+ en daardoor in het tussenklassment van het loopcircuit weer ben opgeschoven van plek 10 naar plek 5. Voor nu sluit ik af, iedereen een fantastische zomer toegewenst!

Groeten, Jaco.

Huiveren voor de zon in Standdaarbuiten (1 reactie)

Gepost door Jaco Rip op vrijdag 15 mei 2015 16:07

En daar was ik weer! Het is ondertussen alweer anderhalve maand geleden dat ik mijn laatste blog op deze site schreef, het succesverhaal van de 10 van Halsteren. In de tussentijd heb ik nog wel een paar wedstrijdjes gelopen, maar ik kon domweg de inspiratie niet vinden om hiervan verslag te doen. Maar goed, nu dus weer wel. Gisteren was het namelijk tijd voor wedstrijd 5 van het West-Brabant Loop Circuit, de 15 van Standdaarbuiten. Wedstrijd 4 moest ik helaas aan mij voorbij laten gaan door griep, maar nu ging ik mij weer volop in de strijd mengen!

Gistermorgen om 11.45 was het tijd om af te reizen naar Standdaarbuiten. Met als supporters moeder en zus was ik lekker snel op de plaats van bestemming, waar we aan de rand van het dorp konden parkeren. Bij het stukje lopen richting de voetbalkantine (waar ik mijn startnummer kon ophalen), merkte ik wel dat het zonnetje redelijk fel was. Zoals de meest trouwe lezers van mijn blogs wel weten, heb ik een hekel aan lopen in de zon (en bijbehorende warmte). Ik kan er echt heel slecht tegen, maar ja, het was nu eenmaal zo, ik moest het er maar mee doen. Na me omgekleed te hebben (trainingspak uit) en nog wat gepraat te hebben met wat bekenden, ging ik warmlopen. Ik was wel blij dat ik mijn eigen drinkbelt had meegenomen, want in dit weer zou ik die nog goed kunnen gebruiken. Zo verstreek de tijd en kwam het tijdstip van 13.30 steeds dichterbij, waarop ik besloot om richting de startstreep te gaan. Daar was het in de laatste 10 minuten voor de start nog een geklets van jewelste, maar om 13.30 klonk het startschot en stoven we met 225 lopers en loopsters vooruit!

De eerste meters van deze wedstrijd (ach, eigenlijk van iedere wedstrijd) verliepen zoals altijd wat chaotisch. Iedereen probeerde zijn of haar plekje te vinden, wat altijd een paar 100 meter kost. Ik had desondanks al snel mijn tempo te pakken en maakte me niet al te druk over mensen die ik moest passeren of die mij voorbij raasden. In de finishstraat, waar we na 600 meter voor de eerste keer langs de finish liepen, was de hele meute al aardig uit elkaar geslagen in verschillende groepjes. Ik liep achteraan een groepje van een man (en vrouw) of 6, die mijn geplande tempo van 4.20/km lekker strak wegmaalde in de eerste kilometers. Na ruim 1k kwamen we op het lastigste stuk van het parcours, 900 meter vals plat omhoog, gevolgd door 300 meter in een lus omlaag, waarna de boel afgesloten werd met 500 meter weer flink omhoog. Gelukkig hadden we op dit stuk zijwind, zodat er lekker kon worden doorgelopen met wat verkoeling tegen de zon, die duidelijk voelbaar aanwezig was. Vervolgens kwamen we op een stuk waar de wind precies in de rug stond en waar de drank- en sponspost zijn vaste plekje weer had. Ik pakte alleen een spons, want zoals gezegd had ik mijn eigen belt met twee flesjes om, wat een stuk lekkerder was dan de onhandige bekertjes water die werden aangeboden. Niet veel later sloegen we linksaf met het groepje, wat ondertussen alweer gehalveerd was van 6 naar 3 lopers. Na een kleine helling omlaag liepen we vervolgens het dorp weer in via de beruchte klinkerweg, die zeker in de laatste ronde(s) voor problemen kan zorgen als je moe wordt. Ik liep wel in een strak tempo, de hele tijd lagen mijn km-tijden tussen de 4.15 en 4.20, maar ik merkte wel dat het echt niet vanzelf ging. Vlak voor de doorkomst na de eerste ronde werd ik nog flink aangemoedigd door mijn moeder en zus, bij wie ik aangaf dat het aardig wat moeite kostte. Hoe dan ook, de doorkomst op 5.4 km gaf mij wel moed, want ik zat met 23.11 bovenop de geplande tijd. Zo liep ik door, de tweede ronde in....

In ronde 2 was het al snel ieder voor zich. Het groepje waar ik in rondliep, was compleet uit elkaar gespat. Ik zag een paar man een meter of 40 achter me en 1 persoon uit het groepje mocht na 5.4 km al over de finish gaan. Ik liep ondertussen stug door, met een hartslag die nu het grootste gedeelte van de tijd net boven mijn omslagpunt van 173 zat. Al snel bereikte ik weer het lastigste stuk van het parcours, waar ik desondanks mijn beste gevoel van de hele race had. Ik liep wel hard, maar toch heel ontspannen, waardoor ik ook nog twee lopers langzaam bijhaalde en ook achter me kon laten. Puur toevallig keek ik op mijn klokje toen ik er precies 7.5 km op had zitten en zag daar een prima tijd van 32.11 staan. Als ik dit tempo vol kon houden, dan zat er een prima eindtijd aan te komen! De tweede helft van het rondje (en van de wedstrijd) gingen langzaam aan steeds iets moeizamer, maar voorlopig kon ik het tempo nog volhouden en zo kwam ik al snel weer het dorp in. Bij de tweede reeks aanmoedigingen van moeder en zus kon ik nog steeds niet aangeven dat het makkelijk ging, maar daar maalde ik niet echt om. Dit was een wedstrijd, dan behoor je diep te gaan om echt het maximale eruit te halen. Na 43.36 stoof ik weer aan de rechterkant langs de finish, nog één rondje te gaan! Hoe zou het aflopen?

Daar ging ik dan, nog 4.8 km af te leggen tot de finish. Ik voelde hoe ik langzaam begon te verzuren en hoe ik het steeds warmer kreeg. Ik nam nog maar een paar slokjes uit mijn tweede flesje, het eerste was na 8k leeggedronken. Daar kwam 'ie dan voor de laatste keer, het vals plat richting het viaduct over de snelweg. Mijn hartslag begon verder te stijgen, ik zat nu op waardes van net onder of boven de 180. Toch kon ik nog behoorlijk tegen de verzuring vechten en bleef het tempo redelijk constant, met km-tijden tussen de 4.25 en 4.20. Na het lastige stuk sloeg ik weer linksaf richting het punt van 13 km en de drankpost. Omdat ik nu mijn flesjes had leeggedronken besloot ik hier om een bekertje water aan te pakken en even rustig lopend het helemaal leeg te drinken. Hierdoor werd ik nog ingehaald door 2 man, maar dat boeide me even niet. Gelijk na het legen van het bekertje pakte ik mijn tempo weer op en kon ik 300 meter verder de achterste van mijn 2 voorliggers weer bijhalen. We liepen het dorp weer in en ik voelde dat ik nog wel een heel klein beetje energie overhad om te versnellen. Nadat we het bord van 14 km waren gepasseerd (na een doorkomst in 1.00.30) draaide ik de gaskraan nog één keer open om de laatste km zo snel mogelijk af te leggen. Dit lukte, al kostte het mij grote moeite. Gelukkig kreeg ik een mentale boost toen ik merkte dat mijn metgezel moest lossen en ik inliep op de eerste persoon die mij bij de drankpost passeerde. Het gat was net te groot om helemaal te dichten, maar ik gaf alles wat ik had en in de laatste bocht kreeg ik nog wat steun van mijn trouwe supporters. De laatste 100 meter liep ik met 16 per uur, meer zat er echt niet in, waardoor ik uiteindelijk over de finish kwam in een tijd van 1.04.36, zo gaf mijn horloge tenminste aan. Pal na de finish bleek hoe diep ik was gegaan. Ik leunde tegen een hekje toen ik ineens voelde hoe de macaroni die ik pal voor vertrek uit Scherpenisse had gegeten weer omhoog kwam. Er kwam wat tomatensaus naar buiten en een klein beetje pasta, maar toen was het leed weer geleden en kon ik vermoeid, maar dik tevreden, met mijn familie richting de voetbalkantine om te douchen en om te kleden. Daarna was het tijd om te ontspannen met eerst een paar uurtjes muziek luisteren bij een gratis festival in Bergen op Zoom, waarna we vervolgens nog lekker zijn gaan eten bij de plaatselijke Mexicaan toen het te nat werd om nog lekker buiten te staan.

Nu is het dus ondertussen vrijdag, en ondertussen is er toch nog het één en ander veranderd. Mijn handgeklokte tijd en de tijd die door de organisatie is geregistreerd verschilden nogal, namelijk 15 seconden! Ik sta in de uitslagen met een eindtijd van 1.04.21, maar 11 seconden boven mijn PR smiley. In de tussenstand voor het WBLC (kijk nog maar even bovenin dit verslag als je wilt weten waar dit ook alweer voor staat) ben ik gestegen van plek 8 naar plek 3 bij de mannen 35+, maar daar is nog geen zinnig woord over te zeggen wat betreft de eindstand. Tot zover dit verslag, hopelijk kan ik na de volgende wedstrijd die ik meedoe voor het circuit (3 juni in Oudenbosch) weer zo'n verhaal schrijven. Tot dan, in de tussentijd een fijne looplente gewenst!

Groeten, Jaco.

Watervlug door Halsteren (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 29 maart 2015 21:05

Zondagochtend, 10 uur. Mijn wekker gaat af, piep, piep, piep....Ik word (weer) wakker, ja, de afgelopen nacht ben ik een paar keer wakker geweest. Gelijk hoor ik het volgende geluid, de regen plenst tegen mijn slaapkamerraam en de wind huilt vrolijk mee. O nee he, het is dus echt zo. Het voorspelde pokkenweer is er dan toch echt, net op de dag dat ik 10 km in Halsteren wil gaan lopen. Ik lijk wel gek!

Even later zit ik beneden achter de boterhammetjes nog te peinzen. Waarom doe ik dit? Ik weet wel dat ik zal gaan, want anders is die voorinschrijving voor niets geweest. Maar toch, als ik dat niet had gedaan, dan vraag ik me ten zeerste af of ik alsnog naar Halsteren was afgereisd. Het middaguur komt steeds dichterbij, tijd om me in de geschikte kledij te hijsen. Lange tight, t-shirt, jasje, wedstrijdschoenen. Om 10 voor 12 ga ik dan maar, ik rij de auto de garage uit en gelijk kan ik de ruitenwissers vol aanzetten. Waar ga ik in hemelsnaam aan beginnen?

Een kwartier later parkeer ik de auto op 100 meter lopen van de start, lekker dichtbij dus. Ik loop naar de Dorpsstraat en haal mijn startnummer in het café, waarna ik nog met kennis Miranda spreek en vervolgens loop ik naar buiten, de regen in. Voorzichtig begin ik me warm te lopen, wat laatste spulletjes in de auto te leggen en het thuisfront nog even op de hoogte te stellen van de omstandigheden ter plekke. Ondertussen ben ik wel veranderd van mening over de te dragen kleding, vandaar dat ik na de laatste keer warmlopen, al bijkletsend met oud-klasgenoot Jörgen, mijn jasje in de auto leg om in mijn lange tight en t-shirt de strijd aan te gaan. Ik juich nog wat lopers toe die hun 5k volmaken en vervolgens loop ik richting de start. Nog een paar minuten te gaan.....

Er wordt afgeteld, 5,4,3,2,1.....we zijn weg, zonder de knal van het startpistool. Ik zet gelijk aan, want ik zie een bekend figuur pal voor me lopen. Links Chrisje Schrauwen, de man die 10k bijna altijd aflegt in 41 minuten en een beetje, rechts Liset v. Oosterhout, mijn kennis van 2 weken geleden in Oudenbosch. Ik sluit bij ze aan, maar al snel zakt Liset iets terug. Ik blijf Chrisje stug volgen, want hij is mijn gids naar een goede tijd onder deze zware omstandigheden. De regen gutst over ons heen, zodat we binnen de kortste keren doorweekt zijn en de wind staat in de eerste 600 meter pal tegen. Desondanks kan ik mijn ogen niet geloven als we de eerste km afleggen in 4.08. Nou ja, als je dan toch zo hard van start gaat, blijf het dan maar zo lang mogelijk volhouden. Op de achterkant van het rondje, waar we nu zitten, is het trouwens geweldig lopen. De straat loopt een beetje omlaag, het is nauwelijks te merken, maar het is wel zo. Tel daarbij op dat de wind hier vol in de rug blaast en de ruime km die je hier loopt lijkt voorbij te vliegen. Dan nu het zware gedeelte weer, terug het dorp in. Hier loopt het in het begin weer vals plat omhoog en blaast de wind weer behoorlijk tegen. Toch gaat de tweede km nog harder dan de eerste, 4.04! Ineens hoor ik van de overkant van de weg een aanmoediging die echt aan mij gericht is: kom op Jaco, ziet er goed uit! Ik kijk verrast op en zie Kees, de hardlopende broer van mijn collega Piet, staan. Hij kan helaas niet meedoen vanwege een blessure, maar neemt dus wel de moeite om in dit weer de lopers aan te moedigen, grote klasse! We slaan linksaf en denderen de Dorpsstraat weer in voor de laatste 500 meter van het rondje. Chrisje loopt ondertussen achter me op dit stukje vals plat omlaag en we komen dan ook gezamenlijk voor de eerste keer over de streep. Onze doorkomsttijd is 10.15, zo wordt ons toegeschreeuwd, want door een klein technisch mankementje begint de klok na 10 minuten opnieuw te tellen. Het eerste kwart zit erop.

In het tweede rondje, waar we nu lopen, krijg ik al snel in de gaten dat het voor mijn metgezel net iets te hard gaat. Ik loop langzaam op hem uit, maar ondertussen dient er zich een kleine irritatie aan: mijn hartslagband zakt snel naar een punt waar het onmogelijk is om nog fatsoenlijk een hartslag te meten, te weten net onder mijn navel. Ik besluit razendsnel om de band gewoon te laten zitten en op mijn gevoel verder te lopen.
Km 3 zit er alweer op, ook al in de geweldige tijd van 4.04. De ademhaling is nog steeds aardig onder controle, maar ik merk wel dat mijn benen al de eerste tekenen van vermoeidheid gaan vertonen. Toch loop ik stug door in een voor mij behoorlijk hoog tempo. De vierde km vliegt weer voorbij en ik draai het dorp weer in. Mijn doorkomst geeft me vertrouwen in een goede afloop, ook al is het de langzaamste kilometer tot nu toe: 4.09. Na de volgende aanmoediging van Kees sla ik weer linksaf richting de start/finish op de Dorpsstraat, waar ik door weet te komen na 20.34, een fantastische tijd. Ik lig op schema voor een PR en ik ben al op de helft! Zal ik dit volhouden? Ik stuif de derde ronde in....

Het éénnalaatste rondje is ingegaan en ik begin nu echt dat gevoel van vollopende bovenbenen te krijgen. Mijn horloge geeft ondertussen aan dat ik nog steeds km-tijden tussen de 4.05 en 4.10 loop, wat ik best wil geloven, en dat mijn hartslag boven de 200 zit, wat ik dus absoluut niet geloof. Het voelt eerder alsof mijn hartslag net boven de 180 slagen per minuut zit, wat ook nog steeds een tempo is waarbij ik echt ga verzuren. Ik heb echter meerdere reddingsboeien voor me lopen, te weten 3 mannen waar ik langzaam op inloop en een hele rits lopers die ik ga dubbelen. Daardoor gaat km 6 ook in een fantastisch tempo van 4.05, waarna km 7 (jullie weten wel, licht omlaag, wind in de rug) zelfs in 4.04 gaat. Ik kan het eigenlijk niet geloven als ik mijn doorkomsttijd op 7k zie: 28.43! Dit is zo ontzettend hard, ik ben nog nooit onder de 29 minuten doorgekomen na 7k. Daar staat Kees weer, ik schreeuw dat het goed gaat. Binnen no time ben ik weer bij de startstreep en zie ik mijn doorkomst op 7.5 km: 30.45. Dit houdt in dat ik het laatste rondje in 10.42 mag doen om alsnog een PR te lopen (met 1 seconde). Alles doet nu wel pijn, maar ik hou vol! Nog een rondje te gaan.

Nu is het aftellen begonnen, nog 10 minuten en ik kom over de finish. Het doet ondertussen wel behoorlijk pijn, maar ik weet door te zetten, geholpen door de atleten die ik op een ronde ga zetten. Daar komt de 8k alweer aan, ik kom door in 32.48, na een kilometer in alweer 4.05. In een flits schiet het door me heen dat ik met dit tempo uiteindelijk precies op 41 minuten uit zou komen, ik moet dus nog ergens 1 seconde winst vandaan zien te halen. Ondertussen blijf ik lopers dubbelen, de drie man die ik in het vorige rondje nog voor me had lopen heb ik ondertussen achter me gelaten. Dan komt nu nog het zware stuk, de laatste kilometer. Mijn doorkomst is 36.55, na een km van 4.07. Nu moet het dan, alles uit de kast! Ik blijf het stuk vals plat omhoog en wind tegen zo hard mogelijk lopen, in de wetenschap dat de laatste 500 meter er nog winst is te behalen op mijn schema. Ik vlieg voor de laatste keer linksaf, de Dorpsstraat weer op. Ik zie op mijn horloge de tijd doortikken richting de 40 minuten. In de verte zie ik al het bord waar ik links aan moet houden om over de finish te gaan, Ik hoor de speaker zijn verhaal doen en dan ziet hij mij: en daar komt 'ie dan, dames en heren, Jaco Rip uit Scherpenisse! Hij heeft het tempo er nog goed in, zou hij binnen de 41 minuten binnen kunnen komen? Ik vlieg langs hem heen, de flauwe bocht naar de finish in. Ik zie de klok, hij staat op 40.50! Ik sprint uit alle macht, ik moet voor die 41.00 binnen zijn! 53,54,55,56,57, ik ben binnen! Wat een prachtige tijd, onder deze omstandigheden, 40.57 smiley. Een PR met ruim een halve minuut. Ik ga even languit uit staan hijgen tegen een hekje, waarna ik een flesje sportdrank, een pot piccalilly (ach ja, het is het gebaar dat telt) en flink wat complimenten van de vrijwilligers in ontvangst neem. Ik neem gelijk een paar slokken van mijn flesje, oeh, dat voelt goed! Ik loop nog wat rond en moedig nog wat lopers aan die hun 10k volbrengen, waaronder Chrisje, Liset en Jörgen, die alledrie tevreden zijn met hun tijd. Na wat uit te hebben gelopen en mijn jasje weer aan te hebben getrokken kijk ik nog naar de prijsuitreiking en de loterij, waar ik jammer genoeg niks win. Maar goed, het ging om de 10, en die heb ik glansrijk volbracht.

En zo komt er ook weer een eind aan dit verslag, en het is er weer eentje geworden die ik me nog lang zal heugen. Voorlopig heb ik voor de maand april 2 wedstrijden op het programma staan (Kievitloop en Vlietloop), waar ik waarschijnlijk 15k en 10EM ga lopen. Tot die tijd wil ik jullie allemaal natuurlijk weer het allerbeste wensen op loopgebied, en vanzelfsprekend ook in alle andere aspecten van het leven.

Tot later! Groeten, Jaco.

Nieuwe grenzen in Oudenbosch (7 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 15 maart 2015 22:00

Het lijkt maar niet op te kunnen op dit moment. Vanaf de allereerste dag van dit jaar heb ik een gevoel te pakken dat ik nog nooit zo lang heb gehad. 4x per week trainen? Het gaat me ontzettend goed af, sterker nog, ik lijk bij tijd en wijle echt te vliegen. Dit blijkt ook uit de wedstrijden die ik tot nu toe gelopen heb. Van de 15k die ik bij de Kievitloop liep in januari (1.06.00), via de ongelooflijke tijd bij de 10EM van de Midwinter Marathon (1.08.31) naar de 5k bij de Kievitloop in februari (19.50), het ging alsmaar harder en harder. En dan moet de topvorm die ik in Apeldoorn had nu nog tot minstens eind april blijven hangen. Hoe moet ik dat in hemelsnaam voor elkaar krijgen? Nou goed, laten we het maar stap voor stap bekijken. De eerste stap zou in Oudenbosch zijn smiley...

Vandaag was de eerste wedstrijd van het loopcircuit in West-Brabant, oftewel het WBLC. Dit loopcircuit bestaat uit 10 wedstrijden in de regio, waarvan de traditionele opening altijd bij de Halderbergeloop in Oudenbosch is. Ik had hier nog nooit eerder meegedaan, maar voor alles moet een eerste keer zijn, nietwaar? Aangezien alleen KNAU-atleten zich voor deze race vooraf in konden schrijven, was het voor mij zaak om gewoon lekker door te trainen en op zondag af te reizen en me ter plekke in te schrijven. Na een goede trainingsweek brak het weekend aan en werd ik steeds ietsje nerveuzer. Hoe zou het weer zijn? Is mijn vorm nog zo goed als ik zelf denk? Twijfels, twijfels! Maar goed, ik had me voorgenomen om een schema van rond de 4.15/km te proberen en eventueel wat harder te gaan. Vanochtend was het dan tijd om af te reizen.

De voorbereidingen vanochtend gingen prima. Ik reed in één keer naar de plaats van bestemming, schreef me daar vlot in en kon vervolgens op mijn gemak wat warmlopen. Dit deed ik gedurende een kleine 3 kwartier, met wat onderbrekingen voor toiletbezoek. De temperatuur was laag (zo rond de 5 graden), wat nog wat kouder aanvoelde door de matige oostenwind die op de atletiekbaan vrij spel had. Toch had ik al snel besloten dat ik mijn jasje uit zou laten, net als destijds bij de Midwinter Marathon. Na nog wat gepraat te hebben met medelopers, gingen we tegen 11 uur naar de startstreep. Daar werd er nog wat meer gekletst om me heen, zodat niet iedereen doorhad dat de starter al klaarstond met....Ja, wat was het eigenlijk? Het leek nog het meest op een soort van ratel. Dat bleek het ook te zijn, zodat we om 11 uur weggerateld werden. Weer eens wat anders!

We waren dus losgelaten en moesten eerst anderhalve ronde op de atletiekbaan lopen. Hier zag je al heel snel de eerste verschillen in het veld ontstaan. De toppers scheidden zich snel af, daarna kwamen er verschillende plukjes lopers en achteraan ontstond er een behoorlijk groot peloton. Ik zat in één van de plukjes lopers toen we na 600 meter van de atletiekbaan afgingen en het wegparcours konden betreden. Bij het eerste km-punt kwam ik bij een dame te lopen die me vroeg wat het tempo was, waarop ik antwoordde dat we km 1 in 4.05 hadden afgelegd. Niet lang daarna hoorde ik wat vrijwilligers haar naam (Liset) roepen en die kwam mij bekend voor. Ik informeerde of ik de juiste achternaam (v. Oosterhout) in gedachten had en zij antwoordde bevestigend, waarop ik vertelde, tussen ademteugen door, dat ik meestal bij wedstrijden als deze een minuut achter haar aan hobbel. Deze keer waren de rollen echter omgedraaid, want zij had nog niet echt de vorm te pakken om harder te gaan dan 42.00, terwijl ze normaal gesproken in de 40 kan lopen. Dit bleek ook na iets meer dan 2 km, toen zij mij moest laten gaan. Ik keek nog even achterom, maar zag dat ze haar eigen tempo goed kon volhouden en zag bovendien dat ze niet alleen liep. Daarop besloot ik gewoon mijn eigen tempo te pakken. Wat er vervolgens gebeurde heb ik zelden meegemaakt. Ik wist de km-tijden ontzettend vlak te houden en me bovendien niet over de kop te lopen. Na de eerste km (die dus in 4.05 ging), waren mijn km-tijden in de eerste ronde 4.11, 4.09, 4.11 en 4.07. Na 5k was mijn doorkomsttijd dan ook een prachtige 20.43. 300 meter verder liep ik weer langs de atletiekbaan en begon het tweede rondje. Waar zou dit in eindigen?

Aan het begin van het tweede rondje kon ik me eigenlijk niet voorstellen hoe goed het ging. Ik liep soepel, de hartslag was perfect onder controle (de hele tijd tussen de 170-175) en de benen voelden nog niet echt de vermoeidheid die ik normaal gesproken met deze snelheden op een 10k wel voel. De kilometers 6 en 7 bleef ik dan ook doormalen in een fantastisch tempo van 4.12 en 4.11, waardoor ik doorkwam in tussentijden van 24.55 (!) en 29.06 (!!). Daarna begon echter langzaam maar zeker het verval in te zetten. Mijn ademhaling moest aangepast worden om niet al te snel te verzuren en mijn benen begonnen te protesteren tegen het hoge tempo wat ik ze liet afleggen. Desondanks kon ik de km-tijden nog steeds supervlak houden met 4.11 en 4.09 voor km 8 en 9. Bij de doorkomst op dat laatste punt besefte ik me terdege dat ik weer een grens aan het doorbreken was. Een tussentijd van 37.26 betekende dat ik over de laatste kilometer 4.17 mocht doen om alsnog een PR te lopen, maar dat was ik natuurlijk niet van plan. Ik had niet echt de kracht om nog flink te versnellen, maar ik kon het tempo nog een heeeeel klein beetje verhogen naar 15 per uur, waardoor ik de finish al snel in beeld zag komen. Ondertussen tuurde ik om de paar seconden naar mijn horloge en zag de 39 veranderen in 40. De seconden tikten weg en ik kwam alsmaar dichterbij de finishboog, waar de nummer 1 al zo'n kleine 10 minuten eerder onderdoor was gekomen in een fantastische tijd van 31.39, zo bleek later! Toen ik linksaf ging voor de laatste 80 meter naar de finish, zag ik 41.13 op de klok staan. Ik bleef stug doorlopen en kon 10 seconden later met twee vingertjes in de lucht een klein zegegebaar maken. Nog 5 seconden later kwam ik behoorlijk vermoeid, maar verre van kapot over de finish in een nieuw PR van 41.28 smiley. Ik stond even uit te hijgen toen zo'n 40 seconden later de snelste dame binnenkwam, en dat was een bekend gezicht Wink smiley. We hebben nog even gepraat over onze ervaringen, waarop zij mij feliciteerde met mijn nieuwe toptijd en mij ondertussen nog even een flinke egoboost gaf door te zeggen dat het allemaal zo soepel leek te gaan bij mij. Vervolgens ging Liset zich douchen en omkleden en liep ik terug naar mijn auto, waar ik het thuisfront op de hoogte bracht van mijn prestatie. Drie kwartier later zat ik weer thuis en begon het herstelwerk!

En nu is het dan bijna 10 uur en brei ik een eind aan dit verslag. Onnodig om te zeggen dat ik superblij ben met deze tijd, maar hier wil ik het niet bij laten. Over twee weken komt de volgende wedstrijd in het loopcircuit, de 10 van Halsteren, en daar wil ik na nog 2 weken flink doortrainen een aanval doen op de barriere van 41 minuten. Tot dan zeg ik tegen alle lezers van deze blog: life is great, enjoy running!

Met hartelijke groet, Jaco smiley.

Lopen als een vorst in Apeldoorn (8 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 1 februari 2015 22:34

Dit verslag zal ik waarschijnlijk nog heel vaak teruglezen. Net zo vaak zal ik de resultaten van de race die hieronder beschreven zal worden nog terugkijken. Mensen die mij een beetje kennen, weten dus dat ik een goede race heb gehad (egotripper die ik ben!). Hoe goed? Nou, lees maar lekker verder, zou ik zo zeggen.....

Vandaag was het dan zover, mijn hoofddoel voor deze winter stond op het programma. De Midwinter Marathon in Apeldoorn, helaas sinds dit jaar zonder een echte marathon (de organisatie kon het niet meer bolwerken), maar wel met de Mini-Marathon als een van de onderdelen. Ook dit onderdeel had een wijziging ondergaan, in plaats van de incourante afstand van 18,5 km was er nu een parcours uitgestippeld over precies 16 km en 93 meter, met andere woorden 10 Engelse Mijlen. Aangezien mijn PR op deze afstand in mijn beleving voldoende ruimte bood voor verbetering, ging ik flink trainen!

De afgelopen maand gingen de trainingen behoorlijk goed. Ik voelde iedere week dat ik weer meer in vorm kwam. Zodoende reisde ik dit weekend met veel vertrouwen af richting Amersfoort, waar ik mijn oom en tante bereid had gevonden om mij een slaapplek te gunnen voor de nacht van zaterdag op zondag. Ik zag het namelijk niet echt zitten om op zondagochtend voor dag en dauw op te staan om vervolgens een paar uur richting Apeldoorn te moeten rijden. Na een heerlijk avondeten (echte Italiaanse spaghetti!) en een rustig avondje voor de buis ging ik op tijd naar bed, om er om 8 uur weer uit te komen. Over het vervoer hoefde ik me ook geen zorgen te maken, want ik kon met looptijden- en app-maatje Matthijs en zijn vriendin Everdien (die ik nu eindelijk live mocht ontmoeten!) meerijden. Na een korte rit van een ruim half uur waren we in Apeldoorn en begon de voorbereiding!

De voorbereiding verliep behoorlijk soepel en maakte mij op kledinggebied weer wat wijzer. Ondanks de lage temperatuur besloot ik om mijn jasje te laten voor wat het was en gekleed in lange tight en t-shirt te gaan knallen. Een kwartier voor het startschot zou vallen liepen we met z'n drietjes naar de Loolaan, waar we onze startvakken opzochten. Everdien zou starten in vak B en Matthijs en ik mochten van start in vak A, pal achter de echte snelheidsduivels (waar ook vriend Dennis bij hoorde). Om 11.15 ging dan het startschot en gingen we onderweg, op naar een toptijd....

Gelijk vanaf het begin kon ik lekker mijn tempo pakken, mede dankzij de hazen die vlak voor mij liepen en een richttijd van 1u10 hadden. Ik wilde zo lang mogelijk met hen meegaan, ondanks het feit dat ik nog nooit onder de 1u12 had gelopen. In het begin (de eerste 2k) was het nog een beetje wisselvallig qua tempo (km 1 ging in 4.26, km 2 in 4.14), maar daarna hadden de voorste haas en het groepje waar ik inzat de steady state te pakken. We maalden de kilometers die heel geniepig licht omhoog liepen met een mooi tempo van ongeveer 13.5 per uur weg, zodat we voordat ik het wist alweer bij Hoog Soeren waren en doorkwamen na 7k in een tijd van 30.41. Een kilometer later hadden we de eerste (en zwaarste!) helft erop zitten, waar ik had gepland om in 36 minuten door te komen. De tussentijd was echter een stuk sneller met 35.10, wat mij blij verraste, want ik voelde dat ik nog redelijk wat energie over had. Even verderop sloegen we weer rechtsaf, de Amersfoortseweg op, die ons terug zou leiden richting Apeldoorn. Nu ging het erom dat ik zou proberen wat te versnellen om de barriere van 1u10 te doorbreken. Zou het lukken?

Ik liep dus met het groepje weer terug richting Apeldoorn. Ik liep naast de haas en ik voelde me ontzettend goed op dat moment. Zonder dat ik er eigenlijk erg in had, ging ik een tandje harder lopen. Ineens keek ik om me heen, waar was het groepje gebleven? Zou ik ze hebben gelost? Ja dus, toen ik achterom keek zag ik het groepje, onder aanvoering van de haas die zijn werk fantastisch deed, een 20-tal meters achter me. Omdat ik niet het gevoel had dat ik te diep ging, besloot ik het tempo vast te houden en gewoon mijn eigen weg te gaan. Tegelijkertijd schoot wel door me heen dat ik mijn grenzen flink aan het verleggen was. Ik liep weg bij een zekere tijd van 1u10! Hoeveel zou ik van mijn PR af gaan halen? Een eerste indicatie kreeg ik bij het punt van 11k. Ik wist me nog te herinneren dat ik bij de Zevenheuvelenloop doorkwam in 48.38, vandaar mijn verbazing toen ik mijn doorkomsttijd nu zag: 47.37! Dat was gewoon een minuut sneller. Daardoor kwam het besef dat ik ook op de 15k weleens een nieuwe toptijd zou kunnen lopen. Daarvoor hoefde ik alleen maar de komende 4 kilometers, die voor een groot gedeelte heuvelafwaarts zouden gaan, met 4.15/km te lopen en dat zag ik mezelf wel doen, in de vorm waarin ik verkeerde. Ik stortte me naar beneden vanaf km 12 en zag ineens km-tijden van 3.50 (!), 4.06 (!) en 4.15 voorbijkomen, waarbij ik wel moet zeggen dat ik nu redelijk begon te verzuren (maar dat mocht ook wel!). Bij kilometer 14 kwam ik ondertussen voor de allereerste keer binnen een uur voorbij (59.56), waarna ik een kilometer verder inderdaad een nieuw PR van 1.04.10 op de 15k kon begroeten. Het ging natuurlijk in die laatste kilometers wel moeizamer, maar ik kon in ieder geval het tempo van 15 per uur vasthouden. Ik was ondertussen in mijn hoofd al aan het aftellen, nog 4 minuten, nog 3, nog 2......Toen ik de laatste kruising overstak zag ik op zo'n 300 meter de finish liggen en werd ik euforisch. Ik ging mijn PR niet verbeteren, ik ging het verpulveren! Ik zag de klok 1 uur en 8 minuten en een aantal secondes wegtikken. Ik kon de kracht niet meer opbrengen om echt een sprint in te zetten, maar wist wel het tempo van 16 per uur tot aan de finish vast te houden. Op het moment dat ik over de finishlijn ging gaf de klok een brutotijd van 1.08.47 aan en klokte ik met mijn horloge een nieuw PR van 1.08.34 af! Dolgelukkig ging ik even tegen een hek hangen om even op adem te komen. Daarna liep ik langzaam verder, kreeg een medaille en een flesje AA (wat zeer welkom was!) en liep ik nog wat heen en weer om te kijken of ik mijn vrienden Matthijs en Dennis kon ontwaren, die normaal gesproken een paar minuten voor mij gefinisht zouden zijn. Na een kwartier vruchteloos rondkijken besloot ik dan toch maar om naar de schouwburg terug te gaan, me om te kleden en daar op Matthijs en Everdien te wachten. Zo gezegd, zo gedaan en na een korte tijd kwam het koppel aangelopen. We vertelden ons relaas, waarna we met zijn 3-en naar een pannenkoekenrestaurant zijn gegaan om samen met Dennis en 2 kameraden van hem nogmaals de race door te nemen, over lopen in het algemeen te praten en natuurlijk om lekker te eten!

