Profiel van Cristian Hermelink

Overzicht van alle hardloopprestaties van Cristian Hermelink. Op deze profiel pagina worden alleen wedstrijdtijden getoond, trainingstijden zijn enkel voor de gebruiker zelf zichtbaar.

Laatste behaalde successen

Facebooker
Vivaldi
Mijlpaal 100 km
Mijlpaal 1.000 km
App fan

Hardloop statistieken

AfstandAantalBeste tijdDatum PRGemiddelde tijd
5.000m200:20:3501-06-201700:21:07
5.100m200:21:3911-01-201500:22:34
10.000m1000:40:4808-01-201700:46:30
15.000m601:05:2515-03-201501:08:25
16.093m101:14:0525-10-201401:14:05
20.000m201:30:4429-10-201601:32:52
20.131m102:11:3626-05-201802:11:36
21.097m1401:30:3518-12-201601:36:08
25.000m301:53:4604-02-201802:01:53
30.000m202:19:2904-03-201802:19:29
30.032m102:47:2029-05-201602:47:20
42.195m203:56:3823-04-201703:58:19

Uitgebreide statistieken zijn alleen beschikbaar voor ingelogde gebruikers

Log eerst in op Looptijden.nl voordat je de uitgebreide statistieken kunt bekijken.

Indien je nog niet aangemeld bent op Looptijden.nl kun je je heel eenvoudig gratis aanmelden.


Blog posts

De Bommelasloop (4 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 26 november 2018 23:01

Ik loop inmiddels iets meer als 5 jaar en heb bovengenoemde loop al een tijdje in het vizier. Hij wordt 2 keer per jaar georganiseerd, in mei en november, maar toch is het er nog nooit van gekomen. Ook nu was het bijna weer niet gelukt, want ik was dit jaar voornemens om me toch een keer aan de zevenheuvelen loop te wagen.

Ben geen fan van deze massale lopen, maar aangezien ik een paar geweldige studie jaren in Nijmegen heb gewoond trok een onderbuik gevoel mij toch over de streep.

Maar er staat toch een andere loop in de titel denkt u nu vast. Dat zit zo, ik ben al een paar weken aan het ruziën met mijn linker hamstring. Het is niet dusdanig erg dat ik niet kan lopen, maar heb wel wat langere warming up nodig voor ik hem niet meer voel. Op vlakke stukken kan ik dan ook nog wel flinke snelheden halen. Echter heuvel af is een probleem, vandaar dat het in plaats van Nijmegen toch Enschede werd op 18-11-18.

Een mooi en vlak parcours door het Buursezand. Verhard en onverhard door het bos en over heidevelden. Kan nu alvast verklappen dat het inderdaad een heel mooi parcours is. Nu was het ook perfect zonnig weer wat uiteraard positief, althans bij mij, bijdraagt aan de beleving.

Maar goed ik ging op deze koude ochtend de halve marathon verhapstukken(bron arranraja). Via Facebook wist ik ook dat gelegenheids loopmaatje Marc van de partij zou zijn. We spraken elkaar kort voor de start en het leek er niet op dat we echt samen konden optrekken.

Ik was voornemens om de eerste 8km op hartslag 160 te lopen vervolgens 8km op hartslag 170 en de laatste 5km voluit. Tegenvaller was wel dat ik mijn koptelefoon niet had ingepakt, dus het moest vandaag op gevoel. Op mijn horloge had ik alleen hartslag en afstand ingesteld, want tempo in het bos is zinloos bij mijn TomTom 3. Ook de actieve tijd had ik bewust niet zichtbaar gemaakt, want ik ken mezelf dan ga ik mezelf toch weer opjagen en dat was nu net niet de bedoeling vandaag.

Zeker de eerste kilometers was het zoeken na een goede pasfrequentie in combinatie met een hartslag van 160. Na een kilometer of drie hoor ik iemand toch wel pittig ademend in mijn slipstream lopen. Nog druk zoekend naar mijn ritme besteed ik er weinig aandacht aan. Gelijktijdig probeer ik ook heel bewust te genieten van de mooie natuur om mij heen. Na 6km krijg ik toch de kans om te kijken wie er achter mij loopt. Het blijkt toch Marc te zijn.

Bij 8km is het tijd voor de eerste versnelling. De hamstring was weer warm en voelde ik niet meer dus er kon iets gas bij. Ik hoorde de ademhaling van Marc steeds verder verdwijnen naar de achtergrond. Mijn pasritme voelde gelijk beter met deze versnelling en dit blok van 8km ging eigenlijk prettiger als de eerste.

Door het rustige eerste blok had ik mooi enkele richtpunten voor me. Moest goed op mezelf inpraten om rustig naar mijn voorgangers toe te lopen en er geen verkapte intervaltraing van maken. Maar het ging goed en ik kon alweer enkele lopers oprapen. Linkerbeen voelde goed, alleen bij enkele echt oneffen stukken dreigde de hamstring op te spelen, dus daar gingen ik maar wat terug in tempo.

Ik loop lekker na het 16km punt en het wordt tijd voor de tweede versnelling. Ik liep even wat alleen, maar gelukkig zag ik al gauw weer 3 lopers voor me die onderling ook circa 50 tot 75 meter uit elkaar liepen. Langzaam kom ik dichterbij de eerste, maar die was zelf ook al bijna bij de tweede loper en kort achter elkaar passeren we deze dan ook. Nog geen halve kilometer later heb ik hem ook te pakken.

Bij de laatste loper kom ik niet snel dichterbij en ik vraag me af of ik hem überhaupt nog te pakken krijg. Ondertussen komen er ook weer lopers van de 10 mijl het parcours op. Dit geeft nog weer wat extra energie. De benen voelen nog goed, echter de hamstring perikelen spelen door mijn hoofd en ik durf niet nog verder te versnellen.

Maar dan zie ik dat de loper voor me het moeilijk krijgt en opeens kom ik snel dichterbij en 800m voor de finish heb ik ook hem te pakken. Ik zie nog een 10 mijl loper, maar deze blijft net buiten mijn bereik.

Moe maar voldaan kom ik over de finish. Er hing geen klok dus na heel even uithijgen zie ik op mijn horloge dat ik 20,8km heb gelopen in 1:31:33.
Achteraf bleek het eerste blok in gemiddeld ca. 4:35/km te zijn gegaan, het tweede blok in 4:20/km en de laatste 5km in 4:10.

Twee minuutjes later komt ook Marc binnen. Ook hij had onderweg toch nog een andere haas kunnen vinden, waardoor ook hij toch lekker de loop heeft kunnen volbrengen.

Vanwege de kou praten we maar kort na en gaan gauw naar onze eigen auto's om droge kleding aan te doen. 23 december lopen we samen in Borne de winter stepone loop. Ook Marc wil hier proberen onder de 90 minuten te duiken, dus hopelijk kunnen we elkaar helpen dit doel te bereiken.

Eindhoven Marathon, Mind over Body (3 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op donderdag 18 oktober 2018 07:47

Maandag 8 oktober, de wekker gaat om kwart voor vijf. Ik begin aan mijn laatste week in Amsterdam. Na deze week komt er een einde een periode waarin ik voor twee bedrijven tegelijk werk. En begint mijn welverdiende 3 weken vakantie die ik nog niet heb gehad. Deze situatie ontstond begin juli. Ik had op en vacature gereageerd dicht bij huis. Echter, had ik na de gesprekken nog wat twijfel en dus had ik een soort inwerkperiode bedongen waarbij ik gedurende 4 maand 20 uur per week voor mijn nieuwe bedrijf ging werken en 20 uur voor mijn werk in Amsterdam bleef werken.
In September wordt het besluit genomen, de twijfels die ik had over mijn nieuwe werkgever zijn weggenomen en per 1 november ga ik volledig over naar mijn nieuwe baan en komt er dus een einde aan 3,5 jaar reizen naar en overnachten in Amsterdam. Gedurende de week wordt ik steeds onrustiger ik ben moe, vooral mentaal. Ik ga op tijd naar bed, maar heb slechte nachten.
Dan loop ik voor het laatst de poort uit op vrijdagmiddag en voel gelijk een last van mijn schouders glijden. Ik voel me iets beter maar nog steeds moe. Na een goede nacht doe ik de boodschappen zoals elke zaterdag voor ons gezin en ook een deel voor mijn schoonouders. Bij het afleveren van de boodschappen vraagt mijn schoonmoeder meteen of het goed met me gaat, ze vind me er moe uitzien.
Zondag 14 oktober gaat mijn wekker af om 06:00 in mijn hotelkamer in Eindhoven. Ik voel me fysiek goed. Benen voelen sterk en mijn maag heeft geen problemen met de vele koolhydraten van de voorbije dagen. In de ontbijtzaal zitten allemaal hardlopers en ik begin een beetje in de sfeer te komen. Na jaren van online contact ontmoet ik Jaco bij het beursgebouw in levende lijve. We praten wat en ik krijg nog meer zin om aan dit avontuur te beginnen.
Dan is het zover, het startschot valt en we zijn begonnen aan de marathon. Ik vind maar moeilijk mijn ritme. Op een gegeven moment kom ik wel in een soort ritme, maar het blijft werken en niet soepel. De temperatuur loopt lekker op, maar in de eerste helft zaten nog wel redelijk wat schaduwgedeeltes. Halverwege kom ik door net onder de 1:43. Dit is normaalgesproken op de halve marathon een tijd die ik met 3 vingers in de neus kan lopen, maar vandaag voelde dat niet. Omdat de temperatuur nu echt richting de 25 graden zou gaan besluit ik dat ik de tweede helft net onder de twee uur wil gaan lopen. Een tijd rond de 3:40 zou onder deze omstandigheden heel mooi zijn. Mijn tempo gaat richting de 5:30/km en mijn hartslag zakt navenant mee.
Ik hobbel lekker door, maar het is alleen maar zon op dit stuk. Halverwege km 26 begint mijn rechterbeen pijn te doen. Het is geen kramp, maar voelt dieper gelegen. Het begint net onder de knie en trekt door naar mijn heup, maar deed vooral zeer op mijn bovenbeen. In km 27 wandel ik wat en rek en strek een beetje. Kilometer 28 kan ik volledig rennen, maar vanaf dat moment is het mis. Ik kan niet door de pijn heenlopen. En ik moet elke kilometer een stuk wandelen en kan dan weer een stukje dribbelen.
Ik probeer mezelf op te peppen. Bij km 32 zie ik dat ik nog een PR kan lopen als in de laatste 10 km binnen 65 minuten afleg. Ik zet nog een keer aan en loop deze km in 5:13 maar daarna is het snel weer over. Ik dribbel door en zie een meisje langs de kant met een bordje “Tap here for Power-ups”. Ik loop er naartoe en begin als een idioot te tikken op het bord. De omstanders moesten hier uiteraard om lachen en het bracht mij weer een stukje verder voor ik moest wandelen.
Om me heen zie ik zich een behoorlijk slachtveld ontwikkelen. Veel lopers die wandelen, rekken en strekken en een enkeling moet zelfs overgeven. Op 34km passeert Jaco mij en ik roep nog “kom op Jaco” na. Ondertussen nemen bij de ongemakken alleen maar toe. Mijn ademhaling begint pijn te doen tijdens het joggen en ik krijg een steek in mijn rechterzij.
De kilometers gaan nu echt met 200m wandelen en 800m dribbelen. Ondanks de genoemde kwalen houdt ik me voor dat ik ga finishen, ook al moet ik de rest wandelen. Dan op 36km schrik ik toch een beetje. Ik zie een jongedame langs het parcours gewikkeld in folie en aan het infuus. De blik in haar ogen gaf mij een naar gevoel. Even dacht ik, waar ben ik mee bezig, maar mijn hartslag was ondertussen laag dus ik besluit om door te zetten.
In Eindhoven probeer ik er maar een feestje van te maken, ik pep me op door waar mogelijk high fives uit te delen. Het publiek geeft goed bedoelde aanmoedigingen als ik weer moet wandelen. En zo overleef ik het laatste stuk om op precies 4 uur de finish te passeren.
Ben volledig stuk en heb ook niet de euforie van het finishen van een marathon. Tijdens het douchen en de thuisreis merk ik dat ik eigenlijk te ver ben gegaan. Ik blijf het heel warm houden, ook in de trein met airco en thuis op de bank. Die steek in mijn zij was pas dinsdag helemaal weg. De spierpijn daarin tegen valt reuze mee, dat is dan weer het voordeel als je de laatste 14 km niet voluit hardloopt.
Nu na een paar daagjes bezinning had ik qua planning beter de marathon van Amsterdam kunnen kiezen. Dan had ik in deze week mijn afscheid van mijn werk in Amsterdam een plekje kunnen geven. Ook had ik dan een weekje (mentale) rust gehad waar ik blijkbaar toch echt aan toe was.
Ondertussen ben ik echt wel trots dat ik hem uitgelopen heb. Maar zo zie je maar weer, als het koppie niet fris is het lijf ook niet meewerkt. Gezien de 34km trail die ik kortgeleden liep zonder bovenmatige inspanning net onder de 3:54 was ik er fysiek wel klaar voor eigenlijk.
Nu lekker herstellen en toewerken naar 23 december waar ik de 90 minuten grens voor de halve marathon ga aanvallen. En voor volgend najaar gaan we echt wel weer een mooie marathon uitzoeken, want het blijft natuurlijk een machtig mooie afstand om te beslechten.

Stuwwaltrail 2018 (2 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 4 juni 2018 11:26

Eigenlijk had hier een dikke maand geleden een heroïsch epistel moeten staan over hoe ik de 50ste editie van de Enschede marathon had volbracht in een tijd van 3:20h. Maar helaas moest ik weer ondervinden dat je op bepaalde zaken geen invloed hebt. Allereerst was er natuurlijk die belachelijk hoge temperatuur voor de tijd van het jaar voorafgaand in de week van de marathon met de piek op de marathon dag zelf.
Ik had lekker een half weekje vrij genomen om volledig uitgerust aan de start te kunnen verschijnen, maar in plaats van uitrusten liet mijn lijf een virusje zijn gang gaan met als gevolg een zere keel en lekker snotteren op vrijdag en zaterdag. Zondag geen last meer van de keel, maar nog wel snotterig. Omdat ik geen koorts of zelfs maar verhoging heb gehad, besluit ik toch om te starten. Dat gesnotter zou ik er wel uit lopen
Er was nog een beetje hoop in de voorgaande dagen dat we bij een graad of 17 konden starten, maar het was al 22 graden bij de start. Vol goede moed op pad, maar naarmate de tijd vordert wordt de ademhaling steeds onrustiger. Bij kilometer 12 neem ik eigenlijk al het besluit om deze marathon niet te voltooien. Achterliggende geachte was dat ik dan eind mei begin juni nog een poging zou kunnen doen. De benen voelden op zich nog goed en met 9,5-10km/h had ik hem waarschijnlijk ook wel kunnen uitlopen, maar uitlopen was niet de doelstelling en 4 uur in die hitte (27 graden inmiddels) leek me een te grote aanslag. Ik moet nog wel door tot 19 km, want daar passeren we het van Heekplein met de parkeergarage waar mijn spullen lagen. Berustend en eigenlijk nauwelijks teleurgesteld stap ik daar uit.
En dan komen we bij de Stuwwaltrail op 26mei uit en niet een tweede marathon poging. Mijn “verkoudheid” had zich ontwikkeld tot een milde bronchitis. Hierdoor 1,5 helemaal niet getraind en tot 19 mei heel rustig. De inschrijving voor Amersfoort marathon sloot op 20 mei en de training van de dag ervoor gaf toch nog een heel klein beetje reactie. Dat gaf net wat onvoldoende vertrouwen om me in te schrijven. Daarbij had ik sowieso liever van na inschrijving gebruik willen maken, want als het dan weer heel warm zou zijn ik het niet gaan proberen. Maar dat heeft Amersfoort niet, dus kan de focus op de Eindhoven marathon in oktober dit jaar.
Omdat de Sallandtrail zo goed was bevallen, leek het me leuk om de stuwwaltrail te doen. 20km in de omgeving van Oosterbeek. De trainingen de week voorafgaand voelden weer goed aan dus op de laatste dag dat het kon me ingeschreven. Ook voor deze afstand was geen na-inschrijving mogelijk. Op het moment van inschrijven wist ik ook al dat het tropisch warm zou worden, maar ik hield me voor dat we grotendeels in het bos zouden lopen en niet in de volle zon.
Qua temperatuur werd op 26 mei de soep inderdaad zo heet gegeten als voorspeld, 29 graden. In het startvak spreek ik met wat recidivisten van deze trail en vertel dat het mijn tweede is. Met serieuze toon geven ze aan dat ik vooral heel rustig moet beginnen, want er zitten wat steile klimmen in, maar ook een lang stuk langs de Rijn vol in de zon. Ik dacht nog, dat zal wel loslopen toch.
De start zou is in 3 groepen verdeeld, zodat men op de single tracks niet opgehouden zou worden. Ik moet eerlijkzeggen dat de lopers zich daar echt aan gehouden hebben. Zeker in het begin heb ik nergens moeten inhouden of zelf mensen opgehouden. De eerste twee km gingen veel te snel, maar daarna vond ik een lekkere modus. We gingen niet voor een toptijd, maar het mocht wel een lekkere krachttraining worden.
Vanwege de hitte had ik wel een drink strategie uiteraard. Bij deze trail moest je een eigen beker of iets meenemen, want die werden niet bij de verzorgingsposten op 9 en 16 km uitgedeeld. Ik had mijn belt om gedaan met twee flesjes drinken. Dan kon ik om de 3km drinken en bij de verzorgingspost eerst drinken en de flesjes weer vullen en weer het zelfde regime aanhouden tot de volgende verzorgingspost. Op de dag zelf hadden ze gelukkig nog extra waterposten ingeregeld, en dat was maar goed ook, want mijn initiële strategie bleek niet voldoende.
De eerste 3 beklimmingen gaan nog rennend omhoog, maar ik voel de benen behoorlijk zwaar worden en we zijn pas 6 km onderweg. Besluit al om het tempo op de weinig aanwezige vlakke stukken te verlagen naar 10 per uur. De vierde beklimming begin ik nog rennend, maar ik houdt het, net als veel lopers voor mij niet vol en moet echt wandelen. Hoewel wandelen, het is zo steil dat ook wandelen niet makkelijk gaat. Na ruim 52 minuten en 4 steile beklimmingen verder, die omhoog al wandelend werden volbracht, kom ik al behoorlijk gesloopt bij de verzorgingspost aan. Naast de steile beklimmingen waren de evenzo steile afdalingen ook een behoorlijke uitdaging. Op de website stond al iets van pittige klimmen en technische afdalingen, nou dat was niet gelogen. Was al een keer bijna uit de bocht gevlogen en kon ternauwernood op het pad blijven. Was anders een vervelende val heuvelaf geworden.
Goed bij de verzorgingspost neem ik extra de tijd. Even goed drinken en lekker wat rozijnen en winegummies eten. Na enkele minuten vervolg ik mijn weg weer met meteen de volgende beklimming richting 10km. Eenmaal boven zucht ik diep richting een vrijwilliger. Nu volgt een vlak stuk en een afdaling, kan je even op adem komen, zegt hij. En inderdaad er volgt even een vlak stukje waar ik de hartslag weer wat omlaag breng. Na de afdaling volgt meteen weer een klim die, wandelend moet worden volbracht. De afdaling na deze 10de klim was de moeilijkste van allemaal. Het was een pad van denk ik 80cm waarvan het middenstuk een geul was en je dus aan de zijkanten zo’n 20cm overhield om je voeten neer te zetten. Dus al heen en weer hoppend, om de wortels te ontwijken voelde deze steile afdalingen als een behoorlijk aanslag op mijn gewrichten.
Nu volgt het vlakke stuk langs de Rijn, maar zoals al voor gewaarschuwd vol in de ongenadig hard brandende zon. Na een kleine opmaat via een stukje weg, gaan we linksaf het veld in. Hier was inmiddels een heel smal looppad ontstaan in het hoge, op sommige stukken tot mijn heupen, gras. Waar mogelijk probeerde ik de rijkelijk aanwezige distels te ontwijken, maar ik kan u vertellen dat ik er heel veel niet heb ontweken. Op geleide van hartslag dribbel ik dit stuk langs de Rijn en probeer door de uitputting heen maar te genieten van de omgeving. De organisatie had overigens zowel aan het begin als eind van dit stuk een broodnodige waterpost neergezet. Enkele renners namen zelfs even een duik in de rijn, maar om volledig nat weer het bos in te duiken leek mij niet zo fijn dus ik sloeg deze aanlokkelijke koeling over.
De uitputting begint zijn tol te eisen. Er volgt weer een steile klim, waarbij soms even de handjes aan de grond moeten. Na een klein stukje vlak een steile trapopgang en halverwege voel ik me even wat licht in mijn hoofd, gelukkig is meteen daarna de 16km verzorgingspost. Ook hier weer goed drinken en even wat eten, zoute chips, rozijnen en winegummies. Na enkele minuten voel ik me weer okay en vervolg ik rustig mijn weg voor de laatste 4 km. Drie beklimmingen en wat trapopgangen verder, die zonder licht in het hoof te worden verliepen ben ik eindelijk bij de finish. In km 19 ben ik van pure vermoeidheid op een vlak stuk nog een keer op mijn snufferd gegaan met een geschaafde knie als resultaat.
Maar vol trots vanwege het volbrengen van deze monstertocht passeer ik de finish na 2 uur en 12 minuten. Zelfs de winnaar had er 1 uur 30 overgedaan zag ik achteraf. Deze was echt tot het gaatje waarbij ik wel mijn hartslag redelijk goed in de duurzone heb kunnen houden en niet 20km in het rood heb laten pompen. Bij een volgende trail toch even kijken of ik een hoogteprofiel kaartje kan vinden, want ik had uiteraard wel gezien dat er 500 hoogtemeters in zaten. Dat is 2,5% gemiddeld en ik had uiteraard wel wat steile klimmen verwacht, maar dit waren er 14. Merk nu dat vooral de pezen en gewrichten nog moeten herstellen, maar gelukkig is mijn volgende loopje pas 21 juli. Dan ga ik de vlakke midzomermarathon (30km) in Diever lopen.

De Halve van Hengelo 2018 (3 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 2 april 2018 19:19

Vandaag stond de Halve van Hengelo op het programma. Heb de hele week zitten wikken en wegen hoe deze loop aan te vliegen. Aan de ene kant voel ik me echt heel fit. Dankzij het gevolgde marathon schema loop ik t.o.v. een paar maand geleden hogere snelheden bij lagere hartslag. Aan de andere kant voel ik ook dat mijn benen wel toe zijn aan de taper periode. Heb de maand maart afgesloten met een voor mij record aantal van 228 km.
De weersomstandigheden en het parcours zijn vandaag perfect voor een PR poging, maar moet ik zo diep gaan 3 weken voor de Enschede Marathon. Vorig jaar herinner ik me nog dat ik na een km of 14 er behoorlijk doorheen zat, maar toen was het ook plots heel warm die dag. Wat te doe, wat te doen.
Ik heb uiteindelijk besloten om vandaag op hartslag en gevoel te gaan lopen. Wil mijn lijf nog wel een laatste prikkel geven, maar niet volledig in het rood gaan. Doelstelling was dus om de eerste 14km met hartslag 160-165 te lopen en afhankelijk van het gevoel bepalen of de laatste 7,1km wat harder zouden kunnen. Had op mijn horloge alleen hartslag ingesteld zodat ik onderweg mezelf niet gek zou laten maken door kilometertijden.
Evenals Jaco kort geleden in een van zijn blogs schreef ben ook ik wat bewuster met mijn voeding omgegaan. Vaak sta ik met een onrustige maag aan de start door koolhydraatstapeling. Voor deze halve marathon heb ik daarom gebruik gemaakt van de Carboloader van voedingsshop.nl. Echt superhandig, want naast het drinken wat je er van maakt kan je het ook extra toevoegen aan bijvoorbeeld yoghurt en pastasaus. Dus ik heb koolhydraten kunnen stapelen en veel minder extra hoeven eten. Mijn maag voelt ook een heel stuk rustiger vandaag.
Omdat de loop zo lekker dichtbij is en ik mijn startnummer zaterdag al had opgehaald besluit ik om het eerste deel van mijn warming-up lekker bij huis te doen. Met als grote voordeel dat ik de sanitaire stop die altijd even nodig is na dit deel in alle rust thuis kan doen. Tegen half elf fiets ik na het stadion, parkeer mijn fiets, drop mijn spulletjes in de kleedkamer en doe het laatste deel van de warming-up op de baan en om exact elf uur mogen we beginnen aan onze tocht.
Er waren weer toch weer een paar enthousiastelingen redelijk vooraan gaan staan die daar niet helemaal thuis hoorden en ze bleven ook nog gezellig links lopen. Na 200 meter vond ik eindelijk een gaatje om er voorbij te steken en kon de loop echt beginnen. Na 2km had ik mijn tred gevonden en mede omdat we tegen de toch wat harder als voorspelde wind in moesten stabiliseerde mijn hartslag zich op 166/167. Was helaas niet in een groepje terecht gekomen en moest het dus alleen doen.
Waar bij de boeskoolloop nog een stel enthousiaste koeien een stukje mee renden werd ik vandaag een meter of 30 begeleid door een schaap. Op de splitsing bij het 5km punt mochten de 10km lopers linksaf en gingen de 15km en halve marathon lopers rechtsaf. Op circa 75 meter voor me dartelde een paardenstaart prachtig heen en weer. Deze dame had een hele mooie looppas. Heel langzaam aan kwam ik dichterbij en bij ongeveer 6km had ik haar bijgehaald. Heel even leek het of ze me voor wou blijven, maar vervolgens kroop ze toch achter me en heb ik als haas gefungeerd tot het 15km keerpunt op 7,5km. Later zag ik dat ze bij de dames een podium plaats had gelopen op deze afstand.
Zelf heb ik een heerlijke tred te pakken en ik zie nu achter af dat km 7 t/m 11 in 4:24 -4:23 -4:23- 4:23 en 4:21 zijn gegaan. Gelukkig stond er dit jaar bij het 10km punt geen klok, want grote kans dat ik dan toch was gaan rekenen en dus afgeleid zou worden. Bij het 14km punt aangekomen maak ik zoals van tevoren gepland de afweging om wel of niet aan te zetten. Op zich loop ik lekker, maar voel wel de trainingskilometers van de afgelopen tijd. Daarbij zouden de komende 3 kilometer ook weer tegen de wind in gaan. Ik besluit om mijn weg gewoon te vervolgen op dezelfde manier en zou boven op de fietsbrug weer bepalen of ik dan de laatste 3 kilometer zou aanzetten.
In kilometer 17 zat een klein stukje bospad wat er toch nog wel nat en glad uit. Hier heb ik toch wel wat voorzichtiger gelopen wat resulteerde in mijn langzaamste kilometer met 4:30 zie ik nu. Het wordt nu tijd om de beruchte fietsbrug te beslechten, tevens het laatste stukje tegen de wind in. Het voelde alsof de wind ook nog even aanzette speciaal voor mij. Ik knal er lekker tegen op, hartslag schiet naar de 180 maar zakt in de afdaling gauw weer richting 168. Mijn benen voelen nog best okay en ik besluit om de snelheid die ik gemaakt heb in de afdaling door te zetten. Kortom we gaan voor de eindversnelling.
In de afdaling zie ik al dat er nog een heel lint aan 15km lopers voor me zitten. Voorbij de ijsbaan als we het fietspad opdraaien zie ik ongeveer 2 km aan bonte kleuren en paardenstaarten. Ook zit er nog een halve marathonloper voor me. Ik zet aan, maar laat mijn hartslag niet boven mijn omslagpunt van 174 komen. Kilometer 19 gaat in 4:12, kilometer 20 in 4:05. Ik loop van felgekleurde broek naar nog felgekleurder shirt en bij km 20 heb ik ook de halve marathon loper bijgehaald.
Ik ga lekker en daar waar ik vooraf vooral bezorgd was om mijn bovenbenen, want die hebben het tijdens de trainingen een paar keer behoorlijk zwaar gehad, krijg ik opeens een scherpe pijn aan de binnenkant van mijn linkerbeen net boven de achillespees. Ik laat het tempo meteen zakken tot een dragelijk pijnniveau. Ik moet de loper die zich nog niet zomaar gewonnen had gegeven laten gaan en loop het resterende deel voorzichtig uit. Raap ondertussen nog wel een paar 15km lopers op.
De laatste 300 meter op de baan zet ik uiteraard niet echt meer aan. Ze hadden niet een hele grote klok bij de finish staan en het was pas op ongeveer 40 meter voor de streep dat ik tot mijn zeer grote genoegen zag dat ik onder de 1:32 ging eindigen, 1:31:46 staat er op de site mijn horloge gaf 1:31:33 als eindtijd. Ik had het gevoel nog wel even door te kunnen en voelde me nog best fris. Voor mij de bevestiging dat het conditioneel wel goed zit voor Enschede. Het aanhechtinggebied tussen achillespees en spieren bij mijn linkerbeen is wel stijf en gevoelig nu dus even aankijken hoe dat de komende dagen hersteld, maar voor de rest voelen de benen echt goed aan. Zaterdag nog een langzame duurloop van 150 minuten en dan gaan we echt afbouwen naar 22 April. Dus genoeg tijd om alle spieren en pezen hun welverdiende rust te geven.