En nu komt er om 22.30 dan eindelijk een eind aan dit lange, lange verhaal. Sinds vanmiddag is ook de uitslag te bewonderen op de site van uitslagen.nl, waar is gebleken dat er nog eens 3 seconden van mijn toptijd zijn afgehaald smiley. Mijn nieuwe PR is dus vastgesteld op 1.08.31, een verbetering met maar liefst 3 minuten en 41 seconden van mijn oude PR. Daarnaast heb ik dus ook mijn beste tijd op de 15k met 36 seconden verbeterd en tot mijn daverende verrassing heb ik ook de laatste 10k sneller dan ooit gelopen, met als resultaat een PR met 4 seconden (nu 41.44). Het is dus in alle opzichten een gedenkwaardige race geworden! O ja, en mijn vrienden? Dennis liep een fantastische race en doorbrak de magische grens van een uur (59.46), Matthijs snelde ook naar een dik PR (1.03.04) en Everdien zette ondanks flinke pijn in haar hamstrings een knappe tijd neer van 1.35.58. Rest mij om iedereen bij deze een prachtig voorjaar wensen met veel mooie loopmomenten, voor mij kan in ieder geval de winter niet meer stuk Theeth smiley.

Met de hartelijke groeten,

Jaco.

Nog één test dan... (1 reactie)

Gepost door Jaco Rip op zondag 18 januari 2015 22:12

En ja hoor, daar kom ik weer. Ik kan me best voorstellen dat na al die verhalen op deze site van ondergetekende jullie een beetje Kievitloop-moe zijn. Maar wat zal ik er van zeggen? Ondanks dat het een behoorlijk eentonig parcours is, waar je ook heel vaak dezelfde mensen weer tegenkomt, gaat het me tot nu toe niet vervelen om weer een blog erover te schrijven. Dus nu ook weer. Kies dus zelf maar wat je doet, verder lezen of vanaf nu echt wat nuttigs doen smiley.

Goed, de derde zondag in de maand januari was dus aangebroken en ik had vorige maand al bepaald (en ook hier geschreven) dat ik ook nu de Kievitloop mee zou pakken. Deze keer de 15k, want dat paste wel zo lekker in mijn schema richting de Midwinter Marathon in Apeldoorn, waar ik over 2 weken de 10EM ga lopen. Enige verschil met de vorige maanden dat ik meeliep was dat ik nu niet bepaald een rustige zaterdag had gehad. Ik was namelijk weer eens aan de beurt om mijn oude korfbalcluppie uit de brand te helpen (en dat ging nog zeer behoorlijk, getuige de 8-6 winst met 2 voltreffers van mijn persoontje. Je kon wel zeggen dat ik het verschil had gemaakt :p). Desondanks had ik er op zaterdagavond een goed gevoel over, want ik voelde mezelf goed herstellen. Maar goed, op zondagochtend was het dus tijd om te knallen!

Na de gebruikelijke voorbereiding begon het alweer aardig richting 10.30 te gaan, tijd om dus de startstreep op te zoeken. Ik had me voorgenomen om de eerste 10k relatief rustig te beginnen (4.30/km) en dan in het laatste rondje eventueel nog wat te versnellen, zodat er een tijd van rond de 1.07 uit zou komen. Vanaf de toeter ging ik dan ook gelijk op zoek naar mijn ideale tempo. Deze keer had ik die gelijk te pakken, met als bijkomend voordeel dat ik de eerste 2k lekker in een groepje kon schuilen. Er stond dan wel niet zoveel wind, maar toch. Daarna werd het echter wat lastiger. Het groepje (een man en vrouw of 8) brak in tweeën en ik moest kiezen, mee met de voorste 3 (die eigenlijk net iets te hard gingen naar mijn zin) of bij de andere 4 blijven hangen. Ik koos voor het laatste, maar nog geen 300 meter verder bleek ik voor dat kwartet toch net wat te hard te gaan, zodat ik het nu in mijn eentje moest doen. Dit duurde gelukkig niet lang, want bij het bospaadje na ruim 3k kon ik het drietal alsnog bijhalen. Met dit groepje liep ik dan ook op naar het einde van het eerste rondje, wat leidde tot een tussentijd van 22.16 op de 5k, prima!

In het tweede rondje bleef ik een hele tijd hangen bij het groepje, waar ondertussen steeds meer atleten in verzeild raakten. Bij 7k was het echter weer raak, er kwam weer een versnelling en ik moest de voorste 4 laten gaan, terwijl de mensen achter mij het tempo van mijn persoontje weer niet bij konden benen. Ik liep dus weer alleen! Desondanks wist ik het tempo goed vlak te houden met km-tijden net onder de 4.30. Het ging nu allemaal wel wat meer moeite kosten, maar ik kon het allemaal nog prima aan, getuige mijn hartslag die nog geen moment boven de 170 was geweest. Op het bospaadje steeg de hartslag dan weliswaar een beetje en zakte het tempo iets in door de drassige grond, maar binnen de kortste keren zag ik het Stayokay weer verschijnen, waar ik doorkwam in een tijd van 44.40 na 10k en een bekertje water van loopkameraad Erik kreeg aangereikt, terwijl hij nog wat stond uit te hijgen van zijn 10k. Na dit bekertje wandelend te hebben leeggedronken werd het tijd voor de laatste 5k, waar ik me nog fris genoeg voelde om wat te versnellen.

Het derde rondje was dus ingegaan en gelijk werd ik verrast door wat ik voor me zag. Eén van de lopers van het voormalige groepje waar ik inzat liep een meter of 50-60 voor me uit! Normaal gesproken loopt deze man de 10k hier in de bossen bij Bergen op Zoom, dus daar was ik nu eigenlijk ook vanuit gegaan. Maar goed, des te beter, misschien kon ik hem nu als richtpunt gebruiken. Het ging ondertussen natuurlijk niet vanzelf meer, zeker niet als je dan ook nog een tandje sneller gaat. Toch kon ik het beoogde tempo goed volhouden en passeerde ik nog een man na een kleine halve kilometer in het laatste rondje. Daarna was het echter aanpoten. Op de 15k liepen relatief weinig mensen mee, dus ik kreeg echt het gevoel in niemandsland te lopen. Het gat met mijn voorligger werd niet echt kleiner en de ademhaling ging met de minuut moeizamer. Toch bleef ik het tempo van 14 per uur goed volhouden, ook al kroop mijn hartslag nu omhoog naar waarden in de 180. Vlak voor de afslag naar het laatste stuk kwamen er weer wat reddingsboeien in beeld, een aantal lopers en loopsters op de 10k (en ééntje die zelfs de 15 zou lopen en dus nog een rondje moest) werkten op mijn moraal als een rode lap op een stier. Ik wist mijn tempo hoog te houden, waar ik zonder die voorliggers het misschien wel had moeten laten zakken. Na de laatste keer het bospaadje te hebben getrotseerd was het nog 1300 meter tot de eindstreep. Ik wist langzaam maar zeker nog wat dichterbij voorligger Tim te komen, maar ik had net de kracht niet meer om hem helemaal in te halen. Ik had daar echter vrede mee, hij had het laatste gedeelte ook helemaal alleen moeten knokken en bovendien zou er sowieso een mooie tijd voor mij uitrollen. We kwamen weer terug bij de Stayokay, waar de laatste afslag naar rechts vrijwel meteen gevolgd wordt door de finish. Ik kwam hier overheen in een prachtige tijd van 1.06.00, mijn derde tijd ooit op de 15! In de behoorlijk hardnekkige regen praatte ik nog wat na met Tim en twee andere mannen, waarna ik het kaartje met alle benodigde gegevens aan de administratie teruggaf, zodat zij deze week weer een uitslag online kunnen zetten. Daarna was het weer tijd om terug te gaan naar mijn huisje in Scherpenisse, waar een warm bad en een koel AA'tje op mij wachtten!

En nu typ ik dan net na 10 uur de laatste woorden van dit verhaal. De beentjes zijn nog wel wat stijf en vermoeid, maar met een goede nachtrust is dat morgen ook weer verholpen. Nu is het een kwestie van nog 2 weken doortrainen, om dan op 1 februari mijn PR van 1.12.12 op de 10 Engelse Mijlen aan te vallen. Stiekem ga ik voor een tijd van onder de 1.10, maar of dat gaat lukken, dat horen jullie over 2 weken!

Met tevreden groet,

Jaco.

Gans kapot bij de Kievitloop (5 reacties)

Gepost door Jaco Rip op maandag 22 december 2014 19:42

De volgende gebeurtenissen vonden plaats op 21 december tussen 10.00 en 11.30 bij de Stayokay in Bergen op Zoom...(tik, tak, tik, tak, tik, tak).

10.00: Hardloper Jaco Rip loopt naar buiten, gekleed in een lange, zwarte tight om zijn lange benen. Zijn bovenlichaam wordt bedekt door een zwart t-shirt met korte mouwen, met daaroverheen een lichtgroen jasje. Hij loopt warm over de Boslustweg, naar het witte huisje en weer terug. Hij voelt zich oké, maar twijfelt toch een beetje. Zou zijn conditie goed genoeg zijn om zijn PR op de 10k aan te vallen bij deze Kievitloop? Hij kent het parcours op zijn duimpje, hij heeft het al meerdere malen gelopen. Hij loopt weer terug naar de Stayokay en begroet een kennis (Arjan) van hem die hier nog vaker heeft meegelopen. Hij staat niet veel later weer stil bij zijn supporters, moeder en zus, trekt zijn jasje toch maar uit en vertelt de stand van zaken wat betreft zijn vorm. Dan spreekt hij nog wat met kennis Rob, waarna hij nog een stukje warmloopt. Voor de start ziet hij vervolgens hardloopmaatje Erik en loopt nog even met hem op. Als hij ziet dat het bijna half 11 is haast hij zich naar de start en wurmt zich nog wat naar voren. Hij is klaar voor de race!

10.30: PWEEEEPPPPPPP!!!! De toeter gaat, tijd om te rennen. Jaco vliegt uit de startblokken, hij wil zo snel mogelijk de ruimte hebben en het juiste tempo. Na een halve minuut heeft hij de ruimte te pakken, nu is het zaak om de snelheid (ruim 16.5 per uur!) terug te laten zakken naar 14 per uur en aansluiting te vinden bij een groepje. Ook dit lukt snel, hij heeft een soepele tred te pakken en komt in een groepje terecht met Chrisje Schrauwen, een atleet die meestal tussen de 41 en 42 minuten loopt op de 10. Hij vraagt: "Loop je de 10?", waarop Chrisje bevestigend antwoordt. "Mooi, dan moet ik bij jou in de buurt blijven" zegt Jaco.

10.38: Het begin zit erop, de voorste atleten lopen op het achterste deel van het parcours. Hier blaast de wind vol tegen, dus is het eigenlijk zaak voor onze sympathieke hardloper uit Scherpenisse om in een groepje te zitten en wat krachten te sparen. Dit is echter niet het geval, want bij het opdraaien van dit rechte eind leek het tempo in te zakken in zijn groepje en nam hij toch de kop maar over. Als hij bij het punt van de 2 km achter zich kijkt zit er van het groepje nog maar 1 man achter hem! Schijnbaar gaat hij toch wat te hard voor het groepje, dat zo'n 20 meter achter hem loopt. Daarop neemt hij het besluit om dan maar alleen door te lopen, hopelijk gaat het hoge tempo hem niet opbreken. Voorlopig lijkt het echter allemaal prima te gaan.

10.49: Het eerste rondje van 5k zit er alweer bijna op voor Jaco, die nu de eerste vermoeidheid begint te voelen. Hij kan het tempo nog wel volhouden, maar moet toch zijn ademhaling anders indelen om voldoende zuurstof binnen te krijgen. Hij loopt langs het terrein van de Stayokay, moederziel alleen. Zo'n 40 meter voor hem loopt nog iemand en zo'n 30 meter achter hem loopt iemand, maar hij moet het toch echt allemaal in zijn eentje doen. Zijn doorkomst na 5k is 20.58, hij zit bovenop zijn schema van zijn PR, wat op 41.48 staat. Hij spreekt zichzelf in gedachten toe: "Volhouden nu!"

11.00: Het is nu allemaal wel heel erg zwaar aan het worden voor onze eenzame loper. Hij hijgt als een trekpaard, hij voelt zijn maag een beetje opspelen, maar hij ploetert dapper voort. Hij is net het punt van 7k gepasseerd in een fantastische tijd van 29.17, als hij dit vol weet te houden dan gaat zijn PR er deze keer echt aan! Toch wordt het steeds moeilijker om het tempo vast te houden. Hij ziet de laatste afslag eraan komen, hij mag bijna het laatste stuk op richting de Stayokay. Hij slaat rechtsaf, maar dan is toch echt de tank leeg. Hij moet terugschakelen naar een lager tempo of hij loopt zichzelf compleet de vernieling in. Hij kijkt op zijn horloge en ziet het tempo terugzakken naar 12-12.5 per uur. Hij probeert zichzelf nog wat moed in te praten, maar die zakt hem toch in de schoenen als Chrisje Schrauwen (die hij al een tijd geleden achter zich had gelaten) hem met soepele tred voorbij steekt. Nu dat ellendige bospaadje nog...

11.10: Jaco heeft zijn tweede adem gevonden, halverwege de terugweg van het beruchte bospad. Hij heeft geen echt richtpunt voor zich, maar achter hem hoort hij iemand zwaar ademen die hem blijkbaar wel als richtpunt heeft. De laatste kilometer is hij ingegaan met een tussentijd van 38.11. Zijn PR zit er niet meer in, maar hij zal zijn plek in de race tegen deze achtervolger met hand en tand verdedigen. Hij weet iets te versnellen en hoort het gehijg langzaam naar de achtergrond verdwijnen. Dat flikt 'ie dan toch maar weer mooi! Hij ziet de Stayokay en heeft dan wel niet de kracht om nog even vol het gaspedaal in te duwen, maar hij weet wel zijn tempo vast te houden. Daar komt 'ie dan, over de finish. Hij is kapot, maar ziet nog wel net de tijd, 42.21! Behoorlijk uitgeteld loopt hij nog wat verder, pakt een bekertje water en hijgt nog flink na. Hij baalt stevig, wat was hij er dichtbij! Als 'ie nou bij Chrisje was blijven hangen.....Maar goed, dat deed hij niet, hij maakte een keuze en moet daar nu mee zien te leven. Hij loopt terug naar zijn supporters en doet zijn verhaal. Niet veel later ziet hij zijn vrienden en kennissen binnenkomen, en met een paar van hen blikt hij nog even terug op de race. Dan is het bijna half 12, tijd om weer terug te gaan naar Scherpenisse, waar een warm bad en lekkere lunch in het verschiet liggen. Vergezeld door zijn moeder en zus verlaat de moegestreden hardloopfanaat het strijdtoneel.......

Nou, dit was het dan voor dit jaar. Ik kan terugkijken op een memorabel 2014 (mijn eerste marathon! PR op de 5k, 15k en 10 Engelse Mijlen!) en ik kijk nou al uit naar 2015, waarin ik de eerste 2 wedstrijden alweer heb opgenomen in mijn schema. Op de derde zondag van januari (de 18e dus) ga ik weer naar Bergen op Zoom voor de Kievitloop, om vervolgens een aanval te doen op mijn PR op de 10EM bij de Midwinter Marathon in Apeldoorn, een tijd die absoluut veel scherper kan dan de 1.12.12 die ik dit jaar liep in Tilburg. Voor nu wens ik iedereen hele prettige kerstdagen en natuurlijk ook een geweldig 2015!

Groetjes, Jaco.

P.S. Jullie kunnen vast wel raden waar ik de inspiratie voor dit verhaal vandaan heb gehaald. Ach ja, beter goed gejat dan slecht bedacht Wink smiley.

7 Heuvels, 1 Hoogtepunt (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 16 november 2014 21:44

Het is zondagochtend, 8 uur. Mijn wekker gaat. Langzaam, heel langzaam word ik wakker. Vandaag is de dag, herstel, vandaag wordt mijn dag. Hier heb ik de afgelopen 2 1/2 maand naartoe geleefd. De Zevenheuvelenloop in Nijmegen, één van de grootste wedstrijden in Nederland. Er doen naar verluidt 35000 mensen vandaag mee op het snelste 15km-parcours ter wereld. En ik? Ik ga ervoor, een nieuw PR. Het staat nu nog op 1.05.48.

Een half uur nadat mijn wekker is gegaan zit ik beneden bij mijn moeder, het ontbijt is naar binnen gewerkt en de tas ingepakt. Ik word een beetje nerveus. Wat gaat het worden? Hoe steil zijn die heuvels? Ik heb natuurlijk al bij verschillende kennissen wat informatie ingewonnen, maar ieder mens beleeft de race anders. Dan is het kwart over 9, de reis gaat beginnen. Mijn moeder brengt me (hoe lief!) naar station Bergen op Zoom, waar ik tegen tienen op de trein stap. Na een overstap in Roosendaal (gepland) en een overstap in Den Bosch (ongepland) sta ik uiteindelijk om kwart voor 12 op station Nijmegen, waar ik (en nog honderden anderen met mij!) uit de trein stap. Het avontuur gaat beginnen.

Snel loop ik door de regen (die veel lichter is dan ik had verwacht) naar het gebouw waar voorheen de SNS-Bank zat om mij om te kleden en op looptijden- en WhatsApp-vriend Matthijs en zijn vriendin Everdien te wachten. Al snel heb ik mijn trainingspak uit en de noodzakelijke spullen in mijn broekje of hand, maar waar blijft het duo? Na een tijdje gewacht te hebben besluit ik om 5 voor half 1 toch maar een toilet op te zoeken en richting de Groesbeekseweg te lopen. Dit is allemaal vrij snel gebeurd, waarna ik in de lichte regen warm ga lopen. Het gevoel is goed voorlopig, maar hoe zal dat straks zijn? De klok tikt ongenadig door, het tijdstip van 1 uur komt steeds dichterbij en ik besluit dan ook om mijn startvak (geel) op te zoeken. Nog even geduld!

Daar ben ik dan, ik sta in mijn startvak. Normaal gesproken gieren op een moment als dit de zenuwen door mijn keel, maar nu ben ik gek genoeg ontzettend ontspannen. Ik hoor geen startschot, maar ineens komt de menigte in beweging. We wandelen langzaam naar de startstreep. Ik grap nog met twee heren dat we dit tempo best het hele stuk vol zouden kunnen houden. Het duurt ondertussen wel heel lang voor we over de startstreep gaan, de klok tikt al naar de 10 minuten! Daar is 'ie dan eindelijk, de startstreep. Door de zandloperstart (wat een geweldig idee is dat toch geweest!) heb ik gelijk redelijk de ruimte, ook al lopen er echt zo'n 2000 man en vrouw voor me. De eerste kilometers gaan soepeltjes, 4.22 en 4.24. Dan zie ik het eerste grote obstakel opdoemen, het vals plat omhoog tot aan het 5km-punt. Ik schakel een heel klein tandje terug en verhoog mijn pasritme een heel klein beetje. Dit werkt, kilometers 3,4 en 5 gaan in 4.23, 4.27 en 4.30. De doorkomsttijd op 5 km is bijna precies zoals ik hem gepland had, 22.06 (ik had gehoopt op laag in de 22). Niet lang daarna sla ik linksaf, de Derdebaan in. Deze weg loopt lekker vlak en op het 6km-punt staat er bovendien een drankpost. Ik pak op mijn gemak een AA-Drink en een water en drink deze wandelend leeg. Gelijk daarna pak ik mijn oude tempo weer op en voor ik het weet komt de volgende afslag naar links eraan, waar hij ligt te wachten, de gevreesde Zevenheuvelenweg. Ik sla linksaf......

Gelijk na de afslag kijk ik met aardig wat ongeloof naar de eerste heuvel. Wat een puist is dat zeg! Dat wordt echt een gruwelijke klus om het tempo hier ook maar enigszins vast te houden. Toch slaag ik erin om me aan mijn strategie te houden. Kleine pasjes naar boven, niet te hard van stapel lopen. Ik zie af, maar weet toch te genieten. Ik haal mensen in, ik zie de top van de heuvel al. Bovenop ontvouwt zich een schitterend schouwspel voor mij. Wat een prachtig gezicht, al die verschillende kleuren in de natuur en natuurlijk al die mensen die er bont gekleurd doorheen rennen. Naar beneden is een eitje, zonder enige moeite te hoeven doen zie ik gewoon snelheden van boven de 18 per uur op mijn horloge verschijnen. Zo loop ik door naar heuvel 2, die ik op dezelfde manier aanval. Ook deze gaat goed, nog 1 helling op deze weg en ik kom alweer bij de volgende drankpost na 9 kilometer. De laatste helling van de Zevenheuvelenweg lijk ik op te vliegen, wat haal ik een hoop mensen in! Ik controleer mijn hartslag bovenaan de helling en zie waardes van net boven de 180 staan. Het is dus zwaar, maar ik zit nog niet op mijn maximum. Daar is de volgende drankpost alweer, ik pak weer een bekertje AA en een bekertje water, die ik wederom bewust wandelend leegdrink. Ik word aangemoedigd door een aantal vrijwilligers en steek mijn duim omhoog. De strook van de drankpost is na een kleine halve minuut voor mij weer ten einde en ik begin weer mijn tempo te pakken. Nu nog één zware helling en dan is het vol gas bergaf. Maar eerst kom ik door op 10 km, waar mijn tijd 43.55 is. Ik zit 1 tel onder de doorkomst van mijn huidige PR, maar ik weet dat ik nu de winst kan gaan pakken. Alleen die laatste helling nog even....

Ik sla rechtsaf, net als de menigte om mij heen. Gelijk doemt hij op, de laatste loodzware kilometer omhoog. Ik loop al redelijk links, maar eenmaal op de helling moet ik nog verder naar links uitwijken om de complete menigte te kunnen inhalen. Ik stamp onvermijdelijk door de plassen, maar lijk omhoog te vliegen in vergelijking met de rest van de lopers. Mijn ademhaling is nog steeds onder controle en ik zie op mijn klokje snelheden van tussen de 12.5 en 13 per uur staan, wat me ontzettend verbaast. Hoe kan ik dit tegen deze steile helling volhouden? Binnen een paar minuten ben ik op de top van de helling, waar het punt van de 11 km ligt. Ik had hier in mijn planning opgenomen dat de kilometer in 5.00 minuten zou gaan en ik door zou komen rond de 49 minuten (misschien net eronder), maar wat ik zie overtreft mijn stoutste dromen. De kilometer is in 4.43 gegaan en ik kom door in 48.38, ongelooflijk! Nu weet ik het zeker, ik ga een nieuw PR lopen. Ik sla weer linksaf net voorbij hotel Erica in Berg en Dal en zie hoe de weg langzaam maar zeker omlaag loopt. Ik heb niet het idee dat ik versnel, maar toch gebeurt dat ongemerkt. Kilometers 12 en 13 gaan in 4.08 en 4.09. Ik loop zwaar te ademen, maar voel aan alles dat ik de zaak onder controle heb. Ik kan zelfs (nu bewust) nog wat versnellen. Op het moment dat ik precies een uur onderweg ben, zie ik een afstand van 13.8 km op mijn horloge staan. Ik knal door en 200 meter verder zie ik mijn tijd over de 14e kilometer, 3.56! Nog zo een kilometer en ik ga onder de 1.05. Ik blijf gas geven en storm rechtsaf, de Groesbeekseweg weer op. Ik blijf mensen inhalen, hoeveel zou ik er al ingehaald hebben? Toch zeker een paar 100! De borden geven de afstand tot de finish aan, maar ik tel af in minuten. Nog 3, nog 2 1/2, nog 2, nog 1 1/2, nog 1.... Even moet ik nog inhouden, als ik in volle sprint (tegen de 20 per uur!) ineens iemand in mijn baan zie komen. Ik wijk snel uit en kom nog steeds in volle vaart richting de finish. De brutotijd is te zien, maar die interesseert me niet. Ik heb geen 1.15 en een beetje gelopen, ik klok af op 1.04.46! Mijn horloge geeft wel aan dat ik 15.03 km heb gelopen, maar GPS is nou eenmaal Geen Precies Systeem. Ik ga zwaar vermoeid, maar volmaakt gelukkig tegen een hek aan leunen. Ik loop langzaam door en krijg een flesje AA en een welverdiende medaille overhandigd. Dan loop ik door naar de kleedruimte, een overvolle Groesbeekseweg achter mij latend.....

Het is nu net half 10 geweest en ik ben ondertussen alweer 4 uur thuis. Als ik nu terugkijk op deze dag, dan is dat nog steeds met een ontzettend voldaan gevoel. Deze race ga ik nog heel lang in mijn geheugen houden, het was in bijna alle opzichten de perfecte race! Voor nu zeg ik gedag, maar wie weet, tot binnenkort..

Groeten, een intens gelukkige Jaco smiley.

Scheuren op de snelweg (6 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 9 november 2014 21:56

Om deze blog gelijk maar met de deur in huis te vallen, ik ben ontzettend blij. Blij met de tijd die ik vandaag gelopen heb, blij met mijn vorm op weg naar de Zevenheuvelenloop volgende week, maar vooral blij met mijn mentale gesteldheid. Nieuwsgierig geworden? Lees vooral verder....

Met nog 7 dagen te gaan tot het laatste grote doel voor dit hardloopjaar (zie boven), was het vandaag tijd voor mijn laatste test. En wat voor een test! De éénmalig georganiseerde A4-run over het nieuwe (veelbesproken) stuk van de A4 wat Antwerpen verbindt met Rotterdam. Ik had wel een vermoeden wat me te wachten stond op het parcours (waar de gemiddelde huis-, tuin- en keukenloper zich massaal voor had ingeschreven, 4100 mensen verdeeld over Kidsrun, wandeltocht, 5k, 10k en HM), maar hoe zou het zijn, lopen op een snelweg? Vandaag zou ik daar achter komen, dus op naar Steenbergen.

Ik ging al vroeg op pad (12.15), want er was gewaarschuwd dat er maar één toegangsweg zou zijn naar het terrein waar de start en finish zouden zijn. Toch was ik behoorlijk op tijd al ter plaatse en had ik nog ruim 5 kwartier om me voor te bereiden op de start, die om 2 uur zou zijn. Vrij snel na aankomst trof ik mijn oude loopmaatje Nick die op deze uitdaging was afgekomen. We liepen samen naar het evenemententerrein, vergezeld van zijn vrouw en mijn moeder en zus. Hij gaf te kennen dat hij niet bij mij in de buurt zou lopen, want lopen was er de laatste maanden niet echt van gekomen. Na even snel op zoek te zijn gegaan naar een toilet (die 0.50 bleken te kosten voor het gebruik, tot mijn onaangename verrassing) ging ik nog even terug naar mijn supporters (die er toch maar weer mooi waren, ondanks de gure wind!) en praatte nog een beetje met ze voordat ik richting de zone voor lopers ging. De toeschouwers mochten daar niet komen, zij werden naar een viaduct geleid waar ze vanaf een lekkere hoogte naar de start en finish konden kijken. Daarna ging voor mijn gevoel de tijd heel snel, om half 2 konden we de snelweg betreden om warm te lopen en het startvak op te zoeken. Ik liep nog even wat op met Nick aan het einde van mijn warming-up en zocht toen het startvak op. Daar probeerde ik wat verder naar voren te gaan staan, want ik had zo'n vermoeden dat ik relatief voorin mee zou gaan lopen (misschien wel de eerste 100?). Na nog toegezongen te zijn door een niet verkeerde Lee Towers-imitator ging het startschot om precies 2 uur en gingen we op weg!

De openingsmeters vlogen voorbij. Ik wilde snel de ruimte krijgen, wat naderhand wel een heel rare gedachte bleek. Ik liep op een snelweg! Hoe druk kon het nou zijn, ondanks het feit dat er ruim 1100 deelnemers waren bij de 10? Ik schrok dan ook wel toen ik mijn snelheid zag na 300 meter (17 per uur!) en zakte dan ook gelijk terug in tempo. Toch ging de eerste km behoorlijk hard, mede door het feit dat we vrij snel door een aquaduct geleid werden met een behoorlijke helling naar beneden, maar ook naar boven. De doorkomst was na 1 km dan ook in 4.06. Ook dit vond ik te hard, dus probeerde ik het tempo nog iets meer te matigen en dat lukte behoorlijk, getuige de tweede km-tijd van 4.16. Daarna was het echter weer wat wisselvallig en begon het tempo al voorzichtig zijn tol te eisen. De derde kilometer ging in een rappe 4.09, terwijl de vierde weer 8 tellen langzamer was met 4.17. Ondertussen kreeg ik het keerpunt al langzaam in zicht, maar was ik de koploper nog niet tegengekomen. Dat verbaasde me toch wel licht, zou ik dan zo ver voorin lopen? De bevestiging van dat laatste feit kreeg ik op 500 meter van het keerpunt, waar ik de nummers 1 en 2 (toen nog) vlak achter elkaar tegenkwam. Twee minuten later kwam ik bij het keerpunt, waar ik doorkwam in een tijd van 21.02. Met een schok realiseerde ik me dat dit dezelfde doorkomsttijd was als bij de Bergse Havenloop, waar ik na een half uur behoorlijk op een hoop ging. Zou hetzelfde lot me nu ook te wachten staan? Met een flink tempo, maar zware ademhaling en dito gemoed begon ik aan de terugweg, die pas echt zwaar zou worden door de tegenwind.....

Ik was dus op weg naar de finish. Gelijk ontdekte ik twee positieve kanten aan het lopen op een snelweg met een behoorlijke mensenmassa. Aangezien ik voorin meeliep (voor mijn gevoel echt bij de top-50) zag ik een hele rits mensen mij tegemoet lopen. Dat zicht gaf mij echt een boost, die mensen moesten allemaal nog naar het keerpunt en ik was daar alweer voorbij. Bovendien stond er natuurlijk na iedere 100 meter een hectometerpaaltje, zodat je echt af kon tellen hoe ver je nog moest. Dit hield ik heel goed vol tot het bordje van 7 km, waar de inmiddels bekende en gevreesde dip bij mij een feit was. Deze keer was het echter toch anders. Ik wist, mede geholpen door het feit dat ik de afstand tot een klein groepje steeds kleiner zag worden en ook door de inspiratie van een blog op deze site van vriend Arranraja, mezelf te vermannen en het tempo op ruim 14 per uur te houden. De eerste 3 kilometers op de terugweg gingen dan ook in resp. 4.11, 4.16 en 4.17. Daarna wist ik bij het groepje te komen en dat was net op tijd, want mijn ademhaling was nu echt loodzwaar en mijn benen liepen vol. Ook zag ik in de verte het gevreesde aquaduct alweer liggen en dat kon ik beter overleven in een groepje dan helemaal alleen. Na een paar minuten begon het dan, de allerlaatste zware beproeving op weg naar de finish. Naar beneden ging vanzelfsprekend nog wel lekker, maar toen de weg weer omhoog begon te lopen stierf ik 1000 doden. Ik ademde als een astmapatiënt die een pakje per dag rookte en mijn benen schreeuwden om rust. De laatste 600 meter schoten er allemaal gedachten door me heen en het merendeel was niet echt positief: Ik wil stoppen! Waar blijft die finish nou? Je bent gek dat je dit doet! Sodemieter Rip, je bent geen mietje, doorlopen! Na wat een kleine eeuwigheid leek zag ik dan eindelijk de finish opdoemen en kon ik het tempo nog iets opschroeven naar 16 per uur. Ik kwam onder het finishdoek door en keek naar mijn tijd. WOW! 42.24, wat een supertijd! Ik liep rustig verder, kon nog even uitrusten tegen een hek, alvorens met medaille, flesje water en banaan het parcours af te lopen en bovenaan de afslag mijn moeder en zus weer tegen het lijf te lopen. Toen we bijna bij de auto waren, kwam Nick nog even aangesneld en praatten we nog even na. Hij had relatief ontspannen gelopen en was na 50.53 over de finish gekomen. Daarna was het tijd om afscheid te nemen, met de belofte om contact te houden.

Nu is het ondertussen alweer 10 voor 10 als ik een eind aan deze blog maak. Hoe ik me voel op dit moment? Dat kun je in de allereerste alinea nog eens teruglezen, mocht je het vergeten zijn. Rest mij te zeggen dat ik iedereen nog een hele fijne laatste 2 maanden van dit jaar toewens en voor alle mensen die dit lezen en volgende week ook in Nijmegen starten op de 15: I'll see you there (or not)!

Met veel positieve hardloopgroeten, Jaco.

P.S. Tot mijn grote verbazing (en vol trots) kan ik melden dat ik 31e ben geworden in een veld van 1144 deelnemers. Nogmaals: WOW!

Hoe positief toch negatief kan zijn (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op dinsdag 14 oktober 2014 21:10

Een rare titel om een blog mee te beginnen. Hoe kan positief nou negatief zijn? En nee, we gaan het hier niet hebben over levensbedreigende ziektes (gelukkig maar!). Ik zal het uitleggen....

Wie mijn blogs leest (en dat zijn er altijd wel een paar, toch Peter, Arjan, Miranda en andere mensen die ik per ongeluk vergeet?) weet dat het de laatste maanden op wedstrijdgebied allemaal zeer goed verliep. Nou oké, in Tilburg kreeg ik wel ontzettende kramp, maar toch, de laatste 2 races waren goed voor 2 PR's op de 10EM en veel verrassender, de 5k. Tel daarbij op dat na die laatste race in Willemstad de trainingsrondjes ook lekker soepel gingen en je kunt je wel voorstellen dat mijn zelfvertrouwen zelden zo hoog was geweest als de afgelopen weken. De Bergse Havenloop leek dan ook precies op tijd te komen. Ik wilde weggaan op een tijd van 43.00,. maar heel stiekem had ik in mijn achterhoofd een tijd van laag in de 42 in gedachten. Maar goed, na de laatste rondjes vorige week pakte ik nog wat rust en wachtte kalm de zondag af. En die kwam snel genoeg!

Eergisteren was het dan zover, de 2e voorbereidingswedstrijd op de Zevenheuvelenloop stond op het programma. 's Ochtends op tijd opgestaan, op m'n gemakje wat gegeten en om kwart voor 12 naar Bergen afgereisd. Na een klein half uur waren we (ondergetekende met trouwe supporters moeder en zus) op de plaats van bestemming, waar ik al snel mijn startnummer in handen had en wat warm ging lopen. Er stond weinig wind, het zonnetje brandde redelijk (maar gelukkig niet TE fel) en ik voelde me redelijk goed. Zoals zo vaak vloog de tijd om en voor ik het wist was het alweer tijd om richting de startboog te gaan (die ook als finishboog fungeerde). Ik ging redelijk voorin staan (zo ongeveer op 1/4 van het totale deelnemersveld), maar al snel zag ik weer een aantal mensen voorin staan waarvan je zeker weet dat die niet zo ver voorin gaan blijven. Hier kan ik me behoorlijk aan ergeren, dit soort lopers zorgt zo vaak voor opstoppingen aan het begin waardoor je vaak net te hard weggaat om ze maar snel voorbij te zijn. Maar goed, we moesten het er maar weer mee doen. Om 13.00 toeterde de wethouder van Sport ons op weg, nog 10 km te gaan!

Vlak na de start was het, zoals ik al vreesde, inderdaad gelijk raak. Ik moest even redelijk in de remmen om een vijftal lopers die niet harder gingen dan 11.5-12 per uur niet van achteren te rammen. Na een 20-tal meters kwam er een gaatje links en stoof ik langs deze mensen. Ik rende redelijk door en na een kleine 500 meter leek ik in mijn ritme te komen. Na een kilometer schrok ik dan toch van mijn tijd: 4.05! Dat was wel erg hard, dit ging ik geen hele wedstrijd volhouden. Ik zakte dan ook wat terug en probeerde zo rond de 14 per uur te gaan lopen. De eerste paar kilometers bleek dat echter een lastig verhaal, want het parcours ging aan het begin flink op en neer, zodat het tempo behoorlijk schommelde. Kilometer 2 ging in 4.19, maar de daarop volgende kilometer ging weer in 4.07! Ondertussen was het meeste hoogteverschil wel overwonnen, maar ik ging nu al voelen dat het tempo wel heel erg veel van me vroeg. Na 5k was mijn doorkomsttijd 21.02, dat zat maar 4 seconden boven mijn splittijd bij mijn PR op de 10. Niet lang daarna mocht ik linksaf voor een stuk van ruim 2,5 km langs het water, met de (weinige) wind nu pal tegen. Dit ging nog een lastig verhaal worden!

Vlak na de afslag naar links stond er een drinkpost, waar ik gelijk een bekertje en een spons aanpakte. Ik ging hier heel rustig lopen, om zo al het water binnen te kunnen krijgen. Nadat het bekertje leeg was gedronken en de spons helemaal droog was geknepen, liep ik verder met het tempo nog steeds op 14 per uur. Ik voelde echter wel steeds meer mijn bovenbenen en nog veel erger, mijn maag begon op te spelen. Ik kreeg een zure smaak in mijn mond, zodat ik meteen visioenen kreeg van mezelf, kotsend in de berm langs het fietspad waar we over liepen. Na een half uur was het dan ook echt gedaan met het (te) hoge tempo. Ik moest even flink terugschakelen om mijn maag wat rust te gunnen en op het einde van het pad (na ruim 8 km) werd ik zelfs gedwongen tot een halve minuut (snel) wandelen. Daarna voelde ik me weer iets beter, maar het was verre van optimaal. Ik ploeterde voort en na wat een eeuwigheid leek bereikte ik het punt van de 9 km, waar ik mezelf nog wat op wist te peppen om nog 1 km gas te geven. Ik versnelde naar 15 per uur en telde voor mezelf af (nog 3 minuten, nog 2 1/2, nog 2). Ik kwam weer terug op de Boulevard en zag de finishboog staan. Ik had nog een beetje reserve en kon versnellen naar 16 per uur, maar meer zat er ook echt niet in. Na op 50 meter van de finish nog te zijn aangemoedigd door mijn fantastische supporters, ging ik redelijk kapot door de finish met een brutotijd van 43.06. Ik kreeg nog een appel en een flesje AA in mijn handen en een medaille om mijn nek, waarna ik naar mijn familie strompelde. Na mijn verhaal weer te hebben gedaan heb ik nog wat kennissen aangemoedigd die op het laatste rechte eind waren aanbeland. Na een kwartiertje zijn we vervolgens opgestaan en heb ik nog mijn chip ingeleverd bij de organisatie, waarna het tijd was om naar huis te gaan......

Nu is het ondertussen dinsdagavond en kijk ik met gemengde gevoelens terug op deze wedstrijd. Ik ben behoorlijk tevreden over mijn tijd, maar absoluut niet met de indeling van mijn race. Een positieve split (en daar hebben we dan het positieve gedeelte!) van bijna een minuut zegt genoeg. Mijn netto eindtijd was namelijk 43.00, dus de tweede helft van de race ging in 21.58, maar liefst 56 seconden langzamer dan de eerste helft! Vandaar het negatieve gevoel, er had meer ingezeten als ik wat rustiger weg was gegaan. Hoe dan ook, ik weet wat me te doen staat. Komende zondag ga ik nog een trimloopje doen in Bergen op Zoom (hij begint weer, de alom bekende Kievitloop!)en ik heb mezelf als opdracht gegeven om daar de 10 km veel rustiger te beginnen. Zo kan ik na 5 km kijken of ik in hetzelfde tempo door moet lopen of dat ik nog genoeg overheb om te versnellen. Tot zover weer dit verslag (het is weer lang genoeg volgens mij), nog een maand aftellen (en 2 wedstrijdjes te lopen) voor de Zevenheuvelenloop!

Een fijne loopherfst voor iedereen!

Groeten, Jaco.

De bestorming van de vesting Willemstad (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 28 september 2014 19:56

Dit verhaal typ ik in grote verwarring. Ik snap er werkelijk helemaal niks van. In de afgelopen 3 1/2 jaar dat ik nu loop heb ik dit nog nooit meegemaakt. Waar ik het over heb? De tijd die ik op de klokken heb gezet bij de Vestingloop in Willemstad. Wat die tijd was? Daar zult U, geachte lezer van dit blog, toch echt voor door moeten lezen tot het eind (net zoals ik heb gelopen). Goed, daar gaan we dan......

De afgelopen weken was er niet echt peil te trekken op mijn vorm. Sinds de (succesvolle) Tilburg Ten Miles was de ene training heerlijk soepel, terwijl de volgende dan weer ontzettend afzien was. Wel wist ik één ding zeker: ik zou in Willemstad de Vestingloop gaan opzoeken voor een snelle 5k. Tenminste, dat hoopte ik. In mijn achterhoofd had ik een tijd van zo rond de 20.50 in gedachten. Hopelijk zou ik wat sneller kunnen, maar die 20.50 zou toch echt als uitgangspunt fungeren. Deze week ging het echter verre van soepel. Trainingsrondjes kostten me behoorlijk veel moeite (nou moest ik die ook wel op hoog tempo doen), maar goed, in combinatie met de weersvooruitzichten (20 graden, weinig wind en een zonnetje dat af en toe door zou breken) leek dat voor mij niet veel goeds te beloven. Vandaag dan ook met veel twijfels in het hoofd afgereisd naar Willemstad.

Na een half uur rijden aangekomen op de plaats van bestemming, waar ik gelijk al merkte dat het weer inderdaad niet in mijn voordeel zou zijn. Ik vond het behoorlijk warm en mijn hartslag ging dan ook snel de hoogte in bij het warmlopen. Zeg nou zelf, als je een hartslag van 165-170 bij het inlopen met 12 per uur haalt, dan wordt een snelle tijd een heel lastig verhaal. Ik bleef dan ook maar een beetje rustig lopen en wandelen in de buurt van de start, die om half 1 plaats zou vinden ter hoogte van de vuurtoren bij de jachthaven. Vlak voor het startschot zou klinken keek ik wat om me heen en zag dat ik eigenlijk de verkeerde kant van de weg had gekozen. Ik stond behoorlijk voorin, maar aan de linkerkant (waar ik stond) waren wat mensen voorin terechtgekomen waarvan ik behoorlijk zeker wist dat ik ze snel achter me zou laten. Aan de rechterkant leken de snelle mannen te staan. Bij het startschot bleek dit inderdaad het geval, want ik moest met wat lastige manoeuvres mijn voorliggers passeren, terwijl de overzijde snel het gewenste tempo kon pakken. Maar goed, na 100 meter was ik uit de meute en kon ik echt op weg!

De start had me wel wat energie gekost, want om snel uit de drukte te komen was mijn aanvangssnelheid liefst 17 per uur! Ik schakelde dan ook wat terug naar een tempo zo rond de 15 per uur, waarna ik gelijk nog een 6-tal lopers voorbij zag komen. Daar maakte ik me echter niet druk om, want ik had al zo'n idee dat zij dit tempo niet lang vol zouden houden. En inderdaad, nog voor de eerste km was volbracht had ik dit halve dozijn alweer ingehaald. Bij de doorkomst op 1 km (die in 4.05 ging) had ik echt een mooi overzicht van het veld voor me en kon ik inschatten hoe ik deze race kon voltooien. Ondanks het warme weer leek ik de zaak goed onder controle te hebben, wat heet, ik had niet het gevoel dat ik op mijn maximum liep! Ik besloot dan ook wat te versnellen en vervolgens te zien waar het schip eventueel zou stranden. Ondertussen liep ik op de 7e positie, met de eerste 5 lopers en 1e loopster al een redelijk eindje voor me. Dat duurde echter niet al te lang. Ik had de gang er stevig in met een snelheid van zo'n 15.5 km/u en ik kwam dan ook dichterbij de nummer 6, die toch net iets te hard van start was gegaan. Vlak na de eerste afslag had ik hem al ingehaald en gelijk achter me gelaten. Bij het punt van 2 km zag ik tot mijn grote verbazing een doorkomst van 7.53 staan, wat ging ik gruwelijk hard! Zou ik dit echt tot het einde toe vol kunnen houden? Wat me vooral opviel was hoe goed het mentale gedeelte ging. Normaal gesproken denk ik bij deze snelheden alleen maar aan hoe ver het nog is, maar vandaag kon ik me steeds blijven richten op de tijd die ik over een kilometer wilde doen. Na 2,5 km kwam ik door in 9.47, maar het bekertje water dat me daar werd aangeboden sloeg ik af. Op deze afstand zou dat bekertje me alleen maar tijd kosten, wat ik absoluut niet wou laten gebeuren. Ondertussen zag ik de nummer 5 in de wedstrijd steeds groter worden, wat me nog meer motivatie gaf. Bij het punt van 3 km had ik hem achterhaald en ook hier was het een kwestie van erop en erover, want ook hij kon niet volgen. Niet lang na dat moment sloeg ik linksaf en ging ik weer de eerste wijken van Willemstad in. Ik had nog minder dan 2 km te gaan en natuurlijk ging het nu allemaal wat moeizamer, maar ik kon het tempo hooghouden. Waar zou dit op uitlopen?

Ik liep dus weer in Willemstad. De eerste vier lopers (waaronder dus de snelste dame, die 4e was) had ik niet echt meer in zicht, maar dat maakte me niet uit. Ik besefte dat ik echt gruwelijk hard aan het lopen was en dat een tijd onder de 20 minuten een zeer reële mogelijkheid was. Mijn horloge piepte, er zat weer een kilometer op. Ik keek en schrok toch wel: 3.52! En een doorkomst op 4k van 15.33, ongelooflijk OMG smiley! Ik moest ondertussen wel ontzettend veel moeite doen om het tempo vast te houden, maar in het stadje zelf stond (natuurlijk) meer publiek dat je aanmoedigde. Ineens zag ik in een flits op zo'n 70 meter voor me de snelste dame. Ik wist dat ik haar niet meer in zou halen, maar ik zette alles op alles om nog zo dichtbij mogelijk te komen. Bij de voorlaatste straat van het parcours liep ik nog iets in, maar het verschil was nog steeds zo'n 10 seconden. Ondertussen protesteerden mijn benen en longen tegen deze barbaarse marteling die ik hen liet ondergaan. Na een gruwelijk heuveltje aan het eind van de straat sloeg ik linksaf en zag de finish op minder dan 100 meter. Ik perste er nog een eindsprint uit en kwam behoorlijk vermoeid, maar gek genoeg niet kapot over de finishlijn. Het eerste wat ik deed was op mijn horloge kijken en vervolgens keek ik nog eens drie keer om te bevestigen wat ik de eerste keer had gezien. Dit kon toch niet kloppen? Had ik nu echt een nieuw PR van 19.18 op de klokken gezet? Vol ongeloof strompelde ik verder, liet de chip van mijn schoen afhalen en plofte bij een kraampje neer, waar (een minuutje later) de nummer 6 naast me kwam zitten. We deden allebei ons verhaal, waarbij ik nog steeds dat gevoel van compleet ongeloof over me had. Hoe kon dit? Ik was toch niet in topvorm? Het warmlopen ging toch ook moeizaam? Waar haal ik dit dan in hemelsnaam vandaan? We namen een paar minuten later afscheid, waarna ik op mijn gemak naar m'n auto liep. Daar aangekomen dronk ik een flesje sportdrank gulzig leeg en bracht het thuisfront alvast op de hoogte van mijn prestatie, waarna ik snel op pad ging, zodat ik nog voor de start van de 10k weg was uit Willemstad.

Nu is het ondertussen kwart voor 8 als ik dit typ, zo'n 7 uur dus na mijn ongelooflijke race. De officiële bevestiging is er nu ook in de vorm van de uitslag, waarin ik als 4e heer en 5e overall ben gefinisht met een tijd van 19.22 (4 seconden langzamer dus, maar nog steeds een PR met 3 seconden). Hoe het gevoel nu is? Fysiek is het eigenlijk bizar goed, ik voel alleen een heel klein beetje vermoeidheid in m'n bovenbenen (maar mag het?). Het besef is er nu ondertussen wel gekomen dat ik echt een weergaloze race heb gelopen (voor mijn doen dan) en ik heb dan ook ontzettend veel zin in de rest van het traject richting de Zevenheuvelenloop. Kom maar op!

Running rocks,

Jaco.

Hoe 10 Ellenlange Mijlen uitmonden in 1 Euforisch Moment (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op woensdag 10 september 2014 12:52

Daar staat hij dan, in het achterste gedeelte van het tweede vak. Hij kijkt een beetje schichtig om zich heen, naar zijn medelopers. Gekleed in een korte zwarte broek, een blauwe singlet, rode sportschoenen en korte zwart/grijze enkelsokken valt hij eigenlijk niet eens zo op in de mensenmassa. Hoeveel mensen er zijn? Dat weet hij niet zeker, maar het zullen er vast rond de 5000 zijn, want zoveel stonden er vorig jaar ook bij de start. De man checkt zijn horloge, het is kwart voor 2, zijn hartslag is al aardig aan de hoge kant door de spanning en het warme weer. Hij heeft daar eigenlijk een hekel aan, die warmte, maar hij kan er niets tegen doen. Zoveel mogelijk drinken en het beste ervan maken is zijn enige optie. Dan klinkt er een pistoolschot en heel langzaam komt de menigte in beweging. De man loopt mee en komt steeds dichterbij de startstreep. Na een kleine 3 minuten passeert hij de start en drukt hij een knopje op zijn horloge in. Hij is onderweg!

De menigte loopt over de Burgemeester Brokxlaan, de man loopt ontspannen mee. Die zandloperstart werkt inderdaad erg goed, hij heeft gelijk de ruimte voor zijn pas. In de eerste kilometers is er nog redelijk wat beschutting door de flatgebouwen en bomen die de zon nog enigszins tegenhouden. Dat vindt de man fijn, want zoals gezegd, hij kan niet goed tegen warmte. Alles boven de 15 graden met een stralend zonnetje vindt hij al te warm voor een topprestatie. En toch wil hij die vandaag leveren. Dat PR van 1.12.49 over 10 Engelse Mijlen moet uit de boeken. Ineens schrikt hij, zijn blaas gaat opspelen! Moet hij plassen? Hij twijfelt, maar dan neemt hij een besluit. Hij zal doorlopen, net zoals vorig jaar in Den Haag. Toen verdween het gevoel vanzelf, hopelijk doet het dat nu ook. Hij verzet zijn gedachten weer naar het lopen, zijn ademhaling, alles wat afleidt van de druk op zijn blaas. Het lijkt te werken, binnen de kortste keren is de focus weer helemaal terug. Daar komt de doorkomst op 5 kilometer. Hij ziet de klok net de 24 minuten ingaan, maar dat is de brutotijd. Zijn eigen horloge geeft een ongelooflijke tussentijd aan, 21.10! Dat is ruim 14 per uur, zou hij dit volhouden?

De man blijft stug doorlopen. Hij merkt wel dat hij qua tempo iets terug moet schakelen, 14 per uur over een afstand van ruim 16 kilometer is met dit weer echt gekkenwerk. Hij heeft desondanks de vaart er nog steeds behoorlijk inzitten. Hij ziet het bordje van 6 kilometer, nu nog iets meer dan 10 kilometer te gaan dus. Ineens ziet hij een bekende gestalte voor zich. Hij haalt hem in, hij groet zijn kennis nog even en gaat vervolgens door. De kilometertijden blijven goed op niveau, zo rond de 4.22. Een kilometer gaat wat langzamer, als hij de tijd neemt om rustig een paar bekertjes water te drinken terwijl hij stevig doorwandelt. Hij voelt dat de hitte zijn lichaam weer wat parten gaat spelen, ondanks zijn pogingen om zoveel mogelijk vocht binnen te krijgen via bekertjes en sponzen. Het tempo is nu nog vol te houden, maar gaat zijn snelle start hem opbreken? Hij loopt over de Paleisring, daar waar tot vorig jaar nog de finish was. Hij ziet de klok bij het 10 kilometer-punt de tijd wegtikken, na iets meer dan 46 minuten komt hij er voorbij. Zijn eigen horloge geeft 43.06 aan, prachtig! Terwijl hij doorloopt schiet ineens de gedachte door hem heen dat de eerste toplopers nu wel gefinisht zullen zijn. Bizar eigenlijk, hij is echt heel tevreden met zijn tussentijd, terwijl hij zo'n 6 kilometer achter de toppers aanhobbelt. Maar goed, hij is geen topper en dat is iets wat hem ook een zorg zal zijn.

De beschutting lijkt nu wel steeds iets minder te worden. De man gaat steeds meer zweten en voelt al wat pijntjes in zijn benen opkomen. Er komt weer een drankpost aan, hij neemt weer de tijd om stevig wandelend (7.5 per uur) een paar bekertjes water te drinken. Na een kleine halve minuut voert hij het tempo weer op. De ademhaling gaat ook niet vanzelf meer, hij heeft het ritme al aan moeten passen om voldoende zuurstof binnen te krijgen. Dan komt het lastigste stuk, het rondje om de waterzuivering. De man ziet aardig wat lopers alweer terugkomen, zij hebben dat rondje al gehad. Hij slaat rechtsaf en begint aan het rondje. Hoe ver is het nog? Hij is op 12.5 kilometer, nog ruim 3.5 kilometer te gaan dus. Dan slaat het noodlot toe. De man slaakt een kreet en grijpt naar zijn rechterkuit. Hij slaat voorover en duikt in de berm langs de weg, met zijn hand om zijn rechterkuit. Kramp is absoluut geen onbekende voor hem, maar wat hij nu voelt is haast niet te beschrijven. Het voelt alsof er 1000 messen tegelijk in zijn kuit worden gestoken. Een toeschouwer, die toevallig in de buurt stond komt naar hem toe en vraagt of hij kan helpen. De man strekt zijn been en de toeschouwer duwt zijn tenen naar binnen. Na een minuut lijkt de pijn te verdwijnen en een halve minuut later kan de man opstaan en zijn weg vervolgen na zijn helper te bedanken. Hij kijkt op zijn horloge. Hij is zo'n anderhalve minuut kwijtgeraakt door de krampaanval. Het bordje van 13 kilometer passeert hij na precies 58 minuten, de voorbije kilometer is in 6 minuten gegaan. Hij weet de vaart er weer enigszins in te krijgen, maar hij baalt ontzettend. Een PR zal er nu waarschijnlijk niet meer inzitten, tenzij hij snel genoeg herstelt om het tempo van voor de krampaanval weer te kunnen lopen. Hij loopt verder, tussen hoop en vrees. De doorkomst op 14 kilometer is in 1.02.43, maar hij voelt de druk op zijn kuit alweer toenemen. Hij loopt zo lang als hij kan door, maar ter hoogte van een andere deelnemer die aan het wandelen is gaat ook hij over op een wandeltempo om de kuit nog even wat rust te gunnen. Dit doet hij ongeveer 30-35 seconden, waarna de kuit weer oke voelt en hij weer doorloopt. Dan ziet de man het bord van de 15 kilometer, nog één kilometer te gaan dus! Hij komt door in een tijd van 1.07.41 en met een schok beseft de man dat hij maar één seconde boven het schema van zijn PR zit. Het zit er dus nog wel in! Die wetenschap geeft hem de moed om toch weer te versnellen naar een tempo van ruim 13.5 per uur. Ondertussen zit hij weer midden in de stad en rent hij over straten die hij nog kent van toen hij hier studeerde. Hij ziet de Heuvel, waar een behoorlijke menigte staat. De man kijkt om zich heen. Hier ergens zouden zijn moeder en zus staan om hem richting de finish te schreeuwen. Waar zijn ze? Dan ziet hij ze ineens aan de linkerkant. Ze schreeuwen hun aanmoedigingen naar hem en de man krijgt vleugels voor zijn gevoel. Het is nu nog maar 500 meter, het is nu alles of niks! De man versnelt, hij loopt onder de spoorweg door. Hij ziet de bocht naar links, de laatste bocht, zo weet hij. Hij versnelt uit alle macht en vliegt de laatste bocht door. Hij kijkt op zijn horloge en kan zijn ogen niet geloven als hij zijn snelheid ziet. Zijn kuit protesteert weer, maar hij negeert dat en blijft uit alle macht sprinten. Hij ziet een snelheid van 24 kilometer per uur! Dit heeft hij nog nooit gekund in een wedstrijd. Dan komt hij over de finish, de finishklok geeft 1.15 en een beetje aan. Hij kijkt op zijn horloge en ziet de prachtige cijfers 1.12.12, een nieuw persoonlijk record met 37 seconden!

We zijn nu drie dagen verder en eindelijk had ik genoeg inspiratie om dit verhaal te schrijven. Hoe ik me nu voel? Redelijk goed, de kuit gaf geen problemen meer toen ik gisteren een rondje ging uitlopen. Vanaf nu is het een kwestie van de blik verleggen naar 16 november, op naar de Zevenheuvelenloop smiley.

Tot blogs!

Jaco.

Kilometers wegmalen in Halsteren (8 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 24 augustus 2014 22:09

Dag iedereen, laat ik me eerst even voorstellen. De naam is Hart. Ik ben lid van de allergrootste familie ter wereld, U ziet, ieder mens heeft een Hart. Normaal gesproken doe ik stilletjes mijn werk, maar nu heb ik het lichaam waar ik in huis bereid gevonden om mijn verhaal eens op dat beroemde internet te plaatsen. Ga er dus eens lekker voor zitten en lees verder....

Ik weet niet hoe het bij de rest van mijn familie over de hele wereld gaat, maar ik kan U vertellen dat de persoon voor wie ik klop mij goed verzorgt. Hij is sportief en zorgt er zo voor dat ik steeds sterker word. Ook gunt hij mij voldoende tijd om te herstellen als ik weer eens heel hard heb moeten werken. U ziet, ik leid een mooi leven. Vanmorgen (tenminste, dat denk ik, want een Hart klopt altijd, dus echt besef van tijd heb ik niet) voelde ik me goed en dat was maar goed ook, want ik wist dat ik aan de slag moest vandaag!

Het lichaam was al een paar uur wakker en ik voelde langzaam wat spanning opkomen. Hier reageerde ik op door al wat sneller te pompen en zo de doorbloeding goed te laten verlopen. Ineens ging het lichaam sneller bewegen, zodat ik genoodzaakt was om 2 keer zo snel te gaan pompen om voldoende bloed en zuurstof naar de spieren te transporteren. Desondanks viel dit nog wel mee, 120 slagen per minuut is iets wat ik makkelijk aankan. Na een minuutje of 10 voelde ik het lichaam weer langzamer gaan, dus kon ik het tempo ook weer laten zakken. Toch was ik voorbereid; ik voelde al aankomen dat ik straks nog veel harder aan het werk moest, maar ik was blij met de waarschuwing die mijn eigenaar had gegeven. Dit doet hij trouwens altijd zodra hij veel van mij gaat vragen qua inspanning. Ik voelde ondertussen weer wat spanning, dus ging ik alvast maar weer wat sneller pompen. Niet heel lang daarna (zo'n 100 slagen later) kwam het lichaam weer flink in beweging en moest ik echt aan de bak!

Ik voelde hoe mijn eigenaar er een behoorlijk hoog tempo op nahield, wat aardig wat inspanning vergde. Daarom verhoogde ik mijn slagritme tot zo'n 175 slagen per minuut en voelde ik het zuurstofrijke bloed vanuit mijn kamers naar de spieren stromen die dit het hardste nodig hadden (beenspieren, longen). Ondertussen waren we alweer een minuut of 8 onderweg en had mijn eigenaar zijn tempo gevonden (volgens hem tegen de 14 km/u aan). Even moest ik het slagtempo wat verhogen, toen de beenspieren om meer zuurstof riepen om tegen een licht oplopende straat op te rennen. Zo ging ik de volgende rondes in.

Vanaf de doorkomst op 2 km voelde ik hoe het tempo zich stabiliseerde. Daar was ik heel blij om, want dat betekende dat ik de komende tijd het slagtempo niet hoefde te verhogen. Zo liepen we dan ook door. Wel merkte ik één constante: de laatste 2 minuten in iedere ronde moest ik wat harder werken, omdat het daar dus vals plat omhoog liep (zo noemt mijn eigenaar dat tenminste, vraag me niet waarom). Toch kon ik het tempo en de vraag om zuurstofrijk bloed goed aan, zodat de beenspieren hun werk goed konden blijven doen. Het lichaam wist dan ook de rondetijden heel vlak te houden op 8.40.

Bij de voorlaatste doorkomst begon het toch allemaal wat moeilijker te gaan. De benen en longen schreeuwden om nog meer zuurstof en daarom moest ik het tempo toch nog een klein beetje opschroeven. Ik sloeg nu met ruim 180 slagen per minuut (wat trouwens niet mijn maximum is, ik kan desnoods met 195 slagen per minuut bloed rondpompen) en het bloed dat ik rond pompte nam het lichaam gretig aan. Ik wist nu ook dat het hoe dan ook niet lang meer zou duren. Niet veel later (zo'n 1000 slagen later) was het dan ook ineens voorbij. Ik voelde hoe het lichaam ineens van hoog tempo naar een zeer laag tempo overschakelde. Die gelegenheid nam ik te baat om snel het slagtempo terug te schakelen. Ik had het weer volbracht en nu kon ik gaan genieten van een welverdiende rust. Later begreep ik dat door mijn inspanning mijn eigenaar zeer tevreden kon zijn met een tijd van 43.28 over een afstand van 10 kilometer. Nu heb ik gehoord dat er over twee weken weer een behoorlijke inspanning van mij verlangd wordt, maar daar maak ik me geen zorgen over. Tot zover mijn verhaal, hopelijk heeft U ervan genoten!

Met vriendelijke groet, dhr. Hart.

Heerlijk hollen in Heerle (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op dinsdag 15 juli 2014 01:00

Goed, je bent een loper, je kent je lichaam (denk je), je beperkingen (denk je), maar ook je mogelijkheden (denk je). En toch, zo heel soms, verrast je lichaam ook jou. De ene keer negatief, de andere keer positief, al lijkt dat laatste dan toch wat minder te gebeuren. Maar toch, zo af en toe gebeurt het. Jullie (de mensen die dit verhaal lezen) voelen 'm al aankomen; ik werd dit keer positief verrast. Hoe dan? Lees maar verder, dan zal ik het uitleggen...

De afgelopen weken waren een behoorlijke aanslag op mijn lichaam (maar wel op een leuke manier!). Na de uitputtingsslag in Roosendaal (3 weken geleden) was het zweten geblazen op mijn werk en vanaf 2 juli ging ik met mijn zus 5 dagen naar Rock Werchter. Geweldige optredens, mooie sfeer, maar van hardlopen komt niks in zo'n week en slapen gaat ook niet helemaal vanzelf. Zo'n weekje laat je wel voelen dat je zelf ook al akelig hard door je eigen jaren 30 heen gaat! Toen ik dan ook terug was, had mijn lichaam echt wel even nodig om weer in z'n dagelijkse ritme te komen. Op de vrijdag voor de kermisloop in Heerle voelde ik me dan ook echt niet lekker. Keelpijn, lopende (wat heet, het was eerder een rennende) neus, spierpijn. Je ziet, ik koerste hard af op een griepje. En toch, ik had die kermisloop in Heerle nog niet uit mijn hoofd gezet. 's Avonds nog een aspirientje genomen, uitje naast m'n bed gezet en ik zou wel zien hoe ik me morgen voelde.

De volgende dag kwam ik met een beter gevoel m'n bed uit. Ik was dan wel nog niet helemaal fit, maar de spierpijn was helemaal weg, de keelpijn was veeeel minder en met de loopneus was wel te leven. Gedurende de dag kreeg ik dan ook steeds meer het idee om toch richting Heerle af te zakken. Zonder supporters, maar met een flinke dosis zin ging ik om 17.30 op pad. Ik had me alvast voorgenomen om echt rustig van start te gaan (12.5 per uur). Na een korte, voorspoedige reis was ik om 18.00 al op de plaats van bestemming. Op m'n gemak kon ik me inschrijven, nog wat drinken en even praten met wat kennissen. Op m'n dooie akkertje ging ik warmlopen, waarna al snel de starttijd (19.00) dichterbij kwam. Ik sloot me aan bij het kleine clubje lopers (49 mannen, 10 vrouwen), waarna we stipt om 19.00 op pad gingen.