Mijn eerste Trail, Salland Trail 25km (3 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 12 maart 2018 13:16

Woensdag avond, ik sta op het punt om te gaan slapen komt er een appje van mijn nichtje. Ze hebben vanwege blessures een kaartje over voor de Salland trail (25 km). Of ik zin heb zaterdag om mee te lopen. Ondanks nog lichte spierpijn van mijn inspanningen in Vorden besluit ik om het aanbod te accepteren. Ik moet toch trainen en zou er een dan maar een langzame duurloop van maken.
Na de site bekeken te hebben zie ik, niet geheel tot mijn verassing uiteraard, dat het een heuvelachtig parcours is met 200+ hoogte meters. Naast enthousiasme, want de Sallandse heuvelrug is een prachtig gebied, maak ik me een beetje zorgen of dit niet te vroeg is voor mijn bovenbenen. Mijn herstel voelde al wel veel beter als de voorbije weken, dus als ik mezelf in toom kan houden tijdens deze trail moest het wel goedkomen dacht ik maar.
Om iets voor achten wordt ik opgehaald door mijn nichtje. We stoppen nog bij twee andere adressen en om vervolgens door te rijden naar Nijverdal waar we iets voor negenen aankomen. Ik krijg het startnummer van Tanja. Ik vroeg nog wat voor tijd “zij” wou lopen vandaag. Ze gaf aan dat de tijd niet uitmaakte als “zij” maar sneller was als haar man.
Na omkleden, rugzakje met drinken ombinden en een laatste sanitaire stop gaan we richting de start. Ik kies er bewust voor om geen uitgebreide warming-up te doen. Even kort dribbelen en wat dynamische rekoefeningen. Zou het eerste kwartier in de loop wel als warming-up gebruiken, dit om te voorkomen dat ik in mijn enthousiasme weer veel te hard zou gaan. Ben ook bewust achterin het veld gaan staan, want bij een trail horen single tracks en daar kan je niet inhalen en alleen maar rustig met de flow mee.
Om half tien mogen we weg en na 100 meter rennen komen we meteen in de file voor een scherpe bocht linksaf en meteen steil omhoog. Na de bocht besluit het leeuwendeel om rustig omhoog te wandelen ipv te rennen. Kan me er iets bij voorstellen, want het is zo’n heuveltje wat gelijk je hartslag kan laten ontploffen. Mede hierdoor ging mijn eerste kilometer in 7:15, dus dat is echt rustig gestart. Eenmaal boven vervolgen we onze weg in draf en slingeren we lekker tussen de bomen door.
Waar mogelijk loop ik rustig mensen voorbij en waar het niet kan merk ik dat ik ook de rust in mijn hoofd heb om er lekker achter te blijven lopen. Na een kwartiertje ben ik warm en wissel ik mijn langzame duurloop muziek en dito pasfrequentie(ca. 160 ppm) om voor duurloopmuziek en verhoog mijn pasfrequentie naar 170 ppm. Tot ca. 10km heb ik steeds redelijke groepjes voor me lopen die ik op de brede paden comfortabel, zonder me gejaagd te voelen, voorbij loop en waar ik op de single tracks dan weer als soort pauze achter blijf.
De manier van lopen is compleet anders als ik gewend ben. Je bent op de single tracks constant wortels aan het omzeilen, maar ook overhangende begroeiing aan het ontwijken. Een veiligheidsbril zou bijna een vereiste moeten zijn. Ook de kleine steile kuilen vereisen toch een andere looptechniek. Ik heb spierpijn op hele andere plekken dan normaal na een run.
De 10km passeer ik na ongeveer 57 minuten. Vanaf hier ontstaat er meer ruimte om mijn eigen tempo te gaan lopen. Er lopen alleen nog maar enkelingen en duo’s voor me met behoorlijk veel afstand ertussen. Mijn tempo gaat van iets boven de 10/u naar iets boven de 11/u en het voelt goed aan. Ergens tussen de 12 en 13 kilometer staat een verzorgingspost. Ik ben bang dat ik hier een trail etiquette overschreden heb. Er stonden echt een heleboel lopers voor deze stand, die rijkelijk voorzien was van diverse versnaperingen, waaronder fruit, vlaai en koeken, heel rustig te eten en kletsen. Zo niet ik, alsof het een reguliere wedstrijd betrof pakte ik alleen wat stukjes fruit, wurmde me door de stilstaande massa en ging weer door. Het heeft niet tot een diskwalificatie geleid gelukkig.
Rond km 14 houdt het pad opeens op. Hier moeten we opeens al zigzaggend over enkele sloten springen om vervolgens enkele meters verder onder een boom door te kruipen. Ik vond het prachtig, maar het onderbreekt wel even mijn lekkere ritme. We komen het bos uit en krijgen nu een klein stukje verhard. Ik zie enkele diehards voor me die stug op het naastgelegen zandpad blijven lopen, maar ik gebruik dit stuk om weer lekker in mij ritme te komen, deze km ging ook in 5:13 zag ik achteraf. Ik passeer het 15km bordje zo rond de 1:24 en voelde me nog best goed, nog een dikke 50 minuten met wel een paar stevige wat lange beklimmingen en de tocht zou er alweer opzitten. Besluit heel ietsje harder te gaan. Kilometer tijden gaan rond de 11,7km/u.
Het zonnetje was inmiddels ook lekker doorgekomen en al genietend hiervan raap ik nog diverse lopers op. Op de klimmetjes probeer ik even wat nieuws uit. Ik beklim ze met echt hele korte pasjes en iets hogere frequentie dan ik normaal zou doen. Dit werkt prima, hartslag schiet aanzienlijk minder ver omhoog dan gebruikelijk.
In kilometer 22 zit het klapstuk van de dag, de beruchte “kuil”. Vanaf het bospad stort je, durf er geen percentage aan te hangen, maar echt steil naar beneden een zandbak in, vervolgens loop je ca 75-100 meter vlak door het mulle zand waarna je de kuil via dat even mulle zand weer net zo steil moet verlaten. Ik probeer een looppad van voorgangers te kiezen, maar bij elke stap zakt het zand gewoon onder je voeten weg. Ik zag al enkele lopers gewoon wandelen, maar ik probeer het toch op snelheid te doen. Ik weet niet of je het nog rennen kon noemen maar ik heb niet gewandeld en met licht verzuurde bovenbenen bereik ik de top alwaar een fotograaf klaar stond om de grimas van de deelnemers na deze beproeving vast te leggen.
Gelukkig heb ik met een paar honderd meter de verzuring er weer uit en hobbel ik weer lekker door. Ik kom bij een duo die ik in eerste instantie voorbij ga, maar die kort daarna toch weer bij me aansloten. We lopen even samen op en eigenlijk wil ik ze er toch nog aflopen, maar mijn linker hamstring begon toch wat strak te staan, dus ik kroop er maar lekker achter en gezamenlijk hobbelen we naar de finish. Nog een keer steil naar beneden en dan nog 200 meter vlak naar de finish. Ze zetten nog een eindsprint in, maar ik vind het wel best. Net onder de 2:16 kom ik over uiteraard niet meer helemaal fit maar voldaan over de finish.
De loop staat ook bekend om het feit dat alle lopers na de finish binnengehaald worden met een handdruk van organisator Bertus. Alleen toen ik binnen kwam stond die er niet. De dame die mij de medaille omhangt zegt verontschuldigend dat zij maar even voor Bertus speelt nu. Ik grap dat de hele loop nu voor niks is geweest, ze kan er om lachen.
Ik stort me vervolgens op de rijkelijk aanwezige versnaperingen, cola, sportdrank, krentenbrood, chips en fruit. Na 10minuutjes begin ik ondanks het zonnetje toch wat af te koelen. Ik trek gauw even wat droge kleren aan om snel weer naar de finish te gaan om mijn nichtje binnen te halen. Was benieuwd hoe ze het er vanaf zou brengen, want ondanks training tot 18km, onverhard en heuvelig, met haar loopgroep heeft ze nog nooit 25km gelopen. Na 2:56 komt ze samen met iemand van haar loopgroep binnen. Super gedaan, zeker op dit parcours.
Zelf vond ik het een hele leuke ervaring die zeker voor herhaling vatbaar is. Zoals reeds genoemd voel ik nu spieren die ik normaal niet voel na een wedstrijd. Heb wel bijna twee keer mijn enkel verzwikt en ben een keer bijna gestruikeld, die was wel heel triest trouwens. Ergens in km 24, een fatsoenlijk breed pad met letterlijk 1 knoest die uit de grond steekt. Ruimte genoeg en ik had hem ook in de gaten, maar wie zet zijn voet er toch tegen aan….. Ben niet gevallen overigens, maar voelde me wel heel knullig.
En “Tanja”, die is twaalfde geëindigd bij de dames en was bijna een half uur sneller als haar man.

8-Kastelen loop Vorden 2018 (2 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op dinsdag 6 maart 2018 13:02

Afgelopen zondag stond de achtkastelen loop te Vorden op het programma. Vorig jaar liep ik deze ook en toen was het een behoorlijke lijdensweg. Veel te snel gestart en onvoldoende op voorbereid. Om dat dit jaar te voorkomen had ik de loop ook dusdanig in mijn schema ingebouwd dat de afgelopen anderhalve week als qua training als taper weken gezien konden worden. Ook mijn energie huishouding heb ik benaderd zoals ik dat voor de marathon zou doen.
Werd zondag wel wakker met lichte maagklachten, maar de ervaring leert dat die in de loop van de ochtend wel wegtrekken. Ik had er dit keer voor gekozen om op zaterdag kool hydraten te stapelen mbv pannenkoeken. Ik weet nu dat deze niet helemaal goed zijn gevallen, is me al eens eerder overkomen dus dit was meer de bevestiging dat ik dat niet meer moet doen. Muesli bollen verdraag ik beter.
Verder voelde ik me uitgerust en fysiek fit. Enige onzekerheid voor vandaag was mij rechter bovenbeen. Ik was een week na de midwintermarathon van Apeldoorn een beetje overmoedig en dacht al wat tempo blokken in mijn lange duurloop te kunnen doen. Mijn bovenbeen dacht daar behoorlijk anders over, met het gevolg dat ik sindsdien geen tempo werk meer heb kunnen doen. Heb anderhalve week voor deze loop nog een comfortabel duurloopje geprobeerd, maar na 15 km speelde mijn bovenbeen toch weer op.
Heb lang lopen piekeren over hoe ik de loop zou aanpakken vandaag. Dit was echt zo’n week dat ik dacht dat het hebben van een coach wel handig zou zijn. Maar goed uiteindelijk heb ik besloten om iets sneller dan mijn beoogde marathontempo (4:44/km) zou gaan lopen, ofwel tussen de 4:35-4:40 per km.
Zoals vele lopers met mij begon ik de warming-up in een winterse outfit. Maar binnen een uur brak het zonnetje door en ontstonden er lenteachtige taferelen. Ik ben 3 keer naar binnen geweest om mijn kleding aan te passen en ben geëindigd met een korte broek en dun shirt met lange mouwen, dit had achteraf rustig een singlet kunnen zijn. Het schetste mij wel verbazing dat veel lopers toch vasthielden aan hun warme kleding.
Dit jaar was er geen trein die zorgde voor oponthoud en om kwart over twaalf mochten we beginnen aan onze tocht. Stap 1 voor vandaag was rustig starten, niet als een dolle gaan lopen zigzaggen met een tempo van 4:00, of harder per km. Dat ging goed, eerste km ging in 4:30. De volgende kilometers was het een beetje zoeken maar na 4km had ik mijn ritme gevonden op een tempo zoals de bedoeling was. Alleen ging de hartslag wel richting 170. Ik schreef dit maar toe aan de plotselinge lente temperatuur. Had afgelopen woensdag en vrijdag nog gelopen bij temperaturen van -9 °C en nu was het dik 10 °C met een nog hogere gevoelstemperatuur. Is toch een verschil van 20 °C. En warmer is altijd lastiger.
Tweede doelstelling was om ook drinken en gelletjes te nemen zoals ik dat met de marathon van plan ben. Om de 6 km een gelletje en om de 5km een bekertje drinken. Echter mijn maag was niet volledig bijgetrokken zoals ik gehoopt had en ik durfde bij 6km mijn maag niet te belasten. Na 8km besluit ik toch om een gelletje te doen. Zit verder in een aardig ritme en de benen voelen okay. Het 10km punt passeer ik net iets boven de 45 minuten.
Na 12 km krijg ik toch iets meer last van mijn maag. Het is niet erg in de zin van misselijk zijn en het gevoel hebben te moeten stoppen, maar het leidt behoorlijk af. Desondanks kan ik wel op tempo blijven, mede door twee lopers die ik als haas laat fungeren. Bij 15km, die ik passeerde net onder de 1:09, begin ik alweer te twijfelen of en wanneer ik het volgende gelletje zal nemen. Ik neem eerst bij het 16km punt een bekertje drinken en twee stukjes banaan. Dit valt redelijk, het wordt niet slechter maar ook niet beter.
Na het 15km punt versnelde mijn twee hazen en ik moet ze helaas laten gaan. Merk gelijk dat ik weer opnieuw ritme moet vinden. Nu valt het me ook op dat er niet om de kilometer een bordje staat, maar om de 5km. Onderweg vond ik dit vervelend, maar nu achteraf heeft het mij wel geholpen. Mezelf kennende zou ik bij elk km bordje gaan lopen uitrekenen of ik nog op schema ben en dan waarschijnlijk te hard willen. En doelstelling 3 van vandaag was om de 30km zonder onderbrekingen uit te lopen. Door de aanduiding om de 5km moest ik wat meer op mijn gevoel gaan lopen. Had natuurlijk heel makkelijk mijn horloge de afstand kunnen laten weergeven, maar ik besloot om dit niet te doen.
De 20km passeer ik rond de 1:32 en ik heb het zwaar. Besluit toch om een tweede gelletje te nemen. De volgende 5km zijn zwaar, kilometer tijden lopen op en hartslag gaat boven mijn omslagpunt. Heb nog wel een loper voor me op circa 50 meter waar ik me op kan focussen, zodat ik niet teveel aan mijn benen denk. Het 25km punt passeer ik net boven de 1:55 en ik besluit bij de drankpost om even rustig (wandelend) twee bekertjes leeg te drinken.
Na 26km merk ik dat mijn pasfrequentie niet meer efficiënt voelt en hoewel in het verleden terugschakelen mij nooit is bevallen schakel ik toch terug van 180 ppm naar 170 ppm. Mijn tempo komt net boven de 5:00 per km, maar mijn hartslag zakt wel weer onder de 170 in eerste instantie en het voelt ook beter. Maar dan komt er toch nog weer een stuk vol tegen de wind in. Op eerdere stukken hebben we ook wel wind gehad maar veel minder hard, dus misschien voelde het door de vermoeidheid harder dan het werkelijk was. Ik wou echter binnen de 2:20 finishen dus ik besluit tempo te houden en mijn hartslag maar iets te laten oplopen. Vorden is weer inzicht dus ik ben er bijna.
Vlak voor Vorden komen de halve marathon lopers ook weer op het parcours en het oprapen van deze lopers verlegd de focus van mijn vermoeide benen. Een eindsprint zat er niet meer in maar ik passeer de finish na 29,6km (parcours is 400 meter te kort) in een netto tijd van 2:19:29.Dit is 3 seconden sneller als vorig jaar.
Ben er heel tevreden mee. Had wel gehoopt dat ik tot 25 km wat meer ontspannen rond de 4:35 zou kunnen blijven lopen, maar denk dat temperatuur en maag beetje debet hieraan waren vandaag. Heb hem wel gelopen zonder onderbrekingen door kramp. Kilometer tijden lagen tussen de 4:30 en 5:05, met wel hoogste tijden de laatste 10 kilometers, dus beperkt verval. Vorig jaar moest ik terug naar 5:30-6:00 per kilometer. Had overigens geen 12 kilometer meer bij gemoeten vandaag, maar goed dat hoeft ook pas over 7 weken. Mijn bovenbeen heeft zich goed gehouden, dus na deze herstelweek kan ook weer snelheidstraining gedaan worden.

Midwintermarathon 2018 (3 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 4 februari 2018 18:01

Vandaag stond de midwintermarathon op het programma. In mijn route naar Enschede stond deze loop omcirkeld als een test run met de doelstelling van 1:50:00h. Echter heeft de super irritante griepgolf ook mij te pakken gehad. Week 3 2018 ging als trainingsweek volledig verloren. In week 4 had ik toch nog wat nasleep met verkoudheid in wat irritatie aan de holtes. Desondanks wel 3 trainingen gedaan, maar aanzienlijk lichter en minder dan op mijn schema aangegeven stond. En de afgelopen week was het al wel beter maar nog niet helemaal weg. Bewust maar 1 training gedaan op woensdag om mijn lijf zo fit, lees gezond, mogelijk te krijgen voor vandaag.
Mijn doelstelling had ik in de loop van de week natuurlijk al bijgesteld. Ik zou er een tempoloop van maken met een hartslag van rond de 160 bpm. Met de hoge temperaturen van de voorbije weken vond ik de ontwikkeling van de laatste dagen toch een tegenvaller, want het betekende dat we vandaag toch weer een lange tight aan moesten en ook het bovenlijf wat extra bescherming zouden bieden. Immers we gingen niet volle bak vandaag.
Ik werd vanochtend wakker met een best gezond gevoel, zou ik dan toch maar, nee denk aan de afgelopen 3 weken dat kan gewoon niet. Okay, zegt de ene ik tegen de andere ik. Kom we gaan gauw aan de Pita-broodjes met honing. De rest van de ochtend verliep met rust en ik was prima op tijd in Apeldoorn. Warming up ging lekker en ik was prima op tijd in het startvak. Zag zo gauw geen bekenden, maar stond wel behoorlijk achteraan. De linkerkant van het vak bood de gelegenheid om nog wat naar voren te lopen en bijna vooraan gekomen zag ik Peter de Groof. Een rappe zuiderbuur wiens blog ik al even volg. Net als ik bijna bij hem ben om een gesprekje aan te knopen mogen we aan de bak en snel verdwijnt hij uit mijn zicht.
Na 100 meter zie ik loopmaatje Marc. We wisselen even kort onze intenties uit en gaan vervolgens onze eigen weg. Ik ben op zoek naar mijn hartslag van 160, maar kan hem maar niet vinden. Gevoelsmatig loop ik niet te hard maar mijn hartslag blijft toch hoog in de 160. Ik speel wat met mijn paslengte maar hartslag blijft hetzelfde. Na 5km besluit ik het maar te accepteren en dus vooral op gevoel van mijn benen mijn weg te vervolgen. Marc liep inmiddels al een behoorlijk stuk voor en een gezamenlijke loop zat er vandaag niet in. Ik zou hem in het verdere verloop ook niet meer inhalen, iets wat bij de halve van Oldenzaal nog wel lukte.
Kilometer na kilometer gaan we lekker op en af. Ben de hele tijd aan het stuivertje wisselen met een dame van Daventria. Bij 12 km staat een heel schattig meisje met een bord “Je loopt harder als je lacht 😊”. Spontaankomt er een grote grijns op mijn gezicht die wordt opgemerkt door haar ouders.
De eerste 15km zitten erop en nu komt het zwaarste stuk van de loop. We slaan rechtsaf de provinciale weg op en moeten drie kilometer klimmen, waarvan vooral kilometer 16 en 17 zwaar zijn. Ik spreek met mezelf af dat ik tot kilometer 20 zuinig ga lopen, immers ik had geen specifieke eindtijd als doel, maar wou hem vandaag zonder onderbrekingen uitlopen, iets wat twee jaar geleden niet lukte. Moest toen 3 keer stoppen in die laatste 10km als ik het me goed herinner. Ik wordt op dit stuk door redelijk veel lopers ingehaald, maar houdt me aan mijn plan. Op 19km staat weer een klein kindje met eenzelfde soort bord alleen staat er nu “Kan je niet harder lopen 😉”. Ik moest er om lachen, maar eigenlijk was die best gemeen.
Eindelijk ben ik bij km20, nu is het netto 5 km naar beneden en ik voel me goed genoeg om iets aan te zetten. Heel geleidelijk raap ik weer een flink aantal lopers op. In km 23 zit een steil stuk naar beneden. Je zou denken, dat is lekker maar juist op dit stuk voel ik verzuring in mijn kuiten opkomen. Ik kan gelukkig temporiseren zodat het geen kramp wordt, maar ik merk ook op het vlakke stuk dat ik mijn ingezette versnelling niet kan doorzetten en ik weer wat terug in tempo moet. Vandaag is niet de wedstrijd om me in de vernieling te lopen, dus ook mentaal geen probleem. De laatste twee km gaan gecontroleerd in 4:35/km en in netto 1:53:42 kom ik over de finish, een kleine 3 minuutjes sneller als twee jaar geleden.
Op dit moment thuis voel ik dat ik misschien toch iets teveel mijn best heb gedaan, maar heb ook een enorme morele boost gekregen op weg naar Enschede. Dat ik met de afgelopen 3 weken in mijn lijf toch tot deze tijd kom op dit geaccidenteerde parcoursstemt mij meer dan tevreden. De basis is goed. Hopelijk krijgen ik geen terugslag van deze inspanning en kan ik vanaf woensdag mijn schema weer oppakken, want over 4 weken staat alweer de 8-kastelen loop (30 km) op het programma. Die is gelukkig helemaal vlak.

Winter Stepone loop 2017 (3 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 17 december 2017 17:38

17 Ddecember 2017, alweer een (hardloop)jaar dat is voorbij gevlogen. Vandaag staat alweer de laatste run, althans voor mij, van het jaar op het programma. En geheel volgens traditie en/of gewoonte is dat de winterstepone alve marathon in Borne. Volgens mij is vandaag de eerste keer dat de term winter de loop recht doet. Na twee herfst edities en een keer zelfs een warme lente editie, beloofde het vandaag slechts 4 graden te worden.
Voor 2017 had ik twee hoofddoelen gesteld, dat was de marathon van Enschede uitlopen en eigenlijk ook binnen 3,5 uur finishen en deze halve marathon waar de grens van 90 minuten geslecht moet worden. Alleen had ik toch iets minder focus de laatste 6 a 7 weken. Een aanwijsbare reden kan ik zo niet bedenken. Kon het even niet opbrengen om 4 keer per week te trainen, waarbij ik vooral nog wel eens een baantraining in Amsterdam liet schieten en lekker op mijn hotelkamer bleef hangen. Misschien had ik nog niet zo druk moeten zijn met 2018, want ik heb de route naar de 50ste editie van de Enschede marathon al helemaal uitgestippeld.
Desondanks had ik toch wel vertrouwen voor vandaag. De tijden die ik de laatste weken heb gelopen tijdens de lange tempoblokken in mijn lange duurlopen waren niet verkeerd. En na 4,5 jaar hardlopen weet ik ook dat het tijdens een wedstrijd vaak net ietsje harder gaat. Ik had vorig weekend drie zieke snotterende dames thuis en heb daar zelf slecht een lichte verkoudheid aan overgehouden die dinsdag eigenlijk alweer voorbij was.
De enige zorg vooraf was de kledingkeuze. Vorig jaar had ik een korte broek aan, maar kreeg ik vermoedelijk door de frisse wind op 18 km last van mijn bovenbeen. Daarom gisteren toch maar even een 5km loopje gedaan om te bepalen wat handig is voor vandaag. Ik ben geen fan van een lange tight tijdens wedstrijden maar alleen een korte broek leek me ook niet verstandig. Dus de outfit voor vandaag was een korte thermo tight van de Lidl onder mijn korte broek. Deze biedt voldoende bescherming tegen de kou zonder dat die heel knellend voelt, want dat is mijn grootste probleem met korte tights. En in eerste instantie een dun shirt met lange mouwen aan om vooral de armen wat warm te houden, ipv mijn standaard singlet. Zou tijdens de warming-up bepalen of ik de singlet er nog onder zou dragen.
Ik was weer ruim op tijd aanwezig en na de warming up besloot ik toch om mijn singlet onder mijn shirt te houden. Om klokslag 11 uur weren we weg geschoten en na twee ietwat te snelle kilometers had ik mijn tempo gevonden rond de benodigde 4:15/min. Het zonnetje scheen er stond nauwelijks wind dus alle ingrediënten voor een mooie loop waren aanwezig. Maar wat zie ik nu, ipv een mooie arm inzet gaan mensen lopen alsof ze een vliegtuig zijn. Oei, er zijn nog wat gladde stukken op het parcours. Hier moet er toch wat voorzichtiger gelopen worden en breekt mijn ritme. Het bleef helaas niet bij deze ene plek.
De eerste 10km gaan eigenlijk best lekker en ik passeer het 10km punt met een gemiddelde snelheid van 4:11/km. Ik besluit iets te temporiseren want ik loop inmiddels een minuut voor op schema. Tot 18km wou ik ca 4:20 gaan lopen, om de laatste 3 alles eruit te persen. Tot 14km gaat het lekker, maar dan volgt er een glimmende bocht naar rechts waar ik de lopers voor mij behoorlijk op de rem zie gaan, dus ik doe maar hetzelfde. Er volgt een lang stuk, ik gok 250 meter, gladde weg. Het is uitkijken en voorzichtig lopen. Nu achteraf werd dit stuk een breekpunt voor mij. Ik kon lastig weer in mijn ritme komen na dit geglibber en km 15 ging in 4:38. Ik begin tegen mezelf te praten, “kom op ontspanning” het helpt en ik ga weer iets harder maar lekker voelt het niet meer. Kilometer 16 en 17 gaan wel weer in de benodigde tijden, maar de 18de kilometer wordt weer mijn Waterloo. Beide bovenbenen verzuren volledig als ik de laatste brug op moet. Ik probeer in de afdaling mezelf weer op gang te krijgen, maar het is over, ik zit tegen kramp aan en moet echt terug in tempo. Snelheid komt boven de 5:00/km de laatste 3 km. Ik wordt door meerdere lopers nog bijgehaald, maar haak nergens aan. In mijn hoofd ben ik al met de cooling down bezig.
In netto 1:32:42 hobbel ik volledig stuk over de finish. Het zat er helaas niet in vandaag. Ben er vol voor gegaan en mijn doelstelling is helaas niet gelukt. Desondanks is het nog steeds een respectabele tijd en gelopen in een prachtige omgeving met perfect weer, dus een zondag goed besteed.
Nu lekker herstellen en dan gaat het vizier op April 2018. De 50ste editie van de Enschede marathon op een nieuw parcours. Op weg daar naartoe lopen we de midwintermarathon (25km) in Apeldoorn, de acht kastelenloop (30 km) in Vorden en de halve van Hengelo.
2017 ga ik afsluiten met een record aantal van 1400 km, een PR op de 10km en de 5km en mijn eerste uitgelopen Marathon. Dit alles met slechts 2 lichte blessures maakt het een meer dan geslaagd loop jaar.
Ik wens alle lezers hele fijne feestdagen en succes met eventueel gestelde (loop)doelen voor 2018 .

De Halve van Oldenzaal was goed voor het moraal (4 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 8 oktober 2017 22:11

Vandaag stond de halve van Oldenzaal op het programma. Deze liep ik twee jaar geleden ook en toen werd het nog de Hutt’n kloas loop genoemd. Een pittige parcours in het buitengebied van Oldenzaal met de Tankenberg, de Willmersberg, de Hakenberg en de Paasberg. Volgens de site moet het begrip “berg” niet te letterlijk worden genomen, want we zitten tenslotte niet in de Pyreneeën. Desondanks is het geen licht parcours en dat had ik nog wel onthouden van twee jaar geleden.
De afgelopen twee weken de trainingen aangepast zodat ik met een uitgerust lijf aan de start kon verschijnen vandaag. Dit was voor mijn gevoel best aardig gelukt. Gisteren wat extra koolhydraten gegeten en gedronken maar dat viel wat verkeerd, werd een beetje misselijk wakker vanochtend. Na het ontbijt was het niet helemaal weg, maar ik weet uit ervaring dat dit in de drie uur die ik na mijn ontbijt tot de start nog hebt wel goedkomt. Was gelukkig ook vandaag het geval, hoewel er wel een extra sanitaire stop voor nodig was. Zal u de details besparen.
Nadat ik 4 keer mijn start nummer had opgehaald kon ik in alle rust mijn voorbereiding doen. Ik hoor u denken, niet letterlijk natuurlijk maar ik heb wel hele sterke vermoedens, 4 keer?? Nou dat ging als volgt. Ronde 1: Startnummeruitdeler “wat is uw nummer?” Ik nou ik heb nummer 2000. Na even zoeken overhandigt hij mij het nummer met de toevoeging dat het toch wel een heel mooi getal is. Dit alles werd gefilmd door een vrijwilliger met een camera. Hij was echter net iets te laat begonnen en had het er niet helemaal mooi op en vroeg of we het riedeltje nogmaals zouden willen doen. Aldus zo geschiedde. Ronde twee: Startnummeruitdeler……… Ik……… Het zoeken bleef achterwege want hij had mijn nummer vooraan gezet. Cameraman, sorry verkeerde kant te weinig licht, ik moet aan de andere kant. Wil je nog een keer….. Ronde 3: “wat is uw nummer meneer” “nou ik heb…….. komt er een ander loper naast me staan vol in beeld, zucht. Ronde 4, die ging gelukkig goed.
Bij de start zie ik gelegenheidsloopmaatje Mark. Moest hem natuurlijk eerst even vragen over zijn Triatlon. Met glunderende ogen deed hij zijn verhaal. Ik had op Strava al gezien dat er van lopen sindsdien niet veel meer was gekomen, maar toch sprak hij nog de ambitie uit om 1:35 te willen lopen. Ik vertelde hem het debacle van de Almelo Allee en dat ik me voor vandaag had voorgenomen om vooral proberen lekker te lopen. Ik had op mijn horloge alleen de hartslag ingesteld en ook de tussentijdenfunctie uitgeschakeld. Lekker lopen met hartslag van ca. 170bpm.
Gelukkig had de organisatie het dit jaar goed geregeld met de startvakken. Waar het opgeven van je verwachtte eindtijd twee jaar geleden totaal zinloos was, waren de startvakken nu wel op tijd ingedeeld en er werd ook nog streng gecontroleerd bij het betreden van het startvak. Zo kon ik dus vertrekken met gelijkgestemden en dat gaf al behoorlijk wat rust en zat eigenlijk binnen no time in mijn ritme.
Na 2,5 kilometer werden we nog een stukje begeleidt door een aantal koeien die een beetje dol in de kop werden en enthousiast mee renden. Tot mij verbazing kwam ook Mark mij voorbij gerend. Ik zeg, zo toch ambitieuze plannen? “Nee, ik kijk wel hoever ik dit volhoud”. Zelf houdt ik mij aan mijn plan en blijf gecontroleerd op hartslag doorlopen. Waarbij ik ook nog weet dat de tweede helft zwaarder is als de eerste. Mark loopt zo’n 75 meter op mij uit in de volgende 2 km en dan stabiliseert de afstand tussen ons zich. Zelf lukt het me om lekker te lopen en de hartslag op 170 te houden. Omhoog gaat die er wel wat boven, maar niet 180 in en in de afdaling en op de vlakke stukken gaat die weet vlot terug. En zo loopt het eigenlijk best lekker. Klimmetjes zijn nog niet te zwaar, de onverharde stukken gaan ook lekker. De omgeving is mooi, het zonnetje komt door maar is lang niet zo heet als twee weken terug. Windje is aanwezig, maar niet te hard.
Heel langzaam begin ik op Mark in te lopen en rond km 13 heb ik hem bijgehaald. Ik ga nog even voor hem lopen, maar hij kan niet aanhaken. Ondertussen zijn we in de tweede helft beland. Ik probeer m’n hartslag op 170 te houden, maar het parcours wordt te glooiend. Ik houdt wel controle en blijf onder de 180 in de klimmetjes en zak tot laag in de 170 in de afdalingen. En dan zijn we bij het zwaarste deel van het parcours. Een lange klim van ca. km 14,5 tot iets voorbij de 16km. Dit is toch echt wel afzien, maar ik houdt wederom controle en ga niet volledig in het rood, maar de beentjes waren even niet blij.
Ook daarna biedt het parcours weinig gelegenheid tot herstel en de hartslag blijft hoog in de 170. De benen voelen zwaar, maar ik ben voorbij een soort “point of no return”. Als ik nu langzamer ga, dan stort ik waarschijnlijk in. Dus ik laat de hartslag los en ga maar verder op gevoel of pijn zo u wil. Er volgt nog een lastige keuze. Door de vele regen van gisteren ligt er een plas over de hele breedte van het pad. Ik zie mijn voorganger er midden door heen stappen en ik besluit hetzelfde te doen. Achteraf hoorde ik van Mark dat hij de rand had opgezocht, maar tot zijn enkel in de blubber was gezakt.
Nog een klimmetje richting 19 km, niet stijl maar naar alle reeds ondergane ontberingen toch wel voelbaar. Nu volgt een heerlijke kilometer naar beneden ik besluit niet extra aan te zetten, want de laatste kilometer is weer vlak en over klinker wegen.
Daar is de laatste bocht en ik zie de tijd. Eerst vraag ik me af of het wel klopt, voor mijn gevoel was ik sneller, maar dat was maar een split second en zeer tevreden ga ik in 1:34:45 over de finish. Dat was 5 minuten sneller als twee jaar geleden en na de Almelo Allee sowieso weer een mooie opsteker.
Over 3 weken staat de Diepe Hel weer op het programma en die gaan we geheel volgens traditie of gewoonte uiteraard ook lopen. Ook die zal weer op hartslag gelopen worden, want dat beviel best goed. Geen gestress over tijden, gewoon lekker je best doen en maar zien wat het voor tijd wordt .