Als gezegd wou ik rustig van start gaan, gewoon op het gevoel afgaan. Ik was met opzet iets verder achterin gaan staan, zodat ik niet in de verleiding zou komen om met een paar bekenden die normaal net iets harder dan ik gaan mee op te lopen. Dit ging prima, maar toen ik voor de eerste keer op mijn horloge keek na 1 km zag ik een km-tijd van 4.30 staan! Ik kon mijn ogen niet geloven, het voelde zo gemakkelijk en ik had wel wat mensen ingehaald, maar er liepen toch wel een mannetje of 35 voor me. Nou ja, vanaf dat moment nam ik me voor om gewoon zo door te blijven lopen en te kijken of het schip zou stranden en zo ja, wanneer. Ik zag wel een aantal mensen niet al te ver voor me lopen (waaronder de eerste 3 vrouwen), maar waar ik normaal gesproken dan nog weleens een tussensprint plaats om bij zo'n groepje te komen, deed ik dat nu niet. Ik bleef gewoon lekker doorlopen en ik zou wel zien of ik inliep. De derde vrouw in koers had ik snel te pakken en bij het ingaan van de tweede ronde liep ik vlak achter de 2e vrouw. Het eerste rondje van 3.3k ging trouwens in 15.12, waar ik zeer tevreden mee was.

In de tweede ronde bleef het gevoel en het tempo precies zoals het was. Bij het punt van 4 km had ik de 2e vrouw in de wedstrijd ook achter me gelaten, waarna ik op het relatief lastigste stuk (wind pal tegen) steeds dichterbij de snelste dame kwam. Ik versnelde echter niet, zij was juist aan het terugzakken qua snelheid. De fietser die haar begeleidde had mij al dichterbij zien komen en vlak voor het zandpad (dat het lopen altijd wat zwaarder maakt) deelde ik mee dat ik er was, wat een glimlach bij de fietser en mij ontlokte. Binnen enkele meters voelde ik al dat als ik gewoon door bleef lopen, dit groepje niet bij zou blijven. Ik ging er dan ook langs en keek niet meer om. Uiteindelijk zou ik dit groepje pas na de finish terugzien, ruim driekwart minuut nadat ik over de finishlijn was gekomen. Ondertussen was me wel duidelijk geworden dat deze dame voor het eerst een wedstrijd liep, dus respect voor haar debuuttijd (45.41) en haar knappe zege! Ondertussen zat ronde 2 er ook al op en met een doorkomst in 30.06 was ik echt blij verrast. Ik had het wel wat lastiger gekregen door de toch nog wat hoge temperatuur (19 graden), maar ik hoefde nog maar één rondje. Met die gedachte sloeg ik weer rechtsaf, de laatste 3 km in zicht....

In het laatste rondje bleef ik zo vlak als een liniaal lopen. De km-tijden lagen griezelig dicht bij elkaar (langzaamste km in 4.33, snelste in 4.29) en ik raapte langzaam maar zeker nog wat lopers op. Mijn hartslag, die de hele tijd laag in de 170 had gezeten, begon nu wel te stijgen als teken dat het allemaal niet meer vanzelf ging. Desondanks bleef ik stug doorlopen en voor ik het wist ging ik alweer de laatste kilometer in. Ik had nog een drietal mannen voor me lopen en ik voelde dat ik nog wel een lekkere eindsprint in me had. Ik begon langzaam wat te versnellen en net voor de laatste bocht, op zo'n 400 meter voor de finish had ik de achterste van de drie te pakken. Ik gaf hem nog als boodschap mee: "Kom op, we zijn er bijna!", maar aanpikken kon hij niet meer, zeker toen ik echt ging versnellen. Na een kleine knik in de weg zag ik het finishdoek op zo'n 250 meter hangen en plaatste ik mijn ultieme versnelling naar zo'n 20 per uur. Ik haalde de 2 andere mannen ook nog in en liet ze zelfs nog een seconde of 8 achter me! Ik ging over de finish in een tijd van 44.52, waarna ik gelijk doorliep naar het organisatiecomité om te kijken of mijn startnummer me ook nog een prijs had opgeleverd in de loterij. Tot mijn verrassing was dit ook zo (een bakje aardbeien), wat ik gelijk mee kon nemen naar mijn auto. Ruim een half uur later was ik alweer thuis, waar ik nog snel een douche kon pakken en een hapje kon eten, om vervolgens nog in de kroeg naar Brazilië-Nederland te kijken! Een uiterst geslaagd dagje dus smiley.

Nu is het ondertussen alweer dinsdag. Ik voel me redelijk goed en ga met frisse moed verder met een schema wat me naar een goede tijd moet brengen bij de Tilburg Ten Miles. Iedereen bedankt voor het lezen en hopelijk tot het volgende (positieve) blog!

Geniet van het lopen, Jaco.

De grens opgezocht in Roosendaal (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op woensdag 25 juni 2014 21:33

Hardlopers heb je alle soorten en maten. De één is lang, de ander kort. De één loopt graag over geasfalteerde snelle parcoursen, de ander zweert bij trails over smalle bospaadjes, dwars door de duinen en alles wat maar in de natuur te vinden is. De één loopt het lekkerst in een zonnetje met een temperatuur van 20 graden, de ander kan juist het beste uit zichzelf halen onder helse weersomstandigheden (sneeuw, regen, temperatuur rond het vriespunt). Wat ik voor loper ben? Zo'n (relatief) lange gast, die graag over asfalt scheurt met een temperatuur van zo rond de 10 graden en eventueel wat regen. En laat dat weertype nou afgelopen weekend compleet niet te zien zijn......

Na de generale repetitie in Standdaarbuiten (beschreven in mijn vorige blog) was het dit weekend dan tijd voor mijn hoofddoel van dit voorjaar/begin zomer, de 10k in Roosendaal. Voorafgaand aan deze wedstrijd had ik redelijk lekker getraind, maar helemaal zeker van mijn vorm was ik toch niet. Toen ik de week van tevoren ook zag dat het op de wedstrijddag zo'n 20 graden zou worden met weinig bewolking, werd mijn humeur er niet beter op. Alles boven de 16 graden vind ik al warm en het zonnetje zou eigenlijk vrij spel hebben. Ik ging dan ook met aardig wat twijfels naar Roosendaal. Zou dat pr van 41.48 onder deze omstandigheden te verbeteren zijn? Ik probeerde me mentaal erop voor te bereiden dat het lastig zou worden, maar dat ik de vorm had om het te kunnen. Zo ging ik op zondag op weg naar Roosendaal, met moeder als trouwe supporter.

Na de gebruikelijke riedel (vlotte rit, startnummer ophalen en warmlopen) zocht ik al snel het startvak op. Vorig jaar had ik dat namelijk vrij laat gedaan, met als resultaat dat ik de eerste kilometer moest zigzaggen als een idioot om enigszins door te kunnen lopen. Het voelde warm aan, maar toch besloot ik om op pr-tempo weg te gaan (4:11/km). Om half 5 klonk het startschot en gingen we op pad. Ik kon tevreden zijn met mijn vroege gang naar de start, want nu kreeg ik al vrij snel de ruimte voor mijn paslengte (die toch al snel 1.5 meter per pas is). De eerste kilometer ging dan ook keurig netjes in 4.11. Daarna bleef ik stevig doorlopen en kon ik op de heenweg het tempo goed vasthouden. Toch merkte ik al na 3 km dat het zwaar zou worden. Ik zweette als een otter en de bovenbenen gingen al snel vollopen. Toch wist ik het tempo vast te houden en na kilometers van 4.04, 4.07, 4.06 en 4.07 rondde ik het keerpunt met een fantastische tussentijd van 20.35! De terugweg zou echter een heel lastig verhaal worden, want mijn ademhaling ging ook lijden onder de warmte.

Vlak na het keerpunt voelde ik al dat het tempo wat ik tot dan toe aanhield bijna onmogelijk zou blijken om tot de finish vol te houden. Er schoot van alles door me heen, maar de hoofdgedachte was dat ik helemaal stuk ging en dringend behoefte had aan nog meer water en verkoeling. Na 6.5 km ging dan ook echt het lichtje uit. Ik moest terugschakelen naar een tempo van tussen de 11 en 12 per uur, waardoor de 7e km in een tijd ging van 4.58, zodat mijn pr in één klap uit zicht was. Ik had het 7 km-punt nog wel binnen het half uur bereikt (km 6 ging namelijk in 4.16), maar een versnelling zoals vorig jaar zat er absoluut niet meer in. De kilometers 8 en 9 leken nu eindeloos te duren, maar gingen gezien de omstandigheden met tijden van 4.40 en 4.34 nog niet eens zo slecht. Zo voelde dat echter niet voor mij, ik had zolang alles gegeven om dat pr uit de boeken te schrappen dat dit een bittere teleurstelling was. In de laatste kilometer zag ik wat mensen die me hadden ingehaald net voor me hangen en nog één keer haalde ik het beste uit mezelf om in ieder geval met een wat beter gevoel over de finish te komen. Ik perste er in de laatste 400 meter nog een flinke sprint uit en haalde nog een paar voorliggers in, maar werd ook nog door één jong gastje met een ziedende sprint ingehaald (en ik liep al dik 21 per uur!). Uiteindelijk kwam ik totaal versleten in een tijd van 43.25 over de streep, zodat mijn pr met 1.37 buiten schot bleef. Na flink wat water te hebben gedronken en nog even wat nagepraat te hebben met moeders (die al verwacht had dat de pr-missie onhaalbaar zou zijn), liep ik terug naar het Kellebeek-college om me om te kleden en vervolgens naar de auto te lopen en de reis huiswaarts aan te vangen. Ondertussen was de temperatuur vast komen te staan op 21 graden, echt te warm voor mij dus als hardloper!

Ondertussen is het nu alweer woensdag. Gisteravond heb ik bij een lekkere temperatuur van 16 graden, een bewolkte lucht en een fris windje (kracht 3) lekker uitgelopen. Aan mijn vorm lag het echt niet afgelopen zondag, want 7.5 km met een gemiddelde van 12.5 per uur lopen, waarbij je hartslag niet hoger gaat dan 146 is echt heel goed naar mijn maatstaven! Nu even een paar weekjes rustig aan, dan misschien op 12 juli toch nog maar een 10k in Heerle lopen om het goede gevoel terug te krijgen en dan gaan voorbereiden op Tilburg, waar ik op 7 september de 10 Engelse Mijl ga lopen.

Enjoy your summer!

Hard hollen met een hart op hol in Standdaarbuiten (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op vrijdag 30 mei 2014 12:49

Nee, niet schrikken, beste bloglezer, ik heb niet ineens hartproblemen ontwikkeld, ook al doet de titel het ergste vermoeden. Ik zocht alleen een kop die de lading van het volgende stukje het best zou dekken en dit kwam (ondanks de licht overdreven dramatische woordkeuze) het meest in de buurt. Nou goed, genoeg slap gezwetst nu, tijd voor het daadwerkelijke wedstrijdverslag!

Ik zou dus voor het derde jaar op rij in Standdaarbuiten gaan meedoen aan de Hemelvaartswedstrijd. Grappig detail bij deze is dat ik ieder jaar steeds een wat kortere afstand ben gaan lopen. Twee jaar geleden liep ik hier 15 km, omdat het een goed laatste testmoment was op weg naar mijn eerste HM. Vorig jaar had ik me ingeschreven voor de 10.2 km, want ik was toen net weer een paar weken rustig begonnen na een week griep. En dit jaar? Nou ja, dit jaar ging ik voor de 5.4 km, omdat dit een mooi testmoment zou zijn zo halverwege mijn trainingsschema voor de 10k in Roosendaal, waar ik mijn pr hoop aan te vallen. Nu zie ik een aantal lezers de wenkbrauwen fronsen: wat zijn dat voor rare afstanden, 5.4 en 10.2 km? Nou, dat zit zo, vanaf de start loop je met een klein lusje naar de finishlijn, die je na 600 meter passeert. Vervolgens loop je 1,2 of 3 rondjes van 4.8 km, zodat je aan de betreffende afstanden komt. Ik ging dus voor de kortste variant.

Gistermorgen met zus Nelieke en goede vriendin Karin (net als vorig jaar) afgezakt naar Standdaarbuiten, waar ik na een korte rit de auto aan de rand van het dorp parkeerde. Vervolgens op m'n gemak naar de voetbalkantine gelopen, m'n startnummer opgehaald, even omgekleed (hartslagband omgedaan) en dan op m'n gemak warm gelopen. Het voelde ondanks de eerdere berichten toch wel wat benauwd aan, maar we moesten het er maar mee doen. Nog even een paar bekenden gesproken (Miranda en Daaf) en vervolgens naar de start. Ik had me voorgenomen om dicht bij goede kennis Daaf in de buurt te blijven, dan wist ik zeker dat ik in de buurt van mijn streeftijd van 22 minuten zou komen. Om 13.30 ging dan het startpistool af en stoven we vooruit, op weg naar de eerste doorkomst bij de finish!

Al in het lusje voor de doorkomst bij de finish voelde ik dat het vandaag absoluut niet vanzelf zou gaan. Mijn hartslag (die voor de start al behoorlijk hoog was met waarden vlak onder de 100) schoot omhoog naar dik in de 170, en daar zou 'ie vandaag ook niet meer onder duiken. Sterker nog, toen Daaf naast mij kwam lopen na een kleine kilometer gaf mijn horloge al een hartslag aan van 183! Nou ging die eerste kilometer ook behoorlijk hard (4.00 precies), maar dit was wel erg hoog. Vervolgens gingen we naar links, om het fietspad te pakken dat vals plat omhoog richting de snelweg loopt. Hier moesten Daaf en ik het tempo iets laten zakken naar ruim 14 per uur, want er was nog een lange weg te gaan (en voor mijn kompaan helemaal, die de 15 liep). Eenmaal op het viaduct aangekomen konden we weer linksaf om met een bocht weer flink af te dalen. De 2e kilometer was ondertussen afgelegd in een tijd van 4.14, verstandig teruggeschakeld dus. Daarna begon het liedje echter weer van voren af aan en mochten we de volgende 300 meter weer een stukje klimmen. Op dat moment was mijn hartslagband al van mijn borstkas gezakt richting mijn buik door het vele zweet dat ik over mijn lichaam voelde stromen. Desondanks gaf hij nog steeds braaf alle data door, waaronder mijn hartslag (188 op dat moment!). Ik rende met mijn haas (ook al voelde hij dat zelf niet zo, zo vertelde hij later) en een bekende 60+-atleet het achterste deel van het parcours op, waar we de wind in de rug en de schaduw van de vele bomen over de weg hadden. Ik was op de helft.....

Het tempo bleef in de derde kilometer hoog. Ik zag constant een tempo van 4.00 of 4.05 staan op mijn horloge, terwijl we richting de drank- en sponspost holden. Kilometer 3 ging dan ook in 4.03, maar daarna ging het even mis voor mij. Ik wou een spons pakken, maar mijn metgezel die vlak voor mij liep pakte ook een spons aan en de enige dame die deze aangaf had geen tijd meer om mij nog snel een spons aan te reiken. Ik moest dus verder zonder enige vorm van verkoeling, want het bekertje water wat ook gepakt kon worden vond ik te lastig om wat nuttigs mee te doen. Door dit voorval viel ik heel even wat terug in tempo en zo gebeurde het dat ik mijn medelopers ineens een meter of 10 voor me zag. Ik voelde toen al dat ik niet meer terug zou kunnen komen in hun spoor, maar nam me voor om ze constant in het zicht te houden. Ondertussen was de hartslag nog verder gestegen naar maar liefst 193 slagen per minuut en zo ploeterde ik voort. Ik dacht nog even aan mijn looptijden-kameraad Matthijs, die op hetzelfde moment als ik in Vleuten aan het afzien was over 7.5 kilometer, waar we van tevoren nog een beetje lollig over hadden gedaan in de trant van: "Gedeelde smart is halve smart." Ik bleef doorhollen, sloeg weer linksaf en ging de laatste strook voor binnenkomst in het dorp op. Al snel kwam ik op het 4k-punt, waar ik de snelste dame inhaalde en haar vervolgens gelijk achterliet. De klinkers in het dorp, die redelijk ongelijk liggen, leken nu nog zwaarder dan anders! Zo ging ik zwaar ademend, met een hartslag die constant rond de 190 bleef hangen, maar wonder boven wonder wel met een gevoel dat ik alles redelijk onder controle had (ik liep mezelf niet over de kop) de laatste kilometer in. Vlak voor het opdraaien van de Markt kwam dan het 5k-punt en dat passeerde ik in een tijd van 20.43 (zo constateerde ik later). De laatste 400 meter perste ik alle energie die ik nog in mijn lichaam had zitten eruit, maar echt veel sneller ging het niet meer. Ik kon net 16 per uur op de klok krijgen, waar ik normaal toch wel 18 of 19 per uur in een eindsprint kan halen. Na een laatste aanmoediging en compliment van mijn zus en vriendin kwam ik over de finishlijn in een tijd van 22.13, waarna ik langzaam verder strompelde richting de kraampjes om mijn startnummer in te leveren en wat drinken te pakken. Vervolgens liep ik naar mijn supporters, pakte mijn tas en deed mijn verhaal terwijl we naar de voetbalkantine liepen, waar een welverdiende douche op mij wachtte. Na het douchen was het spullen pakken en doorrijden naar Bergen op Zoom, waar ik de middag verder heb doorgebracht bij een klein (gratis toegankelijk) festival. 's Avonds nog even de kroeg induiken zorgde voor een geslaagd einde van de dag!

Nu is het ondertussen alweer bijna 24 uur geleden dat ik van start ging. Ik zit met een tevreden gevoel terug te kijken op de wedstrijd van gisteren, die me weer wat meer inzicht heeft gegeven in mijn vorm op weg naar Roosendaal. Ik ga voor een tijd onder de 40 minuten, maar zal niet teleurgesteld zijn als dat niet haalbaar zal blijken. Dat pr gaat er komen, dat voel ik!

Enjoy your summer and keep on running!

Never alone in Rotterdam (7 reacties)

Gepost door Jaco Rip op maandag 14 april 2014 15:41

Rotterdam. Het ultieme doel voor heel veel hardlopers in Nederland. 42.195 meter. De Kuip, Ahoy, de Eramusbrug (2x), de Kralingse Plas, de Coolsingel (ook 2x). Stuk voor stuk begrippen in de marathonwereld. En die ging ik dus lopen met mijn debuut op de klassieke afstand. Je zal maar een hobby hebben!

Zondagochtend ging om 06.30 de wekker. Bizar vroeg voor mij in een weekend, maar je moet wat voor je doel overhebben. Ontbijten, laatste spullen in de tas doen, nog een keer checken of je echt alles hebt en dan om 7.15 in de auto stappen met moeder en zus, op naar Bergen op Zoom om de trein daar te pakken. Ruim op tijd op het station, 20 minuten voordat de trein kwam. Stiekem was het nog best wel fris! Gelukkig kwam de trein keurig op tijd en zaten we om 08.00 erin. De NS had er alleen geen rekening mee gehouden dat er zoveel marathonlopers uit Zeeland zouden komen, de trein was behoorlijk vol! Ze hadden er best nog wel een treinstel bij kunnen plaatsen. Maar goed, we zaten (niet bij elkaar, maar ach). Een klein uurtje later waren we dan op Rotterdam Centraal, op naar de Coolsingel!

Eerst naar het WTC voor mijn startnummers. Dat vond ik wel tamelijk onhandig, je moest eerst naar de Coolsingel en daarna teruglopen naar het Stroveer voor de kleedgelegenheid. Omgekleed en wel stond ik een kwartier later voor mijn supporters, die me nog even hielpen met de startnummers. Daarna werd het tijd om af te zakken richting het startvak Envelope, nog even een sanitaire stop te maken en dan het vak in. Dan wachten op de start, wat duurt dat toch lang! Ik had er zin in, ik wou rennen. Lee Towers zingt ons nog toe: You'll never walk alone. Dat hoop ik ook, Lee, maar laten we het rennen maar zo lang mogelijk proberen vol te houden, het liefst tot aan de finish! Dan is blijkbaar het kanon afgegaan, we mogen op weg.......

We rennen over de Coolsingel met z'n allen. Wat een drukte! Daar komt 'ie al, de Erasmusbrug. Ik ben de ruimtes aan het opzoeken om evt. te passeren. Het gaat ok, ik lijk al snel m'n cadans te vinden. De kilometertijden wijzen dat ook uit, laag in de 5 minuten, prima! Voor ik het weet zie ik de Kuip aan de horizon opdoemen. Daar is het 5km-punt, m'n tijd is 25.21, ik kachel lekker door.

We gaan nu nog iets verder naar het zuiden, alvorens we naar het westen afbuigen. Het tempo zit er nog steeds lekker in. Ik voel me goed, maar dat is logisch. Dit is altijd het punt waar ik goed opgewarmd ben en het lopen vanzelf lijkt te gaan. Ik denk alleen wel na over het laatste deel straks: Zou ik dit tempo wel vol kunnen houden? Ga ik niet te hard? Voor ik het weet lopen we onder station Lombardijen door, het 10km-punt komt eraan. Mijn hemel, wat is het druk bij de drankpost! Ik besluit even te wandelen om op m'n gemak een bekertje water en sportdrank te kunnen drinken. Daardoor heb ik ook verval in mijn laatste km, maar dat maakt me niet uit. Liever nu de tijd nemen dan op het eind tijd verliezen! Doorkomst in 51.40, op naar Ahoy!

Het volgende blok vlieg ik. De hartslag is perfect onder controle, het pastempo is constant, de ademhaling gaat soepeltjes. Dit is nu wat je zou noemen een runners high, het gevoel dat je dit tempo eeuwig vol kan houden. Ik passeer ondertussen aardig wat mensen, het kost me geen enkele moeite. Ik weet dat het nog heel ver is, maar o, wat voel ik me goed! In no-time kom ik langs het 15km-punt, wat is mijn tijd? Fantastisch, 1.16.39!

Daar komt de volgende bezienswaardigheid alweer aan, sportpaleis Ahoy. Ik zie ineens aan de rechterkant van de weg mijn zus en moeder staan, ze moedigen me aan. Ik roep terug dat het geweldig gaat. Met een kleine glimlach op m'n gezicht loop ik verder. Wat gaaf dat ze daar stonden! Ik had gehoopt dat ze net voorbij het HM-punt zouden staan, maar dat ze al bij Ahoy stonden vind ik geweldig. We lopen ondertussen nog steeds naar het westen, ook al hadden we natuurlijk de hele lus om Ahoy en Zuidplein heen. De volgende afslag komt eraan, we gaan noordwaarts over de Groene Kruisweg. Ik hoor mijn naam ineens roepen, verrek, is dat Renate? En zie ik daar dan ook Mario? Zouden die dan voor Jurgen (kennis en even groot loopfanaat) zijn gekomen? Nou ja, daar kom ik misschien later wel achter. Blok 4 zit er weer op, de doorkomst op 20k is in 1.41.05. Gaat lekker zo!

Ik zie het HM-punt al in de verte. Ik kijk op mijn klokje, wat lig ik goed op schema. Ik richt mijn blik weer omhoog, wtf? Er steekt iemand vlak voor mijn neus over! Ik weet nog net uit te wijken, maar moet die onverlaat nog wel een beetje wegduwen, anders klap ik nog half tegen hem aan. Wat een idioot! Mijn ritme is even weg, mijn hartslag is in één klap 10 slagen hoger. 500 meter verder heb ik gelukkig alles weer onder controle. We slaan linksaf, de Laan van Zuid weer op. Anderhalf uur geleden liep ik hier ook, maar dan de andere kant op. We gaan dus ook weer richting de Erasmusbrug, ik zie hem al liggen. Ineens voel ik aandrang, ik moet plassen. Ik zie nergens een dixie, nou ja, dan maar even op deze open vlakte. Na de gedwongen sanitaire stop pak ik m'n tempo weer op en loop verder. Het 25km-punt ligt net voor de brug, ik passeer het in 2.06.48. Doorgaan nu!

Daar is 'ie dan, de Erasmusbrug. Ik loop hier nu voor de 2e keer omhoog, de toppers zijn als het goed is al binnen! Wat zou de winnende tijd zijn? Zou het parcoursrecord zijn gesneuveld? He, weer een bekend gezicht! Loopmaatje Nick (voordat hij tenminste verhuisde) staat op de brug. Hij loopt een stukje met me op, hij vindt het tempo er goed uitzien, hij vindt mij er ook goed uitzien, thnx Nick! Ik zeg dat ik me nog behoorlijk goed voel, maar dat het moeilijkste natuurlijk nog moet komen. Hij sprint vooruit en maakt nog een paar foto's (die ik later via Whatsapp te zien krijg) en vertelt me dat moeder en zus waarschijnlijk nog op Blaak staan om me aan te moedigen. Ik loop verder, vlak voor de Coolsingel is het eerst naar links en dan 180 graden keren om richting de Kralingse Plas te gaan. Ik zie mijn trouwe supporters niet, maar goed, ik zie ze straks wel bij de finish. Ik loop door en zie het 30km-punt komen. Doorkomsttijd is 2.31.39, fantastisch!

Dan komt nu het zware stuk, de laatste 12k, hopelijk kan ik het in een uur afleggen. De pijntjes beginnen langzaam wat heftiger te worden, ik voel m'n hamstrings al wat protesteren en m'n knieën hebben ook hun beste tijd gehad. Ik zie al heel wat lopers langs de kant van de weg strompelen, zij kunnen gewoon even niet verder met lopen. Dat is voor mij ook altijd zwaar in mentaal opzicht, je bent zo geneigd om ook eventjes te gaan wandelen. Ik zet echter door, mede geholpen door de verversingspost na ruim 32k. Hier worden gelletjes uitgedeeld, die ik dan ook aanpak en gretig naar binnen werk, gevolgd door een paar slokken water. Het gaat nu allemaal wel akelig veel pijn doen. Kan ik het nog volhouden? Ik tel de kilometers af naar de volgende verzorgingspost (op 35k), daar kan ik weer even wat rust pakken en wat water en sportdrank. Daar is het 35km-punt alweer, ik kom door in 2.57.03, uitstekend! Nu het allerzwaarste gedeelte, hopelijk kan ik door blijven lopen.

Het laatste blok van 5 km is ingegaan. Zo ver heb ik nog nooit gelopen. Mijn benen protesteren aan alle kanten, ik voel iedere keer dat ik land een steek achterin mijn bovenbenen. Het lijkt erop dat ik kramp ga krijgen, toch loop ik zo goed en zo kwaad als het kan nog door. Net voorbij het punt van 36 km is het dan toch echt gedaan, ik moet stoppen en stretchen. Ik baal wel, maar hou de moed erin, met de hulp van het fantastische publiek. Ze slepen je echt door de moeilijke momenten heen, ze snappen dat je even echt niet meer hard kunt lopen, maar moedigen je aan om na het stretchen toch weer de vaart erin te krijgen. Helaas lukt dat voorlopig niet echt meer. Ik moet iedere kilometer een keer naar de kant om te stretchen, met als gevolg dat de het laatste blok van 5k eindeloos lijkt te duren. Daar komt dan eindelijk het 40km-punt! Hoeveel tijd heb ik verloren? Ga ik nog wel een fatsoenlijke tijd neerzetten? Wat maakt het eigenlijk ook uit, het belangrijkste is dat je nu gaat finishen! Mijn doorkomst (zo blijkt later) op 40k is in 3.27.27, de laatste 5k zijn in iets meer dan een half uur gegaan. De laatste loodjes nu, op naar de Coolsingel!

Daar komen de kubuswoningen. Een uur geleden ging ik hier nog relatief soepel onderdoor, maar nu is het beste er al lang en breed vanaf. Toch lijkt het erop dat ik ergens diep in mijn lichaam toch nog wat reserves had. Het lopen gaat in ieder geval weer in een fatsoenlijk tempo. Ik ren de Blaak op, ik zie het bord van de laatste kilometer! Komop nou Jaco, nog even volhouden, je bent er bijna! Je gaat je allereerste marathon uitlopen smiley. Ik voel me trots van binnen, de toeschouwers blijven geweldig. Ik hoor een aantal keer mijn naam geroepen worden met de boodschap dat ik er bijna ben. Dan komt het moment, ik draai rechtsaf de Coolsingel op. Ik krijg gelijk kippenvel bij de orkaan aan geluid van de toeschouwers. Ik zie de finish en vlak daarvoor nog de bordjes met 200m, 150m, 100m. Een overweldigend gevoel maakt zich van mij meester, dit is ongelooflijk! Ik ga de marathon uitlopen! Ik loop in een golf van emoties naar de finish, ik grijp met mijn handen naar mijn hoofd, ik sla ze voor mijn gezicht, ik kan niet geloven wat er hier allemaal gebeurt! Ik kom over de finish, helemaal kapot, maar intens gelukkig. Ik strompel verder, echt alles doet pijn. Ik krijg een medaille, ik pak een banaan. Daar staan mijn moeder en zus achter het hek, ik loop (nou ja, loop) naar ze toe. Ik vertel hoe ik me voel, wat er in de laatste kilometers allemaal is gebeurd, zij luisteren aandachtig en geven me nog een flesje water. Ik loop verder, krijg nog een flesje energiedrank, waarna ik éénmaal buiten het hek met mijn familie wordt herenigd. We lopen heel langzaam naar de kleedtent, waar ik me omkleed en mijn spullen pak. Vervolgens kom ik mijn brother-in-arms Jurgen nog tegen, die een kwartiertje na mij is gefinisht. We doen allebei weer even ons verhaal, wat we later nog even kunnen doen als we op Rotterdam Centraal staan te wachten op onze trein.....

En nu is het alweer maandag 14 april en zit ik op mijn vrije dag dit verhaal te typen. Ik ben een hoop wijzer geworden van mijn avontuur gisteren: dit ga ik de komende jaren dus echt niet meer doen, een marathon begint inderdaad pas echt na 32 km en de aankomst op de Coolsingel is inderdaad een KIPPENVEL-moment! Nu ga ik een paar weken rust nemen, om me dan weer eens te richten op het snelheidswerk. Op naar de 10 km binnen 40 minuten, keep on running everybody!

Groeten, Jaco.

Auw, auw, Den Haag........ (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 9 maart 2014 23:21

Als schrijver van blogs maak je regelmatig wat onderscheid tussen je pennenvruchten. Je kunt wel roepen dat ieder verhaal even bijzonder voor je is, maar (in het geval van deze schrijver) dat is lang niet altijd zo. Sommige blogs lees je zelf graag nog weleens terug, maar soms zet je zelf iets op internet waar je liever niet al te vaak aan herinnerd wil worden. Dit wordt zo'n verhaal.

Wat was er aan de hand? Nou, vandaag was het weer tijd voor de grootste halve marathon in dit kikkerlandje, de CPC. Deze keer niet mijn hoofddoel na een voorbereiding van 3 maanden, maar nu de laatste tussenstop voor de marathon in Rotterdam over 5 weken. En o, wat waren de voortekenen goed! De laatste training ging als een zonnetje, en dat zonnetje zou deze zondag ook vrolijk zijn gezicht laten zien en zorgen voor een temperatuur van 15 graden (dat werd er tenminste op vrijdag gezegd). Alle seinen stonden dus op groen voor een nieuw PR!

Dan nu de dag van vandaag. Vanmorgen lichtelijk nerveus opgestaan. Hoe goed je jezelf ook voelt, toch is er altijd die onzekerheid: Gaan je benen daadwerkelijk meewerken? Wordt het niet te warm? Ach, ik hoef niemand hier meer te vertellen hoe dat werkt. Om 11 uur op reis gegaan richting Den Haag en 2 uur later gearriveerd. Let's get ready to run!

Ik was er. Het Malieveld was omgetoverd tot enorme mierenhoop met aardig wat tenten en gruwelijk veel lopers. Eerst omkleden, was zo gebeurd. Horloge activeren en vervolgens een beetje schrikken, waarom zit die hartslag al zo hoog? In de 80, terwijl ik normaal onder de 60 zit. Ben ik dan zo nerveus? Of ligt het aan de warmte? Een beetje staan kletsen met supporters moeder en zus, maar die hartslag wil maar niet zakken. Langzaam tikt de tijd door naar 2 uur, maar de hazen waar ik achteraan wil zie ik maar niet. Ze zouden toch bij de ingang staan? Om 2 uur dan toch maar naar mijn startvak (in dit geval B). Verrek, staan ze daar! Nou ja, nog even een beetje warmlopen, want zonder enige activiteit het vak in lijkt me geen goed idee. Wat is het al warm trouwens! Hoor ik het nou goed, er wordt al gerept over 18 graden. Dat vind ik wel wat warm. Hopelijk krijg ik er geen last van. Hoe laat is het? Oh, 5 voor half 3. Nog even aftellen en daar gaat het startschot, we zijn weg!

We stuiven de Koningskade af, ik probeer zo dicht mogelijk bij de tempomakers te blijven. Dat gaat nog niet makkelijk, ook al is de eerste startgolf veel rustiger dan de tweede, toch lopen er toch nog wel een paar duizend man en vrouw rijen dik over straat. Km 1 gaat hard, 4.24. Nou ja, de hazen zullen straks wel wat minderen. Het is nog constant opletten waar je loopt, veel ruimte heb je niet, maar gelukkig gaan de mensen om je heen meestal in het zelfde tempo. De hazen blijven een meter of 10 voor me uitlopen, maar ik heb het idee dat het wel erg hard gaat. Daar is km 2 alweer! Tijd: 4.18? Dat is 14 per uur! Ik ga zelf maar gas terugnemen, want die hazen blijven maar doorstampen. Zo gaat het lekkerder. Lekker 4.30 als km-tijd aanhouden en dan gaat het vast goedkomen. De kilometers komen een klein beetje makkelijker. Wat is het trouwens inderdaad warm, ik begin alweer dorst te krijgen! Nog even volhouden Jaco, op 6k staat de eerste verzorgingspost. Nu eerst naar de doorkomst op 5. Daar is 'ie, wat is mijn tijd? 22.04, dat komt natuurlijk door die eerste kilometers. Hopelijk hou ik dit vol tot het eind, ik kachel door.

Nu het tweede blok, kijken hoe het zal gaan. Daar komt de drankpost aan, ik pak twee bekertjes water. Wat een gedrang zeg! Iedereen loopt schots en scheef door elkaar heen om maar drinken te bemachtigen. Het eerste bekertje drink ik helemaal leeg, het tweede voor de helft. De rest gooi ik over mijn hoofd voor de meeste verkoeling, de spons gebruik ik ook. Het gevoel lijkt wat beter te worden. Zie ik daar al mensen wandelen? We zijn nog maar net op een derde van de afstand! Het is wel erg warm, maar om dan nu al te wandelen.....De kilometers gaan relatief makkelijk, maar mijn hartslag is wel erg hoog. Hij zit al een paar kilometer vlak onder de 180! Dit wordt nog een lange middag op deze manier. Gelukkig hebben we in dit gedeelte van het parcours aardig wat beschutting van de bomen en gebouwen langs het parcours. Volgens mij ben ik bijna bij 10k. Yes, daar is 'ie, en de 2e drankpost als bonus! Gelukkig, ik heb namelijk alweer aardig wat dorst. Doorkomst op 10k in 44.50, met 2 bekertjes in de hand. Hoe lang houd ik dit vol? Het is de grote vraag.....

Ik loop door, tussen de gebouwen van Scheveningen door. De beschutting wordt minder, maar het water zorgt weer voor wat verkoeling. Ik moet wel zeggen dat het echt niet gemakkelijk gaat. Het tempo zit nog wel op ruim 13 per uur, maar de hartslag is ondertussen de 180 ingedoken. En dan te bedenken dat mijn max zo rond 190 ligt! Ik kijk weer op mijn horloge, 12k zit erop, 54 minuten onderweg. Waar zouden de toppers zitten? Zitten zij alweer op het laatste stuk richting Malieveld? Natuurlijk Jaco, die gasten zijn toppers, ze zijn waarschijnlijk over 5 minuutjes wel binnen. Ik houd m'n horloge nauwlettend in de gaten. Kijk eens aan, ik ben een uur onderweg en heb 13.4 km afgelegd. Als ik dit volhoud komt er een nieuw pr aan. Man man, wat gaat het toch moeizaam! Kom op, Jaco, hou vol, je doet het fantastisch! Dat denk ik niet alleen, een aantal (wildvreemde) mensen langs de kant schreeuwen het me ook toe. Daar komt dan het breekpunt, de loodzware Strandweg. Doorkomst op 15k? 1.07.30!

Mijn hemel, wat is die Strandweg toch zwaar! Er staat wel veel minder wind dan vorig jaar, maar de warmte vergt het uiterste van mijn geteisterde lichaam. Een dikke kilometer terug pakte ik nog twee bekertjes water en die dronk ik helemaal leeg, maar ik heb nu eigenlijk alweer dorst. Jammer Jaco, hier zul je het mee moeten doen. Eindelijk, daar is de afslag naar rechts! Ik stort me naar beneden, de (relatieve) koelte in tussen de hogere gebouwen. Hoever ben ik nu? 17k, en ik ben 1 uur en 16 minuten onderweg. AUWWWWWW! Mijn kuiten! KRAMP! Ik moet stoppen, anders scheur ik zo dadelijk nog iets. Ik strompel naar de kant en probeer te stretchen. De kramp lijkt weer te verdwijnen. Ik loop weer naar de weg en ga voorzichtig weer lopen. Het tempo is helemaal weg, ik kan niet harder dan 11 per uur op dit moment. Links en rechts wordt ik ingehaald. Ik ben teleurgesteld, ik ben kapot. Mijn kuiten blijven zeuren, ik moet weer stoppen en stretchen. Met horten en stoten loop ik door. Hoe ver is het nog? Nog een kleine 2 km. Nee he, daar komt de volgende krampaanval! Ik moet weer stoppen. Daar gaat mijn goede tijd. Ik zet me er nog een keer toe om te gaan lopen. Ik zie de gebouwen bij het Malieveld weer dichtbij komen. Ik zie de laatste bocht. Waar staan Nelieke en moeders? Ik zie ze nog niet. Ik ga voor de laatste keer linksaf, ik zie de finish in de verte. Waar staan Nelieke en moeders? Daar staan ze! Ze moedigen me nog één keer aan en ik zet voor de laatste keer aan. Wat voor tijd staat er op de klok? Ik zie 1.39.21 als ik onder de finishboog doorkomen. Ik reken uit dat ik 38 seconden na het startschot over de startstreep ben gekomen, want mijn horloge geeft 1.38.43 aan. Licht teleurgesteld strompel ik verder, ik krijg een medaille, ik pak flink wat drinken. Dan kom ik mijn trouwe fans tegen bij de tasseninname, ze vangen me op. Ik doe mijn verhaal, zij luisteren en spreken me moed in. Vervolgens kleed ik me om en gaan we gezamenlijk naar het station, Den Haag achter ons latend.....

Nu zit ik weer thuis. Het is kwart over 11 en dit blog nadert zijn eind. Ik heb ondertussen via Facebook al heel wat positieve reacties en aanmoedigingen gehad van vrienden en kennissen, wat mij veel goed heeft gedaan. Ook al ging het niet zoals ik gehoopt had, toch kan ik uit deze ervaring weer veel leren. Nog 5 weken te gaan tot Rotterdam, ik ga ervoor!

Met vriendelijke loopgroet, Jaco.

Via Bergen en Den Haag naar Rotterdam (1 reactie)

Gepost door Jaco Rip op woensdag 19 februari 2014 21:19

Toch gek, hoe snel tijd voorbij lijkt te gaan af en toe. Voor m'n gevoel ben ik nog maar net begonnen aan m'n voorbereidingsschema voor de marathon, maar ondertussen ben ik alweer bijna 2 maanden onderweg. Hoe het gaat tot nu toe? Nou ja, ik denk wel oké, maar aangezien ik nog niet echt veel ervaring heb met voorbereiden op een marathon (lees:nul) zal ik dat pas echt in de allerlaatste week of tijdens de race weten. Wel kan ik zeggen dat ik de trainingen tot nu toe behoorlijk goed doorkom, ik heb er tot nu toe nog maar ééntje echt aan moeten passen vanwege de zware weersomstandigheden (intervaltraining met windkracht 6 was echt niet te doen!). De lange duurlopen zijn een ware ontdekkingsreis, tot 3 weken geleden was ik nog nooit verder gegaan dan een 1/2 marathon en nu staat er komende zondag een rondje van 30k op het programma! Maar goed, tussendoor heb ik ook nog wat wedstrijdjes gedaan, en over de laatste daarvan ga ik nu wat vertellen.....

Voor de allerlaatste keer in deze winter had ik de Kievitloop in de agenda staan. In maart en april wordt deze loop ook nog wel georganiseerd, maar dan staat er resp. een 35k trainingsloop en dat wedstrijdje in Rotterdam op het programma. Goed, de Kievitloop. In voorgaande blogs heb ik al uitentreuren beschreven hoe het rondje bij de Stayokay eruit ziet, dus dat laat ik hier achterwege. De planning was afgelopen zondag om 15k te lopen, heel ontspannen te beginnen en dan de laatste ronde nog wat te versnellen. Op zondagochtend de korte reis naar de plek van bestemming gemaakt, ingeschreven en nog even met wat kennissen gepraat en wat ingelopen. Om half 11 konden we vervolgens op weg met zo'n 250 deelnemers.

In de eerste kilometers hield ik me keurig aan m'n voornemen om ontspannen te beginnen. Ik liep constant tegen de 13 per uur (4.40/km) en dat ging me vrij gemakkelijk af. Ik liep wel verder naar achter dan normaal in deze wedstrijd, maar dat interesseerde me niet echt. Het ging nu puur om het gevoel, niet om de klassering. Voor m'n gevoel vloog de eerste ronde om. Bij de eerste doorkomst was de tijd dan ook 23.13, prima! Gewoon zo doorlopen en dan zou het helemaal goedkomen. Met dit gevoel ging ik ronde 2 in.

Al snel na de doorkomst bij de Stayokay leek ik een kleine 30 meter voor me een bekende te ontwaren. Was dat Jacco, met wie ik de laatste keren zo lekker had gelopen? Het leek er wel op. Met een kleine versnelling kwam ik dichterbij en inderdaad, het was hem. Gestaag doorlopend kwam ik dichterbij, tot ik bij het punt van 7 km me bij hem en zijn metgezel voegde met de woorden: "Hier is een aanhangwagen!" Toch was dat niet voor lang, ik voelde me redelijk goed en ging meedraaien met de mannen. Dit ging tot het bospaadje goed, maar daarna kreeg ik even last van een kleine inzinking. Jacco en ik hadden ondertussen onze metgezel achter ons gelaten, maar ik ging twijfelen of ik met dit gevoel wel door moest lopen na 10k. Ik gaf mezelf de tijd tot de Stayokay om te herstellen (ja, duh!) en dat bleek voldoende, want een kleine kilometer verder ging ik weer soepeler lopen en gaf ik aan dat ik dat laatste rondje ook nog mee zou pakken. Jacco ging dit ook doen, zodat we samen door konden lopen. Na 10k kwamen we door in 46.10, gemiddeld dus precies 13 per uur. Het derde rondje zou op deze manier toch ook moeten lukken, dus gingen we vol goede moed het laatste rondje in.

Het laatste rondje begon ik met een kleine voorsprong op Jacco, omdat hij een bekertje water had gepakt bij de verzorgingspost, dus besloot ik op hem te wachten. Alleen lopen kon later altijd nog. Jacco kwam ook weer bij en dook bij mij in de rug, maar het kopwerk schuwde hij ook niet in de daarop volgende kilometers. Zo liepen we samen tot het 13 km-punt, maar bij mij ging het steeds gemakkelijker voor mijn gevoel en Jacco moest er net wat harder voor werken. Bij km 13 gaf hij dan ook aan dat ik maar moest gaan als ik nog over had, want hij kon niet harder en de laatste kilometers zou hij in dit tempo wel redden. Dat was voor mij dan ook het sein om de gaskraan lichtjes open te draaien. Op het bospaadje kon ik m'n tempo nog niet echt verhogen door de zware omstandigheden, maar daarna ging ik met een tempo van ruim 14 per uur de laatste anderhalve kilometer in. Dit tempo leek me prima tot het eind, maar met de finish in zicht kon ik het toch niet laten om de laatste 400 meter toch nog even te versnellen naar 16 per uur. Zo kwam ik uiteindelijk redelijk vermoeid, maar tevreden over de streep in een tijd van 1.08.40. Driekwart minuut later kwam mijn kompaan uit Sint-Annaland over de streep, waarna we rustig drinkend nog even de wedstrijd evalueerden en wat andere zaken bespraken. Nog even moesten de gegevens worden doorgegeven aan het organisatiecomité, maar toen dat gebeurd was werd het tijd om huiswaarts te keren.

Goed, dit was allemaal drie dagen geleden. Ondertussen zitten er alweer twee trainingsrondjes op in deze 9e week van de voorbereiding. Ik lijk weer wat meer richting de vorm te gaan die nodig is om over 2 1/2 week te vlammen in Den Haag en tenslotte over ruim 7 weken bij het einddoel: de marathon in Rotterdam! Ik wens iedereen een prachtige looplente toe (dan heb ik 'm namelijk ook) en tot de volgende blog!

Hoe eentonig toch niet slecht hoeft te zijn..... (1 reactie)

Gepost door Jaco Rip op zondag 19 januari 2014 21:22

Je hoort het zo vaak als beginnend hardloper. Breng variatie aan in je rondjes hardlopen, ga niet telkens hetzelfde rondje harder proberen te lopen. Nou ben ik eerlijk gezegd niet echt de persoon die graag nieuwe dingen probeert, maar met deze (lopers)wijsheid kon ik wel (letterlijk) uit de voeten. Toch is er één iets dat in mijn bestaan als hardloper (nu zo'n 2 1/2 jaar) telkens weer terugkeert, en dan heb ik het niet over blessures (gelukkig) of andere tegenslagen, maar over een loop. En dat is......de Kievitloop!

Ja hoor, daar was 'ie weer, die fijne maandelijkse wintertrimloop waar je altijd zo fijn je vorm kan testen. Deze keer was de 10k aan de beurt, als afsluiting van week 4 van het marathonschema. Had ik doelstellingen? Ja, eigenlijk wel (zoals bijna altijd). Dit zou naar alle waarschijnlijkheid de laatste keer worden dat ik vol gas zou kunnen/willen geven in een wedstrijd, dus het plan was om weg te gaan op een schema van 44 minuten en na het eerste rondje dan evt. nog te versnellen. Na een vlotte inschrijving en nog even warmlopen trof ik al snel een aantal bekenden, waar ik nog even mee heb staan praten. Duurloopmaatje Erik wou hetzelfde tempo als ik gaan lopen, kennis Jacco zou waarschijnlijk iets langzamer gaan lopen, net als kennis Rob. Om half 11 stonden we met bijna 300 hardloopfanaten aan de start en werd het sein gegeven, we konden op weg!

Tja, wat kan ik nu verder vertellen? Nou, bijvoorbeeld dat je echt kon merken dat het drukker was dan anders. In de eerste km waren we druk bezig met inhaalmanoeuvres en dat ging echt niet makkelijk! Prima dat steeds meer mensen met dit evenement(je) meedoen, maar ga dan alsjeblieft niet voorin staan als je niet harder gaat dan 11 per uur. Maar goed, na km 1 (die nog in een vrij aardig tempo van 4.27 ging) kregen vriend Erik en ik wat ruimer baan voor onze looppas. Het ging niet gelijk harder (km 2 was ook 4.27), maar daarna gingen de km-tijden toch omlaag naar een prima 4.22. Aangezien dit het tempo voor de komende 3 km tot op de seconde was, kwamen we halverwege door in 22.01, echt superstrak gelopen! Het kostte mij wel wat moeite, maar voorlopig kon ik het wel vol blijven houden. Met frisse moed doken Erik en ik dan ook de tweede ronde in.

Na de doorkomst op start/finish bleef ik de eerste km goed in het spoor van Erik, maar het ging verre van gemakkelijk. We liepen met z'n tweetjes in een soort van niemandsland, 30 meter voor ons een groepje, 50 meter achter ons nog iemand. Bij de eerste afslag passeer ik altijd een soort van mentale barriere, voor mijn gevoel ben ik er dan echt bijna (ook al is het nog steeds 3.5 km). Erik keek ondertussen wel steeds vaker achterom omdat ik niet naast hem kon blijven lopen. Op 7 km gaf ik aan dat als het ging, hij bij mij weg moest lopen. Zo gezegd, zo gedaan en zo liep Erik soepel een 30-tal meters bij mij weg. Daarna echter kon ik hem gedurende langere tijd aardig in het vizier houden, omdat mijn tempohardheid de laatste tijd behoorlijk goed is. Ik bleef laag in de 4.20 lopen, zodat ik nog steeds hoop kon houden op een lage 43'er, waar ik dik tevreden over zou zijn. Op het laatste stuk wacht er dan echter nog altijd één hindernis op je: het beruchtje bospaadje. Deze keer lag het er weer slechter bij door de regen die er de afgelopen dagen op was gevallen. Je moest echt redelijk uitkijken waar je liep! Toch overleefde ik het ook deze keer, waarna ik me had voorgenomen om eerst 300 meter een klein beetje te versnellen (naar 14-14.5 per uur) en dan de laatste km 15 per uur te gaan. Ook al is het gemakkelijker gezegd dan gedaan, toch kon ik mijn voornemen uitvoeren en kwam binnen een mum van tijd de Stayokay weer in zicht. Ik bleef strak doorlopen en kwam uiteindelijk over de finish in een prima tijd van 43.15. Daarna nog een tijd staan napraten met vrienden en kennissen, waarna het tegen kwart voor 12 weer tijd werd om richting huis te gaan. Voordat het zover was, deed ik nog een vervelende ontdekking: mijn rechtervoet was zeer gevoelig en uitlopen ging niet meer, dus maar rechtstreeks naar huis gegaan en het lichaam verwend met een warm bad.

Het is ondertussen alweer kwart over 9, terwijl ik dit verhaal schrijf. De voet is nog steeds gevoelig, maar lopen kan ik er gelukkig wel op. Ik kan nu even een paar dagen rust nemen en hopelijk met een goed gevoel dinsdag verdergaan met het marathonschema. Ik wens iedereen die dit leest veel succes verder met lopen en het behalen van je doelstellingen, keep on running everybody!

Even uitpakken bij Kerstloop Nispen (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 22 december 2013 21:30

Normaal gesproken loop ik in deze tijd van het jaar vooral trainingsrondjes, maar de voorbije maanden zaten er al aardig wat wedstrijdkilometers op. Vanaf de terugkomst van mijn heupblessure, eind september, liep ik in 3 maanden tijd 55 kilometers in georganiseerd verband. En toch was het nog niet genoeg. Voordat ik komende dinsdag weer begin met het trainingsschema voor de marathon in Rotterdam, wilde ik eerst nog één keer een snelle 5k lopen. Maar waar moest ik dat dan doen? Na flink zoeken kwam ik uit bij een avondloop in Nispen, waar 5 en 10k op het programma stonden. Toch twijfelde ik nog, ging ik nu niet wat ver om iets te gaan doen wat niet echt vereist was?

Ik bleef wikken en wegen, de hele week lang. De weersomstandigheden zouden niet al te best zijn, er werd regen verwacht met een flinke windkracht 5 als extra hindernis in de strijd om een goede tijd. Tot op de dag van de wedstrijd bleef ik twijfelen. Thuis verklaarden ze me voor gek, waarom zou je zulke omstandigheden opzoeken? Uiteindelijk kwam ik tot het besluit (duh!) dat ik toch zou gaan. Na nog even te zijn gaan kijken bij mijn andere hobby (korfbal), trok ik om 16.00 mijn loopspullen aan, om vervolgens om 16.45 richting Nispen te rijden. Ook al was de wedstrijd pas om 18.30, ik moest me nog wel inschrijven (dat kon tot 3 kwartier voor de wedstrijd). Na een voorspoedige rit kwam ik om 17.20 in Nispen aan, tijd genoeg dus voor inschrijven en voorbereiding!

Bij aankomst in Nispen leek ik gelijk te krijgen om toch maar te gaan, de wind leek in het dorp wat minder en het was zowaar droog! Na een paar keer warmlopen ging ik met de rest van het deelnemersveld (133 man en vrouw) naar de startlocatie, een hele bijzondere deze keer. De start was namelijk IN de kerk, iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Omdat ik verwachtte voorin mee te lopen ging ik logischerwijs in de derde rij staan. Je kon in die kerk namelijk maar 3 á 4 man breed naast elkaar staan! Het programma liep wel iets uit door de huldigingen bij de jeugdloop (800 en 1600 meter, pal voor onze neus), maar om 18.40 klonk dan het startschot en stormden we naar buiten, de lichte regen en wind in!

Lopen bij een avondwedstrijd in deze tijd van het jaar heeft iets bijzonders. Je pad wordt verlicht door vuurkorven en de lantaarnpalen die her en der verspreid zijn over het parcours, maar het grootste deel loop je toch in relatieve duisternis. In het begin probeerde ik aan te pikken bij een groepje van 3 man, maar hun tempo (dik 15 per uur) was toch net iets te hoog gegrepen. Ik liet me uitzakken en liep verder in mijn eigen tempo, zo'n 14.5 km per uur. Ik hield het groepje dus nog wel een tijdje in zicht, maar erbij blijven was echt te zwaar. Ik kon wel tevreden zijn over mijn eigen race. Ik had als eindtijd een hoge 20'er in mijn hoofd, maar ik bleef onder het schema van 4.12/km lopen en zo kwam ik halverwege ook door in de prima tijd van 10.22. Die hoge 20'er zat er dus echt wel in! Met goede moed ging ik ronde 2 in, op jacht naar mijn doel.....

In de tweede ronde ging ik al snel voelen dat ik erg hard liep. De ademhaling ging zwaarder, mijn benen gaven al kleine tekenen van verzuring, maar toch bleef ik doorgaan. Aangezien het parcours op meerdere punten kruiste, was ook goed te zien waar mensen liepen en in welk tempo. Zo kwam ik net na het punt van de 3 km alweer de nummer 1 tegen, die de 4 km alweer gepasseerd was! Hij zou dan ook eindigen in de ongelooflijke tijd van 16.01 als overtuigende winnaar, bijna 3 minuten voor de nummer 2. Ik liep ondertussen nog wel in de top-10 volgens mij, maar een podiumplaats was buiten mijn bereik. Ik bleef strak doorlopen en in de laatste km ging de gaskraan vol open, ondanks de protesten van mijn lichaam. Ondertussen haalde ik nog één iemand in, maar die plek winst ging nog verloren in de laatste 100 meter toen ik door iemand uit het veld achter me met een ziedende sprint werd ingehaald (complimenten voor die man, die absoluut ruim 20 per uur liep!). Ik kwam zwaar vermoeid, maar toch niet kapot over de finish in een prachtige tijd van 20.24, met een laatste km-tijd van 3.51. Dik tevreden liep ik nog even uit te hijgen, waarna ik rustig uitlopend naar de auto ben teruggekeerd en daar nog even mijn eigen energy-drink heb leeggedronken. Vervolgens was het tijd om terug naar huis te gaan, behoorlijk vermoeid maar zeer voldaan!

Ondertussen is er alweer 24 uur gepasseerd, wanneer ik deze blog schrijf. Vanaf komende dinsdag ga ik in de herkansing met het marathonschema, dat moet leiden tot een tijd binnen 3 uur 30 in Rotterdam. Voor nu wens ik iedereen prettige feestdagen en een geweldig 2014. Dat al jullie (loop)wensen uit mogen komen!

Een haas(t)klus bij de Kievitloop (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 15 december 2013 20:07

Ik heb iets speciaals met de Kievitloop in december, iets wat ik altijd zal blijven houden. Twee jaar geleden (minus 2 dagen) liep ik hier mijn allereerste wedstrijdje, een 10k waar ik destijds een goed doel aan had gekoppeld (Serious Request 2011). Het jaar erop liep ik weer 10 km, en ook deze keer was de loop memorabel (ik ging helemaal stuk, maar liep wel een dik vet PR van 41.48!). Deze keer ging ik weer van start voor de 10 en het werd niet de snelste ooit en hij leverde ook geen geld op voor het goede doel. Toch zal ik deze loop ook niet snel vergeten. Waarom? Lees maar verder......

Goed, daar was ik dus weer. Na bij de Kievitloop van de vorige maand mijn PR op de 15 te hebben verpulverd (dik 1 minuut sneller, resultaat 1.05.48) ging ik nu eigenlijk voor een lekker ontspannen Kievitloop. Gewoon een tempotraining over 10k, met hopelijk een eindtijd op 3 kwartier. Ik ging dan ook relaxed richting Bergen op Zoom, met zoals gewoonlijk trouwe supporters moeder en zus voor de morele steun. Ruim op tijd was ik gearriveerd en na inschrijving ging ik op m'n gemak warmlopen. Bij terugkomst kwam ik nog wat bekenden tegen, met wie ik even bijpraatte. Daarna liep ik rustig naar de start, waar het verhaal zijn volgende wending zou krijgen.

In de menigte (maar liefst 270 mensen stonden aan de start volgens de organisatie) kwam ik een man tegen die ik wel vaker had gezien bij wedstrijdjes in de regio, maar eigenlijk had ik nog nooit met hem gesproken. Desondanks wist ik zijn naam (Jacco, maar één letter verschil met mijn naam dus) en ook dat hij in Sint-Annaland woont (7 km van mijn woonplaats). Hij vertelde dat hij wou weggaan op een tempo van 4.30/km, wat nou precies het tempo was wat ik voor ogen had. We spraken dus af om bij elkaar te blijven en elkaar zo lang mogelijk te steunen. Nadat de toeter geklonken had gingen we op weg en gelijk hadden we het tempo goed te pakken. Ik voelde bij het warmlopen al dat de vorm best goed was, dus ik het nam het voortouw en zo werd ik dus onverwacht de haas van ons groepje. Dat maakte me echter niet uit, ik voelde me goed en had het gevoel dat ik dit tempo makkelijk 3 kwartier vol kon houden.

Zo gingen Jacco en ik in ons lekkere tempo verder in ons eerste rondje. Ik merkte wel dat mijn metgezel het gaandeweg het rondje steeds lastiger kreeg. Zijn ademhaling werd steeds zwaarder, maar voorlopig bleef hij in mijn kielzog en hield ik het tempo strak op of net onder 4.30/km. Na het eerste rondje kwamen we door in 22.10, want de 5e km was stiekem toch wat harder gegaan met 4.17. Maar goed, het tweede rondje ging in, waarbij mijn kompaan gelijk zei dat hij zijn stoute plannen (15 km in dit tempo) toch maar liet varen, want 10k zou al lastig genoeg worden. Ik zei dat ik waarschijnlijk nog zou versnellen aan het eind, maar dat ik in ieder geval tot bij het beruchte bospaadje bij hem zou blijven. Als dat voorbij zou zijn, hadden we nog maar zo'n 1300 meter te gaan. Zo liepen we verder, met nog 20 minuten voor de boeg.....

Na de eerste afslag van het rondje werd het echt zwaar voor Jacco. Hij had de afgelopen maanden vooral in marathontempo getraind en dat tempo lag toch een halve minuut langzamer dan wat we nu aan het lopen waren. Ik keek dan ook wat vaker achterom en hield eventueel iets in als hij achterop dreigde te raken. Gelukkig gebeurde dat niet vaak, maar ik kon me heel goed voorstellen hoe hij zich nu voelde, want een jaar geleden liep ik hetzelfde rondje met een tempomaker vlak voor me en daar moest ik toen ontzettend diepgaan om hem te volgen. Ondertussen kwam de volgende afslag er alweer aan, maar vlak daarvoor versnelde mijn vriend voor die dag ineens flink, tot mijn schrik. Wat ging hij nu doen? Tussen zware ademtochten in legde hij uit dat hij mij op gang wou helpen voor mijn laatste stuk, ik hoefde niet meer bij hem te blijven. Hij zou de laatste 2k proberen tussen de 12.5 en 13 per uur te lopen, want het tempo wat we al de hele tijd liepen was nu echt teveel gevraagd voor hem. Bij de afslag wenste ik hem dan ook nog succes en bleef ik op het tempo wat hij de 100 meter daarvoor nog aangaf doorlopen. Nu was ik vrij om gas te geven en dat deed ik dan ook.

De laatste weg strekte zich voor me uit, maar ik wist dat ik nog één keer over het bospaadje moest. Ik liep ondertussen dik 14 per uur en had nog steeds het gevoel dat ik wat overhad. Ik zag op een meter of 30 een man voor me lopen en nam me voor om hem nog in te halen, want hij liep al de hele tijd op die afstand en nu liep ik snel in. Bij het verlaten van het bospaadje zat ik vlak achter hem en 200 meter verder had ik hem te pakken. Ik bleef doorgaan met versnellen, zodat ik de laatste km onder de 4 minuten zou lopen. Mijn ademhaling ging nu logischerwijs wel moeizamer, maar het was niet zo dat ik compleet stukging. Binnen enkele minuten zag ik de Stayokay alweer opdoemen en gaf ik nog één keer extra gas om een mooie tijd eruit te halen. Met 18 per uur draafde ik langs de mensen die bij de Stayokay stonden en ging het laatste bochtje naar rechts in, waarna ik vrijwel gelijk over de finish ging. Mijn tijd was een prima 43.20, een tijd waar ik zeer tevreden over was! Ik stond nog wat uit te hijgen en na te praten met wat kennissen toen Jacco ongeveer anderhalve minuut later over de finishlijn kwam. Ik liep nog even naar hem toe en feliciteerde hem met zijn prima tijd, want hij had de laatste 2 km toch in zijn eentje moeten klaarspelen. Daarna was het tijd om de gegevens weer in te leveren bij het wedstrijdsecretariaat en vervolgens weer naar huis te gaan. Daar zit ik nu zo'n 9 uur na mijn wedstrijd dit verhaal weer te typen. Wat mijn plannen nog zijn voor dit jaar? Waarschijnlijk ga ik komende zaterdag nog een 5k in Nispen lopen, waarna ik de maandag daarop aan mijn marathonschema ga beginnen! Voor nu zeg ik, tot de volgende blog and keep on running!

Onaangename verrassingen tijdens de Surpriseloop (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op maandag 2 december 2013 14:21

Eigenlijk zou er over deze wedstrijd geen blog komen. Het zou namelijk zo'n wedstrijdje worden, zoals de Fransen zo mooi kunnen zeggen, 'sans histoire'. Met andere woorden, gewoon lekker ontspannen een rondje (of 4) lopen. Maar dat rondje of 4 werd in de laatste dagen voor de Surpriseloop in Halsteren toch maar gehalveerd. Ik wou namelijk weleens weten hoe ik ervoor stond in vergelijking met 2 maanden geleden, toen ik m'n eerste 5k in Steenbergen liep na een heupblessure. Destijds kwam ik behoorlijk gesloopt na 21.52 over de finish, dus was het doel nu om een minuut sneller te lopen. Op zondagochtend was het dus tijd om af te reizen naar Halsteren.

Vorig jaar had ik ook al aan een wedstrijd op het parcours van deze dag meegedaan, de Melanenloop. Ik dacht dus nog wel te weten hoe het parcours eruitzag. Na het inschrijven ging ik op m'n gemakje inlopen en stretchen, want het was nog wat fris en dan voel ik m'n kuiten nog wel eens opspelen. Om 10.00 was het eerst de beurt aan de jongste deelnemers, die eerst een warming-up deden met Zwarte Piet (3x raden wie het lenigst was? Juist!) en vervolgens er als hazen vandoor gingen bij het startschot van niemand minder dan Sinterklaas. Het rondje was voor hen 1250 mtr, waar de eerste al na 5 minuten terug was en de laatste er 10 minuten over deed. Daarna was het onze beurt. Ik had me voorgenomen om het eerste rondje met 14 per uur te lopen en dan in het tweede rondje te versnellen. Ook wij kregen een warming-up van Zwarte Piet en toen het 10.15 was klonk voor de tweede keer het startschot uit het pistool van Sint-Nicolaas en waren we op weg.

Gelijk aan het begin van het rondje werd mijn geheugen opgefrist dat het toch niet het rondje was wat ik mij had voorgesteld. We gingen na 250 meter gelijk rechtsaf het bospaadje in dat om het meer "Grote Melanen" heenloopt en daar was de afgelopen dagen toch aardig wat regen gevallen, met als resultaat dat het redelijk modderig was. Omdat bovendien het pad vrij smal is, was het moeilijk om de onvermijdelijke langzamere starters in te halen. Toch was het tempo goed en kon ik de eerste km afleggen in 4.14. Daarna kreeg ik een stuk meer ruimte, wat als nadeel inhield dat ik weer aan het zwemmen was tussen groepjes. Op de weinige open stukjes voelde ik dan ook iets meer wind dan er daadwerkelijk stond. Toen ik weer een stukje bos indook, lag een bocht naar links er iets gladder bij dan ik dacht en zo maakte ik bijna een lelijke smak toen mijn linkervoet weggleed. Gelukkig kon ik nog net overeind blijven en de km-tijd had er niet teveel onder te lijden (4.18). De laatste halve km van het rondje verliep zonder incidenten en zo kwam ik over start/finish in een doorkomsttijd van 10.42, exact op schema dus! Ik moest er wel behoorlijk wat moeite voor doen, dus ik dacht niet dat die hoge 20'er er nog inzat, maar met frisse moed ging ik ronde 2 in.

In het tweede rondje bleek al snel dat de hoge 20'er net te hoog gegrepen zou zijn, want de doorkomst na 3k was 12.50, wat inhield dat ik de laatste 2 km met 15 per uur moest gaan lopen. Ik wist wel iets te versnellen en zo wist ik nog wat in te lopen op een tweetal lopers voor me, die ik vervolgens ook achter me liet. Na het vervelende bochtje waar ik een rondje eerder bijna op m'n snufferd ging, en een km-tijd van 4.11, kwam ik nu in de veilige zone (dacht ik). Niets was echter minder waar, want in één van de laatste bochten (wéér naar links!) schoot wederom mijn linkervoet onder me weg. Ook nu bleef ik met aardig wat kunst- en vliegwerk op de been en gooide ik het tempo weer omhoog, want zo'n glijpartij is daar niet bevorderlijk voor. Al snel hoorde ik de speaker weer duidelijk doorklinken en kwam de finish weer in beeld. Een klein sprintje en ik kwam net achter een jonge loper binnen in een tijd van 21.13, zodat een snelle rekensom aangaf dat de laatste km in 4.12 was gegaan. Na een traktatie van Zwarte Piet en van het organisatiecomité liep ik nog even rustig uit, waarna ik vlak voor vertrek nog even de broer van een collega van me sprak, die net terug is van een achillespeesblessure en nu de 10k pijnvrij had gelopen met als eindtijd 40.58 (respect, Kees!). Daarna was het op naar huis, naar een welverdiend bad en lekkere lunch.