Almelo Allee, ..... ajee ajee (4 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 24 september 2017 21:09

De zomer stond vooral in het teken van de DtD. Waar ik vroeger als voetballer genoot van warm weer, vind ik het nu als hardloper verre van prettig. Ook kreeg ik het de laatste 3 zomers voor elkaar om geblesseerd te raken. Deze zomer kwam ik eigenlijk heel goed door. De marathon van Enschede was goed verteerd. Trainen ging me goed af, had een mooi schema voor de DtD, dit jaar ging het lukken. Vorig jaar gooide een achillespees blessure roet in het eten
Maar toen op een mooie woensdagochtend loop ik in een lekker tempo. Een verkeerssituatie noopt mij tot uitwijken in de berm, iets wat wel vaker nodig is. Echter nu verstap ik me, ik weet nog steeds niet hoe, maar in de vreemde capriolen die ik uithaal om te blijven staan maakt pijn zich meester van mijn linker hamstring. Na twee dagen lijkt die weer in orde en op zaterdag doe ik een klein testje. 2km inlopen ging prima maar bij de eerste licht versnelling kwam die al weer opzetten. Dit was 4 weken voor de start. Na een week rust weer geprobeerd, maar harder als 10km/u ging het niet. Dus toen toch maar besloten om mijn startnummer beschikbaar te stellen aan een van de reserves binnen mijn bedrijf. Had niet het idee dat ik op tijd fit zou geraken om een acceptabele, althans oor mij, tijd zou lopen. Volgend jaar maar weer proberen, poging 3 wordt dat dus dat is scheepsrecht en dus loop ik in 2018 de DTD 😉.
Echter het herstel zette zich goed door en achteraf had ik vorige week wel kunnen starten. Inmiddels had ik zondag 8 oktober in het vizier om de halve van Oldenzaal te gaan lopen. Dit glooiende parcours is een mooie voorbereiding op de Diepe Hel Holterbergloop die 29 oktober gepland staat.
Echter volgens het principe de een z’n dood, de ander zijn brood ontstond de kans om vandaag de Almelo Allee te lopen. M’n kleine vechtersbaas die normaal op zondag traint van 12 tot 13h, was ziek en niet voldoende herstelt om vandaag te trainen. Volgens de site is de Almelo Allee een mooie loop door het buitengebied van Almelo, waarbij ook diverse paden speciaal voor deze gelegenheid geopend worden. Vorig jaar liep k er de 5km en de halve stond inderdaad nog op mijn verlanglijstje.
Ik voelde me best sterk en had het idee dat een aanval op mijn PR een serieuze optie was, ondanks de temperatuur die toch weer ruim boven de 20 graden lag. Zoals u ongetwijfeld door de titel van dit relaas al heeft geconcludeerd, liep het even wat anders. Ik kon het niet vinden vandaag. Geen ontspanning in mijn ademhaling, maar ook niet in mijn pace, al heel snel zware bovenbenen en te hoge hartslag en na 9km ploeteren besloot ik dan maar het tempo aanzienlijk te verlagen en te gaan genieten van het mooie parcours. Ook dit was nog zwaar genoeg, en na 11 km besloot ik om mijn pace iets te verlagen van 180 naar 170 ppm. Dit hielp en er kwam wat ontspanning maar het was zwaar tot de finish.
Het parcours was inderdaad best mooi. Mooi tussen de weilanden, door het bos, langs en over beekjes en kanaal en zelfs letterlijk over een boerderij erf. Het was echter toch wel een pittig parcours, los van mijn pap-benen vandaag. Er zaten ook wat vervelende klinkerwegen in en anderhalve kilometer onverhard pad met het en der wat stenen en keien in de grond waar je op de een of andere manier toch elke keer weer op terecht komt met je pas.
Kort voor de finish nodigt de speaker me nog uit voor een eindsprint, maar ik gebaar dat dat niet gaat gebeuren. Normaal verdwijnt de pijn in de laatste kilometer, maar vandaag even niet. Door vermoeidheid vergeet ik mijn horloge uit te drukken, tijd was ergens diep in de 1:37 dacht ik. Volgens mijn TomTom kom ik ook nog 400 meter tekort voor een volledige halve. Vandaag vind ik het niet zo erg.
Nu maar even een soort taper periode inlassen, want ik heb best veel trainingskilometers gemaakt de laatste weken, zodat ik over twee weken in Oldenzaal hopelijk wat lekkerder kan lopen. Gelegenheidsloopmaatje Mark is ook van de partij en dat scheelt, want hij kan echt heerlijk vlak lopen. Ben benieuwd wat hij kan dan wel van plan is, aangezien hij laatst de volledige Almere triatlon heeft gedaan.

FBK City run Hengelo (4 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 12 juni 2017 22:21

Het is vrijdagmiddag en ik ben onderweg naar huis. Zal ik het doen, zal ik het niet doen. Het is vrijdagmiddag en ik ben moe en heb nergens meer echt zin aan. Maar zoveel loopjes zijn er niet in Hengelo probeer ik mezelf te overtuigen. Ik App m’n nichtje met de vraag of zij er klaar voor is. Had eerder in de week al vernomen dat ze voor een rustige 10km zou gaan, dus haar hazen was niet nodig. Ze is er klaar voor en vraagt nog even wanneer ze het beste kan eten. Ik zeg uiterlijk half zes je maaltijd binnen hebben.
Dan vraagt ze wat ik ga doen en ik reageer dat ik nog niet zoveel zin heb. We appen wat heen en weer en ik sluit af met dat ik er nog even over nadenk. Dan zie ik dat het zaterdag een prachtige dag wordt om het vele schilderwerk aan mijn huis te verminderen. Dus vanuit praktisch oogpunt besluit ik op dat moment om dan vandaag maar een stevige 10km te doen ipv een rustige 15km op zaterdag. Bovendien hoe vaak kan je aan een eerste editie meedoen, ook wel speciaal toch.
En daar stond ik dan toch rond half acht bij het marktplein samen met ca. 1200 andere deelnemers voor de diverse afstanden. Om kwart voor acht volgde een warming-up onder leiding van Evy, ja de Evy. Dat Belgische accent, ik vind het prachtig. In het voorafgaande interview is de openingsvraag; “Evy hoe ben je met hardlopen begonnen.” Nu ben ik geen journalist, presentator of whatever maar die dooddoener zou niet bij me zijn opgekomen.
Het is acht uur en Evy schiet ons, de 10km lopers weg. De dubbele mijl volgt 10 minuutjes later. Ik was ondertussen al wel wat enthousiaster geworden en vond een eindtijd van 43 minuten een reëel streven. Zou wel een inspanning vergen, maar hopelijk niet bovenmatig.
Dat ging toch even anders. Na een vlotte eerste km gingen we opzoek naar een ritme bij een hartslag van ca. 170. Dat heeft tot de finish geduurd. Ik kon het niet vinden vandaag. Had natuurlijk ook niet echt toegeleefd naar de loop zoals ik normaal doe. Temperatuur was toch weer boven de 20 graden, waar 17 was voorspeld. Maar het grootste debet was het parcours. Ik vond het echt super leuk om zo door de wijken te rennen en er stonden ook best veel mensen voor hun huis, er was zelfs een fanfare band onderweg, maar het waren heel veel bochten en vervelende klinkerwegen. Dat liep gewoon niet lekker. Het parcours liet ook ruimte om laten we zeggen bochten scherp aan te snijden en na 9,7 km buffelen kwam ik in 42:23 over de finish. Doorgerekend zou dat inderdaad iets boven de 43 minuten zijn geweest voor 10km. Was alleen toch harder werken dan gehoopt.
Kon bij de finish even kletsen met een oud klasgenoot van de basisschool waarna m’n nichtje binnenkwam op 54:32, goed gedaan voor een eerste 10km wedstrijd. Na wat opfrissen gingen we nog even een ijsje eten bij van der Poel. Dat hadden we wel verdiend vonden we en met ons waren er nog meer lopers met dezelfde gedachte. Een lekkere afsluiting van een uiteindelijk toch wel leuke avond. Achteraf toch wel blij de run gedaan te hebben. Oh, en zaterdag twee deuren, een kozijn en een boei geschilderd, dus lekker productief geweest.
Nu lekker weer een paar weken trainen en de volgende loop in de planning is de midzomermarathon in Apeldoorn op 8 juli. Afhankelijk van de trainingsprogressie en de temperatuur gaan we voor een snelle 15 of een comfortabele halve marathon.

VU Uilenstede Polderloop 2017 (1 reactie)

Gepost door Cristian Hermelink op vrijdag 2 juni 2017 16:06

De maand mei was een absolute herstel maand waarin vooral gelopen werd met het hoofd en niet het hart. Ik vind dat je altijd je hart moet volgen, maar was het toch wel noodzakelijk dat het hoofd de baas was.
Toen ik na een week geen voelbare spierpijn meer had en de overige pijntjes ook verdwenen waren ging ik een klein herstelrondje joggen/dribbelen. Nou mijn gewrichten waren er nog niet helemaal aan toe kan ik u vertellen. Een weekje later ging het gelukkig al een stuk beter en probeerde ik weer in mijn trainingsritme te komen. Helaas begon na enkele trainingen mijn rechter enkel na afloop steeds heftiger te reageren, zodat er weer rust nodig was. T’ is niet nik zo’n marathon.
Om niet geheel blanko aan de VU Uilenstede Polderloop te beginnen heb ik afgelopen woensdag, na anderhalve week rust, nog een 10km run gedaan met daarin enkele snelle kilometers. Ook om te kijken hoe het enkeltje hersteld was. Ik was dan ook verheugd bij het wakker worden donderdag geen reactie te voelen en dus kon de polderloop gelopen worden.
Vond het vorig jaar een leuk kleinschalig loopje en wou hem dit jaar ook weer graag lopen. In de euforie van het voltooien van de Enschede marathon zat ik de volgende dag, terwijl ik niet zonder ondersteuning trap af kon lopen, plannen te bedenken om in oktober de marathon van Eindhoven of Amsterdam te lopen. Echter nu enkele weken later wetende wat het me gekost heeft, ga ik geen tweede marathon lopen dit jaar, dat wordt waarschijnlijk een doelstelling voor volgend jaar.
Wat gaan we dan wel doen, want er moet een doel zijn natuurlijk. Aangezien ik niet een fan ben van lange duurlopen bij warm weer ga ik de komende 15 weken toe werken naar mijn Dam tot Dam debuut. Dus wat kortere trainingen, maar wel wat intensiever en gericht op verbeteren van snelheid en tempohardheid. Dit 10 EM schema is de basis voor een opvolgend halve marathon schema wat ertoe moet leiden dat ik in het najaar een halve marathon onder de 1:30 ga lopen.
De polderloop diende dan ook vooral als een soort nulmeting. Omdat ik toch nog wel wat spierpijn had van woensdag koos ik voor de 5km vandaag. Ik zag in mijn PR lijstje op looptijden nog een tijd van 21:40 staan uit 2015. Dat kan natuurlijk niet meer die moest duidelijk ge-update worden.
In mijn warming-up kon ik de spierpijn er redelijk uit lopen, maar helemaal weg was die niet. Vergeleken met afgelopen weekend was de temperatuur okay, maar stiekem toch iets warmer als voorspeld. Ik wou de race maar benaderen als een veredelde sprint en ging gewoon volle bak weg. Proberen goed op mij ademhaling en houding te letten en dan maar zien. De eerste twee kilometer gingen in 7:42, dat was wel wat te hard en ik probeerde nu een tempo van 4:10/km te vinden voor de volgende twee km. Dat ging kilometer drie prima en ik dacht ook wat rust gevonden te hebben in mijn loop, maar toen kwamen er een aantal wat scherpe bochten en vloeide de krachten heel snel weg. Kon gelukkig wel goed mijn loophouding houden, maar snelheid ging behoorlijk achteruit. Kilometer 4 ging uiteindelijk in 4:24. Kilometer 5 kon ik nog wel iets versnellen en in 20:35 kwam ik uitgeput over de finish.
Het is sowieso een nieuw PR op een officiële 5km, hoewel ik begin dit jaar tijdens een 10-km run sneller was de eerste 5km, en ik ben ook zeer content over de vorm. Volgende week zijn in Hengelo de FBK-games en is er op vrijdag avond een City-run georganiseerd. Hier kunnen we kiezen uit de smaken 2 mijl of 10km. Aangezien ik de dubbele mijl nog niet op mijn lijstje heb staan ga ik waarschijnlijk hiervoor, tenzij mijn nichtje toch nog besluit om een ambitieuze 10km te willen lopen want dan ga ik haar hazen.

Yes, ik ben een marathonloper!! (3 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 23 april 2017 20:06

Ik hoor u denken. Schreef hij 3 weken geleden niet dat hij geen marathon ging lopen vandaag, maar een snelle halve. Dat klopt, maar de marathons van Rotterdam heeft ook bij mij toch weer e.e.a. losgemaakt. Loopmaatje Mark heeft die warme marathon gelopen en finishte ruim binnen 4 uur. ’s Avonds zie ik het filmpje van Kelly de Ridder die na ruim 6,5 uur op een geweldige manier naar de finish wordt begeleidt. Afgelopen week kwam daar ook het verhaal van RunHedwig bij die tijdens de Boston marathon een wijze keuze maakt door na 10km te kiezen voor uitlopen en genieten ipv haar PR te verbeteren. De afgelopen twee weken heb ik dus veel interne dialogen met mezelf gehad en uiteindelijk op zaterdag 22 april was ook bij mij de mindset op uitlopen ipv perse een snelle tijd te willen lopen en besluit ik om me toch in te schrijven voor de marathon.
Dus daar stond ik vanochtend om 10:00 uur aan de start in Enschede. Plan was om de eerste helft met de pacer van 3:15 mee te gaan en de tweede helft zouden we wel zien. De eerste 3km loopt de pacer netjes 4:38/km en ik kan lekker mee, maar dan versnelt hij de volgende 2 km naar respectievelijk 4:27 en 4:31. Mijn hartslag gaat iets te ver omhoog en ik laat de groep dan ook gaan. Ik heb even nodig maar vind een goed ritme rond de 4:47 min/km en zo hobbel ik eigenlijk lekker door.
Na 15km komt er een zeurende pijn aan de zijkant van mijn rechterknie. Deze zet echter niet door en ik kan gewoon blijven door lopen. Na 18km begint het echt even verschrikkelijk te hagelen, met wind tegen dus binnen twee minuten ben ik koud en doorweekt. De volgende twee km gaan dan ook iets langzamer. Kilometer 21 kom ik weer goed in mijn ritme en ik passeer de 21,1 km in 1:40:30. De volgende kilometers houdt ik tempo, maar ik merk dat mijn hartslag wat oploopt. Ondertussen moet ik ook plassen, dus ik besluit om nog even door te lopen tot de dixies bij het 25km punt.
Na mijn sanitaire stop besloot ik om de resterende 17,2 km uit te lopen op een rustiger tempo van rond de 5:30 min/km. Echter als ik weer wil gaan rennen krijg ik een verschrikkelijke pijn in mijn rechterknie, ik kan echt niet rennen. Ik herken de pijn van mijn marathon trainingen van vorige jaar en weet daardoor dat ik even moet rekken en wandelen, waarna ik vanuit heel langzaam dribbelen weer kan joggen. Dit jaar heb ik hier overigens helemaal geen last van gehad in de voorbereiding en ik baalde dan ook best wel dat het juist vandaag gebeurd.
Dit werkt ook nu weer en nadat km 26 boven de 8 minuten ging gaan de volgende drie rond de 5:50. Tot km 30 kan ik door joggen, maar daarna moet ik toch weer wandelen. Iedere keer als ik na het wandelen weer ga dribbelen doet het echt pijn, maar ik ga hoe dan ook finishen houd ik me voor.
Er komt een oude loper naast me lopen die het ook moeilijk heeft. We kletsen wat met elkaar en ik kan met hem tot 34km door joggen. Gek genoeg zakt ook mijn hartslag naar het niveau van mijn langzame duurloop. Ondertussen waren op 33km ook mijn broertje en nichtje naast me komen fietsen om me te steunen.
Na km 35 beginnen ook de bovenbenen echt zwaar te worden en dit in combinatie met mijn knie noopt mij weer tot wandelen. Mijn nichtje had haar renkleding aangedaan en ze besloot om mee te gaan lopen met me. Ik begin km 36 wandelend en wacht tot ze me bijgehaald heeft. Als ze er is zet ik weer aan, maar wat een pijn. Ze praat op me in, kom op nog 6 km dit gaat je lukken. Ik zei tuurlijk, al moet ik de rest wandelen.
De volgende 5 km zijn een echte lijdensweg. Ik moet vaker wandelen en dus weer opstarten met die verschrikkelijke pijn. Kilometer tijden liggen tussen de 7 en 8 min/km. Bij km 37 besluit ik mijn muziek helemaal af te doen en de steun van het publiek ook als afleiding te gebruiken. Ze zien dat ik het niet makkelijk heb en krijg veel ondersteunende woorden toegeroepen. Waar mogelijk reageer ik met een dank je wel.
Maar dan zie ik de boog van de laatste kilometer en de magie van de laatste kilometer maakt zich meester van mij. Ik besef dat ik het ga halen en ik moet even slikken en een traantje wegpinken. De pijn verdwijnt op magische wijze en ik begin steeds harder te lopen. Met een smile van oor tot oor sprint ik voor mijn gevoel het publiek voorbij alsof ik nog helemaal fris ben. Kilometer 42 ging in 5:50 en mijn horloge heeft de laatste 300 ?? meter geregistreerd in 4:35 min/km. De laatste jaren kwam ik steeds vol in beeld op TV-Oost en ik weet dat mijn vrouw en kinderen kijken dus ik maak een hartje met mijn handen voor ze om mijn armen vervolgens wijd uit te spreidden en in een netto tijd van 3:56:40 ”vlieg” ik over de finish.
Ik ben echt super blij en dankzij die oude meneer en vooral mijn nichtje(dank je wel lieverd) kon ik toch binnen 4 uur finishen. De komende week even goed uitrusten en dan maar bekijken wat de schade aan de peesplaat in mijn knie is.

De halve van Hengelo, hoe 21 toch 30 km werd (2 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 3 april 2017 09:38

Gisteren was de 45ste editie van de halve van Hengelo, waar ik uiteraard aan mee wou doen. Na het lezen van collega-blogger Jaco Rip ben ik ook even wat bewuster over mijn gesteldheid gaan nadenken.
Ik heb een beetje hetzelfde kwam ik achter. Op zich train ik best lekker, maar vorm voel ik niet echt.

Desondanks besloot ik toch om van deze halve marathon, onder voor het eerst dit seizoen hoge temperaturen, een pittige training te maken om over 3 weken in Enschede mijn PR op de halve marathon te verbeteren en onder de 1:30 te duiken. U leest hieruit meteen dat ik de marathon uit mijn hoofd heb gezet. Het is niet eens de gedachte dat ik hem niet zou kunnen uitlopen, maar meer niet op de manier zoals ik hem wil lopen. Beetje een kronkel in mijn hoofd dat het vlot moet zeg maar.

Na een eerste kilometer warmlopen rondom mijn huis ben ik met ongeveer 12km/u de 2 km richting stadion gerend, waar ik na een laatste sanitaire stop meteen richting startvak kon. Had gehoopt mijn nichtje nog even te zien, want zij ging in haar eerste loop debuteren op de halve marathon. Ze werd vergezeld door twee zeer ervaren hazen van haar trainingsgroep. Ik had in ieder geval met haar afgesproken dat ik haar tegemoet zou lopen om de laatste kilometers nog wat morele ondersteuning te bieden.

Voor mezelf had ik besloten om tijdens deze eerste warme wedstrijddag mijn lijf toch een opdoffer te geven en de eerste 10km gewoon volle bak te gaan. En zo geschiedde ook, na 3 km ging de hartslag door de warmte net boven mijn omslagpunt en dat ging tot 10km (doorkomst 42:39) eigenlijk best goed, maar daarna werden de bovenbenen toch wel heel zwaar.

Na 13 kilometer besloot ik dan ook dat het voldoende was en liet mijn tempo terugzakken naar rond de 12km/u. Dit was aan de ene kant noodzakelijk, want anders zou 3 weken hersteltijd niet voldoende zijn om in Enschede echt te knallen. En ik had ook nog die belofte naar mijn nichtje uitstaan, dat zou anders ook niet lukken. Positief was dat mijn hartslag meteen omlaag kelderde en zo hobbelde ik met behoorlijk zware benen, maar lage hartslag door.

De lage hartslag bleef tot aan de fietsbrug bij het 18km punt. Bij deze steile beklimming knalde die toch weer richting de 175. Ik kreeg hem ook niet meer heel laag in de drie laatste kilometers. Het mooie van die verschrikkelijke fietsbrug is, dat als je daar met een aantal mensen overeen rent hij echt behoorlijk beweegt. Ik kwam erachter dat mijn benen toch behoorlijk vermoeid waren, want ik kon deze trillingen niet opvangen blijkbaar en had het gevoel dat mijn benen uitvielen. Best wel eng gevoel en ik ging ook meteen wandelen want ik dacht echt op mijn snufferd te gaan. Na 20 meter was het weer vaste ondergrond en kon ik mijn weg vervolgen.

De laatste 3 kilometer hobbelde ik door en ondanks dat ik het niet per se nodig vond ging ik de laatste 300 meter in het stadion als vanzelf in de eindsprintmodus tegen de 15km/u. Uiteraard met een glimlach richting de finish, waarop de speaker nog dacht dat ik blijkbaar er veel lol in heb gehad. Is deels ook wel waar natuurlijk, maar heb echt wel behoorlijk afgezien. Maar goed na 1:37 en een beetje zat mijn halve erop.

Heb even paar minuutjes de tijd genomen om wat fruit te eten en de bidon die we als aandenken kregen te vullen met lekkere sportdrank. Na een beetje rekken dribbelde ik in tegengestelde richting weer het parcours op en na ruim 2,5 kilometer kon ik mijn nichtje oppikken.

Het feit dat ik haar daar al oppikte betekent ook dat ze nog redelijk op koers was voor een eindtijd rond de 2:05. Vroeg natuurlijk hoe het ging en ze had het zwaar, last van de warmte uiteraard en vooral haar kuit. Desondanks zat er nog een aardige tred in. Ze had onderweg 1 van haar hazen verloren, nou die liep ca. 75 achter haar begeleidt door mijn tante op de fiets.

Ondanks dat ze het zwaar had liepen we toch nog wat bijdehand te doen tegen mekaar onderweg. Ik zei nog dat ik haar eerder had verwacht op te pikken, waarop zij mijn "slechte" eindtijd belachelijk maakte. Zelf merkte ik dat het 10km/u tempo eigenlijk nog wel heel makkelijk liep, ondanks mijn voorgaande zware inspanning. Uiteindelijk liep ze in een netto tijd van 2:07 en een beetje over de finish. Chapeau voor haar.

Na een beetje bijkletsen met deze en gene en mijn dik verdiende t-shirt op gehaald te hebben dribbelde ik weer 2 kilometer na huis en zo heb ik dus een dikke 30 kilometer gerend vandaag. Qua aantal kilometers was afgelopen maart een record voor mij dus al met al viel vandaag nog niet eens tegen. Nu bouwt het schema lekker af richting 23 april. Komende 3 weken goed rusten en (minder)trainen en dan wordt hopelijk de 1:30 grens doorbroken. Ik heb er in elk geval zin in om het te proberen.

Weggewaaid in Vorden (1 reactie)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 5 maart 2017 22:18

Soms heb je van die dagen, dan wil het gewoon niet. Vandaag was helaas zo’n dag. Op het programma stond de acht kastelen loop in Vorden. Over een afstand van 30 km zouden we langs het aantal kastelen uit de titel van de loop komen. Voor mij was het een test-moment om te bepalen hoe ik ervoor sta, want ik heb nog steeds 23 april in mijn hoofd voor de Enschede Marathon.
De ochtend thuis was prima evenals de driekwartier durende autorit richting Vorden. Het startnummer was snel opgehaald. Ik had mijn gewenste uurtje tot de start om in alle rust mijn voorbereiding te doen. Mijn warming-up bestaat altijd uit twee delen. Op 50 minuten voor de start ga ik rustig warmlopen, lekker de boel losmaken en even bepalen welke wedstrijd outfit geschikt is voor de dag. Na deze 10-15 minuten ga ik terug naar de kleedkamer om de laatste voorbereidingen te doen. Juiste kleertjes, nog even een banaantje eten, slokje drinken en de laatste sanitaire stop. Dit ritueel duurt zo’n 10 minuutjes. Vervolgens doe ik nog 10-15 minuutjes een wat intensievere warming-up zodat ik 10 minuten voor de start een mooi plekje in het startvak kan zoeken.
En daar ging het vandaag even anders, een eerste voorbode achteraf. Er waren nergens dixies geplaatst dus iedereen moest binnen naar een beperkt aantal wc’s. Ik kon helaas m’n laatste sanitaire stop niet overslaan en moest dus in de rij. Om vijf over twaalf kwam ik van de WC, nog 10 minuten tot de start. Besluit toch even wat versnellingen te doen en wat later het startvak in te gaan. Met een beetje gewurm kom ik toch redelijk vooraan te staan, om vervolgens te horen dat de start wordt uitgesteld. De spoorbomen zijn dicht en er staat een trein met pech. Voorbode twee?.
Uiteindelijk valt het toch mee en om 18 over twaalf worden we weggeschoten. Het aantal langzame lopers vooraan valt mee en al snel kan ik op zoek naar m’n ritme. Ik wil op 4:20/km gaan lopen, zeker na mij n laatste 10km wedstrijd die in 4:07/km gemiddeld ging zou dit goed te doen moeten zijn de eerste 20km en die laatste 10 zou ik dan wel zien. Heb het tempo gauw te pakken en de eerste 5km gaan uiteindelijk in 21:21. Ik kom er echter niet helemaal lekker in. Ademhaling is net niet helemaal rustig en daardoor hartslag ook net een paar slagen te hoog. In de volgende drie kilometer hebben we ook nog te maken met een vervelende zijwind, die best hard is.
Ondertussen beginnen de beentjes ook wat te protesteren, het voelt niet lekker en dat al vroeg in de race. Na 8km slaan we rechts af, vol tegen de wind in. Ik probeer nog even mee te lopen achter een echt brede gast, maar het lukt niet. Ik besluit de 4:20 los te laten en ga richting 4:30/km. Ik passeer de 10km na 43:33, best een nette tijd, maar ik voel dat het nog twintig hele zware kilometers gaan worden.
De volgende 5 kilometer gaan tussen de 4:30 en 4:40, m’n hartslag komt rond de 170. Ik wordt door enkele groepjes ingehaald en kan nergens aanhaken en blijf dus in m’n eentje tegen de wind in aan het ploeteren. Het waait hard, ik moet nu al mentaal het gevecht met mezelf aan. De 15km passeer ik in 1:06:21. Ik ben over de helft, want de speaker kondigde van te voren aan dat het parcours 50 meter korter is dan 30km, de gedachte helpt een beetje want ik ben er wel een beetje klaar mee.
We draaien weer tegen de wind in, m’n benen beginnen toch wel serieus pijn te doen. Ik kan m’n pace houden, maar de stapjes moeten kleiner. Kilometer tijden gaan rond de 4:40, hartslag gaat terug naar ca. 165, dat is dan wel weer positief. Ik passeer de 20km in 1:29:57. Heb er tweederde deel opzitten. Nam bij de verzorgingspost op 16,4 km even de tijd om te drinken en banaan te eten en werd gepasseerd door weer een aardig groepje lopers.
Had ik al genoemd dat het waaide? Ook in de volgende kilometers zakken m’n kilometer tijden. Ik kan niet sneller dan 4:50/km. Kilometer 23 was eindelijk wat in de luwte, maar over een hele vervelende klinkerweg en ging zelfs in 5:15. Kilometer 24, eindelijk wind in de rug maar ik kan er nauwelijks gebruik van maken. Zelfs met die stevige wind in de rug kan ik niet meer echt versnellen. Opeens zie ik van rechts de halve marathon lopers aansluiten op het parcours. Het zijn de langzamere lopers en het geeft mij even weer wat afleiding. Ik kan er toch nog een paar passeren.
Het 25km punt passeer ik in 1:54:27 en bedenk me dat dat sneller is als vorig jaar in Apeldoorn, toch weer een kleine opsteker, maar die verdwijnt als sneeuw voor de zon als ik zie dat de halve marathonlopers recht door gaan en ik links af moet ik kom weer alleen en weer tegen die verdraaide wind in, beetje van opzij maar toch.
Ik hink op twee gedachtes, moet ik die laatste kilometers maar als langzame duurloop gaan doen. Eerst even een wandelend een gelletje naar binnen werken. Ik ga weer verder en probeer een langzamere pas, maar dit doet eigenlijk nog meer pijn, dus toch maar weer m’n regulier pace oppakken dit gaat goed tot 28 kilometer. Hier moet ik toch echt even stoppen en rekken. Kilometer tijden zaten al ruim boven de 5:00/km. Tijdens het rekken lopen er weer een bups lopers voorbij.
Kom op nog twee kilometer, probeer ik mezelf moed in te praten. Vanaf kilometer 26 was het in elk geval wind mee. Met veel pijn en moeite loop ik kilometer 29 in 5:11. M’n hartslag ging voor het eerst sinds kilometer 18 weer boven de 170, maar ik ben weer in Vorden. Ik kan toch nog iets versnellen het laatste stuk en passeer in 2:19:30 de finish.
Nu ik net de uitslag heb gezien besef ik toch wel dat het een mooie prestatie is, maar wat was het zware fysieke en mentale strijd vandaag. Ik was 72ste van de 449 overall. Tijdens de race had ik het gevoel richting een 200ste plaats te gaan.
Nu eerst even de boel laten bezinken, want dit was niet de uitkomst van de test-run die ik voor ogen had. Mijn vrouw zou graag zien dat ik eerst nog een paar 30km wedstrijden loop voor ik aan de marathon begin. Zelf kan ik natuurlijk genoeg redenen bedenken waarom het vandaag niet liep zoals ik wou. Maar mijn vrouw kent me ook en weet dat ik een marathon niet op 10km/uur ga lopen. Na mijn eerste halve marathon heb ik ook eerst een hele serie 10 en 15 km wedstrijden gelopen om een solide basis te creëren voor een betere halve marathon, dus misschien heeft ze wel een punt.