Een dag later zit ik dit nu te typen, en het is toch weer een langer verslag geworden dan ik voor ogen had. Nou ja, op deze manier blijft een mens tenminste bezig. De uitslag is ook bekend (3e in een veld van 42 deelnemers). Dit jaar ga ik nog één keer de Kievitloop meepakken (over twee weken ga ik daar voor 10k) en met ingang van het nieuwe jaar ga ik dan in de herkansing voor de gemiste marathon in Eindhoven met het schema dat me naar 3.30 in Rotterdam moet brengen. Ik heb er nu al zin in!

Hoe één Kievitloop een herfst mooi kan maken (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 17 november 2013 22:39

Iedere loper heeft weleens dat gevoel gehad. Het gevoel dat je de hele wereld aankan. Het maakt niet uit, of je nou een lange duurloop, een zware intervaltraining of wedstrijd op het programma hebt staan, alles lijkt vanzelf te gaan. Je zweeft over het asfalt, de kilometers vliegen voorbij. Je vraagt je wel af: hoe lang blijft dit gevoel? Wanneer kom ik met een klap weer terug op aarde? Nou, in mijn geval leek dat vandaag het geval, na een paar zalige loopweken. Toch liep het net iets anders.......

Drie weken geleden stak de wind en de (net geen top)vorm een stokje voor mijn plannen om een PR op de 10 te lopen. Hoe nu verder? Nou, heel simpel: trainingsomvang wat verder opschroeven en tempo iets laten zakken. En o, wat ging dat lekker! Duurlopen die ik fluitend met ruim 12 per uur liep, intervaltrainingen waar ik gewoon 16 per uur liep met een minuutje hersteltijd. Ondertussen kwam er weer een Kievitloop aan. De bedoeling was dat ik daar evt. een kennis zou hazen naar een nieuw PR op de 15. Het ging echter niet door en hij ging in een eigen trainingsrondje voor die nieuwe toptijd (die hij ook zou halen, 1.11.24 was bijna 10 minuten sneller dan hij ooit had gelopen). Ik zag dit als een uitgelezen kans om mijn eigen PR op de 15 aan te vallen, die sinds de CPC (als doorkomsttijd dus) op 1.06.54 stond. Vandaag was het moment daar, dus op naar Bergen op Zoom.

Na een korte reis kwamen ondergetekende en trouwe supporters moeder en zus aan bij de Stayokay in Bergen, waarna het snel inschrijven was en vervolgens warmlopen geblazen. Ondertussen zag ik steeds meer lopers en bekenden binnendruppelen, waaronder Rob, Daaf en Erik, die eindelijk weer terug lijkt van zijn slepende knieblessure. Snel even bijgekletst en 5 minuten voor de start naar de startplek gelopen. Om half 11 ging de toeter en ging de hele meute (zo'n 240 mannen en vrouwen) op weg voor 5,10 of 15 kilometer.

Ik startte met vriend Erik in mijn nabijheid gelijk goed in mijn geplande tempo (4:24/km) maar halverwege het eerste rondje voelde ik al dat het niet vanzelf ging. Als dat gebeurt, dan ga ik altijd gelijk twijfelen: Hoe kan dit? Ga ik zo snel al in het rood lopen? Hoe moet ik dit nog dik 3 kwartier volhouden? We kwamen bij een groepje uit waar een bekende atleet uit de regio voor haas speelde en die strak laag in de 13 liep. Erik liep weer weg uit dat groepje, maar ik zag een kans om wat energie te sparen en bleef hangen. De km-tijden gingen wel wat omhoog, maar liever nu wat inhouden, zodat ik op het eind nog wat over zou hebben voor een eindsprint. Na de eerste ronde van 5k kwam ik door in 22.02, prima! Ik lag dus op schema, maar nu ging het pas echt beginnen.

Het tweede rondje had ik gelijk al een kleine tegenvaller, want mijn haas stopte zijn haaswerk (zijn pupillen gingen voor de 5k) en dus moest ik het nu vrijwel alleen doen. Ik voelde me steeds vermoeider worden, na een kleine 7k moest ik m'n ademhalingstempo al aanpassen om de snelheid constant te houden. Ondertussen kwam ik wel weer wat dichterbij een groepje van 4 en kon ik net voor de afslag terug naar de Stayokay aansluiten. Ik liep even op met dit groepje, maar het ging eigenlijk net te langzaam en dus moest ik bij het bospaadje er voorbij en mijn eigen weg vinden. Ondertussen was de ademhaling al behoorlijk zwaar en zag ik het niet echt zitten om door te gaan. Meer dan eens spookte de gedachte door mijn hoofd om na 10k te finishen, maar constant kwam dat andere stemmetje in mij omhoog dat mij aanmoedigde om toch maar door te gaan. Ik kwam weer bij de Stayokay, waar mijn moeder en zus me verbaal ondersteunden en vroegen of ik echt wel dat laatste rondje zou lopen, want ik zag er op z'n zachtst gezegd niet okselfris uit. Na mijn bevestigende antwoord ging ik over de startstreep met een doorkomsttijd van 43.56 op de 10k. Nog één rondje te gaan.......

Het laatste rondje was nog maar net ingegaan voor me of ik kwam er doorheen te zitten. Op 10.5 km leek ik in te storten, maar ik had een reddingslijn. Een man liep een meter of 10 voor me en langzaam, heel langzaam kwam ik dichterbij. Ik was ondertussen weer aan het hijgen als een trekpaard, maar ik kon me focussen op mijn voorligger en na wat een eeuwigheid leek, maar in feite slechts een kleine 5 minuten was had ik de aansluiting gevonden. Vervolgens liep ik steeds een meter of 2 á 3 achter mijn haas/richtpunt en zo kon ik het tempo strak houden op ruim 13.5 per uur. Het leek zelfs weer iets gemakkelijker te gaan en voor ik het besefte hadden we de laatste afslag alweer gehad en moest alleen nog het bospaadje getrotseerd worden als zwaarste stuk. Vlak voordat ik het bospaadje op zou gaan, kreeg ik echter de schrik van mijn leven. Ik kreeg ineens een redelijke steek in mijn rechterkuit, waarna ik even door mijn hoeven leek te zakken. Gedachten van een krampaanval zo kort voor de finish kon ik echt niet hebben, maar gelukkig was het gevoel net zo snel verdwenen als dat het was opgekomen. Na de laatste keer over het bospaadje te hebben gekacheld, wist ik dat het nog maar 1300 meter was. Ik versnelde heel voorzichtig naar 14 per uur. Dat leek goed te gaan. Bij het laatste herkenningspunt van de route (het witte huisje op 600 meter van de finish) draaide ik de gaskraan vol open en versnelde ik met alles wat ik had. Mijn horloge gaf snelheden van 17 á 18 per uur aan en het Stayokay kwam dan ook snel in zicht. Op het laatste rechte eind kon je ook de tijdswaarneming zien tikken en dat moment kwam voor mij na 1 uur en 5 minuten. Ik perste er nog één keer alles uit en onder aanmoedigingen van mijn trouwe supporters kwam ik kapot over de finish na 1.05.48, een nieuw PR met 1 minuut en 6 seconden! Gelijk na de finish plofte ik neer in een stoel (waarschijnlijk daar netjes voor mij neergezetWink smiley, hoe attent!) waar mijn zus mij mijn jasje kwam brengen. Na even uithijgen was ik genoeg hersteld om overeind te komen en terug te strompelen naar m'n moeder en de andere bekenden. Nog even mijn gegevens afgegeven bij de organisatie en toen was het tijd om weer huiswaarts te gaan, maar niet voordat ik met loopmaatje Erik afgesproken had om weer eens contact te houden voor een duurloopje op zondag.

Het is nu ondertussen half 11 's avonds, precies een halve dag geleden startte ik mijn avontuur over 15k. Mijn benen voelen nog steeds wat stijf en zwaar aan, maar het was het allemaal waard! Nu ga ik de komende tijd weer wat gas terug nemen, om dan in het nieuwe jaar het volgende schema te pakken. Op naar de CPC en Rotterdam Marathon!

Gone with the wind in Etten-Leur (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 27 oktober 2013 20:56

Wind. Als er één ding is in dit land waar we nooit gebrek aan hebben, dan is het wind. We kunnen er dan weliswaar niet alleen van leven (volgens het spreekwoord), maar zeker in de kustprovincies is er altijd wel op z'n minst een briesje. Daardoor is het ook zo fijn dat we wind kunnen omzetten in energie. Tenminste, dat kunnen de grote energiemaatschappijen. Voor lopers is dat een heel ander verhaal......

Wij lopers hebben (volgens mij dan) een haat/liefdeverhouding met de wind. Alle andere omstandigheden laten ons relatief koud. Zon? Prima! Regen? Hoeft ook niet verkeerd te zijn! Sneeuw? Gewoon wat beter opletten waar je je voeten zet. Maar wind? Heerlijk als je bij een zware training dat briesje even in je rug voelt, maar als dat briesje in een wat hardere wind verandert die je dan ook nog eens tegenkrijgt, o, o, wat vervloeken we hem dan! En laat dit verslag nou net gaan over tegenwind in een wedstrijd.

Oké, ik ging lopen in Etten-Leur. Dat had ik een paar maanden geleden al gepland, maar gedurende de afgelopen maanden veranderde de status van deze wedstrijd voor mij van subdoel naar hoofddoel. Ik wilde hier namelijk heel graag een aanval doen op mijn PR op de 10k, te weten 41.48. Na 3 weken flink getraind te hebben was het vandaag D-Day, dus op naar Etten-Leur!

Na een uurtje reizen met moeder als trouwe supporter die meeging kwamen we op de plaats van bestemming aan. Even rustig inlopen en af en toe een versnelling om de benen al wat wakker te schudden. In dat uurtje kwamen er zeer regelmatig wat druppels naar beneden, maar daar maakte ik me niet al te druk over. Ik maakte me meer zorgen over de wind, die een groot obstakel zou kunnen worden in mijn jacht op een nieuw PR. Een kwartier voor aanvang ging ik startvak 1 in, ruim op tijd om een mooi plekje in te nemen. Complimenten hierbij voor de organisatie, die het hier in goede banen leidde. Het startschot kwam steeds dichterbij en om 11.30 werd het gelost, we waren op weg!

Gelijk vanaf het begin had ik een goed tempo te pakken. Er was genoeg ruimte voor mijn paslengte (die is namelijk nogal lang) en ik kon dus lekker doorlopen. Na 1 km kwam ik dan ook door in 4.10, dat was behoorlijk hard. Omdat een stukje verder op het parcours de wind vol tegen zou zijn, besloot ik toch een beetje af te remmen, zodat ik me niet stuk zou lopen op de Zundertseweg (van km 2 tot km 5). De 2e km ging dan ook in 4.23, waarna we rechtsaf gingen op de Zundertseweg. En daar begon het dan echt.....

De Zundertseweg is op zich al een lange weg, maar nu leek 'ie wel 3x zo lang! Windkracht 5 (soms 6, heel soms 4) blies hier recht in het gezicht van iedere loper. Gelukkig had ik een redelijk aantal lopers vlak voor me, waar ik achter kon schuilen en zo wat minder last had van de wind. De wind bleef flink doorblazen, maar het tempo bleef strak op 14 per uur en zo kon ik hoop houden dat het PR wellicht nog kon worden gebroken. Wel begon ik de eerste vermoeidheid te voelen, maar eindelijk kwam er een eind aan de lange, lange Zundertseweg en konden we rechtsaf, het eerste stukje zonder tegenwind. De doorkomst op 5k ging in 21.20, best goed, maar het moest harder als ik nog in de buurt van m'n doel wou komen.

Ik had er dus 5 km opzitten. Het tempo bleef er goed in, maar het ging (nu al) absoluut niet vanzelf meer. De eerste km met de wind schuin mee ging in 4.14, maar daarna kreeg ik een enorme mentale klap. Halverwege de 7e km leek het ineens alsof ik niet meer verder zou kunnen, zo kapot ging ik voor m'n gevoel. M'n ademhaling was weer ouderwets beroerd, m'n benen liepen in een afstand van 100 meter compleet vol en ik zag het helemaal niet meer zitten om op deze manier nog 3.5 km compleet naar de klote te gaan. Toch bleef ik (wellicht tegen beter weten in) volhouden. Ik haalde wonder boven wonder het 7 km-punt nog binnen het half uur (29.55), maar ik wist dat een PR er nu niet meer inzat. Ik sleepte me voort, pas voor pas, met als enige gedachte: "Doorgaan!". Toen ik bij het punt van de 8 km voorbij kwam, kwam er ineens een andere bizarre gedachte voorbij: "De top-3 zal nu wel zo'n beetje binnen zijn." Hoe ik daarbij kwam, ik weet het niet, maar het schoot door mijn hoofd. Ondertussen wist ik, bizar genoeg, nog steeds de kilometers weg te malen met 14 per uur, terwijl m'n hele lichaam schreeuwde dat ik moest stoppen. Na wat een eeuwigheid leek kwam het bord van de laatste kilometer in beeld. Ondertussen zag ik er echt angstaanjagend uit. Ik was lijkbleek, ik hijgde als een paard met astma en m'n benen leken wel 100 kilo te wegen, zo zwaar voelden ze aan. Op 800 meter voor de finish zongen er nog een aantal mensen dat we er bijna waren, maar het had net zo goed nog 5 km kunnen zijn, zo steenkapot ging ik. De finish kwam toch niet al te lang daarna in beeld, and it was a sight for sore eyes! Ik zag en hoorde nog net m'n moeder een laatste aanmoediging schreeuwen, voordat ik total-loss met een tijd van 42.48 over de finish kwam. Gelijk werd ik opgevangen door een heel aardige dame van de organisatie, die een bekertje water voor me haalde en me even in de gaten hield om te zien of ik niet van m'n stokje zou gaan. Na 2 minuten uithijgen stond ik voorzichtig weer op en liep ik naar de uitgang van het vak, waar moeders me opving. Bezorgd vroeg ze nog of ik nog wel de kracht had om naar het NS-station te lopen, maar na nog een paar minuten bijkomen was dat geen probleem meer. Zo liepen we met z'n tweetjes terug naar het station en werd de reis huiswaarts begonnen.

Nu is het ondertussen 8 1/2 uur geleden dat ik over de finishlijn kwam. Ik ben weer redelijk opgeknapt, al voelen m'n benen nog behoorlijk zwaar aan. De uitslag is ondertussen ook bekend, en ik ben apetrots op wat ik heb bereikt: 93e op de 10k in een veld van 1408 deelnemers, geweldig! Vanaf is het weer even een paar maanden wat rustiger aan, om dan in het nieuwe jaar weer een poging te wagen om een marathon te volbrengen! Tot zover dit verhaal, keep on running everybody!

Single, maar bepaald niet solo over de Bredase singels (8 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 6 oktober 2013 21:46

Zo schrijf je maandenlang geen blog, zo schrijf je er 2 binnen 8 dagen! Tja, dat krijg je als je na de 5k van vorige week toch ook wil weten hoe het dan met de vorm over een afstand van 10k gesteld is. Vandaag was het dus tijd om af te zakken naar Breda en de vorm te testen bij de Bredase Singelloop.

Voor aanvang van deze loop had ik redelijk intensief contact gehad met (eerst) looptijden-maatje Matthijs en op het laatst ook met Dennis, die zich hadden ingeschreven voor de 1/2 marathon. Op zondagochtend konden we de reis aanvangen vanuit drie verschillende richtingen: Matthijs uit Amersfoort, Dennis uit Wessem en de schrijver van dit blog uit Scherpenisse. Aangezien ik als eerste aan de bak mocht om 12.00, was ik er (natuurlijk) ook als eerste. Na de nodige voorbereidingen werd het tijd om het startvak in te gaan, maar mensenkinderen, wat een chaos was dat zeg! Ik mocht in het voorste vak starten (rood, betekende <50 minuten), maar schijnbaar hadden een aantal mensen dat niet helemaal doorgehad. Ik zag genoeg mensen met een geel startnummer en tot overmaat van ramp ook nog pacers die weggingen op een tijd van 1 uur of 1 uur 10! Ja, als het zo begint, dan weet je dat het de eerste 3 kilometers een drama wordt met mensen die je tempo gaan drukken door met 10 of 11 per uur lekker over de gehele breedte van de weg te gaan lopen. Ik wapende me dus al voor een behoorlijke inhaalrace. Om 12.00 precies klonk de toeter voor de start en 1 minuut later kon ik aan mijn race beginnen, met mijn gedachten bij de situatie voor me.

Helaas was het eerste kwart van de race dus inderdaad bijna zoals ik het me had voorgesteld. Ik hield mezelf maar een beetje voor dat ik een intervaltraining aan het doen was, maar dat is nou niet bepaald mijn meest favoriete looptraining. Wonder boven wonder bleven de km-tijden nog redelijk in de buurt van mijn gehoopte tempo, maar ik voelde dat het constant afremmen en weer versnellen me binnenkort op zou gaan breken. Kilometers 3 en 4 gingen dan ook een stuk langzamer dan de opening, maar daarna had ik weer wat meer lucht over en kon ik weer het gehoopte tempo pakken. Na 5 km kwam ik door in 22.49, niet slecht, maar het moest eigenlijk wel iets harder als ik de streeftijd van 45 minuten wou doorbreken.

Vanaf de doorkomst op 5 km leek het weer wat beter te gaan. De ruimte was nu groot genoeg om m'n eigen paslengte te pakken en dat zou ook blijken uit m'n km-tijden. Wel voelt het alsnog zwaar om het tempo vast te houden als je voor je uit kijkt op zo'n ellendig lange singel. Om de 100 meter was ik bezig met kijken op m'n klokje. Toch ging ook die lastige fase weer voorbij en op 8 km had ik eindelijk weer een beetje het gevoel dat het wat makkelijker ging. Ik zag nog genoeg mensen om me heen lopen, maar stiekem raapte ik ook een behoorlijk aantal lopers nog op. Dat gaf me genoeg moraal om bij het ingaan van de laatste kilometer nog even de gaskraan nog verder open te draaien. Ik hoorde steeds meer rumoer en wist dat dit van de Grote Markt afkomstig moest zijn, waar de finish lag. Na nog een kleine afslag zag ik ineens bordjes met de afstand die nog te gaan was: 250 meter, 200 meter, 150 meter, 100 meter. Ik gaf alles wat ik had, maar mijn hemel, wat leken die laatste meters eindeloos te duren. Toch kwam ik heelhuids over de finish in een brutotijd van 45.59. Mijn nettotijd (zo bleek later) kwam uit op 44.52. Dik tevreden ging ik over een hekje hangen, waar ik na een halve minuut weer van wegliep. Toen hoorde ik ineens een brul achter me, die afkomstig was van Dennis, die samen met Matthijs me op was komen zoeken bij de finish! Na even officieel kennis te hebben gemaakt met beide heren, gingen zij richting de start van hun halve marathon en ik richting de KMA voor een welverdiende douche!

Omdat de ene dienst de andere waard is, ben ik na mijn douche weer teruggegaan naar het parcours van de 1/2 marathon. Daar heb ik op verschillende punten mijn nieuwe vrienden aangemoedigd. Gedurende de race ging bij hen het tempo zeer langzaam omlaag, tot in de slotfase Dennis kramp kreeg en bij Matthijs (naar eigen zeggen) het licht compleet uitging. Desondanks hebben beide heren een nieuw pr gelopen (Dennis 1.28.51 en Matthijs 1.34.04), waarvoor complimenten! We zijn samen opgelopen naar de KMA, waar zij nog even een frisse douche hebben gepakt en ik alvast op zoek ging naar de uitslag op internet. Die vond ik helaas (toen) niet, waarna onze wegen weer scheiden en ik naar het station liep en Dennis en Matthijs naar hun auto gingen.

Het is nu ondertussen bijna 10 uur, als ik dit boekwerk typ. Ik kan terugkijken op een zeer geslaagde dag, met een goede race en een leuke eerste ontmoeting met mijn loopvrienden. O ja, en de uitslag? Ik was 329e op de 10k (in een deelnemersveld van 5510 deelnemers!) en Dennis en Matthijs waren 31e en 82e op de halve marathon (in een veld van 1385 deelnemers!). Nu wordt het de komende weken flink gas geven en op 27 oktober hopelijk een nieuw pr op de 10 lopen in Etten-Leur smiley

Een keiharde race in Steenbergen (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zaterdag 28 september 2013 23:07

Het is alweer een hele tijd geleden dat er een blogje van mijn hand op deze site kwam te staan. Dit had een hele simpele, maar trieste reden: na een paar weken onderweg te zijn geweest met m'n marathonschema, kreeg ik een terugslag. In mijn rechterheup ontwikkelde zich een slijmbeursontsteking, waar ik na 2 weken relatieve rust nog niet van hersteld was. Ik kon dus mijn eerste voorbereidingswedstrijd, de Tilburg Ten Miles én de marathon van Eindhoven gedag zeggen. Maar goed, na even te balen heb ik mijn doelen snel bijgesteld en na 2 weken absolute rust kon ik heel voorzichtig weer beginnen met lopen.

Het is nu 2 weken geleden dat ik weer begon met lopen en mijn nieuwe doelen voor het najaar heb ingesteld. Ik wou in plaats van mijn eerste marathon nu een trainingsregime instellen dat me naar een nieuw pr op de 10k zou brengen. Na voorzichtig de trainingsomvang weer te vergroten was het vandaag tijd voor mijn eerste test, puur om te kijken wat mijn basis nu is. In Steenbergen organiseerde het plaatselijke Roparun-team een wedstrijdje over 5 en 10k, waarvan de opbrengst natuurlijk naar de Roparun gaat. Aangezien mijn basis nog vrij smal is, had ik besloten om de 5k te gaan lopen en voor een tijd rond de 22 minuten te gaan. Dat zou al lastig genoeg worden!

Vanavond om 18.15 kwam ik aan in Steenbergen, vergezeld van trouwe fans moeder en zus (waar ik weer heel erg blij mee was). Na de inschrijving ging ik op mijn gemak warmlopen en af en toe even een beetje aanzetten om de benen voor te bereiden op wat ik ze gedurende 4 rondjes aan zou gaan doen. Ondertussen kom je dan toch weer een paar bekenden tegen (leuk je weer tegen te komen, Miranda) en tot mijn grote verrassing oud-collega Richard, van wie ik helemaal niet wist dat hij hardliep (laat staan op het niveau wat ik hem zag halen). Om 18.55 ging dan de toeter en konden we los!

In het eerste rondje zag ik al snel dat er een aantal lopers veel te hard voor mij gingen en die liet ik dan ook gaan (heel verstandig!). Ik bleef voor mijn gevoel flink doorlopen en dat bleek ook aan mijn km-tijden en rondetijden. Het eerste rondje kwam ik door na 5.22 en de km-tijden waren in het begin 4.22, keurig netjes dus!

Zo liepen de eerste 2 rondjes zeer aardig, maar aan het begin van rondje 3 merkte ik dat het me steeds meer moeite kostte om het tempo gelijkmatig te houden. Iedere keer dat ik op mijn horloge keek, zag ik snelheden van net boven of onder de 13 per uur. Toch ging het niet heel veel langzamer, want mijn tijd over km 3 en 4 waren 4.28 en 4.29, toch bijna 13.5 per uur! In de laatste kilometer kreeg ik weer wat meer moraal, want na 300 meter had ik het zware stuk van het parcours (windkracht 4 á 5 vol in je snufferd) achter de rug en kon ik de terugweg aanvangen naar start/finish met de wind in de rug en de weg licht aflopend. Ik kon er dan ook nog een kleine versnelling uitpersen en uiteindelijk met een prima tijd van 21.52 over de finish komen, wat een laatste km van 4.11 betekende. Ik was wel behoorlijk diep gegaan, want ik had absoluut niet in de gaten dat ik links langs een hekje moest om te finishen (ze hadden de doorgang dan ook wel heel smal gemaakt!). Na een tijdje wees m'n zus me er dan ook op dat ik maar even aan moest geven bij de man die de binnenkomst van iedere loper opschreef dat ik ook de 5k had gelopen. Gelukkig geloofde de beste man me op mijn woord en horloge en voegde hij me alsnog tussen de finishers.

Goed, we zijn nu weer een paar uur verder. En nu? Nou, komende maandag ga ik van start met een schema dat me op 27 oktober in Etten-Leur naar een nieuw pr op de 10k moet leiden. Volgende week zondag pak ik in Breda nog een 10k mee, alleen om het wedstrijdgevoel over die afstand weer eens te krijgen. Over tijden ga ik me dan nog geen zorgen maken, dat komt over een maand wel! Iedereen verder een heel prettig najaar en keep on running smiley.

De (inhaal)slag bij Roosendaal (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 23 juni 2013 20:39

Na de afgelopen maanden het relatief rustig aan te hebben gedaan, wou ik deze cyclus afsluiten met een 10k waar ik weer eens ouderwets zou gaan knallen. Als je dan in het voorlaatste weekend van juni een grote, mooie en zeer goed bekend staande wedstrijd in Roosendaal tegenkomt, dan is de keuze snel gemaakt. Ik zou gaan vlammen in de Zomerklassieker van Brabant, om dan over 3 weken met een goed gevoel te gaan beginnen met de voorbereiding op m'n eerste marathon (in Eindhoven).

Vanmiddag was het dus zover, tussen de regenbuien door reden mijn steun en toeverlaat (moeder, want zus moest helaas gaan werken) en ik naar Tullepetoanestad, zoals het hier bekend staat tijdens carnaval. Na het parkeren bij het RBC-stadion en het afhalen van het startnummer bij het Kellebeek-college kon ik rustig gaan inlopen. Ondertussen nog een kennis tegengekomen (Daaf) die de halve marathon zou gaan lopen. Na wat rustig inlopen ging ik een dik kwartier voor aanvang al naar de startstreep, maar het was al zo druk geworden dat ik ergens halverwege de menigte genoegen moest nemen met een plekje. Het kwartier ging gelukkig wel snel voorbij, maar de reacties bij het aftellen waren heel gemengd toen er plotseling een flinke bui over ons heen kwam. De ervaren lopers stonden nog net niet te juichen, maar de middelbare scholieren (waarvan er een behoorlijk aantal waren) waren er niet erg enthousiast over. Maar goed, 10 seconden later klonk het startschot en gingen we langzaam op pad. Ik moest nog even geduld hebben, maar na een minuut ging ik dan toch eindelijk over de startstreep en kon de race beginnen!

In de eerste km merk je gelijk het nadeel van halverwege de menigte starten. Ik was van links naar rechts aan het crossen om maar zo snel mogelijk voorbij de langzamere lopers te komen, want met een snelheid van nog geen 12 per uur gaan lopen zag ik echt niet zitten. Gelukkig zag je na die eerste km al gaten ontstaan en werd het een stuk makkelijker om voorbij andere lopers te gaan. Km 1 ging in 4.28, maar daarna kon ik mijn beoogde tempo goed oppakken. De 3 kilometers daarna waren zo vlak als een lineaal, 3 keer 4.19! Ondertussen bleef ik maar mensen inhalen en voorbijlopen, voor mijn gevoel had ik er al zo'n kleine 50 ingehaald. Na 4k zag je de eerste lopers alweer op de terugweg, want na 5k was het gewoon keren en dezelfde weg teruglopen. Een paar minuutjes later was ik bij het keerpunt van 5k, waar ik doorkwam in 21.41, een uitstekende doorkomsttijd!

De terugweg was begonnen, maar in de eerste paar kilometers voelde ik dat nog niet heel erg. Ik was vooral bezig met mijn beentempo en ondertussen keek ik ook naar de andere kant van de weg, waar een hele rits lopers nog onderweg is naar het keerpunt. Zoiets geeft mij altijd een goed gevoel, je loopt zelf redelijk voorin en er lopen nog zoveel mensen achter jou. Nadat ik echter de laatste in de race was tegengekomen, begon het grote gevecht. Gelukkig lopen er altijd wel mensen vlak voor me uit, zodat ik me kon richten op hen. Een voor een haalde ik nog lopers in en liet ze vervolgens achter me. Ik begon wel vermoeid te raken, maar als je vervolgens ziet dat je tempo nog steeds omhoog gaat blijft de motivatie groot om telkens nog een stapje harder te gaan. Bij 7k kwam ik net boven het half uur door, zodat een tijd onder de 43 minuten er echt wel inzat. Ik wist nog steeds door te versnellen en bleef mensen inhalen. Bij de doorkomst op 8 km zit je dan weer echt in de stad en is het aftellen geblazen: nog 8 minuutjes, nog 7, nog 6.....Ik liep ondertussen op een tempo van ruim 14,5 per uur, uitstekend! In de laatste km ging de gaskraan volledig open, net als de hemelsluizen. Het kwam echt 5 minuten lang met bakken uit de hemel zetten, maar dat maakte mij geen moer meer uit. Bij het laatste (rechte) stuk op de Markt gaf ik nog één keer alles en kwam ik uiteindelijk over de streep met een laatste km-tijd van 3.53 en een totaaltijd van 42.30, waar ik superblij mee was. Met een vorm die ok was, maar niet super en verre van ideale weersomstandigheden m'n tweede tijd op de 10 neerzetten is gewoon goed in mijn ogen. Na even rustig uitlopen en een sportdrankje van de organisatie te hebben gedronken, heb ik mijn moeder opgezocht en zijn we met z'n tweetjes in de volgende wolkbreuk naar de auto gelopen, die dan toch stiekem een eind weg staat. Gelukkig is dat "leed" snel vergeten als je een uurtje later lekker aan tafel zit na een welverdiende douche.

Goed, en hoe nu verder? Nou, de komende weken is het nog even ontspannen doorlopen, dan ga ik rond het eerste weekend van juli lekker 5 dagen naar topmuziek luisteren op Rock Werchter en daarna begint het volgende grote avontuur, de voorbereiding op de marathon van Eindhoven. Ook in deze maanden gaan er wel een paar wedstrijdjes voorbij komen, die ik ook zal gaan beschrijven in een blog. Voor nu zeg ik tegen iedereen: keep on running en een fijne zomer toegewenst!

Een Triple-A race in Hoogerheide (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 2 juni 2013 21:12

Het is weer juni! In deze tijd van het jaar draait het in de regio Bergen op Zoom om AAA: Asperges, Aardbeien en Ansjovis. Triple-A is in de bankwereld echter iets heel anders: de hoogste mate van betrouwbaarheid. In mijn (hardloop)wereld kent het z'n minst bekende betekenis: Acuut Abnormaal Accelereren. En dat komt dan ook voor in deze blog...

Goed, sinds 2011 kent het hardlopen in deze regio (West-Brabant/Tholen) een prachtige nieuwe traditie: de Brabantse Wal-marathon in het eerste weekend van juni. Er is voor iedere hardloper een afstand die hem of haar het beste bevalt of de grootste uitdaging biedt. Van Kidsrun tot marathon, iedereen kan aan zijn trekken komen. Vorig jaar liep ik hier mijn eerste halve marathon, dit jaar had ik besloten om de kortste afstand voor volwassenen te pakken, de 5k. Na me vorige week te hebben ingeschreven, was het vandaag tijd om weer eens lekker diep te gaan en m'n vormpeil te checken.

Na een voorspoedige reis (half uurtje en ik was er, vergezeld van trouwe fans moeder en zus) ging ik me om 10.45 omkleden. In de kleedkamer kijk je al wat om je heen en dan zie je toch weer een aantal snelle junioren die zich vandaag ter plekke hadden ingeschreven. Die podiumplaats die ik stiekem in gedachten had kon ik dus al in een vroeg stadium opgeven. Maar goed, dan misschien voor een plekje in de top-10 gaan? Het was zeker mogelijk! Na een korte wandeling naar het evenemententerrein ging ik warmlopen en vervolgens om 11.20 zocht ik een plekje voorin het deelnemersveld (ik had genoeg vertrouwen dat ik niet links en rechts gepasseerd zou worden deze keer). Om 11.30 klonk dan de toeter en gingen we met 86 man en vrouw op weg.

Bij de start heb je gelijk al een heel apart stuk. Na 50 meter ga je een steile helling af, zodat je gelijk een enorme snelheid ontwikkelt. Het is dan zaak om zo snel mogelijk je beoogde snelheid weer op te zoeken, anders ga je op de helft van het rondje al stuk. Gelukkig ging me dit goed af, zodat de topsnelheid van 18.7 per uur terugging naar de nog altijd flinke snelheid voor mij van ruim 14 per uur. De eerste kilometer kwam ik dan ook door in een tijd van 4.01, behoorlijk hard doorgelopen dus! Niet lang daarna sla je linksaf nog een kleine woonwijk van Woensdrecht in en die ben je een halve kilometer later alweer uitgelopen. Vanaf dan is het bikkelen over onverharde paden, je zou het bijna P-R voor hardlopers kunnen noemen (minus de kasseien dan).