1ste Woolderesloop 2017, geslaagde test met nieuwe Saucony kinavara 7 (3 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 8 januari 2017 21:24

Na de winterstepone loop 2014 had ik afscheid genomen van mijn Mizuno’s wave rider 17 als wedstrijdschoen. Heel 2015 heb ik er in Amsterdam nog mee getraind op de baan naast het olympisch stadion in Amsterdam, maar in december waren ze toch echt op.
Van Sinterklaas/ de sinterklazen tegoedbon(nen) gevraagd van de run2day en die gebruikt om nieuwe schoenen te kopen, om te trainen in Amsterdam. Omdat ik daar in principe alleen op de baan train of kort uitloop(maximaal uurtje lopen) op straat ging ik voor schoenen met minder demping. Dit zijn dus de Saucony kinavara 7 geworden. Na een kleine 25km inlopen, verdeeld over meerdere trainingen wou ik ze in een wedstrijd testen. Had al wel gemerkt dat het toch wat anders loopt als mijn wave riders 19 en nimbus 17.
Heb dus gekozen om dit te doen tijdens de 1ste Woolderesloop 2017. Na een tijdje wikken en wegen gekozen voor de 10km en niet de 15km. Merkte dat de bovenbeenblessure die me partte speelde aan het eind van de halve marathon de laatste keer toch nog ergens sluimert. Heb er geen last meer van gehad, maar bovenbeen voelde ook niet helemaal lekker, beetje lastig uit te leggen maar misschien wel herkenbaar. Dus daarom maar een relatief korte inspanning en ook een lange tight aan ipv korte broek, voor mij een hele opoffering. Tijdens trainen geen probleem, maar in een wedstrijd is een korte broek veel fijner, vrijer zeg maar.
Het was nog even spannend, maar de dooi is in ons mooie Twente net op tijd begonnen waardoor de loop door kon gaan. De wegen waren op een paar plekjes na schoon, alleen in het stukje bos lag nog sneeuw, maar daarover zo meer.
Doelstelling voor vandaag was knallen en ‘kiek’n wat wot’. Hoewel ik me niet verschrikkelijk te buiten ben gegaan heb ik in de afgelopen twee weken toch twee kerstdiners, oud en nieuw en de verjaardag van mijn oudste dochter gehad met de daarbij behorende lekkernijen. Daarnaast had ik ook vakantie en in principe ben ik uitgerust, want ik heb best veel geslapen maar voel me toch nog wat moe van het ont stressen waarschijnlijk. Voor zover de morele rechtvaardiging in mijn hoofd voor als het niet gaat zoals gewenst vandaag. Uiteraard heb ik ook genoeg vertrouwen in een mooi resultaat op basis van mijn laatste twee lopen.
Na een lekkere warming-up ben ik meteen achter het lint van de wedstrijdlopers gaan staan. Tijdens de eerste halve kilometer lag er nog aardig wat van die sneeuw/ijs prut, dus een overmaat aan zigzaggen door langzame lopers moest voorkomen worden.
Het startschot klinkt en net als bij de halve marathon vertrek ik veel te snel, eerste twee minuten ruim onder de 4 min/km. Daarna zit ik in een groepje van zo’n 9 lopers. De voorste voert een strak maar constant tempo, maar ik kan erin mee en krijg de ademhaling op orde. De eerste 3 km gaan in 3:59, 4:04 en 4:05. Tot dat moment liepen er twee dames mee, maar de eerste moest afhaken samen met een mannelijke loper.
Kilometer 4 gaat in 4:03 en ook ik krijg het zwaar en moet iets terug in tempo. Gelukkig voor mij laten ook de andere dame en nog een mannelijke loper het groepje los. De man loopt voorop in ons groepje van nu 3 en loopt km 5 in een tempo van 4:09. Dat voelt inderdaad net wat comfortabeler aan.
Kilometer 6 begint met een fietstunneltje, de tweede in korte tijd, maakt vervolgens een scherpe bocht naar rechts en gaat nog even vals plat omhoog. Hier hebben we het alle drie zwaar, maar er volgt gelukkig een stukje wat afloopt en hier pakken we het tempo van 4:10 min/km weer op. We lopen kilometer 6 uit eindelijk in 4:16.
Nu komen we op het onverharde stuk in het bos. Hier ligt nog wel veel sneeuw, maar door de ingezette dooi is het ook wat drassig. Het lopen gaat dan ook zwaar, je krijgt nauwelijks energie terug van de grond bij elke stap die je zet. Mijn twee voorgangers gaan langzamer, waarop ik besluit om het kopwerk over te nemen. Ik liep ze er echter binnen no time af en moest helaas alleen verder. Kilometer 7 gaat uiteindelijk in 4:08.
Kilometer 8 is nog een klein stuk bos, waarna je meteen getrakteerd wordt op een brug over de snelweg. Ik wil tempo houden en zet nog een keer wat extra aan om rond de 4:15 min/km omhoog te gaan. Volgens mijn TomTom spark kost het me geen enkele moeite want die geeft een hartslag aan van 145, nou dat was niet een juiste weergave van de werkelijkheid. Naar beneden ging uiteraard weer wat comfortabeler. Onder aan de brug volgde een haakse bocht naar rechts en werd het weer vlak. Hier moest ik de inspanning van de afgelopen twee kilometer even bekopen, m’n benen werden zwaar en ik moest even terug in tempo. Uiteindelijk kilometer 8 gelopen in 4:07.
Begin van kilometer 9 had ik nog even nodig om bij te komen. Ter afleiding ging ik maar kijken of ik nog bekenden zag in de tegemoet komende stroom 5,1 kilometer lopers. Dit hielp en ongemerkt kwam ik weer in een goed ritme, maar het was wel werken ondertussen de ontspannenheid in mijn loop was wel weg. Mijn horloge leek helemaal van het padje, want die gaf snelheden aan rond de 4:50 min per kilometer, wat wederom niet overeenkwam met mijn gevoel. Ik zie nu ook dat kilometer 9 toch in 4:06 is volbracht.
Nog een klein stukje alleen, 700 meter voor de finish komt het parcours samen met de 5,1 km lopers. Dan heb ik weer wat richtpunten om in te halen, want op dat tijdstip lopen daar nog de wat langzamere lopers. Ik pers alles eruit wat er nog inzit die laatste kilometer en helemaal kapot kom ik in 40:48 over de finish. De eerste PR van 2017(was 42:51) is binnen en mijn nieuwe schoenen zijn uiteraard goed gekeurd. Morgen gaan ze mee naar Amsterdam en dan kunnen ze half juni hun kunsten weer vertonen tijdens de Uilenstede loop in Amstelveen.
Voor de komende periode staan de volgende loopjes op de agenda:
14 Januari: Derde Lageveldcross 10 km. Geen doelstelling qua tijd, heel blijven en als krachtraining gebruiken.
05 februari: midwintermarathon Apeldoorn 25 km. Doelstelling: Gemiddelde snelheid 4:25 min/km, ofwel 1:50:25
05 maart: 8 kastelenloop Vorden 30 km. Doelstelling: gemiddelde snelheid 4:30 min/km ofwel 2:15:00
02 april: Halve van Hengelo 21,1 km. Doelstelling: nog te bepalen ivm 23 april. Wil graag poging doen om onder 1:30:00 te komen, moet nog even bepalen of die inspanning 3 weken voor Enschede verstandig is.
23 April: Enschede Marathon 42,2 km. Doelstelling: Uitlopen

Winter Stepone loop 2016: Superblij met een vleugje balen (4 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 18 december 2016 16:56

Vandaag was het dan eindelijk zover. Al weken keek ik uit na vandaag, mijn traditionele afsluiting van het hardloop jaar; de Winter Stepone halve marathon. Het was mijn derde opeenvolgende keer, dus dat kwalificeert dan als traditie toch.
Na mijn zeer goed verlopen Diepe Hel Holterberg loop had ik nog beloofd te schrijven over de tweede lage veldcross. Echter sinterklaas gooide roet, no fun intended, in het eten. Hoewel mijn meiden niet meer geloven, heb ik nog wel een achterneefje en twee achternichtjes die geloven en die wilden heel graag met mijn meiden naar de intocht. Dit ging ten koste van de cross.
Het trainen ging al een hele tijd echt lekker. Door een blessure van haar vriendin ben ik gaan hardlopen met mijn nichtje. Als ik mijn langzame duurloop deed liepen we lekker samen op. De eerste paar keer moest ik even wennen aan kletsen tijden het hardlopen, maar het uur tot anderhalf uur met haar vloog voorbij. Toch wel lekker dus lopen met een maatje, die houden we erin. Ook de intervaltrainingen en tempolopen gingen echt goed de laatste weken.
Maar goed, ik zit dus lekker in mijn hardloopvel en liep tegen iedereen die het wou weten dat ik voor vandaag een streven had om de halve marathon sowieso op 1:32h te lopen, maar ik voelde me zo euforisch dat ik met de juiste vorm van de dag ook 1:30h in mijn achterhoofd, nou behoorlijk voor in mijn hoofd had.
Na het traditionele pita-broodjes ontbijt lekker op tijd naar Borne. Goed mijn warming-up kunnen doen. Ben begonnen met meerdere laagjes, maar stond toch weer gewoon met mijn singlet en dunne korte broek aan de start. Daar kwam ik Mark weer tegen, mijn loopmaatje van deze loop de laatste 3 jaar. Mark had de Diepe Hel ruim 2 minuten sneller gelopen als mij, maar was toch wat voorzichtig voor vandaag. Hij hoopte op 1:32 vandaag. Mijn warming-up maakte me duidelijk dat ik sterk was vandaag en ik zei tegen hem dat ik weg zou gaan op 4:15 min/kim en kijken hoelang ik dat kon volhouden.
Vanwege een wandelevenement in het Twickel zou onze route anders lopen dan voorgaande edities en stond er ook geen prijs voor het parcoursrecord. Gelukkig, dat is een last minder…. Grapje natuurlijk. Het startschot klinkt en vol enthousiasme knal ik weg. Ik kom in een groepje, kijk om heen herken enkele lopers en denk van dit klopt niet. Ik kijk op mijn horloge en ook die bevestigt dat ik hier niet hoor 3:35 min/km. Ik zak af en zoek een ritme en tijd van 4:15 min/km. Deze heb ik bij 2km te pakken. Gevoel is goed, hartslag op 170 klein stukje onder mijn omslagpunt.
We krijgen meteen een viaduct te verwerken, niet zozeer stijl maar wel lang. Ik stoemp lekker door, maar km 5 gaat wat moeizaam in 4:25. Ben ik toch te hard gestart?? Op dat moment komt Marc voorbij , ik kan aanhaken en zijn ritme en tempo oppikken. Gevoel is weer goed en tempo ook rond de 4:15. We passeren het 7km bordje op 29:45.
We lopen lekker naast elkaar en hebben nog een loper in ons kielzog. Hij houdt het tempo vol, maar krijgt de ademhaling niet helemaal rustig. Het 10km bodje passeren we in 42:32, zo snel heb ik nog niet gelopen over deze afstand. Vanaf km 13 moet ik iets achter Marc en onze medeloper gaan lopen, op het vinkentouw ze maar. We kregen een derde viaduct voor onze kiezen en hier moest ik echt even werken om in het spoor te blijven. Als ik nu los is het gebeurd dacht ik en dat moest voorkomen worden.
We lopen in op een voorganger en halen hem vlak voor de 14km bij. De 14km passeren we net onder het uur, we zitten op schema voor een hele mooie tijd. Ik grap tegen Marc dat we nu wel rustig aan kunnen doen, die 1:32 lukt wel. Hij lacht, maar is volledig op stoom en blijft strak tussen de 4;15 en 4:20 lopen.
Na 16km moet onze medeloper lossen, op dat moment liep ik derde waardoor ik even moest aanzetten om weer bij Marc in het spoor te komen. Ik had weer een tweede adem gevonden en kon weer naast en soms iets voor hem lopen.
Al een hele tijd liep voor ons de latere winnaar van de 60+ senioren, we hadden hem bij km 17 te pakken. Hij haakte even aan, maar moest gauw lossen. Wat alweer een viaduct, mijn benen werden toch wel wat zwaar, maar we gingen toch met 4:20 omhoog. Naar beneden wou ik weer kort bij de 4:00 min/km lopen, maar vlak voor de top begon een spier in mijn rechterbovenbeen op te spelen en in de afdaling helemaal.
We zaten nu op 18,5km en ik moest terug in tempo, want het deed best pijn. Geen kramp, maar voelde meer als een soort verrekking. Tot dat moment was mijn gemiddelde hartslag 171 en ik had een stevige eindspurt ingedachte voor het laatste stuk, 2,5 km op maximale hartslag leek me goed te doen. De inhoud was er, echter ik liep op de pijngrens en die ging gepaard met een tijd van ca. 4:26 min/km.
Ik moest Marc uiteraard laten gaan en na 2,5 pijnlijke kilometers finishte ik in een netto tijd van 1:30:35. Uiteraard een supergave tijd waar ik superblij mee ben, maar de fanatiekeling in mij keek toch even naar de laatste 2,5km en in de km tijden van km 19, 20 en 21 zitten op enkele seconde na die 35 seconden die ik nu tekort kom. Ik moest even terug denken aan het verhaal van collega blogger Peter de Haan over zijn misselijke tijd in Woerden, waar hij op 4 seconden na niet onder de 50 minuten liep. Nu was dit wel verder van een voor mij magische grens, maar het gevoel dat het erin zat moet ik toch even verwerken ondanks mijn vette PR verbetering, deze was nl. 1:33:48.
Desalniettemin een mooi afsluiting van een mooi loopjaar, waarin ik voor het eerst met een langdurige blessure te kampen had, een marathon heb geprobeerd, nieuwe PR’s heb gelopen op de 10km en de halve marathon( beide 2 keer) en op de 20km, voor het eerst een cross heb gedaan, maar bovenal echt ben gaan genieten van mijn lange langzame duurlopen in het mooie Twente tijdens mijn marathon training. In de komende twee weken ga ik de 4000km grens passeren met geregistreerde kilometers op deze site, moet er nog 37, dat is weer een mooie mijlpaal.
Iedereen fijne feestdagen en een voorspoedig 2017 op wat voor vlak dan ook.

Diepe Hel Holterbergloop 2016 (4 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 31 oktober 2016 21:24

Daar waar Jan Bakker en Arranraja de twiskemolen als “vaste” loop hebben is bovengenoemde de mijne. Hij is in tegenstelling tot de Twiskemolenloop(4 keer per seizoen) slechts 1 keer per jaar. En om nog maar een blogger of blogster in dit geval aan te halen, RunHedwig, deze editie gaat hoog in de top 50 van mijn (hardloop) geluksmomenten. Geïnteresseerd in hoe dit zo kwam? Lees hieronder mijn verhaal.

Het is zaterdagochtend en ik heb lang uitgekeken naar deze dag. Uiteraard om de loop zelf, maar ik was ook zeer benieuwd hoe het met me gesteld was. Na mijn verloren hardloopzomer ben ik inmiddels weer een week of 6-7 normaal aan het trainen. Ik voel me uiteraard wel fitter en sterker worden, maar merkte toch enige onzekerheid bij mezelf.

Vorig jaar, startend vanuit Holten, heb ik de 20km net onder de 1:35h gelopen. Toen heb ik er ook nog bewust voor getraind en enkele malen delen van het parcours gelopen. Dit jaar heb ik geen specifieke hill-training gedaan. Hoewel, twee weken geleden was ik voor een training voor mijn werk drie dagen in Lyon. Hier heb ik een korte run kunnen doen waarbij ik op een gegeven moment binnen 1 km 137 hoogtemeters moest overwinnen. Dat kwalificeert wel als hill-training lijkt me.

Maar goed voor vandaag, startend vanuit Nijverdal, had ik dus het idee niet zo sterk te zijn als vorig jaar en had voor mezelf bepaald dat alles onder de 1:40h mooi zou zijn. Ik ging met dezelfde mindset als de halve marathon van Enschede in april dit jaar de wedstrijd in. Lekker mijn best doen, maar vooral ontspannen blijven lopen en goed blijven ademen. Deze wedstrijd moet een opmaat zijn voor de Winter Stepone halve marathon op 18 december, daar wil ik de 1:33 grens doorbreken.

De warming up ging lekker, de beentjes voelde goed. Ik kwam Anneke Visser nog tegen, een collega blogster die haar blogs op loopmaatjes.nl zet. Als je nog een heldenverhaal wilt lezen is haar geschiedenis een aanrader, haar verhaal heeft veel bijgedragen aan mijn besluit vorig jaar om de Marathon te proberen. Daarnaast kwam ik ook Mark nog tegen, mijn winter stepone halve marathon maatje. Ik was een beetje verbaasd hem te zien, want hij ging zich wat meer richten op het fietsen en triathlon werk. Dat had die ook gedaan, maar nu was het weer tijd om te lopen.

In het startvak zie ik dat we dit jaar rechtdoor mogen over de provinciale weg. Dat is alvast een opsteker, want ik herinner me nog van twee jaar geleden dat het stukje door het dorp over vervelende klinkers ging die veel energie kostten. Het startschot klinkt en we gaan beginnen. De eerste paar honderd meter zijn vlak, maar daarna moeten er ca. 45 hoogtemeters tot aan 2,5km overwonnen worden, ofwel een kleine 10 minuten klimmen. Vervolgens kunnen we even bijkomen met 1,5km dalen. Na 3 km verliest mijn koptelefoon de verbinding met mijn horloge, ik krijg het niet eenvoudig gefikst en moet dus nog 17km muziekloos door. Oei, beetje tegenvaller, want zelfs na 3,5 jaar is mijn muziek nog heel belangrijk voor mijn pasfrequentie.

Gelukkig loop ik nog in een groepje en kan ik snel een goede frequentie oppikken van iemand voor me. Na 6 km mogen we de Holterberg af, de Diepe Hel in. Na een relatief vlak stukje beginnen we aan de eerste echt zware klim. Vorig jaar blies ik mezelf op tijdens het klimmen, omdat ik zo snel mogelijk boven wou zijn. Dit jaar besloot ik om het rustiger te doen, korte pasjes snelheid is niet belangrijk, vooral zorgen dat de benen niet volledig verzuren. Begrijp me niet verkeerd, het was nog steeds loeizwaar en hartslag zat boven de 180, maar ik kon me redelijk snel herpakken nadat de steilste stukken geweest waren. Tot het 10km punt was het nog op en af met enkele gemene, maar korte stukjes op. Ik bereik het keerpunt in 45:20. Gelukkig is het keerpunt vlak, vorig jaar was het keerpunt onder aan een heuvel, hierdoor gaat het redelijk makkelijk.

De eerste 1,5 km terug loop ik op met iemand in een geel shirt, ben bedrijf al weer vergeten. Hij bleef maar collega’s groeten die ons tegemoet kwamen. Ik zei tegen hem je raak nog buiten adem van al dat gegroet. Hij moest een beetje lachen. Maar het hield maar niet op, “Je ligt tweede” riep een vrouwelijke collega hem toe. Ik vroeg hem nog met hoeveel ze wel niet waren, een hele bus vol zei die. Ik liet hem achter me in de afdaling.

Ik kom het bos weer uit en zie in de verte de klim waar het om te doen is vandaag. Voor ik daar ben zie ik de laatste twee loopsters van deze editie. Achteraf zag ik in de stand dat een van hen Els Kooi was. Haar verhaal is ten tijde van afronding van dit relaas al te lezen op deze site. Sterker nog ik heb er al op gereageerd.

Goed nu komt die dan toch, de beklimming die ons uit de diepe hel moet brengen. Nog 500 meter tot de top zegt het eerste bordje. We beginnen met 100 meter steil, vervolgens 100 meter wat minder steil om daarna 300 meter met een stijging van 10% te overbruggen. Ik red het om te blijven rennen naar de top en weet de verzuring redelijk te beperken.
Eenmaal aan de top gaat het heel even naar beneden, maar daarna meteen weer even kort steil omhoog. Mocht je nog niet gesloopt zijn door de beklimming van de diepe hel, kan deze je nog net even de das om doen. Ik besluit dan ook om het langzame tempo vast te houden tot ik boven op het tweede topje ben.

Ik passeer km 14 op 1:04 en begin te twijfelen. M’n benen worden ondertussen wel zwaar, maar ik ben op weg naar een mooie tijd, moet ik er toch voor gaan. Ik heb twee relatief eenvoudige km’s voor de boeg, want u raad het ze gaan omlaag, om over mijn twijfel na te denken. Ik haal redelijk wat loper in en passeer het 16 km net onder de 1:13. Nu volgt nog 1,5 km klimmen met een nog een vervelend steil stuk. Ik kan me herinneren dat ik hier twee jaar geleden behoorlijk stuk ging. De fanatiekeling in me wint het en ik besluit om deze klim vol aan te gaan. Ik weet dat ook als ik rustig omhoog zou gaan ik sneller zou zijn dan vorig jaar, maar ik kan me toch niet inhouden. Nu ik dit schrijf (31 okt) heb ik wel een beetje spijt van mijn fanatisme, want m’n bovenbenen oohh m’n bovenbenen.

Ik weet de snelheid rond de 12,5/h te houden, maar het gaat niet makkelijk. Eenmaal boven heb ik even 100 meter nodig om vervolgens de verlossende afdaling in te kunnen zetten. Ik raap nog weer een hoop lopers op, km 19 gaat in 14,8 km/u. Ik zie nog een loper voor op zo’n 50 meter en weet hem tot op 25 meter te naderen, maar dan vlakt het parcours af voor de laatste halve km. De bovenbenen doen pijn en ik kan hem niet inhalen, ik hoor van achter nog wat aankomen, ik kijk om en vraag me gelijk af waarom ik dat doe, de winnaar is al ruim 20 minuten over de finish. Ik kan echt niet meer versnellen en moet hem laten passeren. Ik ben op de paarse loper en zie de geweldige tijd die ik ga lopen. Met een big smile op mijn gezicht maak ik met mijn rechter hand een vuist. Ik heb oogcontact met de speaker en met mijn linker hand steek ik 4 vingers op. Hij pikt het op en kondigt aan “nummer 5831 is dat niet…..(Hij zoekt mijn naam en eindtijd van vorig jaar) jaaaa dat is Cristian Hermelink uit Hengelo en hij is 4 minuten sneller dan vorig jaar beste mensen heel knap gedaan” en in 1:30:43 netto passeer ik de finish.

Ik sta na de finish een beetje overdonderd en beduusd door deze tijd in gedachten verzonken. Zijn dit nog de vruchten van de marathon trainingen de eerste 5 maanden van 2016? Ik kan niet geloven dat dit op basis van de laatste 6 weken training is. Op dat moment wordt ik aangetikt door Mark en we praten nog wat na en zien elkaar weer op 18 december in Borne. Zelf denk ik nu stiekem of 1:32 laag mogelijk is in Borne, want op 1 brug en 1 heuveltje na is het een vlak parcours zitten alleen wat onverharde stukken in. Over twee weken gaan we eerst weer 10km crossen tijdens de 2de Lageveldloop.

1ste lageveld crossloop (2 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 2 oktober 2016 21:59

Het is zaterdag ochtend. Ik wordt wakker en merk dat ik wat gespannen ben. Normaal ben ik niet zenuwachtig voor een 10km, maar ik ben net weer 3 weken normaal aan het trainen en ga vandaag voor het eerst een cross lopen. Het speelde al een tijdje door mijn hoofd om een cross te doen. Mijn fysio zei dat het goed is om sterker van te worden.

Na de standaard zaterdag ochtend boodschappen rij ik naar het Lageveld in Wierden. Hier gaat het gebeuren. Vier rondes van 2,5 km over strand, gras en zandpaden. Mijn fysio had me gewaarschuwd om rustig te beginnen en uit te gaan van een tijd die 10 minuten langzamer is dan een 10km run op de weg.

Ik kom aan en zie op weg naar de omkleedruimte een vers opgewerkt strand. Het is ook de andere lopers niet ontgaan, dat wordt zwaar de eerste twee passages. Om precies 13:00 uur worden we weggeschoten en na 50 meter gras mogen we meteen het strand op. Ik probeer rustig te doen, maar bij elke stap zak ik diep weg en mijn hartslag schiet meteen naar 177. Na 300 meter ploegen moet er een sprongetje van een halve meter gemaakt worden om vervolgens 20 meter steil omhoog te moeten,. Na 100 meter moeten we weer steil naar beneden via een ponton over het water en weer steil omhoog. We gaan het bos in en ik kan even een stukje "normaal" lopen. Hartslag daalt iets en ademhaling wordt iets rustiger. Dit rustmoment is echter van korte duur. Er zitten nauwelijks rechte stukken in het parcours. Het is een en al slingeren met redelijk veel diepe kuilen die bedwongen moeten worden.

De eerste ronde doe ik in iets meer dan 12 minuten en dat is te snel voel ik. Dat ga ik geen 3 rondes vol houden. Gelukkig vind in een collega loper die een lekker tempo loopt. Het is nog steeds zwaar maar de tweede ronde ging beter en bij de 5km passage staat de klok op 26:12.

We gaan voor de derde keer over het strand. Er is al een soort looppad gecreëerd en het strand gaat dan ook iets makkelijker deze derde keer. Na 6,5km in een scherpe scheve bocht krijg ik een pijnscheut in mijn linker lies. Ik moet in tempo terug en even later zelfs even stoppen. Na wat rek en strek oefeningen begin ik weer te dribbelen. Ik kan tot 9km/u lopen maar moet alle gekke bochten en kuilen voorzichtig nemen. Ik kom bijna weer bij de finish en overpeins wat ik moet doen. Uiteindelijk bedacht ik me van ; Ach ik ben er nu toch, het is mooi weer en een mooie omgeving de pijn is dragelijk ik dribbel die 4de ronde gewoon erbij.

Na 8,5 km kijk ik op mijn horloge en zie dat een tijd binnen het uur nog mogelijk is als ik iets versnel. Ik kan de pas niet langer maken, maar merk dat ik wel de frequentie wat kan verhogen. Hierdoor kom ik toch weer tegen de 10,5 km/u. Ik kan dit de rest van de ronde volhouden, en passeer na 57:43 de finish.

Hoewel ik geen moment normaal heb kunnen lopen met al die bochten en al dat op en af vond ik het toch wel leuk zo'n cross. Het is heel intensief en ik heb nu spierpijn op plekken die ik na een wegwedstrijd niet heb. Begrijp nu dat je er sterker van wordt. Was misschien verstandiger om met de 5km te beginnen, maar "no pain no gain". Komende week maar wat rustige en langzame duurlopen doen en geen zware interval, want m'n lies is wel een beetje stijf.

Achteraf begreep ik dat ze het parcours dit jaar wat vernieuwd hadden. Veel ervaren lopers van deze loop vonden hem aanzienlijk zwaarder. Dit bleek ook wel uit de tijd van de winnaar. Hij was 4 minuten langzamer was dan zijn tijd verleden jaar. Heb verder ook niemand gehoord die een PR gelopen heeft.

Over 6 weken is de tweede run van de vier in deze competitie en daar wil ik mijn tijd uiteraard verbeteren, maar 29 Oktober is eerst nog de diepe hel, dit jaar startend vanuit Nijverdal.

Almelo Allee in plaats van DtD (1 reactie)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 18 september 2016 19:09

Na de Uilenstede loop in Amstelveen ben ik helaas een beetje gaan kwakkelen. Vanuit de atletiek vereniging van mijn meiden hadden ze “leer je ouders een lesje” bedacht. Dit programma bestond uit twee keer meetrainen en een toernooi waarbij je samen met je kind een koppel vormt. De eerste training was op 15 juni. Na een toch wel nette warming up moesten we sprinten tussen twee pionnen op een grasveld. Tijdens het keren glijdt mijn rechte been weg en een pijnscheut maakt zich meester van mijn lies. Ik heb twee dochters die achter elkaar aan trainen dus ik had nog een goede 100 minuten voor de boeg. Na het sprinten gingen we gelukkig kogelstoten, daar heb je je lies niet zo voor nodig. Als laatste gingen we nog verspringen, u begrijpt dat was ultra kort en rustig aanlopen, afzetten met links en landen op mijn linkerbeen.
Tijdens de inloopronde van mijn tweede dochter kreeg ik telkens van haar te horen dat we wel bij de trainer moesten blijven, maar ik kon echt niet harder lopen als ik al deed. Bij haar gingen we eerst balwerpen en daarna hoogspringen. Ook nu weer ultra korte aanloop en afzetten met links.
De ochtend voor de volgende training, een week later, besluit ik een kort loopje te doen om te kijken hoever de lies hersteld is. Ik loop 12km in 72 minuutjes en dat was ook meer dan voldoende qua afstand en snelheid voor de lies. De training met m’n meiden die avond kom ik zonder kleerscheuren, lees extra blessures door.
Ik besluit toch om tot de wedstrijd dag op 11 juli rust te nemen. Naast mijn lies heb ik ook al een week of 5 een stijve achillespees als ik s’ ochtends wakker wordt. De eerste paar stappen op de trap zijn echt niet fijn, daarna trekt het wel weg. Maar met lang stilzitten kwam het een beetje terug.
Dan de wedstrijd dag op 11 juli. De rust heeft me goed gedaan. Achillespees klachten zijn aanzienlijk minder lies lijkt ook in orde. Er zijn veel ouders die met hun kinderen meedoen, ik ben echter de enigste ouder die met beide kinderen meedoet en heb dus ook twee nummers boven elkaar op mijn buik gespeld. Bij andere gezinnen met twee kids werd dit opgelost door pappa en mamma of een ander familie lid mee te laten doen. Mijn kinderen vonden dit natuurlijk prachtig dat ik met twee nummers opliep.
Goed met de oudste moest ik eerst verspringen en met de jongste begon ik met kogelstoten en zij moest balwerpen, want op die leeftijd doen ze nog niet kogelstoten. Okay, verspringen de eerste sprong. Gecontroleerd aanlopen en afzetten, yess geland zonder pijn op 3,43m. Nu naar het kogelstoten om daar m’n eerste worp te doen, 12,50m. Goed terug naar het verspringen voor poging twee. Ik hoor van mijn oudste dochter dat ze toch nog teveel last heeft van haar lies. Tijdens klieren op de tribune die week ervoor maakte ze een lelijke spagaat. Ze heeft er echt de hele week last van gehad en ik had haar zelfs geadviseerd om niet mee te doen deze dag. Maar ze wou zo graag met mij meedoen dat mijn advies aan dovemans oren gericht was. Helaas had ik gelijk. Tijdens haar aanloop schoot het er weer in.
Okay tweede poging, gecontroleerde aanloop check, gecontroleerde afzet check, gecontroleerde landing pats, pijnscheut in mijn bovenbeen. Ik wandel even, doe mijn tweede poging kogelstoten (12, 58 m) en ga naar binnen om te koelen. Ik moet nog sprinten 40m en 60 m hoogspringen(eigenlijk 2 keer) en nog een keer kogelstoten. Na het koelen en de korte lunch pauze probeer ik wat te dribbelen. Sprinten gaat niet lukken ook de oudste dochter laat dit onderdeel schieten. Achteraf was dit heel jammer want op basis van de uitslagen zou ik met mijn jongste dochter eerste zijn geworden. Ik besluit 1 keer hoogspringen te doen en dit voor beide dochters te laten tellen en ik ga nog wel een keer kogelstoten, want dat vond ik wel gaaf om te doen. Met hoogspringen haal ik toch nog 1,35m en met kogelstoten stoot ik nog 13,58m. Dit was overigens wel maar met een 3kg bal terwijl de echte stoters dit met een 5kg bal doen.
Al met al heeft deze ouder-kind dag 3 liesblessures, 4 hamstringblessures, 1 zweepslag en nog wat rugklachten bij deze en gene onder de ouders opgeleverd. Het is een mooi initiatief, maar ook vanuit andere sporten had ik al diverse blessures van ouders voorbij horen komen. Wij oudjes kunnen dat gewoon niet meer aan. Maar ja ik heb mijn dochters, en dat geldt natuurlijk ook voor de andere ouders bij hun kids, er heel blij mee gemaakt en daar gaat het om.
Goed na een weekje rust was mijn bovenbeen weer in orde en ik begin weer rustig aan t trainen, echter binnen no time weer achillespeesklachten. Toch maar naar de fysio en er blijkt een ontsteking in te zitten. De fysio is optimistisch en denkt dat het met 3 weken behandelen voorbij kan zijn. In die tijd mag ik niet hardlopen. Helaas blijkt de ontsteking hardnekkig ik moet nog een week rust houden. Die week erna krijg ik groen licht om weer wat te mogen doen, maar dan wel trainingen die halverwege een 5km beginnersschema zitten. 10x 2min hardlopen -2 minuten wandelen en zo, echt niet leuk.
En nu komen we eindelijk op de titel van dit relaas. Ik zou met het Sanquin wedstrijdteam meedoen aan de Dam tot Dam. Ik doe twee weken voor de DtD, tegen het advies van de fysio een test training van 3 keer 12 minuten tempo met 3 minuten wandelen. Helaas maakt deze training pijnlijk duidelijk dat 16,1km over twee weken hem niet ging worden. Niet als wedstrijd, ik had de ambitie om 1:09h te lopen, maar ook niet als recreatie.
Vandaar vandaag 5km bij de Almelo Allee en niet de DtD. Wilde voor mezelf toch even een testmoment om te kijken wat deze waardeloze hardloopzomer met mij had gedaan. De Almelo Allee mag voor volgend jaar wel nadenken om de start anders te organiseren, want dit leek nergens op. Om bij de start te komen moest je via een bruggetje over een kanaal en dan 50 meter naar links. Echter was dat stukje 10 meter voor de start/finish afgesloten vanwege de 2-km kidsrun. Zelf stond ik al wel achter de finish. Nadat de laatste 2-km loper gefinisht was werd het hek verplaatst en moest 80% van de deelnemers nog achter de start komen maar de 20% die dus vooraan stonden, inclusief mijzelf, gaven hun plekje niet op. Met ruim 10 minuten vertraging werden we weggeschoten en had ik dus toch een hele hoop langzame lopers voor me. Ik liet me verleiden tot zigzaggen en blies mezelf daardoor een beetje op in de eerste 500 meter. Veel te onrustige ademhaling en die kreeg ik ook niet meer rustig. De eerste 3km ging nog, maar toen was het wel een beetje klaar en ik besloot om niet te forceren. Ik heb de 5km in een netto tijd van 21:13 gelopen. Volgens mijn TomTom Spark was de afstand echter 4,87km en dat klopt gevoelsmatig ook wat meer. Gezien waar ik vandaan kom ben ik er heel tevreden mee, maar er zijn nog wel weer wat trainingsuurtjes nodig om weer echt in vorm te komen.
Woensdag weer naar de fysio en dan hoop ik dat trainingsduur verder mag uitbouwen, of in elk geval weer echte interval training doen. Over twee weken wil ik graag de 10km doen bij de Lageveldlopen in Wierden. Dit is een crosscompetitie van 3 wedstrijden. Voor de verdere toekomst heb ik de Marathon van Enschede nog niet uit mijn hoofd gezet. Volgens mijn Fysio moet ik gaan voor uitlopen en daarvoor de 25km van Apeldoorn (Februari) en de 30km bij Lochem (Maart) meenemen in die route. Eerst maar eens kijken of ik dit jaar nog een fatsoenlijke halve marathon kan lopen.

Uilenstede VU Polderloop (6 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op donderdag 9 juni 2016 23:51

Ik weet het, ik zou twee weken loop vakantie houden. Echter een paar dagen na mijn mislukte marathon poging was alle spierpijn weg en de verkoudheid ook, nu wel echt. De hitte in ons mooie Twente heeft mij nog kunnen weerhouden om afgelopen weekend alweer te gaan rennen. Maandag had ik bewust geen renspullen meegenomen naar Amsterdam, maar woensdag kon ik mezelf niet meer inhouden. De temperatuur was wat lager dus ik heb een lekkere 7km tempoloop gedaan.

En vandaag zag ik op m'n werk een flyer hangen van de Uilenstede VU Polderloop. Na al die rustige duurlopen had ik eigenlijk wel weer de behoefte om helemaal los te gaan. Je kon kiezen tussen een 5 km of 10 km. Alleen een 5km vind ik eigenlijk te kort, maar deze heb ik voor het laatst in 2014 gelopen.

Na veel twijfelen toch besloten om de 10km te gaan doen, maar dan wel proberen een officieus PR te lopen op de 5km. Dus de eerste ronde knallen en de tweede overleven. Ik wil even kijken hoe het er voor staat, want ik heb op meerder blogs gelezen dat men na een marathon schema moeite heeft om weer hun oude 10km tempo te lopen. Het zou dus een soort nul-meting worden voor ik aan mijn 10km schema begin vanaf aankomende zaterdag.

Na m'n werk eerst ingecheckt bij mijn hotel. Ik moest natuurlijk eerst skypen met m'n meiden, want anders krijg ik op m'n donder als ik morgen thuis kom. Daarna op weg naar Amstelveen. De loop werd mede georganiseerd door Phanos, dus misschien zou Runhedwig wel meedoen bedacht ik me onderweg. Maar ze kampt ook nog met een blessure dacht ik. Heb haar ook niet gezien.

Het was een kleinschalige loop met ongeveer 250 lopers en loopsters. Ik was ruim op tijd en kon dan ook weer in alle rust m'n warming-up doen.
Om exact half acht mochten we weg. Ik heb geen toeter of schot gehoord, maar het begon in een keer te bewegen.

Uiteraard ging ik weer veel te enthousiast met die studenten mee en de eerste twee kilometer gingen in 8:08. De volgende km ging in 4:14 en ik bedacht me dat ik wel goed op weg ben naar mijn 5km doelstelling, maar ja ik moet nog een rondje. De volgende twee km waren wat bochtig, stukje grindpad en er zat ook weer zo'n 180 graden punt in. Gelukkig niet om een pion, maar de bocht die we moesten maken was alsnog scherp genoeg.

Ik passeer de finish en zie op de klok 20:48 staan. Mooi mijn officieuze PR is binnen. Iets verderop staat een verzorgingspost. Normaal knal ik een 10km in een keer door, maar het was toch nog wel warm en ik voelde dat die eerste 5 er behoorlijk hadden in gehakt. Ik besluit toch even te stoppen en een bekertje rustig leeg te drinken.

Ronde twee kan nu echt beginnen. Ondanks dat m'n hartslag al vanaf km 2 op de 180 ligt houden de benen het goed vol. Misschien toch de vruchten van die marathon training. Ik passeer het 7km punt net onder de 30 minuten en bedenk me dat ik op weg ben naar een PR. Maar na 7,5km wordt het toch zwaar ik probeer te focussen op m'n loophouding en doe dat zo enthousiast dat ik bij het 8km straal langs de vrijwilliger loop die me linksaf wou dirigeren. Chips, vol in de ankers paar meter terug en rechtsaf. Auw dat was niet lekker voor de bovenbenen en ik kom niet meer in een lekkere tred en op karakter pers ik er nog een 13,1 km/u uit over km 9, maar de bochten en die 180 graden vanaf 8,5 km nekken me . Na km 9 verlies ik snelheid, m'n benen doen pijn. Tempo ligt rond de 12km/u en ik vond het ook wel best De test was geslaagd, maar de 10km is net 1 km te lang vandaag.

Opeens na weer een bocht zag ik de finish, voor mijn gevoel klopte dit niet en had die nog verder weg moeten zijn. Maar ik was er echt bijna, een blik op mijn horloge leerde mij dat ik nog laag in de 42 minuten liep. Dus toch maar een einsprint ingezet, had me er eigenlijk al bij neergelegd dat dat niet meer nodig was vandaag. Maar goed met een gecontroleerde eindspurt, is zo lullig als je vlak voor de finish kramp of erger krijgt, passeerde ik in netto 42:51 de finish. Een verbetering van 21 seconden.

Zo was het dus een geslaagde avond met een officieus en officieel PR. Met de snelheid zit het nog wel goed. Gemiddelde hartslag was wel 179 bpm, dat is wat hoog, maar gezien de warmte ook niet helemaal gek. Misschien is het de euforie, maar ik heb een beetje de stoute gedachte dat in het najaar als de temperatuur zo rond de 10 graden ligt een 42:00 mogelijk moet zijn. We zullen zien. En misschien toch maar een keer "slecht" een 5km loopje doen voor een officieel PR op deze afstand.

Chips, nog geen status verandering naar marathonloper (3 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op dinsdag 31 mei 2016 13:04

Evenals Peter de Haan had ook bij mij de status moeten veranderen van "man die traint voor de marathon" naar marathonloper. Ik had hiervoor het Drenthe loopfestijn in Klazienaveen uitgekozen, een weekje na Leiden.

Een miscalculatie mbt tot mijn gezondheid gooide echter roet in het eten. Ik werd in het weekend van Leiden zwaar verkouden. Met goed rusten, sprayen en dergelijke dacht ik er afgelopen donderdag vanaf te zijn. Ik snotterde nog een beetje maar voelde me verder goed.

Dus zondag ochtend op weg naar Klazienaveen met m'n ouders en dochters. Na aankomst gingen zij met z'n allen lekker zwemmen in Emmen, maar zouden ruim op tijd terug zijn om me te zien finishen uiteraard.

Goed de voorbereiding ging best goed, nog geen signalen voor wat er ging komen. Het was wel benauwd warm. De regen die ik 's ochtends op de weersvoorspelling had gezien, was nog niet gearriveerd.

Eindelijk om twaalf uur de start, was toch een beetje nerveus merkte ik, maar had er zin. We moesten eerst twee aanlooprondjes doen voordat we 4 keer een lus van 10km moesten lopen. Het eerste rondje ging in 13/u met een hartslag van 152. De tweede km gebruikte ik om terug te schakelen naar mijn marathon tempo. Echter schoot mijn hartslag boven de 170. Okay, geen paniek heb meestal even nodig. Echter het gebeurde niet ik ging in tempo terug naar 12/u, een tempo wat ik normaliter makkelijk kan volhouden met hartslag 150. Vlak voor de eerste doorkomst op 12km besluit ik om mijn muziek aan te passen van wedstrijdtempo(= 180 passen/m) naar duurlooptempo (= 160 p/minuut)Het tempo zakt hierdoor naar 11km/u. En ondanks dat dat beter voelt blijft de hartslag op de 170.
Op 15km staat een drankpost, ik besluit om even rustig wat te drinken en laat de hartslag zakken naar 130. Ik ga weer rennen en binnen no time is de hartslag weer 170. Dit gaat hem niet worden vandaag ben ik bang. Ondanks de hartslag kan ik tempo goed houden. Ik besluit toch om de derde ronde te gaan doen. Tempo was inmiddels al gezakt naar 10km/u. Normaliter mijn langzame duurloop tempo met een hartslag van maximaal 137.
Na twee km in die ronde, op 24 km, kom ik de eerste opgever tegen. Hij wandelde rustig terug naar de start/finish. Ik weet niet waarom, maar ook bij mij knakte het toen en na 25km moest ik voor het eerst echt wandelen. Vanaf dat moment last van m'n linker hamstring en ook een gemene scherpe pijn op mijn linker scheenbeen. Ik klooi nog door tot 30km met wandelen en joggen en besluit op dat punt om m'n horloge uit te drukken. Een vierde ronde gaat me niet lukken, althans gaat me meer kosten dan ik er voor over heb. Ik wandel rustig de laatste 2km van de ronde naar de start/finish en bel ondertussen vast m'n ouders op die al aanwezig waren met de kids.
En alsof de duvel er mee speelt begint op dat moment de verkoelende regen uit de hemel neer te dalen. Verdorie krijg ik het nog koud ook in mijn hemdje.

Ondanks dat ik wel baalde had ik vrij snel het besef dit niet representatief is voor mij als loper. Zes weken geleden liep ik nog een halve marathon kort onder de 1:34, dus die eerste helft had met de beoogde 12,5km/u gemakkelijk moeten lukken. En nu achteraf klopt het ook wel. Werd gisteren wakker met lichte verhoging en bijholte ontsteking verschijnselen.

Als ik vlak bij de finish ben komen m'n meiden op me afgerend. Ik was de eerste emotie al kwijt na een telefoontje met mijn vrouw. Zoals gezegd de acceptatie was er zeer snel dus ik kon zonder een emotionele uitbarsting hun knuffels in ontvangst nemen. Niet dat ik dat erg vind overigens, dat mogen ze best zien. Vooral de oudste(10 jaar) lette hier goed op. "Goed geprobeerd papa" kreeg ik van beide met een dikke kus, dan is het voor mij gelijk weer helemaal goed en kan ik niet meer echt balen.

Heb met m'n vrouw afgesproken dat ik dit jaar 1 marathon zou doen, dus Enschede 2017 zal waarschijnlijk poging 2 worden. En niet uit frustratie, maar uit plezier want ik heb wel genoten van de lange duurlopen de voorbije maanden.
Zoals na elke afsluiting van een loopschema ga ik nu twee weken loop vakantie houden. Daarna start ik met een 10km schema van 12 weken die me over de hopelijke lekkere warme zomer heen gaat brengen. Wel 4 keer per week lekker rennen, maar ietwat minder km's en tijd. Want ondanks dat ik genoten heb van de lange langzame duurlopen, kost het nogal wat tijd zo'n marathon training.

Ik lijk er klaar voor...

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 16 mei 2016 21:20

Nog twee weekjes tot m,n marathon debuut. Zaterdag de langste langzame duurloop gehad. Heb me niet helemaal aan de hartslag gehouden. Na een half uur worstelen tussen hartslag onder de 137 houden en lekker lopen besloten om maar lekker te gaan lopen met wel een lage pasfrequentie van ca. 160 passen per minuut.

Nu lekker taperen en naar 29 mei toewerken. Trainingsintensiteit gaat omlaag. Op tijd naar bed de komende twee weken en gezond eten.

Voor het eerst lekker in Enschede (4 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 17 april 2016 22:06

Vandaag stond, zoals in een eerdere blog reeds gemeld, de halve marathon ipv de marathon in Enschede op het programma. In mijn nieuwe trainingsschema stond vandaag als 21 km testloop gemarkeerd. Wat moest ik daar nu weer mee, volle bak lopen of beoogd marathontempo aanhouden. Leuk zo’n online schema, maar de afgelopen week bedacht ik me dat een trainer en/of lid van een loopgroep wel handig zou zijn geweest.
Ik had eigenlijk zelf besloten om volgens het beoogde marathon tempo te gaan lopen en als het goed is zou ik dan nog fris en fruitig over de finish moeten komen. De weersvoorspellingen beloofde echter gunstige temperaturen voor een recordpoging. Toen greep mijn vrouw in. “Je betaald duur geld om daar te lopen en dan ga je niet je best doen? Dat is zonde, kan je niet je best doen en zorgen dat het ontspannen blijft?”. Toen bedacht ik me de blog van Runhedwig over haar loop in Nijmegen.
Goed we gaan dus ontspannen lopen en zien wel welke snelheid daarbij komt. De voorbereiding op de loop was als gewenst in alle rust. Om strak kwart voor een werden we weggeschoten. Hier ontstond de enige ergernis van de dag. In het genodigden vak stond een hele groep met dezelfde groene “in ’t Veld “ shirtjes aan. Zij gingen ook echt breeduit over het parcours, echter niet in een tempo die hoorde bij de positie in het veld op dat moment. Meerdere lopers waren lichtelijk geïrriteerd en het passeren van de groep ging met wat duwwerk gepaard, want meerder lopers wilden er tegelijk links omheen. Bij mijn poging kreeg ik ook een duw in de goede richting zullen we maar zeggen. Ik dacht goed gekeken te hebben, maar niet helemaal goed dus.
Na die duw kon ik dan ook echt op weg. Ik liep al gauw achter een groen shirt, nee niet zo’n in ’t veld shirtje, en na een minuutje hoorde ik het tempo van 13,6. Ik voelde me goed, liep ontspannen en liep de eerst 3 km dan ook achter deze heer aan. Hij liep redelijk vlak tussen 13,6 en 13,9. Terwijl wij gemiddeld 13,7 lopen stuiven de pacers met de 1:35 ballonnen voorbij, en lopen ook binnen korte tijd uit mijn zicht. Ik heb ze ook niet meer gezien. Als u aan het eind van dit relaas mijn tijd ziet snapt u dat hier iets niet helemaal goed gaat.
Na 4km gaat het groene shirt langzamer lopen, maar ik heb een goede flow te pakken en passeer he dan ook maar. Het tempo gaat bij mij nu richting 13, 4/u en dit houd ik ook lekker vol tot km 11. Daarna gaat het licht naar beneden en de volgende twee km gaan daardoor in 13,8. We draaien de busbaan op en krijgen de wind vol in de rug en het parcours gaat nog steeds licht omlaag. Km 14 gaat zelfs hierdoor in 14/u. Ik probeer ver vooruit te kijken of die man met die grote hamer weer rond het 15km punt staat, maar ik zie hem niet. Misschien zit die verstopt achter een bushokje?. Nee gelukkig niet, ik passeer het 15km punt iets onder de 1:07. Ik besluit om dit deel van de busbaan iets extra te geven, want na het keerpunt krijg ik de wind vol tegen. Ik heb het al vaker genoemd, maar doe het lekker nog een keer. WAT VERSCHRIKKELIJK DAT 180 GRADEN KEREN.
Ondertussen passeer ik regelmatig marathonlopers en kijk naar de op de busbaan die in tegenovergestelde richting van mij gaan. Sommige lopers sterkten mijn keuze om de marathon uit te stellen. Het deed mij bijna zelf pijn als ik die zag lopen. Toch heb ik wel zin om hem te gaan lopen, 29 mei.
Zoals gezegd de wind vol tegen, maar ik probeer me aan mijn doelstelling te houden. Goede ademhaling, ontspannen loop, snelheid is niet belangrijk. Snelheid gaat omlaag naar 13, 1 en km 19 zelfs 12,9. Maar dat is ook een gemene kilometer met vals plat omhoog en dan ook nog die toch wel stevige wind. Maar die laatste twee gaan weer omlaag en zijn tussen het dit jaar massaal aanwezige publiek. Km 20 gaat weer in 13,3 en ik loop rond mijn PR bedenk ik me. Ik besluit er nu toch vol voor te gaan. De ene naar de andere loper passeer ik in de laatste 1,1km, zaten ook marathonhelden bij maar ook nog halve marathonlopers. Ik ben zelf niet meer ingehaald volgens mij. Nog 300 meter, ik heb nog een groepje vlak voor me en daarvoor tot de finish niks. En hoe ik erop kwam geen idee, maar ik dacht inhalen die hap en ik kom vol in beeld over de finish. Mijn vrouw en kinderen keken live mee op TV-Oost en het levert ook een mooi finish filmpje op voor mezelf. Ik heb ze ingehaald en zie de klok. Ik begin spontaan te glimlachen. Nog 250 meter te gaan, ook bij de finish wordt mijn lach gezien en, evenals twee weken geleden in Hengelo ging het commentaar van de speaker over mij. Ik heb de laatste 1,1 km in 14,8/u !! gelopen en finish in een netto tijd van 1:33:37 een PR verbetering van 29 seconden. Na twee mindere ervaringen in de voorgaande twee jaren, was dit dus voor het eerst lekker in Enschede.
Achteraf ben ik inderdaad vol in beeld geweest op TV-Oost. En ik maak mezelf maar wijs dat ze tijdens het interview van Ingrid Prigge speciaal even overschakelde, want kort daarna ging het interview weer verder. Oh ja die 1:35 pacers, ook tijdens mijn eindspurt niet bij in de buurt gekomen of gezien, die moeten dus 1:33 of sneller gelopen hebben.

De Halve van Hengelo, een leuk gezinsuitje (2 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 3 april 2016 21:36

Vandaag was de 44ste editie van de halve van Hengelo. Ons gezin was met drie deelnemers vertegenwoordigd. Twee weken geleden schreef ik m'n meiden in voor de 1,5km. Ik zag toen voor mezelf dat ik in 2014 voor het laatst een officiële 10km had gelopen. Dus dat werd wel weer eens tijd en paste ook wel in mijn schema. Dus zo stonden er vandaag 3 Hermelinkjes aan de start.
De jongste had gisteren nog haar eerste atletiek wedstrijd gehad, met daarbij balwerpen, verspringen 40m sprint en nog een 600m loop. Omdat ze vrijdag door de voice veel te laat in bed was gekomen, had ze vanochtend eigenlijk geen zin. Maar de beloning in de vorm van een medaille en een t-shirt trokken haar toch over de streep. "maar ik doe het wel rustig aan pappa" kreeg ik nog mee van mijn 8-jarige spruit. En zo geschiedde ook, ze nestelde zich al snel achterin de groep en liep in een relaxed tred, bijna dartelend, te genieten van echt alles om haar heen. Dat zijn van die momenten dat ik mijn fanatisme even verlies en met de breedst mogelijke glimlach sta te genieten. Na 8:33 kwam ze over de finish en nog geen 5 minuten later stond ze alweer in het springkussen te stuiteren. Lekker ding is het toch.
De oudste ging wel volle bak lopen. Ze startte zoals altijd achterin, want die drukte verder naar voren dat vind ze maar niks. Ze krijgt een steeds betere loop houding en de eerste 300 meter in het stadion zagen er goed uit. Ik besloot de dames net buiten het stadion weer op te wachten en de oudste kwam als eerste van de twee weer voorbij. Ze stopte even bij me om te vertellen dat ze een klasgenoot had gezien. Met een glimlach zei ik "wat leuk!" en maande haar om gauw verder te lopen. Ze moest nog 300 meter naar de finish. Ik snelde binnendoor naar de eindplek om haar nog de laatste meters aan te moedigen. En na 7:55 kwam ze uitgeput over de finish.
Ik heb de dames nog even geholpen met het vullen van een bidon die uitgedeeld werd, nog een "prijs", en toen bij mijn schoonouders afgeleverd die ook aanwezig waren, zodat ik mijn voorbereiding op de 10km kon gaan doen. Deze was natuurlijk al helemaal anders dan normaal.
Ben inmiddels weer 3 weken aan het trainen na m'n griep en de conditie en vorm zijn bijna weer helemaal terug. Dus ik ging gewoon knallen en maar kijken waar het op uit zou komen. Ik stond goed vooraan en mede daarom ging de eerste km in 15,2/u. Veel te hard natuurlijk en ik probeerde dan ook om te temporiseren. Dit lukte vrij vlot en het tempo zat rond de 14 km/u. Kreeg alleen de ademhaling niet helemaal op orde en daardoor kwam er ook geen ontspanning in de loop. Desondanks kon ik toch dit tempo vasthouden, was alleen wat meer werken, gedurende het eerste gedeelte van de race. Het tweede gedeelte heb ik toch hier en daar wat lager in de 13/u gelopen. Ik wou alleen mijn PR van 2014 ,tijd: 44:46, verbeteren. Na 6 km wist ik dat dat sowieso ging lukken en toen besloot ik toch om niet helemaal tot het uiterste te gaan. Die vervelende fietsbrug heb ik dan ook wat rustiger beslecht. Hierna was het nog 3 km iets na beneden en wind in de rug, dus gingen de snelheid toch weer richting 14/u. De laatste 300 meter in het stadion toch nog een eindsprint eruit geperst. Achteraf had ik het met m'n schoonvader over dat dat eigenlijk wel achterlijk is. Als je nagaat dat je maar een paar seconden wint. Als het er net om hangt dan snap ik het, maar ik zat al ruim onder mij PR en toch doe je nog zo'n sprint??
Enfin, de man met de microfoon zag mijn glimlach op weg naar de finish, kondigde mij aan en zei: "Het is altijd prettig als je nog met een glimlach over de finish komt". Nou die was echt alleen voor de foto, want bij het eerste beste bankje ging ik gestrekt, niet schrikken was uit eigen beweging, ik was kapot. Na een half minuutje komt de jongste bij me staan "pappa gaat het een beetje?". Ook de oudste komt erbij. Ze had me geklokt met haar telefoon en vertelde me dat ik er 43 minuten en 26 seconden over had gedaan, de officiële uitslag was 43:12.
Na even bijkomen en bijkletsen bij m'n schoonouders fietste ik met een gelukzalig gevoel met m'n meiden naar huis. Wat een heerlijke ochtend, ik heb ervan genoten. Ik hoop dat ze de atletiek leuk blijven vinden en dat we met een paar jaar samen een 5km mogen doen.

Uitstel, maar geen afstel (6 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op donderdag 17 maart 2016 09:13

Om me heen loopt iedereen te proesten en te kraken. Collega na collega valt een weekje uit. Thuis is het al niet anders. Mijn drie dames ontkomen er ook niet aan. De griep slaat ongenadig toe in het land. Niet bij mij ik voel me sterk. Marathon training gaat lekker en ik voel me fit.
Dan moet ook ik wat korte nachtjes maken, want door mijn briljante planning moet ik enkele werkstukken voor mijn studie bedrijfskunde in korte tijd opleveren. Dit lukt en de resultaten zijn inmiddels binnen en positief.
Op 27 februari doe ik nog een comfortabele 13,5km run. De benen voelden heerlijk, maar ik zag dat mijn hartslag iets verhoogd was. En dan zondag 28 februari eind van de dag komen ook bij mij de eerst ongemakken. Beetje hoofdpijn, holtes slaan wat dicht, heeft iemand de verwarming hoger gezet??
Helaas ook ik ben het haasje. De daarop volgende week heb ik tot vrijdag hoge koorts en heb veel paracetamol en ibuprofen nodig om de dag door te komen. De week daarna geen koorts meer, maar wel verhoging en algehele misère. We zijn nu bijna drie weken verder en de laatste symptomen verdwijnen uit mijn lijf. Ik hoop aanstaande zaterdag weer een loopje te kunnen doen.
Deze tegenvaller heeft mij het besluit moeten laten nemen om mijn marathon debuut uit te stellen. Ik heb nu enkele cruciale trainingen( een 30km en 35 km run) in de aanloop naar Enschede gemist. Er is geen tijd om dit te corrigeren.
Ik heb inmiddels een nieuw schema dat toe werkt naar een marathon rond 1 juni. Ik heb twee marathons op het oog, beide kleinschalig qua marathondeelnemers overigens.
Als eerste is er 29 mei het loopfestijn Drenthe in Klazienaveen. Hier deden in 2015 een kleine 100 man de marathon. Het parcours heeft twee aanlooprondjes van een kilometer en vervolgens loop je 4 keer een ronde van 10km. De halve marathon(ca. 250 lopers) start een half uur na de marathon. Voordeel wat ik hier zie is dat er constant lopers op het parcours zijn en je niet volledig alleen komt te lopen. Nadeel lijkt me 4 keer hetzelfde rondje, maar je loopt wel meer tussen het publiek.
Op 5 juni is er de marathon van Amerstfoort. Hier liepen in 2015 ca 120 lopers de marathon. Het parcours gaat over twee ronden van 21,1 km. Er wordt gelijktijdig met de halve marathon lopers(ca 1200) gestart. Dus de eerste ronde loop je tussen medelopers, maar de tweede ronde zal solo volbracht moeten worden en er zal minder publieke steun zijn.
Ik heb nog even om m'n keuze te maken, maar advies of delen van eigen ervaring ter ondersteuning is zeer welkom.