Vanaf het moment dat ik de zandpaden inliep kreeg ik een prachtig overzicht van de lopers voor en achter me. Op het eerste gezicht had ik 10 man voor me lopen en in mijn nabijheid zag ik zo'n 10 personen achter me lopen. Ik bleef constant flink doorlopen en zag dat ik het gat voor me en achter me resp. steeds kleiner en groter maakte. Bij het bordje van de 2k had ik de eerste voor me al te pakken en niet veel later kon hij mijn tempo al niet meer volgen. Dit was het begin van een inhaalrace die ik nog niet vaak had meegemaakt. Mijn kilometertijden waren na km 1 resp. 4.12, 4.12 en 4.09 en dat zorgde ervoor dat ik langzaam maar zeker nog 4 mannen inhaalde en achter me liet. Mijn ademhaling was zwaar, maar nog steeds in een goed ritme en het looptempo was prima! Het zwaarste moest echter nog komen......

Na 3.5 km leek het voor mij echt onmogelijk dat ik nog maar iets meer dan 1.5 km moest. Je zit nog middenin de polder en het evenemententerrein wordt aan het zicht onttrokken door een klein bosje (eerder een paar behoorlijke rijen bomen). Toch wist ik echt wel dat het niet al te ver meer was en dan probeer je toch het tempo zo hoog mogelijk te houden. Dat ging tot 4.5 km prima, maar dan komt die vermaledijde Engelse zegswijze weer om de hoek kijken: "What goes up, must come down", alleen was het nu dus andersom. Als tegenwicht voor de steile helling aan het begin van het rondje kreeg ik (en alle andere lopers en loopsters met mij) een verschrikkelijke kuitenbijter voor de kiezen, waarvan de hellingsgraad kon wedijveren met de Muur van Huy in de Waalse Pijl (voor de wielerliefhebbers). Ik had echter nog een loper in het vizier, die nog meer moeite had met onze eigen muur. Ik liep op hem in en bovenop liep ik nog maar een meter of 10 achter hem. Daarop zette ik alles op alles om hem nog in te halen. Pas voor pas kwam ik dichterbij. Het was nog 100 meter, ik zag hem achteromkijken...Ik verhoogde mijn snelheid nog meer, ik ging nu bijna 19 per uur...Ik haalde hem bij, we namen de laatste bocht naar links, nog 30 meter te gaan...Ik sprintte nu voluit, ik ging 20 per uur...Ik ging hem voorbij en kwam 3 seconden later kapot, maar superblij over de streep in een voor mij prachtige tijd van 21.24!

Gelijk na de finish kreeg ik een medaille omgehangen en een bidon water en een flesje AA aangereikt. Mijn moeder en zus vingen me op en wisten me te vertellen dat ik als 6e man was gefinisht. Dik tevreden en zwaar hijgend vertelde ik hun mijn ervaringen van onderweg, waarna ik de energie weer had om naar het gemeentehuis terug te lopen om te douchen en om te kleden. Vervolgens zijn we met z'n drietjes nog gezellig naar Bergen op Zoom gegaan om te genieten van een heerlijk zonnetje, een lekkere lunch en leuke muziek in de binnenstad. En nu? Nu zit ik dus weer zoals gewoonlijk, op zondagavond aan mijn computer om de belevenissen van de dag in deze blog met jullie te delen. Life is great and running rules!

Heaven or hell gedurende 10 km in Standdaarbuiten (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op donderdag 9 mei 2013 21:57

Drie weken geleden zag ik nog af in Bergen op Zoom bij de Monumentenloop. Daarna ging het gelukkig weer beter met de fysieke klachten. De loopneus verdween vrijwel geheel en de conditie ging weer wat beter aanvoelen. Ik had dus ook weer zin gekregen in een wedstrijdje. In Standdaarbuiten voorzagen ze prima in mijn behoefte, door op Hemelvaartsdag de plaatselijke 15k te organiseren. Die afstand vond ik nog net een brug te ver, maar de 10 leek me goed te doen, dus schreef ik me daarvoor in.

Vandaag was het dan zover, net na half 12 stapte ik met zuslief in de auto en na nog een vriendin te hebben opgehaald gingen we op ons gemak naar Standdaarbuiten. Lekker op tijd kwamen we aan, dus nog even startnummer opgehaald (nummer 100, da's toch wel apart) en daarna omgekleed en inlopen maar! Van tevoren leek de wind een pittige tegenstander te worden, dus ik had me voorgenomen om een groepje op te zoeken dat me uit de wind zou houden. Om 13.30 ging dan het startschot en ging de hele meute (247 man en vrouw sterk) op pad voor 5, 10 of 15 kilometer.

In het eerste rondje leek ik in het begin weer net tussen wal en schip te vallen, maar een kleine versnelling bracht me in een groepje dat tussen de 13,5 en 14 per uur liep. Het gevoel dat ik had was echter niet echt goed. Voor mijn gevoel moest ik net iets te hard werken om aan te blijven haken, wat zich uitte in een zware ademhaling na 3 km (al!). Ik besloot toen ook om het groepje te laten gaan, want de wind bleek toch mee te vallen. Mijn eigen tempo lag niet zoveel lager dan in het groepje, dus ik bleef ze wel in het zicht houden en na de eerste ronde kwam ik door in 23.49 (na 5.4 km), dus het tempo was lang niet slecht.

Na de doorkomst bij de finish bleef ik ontspannen lopen. M'n tempo lag de hele tijd netjes tussen de 13 en 13.5 per uur. Ondertussen was het groepje waar ik in zat compleet uit elkaar gespat. Ik liep steeds meer in op mensen die ik na zo'n 4 km nog had moeten laten gaan. Dat gaf me een goed gevoel, zodat ik de kilometertijden weer onder de 4.30 kon krijgen. Op het lange rechte eind aan de achterkant van het parcours had ik al 3 mensen ingehaald en haakte ik aan bij een man die in het eerste rondje nog voor mijn groepje had gelopen. We hebben elkaar nog even uit de wind gehouden, maar na 9 km voelde ik me goed genoeg om de gaskraan nog lichtjes open te draaien. Ik verhoogde het tempo naar 14 per uur en in de laatste 150 meter sprintte ik nog even voluit, toen ik zag dat ik nog onder de grens van 45 minuten kon blijven. Uiteindelijk kwam ik over de finish in 44.59, waar mijn horloge er nog eens 4 seconden vanaf deed. Dik tevreden nog even mijn supporters opgezocht, die het beter voor elkaar hadden dan ik: lekker vanaf een terrasje de lopers aanmoedigen, da's nog eens slim! Nog even gedoucht en vervolgens nog een festival in Bergen op Zoom bezocht, en nu zit ik dan lekker in m'n stoeltje weer deze blog te typen. Misschien over 3 weken maar eens een 5k in Hoogerheide? Ik zie het wel!

Een Monumentenloop met diepgang (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 21 april 2013 21:51

Sinds de succesvolle aanval op m'n PR in Halsteren zijn er twee weken voorbij gegaan die als dag en nacht van elkaar verschilden. De eerste week ging lekker, kon lekker door blijven lopen en uiteindelijk afsluiten met een goede 5k bij de Kievitloop. Daarna werd het echter kommer en kwel. Ik kreeg last van spierpijn, keelpijn, buikpijn en het enige wat nog wou lopen was m'n neus. Toch stond ik vandaag weer aan de start van de Monumentenloop in Bergen op Zoom, want daar had ik me nou eenmaal voor ingeschreven vorige week.

Nog verre van topfit, maar voor m'n gevoel fit genoeg om mee te doen reisde ik vanmiddag af naar het Krabbegat samen met m'n trouwe fans (moeder en zus). Ik was er al vroeg, dus kon op m'n gemak m'n startnummer ophalen, nog wat bekenden spreken en warmlopen. Het gevoel was redelijk oké, maar of ik het doel wat ik toch in m'n hoofd had (45 minuten) kon halen? Nou ja, ik zou wel zien. Rond 10 voor 3 m'n plekje opgezocht in de menigte (606 mannen en vrouwen zouden van start gaan op de 5 en 10k) en om 3 uur gingen we van start!

De eerste kilometers gingen behoorlijk. Ik zat op een tempo van net boven de 13,5 km/u en dat leek ik redelijk goed vol te kunnen houden. Ondertussen liep ik toch nog wat mensen voorbij, waardoor ik helemaal een goed gevoel kreeg. Bij de eerste doorkomst na de Zuidzijde Haven zag ik mijn fans staan, die later zeiden dat ze het idee hadden dat het al behoorlijk moeizaam ging (wat voor mijn gevoel heel erg meeviel). Na de kuitenbijter naar de Koepelstraat zat het eerste rondje er alweer bijna op. Na 22.12 kwam ik door op 5k, een goede eerste ronde dus!

Het tweede rondje werd een ander verhaal. Ik voelde al bij de 3e doorkomst bij de Gevangenpoort dat ik het tempo tot dan toe niet vol ging houden. Ik moest dan ook een tandje terug. De eerste helft van de ronde was ik vooral bezig met overleven. Kilometer 7 en 8 gingen dan ook behoorlijk langzamer, allebei in 4.39. Daarna kwam ik weer de Zuidzijde Haven af en gilden m'n moeder en (vooral) m'n zus nog wat aanmoedigingen naar me. Na de steile helling voor de laatste keer op te zijn gegaan kon ik dan ook weer iets versnellen. Met nog 1000 meter te gaan zag ik dat ik nog steeds onder het schema van 45 minuten zat. Dat gaf mij genoeg moed om nog door te versnellen, wat ook goed lukte. Na een laatste afslag naar links gaf ik alles wat ik had en zo kwam ik kapot, maar tevreden over de eindstreep. Mijn eindtijd was 44.06, wat inhield dat m'n laatste kilometer in 3.44 was gegaan! Na een welverdiend AA'tje vond ik m'n moeder en zus terug. Nog even m'n spullen opgehaald en toen was het weer tijd om naar huis te gaan om te gaan genieten van een warm bad.

Nu zijn we 6 uur verder en zit ik met vermoeide benen achter de computer. Een les heb ik wel geleerd van deze wedstrijd: als je ziek bent geweest, moet je je niet op een bepaalde tijd gaan richten. Gevoel is (toch) belangrijker!

Hoe een zondag kan veranderen in zo'n dag. (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 7 april 2013 19:16

Nu de barre weersomstandigheden van de winter eindelijk lijken te verdwijnen, was het vandaag tijd om m'n tweede doel van dit jaar te gaan halen bij de 10 van Halsteren. Ik ging echter niet de 10 uit de titel lopen, maar wou deze wedstrijd gebruiken om m'n pr op de 5k (19.56) aan te scherpen. Na de CPC plande ik een weekje rust(ig), om dan in 3 weken m'n vorm vast te houden (en misschien nog wat te verbeteren) die me in Den Haag zo'n prachtig pr op de halve marathon opleverde.

In de laatste dagen ging het er steeds beter voor m'n uitdaging uitzien. Ik had goede vorm, het weer leek fantastisch mee te gaan werken en zelfs m'n andere sport (korfbal) werkte mee, ook al gaf het gemengde gevoelens toen de tegenstander moest afzeggen voor de wedstrijd van gisteren. Maar goed, vanmorgen werd ik wakker met optrekkende mist en je zag het zonnetje al voorzichtig z'n best gaan doen. Het was tijd om te knallen!

Om 11.45 op weg gegaan naar Halsteren met moeders als supporter. Na een kwartiertje aangekomen en de hele riedel van voorbereiden begon weer. De tijd gaat toch redelijk snel voorbij, maar het gevoel was er nog niet beter op geworden. Zou ik dat hoge tempo van dik 15 per uur vol kunnen houden? Om 10 voor 1 in de meute gaan staan en nog in gesprek geraakt met een oud-collega. Als je dan ineens hoort: "Nog 20 seconden tot de start", dan schrik je wel even wakker. Maar goed, stipt om 1 uur ging het startschot en waren we onderweg!

In de eerste paar 100 meter is het nog heel erg een kwestie van de ruimte vinden, je tempo pakken en evt. wat minder snellere lopers/loopsters voorbijgaan. Gelukkig zat ik al snel in het gehoopte ritme én in een perfect groepje dat tussen de 15 en 15,5 per uur liep. De eerste 2k gingen dan ook prima in 8 minuten precies. Op dat moment ben je alweer bijna bij start/finish, omdat een rondje 2,5k is. De doorkomst na het eerste rondje was 9.41, fantastisch!

In het 2e (en laatste) rondje merkte ik al snel dat het tempo toch wel heel hoog lag voor mij. Ik moest echt flink moeite doen om bij het groepje te blijven en zo het schema binnen bereik te houden. De ademhaling gaat op zulke momenten altijd heel moeizaam bij mij, maar het tempo bleef goed, km 3 en 4 gingen in 3.57 en 4.03. Ik zat dus nog altijd op een eindtijd van zo rond de 20 minuten te koersen. Ik zag toen wel dat de voorste man van het groepje wat wegliep van ons. Met een uiterste krachtsinspanning ging ik de 2 man voor me voorbij en pikte aan bij de voorste. Ik was ondertussen echt aan het aftellen: nog 800 meter, nog 700, nog 600......Ik zag tussendoor ook nog hoe hard het nu ging, dik 17 per uur! We gingen linksaf, voor de laatste keer de Dorpsstraat in. Ik wist dat m'n pr er nu aan zou gaan, het was vanaf hier vals plat omlaag met een heel klein beetje wind in de rug. Ik perste er nog een kleine versnelling uit, ik liep dik 18 per uur! Hoe kreeg ik dit voor elkaar? Vlak voor de startboog mocht ik het zijweggetje links pakken, ik zag de klok tikken, 19.15, 19.20! Uiteindelijk kwam ik helemaal kapot, maar superblij over de finish in een tijd van 19.25. Een nieuw pr met maar liefst 31 seconden, ongelooflijk!

Na een klein half uurtje uithijgen en andere (bekende) lopers aanmoedigen werd het weer tijd om naar huis te gaan. Daar zit ik nu, 6 uur later, dit verslag te typen en nog even terug te blikken op deze fantastische zondag. Voorlopig stel ik even geen hoge doelen meer, het wordt een ontspannen voorjaar!

ONO tijdens de CPC (7 reacties)

Gepost door Jaco Rip op maandag 11 maart 2013 00:33

Vandaag was het dan zover, na 3 maanden intensieve voorbereiding was de dag des oordeels aangebroken en kon ik m´n hardloopkunsten gaan vertonen bij één van de leukste (schijnbaar), drukste (absoluut) en snelste (blijkbaar) halve marathons in Nederland en Europa, de CPC (City-Pier-City voor de incidentele leek die dit leest) in Den Haag. In de laatste week waren de weersvooruitzichten niet al te best (sneeuw, lage temperatuur en vooral veel wind!), maar ik had nou eenmaal als doelstelling een nieuw pr, dus daar ging ik voor.

Na een voorspoedige reis en rustige voorbereiding ging ik met loopmaatje Nick om 14.15 startvak B in. We hadden afgesproken om bij elkaar in de buurt te blijven in het begin, als er één het gevoel had over te hebben dan zouden we elkaar laten gaan. Ondertussen nog geprobeerd looptijden.nl-vriend Matthijs te ontdekken, maar helaas. De minuten werden afgeteld en om 14.30 klonk dan het startschot, gelijk gevolgd door een complete chaos in de eerste kilometers. Je start dan wel in de eerste golf, maar het aantal lopers om je heen is toch indrukwekkend groot. Respect voor de lopers uit de 2e golf, die met 4x zoveel lopers te maken hadden. Na de eerste 2k had ik het goede tempo te pakken. Ik liep soepel en hield goed het tempo van 4.30/km vast. Zo kwam ik na 5k door in 22.26, perfect!

In het tweede blok van 5k liep ik al snel tegen een klein probleem aan: ik moest plassen! Toch maar doorgelopen en na een paar keer aandrang te hebben gevoeld verdween het gevoel, maar dat was pas na 12k. Ondertussen bleef het tempo goed vlak en verbaasde ik me erover dat het nog zo soepel ging. Stiekem ging ik me toch afvragen: Hoe lang tot ik dit moet bekopen, want de wind was toch best te voelen. Na 10k was er echter nog niks van te merken en kwam ik door in de fantastische tijd van 44.37, bijna een halve minuut onder m´n gedroomde tempo en een ruime minuut sneller dan tijdens m´n pr-race in Bergen op Zoom.

Kilometer 10 tot 15 zag je een verandering in het parcours: je ging vanuit het dichtbebouwde Den Haag meer in de richting van Scheveningen en zo werd de bebouwing toch minder en de invloed van de wind wat groter. Desondanks kon ik m´n tempo goed vasthouden en (zo bleek later) het verschil met loopmaatje Nick binnen de minuut houden. Hij had mij bij het 7 km-punt achter zich gelaten en kwam uiteindelijk uit op een tijd van 1.34.20, respect! De wind kreeg meer en meer vrij spel, maar gelukkig zat ik in een mooi groepje dat mijn gedroomde tempo rustig doormaalde. Bij 15k was mijn vreugde dan ook groot toen ik een doorkomsttijd van 1.06.54 zag staan, dat betekende een nieuw pr met zo´n 20 seconden! Het lachen zou mij echter al snel vergaan......

Vlak voor het doorkomen op 15k waren we de Strandweg opgedraaid, de weg die naar de Pier leidt en waar we normaal gesproken in deze tijd van het jaar een luchtig briesje in de rug zouden hebben. Nu was het echter totaal omgekeerd! Een loodzware windkracht 5 blies recht in het gezicht van iedere loper, met af en toe uitschieters van kracht 6! De 1.5k die daar afgelegd moest worden, betekende voor vele lopers (en ook voor mij) een ware martelgang. Als je dan op het eind rechtsaf gaat en heuvelafwaarts mag lopen, is de opluchting dan ook groot. Toch kwam ik er bij km 18 achter dat de Strandweg heel veel van me had gevergd. Met ontzettend veel pijn en moeite kon ik een tempo van 13 per uur aanhouden en als je dan ondertussen een aantal lopers ziet wandelen, dan is de verleiding groot om dat ook te doen. Desondanks zette ik door en kwam ik stapje voor stapje dichterbij de finish. Na 20k zat ik er compleet doorheen, maar ineens ontwaardde ik een oude schoolvriendin die met haar vriend speciaal voor mij langs de kant stond met een spandoek! Ook al sterf je dan 1000 doden, dan denk je niet meer aan opgeven (lees wandelen). Met m´n laatste krachten hobbelde ik voort richting de laatste afslag naar links bij het Malieveld. Als je dan vervolgens de finishlijn ziet liggen wil je nog maar één ding: zo snel mogelijk daar zijn! Ik perste er nog een flinke sprint uit en kwam met wijdgespreide armen en gebalde vuisten over de streep. Helemaal kapot leunde ik voorover tegen een hekje, waar ik na een minuut of 2 voorzichtig weer van wegliep. Toen keek ik voor de eerste keer op m´n horloge: 1.34.45 over 21.097 meter en 1.35.18 over 21.280 meter! M´n doel was behaald! Dolblij liep ik loopmaatje Nick tegen het lijf, die een minuutje voor me gefinisht was. Samen nog even omgekleed, daarna m´n moeder en zus opgezocht, die ondertussen gezelschap hadden gekregen van m´n oude klasgenote en vriend. Nog even met z´n allen naar Den Haag CS gelopen, daar nog wat koffie gedronken en om 17.30 vervolgens weer afgereisd naar het verre Zeeland.

Nu is het alweer maandag terwijl ik dit typ. Ik voel me relatief behoorlijk goed en dat sterkt mij in mijn nieuwe voornemen: ik ga me inschrijven voor de Eindhoven Marathon in oktober! Dit zal m´n allereerste marathon worden, dus ik ben benieuwd. Nu eerst maar eens compleet herstellen van deze inspanning.

Een Kievitloop om vleugels van te krijgen....... (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 17 februari 2013 21:36

Met nog drie weken te gaan tot het grote doel, de CPC halve marathon in Den Haag, was het vandaag tijd voor de laatste testwedstrijd. En waar kun je die als bewoner van het pittoreske, maar niet echt loopgekke eiland Tholen nou beter doen dan in Bergen op Zoom bij de alombekende Kievitloop? Deze keer moest het alleen wel gebeuren zonder loopmaatjes Nick en Erik, die resp. op vakantie in ZO-Azië en geveld door een lichte knieblessure zijn (beterschap Erik, hopelijk ben je snel genoeg hersteld voor de Rotterdam Marathon!).

Om half 11 vanochtend ging het hele feest weer van start. Met een mannetje (en vrouwtje) of 150 gingen we weer op pad voor 5, 10 of 15 km. Voor mij was het duidelijk, ik ging voor de langste afstand. Het eerste rondje had ik mezelf voorgenomen om rustig te beginnen, zodat ik wat over zou hebben voor de slotfase. Dit ging behoorlijk goed, ondanks dat ik toch weer vrij snel alleen kwam te lopen (ik lijk dat altijd te hebben, welke snelheid ik ook aanhoud). Gelukkig kwam ik aan het einde van het eerste rondje van 5 km weer bij een groepje dat me in de beginfase nog had ingehaald. Zo gingen we de 2e ronde in na precies 23 minuten.

De 2e ronde begon ik in het groepje waar ik na 4 km in was beland, al was de helft van het groepje al gestopt bij de finish van de 5 km. We waren nog even met z'n vieren, maar ik besloot toch een tikje te versnellen. Zo kwam ik weer alleen te lopen en ging ik op zoek naar het volgende groepje, dat ik bij km 7 had ingehaald. Ook hier liep ik uit weg, waarna één loper meeging in mijn tempo. Hij ging voor de 10 en vond mijn tempo wel lekker, al moest 'ie er wel redelijk hard voor werken. Heb hem tot een halve kilometer voor de finish gehaast, waarna hij nog even ging versnellen en uitkwam op een keurige tijd laag in de 45 minuten. Mijn doorkomst was na 45.33, wat me een goed gevoel gaf.

In het derde (en laatste) rondje merk je dat het gros van de deelnemers voor de 10k gaat, want ineens zie je nog maar heel weinig lopers om je heen. Ik zag een meter of 60 voor me nog iemand lopen en achter me was het wel heel erg stil. Ik verwachtte niet dat ik mijn voorligger nog zou inhalen, maar verbazingwekkend genoeg had ik het gat een kilometer later al gedicht. Hij ging nog even achter me hangen (later vertelde hij dat hij heel dankbaar was dat ik op dat stuk voor hem kwam te lopen, want de wind was toch duidelijk voelbaar), maar bij de eerste afslag naar rechts moest hij lossen, toen ik het tempo behoorlijk verhoogde. Ik ging zo rond de 14 per uur lopen en die laatste 4 km leek ik te vliegen! Als je dan ook nog eens mensen voor je ziet lopen die de 10k vol proberen te maken, word je alleen maar meer gemotiveerd om er een schepje bovenop te doen. Voordat ik het wist zag ik de finish al en zette ik nog even een eindsprint in. Ik kwam over de finish, vermoeid maar niet kapot. Mijn horloge werd stopgezet en ik kon mijn ogen niet geloven, ik had een nieuw pr op de klokken gezet! Waar ik in Essen nog met veel pijn en moeite 1.07.40 liep, had ik nu relatief eenvoudig 1.07.13 over de 15k gedaan! Heel blij weer terug naar huis gereden, waar ik dit verslag nu zo'n 10 uur later zit te typen. Er wordt weleens gezegd dat een goede generale repetitie een slechte uitvoering tot gevolg heeft, maar dit geeft wel heel veel vertrouwen. Op naar de sub 1.35 in Den Haag!

Een nieuw jaar, een nieuwe Kievitloop (7 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 20 januari 2013 15:19

Een nieuw jaar is alweer een paar weken onderweg en voordat je het weet zit je dan alweer in het derde weekend van de maand januari en dat betekent.....juist, de Kievitloop! Hardloopmaatje Nick en ik dus op zondagochtend in de auto om weer af te reizen naar de Stayokay in Bergen. Ik was van de week wel ziek(jes) geweest, dus had mezelf al voorgenomen om er niet als een dolle stier in te vliegen (zoals vorige maand).

Na een kleine 10 minuten inlopen gingen we dan om half 11 van start met volgens mij zo'n kleine 150 man. Er was van tevoren gezegd door de organisatie dat het bospaadje er deze keer niet in zou zitten, het was simpelweg te gevaarlijk door de gladheid. We kregen dus een Kievitloop-light, zo noem ik het in ieder geval. De eerste kilometers ging ik ontspannen op weg. Ik vond gelijk aansluiting bij een groepje dat op een tempo van ongeveer 4:45/km zat. Toch ging mij dat na een kilometer of 2 te langzaam. Ben er dus uit weggelopen en ben vervolgens iedere km ietsje harder gegaan. Het ging voor m'n gevoel heel makkelijk en na het eerste rondje (van 4,6k) kwam ik ook door in 21.15. In het begin van het tweede rondje was ik als het ware aan het zwemmen tussen 2 groepjes in. Een groepje van een man of 8 zat 100 meter achter me, een groepje van 3 zo'n 70 meter voor me. Ik heb dit groepje tot richtpunt gebombardeerd en liep langzaam maar zeker op ze in. Toen ik na 7,5 km bij de achterste van het groepje kwam waren de andere 2 net weggelopen en ben ik dus achter hen aangegaan. De kilometertijden kon ik nog steeds redelijk makkelijk lager krijgen en zo kon ik in de laatste halve kilometer nog twee mensen inhalen. Uiteindelijk zat de Kievitloop er voor mij op na 9.25 km, die ik voltooide in een tijd van 42 minuten precies. Even snel warm aangekleed en nog even gewacht op loopmaatje Nick, die een rondje extra meepakte. Hij kwam binnen na iets meer dan 57 minuten en had dus lekker doorgelopen. Nu nog één Kievitloop volgende maand (de 15 staat dan ook voor mij op het programma) en dan is het nog 3 weken tot de CPC. Bring it on!

Een compleet verzuurde Kievitloop....... (6 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 16 december 2012 19:21

Zondag 16 december, precies 52 weken na m'n allereerste wedstrijd (juist ja, de Kievitloop in Bergen op Zoom) leek voor loopkameraden Nick, Erik en ondergetekende een mooie gelegenheid om te kijken hoe het zat met de vorm aan de vooravond van het trainingsschema dat mij naar een toptijd moet brengen bij de CPC in Den Haag en mijn vrienden bij de Rotterdam Marathon (die ik nog even oversla). 's Ochtends om 09.30 in de auto gestapt om op weg naar Bergen te gaan, onderweg nog even teruggekeken op die loop van een jaar geleden. Ik, die als rookie 46.38 liep op m'n eerste 10 en daarmee 6 minuten achter Erik aanhobbelde en Nick, die toen de 5 afraffelde in een minuutje of 20. Er werd nu afgesproken dat Erik z'n eigen tempo zou lopen en Nick zou weer bij mij in de buurt blijven, want in Essen was hem dat wel goed bevallen. Na de gebruikelijke routine in de voorbereiding klonk dan om half 11 het startschot. Ik had tegen Nick gezegd dat ik voor een tijd in de 43 minuten wou gaan en evt. m'n pr van 43.10 aan wou vallen. Dat gezegd hebbende, volgt hier een verslag van de race vanuit mijn gezichtspunt.......

KM 0-1: BAM, we zijn weg! Toch weer zo'n kleine 200 deelnemers, maar de meerderheid start al achter ons. Ik kijk even hoe we uit de startblokken schieten. Hm, 14 per uur, da's een mooi tempo, 'ns kijken hoe lang ik dat kan volhouden. Ik zie vriend Erik al langzaam wat van ons weglopen, maar Nick doet wat hij heeft beloofd en blijft netjes voor me lopen. Jammer alleen dat hij geen horloge omheeft, nu zal ik waarschijnlijk af en toe aan moeten geven of we te hard gaan voor mijn gevoel of te langzaam. Nou ja, dat komt wel goed. Jeetje, is daar het eerste km-punt alweer? 4.11, dit gaat best hard!

KM 1-2: Goed, de eerste km zit er alweer op. Nou, het veld is al redelijk uit elkaar geslagen hier vooraan. Ik heb Erik nog steeds mooi in zicht, zo'n metertje of 40 voor me. Ah, daar komt de eerste afslag. Zo, rechtsaf en de eerste 1,7k zit er alweer op. Nounou, je voelt de tegenwind hier toch wel redelijk. Dit wordt werken voor een goede tijd. Zou ik dit wel volhouden? Ah, het volgende kilometerbordje is er na 8.23. 4.12 over de km, we knallen door!

KM 2-3: Dit wordt niet makkelijk, ik voel nu al wat verzuring in m'n benen. En ik wil nu nog 8k doorknallen in dit tempo? Ik lijk wel gek! Ik moet Nick al af en toe terugfluiten, 15 á 16 per uur is echt te gek (nu al). Daar komt de tweede afslag, gelukkig, hier voel je de wind niet meer. Dan nu het zwaarste stuk, het bospaadje. Daar komen de eersten het bos alweer uit! Allemensen, dat gaat hard, die gasten lopen zeker 17 per uur :o. Komop Jaco, nou jij dat bos in. Nou, het gaat nog niet eens zo heel slecht. Daar komt Erik op de terugweg. Hoi Erik, ik zie het je denken, ik loop inderdaad nog niet zover achter je. Nou terug, wat is het zwaar om je weer op gang te trekken na dat keerpunt! Gelukkig ben ik er zo alweer uit, dat bos vind ik nooit echt lekker. Daar komt het volgende bordje aan, 3k gehad, nog 7 te gaan (of hou ik toch op na 5k?). Mooie km-tijd zeg, 4.14!

KM 3-4: We gaan gelukkig alweer richting de start/finish. Oh, wat heb ik eigenlijk een zin om er na dat eerste rondje mee te kappen. Nick praat wel op me in, maar op dit moment is het niet echt fijn om te horen dat je (al?)1/3 van de complete afstand hebt afgelegd. Dit tempo kon ik 2 maanden geleden precies 5k volhouden en dan zou ik het nu 2x zo lang vol moeten houden? Dan kunnen ze beter een ambulance klaar hebben staan, want die ga ik echt nodig hebben. Hoe ga ik dit volhouden? Ik wil dit niet meer, ik kan het niet meer. JACO RIP, HOU OP MET KLAGEN EN STOP JE ENERGIE IN HET LOPEN. JIJ WOU ZONODIG IN DE BUURT VAN JE PR LOPEN, JE LOOPT ER NU VER ONDER EN NICK DOET Z'N BEST OM JOU TE STEUNEN. Ok, ok, ik hou al op (met klagen dan). Daar komt het bordje van de 4k alweer. Fuck, 4.17, ik blijf gewoon 14 per uur lopen. Komop nou, blijf doorgaan!

KM 4-5: Ik zie het gebouw van de Stayokay alweer liggen, we zijn weer bijna bij de start/finish. Voor ons nog steeds Erik, achter ons....ik heb geen idee, ik heb al kilometers lang niet meer achterom gekeken. Doe ik het nu? Nee, dat heeft toch geen zin, voor je moet je zijn! Ik kijk op m'n horloge, we zijn 20 minuten onderweg. Over een minuutje zijn we bij de finishlijn, maar ik ben geen zwakkeling, ik ga door. Ik zal me straks waarschijnlijk helemaal in puin lopen, maar ik moet het gewoon proberen. Dinsdag liep ik dit tempo ook gedurende 8 km en toen besloot ik om er geen 10 van te maken, want ik wou m'n pr aanvallen in een wedstrijd en niet in een trainingsrondje. Daar is het einde van de eerste ronde, fantastisch! De klok tikt door, mijn doorkomst op de 5k is in 20.58!

KM 5-6: Nou Jaco, je bent over de helft nu, het aftellen is begonnen. Nick nog steeds pal voor je doet z'n haaswerk fantastisch en het enige wat jij hoeft te doen is hem te volgen. Hé, we lopen op iemand in. Even op m'n horloge kijken...Geen wonder, we lopen dik 15 per uur! Nick, even een tandje terug, ik hoef niet gelijk erop en erover. De tijd is nu het belangrijkst, de plaats zal me een zorg zijn. We zijn bij onze voorligger, hij kijkt even achterom wie er in zijn rug zit. Ja sorry beste man, ik kan echt niet harder, dus vraag me aub niet om over te nemen. Gelukkig, hij ziet het. Zie ik het nou goed trouwens, lopen we ook in op Erik? Het verschil lijkt me nu nog maar een meter of 25 á 30. En daar komt het volgende bordje weer aan, 6k passeren we met een km-tijd van 4.12, geweldig!

KM 6-7: Oh man, wat gaat dit loodzwaar! Alles verzuurt in mijn lichaam en ik moet nog 4 km! Wat dacht ik net bij de Stayokay nog? Nou, ik ga er nu zwaar voor boeten dat ik niet gestopt ben. Onze vriend in het oranje shirt loopt weer wat weg. Nick kijkt vragend om, hij praat me maar weer wat moed in. Dank je Nick, maar ik kan op dit moment simpelweg niet harder. Waar is Erik? Jeetjemina, die loopt nog steeds maar zo'n 50 meter voor me! We zijn de eerste afslag weer gepasseerd, nog maar twee zijden van de driehoek en ik ben er eindelijk. Mijn benen doen pijn, ik moet even wat gas terugnemen. Hoe hard loop ik nu? 13,5 per uur, da's hard zat. O nee, ik voel wat omhoog komen. Ga ik zo diep dat ik nu al moet kotsen? Daar komt het, dit gaat niet goedkomen......1,2,3 keer doe ik aan droog kotsen, er komt niks uit. Waar blijft dat volgende bordje? Daar is het, eindelijk. Wat is de tijd. 4.14?????? Hoe is dit in godsnaam mogelijk?