Zo moet het dus niet.... (2 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 7 februari 2016 22:14

Vandaag stond de Midwintermarathon te Apeldoorn op het programma. Ik ging de Asselronde (25km) lopen. Het begon heel gezellig want ik ging eerst even bij de grote kerk langs, waar Anneke Visser haar tweetup had georganiseerd. Zo heb ik ook deze gezellige blogster in levende lijve ontmoet. We hebben even leuk staan kletsen en na een foto ging ieder zijn voorbereiding doen.
Tijdens de warming-up kwam ik Marc tegen, het loopmaatje waarmee ik de laatste twee jaar, ongepland, de Winter Step One halve marathon heb gelopen. Hij had vandaag een tijd van 2:05 in gedachte. Hij is in training voor een (deel)triathlon en had zich wat meer op fietsen gefocust en minder op lopen. Zelf had ik 1:55 in gedachte, dus we zouden elkaar niet kunnen helpen dit keer. Had met mezelf afgesproken dat dit ik alleen deze loop diep mocht gaan in aanloop na mijn eerste marathon op 17 April.
Ik ging iets te laat het startvak in en stond kort achter de pacer van 2:05. Beetje jammer, zal wat zigzaggen worden in het begin. Ik hoor het startschot en de meute komt in beweging. Na iets meer dan een halve minuut passeer ik de start en kan het inhalen beginnen. Dat ging makkelijker dan gedacht en al snel liep ik kort achter de pacer van 1:55.
We liepen in een lekker tempo en passeerden de 5km iets boven de tweeëntwintig minuten. Dat was wel iets sneller dan de bedoeling was. Vanaf nu ging het parcours ook omhoog, dus nu zal die wel netjes 13/u gaan lopen, of misschien iets eronder. Maar niets was minder waar, hij trok hem flink door en we passeerden de klok bij 10 km op 44:10. En ik had ook nog die halve minuut van de start, dus netto zou dit 43:40 zijn.
En hier komt de link naar de titel. Gedurende die laatste 5 km wist ik natuurlijk dat het veel te hard ging, maar ik kon ook niet terugschakelen op de een of andere manier. En minuut na minuut kwam er weer een 13,6/u voorbij. In het groepje hadden we het erover. Het was ook een lekker tempo, voor als je 15km of zo moet, maar niet voor de afstand van vandaag. Enkele lopers spraken de pacer eropaan, maar die was ervan overtuigd dat het goed was zo.
Vanaf km 13 moest ik noodgedwongen ook wat terug en kwam ik op toch op de 13/u uit. Bij km 14 merkte de pacer dat ie nog maar twee volgers had en ging mensen oprapen. Ik passeerde de 15km klok volgens mij midden in de 1:07. Daarna ging het licht toch wel uit bij me. En dat had ik natuurlijk aan mezelf te wijten. Daar kon ik de pacer niet de schuld van geven. Ik kon mezelf weer niet in de hand houden en tijdig het tempo te verlagen.
Het licht ging gelukkig niet zo uit als in Enschede afgelopen jaar en ik kon nog wel kms produceren tussen de 12 en 12,8/u afhankelijk of het omhoog of omlaag ging. Omhoog ging het soms maar 10,5, maar omlaag kon ik dit toch nog wel compenseren, maar het was wel een lijdensweg geworden ondertussen. Bij km 20 besloot ik m’n compressiesokken toch maar omhoog te doen, want m’n kuiten begonnen echt pijn te doen. Omdat ik een lange tight aan had leek het me in eerste instantie niet nodig. Dit gaf wel enige verlichting.
Ik had het 21km gemist, maar het 22km punt passeerde ik in net onder de 1:42. Ik was zo vermoeid dat ik tot dat punt het idee had dat ik boven de 2 uur ging lopen. De hierboven genoemde km tijden zie ik nu op de App, maar tijdens het lopen ging ik oor mijn gevoel veeeeel langzamer. Maar goed deze passage gaf mij toch een morele boost.
De volgende km was redelijk stijl naar beneden en volbracht ik in 14,5/u. Daarna vlakte het helaas voor mij weer af, bij het 24km bordje moest ik zelfs even mijn kuiten oprekken, want ze schoten bijna in de kramp. Na 10 seconden strekken was de spanning weg en vervolgde ik mijn laatste km. Nu kreeg ik de welbekende boost het publiek en mijn toch nog aanwezige fanatisme om in ieder geval nog een loper voor me in te halen. Het werden er nog meerdere zelfs. Na 1:56:09 kwam ik uitgeput over de finish. Met de tijd ben ik heel blij, maar ik baal dat ik mezelf in het eerste deel van de race niet op vlak op 13/u heb gehouden, dan had die 1:55 er gewoon ingezeten. Toch een aandachtpuntje voor de komende tijd.
Opeens stond Marc ook naast me hij had toch betere benen dan gedacht blijkbaar, hij zal 1:57 of zoiets gelopen hebben. Na een kort gesprek ging hij weer verder, ik moest nog even uithijgen.
Opeens dacht ik vanuit mijn ooghoeken Hedwig te zien, u weet wel die inmiddels 41 jarige marathon verslaafde. Ben even voor haar gaan lopen om te kijken of ik het goed had gezien en dat was zo. Dus die heb ik nu ook in levende lijve ontmoet. Ik had haar nog niet over de finish verwacht, omdat ze eerder had geschreven er een rustige training van te maken. Maar zij heeft hetzelfde issue als mij. Tijdens een evenement is rustig blijkbaar niet mogelijk. Was leuk haar even gesproken te hebben.
Over twee weken heb ik mijn eerste 30km training en weer twee weken laten doe ik de 8 kastelen loop in Vorden, ook 30 km. Hier wil ik 0,5km/u onder het beoogde marathon tempo gaan lopen

It runs in the family... to (2 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 10 januari 2016 22:37

Wie denkt van, die titel heb ik toch pasgeleden nog voorbij zien komen, dat klopt. Ik heb, ondanks de toevoeging van het woordje “to”, hem schaamteloos overgenomen van RunHedwig. U zal zo begrijpen waarom.
Vandaag stond de eerste Woolderesloop op het programma. Een serie van 4 lopen die ik de afgelopen 2 jaar trouw heb gedaan. Als hardloper in Hengelo ben je bijna moreel verplicht om mee te doen
En nu de link naar de (gestolen) titel. Vandaag was het wedstrijd debuut van mijn beide dochters (10 en bijna 8). Dus vandaag was ik gedegradeerd tot toeschouwer/coach. De dames zitten sinds april 2015 op atletiek. Toen kortgeleden de aankondiging werd gedaan op de club voor de 1,4km kidsrun wou de jongste gelijk meedoen, de oudste had nog niet die behoefte. Dus de jongste meteen ingeschreven.
Echter loopt de jongste die afstand nog niet, aan een stuk dan, tijdens haar trainingen. Dat werd dus oefenen. De eerste keer ging ik dan ook alleen met de jongste ook het daadwerkelijke parcours lopen. Onderweg kwamen toch ook haar zenuwen naar boven. Ik stelde haar dan ook gerust en zei dat ze lekker voor haarzelf moest lopen en niet op de andere kindjes moet letten. “Papa wint ook nooit de wedstrijd, maar vind het leuk om te lopen en doet gewoon zijn best om dat hij dat leuk vindt en om te kijken of hij steeds sneller kan” zei ik maar. “Dat is goed, ik zet mijn omgevingssradar gewoon uit” zei ze terug. Heerlijk. Het is een stoer, maar ook wel fanatiek grietje die verlies niet altijd even makkelijk verwerkt. Dus in de weken erna is het nog wel enkele keren ter sprake gekomen.
Na dit tripje werd ook de belangstelling bij de oudste gewekt en de volgende sessie deed ze dan ook mee. En zo was ik gezellig met m’n meiden aan het rennen. Omdat ook de oudste de route best makkelijk liep, mocht ik haar daarna toch inschrijven. Zij maakte zich echter meer druk over het evenement en bijbehorende drukte. We hebben nog een paar keer geoefend, zelfs een keer in de regen.
Vandaag was het dan eindelijk zover. We moesten uiteraard eerst pita-broodjes eten. Ik zei gisteren in de winkel nog wel dat dat voor zo’n korte afstand niet echt nodig was, maar werd gelijk gemept door m’n oudste, waarna ik toch maar de broodjes in de winkelwagen heb gelegd.
We waren mooi op tijd aanwezig. Om tien voor elf vroeg ik de dames om de warming-up te doen. De oudste wou wel even meedoen, maar de jongste was al een kwartier over een sloot heen en weer aan het springen en vond een warming-up dus niet nodig. Hoe dichterbij de start kwam hoe zenuwachtiger de oudste werd en opeens had ik haar vast om mijn middel hangen met toch wat traantjes in haar ogen, de jongste stond al in de rij te stuiteren met wat clubgenootjes. Na wat geruststellende woorden en het zien van Opa en Oma die er opeens waren, ging ook zij in de rij. Gelukkig klonk al snel de toeter.
Daar gingen ze op weg voor hun eerste run. Na 4:56 kwam de eerste jongen over de finish en na 5:26 het eerste meisje. In de verte zag ik mijn meiden aankomen en ze liepen nog bij elkaar. Tijdens het oefenen hadden we getraind om na de laatste bocht de eindsprint in te zetten. De oudste kwam in 7:46 over de finish en de jongste in 8:02. “Das vermoeiend zo’n wedstrijd, pap” kreeg ik als eerste commentaar, maar ze hadden het wel heel leuk gevonden. Ze willen dan ook graag de andere drie lopen gaan doen. Ze hebben zich niet gek laten maken door de andere kinderen en hun eigen race gelopen. Ze zeiden dat ze alleen bij de start wat te hard gingen omdat ze in de groep “meegeduwd” werden.
Heb de dames flink gecomplimenteerd en geknuffeld en toen zijn we gauw de welverdiende medailles gaan ophalen. Ze liepen er super trots mee rond, dus mijn dag is helemaal gemaakt.

Afscheid (3 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 20 december 2015 18:28

Vandaag na 2 jaar trouwe dienst was het onze afscheidswedstrijd. We gaan nog niet helemaal weg zo heeft onze baas belooft. Op maandag- en donderdagavond mogen we nog lekker stappen op de baan naast het olympisch stadion. Vandaag moesten we nog een keer flink aan de bak, want baas had een eindtijd van 1:35 in gedachte tijdens de Winter Step One halve marathon te Borne.
Bijna hadden we een rustig loopje gehad, want vorige week zondag tijden de laatste voorbereidende temporun kreeg onze baas veel last van zijn bovenbenen. Maandag heeft hij ons ook niet meegenomen naar Amsterdam. Donderdag gelukkig wel maar hoe we ons best ook deden hij liep niet lekker en had weer last van de bovenbenen. Hij zei ons dat hij de komende twee dagen wat extra zou rekken en strekken en dat hij ons na de warming-up zou laten weten of we hard moesten gaan.
Het is eindelijk zondag, we hebben zin maar vinden ook jammer dat het onze laatste wedstrijd wordt. We zijn mooi vroeg in Borne, want baas wil rustig bepalen wat het vandaag gaat worden. We beginnen dan ook op tijd heel rustig te joggen. Beetje hakken tegen de bil, zijwaarts, knieheffen en kruispas. Joepie we gaan iets harder, daar houden we van. We krijgen de bevestiging dat we flink aan de bak mogen. Wel gaat hij zich nog even omkleden, want ondanks dat het de winter step one loop heet, hadden we met lenteachtige temperaturen te maken. Korte tight en t-shirt gingen uit en werden vervangen voor korte broek en hemd.
Tijdens het tweede deel van de warming up kwamen we Mark tegen. Vorig jaar had hij lange tijd in onze slipstream gelopen. Baas vroeg hoe het er dit jaar voor stond en hoorde dat hij in goede doen was en ook 1:35 in gedachte had. Er stond een stevige wind en Mark vertelde dat we daar vooral de eerste helft vaak tegenin moesten. Ai, dat is nooit lekker als je een record wil gaan lopen.
Oohh, het is bijna tijd, we worden toch een beetje zenuwachtig voor onze laatste wedstrijd. Gauw naar het startvak. Om precies 11:00h worden we weggeschoten. Nu begint het gevecht met onze eigenaar, hij wou rustig starten, maar rustig dat kennen we niet, dus we gingen lekker weer harder dan hij wou.
Na een paar kilometer was het veld volledig uit elkaar geslagen. We liepen op zo’n 25 meter van een groepje met daarin ook Mark. We versnelden om bij het groepje te komen en zo uit de wind te geraken, maar dat was niet wijs. Ze liepen tegen de 14/u en dat leek ons niet verstandig. We moesten toch weer afhaken. Maar we zagen ook dat Mark niet in het groepje bleef.
Het 5 km punt passeren we op ongeveer 22 minuten, oei ik hoop niet dat we onze eigenaar opblazen. We zullen hem helpen, we zien dat Mark p zo’n 25 meter voor ons een mooi tempo heeft van laag in de 13/u. We pikken zijn cadans op en volgen hem. We merken dat het baas goed doet. Maar wat is dat nu, na 10 km zijn we ineens bij Mark. We hadden even een stuk flinke tegenwind en dat viel hem zwaar. Baas vroeg of het nog ging en Mark beaamde dat. Baas had nog steeds de goede cadans en ging op kop lopen.
We passeren het 13km punt anderhalve minuut onder het uur. Baas voelde zich nog steeds sterk, hij nam netjes zijn gelletjes en had ook bij de waterpost gedronken. Vorig jaar ging hij vanaf dit punt een beetje kapot, maar nu kon hij door stoempen. Omdat baas een gelletje had genuttigd liep Mark al weer 20 meter voor hem. Op ongeveer 13,5km haalde hij een loper bij die ons enkele km’s terug nog enthousiast had ingehaald. Korte tijd later sloten ook wij bij. We bleven er even een minuutje achter, maar toen we hoorden dat de laatste minuut in 12,2km/u ging staken we er snel voorbij.
Ook Mark hadden we al gauw weer in ons kielzog. We liepen weer laag in de 13 zoals de bedoeling was. Na iets meer als 14km de volgende drankpost en enkele honderden meters het keerpunt. Baas vindt dit niet leuk en met een diepe zucht bracht hij zich weer op gang. Het 15km punt passeerden we ruim onder de 1:08. Nu kwam de zwaarste km zo wisten we nog van vorig jaar. Een vervelend grind pad omhoog. Achteraf in de kleedkamer hoorden we ook de toppers over deze km. Het is zo’n km dat als je sterk bent dat je kan aanzetten om tempo te houden, zo niet dan ga je niet 1 keer, maar 3 keer dood vertelde er een. Gelukkig was baas sterk en hij kon de top met 13/u halen.
Het had hem wel veel moeite gekost. We kwamen weer op de verharde weg en hij vroeg of Mark weer op iets boven de 13 kon gaan lopen. Dat kon hij en na 2 minuutjes was baas weer voldoende op adem om “makkelijk” te kunnen volgen. Het parcours gaat is nu een lang stuk aflopend en baas besluit er gebruik van te maken. Yess, we lopen hoog in de 13. We merkten dat baas al blij aan het worden was, want hij dacht als hij vanaf nu 12/u gaat lopen er sowieso een PR inzit. We keken mekaar aan en dachten, echt niet. Het is onze laatste wedstrijd en je zal kapot gaan.
Wat is dit nu, we dachten dat we de onverharde stukken hadden gehad. Toch nog een stuk onverhard en er ligt vers grind. We merken dat baas het zwaar heeft en zijn ritme verliest, we doen extra ons best en houden het tempo hoog. We passeren het 19 km punt en baas probeert uit te denken of hij nog op schema is, maar het lukt hem niet. Hij geeft aan dat z’n benen zo’n pijn doen en wil in tempo omlaag. Nee, zeggen we. Nog een kleine twee km en dan zijn we er. We voelen nog geen krampverschijnselen bij baas dus dwingen hem door te blijven gaan.
Oh, chips dat is niet lekker, nog 200 meter iets stijgend, maar wind vol tegen. Weer slepen we baas er doorheen, want hij wou weer langzamer. We gaven aan dat er een loper voor ons in de problemen zat en dat we die gingen pakken. Maar alles doet zo’n pijn gaf baas nog aan, niks mee te maken we gaan. 200 meter voor de finish hebben we hem te pakken. We gaan de bocht om en zien de finish. We hebben de eindsprint inmiddels ingezet en Mark snelt ons voorbij en moedigt ons aan. We passeren de finish in een netto tijd van 1:34:16.
Baas is helemaal stuk en gaat gelijk tegen een muurtje zitten. Een vrijwilliger verwijdert de chip van onze schoen, en een andere biedt hem drinken aan. Mark geeft baas een hand, ook hij heeft zijn PR verbeterd. Ze hebben elkaar gedurende de race over de moeilijke momenten heen geholpen en daar waren zowel baas als Mark blij mee.
Voor ons is het wedstrijdgebeuren nu voorbij. We hebben vele mooie momenten met baas beleefd en zijn blij dat we het debacle van Enschede dit jaar hebben recht gezet. Baas liet ons weten dat hij nog even met het thuisfront moet overleggen, maar dat hij zeer waarschijnlijk op 17 april in Enschede de marathon gaat lopen. Dit gaat hij doen met onze jongere broertjes de wave riders 19. We wensen hun ook veel succes en plezier met baas. En wij, wij gaan nog lekker lol maken met baas tijdens zijn baantrainingen.
Mvg, de Mizuno wave riders 17

Rondje Bussloo (5 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 29 november 2015 15:19

De afgelopen weken heeft hij tijden het trainen vlotte tijden gelopen,
Dat deed hem op een verbetering van zijn 15km PR hopen.

Vandaag in Bussloo moest het gebeuren,
Maar de hele nacht had zijn maag lopen zeuren.

Hij was toch maar op tijd opgestaan
En heeft zijn normale voorbereiding gedaan.

Naar buiten keek hij iedere keer weer,
Want de regen en wind gingen behoorlijk tekeer.

Dit in combinatie met zijn onpasselijke gevoel,
Deden hem twijfelen aan de haalbaarheid van zijn doel.

Zal hij wel helemaal naar Bussloo toe rijden,
Of zal hij thuis blijven om teleurstelling te vermijden.

Maar gelukkig hebben we buienradar.nl,
En de droge periode komt tijdens de run wel.

Lopen met een onrustige maag leidt niet per definitie tot een slechte tijd,
Zo heeft hij voor zichzelf uit zijn statistieken bepleit.

Het besluit is gevallen,
We gaan gewoon lekker knallen.

Iets voor tienen was hij op recreatiepark Bussloo,
En het startnummer had hij ook zo.

Na lekker te hebben ingelopen en zich van zijn laatste plasje te hebben verlost,
Werd voor hem om half elf het startschot gelost.

Twee ronden van 7,5 kilometer,
Maakt samen 15000 meter.

De eerste 4 km waren qua snelheid niet mis,
Maar hij voelde zich echt niet fris.

Hij blijft lang zoeken naar een vlotte soepele tred,
Maar ook de ademhaling was pet.

De benen voelen zwaar en niet fijn,
De recordpoging, vandaag hoort het niet zo te zijn.

De volgende 5km moet hij de vlotte start op het bultige parcours een beetje bekopen,
En hij besluit laag in de 13km/u te blijven lopen.

Vooral de laatste 2,5 km van de ronde zijn zwaar,
De stevige wind van voren vol door je haar.

Na 9km voelt hij zich toch weer iets beter,
En hij verkort de tijd per kilometer.

De tijden zitten weer hoog in de 13km/uur,
Tot de laatste 2,5 want dan loopt hij weer tegen die windmuur.

Na 1:06:34 is hij er,
Een minuutje boven zijn PR.

Met die tijd kan hij prima leven,
Want hij heeft alles gegeven.

Het parcours was zwaarder als hij had gedacht,
Maar het ontbrak hem vandaag ook voldoende kracht.

Na de finish werd hij in een zin gecomplimenteerd en beledigt,
Door een ervaren loper die voor hem zijn positie heeft verdedigd.

“Goed gedaan, je zeult aardig wat gewicht mee maar bent best wel snel”,
Hoorde ik hem dat echt zeggen, ja echt wel.

Ik ben gelukkig niet licht geraakt,
En heb nog even een gezellig praatje met hem gemaakt.

In 2015 rest hem nog een wens,
En dat is voor de halve marathon het bereiken van de 1:35 grens.

Op 20 december gaat hij een poging wagen,
Tijdens de winter step one halve marathon in Borne wil hij voor deze missie slagen.

Diepe Hel Holterbergloop 2015 (1 reactie)

Gepost door Cristian Hermelink op zaterdag 31 oktober 2015 22:41

Ik heb pijn, nee ik ben pijn. Zo opende collega blogger Jaco Rip afgelopen week. Alleen komt het bij mij niet door een te snelle start, maar door de zwaarte van de prachtige Diepe Hel Holterbergloop. Pijn was een zekerheidje vooraf.
Had gistermiddag al alle boodschappen gedaan, zodat ik vanochtend me in alle rust kon voorbereiden. Was de pita-broodjes vergeten tot teleurstelling van m’n jongste dochter. Moesten we “gewoon” brood eten. Tegen kwart over tien was het tijd om afscheid te nemen. “Weet je het zeker”, vroeg mijn vrouw. Hoewel ze er respect voor heeft snapt ze niet waarom ik mezelf dit ging aandoen. Kan ook niet exact verwoorden waarom ik het lekker vind om mijn fysieke grenzen op te zoeken, vind het gewoon. “Doe je wel voorzichtig, niet te veel willen he” klonk het bezorgt. “Tuurlijk”, zeg ik quasi nonchalant.
Na 40 minuutjes in de trein kom ik aan in het zon overgoten Holten. Ik heb nog bijna anderhalf uur tot de start, dus de relaxte voorbereiding ging wel lukken. 10 minuten voor de start stond ik klaar in m’n startvak. Het vak voor een eindtijd tussen de 80 en 100 minuten.
Eindelijk we mogen, de eerste editie met 20 kilometers over de Sallandse Heuvelrug. Blijkbaar was de 10 EM niet zwaar genoeg. Ik had het parcours al twee maal geoefend en tot vanochtend zitten piekeren over de juiste tactiek. Ik was een keer snel begonnen en een keer langzaam, maar in beide gevallen ging ik aan het eind kapot. Dus ik kwam uit op de “Dood of de gladiolen” tactiek, waarbij ik wel in mijn achterhoofd hield dat 10km/u omhoog en 16km/u omlaag gemiddeld ook 13km/u is. In mijn mindset was alles onder de 1h:40 prima, maar ik hoop stiekem op 1h:35. Maar de insteek was genieten en afzien en kijken waar het schip strand.
In de eerste km kwam ik erachter dat ik de route verkeerd geoefend heb, ik had namelijk de motieweg met een lang stuk van 10% gelopen. Echter hier liepen we iets anders. Dat was al weer een meevaller. Tot km twee is het stijgingspercentage als nog gemiddeld 4,5%. Omdat ik nu nog fris ben besluit ik die eerste twee km volle bak te lopen en dat lukt ook aardig. De volgende twee km is bultje op, bultje af maar niet zo heel stijl. Een groot deel van km 4 en bijna heel Km 5 is stijl naar beneden. Ik passeer het 5km punt iets boven de 22 minuten, mooi denk ik bij mezelf zal het aan het eind nodig hebben om onder die 1h:40 te blijven.
Na bij de drankpost rustig een gelletje en twee bekers drinken te hebben weggewerkt ging ik voor het volgende blok van 5km. We bevonden ons op de bodem van de diepe hel, dus dat betekent dat je omhoog moet. We begonnen aan de Holterberg met een lang stuk klimmen a 10%. Heb mezelf kunnen inhouden en ben relatief rustig naar boven gedribbeld en heb het steilste gedeelte met ongeveer 11/u volbracht. Kilometer 7 en 8 gaan redelijk naar benden en hier kon ik toch weer ruim boven de 13/u lopen. In de buurt van 7,5km kwam wel een echt geniet moment. Op dat punt kom je het bos uit en dan kan je echt heel mooi over de omgeving kijken. Het kleurenpallet on der de strak blauwe lucht was geweldig. Voor de lopers onder ons die daar nog meer van kunnen genieten dan mij, maar niet teveel pijn willen lijden, er is ook een 10km loop.
Op ongeveer 8,5 kwam de koploper alweer in tegengestelde richting voorbij, de man waar ik naast liep keek me aan en gelijktijdig zuchten we “wauw”. Km 9 en 10 gaan weer wat omhoog en ik krijg het wat zwaarder, moet terug in de 12/u. Vlak voor het keerpunt zit nog een gemene puist en die kwam aan, crap het lijden begint denk ik bij mezelf. Oh gelukkig, toch nog een stukje omlaag richting de drankpost ik zet toch even aan. Ik twijfel, m’n maag voelt vol als ik nu weer zo’n gel naar binnen mik ben ik bang dat ik er last van krijg. Besluit allen twee bekers te drinken. Passeer het 10km punt in 45:51. Het gaat zwaar maar ik besluit om toch ook het volgende blok van 5km te investeren. Tijdens mijn twee trainingen was km 16/17(die lekkere km 4/5 uit het begin) mijn Waterloo. Ik gokte vandaag op de ambiance en het wedstrijdelement om de laatste 5 km te overleven. Maar het gaat niet makkelijk, km 11 en 12 gaan nog wel tegen de 13/u maar km 13 en 14 bevatten wat steile stukjes en gaan rond de 12 per uur. Bij het 13 km punt loop ik de laatste loopster voor de bezemwagen tegemoet. Naast respect denk ik ook arme meid. Het zag er niet zo best uit. Het plaatste wel mijn lijden op dat moment even in perspectief. Ik vrees voor haar dat ze bij het keerpunt uit de wedstrijd wordt gehaald.
Km 15 bevat de Holterberg en nu mogen we naar beneden met een piek van 18/u volbreng ik de hele km in 14,4/u. Nog steeds het gevoel dat ik m’n maag niet moet belasten met een gel, dus ook de drankpost bij km 15 twee bekertjes drinken. Het 15km punt passeerde ik net onder de 1h:10. Ondanks dat er nu twee zware km’s aan kwamen leek de 1h:35 haalbaar.
Maar het ging zwaar, te zwaar, m’n benen stonden op knappen en heb twee keer kort moeten wandelen. Ik troostte me met het feit dat ik niet de enigste was. Km 16 en 17 gingen in 11,1 en 10,8 per uur. Nu hinkte ik op twee gedachten ga ik hem rustig uit joggen, want zelfs als ik de laatste 3km 10/u ging lopen zou ik de 1h:40 nog ruimschoots halen. Echter toen kreeg ik een “Arranraja” moment. Ik werd ingehaald door een best wel knappe loopster en als vanzelf werd ik meegetrokken en ging het tempo toch weer omhoog. Voelde ook heel even geen pijn. Moest haar na een halve km weer laten gaan, maar er zat weer een tempo boven de 12 per uur in.
De laatste twee km gingen grotendeels naar benden en na het passeren van het 18 km punt begon ik te rekenen. Ik had nog iets minder dan 9 minuten tot de 1:35. Ondanks de pijn in m’n benen voelden de ademhaling en hartslag nog goed, ik probeerde de afdalingen dan ook aan te vallen. Een lange soepele pas ging nog, kon er alleen geen venijn meer in leggen, want m’n hamstrings stonden behoorlijk strak. Desondanks toch snelheden boven de 13/u. Zou het gaan lukken, nog een klein stukje klimmen naar de finish ik zie de klok, deze staat bijna op de 1h:35. Gedragen door het publiek voel ik de laatste meters omhoog nauwelijks, ik lijk in trance en passeer in een netto tijd van 1:34:53 de finish.
Ik neem m’n medaille in ontvangst en strompel gauw naar de stands met fruit en drinken. En ondanks dat m’n benen zeer doen zijn ademhaling en hartslag snel rustig. Zit nu op de bank en heb het gevoel dat ik geen abrupte bewegingen moet maken, omdat dan de kramp erin schiet. Maar de doelstelling is gelukt, genieten en afzien. Het weer zat uiteraard goed mee en de ingezette herfst heeft van de Sallandse heuvelrug een prachtig decor gemaakt.

Huttenkloasloop halve marathon (2 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 4 oktober 2015 19:25

Niet de snelste, maar wel de mooiste. Het slogan van de Huttenkloasloop halve marathon. Vorig jaar liep ik hier voor het eerst een 10km onder de 45 minuten en had destijds al positieve verhalen gehoord over het mooie halve marathon parcours. “De route gaat door het prachtige glooiende Twentse landschap en kent diverse ‘hoogtepunten’: de Tankenberg, de Wilmersberg, de Hakenberg en de Paasberg. Door deze hoogteverschillenis is het misschien niet de snelste halve marathon in de regio, maar wel de mooiste!” (gejat van de site )
Mijn laatste loop was de zeer slecht verlopen halve van Enschede. Ook de zomer was niet best, om te lopen dan. Ben er achter gekomen dat ik niet meer zo goed tegen warmte kan als vroeger, helaas heb ik hier te laat aan toe gegeven waardoor ik overtraind was. Maar gelukkig komt met de lagere temperaturen van de laatste maanden de vorm weer langzaam terug. Moet je dan gelijk weer een halve marathon doen?
31 Oktober staat de diepe Hel (20km) op het programma en vandaag zag ik als een mooie voorbereidingsloop. Moet nu toch klimbenen gaan ontwikkelen en daar was dit parcours wel geschikt voor. Ik dacht als ik niet volle bak zou gaan dat het wel zou kunnen. Merkte dat m’n vertrouwen toch wel een knauw heeft gehad na Enschede.
Was mooi op tijd vertrokken onder prachtige weersomstandigheden. M’n startnummer had ik zo opgehaald en kon de voorbereiding in alle rust doen. De organisatie ging dit jaar voor het eerst met startvakken werken. Dit bleek alleen een vak vlak voor de start net naast het parcours te zijn. Toen de 2km kidsrun was afgelopen mochten we richting start bewegen. We vertrokken 7 minuten later dan gepland, omdat de kidsrun uitliep. Gelukkig was het niet door de regen zoals vorig jaar.
Maar goed dat startvak had niet de bedoeling die ik had gedacht of eigenlijk gehoopt, namelijk indeling op verwachtte eindtijd. Ik wou lekker laag in de 12km/u gaan lopen, maar liet me toch verleiden om te gaan zigzaggen om de langzame lopers die ook massaal vooraan waren gaan staan in te halen. Eerste 3 km ging derhalve rond de 13/u. Ook daarna kon ik maar niet laag in de 12 lopen. Kwam met 23 minuten door op 5km. Liep op zich wel ontspannen en in een lekker ritme, maar de snelheid was hoger dan de bedoeling. De 10km passeerde ik na 46 minuten en pas daarna vond ik het ritme met de beoogde snelheid en de volgende 5km gingen in 24 minuten wat maakte dat ik net boven de 1:10 de 15 km passeerde.
Nu begon het zwaarste deel, want km 16 en 19 waren twee steile klimmen, waarbij de eerste een volle km was. Er zat ook nog een scherpe rechtsaf midden in de klim. Die km ben ik wel een beetje gestorven. Hij ging uiteindelijk nog in 10,8km/u. Heb daarna km 17 gebruikt om bij te komen in 11,5 km/u. Km 18 was weer wat vlakker en er zat een daling in kon daardoor weer in 12,8 km/u. De laatste klim nog een km afzien. Wou niet helemaal kapot bovenaan komen, want de km daarna gaat redelijk stijl naar beneden en de laatste km is weer vlak. Tijden km 19 en 20 waren respectievelijk 11,3 – 14,0 km/u. Had helaas niet meer de energie om de ingezette versnelling door te zetten en de laatste 1,1 km ging in 12,2 km/u, wat en netto tijd opleverde van 1:39:50.
Het was inderdaad een prachtig parcours deels onverhard in het buitengebied van Oldenzaal, met een paar smalle paadjes waar je niet kon inhalen. Absoluut een aanrader Vond hem inderdaad pittig, was voor mijn gevoel meer klimmen dan dalen met een paar vervelende bochtjes. Ben vooral blij dat ik hem zonder wandelen en behoorlijk gecontroleerd (ademhaling en loopritme) uitgelopen heb, heb wel bij alle drinkposten (om de 5km) gestopt om twee bekertjes drinken naar binnen te werken. Was stiekem toch wel weer warm vandaag. Het weer opstarten daarna viel me best mee.
Heb weer wat vertrouwen getankt voor 31 oktober. Nog een kleine maand heuveltraining en dan “slechts” 20km Diepe Hel. Zit maar 1 scherpe bocht in en dat is het keerpunt op 10km

De halve van Enschede en de man met de hamer (2 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 19 april 2015 20:18

Vandaag was het dan zover, de loop waar mijn trainingsschema op afgestemd was, de halve marathon van Enschede.

Na het gebruikelijke ontbijt ritueel met de kids had ik toch een raar gevoel in mijn buik. Ik had nog een hongergevoel, maar kon ook niet meer eten. Zal wel wedstrijd spanning zijn, denk ik bij mezelf.

Ik vertrek op tijd naar Enschede om me in alle rust te kunnen voorbereiden. De warming up gaat lekker, heb nog wel steeds dat honger gevoel maar ik moet nog een banaan, een gelletje en wat sportdrank naar binnen werken. Daarna is het gevoel inderdaad weg.

Na de finish van de toppers op de marathon gaan we richting startvak. Ik val midden in een gesprek die de pacers hebben met enkele lopers. Ze gaan allebei vlak lopen op 4:30/km, ofwel 13,3km/u.

Het startschot klinkt en we komen langzaam in beweging. De eerste kilometer is even rommelig. Menig loper vind het belangrijk om zo dicht mogelijk bij de pacers te lopen blijkbaar. Ik ga er een meter of 10 achter lopen. Valt op dat er toch wel weer wat langzame lopers voorin zijn gaan staan, wat de eerste twee kilometer niet helemaal vlak liet verlopen.

Daarna ging het lekker en tot km 8 ging het inderdaad redelijk vlak op 13,3/u. Vanaf 8km ging het wat rommeliger, we zaten regelmatig hoog in de 13/u en de 14 werd ook enkele keren aangetikt. Ik besloot toch maar om 13,3/u te blijven lopen en zag de ballonnen van de pacers steeds iets op me uitlopen.

Zelf passeerde ik het 10km op exact 45 minuten en dat was, omdat het een bruto tijd betrof, iets sneller als gepland. De pacers liepen inmiddels al zo'n 75 meter voor me. Moest dus toch mijn eigen race gaan lopen.

Vanaf het 13km punt kreeg ik het wat zwaarder. Tempo begon wat meer te schommelen en het ging iets minder lekker, maar ja had ook al lang niet meer een wedstrijd gelopen onder deze prachtige,maar toch wel warme omstandigheden.

Het 15km punt passeerde ik in 1:08. De pacers liepen nu wel heel ver voor me, kon de ballonnen bijna niet meer zien. Ik had het zwaar en besloot de 13,3/u los te laten en rond de 12.8 tot 13/u te gaan lopen, in de hoop dat ik de laatste twee km tussen het publiek en met een dalend parcours wat zou kunnen aanzetten. Dat zou me nog altijd op een tijd van 1:36 uit laten komen.

Echter na 15,5km stond er een man met een hele grote hamer. Ik had niet eens het gevoel dat ik kramp zou krijgen of zo, de ademhaling was op orde, ook geen hongerklop, maar het ging niet meer. Ik moest wandelen. Voelde me net een wielrenner die "geparkeerd" staat. Op dat moment staat er net een jochie klaar met een bekertje water. "U heeft het nodig meneer "zegt die. Ja, zeg ik lichtelijk verdwaasd. Dit was me nog nooit overkomen. Ik wandel even en drink rustig het bekertje leeg. Begin weer te joggen, eerst even 10/u daarna 11/u maar dat is te hard en ik moet weer wandelen.

Ik baal natuurlijk als een stekker, maar ga toch weer joggen zo'n 9,5 tot 10/u. M'n hoofd wil harder, maar het gaat echt niet. Heb na 10 minuutjes nog een keer gewandeld en ook bij alle verzorginsposten goed gedronken en banaan en sinaasappels gegeten. Ben maar vast begonnen met het herstel, zeg maar. Hardlopen is even niet leuk meer en ik wil stoppen maar ja ik moet toch over de finish om bij m'n kleren te komen. Maar van harte gaat het niet. Vanaf km 18 komen we weer tussen het publiek, ik wordt ingehaald door de 1:40 pacers. Ik besluit m'n oordoppen uit te doen en lekker naar het publiek te luisteren. Het helpt, een beetje. Km 20, nog een klein stukje ik ga, denk ik ook weer ietsje harder. Nog 300 meter, de 1:45 pacers komen me voorbij. Nog 200 meter, er ligt iemand op de grond die verzorgd wordt. Ik denk bij mezelf, ik heb er goed aan gedaan om mezelf niet te pushen en die klap met de hamer maar te nemen zoals het is. Vlak, en ik bedoel echt vlak ca. 30meter, voor de finish ligt er nog een op de grond. Ik denk weer hetzelfde. Behoorlijk teleurgesteld passeer ik in 1:45 en een beetje de finish. Ik heb gewoon 37 minutenConfused smiley over die laatste 5,5km gedaan.

Na de finish bel ik altijd even naar huis om te laten weten dat ik over ben. Mijn vrouw had me op TV net na het passeren van de finish gezien en vroeg meteen of het slecht was gegaan, want ze zat al vanaf 14:03 de finish in de gaten te houden en ik kwam maar niet, terwijl ik 14:05 er had willen zijn.

Heb ik dan toch te hard getraind of teveel heb al weer 400km gelopen dit jaar, had ik twee weken geleden niet de halve van Hengelo moeten doen. Is het toch de vermoeidheid van mijn huidige freelance project waarvoor ik elke dag van Hengelo naar Amsterdam rij. Of een combinatie van dit alles. Er schiet veel door mijn hoofd op de terugreis.

Maar goed, de sporter in mij is uiteraard teleurgesteld maar de realist die weet dat je toch niet voor de prijzen loopt is blij met de keuze om de situatie maar te nemen zoals die is en niet ben gaan pushen. Het eerste wat mijn vrouw deed toen ik thuis kwam was kijken in mijn ogen en die waren nog mooi wit en niet bloeddoorlopen, zoals ik ook wel eens ben thuis gekomen na een te zware training of loop. En ik voel me inderdaad ook wel weer redelijk goed. Heb natuurlijk wel een halve marathon gelopen en dus spierpijn, maar voel me nu niet anders dan anders na een loop en ik verwacht geen lange termijn effecten.

We gaan nu lekker even 2 a 3 weken loopvakantie houden. Tegen die tijd is mijn klus in Amsterdam ook klaar. Mijn volgende reguliere baan is ook in Amsterdam, maar in twee blokken van twee dagen met een overnachting en de woensdag vrij. Dat zal beduidend minder energie kosten. Bijkomend voordeel is dat ik in een nieuwe omgeving zou kunnen gaan trainen. Ps. als iemand nog een kamer te huur weet in de regio, bij voorkeur in Osdorp of Slotervaart, ik ben op zoek.

Na mijn loop vakantie pak ik eerst een 5km schema. Even de duur en aantal km's per week reduceren, maar uiteraard wel proberen het basis tempo te verhogen.
Mijn volgende lange loop wordt de Diepe Hel in oktober. 20km en Vier zware klimmen waarvan sowieso twee met een stijgingspercentage van 10%. Ondanks vandaag kijk er nu al naar uit.

Halve van Hengelo, een geslaagde generale (2 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 6 april 2015 15:59

Vandaag stond de Halve van Hengelo op het programma. Dit viel samen met mijn laatste 18km tempo loop uit mijn trainingsschema ter voorbereiding op de halve van Enschede over twee weken.

Kijkend uit het raam was het een beetje teleurstellend. Gisteren was het prachtig en vandaag was het grijs en nat. Maar goed we hebben nog 4 uur tot de start. Eerst maar eens lekker ontbijten. Ik loop naar beneden en zie dat mijn oudste dochter al beneden is. In plaats van goedemorgen roept ze PITABROODJES!!!Niet veel later komt de jongste naar beneden en gaan we lekker geroosterde pitabroodjes eten.

Tijd om naar het FBK-stadion te fietsen, weer is helaas nog niet veel beter. Regenjackje aan tijdens de warming-up, maar dat was wel weer heel warm. In de kleedkamer de laatste voorbereidingen gedaan en vervolgens maar richting start gelopen.

Heb tijdens de laatste Wooldereslopen met enkele ervaren lopers gesproken en die adviseerde mij om niet twee halve marathons in twee weken volle bak te lopen, dus strategie voor vandaag was om de eerste 3 km rustig te starten met 12/u en de laatste 18 km 13,1/u zoals het trainingsschema voorschreef, ook niet harder. Discipline wordt dus het toverwoord vandaag.

Ben bewust niet voorin gaan staan, maar wat verder naar achter. Het startschot klinkt en we komen langzaam in beweging. Wel druk zo in het midden starten, maar goed ik kan daardoor ook niet als een dolle er vandoor. Ik heb mezelf een paar keer moeten zeggen rustig aan te doen, maar het is gelukt. Kort onder de 15 minuten passeerde ik het 3km punt. Goed de training, ik bedoel wedstrijd, kan beginnen.
Volgende punt is de drang om de verloren tijd te willen inhalen te bedwingen. Netjes onder in die 13/u blijven. Het lukt best goed. Ik haal veel lopers in, maar ga ook niet jagen op m'n voorgangers. Het is inmiddels ook mooi opgeklaard en zelfs warm. Had ik toch maar een korte tight aan gedaan. Het 10km passeer ik in 46 minuten.
Het gaat best aardig, merk wel dat echt vlak lopen nog lastig is. Het schommelt toch nog wel eens tussen de 12,3 en de 14/u. Iedere keer als ik in de 12/u loop probeer ik iets aan te zetten, maar dan is het gelijk weer 14/u. Maar goed de ademhaling voelt goed en de benen ook. Het gaat al wel stukken beter hoor, want ik loop ook genoeg minuten het gewenste tempo, maar er is nog wat ruimte voor verbetering. 15km punt passeren we ruim onder de 1:10. Zal ik gaan versnellen, denk ik even bij mezelf. Nee, vandaag hoeven we niet te pieken gewoon zo doorgaan. Die steile fietsbrug komt er ook bijna aan. Ik raap her en der nog wat lopers op, maar niemand volgt. De fietsbrug zorgt toch voor een behoorlijke verzuring en nopen mij ook wat voorzichtig naar beneden te lopen. Wil niet vallen uiteraard.
De laatste 2,5 km voelt het wel allemaal wat zwaarder uiteraard, maar ik heb het gevoel dat een lichte versnelling er nog wel inzit. Een mooi gevoel besluit ik, maar geef er geen gehoor aan vandaag, hoop dat ik dat over twee weken ook heb. Ik blijf door lopen op hetzelfde tempo. Het stadion is weer in zicht. Ik loop de baan op en zie een loper voor me op zo'n 20 meter. Zal ik hem pakken denk ik, maar op dat moment versnelt hij nog dusdanig dat ik die gedachte laat varen.
In een bruto tijd van 1:38:02 passeer ik de finish. Netto tijd wordt net geen PR denk ik, maar is bijna gelijk aan mijn tijd in Borne afgelopen December. Uiteraard ben ik moe, maar ik heb me ook niet tot het uiterste ingespannen. Had vrij snel weer een rustige ademhaling en hartslag na de finish.
Ben al met al zeer tevreden. Heb me aan het plan gehouden. Het geeft ook vertrouwen voor over twee weken. Ik denk dat ik me inderdaad naar 1:35 kan laten hazen in Enschede. Hoewel ik ook nog wel eens wisselende verhalen hoor over hazen bij evenementen. We zullen zien.
We gaan nu lekker twee weken toewerken naar Enschede. Nog 1 pittige training en 3 korte trainingen en dan gaan we knallen in Enschede.

Aanvulling: Netto tijd 1:37:37, verbetering PR met 1 seconde hahaha

Wel fijn hoor een haas (1 reactie)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 15 maart 2015 16:22

Vandaag stond de vierde en tevens laatste Woolderesloop voor 2015 op het programma. Na de derde loop haf ik erg veel zin in deze om te kijken of het geen uitschieter was de vorige keer.

Nu was ik echter in de gelukkige omstandigheid dat ik na ruim een jaar bij de deur weer aan de slag ben. Ik ben 5 maart gestart met een leuke freelance opdracht voor 3 maanden.... in Amsterdam. Dus van niet werken, naar dagen van 8 uur werken en bijna 4 uur reistijd. Normaal probeer ik wat extra rust te pakken in de week voor de loop, maar om al om 9 uur naar bed te gaan, daar had ik niet zo'n trek in. Heb daarom de trainingen wat aangepast of zelfs overgeslagen.

Voelde me lekker vanochtend en had de ambitieuze doelstelling om laag in de 1:06 te lopen. Ging ik dat zelf redden? Nee,dat denk ik niet. Vorige keer eindigde ik 50 seconden achter een dame, die tweede in het klassement staat. Ik dacht daar ga ik zolang mogelijk achter blijven.

En zo gingen we op pad. De eerste kilometer was even zigzaggen, stonden toch weer veel, te langzame lopers vooraan. Ik had de dame in kwestie gauw te pakken en vroeg nog even of ze weer voor de 1:06 ging, wat ze beaamde. Ook zij had haar privé haas en ik maakte kenbaar dat ik ging proberen ze zolang mogelijk te volgen.

We kwamen de eerste keer op het beruchte lange stuk en ik voelde dat de wind van opzij en heel iets van voren kwam. Dat was gunstig, want dan hebben we hem aan het eind niet tegen. We begonnen met een aardig groepje wat steeds verder uitdunde en bij kilometer 7 liepen we nog met z'n drieën.

De tijden die ik, per minuut, door kreeg lagen allemaal tussen de 13,7 en 14,9 km/u. Ik hoopte maar dat dit goed zou gaan en dat ik het aan het eind niet moest bekopen. Maar gelukkig gingen mijn twee hazen op dat moment iets temporiseren. We waren inmiddels in het bos en de tijden gingen naar 13,3 tot 13,6 de volgende kilometers.

Mijn looptijden App deed het niet helemaal goed, ik moest hem 1,5minuut na de start opnieuw aanzetten, maar het 10km punt passeerden we in ongeveer 43,5 minuten. Ik bedankte de twee hazen met deze PR. Ze moesten lachen en ook de eerste haas vroeg wat mijn doelstelling was voor vandaag.

Laatste tunneltje onderdoor en op weg naar de finish. De dame zag een behoorlijk stuk voor haar, haar concurrente voor de eerste plaats lopen. Haar haas vroeg of hij het tempo moest opschroeven om haar bij te halen, maar daar had ze de kracht niet meer voor, dus we bleven doorlopen op het inmiddels constante tempo van 13,6/u. Het lange eind inderdaad geen wind tegen, heerlijk.

De laatste kilometer gingen ze nog iets versnellen en de jongen probeerde mij nog mee te krijgen, maar ik was blij dat ik nog niet ingestort was en gaf aan dat ze maar moesten gaan. Kon het tempo wel vasthouden gelukkig. Ze liepen ook weer niet te ver uit en ben uiteindelijk zo'n 5 seconden later gefinisht in 1:05:24. Ik was echt ongelofelijk blij en heb m'n hazen hartelijk bedankt. Ik weet niet of ze blogs lezen, maar Evelien en Rob Bosman, nogmaals bedankt.

Mijn tactiek voor de halve van Enschede is nu helder. Ik ga de hazen van 1:35 volgen en niet proberen het zelf te doen. Want in m'n eentje had ik deze tijd vandaag niet gelopen.

Hoewel het lopen best soepel ging begin ik nu toch de weerslag van de inspanning al her en der in mijn lijf te voelen. Zal wel spierpijn worden morgen, maar "no pain, no gain" zegt men wel eens.

En ondanks dit succes vond het mooiste moment van de dag toch later in de kleedkamer plaats. Er kwam een man van 72 de kleedkamer binnen onder begeleiding van een dame. De man is behoorlijk dementerend bleek en mocht niet meer alleen op pad dus samen hebben ze de 5 km gelopen. Ze hebben er 45 minuten over gedaan. Bijna 4 minuten langzamer als vorig jaar en hij was ook iets teleurgesteld, geweldig. Ik kan hier alleen maar respect voor hebben. Voor hem omdat die het toch maar doet en voor haar omdat ze het dankzij de begeleiding mogelijk maakt. Vet compliment voor de zorg. Ik ben uiteraard nog steeds blij, maar dit plaatste het wel weer in een mooi perspectief zeg maar. Ik hoop dat a: ik die leeftijd haal en b: dat ook voor mij iemand die moeite wil doen mocht ik het alleen niet meer kunnen.

De (extra) energie door een wedstrijd (1 reactie)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 22 februari 2015 17:54

Vandaag stond de 3de Woolderesloop 2015 op het programma. Ook in huize Hermelink heeft het griepvirus een behoorlijke tijd rondgewaard. Ik heb er de 2de woolderesloop op 1 februari door moeten laten schieten. Na nog enkele weken kwakkelen was het afgelopen week echt over. Het was gelukkig niet zo ernstig dat ik helemaal niks kon, maar ik moest wel heel flexibel met het trainingsschema omgaan. Maandag een heerlijke comfortabele duurloop van 19km gedaan met ongeveer 11km/u gemiddeld en afgelopen woensdag een 9km tempoloop met 13,2km/u gemiddeld. Deze ging eigenlijk niet zo lekker. Kreeg de ademhaling niet op orde en het tempo ook niet vlak.
Vandaar dat ik mijn doelstelling voor vandaag aangepast had. Ik had de 15km met een tempo van 13,3km/u willen lopen om zo mij PR te verbeteren naar 1:07:30. Doelstelling nu was om een vlakke race te lopen op 13km/u, en dat zou voor mijn gevoel al een hele opgave worden.
Ik had goed geslapen en ben om 7:00h opgestaan. De kinderen zaten ook al enthousiast beneden, want als pappa gaat lopen dan eten we geroosterde Pita-broodjes als ontbijt. Dus dat was een gezellig begin van de dag. Tegen 10 uur ben ik op de fiets gestapt en richting de woolderes gefietst. Het zonnetje scheen, maar het was waterkoud. Ik had wel een korte tight ingepakt, mocht ik het na de warming up warm genoeg vinden, maar dat was uiteindelijk niet nodig. In de zon kon het wel, maar in de schaduw was het echt wel frisjes.
Bij de start weer de bekende gezichten. Zoals elke keer sprak ik met een oud voetbalcollega. Hj was nagenoeg hersteld van een vervelende hamstring blessure en wou vandaag weer onder de 1:15 duiken. Ik vertelde hem van mij situatie en dat ik “rustig” 13/u wou gaan lopen en gedurende de race zou kijken of het harder of zachter kon of moest. Hij weet wat voor fanatiekeling i ben en zei al dat het harder zou worden.
De toeter van de start ging en we kwamen met z’n allen in beweging. Ik stond goed vooraan en de eerste minuut ging ook lekker in 12,8. Er was voldoende ruimte om in te halen, dus geen verstorende bokkesprongen dit keer. Oh ja ik zou rustig 13/u gaan lopen, maar ik zat in een groepje en liep aardig relaxed mee. Eerste 3 km tijden 13,4-13,7 en 13,5. Veel te hard eigenlijk, maar de ademhaling was goed en de beentjes voelde ook goed. Na km 3 het groepje toch maar los gelaten, want ik had niet idee dat ik dit kon volhouden. Het was vast een 10km clubje dacht ik bij mezelf, maar ik moet er nog 5 meer. Ik nam iets gas terug en de volgende 3 km liep ik rond de 13,25/u. Nog steeds harder dan gepland, maar het ging. Werd ondertussen wel ingehaald her en der, maar ook niet door heel veel.
De twee fietstunneltjes vormden dit jaar geen probleem en kon ik me opmaken voor de twee rondes in het bos. Vorig jaar ging hier de snelheid aanzienlijk omlaag, maar nu kon ik het tempo prima vasthouden, weer 3 km met ongeveer 13,25/u en km 10 zelfs 13,7. Ik passeerde het 10km punt onder de 45 minuten. Nog 5km te gaan en ik voelde me nog best lekker. Had ondertussen al weer enkele lopers van het eerder genoemde groepje opgeraapt en achter me gelaten. Zal ik gaan versnellen, dacht ik bij mezelf. Km 11 ging in 13,1, het derde en laatste fietstunneltje hakte er toch wel in, km 12 was een flink stuk naar beneden en ging daardoor in 13,4. Toen kwam echter het berucht lange eind en gelukkig stond er niet veel wind, maar hij was wel recht van voren. Desondanks toch 13,2/u voor km 13. Ik werd inmiddels al lichtelijk euforisch, want ik was op weg naar een dikke verbetering van mijn PR en besloot er de laatste 2 km vol voor te gaan. Km 14 ging in 13,7. Het helpt heel erg dat je ver vooruit kan kijken. De 10km lopers lopen hetzelfde laatste stuk en op dat tijdstip zijn het de wat langzamere lopers. Ik kon er nog mooi enkele oprapen en zelfs nog een 15km loper die de hele wedstrijd voor me had gelopen. De laatste 500 meter liep ik nog achter enkele toplopers die aan het “uitlopen” waren. Ik voluit met 14/u zeg maar en hun lopen op dat tempo gezellig te keuvelen alsof het niks is……… Goed de laatste bocht ik zie het bord, 1:0?: 24, ( het vraagteken is bewust, spannend toch?) nog even aanzetten we gaan binnen deze minuut blijven. Ben benieuwd of er een finish foto is gemaakt, want heel charmant kan dat er niet uit hebben gezien. En met een km tijd van 13,8/u finish ik in 1:06:58. Een verbetering van ruim 2 minuten.
Heb mezelf aardig verrast met deze tijd. Toch het effect van een wedstrijd lopen met lotgenoten denk ik, want op basis van mijn training afgelopen woensdag had ik dit echt niet verwacht. Over 3 weken mogen we nog een keer, kunnen we kijken of het structureel is of dat ik vandaag een superdag had.

Een onverwacht mooie start (3 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 11 januari 2015 19:48

Zo dat was weer het eerste wedstrijdje van 2015. Na de halve marathon in Borne heb ik lekker twee weken rust gehouden. Fysiek heb ik hem goed verteerd en na een paar dagen begon het toch wel weer te kriebelen. Omdat het pas mijn tweede halve marathon was en ik nog relatief kort(ruim 1,5 jaar) loop toch bewust rust gehouden. Ben is even rustig gaan nadenken over de loopplanning van 2015. Na enig wikken en wegen wordt dit de globale planning.
Allereerst gaan we toewerken naar de halve marathon van Enschede op 19 April. Ik gebruik hier wederom een My Asics schema voor met 3 trainingen per week. Ik schreef in mijn vorige blog dat ik 4 keer per week wou gaan lopen, maar de aanhechtingen van de linker heup naar de buik zijn wat geïrriteerd. Als je eenmaal warm bent heb je er tijdens het lopen geen last van, maar na die tijd is het een dagje best vervelend. Vandaar dat er nog geen extra dag bij komt. Als ik het schema moet geloven, en waarom niet want de laatste klopte ook aardig, ga ik in Enschede een tijd van 1:35 lopen. In die periode pakken we, evenals vorig jaar, de 4 wooldereslopen en de halve van Hengelo mee in wedstrijdverband.

Vanaf Mei wil ik starten met een 10 of 15 km schema met het doel de basissnelheid te verhogen. Dan gaan we ook proberen 4 keer per week te trainen. In September starten ik dan weer met een halve marathon schema, gericht op een halve marathon in December.

Vandaag dus de eerste van de vier Wooldereslopen. Net als vorig jaar start ik met de 5,1km. Ik ging er vandaag heen zonder een ambitieus doel. Heb afgelopen week de eerste twee trainingen van het nieuwe schema gedaan en die leken helemaal nergens op. De vorm en conditie lagen nog in 2014, zeg maar. Dus vandaag een lekkere ontspannen mindset. Of zoals we hier in Twente zeggen “kiek’n wat ut wot”.

Muziek aan, looptijden App ingesteld om over 30 seconden te beginnen met meten. En ongeveer 30 seconden later mogen we weg. “De training is hervat” krijg ik te horen en ik voel al weer nattigheid. En ja hoor een hele tijd krijg ik niks meer te horen en na 800 meter op eens “je laatste minuut ging in 0,0km/u. Zo ging het vervolgens elke minuut. Goed daar hebben we dus niks aan vandaag en ik moest op gevoel gaan lopen. Een training in een wedstrijd zeg maar.
Ik heb een groot deel van de wedstrijd een kleine 100 meter achter een jochie van rond de 11-12 jaar gelopen. Er waren twee stukken waar we tegen de wind in liepen en daar kwam ik telkens dichterbij. Vlak voor km 4 had ik hem bijgehaald. Ik dacht die is te snel gestart en zit er doorheen, maar we hebben heeeeel kort samengelopen en daar ging die weer, ben uiteindelijk nog weer een dikke 100 meter achter hem gefinisht. Auww Sad smiley, maar ook wel weer heel leuk. Kon zelf ook nog iets versnellen het laatste stuk, maar had geen idee wat mijn tijd zou zijn. Het voelde zwaar, maar ik zat er ook nog niet volledig doorheen. Bij de finish sprong de klok volgens mij op 28 minuten, maar dat kon toch niet kloppen. Het ging niet 100%, maar zo slecht nou ook weer niet. Ging wel redelijk voor mijn gevoel. Oh ja, de klok gaf de tijd weer voor de 10 en 15 km lopers die 6 minuten eerder waren gestart. Confused smiley Dan heb ik rond de 22 minuten gelopen, dat is dan toch wel weer een mooie oppepper. Dat zit maar iets boven de PR tijd op de 5km. Het is inmiddels 16:00h en de uitslag staat nog niet op de site, ben toch wel heel benieuwd

Over 3 weken gaan we de 10km doen en ik hoop dat ik dan weer voldoende getraind ben om mijn PR aan te scherpen. Daarna doen we twee keer de 15km. De halve van Hengelo valt gelijk met een 18km tempoloop uit het trainingsschema, dus daar pakken we de eerste van 4 halve marathons dit jaar. Ga 3 km “inlopen” en de laatste 18 het tempo volgens het schema. En dan twee weken later knallen in Enschede…..

Wauw, ik heb echt totaal nog geen gevoel over, of is het bij, snelheid. Netto eindtijd is 21:39! Mijn PR op de 5km was 21:40. Een beetje terugrekenend zou ik nu op ongeveer 21:15 het 5km punt gepasseerd hebben. Dus een beetje onverwacht, maar mooie (loop)start van het nieuwe jaar.

Afsluiting loopjaar 2014 (3 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 21 december 2014 16:06

Ter afsluiting van het, voor mij, mooie loopjaar 2014 stond vandaag mijn tweede halve marathon op het programma. De winter Step One loop in Borne. Volgens het “My Asics” trainingsschema ga ik vandaag 1:38 lopen. De loop start in Borne en gaat via Bornebroek en het Twickel weer terug naar de start. Een heel mooi gebied kan ik nu melden.

Vanochtend van 6 tot 8 uur mezelf voorzien van energie en tot half tien nog even Final destination 5 gekeken. Lekker rustig aangekleed en iets na 10 uur in de auto richting Borne. Daar aangekomen moesten we het startnummer nog “even” ophalen. Dit hadden ze niet handig ingericht en ik zat dus pas kwart voor elf in de kleedkamer. Snel m’n nummer opgepind, chip aan de schoen bevestigd, gelletje naar binnen gewerkt en een half flesje sportdrank. Op de weg naar buiten een sanitaire stop gemaakt en een korte warming-up van 10 minuten kunnen doen en het startvak in. Niet het relaxte begin die ik wens. Maar goed het startschot klinkt, ik zet de looptijden app aan en daar gaan we. De eerste 150 meter gaan over een modderig veld, want ook hier in tukkerland is het niet echt droog geweest de afgelopen week.

Ondertussen is voor mijn gevoel al een minuut gepasseerd en ik hoor Dolf niet met zijn update. Sh#@t, armband af telefoon eruit App weer aanzetten. “je eerste minuut ging in 0,0km/u en nog geen 10 seconden later ging mijn tweede minuut in28,2 km/u. Goed hij doet het weer dacht ik en inderdaad de derde minuut ging zoals het hoort. Liep wel iets te hard en door al dat gedoe lag m’n hartslag ook te hoog. Heb tot minuut 10 nodig gehad om in de goede cadans te komen.

Vanaf dat moment ging het ook wel lekker. Had een mooi tempo van rond de 13/u. Wat ik vooraf een beetje had ingecalculeerd gebeurde ook. Door de kleinschaligheid kwam ik al vrij snel alleen te lopen. Dit is niet helemaal waar, tot km 11 of 12 heb ik voor haas gespeeld voor een medeloper. Op een gegeven moment haakte hij af. Ik was me al een klein beetje aan het ergeren dat hij geen kopwerk deed, want we hadden behoorlijk last van windkracht 4 tot 5 op sommige stukken. Na de finish kwam hij me bedanken en ook licht verontschuldigen. Er zat niet meer in vandaag zei hij. Vorig jaar had hij 1:35 gelopen.

Iets voor het uur passeerde ik het 13km punt en lag dus redelijk op schema. Ik had mijn hoop op een tijd dicht bij de 1:36 al los gelaten, maar 1:37 moest haalbaar zijn dacht ik. Helaas zat het venijn van deze loop in de km’s 13 tot 18. Veel onverhard en ook glooiend. Dit in combinatie met de wind was mij te machtig en ik moest dan ook keihard werken om de km tijden op de 12,5/u te houden. Na km 18 was het wel weer verhard, maar ik was behoorlijk gesloopt. Ik kreeg de km tijd nog wel richting de 13/u maar niet erboven en echt soepel was het ook allemaal niet meer.

Dolf gaf inmiddels aan dat ik 10 seconden boven de streeftijd van 1:38 zat en ik begon me dan ook lichtelijk teleurgesteld te voelen. Zal ik de laatste 2 km maar gewoon lekker gaan uitlopen dacht ik bij mezelf, ik baalde echt even. Je hoopt op meer, maar verwacht toch wel gewoon de tijd te lopen waar je voor getraind hebt. Op dat moment werd ik echter ingehaald door Gerry Visser, een gerenommeerd loopster in deze contreien. Ik dacht daar blijf ik bij, hoe dan ook. Dat had ik net even nodig.
De laatste bocht, ik zie de finish en ook de klok. Ik kijk twee keer maar de klok geeft toch echt 1:37 aan. Wauw, en ik had weer energie om in de eindsprint met Gerry Visser mee te gaan, weer over dat drassige veld. Ik kom in een netto tijd van 1:37:38 over de finish. Ik zit me heel even af te vragen of ik tevreden moet zijn, maar gesprekken met meer ervaren lopers, het parcours nogmaals beschouwend en de wind doen mij besluiten dat ik een zeer tevreden mens ben die trots is op deze prestatie.

Al met al denk ik een mooi loopjaar gehad te hebben. Ben redelijk blessurevrij gebleven. Heb na de halve van Enschede een dikke maand niet kunnen lopen, maar dat was ook een beetje dom van mezelf om die te lopen terwijl ik nog een beetje ziek was. In september een weekje rust moeten nemen omdat mijn hamstring tekenen van overbelasting gaf, maar voor de rest helemaal blessurevrij.
Ik ga het jaar afsluiten met 1240 gelopen kilometers. Mijn doelstelling om alle (normale) afstanden twee keer te lopen is niet helemaal gelukt, heb geen 5EM gelopen en maar 1 10EM. Daarnaast is er tot nu toe ook geen sneeuw gevallen, dus de doestelling lekker hardlopen in verse sneeuw gaat mee naar 2015. De belangrijkste doelstelling voor mij was de balans zoeken tussen genieten en presteren. Die heb ik denk ik wel gevonden. Ik geniet echt van de trainingen, ook de rustige.

Doelstellingen voor 2015:
Lekker doorgaan. Ik ga kijken of mijn lijf klaar is voor 4 trainingen(ik bedoel pleasuremomenten) per week.

4 halve marathons lopen. Ik heb nog steeds niet de drang om een hele te lopen. Is wel een bucketlist item, misschien 2016.

Mijn vrouw overtuigen dat het echt lekker is. Ik lig nu met behoorlijke spierpijn op de bank en zij begrijpt niet waarom ik mezelf dat aandoe.

Iedereen fijne feestdagen en succes als je nog een run gaat doen

Een mooie afsluiting in de maak?? (1 reactie)

Gepost door Cristian Hermelink op dinsdag 9 december 2014 22:47

Volgende week zondag ga ik het loopjaar 2014 afsluiten met mijn tweede halve marathon. De afgelopen 3 weken waren het zwaartepunt van mijn trainingsschema. Voor degene die MYAsics gebruiken, ik zat in de fase wedstrijdsimulatie. Er zaten 3 duurlopen in van 18km die iets onder het beoogde wedstrijd tempo moesten worden volbracht. Vandaag was de laatste en fanatiek als ik ben besloot ik dan ook om maar echt de wedstrijd te simuleren en het wedstrijd tempo te gaan lopen vandaag. Omdat het een spontane beslissing was had ik geen gelletjes bij en gek genoeg stonden er ook geen drankposten langs mijn trainingsroute. Met een riem om lopen vind ik niks, dus we gingen het maar gewoon doen. En tot mijn eigen verbazing heb ik de 18 km super vlak gelopen met een gemiddelde snelheid van 13,1km per uur.

Even wat perspectief. 11 januari van dit jaar liep ik een 5,1 km wedstrijd met dezelfde gemiddelde snelheid en was ik helemaal verrot. Vandaag heb ik 18km gelopen zonder energie aanvulling onderweg en ik voel me nog best lekker. Dat geeft zo'n heerlijk gevoel en maakt dit loopjaar sowieso al heel succesvol.