KM 7-8: Gelukkig, de kotsneigingen zijn weer weg. Maar voor hoe lang? Hoe gaat dit aflopen? Mijn ademhaling klinkt echt beroerd, ik probeer met iedere teug zoveel mogelijk lucht binnen te halen. De weg voor me lijkt eindeloos, maar ik weet dat over een kilometer de laatste afslag alweer is geweest. Wat riep die gast in het oranje shirt ook alweer? Dat ik te diep ging? Bedankt voor de newsflash, maar dat wist ik zelf ook al. Pas voor pas loop ik voort, maar ik ben me nog redelijk bewust van alles vlak om me heen. Nick blijft me moed inpraten, wat een fantastische haas heb ik toch. Nu zijn de mededelingen dat het nog maar 3, 2.5k is zeer bemoedigend. Het is aan de ene kant nog zo ver, maar de lijdensweg is bijna ten einde. Onze voorligger loopt niet verder uit, ik kan me weer wat oprichten en 14 km per uur en wat harder gaan lopen. Ah, daar komt de afslag aan! Nog een bochtje naar rechts en je zit op het laatste stuk. En daar is het bordje van de 8 km. Tijd? 4.20 over de laatste kilometer, je bent er bijna!

KM 8-9: Het laatste stuk is ingegaan, nog 2 km en de helletocht is voorbij. Daar is het bospaadje alweer, dit wordt nog zwaar. M'n maag gaat weer opspelen, ik krijg weer kotsneigingen. 5 keer achter elkaar en het lijkt weer weg. Ja Erik, ik zit nog steeds vlak achter je, wat zal het verschil zijn? 30 seconden misschien? Nou ja, in de laatste km zal hij wel weer uitlopen, want die versnelling van hem zal ik nooit kunnen beantwoorden. Wat maakt het eigenlijk ook uit. Daar is het keerpunt, oh, wat is het zwaar om mezelf weer op gang te trekken. Zwaar ademend en met lood in de benen hol ik voort. Ik moet en ik zal het halen en dat pr gaat er komen. Het bospaadje zit erop, wat een opluchting. Nu is het rechtstreeks door naar school en kantoor. Het tempo...blijft 14 per uur, uitstekend! M'n ademhaling is volledig naar de klote, maar ik zal het volhouden. Zie ik daar het bordje van de 9 km? Yes, het is 'm! M'n tijd is 4.30, fuck, dat is te langzaam! Ik heb wel wat ruimte op het schema van m'n pr, maar nu wil ik er ook dik onder!

KM 9-10: Dit is het dan, de laatste kilometer. Waar blijft de Stayokay? Ik moet er nu toch al dichtbij zijn? Nick spoort me nog aan om wat harder te gaan. Ik haal uit m'n teennagels het allerlaatste restje energie om nog wat te versnellen. 17 per uur is het maximum wat er nu uitkomt. Ik blijf Erik nog even zien, maar ik zie ook dat hij versnelt. Hij gaat me waarschijnlijk nog wel op een minuutje zetten. Ik zie het dak, ik zie het dak van de Stayokay! Het is nu nog maar een paar 100 meter. Ik pers er alles uit wat ik nog in me heb zitten, mijn horloge schiet nog de hoogte in qua snelheid. Ik zie 18, ik zie zelfs 19 per uur op de display. Daar is de finish, oh, wat heb ik daar naar verlangd! Een allerlaatste aanmoediging van Nick, het allerlaatste bochtje naar rechts en daar is de finishlijn. Ik ben er, godzijdank, ik heb m'n 10k uitgelopen! Mijn tijd is ongelooflijk, 41.48. Dat is bijna anderhalve minuut sneller dan mijn oude pr. Helemaal kapot hang ik tegen een stenen.....wat is het eigenlijk? Het maakt me niets uit, ik ben er en ik heb een nieuw pr! Nick geeft me een bekertje water, het is precies wat ik nodig heb. Na 2 minuten voel ik me weer genoeg hersteld om wat te gaan wandelen. Wat een geweldige tijd was dit, maar zo diep als nu ben ik volgens mij nog nooit gegaan.

Het is nu ongeveer 8 uur na mijn finish. Ik voel me redelijk, maar kan wel merken dat ik vanmorgen heel diep ben gegaan. Mijn linkerkuit is nog stram, mijn bovenbenen hebben dat echt vermoeide gevoel nog steeds. Verder voel ik me wel goed. Nu wordt het de komende maanden zaak om me rustig te gaan voorbereiden op de CPC, met tussendoor nog een paar wedstrijdjes. Het zal mij benieuwen......

Waarom goede trainingsbenen nog geen goede wedstrijdbenen zijn (en andersom). (1 reactie)

Gepost door Jaco Rip op zondag 18 november 2012 20:52

Na de afgelopen maand weer redelijk ontspannen te hebben gelopen (met tussendoor nog een 5k wedstrijdje) nam ik vorige week het besluit om in Essen (net over de grens bij Roosendaal) weer eens een serieuze test te gaan doen bij de plaatselijke 10 Engelse mijlen. Na een zeer goede voorbereidingsweek, waarin de looprondjes als vanzelf leken te gaan, was vandaag tijd om te knallen. Ik had mezelf voorgenomen om voor een tijd in de 1.12 te gaan, want dan zou ik automatisch heel dichtbij of onder mijn pr op de 15k komen, dat op 1.08 precies staat. Na met mijn twee loopmaten Nick en Erik afgereisd te zijn en alle voorbereidingen te hebben voltooid, was het om 14.30 tijd voor de race. Binnen de kortste keren lag het veld behoorlijk uiteen door een snelle start van de voorsten en was het zaak voor mij om mijn gehoopte tempo van 4.30/km te pakken en vol te houden. Hierbij kreeg ik gelukkig flink wat hulp van vriend Nick, die blijkbaar had besloten om voor mij als haas te fungeren. Het eerste rondje liepen we tot op de seconde het te volgen schema en na 6k kwamen we door in 27 minuten. Hierna begon al langzaam het gevoel te komen dat ik diep zou moeten gaan om dit vol te houden. Gelukkig bleef Nick in mijn buurt en sleepte mij door wat zware momenten heen, zodat de doorkomst na de tweede ronde net onder de 50 minuten ging. In de laatste rondje ging het licht langzaam uit. De inspanning leek me teveel te worden, maar wederom sleepte mijn haas van de dag en mijn doorzettingsvermogen me er redelijk doorheen. Bij de 15k kon ik voor de eerste keer juichen (nou ja, juichen....ik stierf voor mijn gevoel 1000 doden en mijn ademhalingsritme was het bewijs daarvoor), want de Garmin gaf echt 1.07.40 aan! Daarna nog iets meer dan 1 km, maar wat duurde die lang! Toch nog een versnelling eruit kunnen persen in de laatste 1/2 km en uiteindelijk de finishlijn bereikt in 1.12.49. Gelijk na de finish weer bijna over m'n nek gegaan, dus ik was echt heel diep gegaan. Wel een goed gevoel natuurlijk over je prestatie, want 2 pr's (al was die laatste niet zo moeilijk, want dit was de eerste keer dat ik 10EM liep) is natuurlijk fantastisch. Nu is het weer vrolijk verder gaan met een nieuw te maken schema dat me naar een toptijd bij de CPC-loop moet gaan brengen. I love running!

Bergse Havenloop (halve marathon) (1 reactie)

Gepost door Jaco Rip op zondag 14 oktober 2012 20:06

Na maanden van voorbereiding was het vandaag D-Day, de halve marathon bij de Bergse Havenloop stond op het programma. Vanochtend met een redelijk nerveus gevoel opgestaan, hoe zal het gaan, hoe wordt het weer, de gebruikelijke vragen die je nog niet kan beantwoorden. Na een korte reis en rustige voorbereiding werden we tegelijk met de deelnemers aan de 5 en 10 kilometer weggeschoten. Niet te gek beginnen, rustig je tempo pakken was de opdracht die ik mezelf had meegegeven. Na het verlaten van de Plaat zat ik lekker op een tempo van zo rond de 13 per uur en kwam ik na een kleine 4 kilometer bij de snelste dame op de halve marathon te lopen. Het tempo van dat groepje was ideaal voor mij, dus ben daarin blijven hangen. Na 5k doorkomen in 22.43 is dan ook een lekkere doorkomst. De volgende kilometers gingen heel gemakkelijk voor mijn gevoel, voor ik het wist waren we met ons groepje (dat nog bestond uit 3 mensen, de snelste dame, haar persoonlijke haas en ik) alweer bij de 10k, waar we doorkwamen in 45.44, perfect! Het tempo bleef gelijk, ik kon mijn beurten op kop goed meedraaien, maar het zwaarste stuk kwam na zo'n 14k, toen we op het zuidelijkste punt van de route afliepen. Dwars door een natuurgebied met constant heuveltjes en onverharde paadjes, die bovendien door de regen van de vorige dagen modderig waren, vergde veel van mijn krachten. De terugweg leek wel weer te gaan, maar na 17k kwam dan toch de (matige) klap van de man met de hamer. Ik moest mijn metgezellen laten gaan na 18,5k en ben doorgelopen in een tempo dat net hoog genoeg was om nog een behoorlijke tijd eruit te slepen, maar niet zo hoog dat ik moest overgeven. Na bij kilometer 19 tot drie keer toe bijna over mijn nek te zijn gegaan, kwam de finish in zicht en o, wat leek die nog ver OMG smiley! Met pijn en moeite op het laatste stuk nog wat versneld en dan zie je je tijd: 1.38.50, dik 5 minuten sneller dan mijn pr! Gelijk na de finish opgevangen door zuslief met m'n trainingsjack, waarna ik even een paar minuten kon bijkomen en vervolgens de rest van de fanclub (moeder en goede vriendin) onder ogen kwam. Heel trots op m'n tijd en blij met de steun- en dankbetuigingen van mijn achterban en de snelste dame, die een half minuutje voor me finishte en me bedankte voor de kilometers kopwerk die ik samen met haar haas voor haar verrichtte.

Melanenloop 2012

Gepost door Jaco Rip op zondag 23 september 2012 22:36

Met nog 3 weken te gaan tot het grote doel (de Bergse Havenloop) was het vandaag tijd voor de laatste wedstrijd in de voorbereiding, de Melanenloop in Halsteren. Had mezelf als doel gesteld om de 10k daar in 44 minuten te willen lopen, maar dat heb ik in de week daarvoor uit m'n hoofd gezet vanwege een hele leuke reden (vond ik dan). De oudste zoon van een vriendin van me wou ook wel eens meedoen aan zo'n hardloopwedstrijd, dus heb 'm op een droge, maar frisse zondagochtend maar meegenomen naar Halsteren, waar hij de 5 en ik de 10 zou lopen. Na het gebruikelijke voorbereidingsgedoe (inschrijven, omkleden, warmlopen, you know the drill) was het om 10.15 tijd om op pad te gaan. In het begin nog gezegd tegen mijn jonge kompaan om achter mijn (ahum) brede rug te kruipen, maar ja, jeugdig enthousiasme. Hij vertrok als een speer en ik ben maar gewoon mijn tempo gaan lopen. Na 2 km kwam ik weer bij hem en nu ging 'ie wel netjes achter me lopen. Na 3,5 km werd het hem toch echter iets teveel en viel zijn snelheid terug. Heb 'm nog geprobeerd mee te krijgen, maar op een gegeven moment haalde hij nog net 11,5 per uur en dat vond ik net te langzaam. Ben vervolgens doorgelopen in mijn eigen tempo en heb z'n ouders (die waren komen kijken) gewaarschuwd dat hij een minuutje maar achter me zat, maar wel even de steun kon gebruiken voor het laatste stuk. Vervolgens ging ik nog 2 rondjes door in mijn lekkere tempo van zo rond de 4:30 per km. Wat ik wel mooi vond op een gegeven moment was dat ik achter me keek en zag dat ik de kop had van een redelijk pelotonnetje van 10 man, allemaal zo'n 5 meter achter elkaar. In het laatste rondje gingen 2 man me nog voorbij en bedankten me nog voor het kopwerk, graag gedaan mannen! Uiteindelijk met een kleine eindsprint een tijd van 45.10 op de klokken gebracht, wat me helemaal niet tegenviel. Ik had niet het gevoel dat ik het uiterste eruit had gehaald op dit ietwat lastige parcours en dan maar 2 minuutjes boven m'n pr, dan zit het met de vorm wel goed! Nu nog 3 weken de puntjes op de i zetten en dan op 14 oktober knallen op de halve in Bergen.

Hoe een klotegevoel toch nog kan omslaan....... (3 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zaterdag 8 september 2012 22:26

Vandaag was het dan zover, de Cheltenhamrun in Stampersgat. Al maanden stond deze loop aangekruist in mijn agenda als de wedstrijd waar ik voor het eerst op de 5k onder de 20 minuten wilde gaan. De omstandigheden waren redelijk, al had de temperatuur wel een graad of 5 lager gemogen. Maar goed, afgereisd naar de plaats in kwestie en me op m'n gemak ingeschreven en nog even ingelopen (niet lang, want het was behoorlijk warm). Om half 7 was het dan zover. 25 lopers, waaronder ikzelve, werden weggeschoten. Vanaf het begin ging het snoeihard, maar ik had me gericht op de snelste juniore, waarvan ik wist dat zij vaak onder de 20 minutengrens zat. Bij haar in de slipstream gaan zitten en er niet meer uitkomen was het devies. Dit ging het eerste rondje fantastisch, na 2.5 km kwamen we door in 9.46! Dan kijk je ondertussen wat om je heen en dan zie je eigenlijk alleen maar bloedsnelle junioren een stukje voor je en achter je.......een hele tijd niks! Dat ik dit in me had, het voelt ongelooflijk. Dan gaat het mis. Ik loop al een tijdje net voor mijn richtpunt en mis gewoon de afslag. Pas na 200 meter kom ik erachter, fuck, ik moet terug!Omkeren en proberen het moordende tempo in je eentje vast te houden. Mijn hemel, wat gaat dit zwaar! Hoe hou ik dit in godsnaam tot aan de finish vol? De kilometers lijken voorbij te kruipen, maar ik loop nog steeds (alleen!) 4.04 en 4.05 op km 3 en 4. Ik registreer nauwelijks het piepje van m'n horloge dat aangeeft dat ik op 5k zit, maar toch ga ik (onbewust) uitlopen. De finish wordt bereikt bij 21.45 ongeveer, maar ik heb potdorie 400 meter teveel gelopen! Kapot en dan nog teleurgesteld (ik denk dat ik m'n gehoopte tijd niet gehaald heb) hijg ik uit bij de hekken. Na 10 minuten weer terug bij de auto en dan kijk ik terug op m'n Garmin en kom ik erachter dat ik de laatste 400 meter in 1.50 heb gelopen. Een simpele rekensom leert me dat ik de 5k in 19.56 heb gelopen! Blij rij ik terug naar huis, een pr en een bijzondere ervaring rijker.

Tholenloop (1 reactie)

Gepost door Jaco Rip op zaterdag 25 augustus 2012 11:04

Een wedstrijdje op 10 km van je eigen huis, die ook nog lekker past in je voorbereiding op de halve marathon in Bergen op 14 oktober, die kun je natuurlijk niet overslaan. En dus gingen loopmaatje Nick en yours truly, vergezeld van mijn zus die ging aanmoedigen, maar eens afzakken richting Tholen, om daar aan de 2e Tholenloop mee te doen. Bij aankomst nog even ingeschreven, ikzelf voor de 8,4 km en mijn chauffeur (Nick dus) voor de 12,6. Om 19.00 uur werden we op weg geschoten (wat niet echt een succes was, omdat het pistool niet werkte) door niemand minder dan Nelli Cooman, want de wedstrijd was ten bate van de Roparun en zij is ambassadrice van die stichting. De eerste kilometer ging natuurlijk weer veel te hard, maar daarna kon ik lekker in m'n ritme komen. Wou in ieder geval binnen de 40 minuten binnenkomen en misschien zat 38 minuten er ook nog wel in. Het parcours was lekker, prima asfalt en een klein stukje door het gras in het parkje op het eind van het rondje. Ik liep lekker door, had niet veel moeite om het tempo hoog te houden en zo kon ik in de laatste 2 rondjes nog een voorligger bijhalen. Na even samen te hebben gelopen gooide ik er nog een versnelling uit in de laatste 700 meter. Dit bracht me uiteindelijk op een tijd van 38:25 op een afstand van 8,5 km, want mijn Garmin gaf toch echt die afstand aan. Dik tevreden nog gewacht op mijn loopmaatje, die uiteindelijk de 12,65 km uitliep in 52:25. Nog even wat mensen begroet en daarna terug naar huis, een geslaagde avond afrondend.

Kermisloop Heerle (1 reactie)

Gepost door Jaco Rip op zaterdag 7 juli 2012 21:02

Na 2 weekjes weinig kans te hebben gehad om te gaan lopen besloot ik gisteren om ipv een duurloop een wedstrijdje vandaag mee te pakken in Heerle. Had geen idee hoe de vorm was, maar wou proberen om de 10k zo rond de 3 kwartier te volbrengen. Na aankomst en inschrijving nog even een tiental minuten warmgelopen en om 7 uur werden we op weg geclaxonneerd. In het eerste rondje kwam ik al snel bij de snelste dame te lopen. In eerste instantie dacht ik: "Hier ga ik niet meer weg", maar na een kleine kilometer merkte ik dat het tempo wat inzakte. Toen nog even gekeken of ik wat haaswerk voor haar kon doen, maar ik ging net iets te hard, dus daarna maar doorgelopen. Na het 1e rondje in precies 15 minuten werd het moeilijker. Het benauwde weer zorgde ervoor dat het steeds moeilijker werd om het aanvangstempo vast te houden, maar wonder boven wonder lukte dat zeer behoorlijk. Geen enkele km ging langzamer dan 13 per uur en zo kwam ik na 2 rondes in exact 30 minuten door, hoe vlak kun je lopen? Het laatste rondje liep ik weer wat in op een 3-tal voor me, waardoor het gevoel weer wat beter werd. Ook kreeg ik m'n ademhaling weer onder controle, zodat de laatste km weer wat harder kon. Uiteindelijk finishte ik in 44.42, behoorlijk kapot maar zeer tevreden. Vanaf maandag is het weer tijd om aan de voorbereiding voor de volgende 1/2 marathon te beginnen en met deze tijd in de pocket heb ik er veel vertrouwen in!

Brabantse Wal Marathon (halve marathon) (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 3 juni 2012 17:33

Vandaag was het dan zover, mijn eerste officiele halve marathon. Na een korte reis en even omkleden naar het evenemententerrein waar de start was. Daar zag je al dat het zwaar zou worden, het grasveld was redelijk gehavend na de plensbui van vanochtend. Even rustig ingelopen en om 1 uur klonk het startsignaal. De eerste 3 km was lekker, prima wegdek en het tempo lag dan ook redelijk hoog. Daarna was het uit met de pret. Na een afslag naar rechts kwam je midden in de natuur terecht en was het gedaan met de verharde paden. Tot 9 km was bijna continue opletten waar je je voeten zette, de modder vloog je zowat letterlijk om de oren en het tempo van 12 per uur was wel vol te houden, maar kostte behoorlijk wat kracht. Na 5 km kwam een man bij me lopen en met hem afgesproken om samen verder te gaan. Dit scheelde wel wat. Na een zeer zwaar stuk langs de vliegbasis bij Woensdrecht kwam je na zo'n 14 km eindelijk weer op asfalt, wat een opluchting! Daarna was het overwegend over fietspaden, af en toe afgewisseld met een stukje bos. De laatste kilometers voelden heel zwaar, maar gelukkig had ik mijn loopmaatje nog die af en toe de wind voor me brak. Het laatste stuk in Hoogerheide geeft zo'n fijn gevoel, je weet dat je er bijna bent en dat je gewoon een persoonlijke toptijd gaat lopen. Op het allerlaatst nog even een trappetje op had ik veel zwaarder voorgesteld dan het eigenlijk was, dus nog even een sprint eruit geperst. Vlak na de finish was ik helemaal leeg, de maaginhoud kwam naar boven en nog 2x over m'n nek gegaan. Gelukkig wel snel hersteld daarvan en apetrots op m'n tijd; 1.46.26 over 21.67 km!

15k van Standdaarbuiten (1 reactie)

Gepost door Jaco Rip op donderdag 17 mei 2012 17:27

Met nog iets meer dan 2 weken te gaan voor de 1/2 marathon was het vandaag tijd voor m'n laatste wedstrijd in de voorbereiding, de 15 km van Standdaarbuiten. Na een vlotte reis aangekomen op de plaats van bestemming en daar me ingeschreven en nog even rustig gezeten, want de wedstrijd zou pas een uur later beginnen. Van tevoren nog even ingelopen en om 13.30 was dan de start. In het begin ging het voor m'n gevoel heel goed, eigenlijk een beetje te goed. Dat klopte ook wel, want de 2e kilometer ging in 4.06! Dat was echt veel te hard! Een beetje vaart geminderd, maar het eerste rondje ging nog steeds in een iets te hoog tempo, 22.12 over 5k. Het tweede rondje moest ik dat ook bekopen in het begin. Kilometer 6,7 en 8 leken eindeloos en dan ga je je toch afvragen: Wat doe ik hier? Waarom ben ik nou zo stom geweest om zo hard weg te gaan? Zal ik het wel volhouden zonder compleet in te storten? Gelukkig ging het laatste deel van de tweede ronde een stuk beter, ik vond een zeer aanvaardbaar tempo en de cadans was weer terug. Dan het laatste rondje, dit ging de eerste 2 kilometer weer vrij zwaar. De zon brandde flink, de wind was in het dorp nauwelijks te voelen en dat is me dan toch zwaar. Op het eind vond ik weer aansluiting bij een klein groepje, die ik in de laatste km achter me heb kunnen laten. De laatste 300 meter nog een klein sprintje ingezet, waardoor de speaker nog moeite moest doen om mijn nummer te lezen en zo te vertellen aan het publiek wie daar nou gefinisht was! Eindtijd was 1.08.00, een mooi pr en daar was ik zeer tevreden mee. Nu nog 2 weekjes en dan op naar Hoogerheide!

WOW!

Gepost door Jaco Rip op zondag 15 april 2012 17:19

Het is me vandaag dan inderdaad gelukt om een 10k onder de magische grens van 45 minuten te volbrengen. Bij de Bergse Monumentenloop samen met een vriend die mij zou hazen van start gegaan. Na 5k doorkomen in 22.05 is zeer bemoedigend, zeker omdat ik nog lang niet het gevoel had dat ik stukging. In de tweede ronde wel meer moeite gekregen, maar toch een flinke versnelling eruit kunnen persen (laatste kilometer in 3.48!) en uiteindelijk gefinisht in een dik PR van 43.10. Ondertussen ook m'n PR op de 5k aangescherpt tot 21.05, dus al met al een topdag gehad!

Bergse Monumentenloop 15-04 (4 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 15 april 2012 17:04

Mijn tweede voorbereidingswedstrijd voor de halve marathon moest de 10k bij de Bergse Monumentenloop worden. Met een kennis die mij zou hazen naar een goede eindtijd wou ik voor het eerst onder de 3 kwartier duiken. Na de start was er nog even wat drukte, maar al snel kregen we de ruimte voor ons eigen loopritme. Het eerste rondje vloog voorbij, na iets meer dan 22 minuten waren we al op de helft. Omdat ik me nog zeer goed voelde hebben we het tempo verhoogd naar 14 per uur. Halverwege het 2e rondje begon ik het toen moeilijker te krijgen, maar met hulp van mijn "haas" bleef het tempo hoog. In de laatste kilometer kreeg ik last van mijn maag, maar heb ik desondanks toch nog een sprint eruit kunnen persen met flink wat aanmoedigingen van mijn kennis, Erik bedankt! Het resultaat was een ongekende verbetering van mijn PR op de 10k; in één klap van 45.40 naar 43.10! Als je dan naderhand ook nog eens uitrekent dat je je PR op de 5k ook nog verbeterd hebt van 21.45 naar 21.05 is de dag helemaal top! Nu met frisse moed en een berg aan zelfvertrouwen toewerken naar de volgende wedstrijd; de 15k in Standdaarbuiten.

Op naar de 45 minuten

Gepost door Jaco Rip op zondag 25 maart 2012 19:26

Na vorig jaar juni begonnen te zijn met hardlopen heeft het virus me flink te pakken. In trainingsrondjes wist ik van september t/m januari mijn PR op de 10k te verbeteren van 51.38 (met heel veel tegenwind) tot 45.40 zo'n 2 1/2 maand geleden. Nu ben ik in training voor een halve marathon, maar over 3 weken staat er een 10k op het programma in Bergen op Zoom waar ik met behulp van een vriend hoop voor het eerst onder de magische grens van 45.00 te kunnen duiken!

Kievitloop 18-03

Gepost door Jaco Rip op zondag 18 maart 2012 21:21

Na in december voor het eerst aan de Kievitloop mee te hebben gedaan (10k) vandaag voor de 5k gegaan als eerste voorbereidingswedstrijd richting de halve marathon in Hoogerheide. Wou van start gaan met een tempo dat me zo rond de 23 minuten zou brengen, maar merkte al snel dat ik een hoger tempo kon lopen. Na de eerste km in 4.26 te hebben gelopen,kon ik het tempo goed volhouden, al kostte me het in het stukje bos behoorlijk wat moeite. Daarna werd het hoe verder hoe zwaarder, maar als je een aantal mensen nog weet in te halen krijg je wel voldoening. Uiteindelijk gefinisht in een tijd van ongeveer 21.44, dat betekende een dik pr! Heel blij en ontspannen uitgelopen, nu op naar de volgende wedstrijd (10k bij de Bergse Monumentenloop).

Bekijk de blog van Jaco Rip

Tijden voor hardloopwedstrijden

DatumParcoursTijdAfstandSnelheid
18-03-2018Kievitloop (5 km)00:20:155.000 m14,81 km/u
18-02-2018Kievitloop (15 km)01:03:2115.000 m14,21 km/u
21-01-2018Kievitloop (10 km)00:41:2010.000 m14,52 km/u
23-12-2017Avondkerstloop Nispen00:19:295.000 m15,40 km/u
07-05-2017wings for life world run breda02:19:2028.019 m12,07 km/u
27-04-2017Vlietloop Oud-Gastel 1/2 marathon01:32:1521.097 m13,72 km/u
17-04-2017Bergse Monumentenloop (5 km)00:19:375.000 m15,29 km/u
05-02-2017midwintermarathon apeldoorn 10EM01:09:3016.093 m13,89 km/u
27-11-2016Surpriseloop Halsteren00:20:015.000 m14,99 km/u
20-11-2016Scholten Awater Zevenheuvelenloop 01:07:2915.069 m13,40 km/u
16-10-2016Halve marathon Amsterdam 01:43:4221.097 m12,21 km/u
17-09-201610k Tholen00:40:4110.000 m14,75 km/u
14-06-2016Biezenloop 5k00:20:175.000 m14,79 km/u
22-05-2016Leiden Marathon (10 km)00:43:0010.000 m13,95 km/u
27-04-2016Vlietloop Oud-Gastel 5km00:20:365.000 m14,56 km/u
19-04-2016kassenloop steenbergen00:19:505.000 m15,13 km/u
20-03-2016Halve marathon Utrecht (21,1 km)01:36:3021.100 m13,12 km/u
21-02-2016Kievitloop (10 km)00:41:4510.000 m14,37 km/u
18-01-2016Kievitloop (5 km)00:20:205.000 m14,75 km/u
18-10-201510 van AVR00:42:0510.000 m14,26 km/u
11-10-2015Marathon Eindhoven (halve marathon)01:35:1421.097 m13,29 km/u
05-09-2015Halve marathon van Tholen (halve marathon)01:34:2821.097 m13,40 km/u
30-08-2015Bosschenhoofdse Midsummerrun00:43:0010.000 m13,95 km/u
25-08-201510 km groot steenbergen00:40:2710.000 m14,83 km/u
03-06-2015Pagnevaartloop00:40:5210.000 m14,68 km/u
14-05-201515 km van Standdaarbuiten01:04:3615.000 m13,93 km/u
29-03-201510 van Halsteren00:40:5710.000 m14,65 km/u
15-03-2015Halderbergeloop (10 km)00:41:2810.000 m14,47 km/u
15-02-2015Kievitloop (5 km)00:19:505.000 m15,13 km/u
01-02-2015Midwintermarathon (10 EM)01:08:3116.093 m14,09 km/u
18-01-2015Kievitloop (15 km)01:06:0015.000 m13,64 km/u
21-12-2014Kievitloop (10 km)00:42:2110.000 m14,17 km/u
16-11-2014Zevenheuvelenloop (15 km)01:04:4615.000 m13,90 km/u
09-11-2014A4-Run00:42:2410.000 m14,15 km/u
19-10-2014Kievitloop (10 km)00:43:2110.000 m13,84 km/u
12-10-2014Bergse Havenloop (10 km)00:43:0010.000 m13,95 km/u
28-09-2014Vestingloop Willemstad00:19:185.000 m15,54 km/u
07-09-2014Tilburg Ten Miles (10 EM)01:12:1216.093 m13,37 km/u
24-08-2014Molenloop St. Antoniusmolen Halsteren (10 km)00:43:2810.000 m13,80 km/u
12-07-2014Kermisloop Heerle00:44:5210.000 m13,37 km/u
22-06-2014Halve marathon van Roosendaal (10 km)00:43:2510.000 m13,82 km/u
29-05-201415 km van Standdaarbuiten00:22:135.400 m14,58 km/u
13-04-2014Marathon Rotterdam (Marathon)03:40:0842.195 m11,50 km/u
09-03-2014CPC Loop (halve marathon)01:38:4321.097 m12,82 km/u
16-02-2014Kievitloop (15 km)01:08:4015.000 m13,11 km/u
19-01-2014Kievitloop (10 km)00:43:1510.000 m13,87 km/u
21-12-2013Avondkerstloop Nispen00:20:245.000 m14,71 km/u
15-12-2013Kievitloop (10 km)00:43:2010.000 m13,85 km/u
01-12-2013Surpriseloop Halsteren00:21:135.000 m14,14 km/u
17-11-2013Kievitloop (15 km)01:05:4815.000 m13,68 km/u
27-10-2013Marathon Brabant00:42:4810.000 m14,02 km/u
06-10-2013Bredase Singelloop (10 km)00:44:4010.000 m13,43 km/u
28-09-20138 van Steenbergen00:21:525.000 m13,72 km/u
23-06-2013De zomerklassieker van Brabant (10 km)00:42:3010.000 m14,12 km/u
02-06-2013Brabantse Wal Marathon (5 km)00:21:245.120 m14,36 km/u
09-05-201315 km van Standdaarbuiten00:44:5510.150 m13,56 km/u
21-04-2013Bergse Monumentenloop (10km)00:44:0610.000 m13,61 km/u
14-04-2013Kievitloop (5 km)00:20:065.000 m14,93 km/u
07-04-201310 van Halsteren00:19:255.000 m15,45 km/u
10-03-2013CPC Loop (halve marathon)01:34:4521.097 m13,36 km/u
17-02-2013Kievitloop (5 km)01:07:1315.000 m13,39 km/u
20-01-2013Kievitloop (10 km)00:42:009.250 m13,21 km/u
16-12-2012Kievitloop (10 km)00:41:4810.000 m14,35 km/u
18-11-201210EM van Essen01:12:4916.093 m13,26 km/u
21-10-2012Kievitloop (5 km)00:21:155.000 m14,12 km/u
14-10-2012Bergse Havenloop (10 km)01:38:5021.097 m12,81 km/u
23-09-2012Melanenloop (10 km)00:45:1010.000 m13,28 km/u
08-09-2012Rijks Zwaan Cheltenhamrun00:19:565.000 m15,05 km/u
24-08-2012Tholenloop00:38:258.500 m13,28 km/u
07-07-2012Kermisloop Heerle00:44:4210.000 m13,42 km/u
03-06-2012Brabantse Wal Marathon (halve marathon)01:46:2621.670 m12,22 km/u
17-05-201215 km van Standdaarbuiten01:08:0015.000 m13,24 km/u
15-04-2012Bergse Monumentenloop (10km)00:43:1010.000 m13,90 km/u
18-03-2012Kievitloop (5 km)00:21:445.000 m13,80 km/u
18-12-2011Kievitloop (10 km)00:46:3810.000 m12,87 km/u

Hardloop foto's van Jaco Rip

jaco breda.jpg Jaco Bergse Havenloop.JPG Jaco Kerstloop Nispen.jpg Finish 10k Roosendaal.jpg jaco brabantse wal.jpg jaco loop.jpg Jaco Pagnevaartloop.jpg

Looptijden.nl op Facebook