Maar goed er staat nog een halve marathon op het programma. Volgens mijn trainingsschema moet ik deze gaan volbrengen in 1h38m en een beetje. Maar gezien deze ontwikkelingen hoop ik met in de voorbereiding goed stapelen, goed rusten en het wedstrijd element(waar we dus ook gelletjes en vocht nuttigen) heel stiekem bij de 1h36 uit te komen. Volgens mij zit ik een beetje in een runnershigh, want ik kan haast niet wachten om die halve marathon eruit te knallen volgende week.

De Diepe Hel (10EM) (5 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op zaterdag 25 oktober 2014 23:06

Vandaag was dan eindelijk de dag van de Diepe Hel. Liep al een paar dagen te stuiterballen, had er echt zin in Om kwart over twaalf ging ik met de trein naar Nijverdal. Ik kwam het perron op lopen en zag dat er een boodschap op het bord stond. Wegens een aanrijding…..(5 sec) met een dier rijdt de….. stoptrein tot Nijverdal. Pfoeii dacht ik bij mezelf. Ik was dus ruim(1h45m) voor de start in Nijverdal. Heb even lekker rondgestruind en in de parkeergarage die als kleedruimte diende lekker relax gezeten en gekletst met deze en gene.
Plan de campagne was om de eerste 9 km met 13/u af te leggen, waarbij ik hoop op een iets hogere snelheid omdat in de eerste helft de klimmetjes wat minder zwaar zijn en er meer gedaald wordt. Vervolgens de Holterberg overleven en daarna tot km 14 richting 13,5/u te lopen. De laatste 2 km is naar beneden en daar zou het tempo op 14/u moeten liggen. Enige angst was mijn maag. Had vrijdag met de lunch pannenkoeken gegeten, maar dat viel niet helemaal goed. Was niet heel ernstig maar moest toch balanceren tussen stapelen en maag rust gunnen. Heb daardoor aanzienlijk minder gegeten en gedronken dan ik normaliter doe. Vanochtend was het al wel een stuk beter maar nog niet helemaal weg, dus ik had een beetje de angst dat het tijdens de wedstrijd zou gaan opspelen. Heb toch wat minder gegeten en gedronken en me bedacht dat ik toch maar gelletjes zou gaan gebruiken. Op km 4 en 8 had ik me bedacht. Normaal zou ik deze afstand in een tour uitlopen en zelfs onderweg niet wat te drinken pakken.
Eindelijk is het tijd voor de start. Ik sta in het vak met lopers dat tussen de 60 en 75 minuten wil eindigen. Achteraf was dit wel gunstig, want het voorkwam dat ik te hard van stapel liep de eerste km. Iedereen liep in de buurt van de 13 km/u, dat was wel lekker. Zo gingen we lekker op en neer door de prachtige omgeving. Tot kilometer 8 lag de gemiddelde snelheid op 13,3-13,4 km/u. Km 7 ging zelfs in 15/u met een piek van 19/u, raad eens welke berg ik toen afliep. Ook wel spannend hoor zo steil naar beneden denderen. Ik dacht met de rem erop afdalen kost meer kracht dus ik ben ook maar vol gegaan.
M’n maag speelde gelukkig niet op, maar ik voelde wel dat ik wat kracht miste. Op 8 kilometer was het keerpunt en dat was letterlijk 180 graden draaien. Daar had ik best wel moeite mee, want het was naar beneden, omdraaien en omhoog. Km 9 ging in 12,6 en niet de gewenste 13. En toen kwam die, dé puist van deze loop. Zoals verwacht was het afzien, zeg maar gerust pijn lijden en ik ben achteraf ook trots dat ik tijdens de klim niet onder de 10/u ben gekomen. Kilometer 10 in zijn geheel ging in 11,17. Daarna was het even wat vlak met licht dalen en ik kreeg in kilometer 11 en 12 de snelheid ook weer licht boven de 13/u en ik dacht inderdaad een goeie strategie gekozen te hebben.
Toen kwam toch de man met de hamer. Ik wist dat kilometer 13 en 14 klimmen was, tijdens de trainingen vond ik deze wel te doen. Vandaag echter niet, het was op. Ik werd links en rechts ingehaald en kon nergens aanhaken. Waren dus twee mentaal en fysiek zware kilometers. Ik vond het nog te ver om te forceren dus ben bewust wat langzamer gaan lopen wetend dat de laatste twee kilometer naar benden lopen. Snelheid was over deze kilometers was 12,2/u.
En inderdaad kilometer 15 ging ht meest steil naar beneden en deze volbracht ik 13,85/u. Daarna moesten we echte Nijverdal weer in en dat gebeurde door in een hoek van 90 graden rechtsaf te slaan over een nat en glibberig geregend stukje grasveld dat ook nog extreem hobbelig was. Deze onderbreking van mijn ritme, sloeg me even pijnlijk op de bovenbenen ook omdat het meteen even vlak was. Kon me toch nog herpakken, mede door het talrijke publiek. Elke keer weer mooi de positieve impact die dat heeft. Laatste kilometer ging in 13,4/u en ik kwam in een netto tijd van 1h14’05” over de finish.
Ik had vooraf gehoopt op 1h13’, maar ben desondanks zeer tevreden. Ik heb dit jaar 1000km op de teller staan. Ik heb vandaag mijn PR op de 15km verbeterd met 53 seconden. Ik merkte, zeker in het begin, en ook nog wel aan het eind dat ik op de vlakke en licht oplopende stukken behoorlijk comfortabel 13/u kan lopen. En dat is de snelheid die ik volgens mijn trainingsschema moet gaan lopen tijden de winter Stepone halve marathon in Borne op 21 december dit jaar. Ik heb me, volgens mij voor het eerst, aan mijn vooraf bedachte strategie gehouden. Ik heb nu al spierpijn dus kan niet wachten tot ik morgenvroeg op mag/moet staan, maar wel met een extra uurtje slaap Wink smiley, maar voel me toch lekker.
Al met al een zeer goed georganiseerde en mooie loop. Ik ben volgend jaar zeker weer van de partij. Dan wordt er gestart vanuit Holten en ik heb me door enkele Diepe Hel recidivisten laten vertellen dat die nog zwaarder is. Kijk er nu al naar uit

De Diepe Hel, ik heb er zin in (1 reactie)

Gepost door Cristian Hermelink op dinsdag 21 oktober 2014 19:31

Nog een paar daagjes en dan is het zover, de diepe hel (vanuit Nijverdal). Zoals in mijn laatste blog geschreven heb ik het parcours twee keer grotendeels gelopen. Het is inderdaad een prachtige omgeving, en volledig verhard. De angel zit in de 10de km. Met dauwtrappen heeeel lang geleden, was je moreel verplicht om de Holterberg aan te doen Was toch een beetje vergeten hoe steil die is. Dat wordt echt enkele minuten overleven. De rest gaat inderdaad wel op en neer, maar vond ik goed te doen.
Waar ik de vorige keer nog schreef niet per se voor een toptijd te willen gaan, zit ik nu met kriebels in mijn buik te wachten om er zaterdag toch vol tegen aan te gaan. Mmhhh, zelfbeheersing...., blijft toch lastig Confused smiley.
Morgen 5km en vrijdag 3km nog een beetje joggen en dan staat de teller voor 2014 op 984km. Dus als ik finish passeer ik ook nog eens de 1000km grens. Dit geeft toch weer extra motivatie en verhoogd mijn enthousiasme. Heb er echt zin in.

Huttenkloasloop / Een grens doorbroken (1 reactie)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 5 oktober 2014 19:56

Vandaag stond de Huttenkloasloop op het programma. Ik had me ingeschreven voor de 10km. Mooi op tijd met de trein richting Oldenzaal vertrokken. Onderweg dacht ik nog wat een geweldig temperatuurtje om een gooi naar een nieuwe PR te doen. De loop ging eigenlijk over 10,1 km, maar de organisatie heeft ook op het 10km punt matten neergelegd, zodat je dus twee netto tijden krijgt.
Ik had redelijk snel m’n startnummer en ging op weg naar de kleedruimtes. Ik zag een andere loper de weg vragen, waarna ik hem vroeg of we naar hetzelfde op zoek waren. Dat bleek zo te zijn en samen gingen we op pad. Ondertussen was het toch al licht aan het motregenen, dus we besloten ook lekker bij de kleedruimtes te wachten en niet meteen terug te lopen naar de start. Terwijl we aan het wachten waren kwamen er steeds meer deelnemers binnen. Ze waren echter ook steeds natter bij aankomst, het motregenen was veranderd in behoorlijke regen.
Om half een liepen we toch richting de uitgang om aan de warming-up te beginnen. In de hal zagen we echter nog veel mensen wachten, en ook ik zei tegen m’n loopmaat voor die middag dat ik maar een kwartiertje nodig had. Dus we bleven nog gezellig even wachten en kletsen met andere deelnemers. Hier kwamen ook de eerste waarschuwingen. Start niet te snel er zitten twee steile stukken in en veel vals plat. Ik dacht “steile stukken”, dat zal wel meevallen. Ik weet wel dat in dit deel van Twente veel vals plat te vinden is.
Goed het is kwart voor een en nu moeten we toch echt en met een redelijke groep joggen we richting start. Daar aangekomen besloot menigeen om toch nog maar te gaan schuilen in de daar aanwezige omkleed tent. Zo ook ik en allemachtig, je liep een sauna binnen. Voor afkoeling hoefde je niet bang te zijn zeg maar. Je moest meer bang zijn voor (te veel) vochtverlies. Maar het was ook wel weer gezellig. Al gauw kwam het nieuws dat de start 10 minuten uitgesteld werd. Volgens buienradar zou de regen dan overgetrokken zijn. Heel attent van de wedstrijdleiding. 5 minuten voor de start toch de sauna, ik bedoel tent verlaten om even wat te lopen.
En toen naar de start. Ben redelijk vooraan over een hek geklommen, want er stond inmiddels al een dikke 800 man klaar en ik ga niet achteraan staan natuurlijk. Ik eindig altijd bij de eerste 30% zo’n beetje, dus bij dat aantal klom ik over het hek. Bleek dat ik nog wel iets verder naar voren had mogen klimmen, want ik heb de eerst 300-500 meter behoorlijk lopen slalommen, springen en zigzaggen. Met alle respect, maar ik snap niet dat sommige lopers zo ver vooraan gaan staan. Ik probeer altijd positie in de rij te kiezen zodat ik zo min mogelijk tot last ben.
Op een gegeven moment was er ruimte en kon ik mijn ritme gaan zoeken. Het ging gelijk al ietsje omhoog, maar dat ging best wel lekker. Eerste km ging(volgens mijn iets te vroeg aangezette telefoon) in 13,55. Vervolgens ging het een lang stuk naar beneden, en daar haalde ik relatief makkelijk de 15/u. Dit was de hele race eigenlijk wel zo. De eerste 5 km gingen een beetje volgens dat stramien vals plat omhoog en weer naar beneden. Was alleen niet allemaal verhard, was voor mijn gevoel zelfs veel onverhard. Het 5km punt bereikte desondanks in 21:49, slechts 10 seconden boven mijn PR op deze afstand. En ik voelde me nog best fris.
Oh ja had iemand niet iets gezegd over twee steile stukken. Richting de 6,5 km ging het inderdaad heel steil omhoog. Met brandende bovenbeentjes bereikte ik de top. Na ook een korte, maar steile afdaling gingen linksaf het bos in waar we, wel omlaag, onze weg vervolgde op een smal zandpad. Tuurlijk kan er ook nog wel bij dacht ik bij mezelf, lekker even crossen. Een paar scherpe bochten die je dwongen tot nagenoeg stilstaan(gladde bruggetjes je kent het wel) maakte het er niet lichter op. Ik begon hem echt goed te voelen onderhand.
Oh sh…, er komt nog een steile dacht ik toen we het zandpad eindelijk over waren en die kwam er ook meteen achteraan. Deze was echt steil, laatste minuut tot aan de top ging in 10,2. Gelukkig kan ik goed pijn lijden. Vond het tijdens mijn spinning lessen heerlijk om even helemaal kapot te gaan en ook nu kwam deze eigenschap goed van pas. Oh wat heb ik mijn bovenbenen gevoeld maar ik hield me voor ik…pff….ga…aargghhh………niet…pffff………..wandelen…… Dit alles speelde zich grofweg af in km 6,7 en 8 en ik zie op mijn looptijden app dat ik toch gemiddeld 12,5 over deze km’s heb gedaan. Deze snelheid komt niet overeen met mijn gevoel zeg maar. Ik moest even bijkomen maar kon km 9 en 10 toch weer versnellen en heb deze in resp. 14,2 en 13,9 gelopen. Km 9 ging grotendeels naar beneden en km 10 was vlak en weer tussen het publiek, die boost die je daar van krijgt had ik wel nodig, want heel soepel ging het niet meer.
Het 10 km punt passeerde ik onder de 45, wat toch de doelstelling vooraf was, dus daar was ik zeer blij mee. Zeker omdat het in mijn beleving een halve cross was en niet zo vlak en verhard als gedacht. Ik passeerde de finish onder de 46 minuten, maar ik was zo kapot dat ik niet eens mijn brutto tijd gezien heb. En ik kan het ook niet van mijn app aflezen want ik heb eerst even staan uithijgen, voordat ik tot het besef kwam om de app te stoppen
Ik kan de loop zeker aanraden, want je loopt echt door een mooi stukje Twente. Het is echter geen parcours voor record pogingen. Ik denk dat ik zelf volgend jaar de halve ga doen, maar dan als veredelde duurloop om te genieten van het landschap.
Ik twijfelde van de week nog of ik de route van de diepe hel zou gaan trainen, nou die twijfel is weg. De komende twee donderdagen rijd ik rond negen uur naar Nijverdal, om daar te trainen. Ondanks dat ik niet de intentie heb om daar voor een toptijd te gaan, het is een loop waarvan men zegt die moet je gelopen hebben, ken ik mezelf ook goed genoeg. Als ik eenmaal ren, zeker met een heleboel anderen, dan verlies ik toch mijn beheersing en moet ik toch harder.
Ik heb de 45 minuten grens doorbroken, op een zwaar parcours en dat geeft een heerlijk gevoel. Zou ik op een vlak verhard parcours zelfs onder de 44 minuten kunnen? Een nieuwe doelstelling is geboren.
Mijn netto tijden zijn nog niet binnen, het is inmiddels toch al 19:30h, dus die post ik later wel. Nog even gauw kijken……….., nee helaas nog niet.

Tijden zijn binnen:
10km 44:41 Theeth smiley
10,1 km 45:10

Toch geen marketing truc??? (1 reactie)

Gepost door Cristian Hermelink op woensdag 24 september 2014 11:27

Vandaag weer heerlijk gelopen. Heb er inmiddels al weer 6 trainingen opzitten na mijn lichte blessure.
Ik had op advies van een kennis me al verdiept in duurloopschoenen voor de zwaardere hardloper. Nu ben ik niet heel dik, maar ik zit bij een lengte van 1,86m toch net boven de 90Kg. Hij vond het niet zo verstandig dat ik alleen maar op de mizuno wave rider 17 liep. Dit is meer een wedstrijdschoen. Het zou kunnen verklaren waarom ik steeds een beetje last van mijn linker knie bleef houden, dacht hij. Dus na enig speurwerk heb ik de asics gel fortitude 6 gekocht.
En verdomd, zou het dan toch geen marketing truc zijn al die verschillende soorten en typen. U begrijpt ik was wat sceptisch Wink smileyWaar ik met de mizuno's altijd een kilometer of twee nodig had om mijn knie op te warmen, loopt het nu meteen lekker. Ook de 24uur na een training gaan veel beter. Ik ben bijna irritatievrij.
Na maandag 13,5km met 10,9/u gelopen te hebben stond vandaag een tempo training op het programma. Er moest 9km gelopen worden tussen de 11,9 en 12,6/u. Ik heb hem afgelegd met een gemiddelde van 12,3 zonder een centje pijn aan knie en hamstring. Ik heb me in kunnen houden, want er was toch wel wat verleiding om boven de 12,6 te gaan lopen, zo lekker ging het. Zaterdag staat dezelfde training op het programma, maar dan gaan we met de mizuno's lopen. Als dat goed gaat dan pakken we volgende week zondag lekker ergens, waarschijnlijk in Oldenzaal, een 10km mee om eindelijk onder de 45 minuten te duiken.

aaaahhhhhhhh stomme hamstring(s) (3 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op vrijdag 5 september 2014 12:39

Afgelopen maandag aan het eind van de duurloop een welbekend pijntje aan deed achterkant van mijn linker bovenbeen. Rechts heb ik al twee keer een hamstring blessure gehad, dus ik wist precies wat er aan de hand is. Hele week verder rust gehouden. Vandaag testrun gedaan, want morgen staat de 10km tijdens het loopfestijn Dalfsen op het programma. Ik zou voor het eerst onder de 45 minuten duiken morgen. Zou, want de test ging niet zo goed. Joggen tot Ca. 11/u ging nog wel, maar wedstrijd tempo was niet best. Een km 13,4/u ging wel, voelde hem aardig, dus dat kunnen er geen 10 worden. Dus helaas niet naar Dalfsen morgen.

Heel jammer want het is een leuke wedstrijd. En het leek me zo gaaf om exact een jaar na m'n eerste wedstrijd aldaar, waar ik 49min liep op de 10, m'n progressie zichtbaar te maken.

Maar goed een week rust en dan weer rustig toewerken naar de diepe hel bij de Holterberg op 26 oktober.

Eindelijk weer een wedstrijd gelopen....

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 10 augustus 2014 16:41

Heerlijk, eindelijk weer een loop evenement kunnen doen. Zoals eerder beschreven heeft de halve marathon, eind april, een behoorlijke impact gehad op mijn gezondheid. Begin juni kon ik pas echt weer trainen. Omdat ik wat meer op snelheid wou focussen, had ik een 5km in 20 minuten schema gekozen. Echter na enkele weken hiermee gestopt om dat het nog te intensief was. Ik had her en der ook wat goede verhalen gehoord over de schema’s van My Asics. Ik heb nu een schema die opbouwt naar een eindtijd van 1h15m over 16,1km tijdens de diepe hel in Holten op 26 oktober. Sorry, looptijden.nl?? Ik loop nu al enkele weken niet meer dan 8km. Ik zit nog in de opbouwfase. Dit beviel zo goed en ik voelde me zo lekker dat ik vorige week toch besloot om me weer op te geven voor een evenement. Hoewel ik normaal gesproken 5 km iets te kort vind, heb ik me voor deze afstand op gegeven tijdens de Boeskoolloop in Oldenzaal vandaag. Het leek me verstandig om niet boven mijn trainingsafstand van 8km te gaan. Daar komt bij dat ik als doelstelling voor 2014 heb om alle “reguliere” afstanden twee keer te lopen. In januari heb ik de eerste keer 5km gedaan, dus dan kan nu mooi die tweede keer.
Ondanks de onderbreking vannacht, door een dochter met buikpijn en een mug op haar kamer werd ik toch redelijk fris wakker vanochtend. Na een stevig ontbijt nog even relax op de bank gehangen en toen met de trein naar Oldenzaal. Eerst even naar de diverse kids-runs gekeken en toen zelf met de voorbereiding begonnen. Merkte tijdens de warming-up dat behoorlijk benauwd was. De licht bewolking voorkwam dat de zon vol op je in kon branden, maar de temperatuur was toch zo’n 25 graden. Voor mij de eerste keer dat ik volle bak ging lopen onder deze omstandigheden. Het parcours bestond uit een rondje van 1km gevolgd door twee rondes van 2km. Tijdens de warming-up vond ik dat toch wel wat glooiing in het parcours zat. Niet echt heuvels, maar voor mij wel voelbaar in de bovenbeentjes.
Eindelijk het is 12:00h. Tijd voor de start. Het liep meteen na benden, dus je werd letterlijk gelanceerd. Eerste minuut 15,6/u, temporiseren dacht ik bij mezelf. Had bedacht dat ik 13,5/u gedurende ca. 22 minuten wel vol zou kunnen houden. Eerst km ging uiteindelijk in 4:15, maar ik had op dat moment wel m’n ritme gevonden rond de 13,5. Omhoog ietsje langzamer, omlaag iets sneller. Km 2 ging in 4:23. Vervolgens leek ik een beetje door m’n eerste adem heen en km 3 was echt werken en ging uiteindelijk in 4:31. In de vierde km vond ik m’n tweede adem, daarbij kon ik me ook richten op de wat langzamere lopers, die ik ging dubbelen. Km ging uiteindelijk in 4:25. Hoewel niet makkelijk kon ik toch nog versnellen de laatste km en kwam, als ik het goed heb gezien in 21:40 over de finish.
Heerlijk om weer volle bak te kunnen lopen. De tijd is een dik persoonlijk record en geeft de burger moed voor de toekomst. Heb nu echt het gevoel op de weg terug te zijn. De gekozen afstand was ook inderdaad voldoende voor het moment. Ik ga nog even bedenken wat ik nu van het rondjes lopen vond. Als ik de 10km had gedaan had ik 5 keer hetzelfde rondje moeten lopen. Ben er nog niet helemaal uit wat ik daar van vind. De komende weken gaat in de training de afstand omhoog en zitten er ook wat tempolopen in, die steeds langer worden. Denk dat ik over twee weken een relaxte, voor zover ik dat kan Wink smiley, 10km ga lopen tijdens de Losserloop en 6 september tijdens het loopfestijn in Dalfsen mijn pr van 45:12 op de 10 km ga aanvallen.

De impact van een halve marathon

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 30 juni 2014 22:26

Het is inmiddels al weer 2 maand geleden dat ik de halve marathon van Enschede heb gelopen. De geplande 2 weken loopvakantie hebben toch wat langer geduurd.
In de eerste rustweek begonnen m’n longen behoorlijk zeer te doen en was ik ook wat benauwd. Het waren niet de symptomen van een bronchitis of longontsteking, waar ik helaas redelijk bekend mee ben. Moest ook niet overmatig hoesten. Daarnaast vond m’n linkerknie ook dat ik niet zo moest overdrijven met dat hardlopen. Had het gevoel alsof de linkerbinnenband behoorlijk verrekt was. Maar goed 2,5 week later waren de symptomen redelijk weg en ging ik weer trainen. Eindelijk, want ondanks de pijntjes wou ik na een week al weer lopen. Betekent dit dat ik het loopvirus echt goed te pakken heb??

Ik had inmiddels zo’n 700km gelopen op m’n schoenen, dus ik dacht een paar erbij zodat ik die rustig kan gaan inlopen. Iets wat ik op diverse sites had gelezen. Ik netjes met m’n oude schoenen naar de winkel, zegt die verkoper dat ik zo’n 3 maand te laat ben. Ik had zowel rechts als links aan de buitenkant van de hak volledig het profiel weggelopen. Chips, dat zeg je als je kleine kinderen thuis hebt, dacht ik bij mezelf. Zo wordt het wel een dure hobby als ik bij lange na geen 1500 km met een paar schoenen kan doen.
Bij mijn oude saucony ride 6 werden de stappen op een relatief klein deel van de zool opgevangen. Goed, heb nu de mizuno wave rider 17 waarbij de hak zeg maar meer een geheel is en dat zou de slijtage moeten verminderen. We zullen het zien. We hebben in Hengelo relatief veel groen, dus waar mogelijk pak ik maar de grasveldjes en buitenaf toch maar meer de zandpaden opzoeken.
Na al dat lange trainingswerk voor de halve marathon, had ik besloten om nu het schema “5km in 20 minuten” te trainen. Ik merkte de eerste training meteen al dat die longklachten er behoorlijk in hadden gehakt. Conditie was nauwelijks nog aanwezig. Na 3 trainingen kwamen de longklachten ook weer terug en m’n knie had toch nog geen zin. Weer rust nemen dan maar…. balen. Een weekje later toch maar naar de huisarts, want ik hoestte nu toch wat meer had ook af en toe wat verhoging en m’n verkoudheid die voor de halve marathon begonnen was, was ook nog niet weg. Pijn in de knie werd ook niet echt veel minder. In overleg met de arts toch maar een kuurtje gedaan, ondanks dat er niet direct tekenen van een longontsteking waren. Had geen vocht in de longen. Met betrekking tot de knie concludeerde ze een irritatie van een pees. Ze heeft de naam genoemd, maar die ben ik weer vergeten. Er komen op die plek 3 spieren samen zij ze. Ze adviseerde om eventueel begeleiding van een fysiotherapeut te zoeken.
Na het kuurtje van een week heb ik met moeite nog 5 dagen rust gehouden. Ben inmiddels weer drie weken in training, maar nog steeds niet helemaal klachten vrij. Ik ga gelukkig wel goed vooruit. De conditie komt weer wat terug. Vorige week een duurloop in zone 2 van 45 min op een tempo van 8,4km/u met een hartslag van 123bpm gelopen en de korte versnellingen kruipen ook weer boven de 16/u. Vandaag 2 blokken van 10 minuten vlot hardlopen in 13,5/u. Maar het belangrijkste is dat de reactie van knie en longen steeds minder wordt. Ik had nog wel wat loopjes in de agenda staan, maar ga in de maand juli verder met het schema aan m’n herstel werken en dan hoop ik 10 augustus te kunnen knallen op de 5km tijdens de Boeskoolloop in Oldenzaal. Doelstelling hier is om de 5km tegen de 22 minuten te lopen
Had vooraf niet gedacht dat het lopen van een halve marathon zo’n impact zou hebben en toch wil ik er nog een lopen dit jaar. Gaat zeer waarschijnlijk de “Winter Step One Loop”in Borne worden op 22 december. Maar als ik weer maar voor 85%-90% gezond ben zal ik toch de afstand omzetten naar maximaal 10 km op de wedstrijddag. Dat is wel het leermoment uit deze ervaring denk ik. Enschede was ook m’n eerste halve marathon waar ik 5 maand naar toe gewerkt heb, dus dat maakt het ook moeilijker om op te geven. Nu de eerste keer is geweest zal het de volgende keer niet zo’n probleem zijn.
De eerstvolgende zware wedstrijd gaat de Diepe Hel in Holten worden op 25 oktober, hier doen we de 10 EM met 4 pittige beklimmingen. Tussendoor doen we zeker nog een aantal korte loopjes, waarvan uiteraard een verslag volgt.

Mijn eerst halve Marathon (in de regen)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 27 april 2014 21:33

Dat was ‘em dan, mijn eerste halve marathon. Heel gaaf om mee te maken. Ga er zeker nog een lopen dit jaar. Ondanks een prima eindtijd, die ik verderop pas verklap, heb ik toch een beetje het gevoel me te willen revancheren, maar dat is een gevoel heel ver op de achtergrond.
Ik had vannacht, in tegenstelling tot de vorige 3 nachten, redelijk goed geslapen. Ik was zo verkouden, niet grappig. Leef je 4 maand naar deze dag toe krijg je dat een paar dagen van te voren Ik voelde wel dat de verkoudheid nog niet helemaal weg was. Mijn stem had ook even een half uurtje nodig om weer enigszins normaal te klinken. Ik had nog 3 uurtjes om mijn koolhydraten aan te vullen en dat heb ik ook heerlijk gedaan. Vanaf 10uur TV Oost aan om de marathon te bekijken. Na vandaag, zelf de halve te hebben gelopen, nog meer respect voor eenieder die dit kan lopen. Al etend werd het steeds donkerder en zowel bij mij in de achtertuin als in Enschede werd de regen serieus. Geen fijn vooruitzicht dacht ik bij mezelf.
Om 12 uur met parapluutje op richting station gelopen en de trein richting Enschede gepakt. Ik was niet de enige, vroeg me wel af of er nog lopers thuis waren gebleven i.v.m. het weer. Aangekomen in Enschede rustig richting boulevard 1945 gelopen en de finish van de marathon gekeken. Mooie tijd van 2:10 en een beetje. Daarna richting de kleedruimtes gelopen, deze waren onder in de parkeergarage. Het voordeel hiervan was wel dat die hele etage autovrij was en ik, samen met m’n medelopers, hier droog de warming up kon doen. Helaas waren de aanwezige wc’s alleen voor het personeel dus moest ik nog wel op het van Heekplein van de toiletten gebruik maken. Gelukkig hoefde ik alleen nog maar nummer 1, want er stond een flinke rij voor de cabines.
Het was op dat moment gelukkig ook zo goed als droog en dat bleef het tot de start om 13:45h. Onderweg was dat wel anders helaas, heb wel 5 keer m’n bril moeten poetsen. Het duurde een minuutje voordat ik na het startschot over de registratiematten liep en daar ging die dan. Mijn streeftijd was 1:40 en, voor mijn verkoudheid, had ik me bedacht dat ik de 15km liefst in 1:09, maximaal 1:10 wou lopen, waarbij ik er van uit ging dat ik die laatste 6km wel boven de 12/u zou blijven. Had uiteraard al wel geaccepteerd dat ik me vandaag door mijn gezondheid moest laten leiden, maar stiekem hoopte ik toch de boel los te lopen alsof ik helemaal gezond was.
Na mijn 10km van twee weken geleden in 45:12 had ik het volste vertrouwen dat ik een gemiddelde snelheid van 12,65 over 21km met gemak, voor zover je dat zo kan noemen, want echt gemakkelijk is het natuurlijk niet, zou kunnen halen. Ik ging dus weg op 12,8-13/u. De eerste 4 km gingen best aardig in 13,2 per km, maar ik voelde m’n benen toch al zwaarder worden. De volgende 3km gingen in 12,8/u, maar de snelheid binnen een kilometer fluctueerde behoorlijk. Ik kon geen soepele tred vinden.
Ik kwam na 46:23 op het 10km punt en besloot daar dat ik mijn doelstelling zou laten gaan. Ik was nog niet op de helft en het voelde niet lekker. Dus dan maar 12/u gaan lopen, zelfs een paar minuten 11,5, maar ik bleef dezelfde pijn in mijn benen voelen. Als ik het dan toch met deze benen moest doen dan maar de dood of de gladiolen, dacht ik bij mezelf. Mijn hartslag bleef laag in de 170 en sloeg niet door naar de 180 of hoger. Dus dan nog maar 10km pijn lijden, maar wel zo snel mogelijk.
Ik heb me naar het 15km punt geworsteld in 1:10:13. Ter afleiding heb ik me in de tussentijd proberen te vermaken met het publiek. Heb veel kindjes ”high fives” gegeven, beetje handjes in de lucht als ik langs muziek liep. Maar op 16 km werd ik ingehaald door de 1:40 pacers, dit gaf toch wel een knakkie. Ik kon ze tot km 17 nog volgen, maar toen was de koek op. Ik zag ze vrij vlot afstand nemen en kreeg zelf tijden door dat de laatste minuut in 11,5/u en zelfs een keer 10,4/u was verlopen. Kilometers 17 en 18 gingen nog in 12,1 en km 19 en 20 zelfs in respectievelijk 11,6 en 11,9. Zeker in kilometer 19 had ik de neiging om te gaan wandelen.
Inmiddels liep ik al weer tussen het publiek en ik of het daardoor kwam weet ik niet, maar ergens kwam nog wat energie vandaan en de laatste 1,1 km heb ik afgelegd met een snelheid van 13,4/u. Voor mijn gevoel heel bizar. En op de finish zag ik dat mijn bruto tijd 1:41:22 was. De pijn was niet meteen weg, maar wel gelijk een stuk lichter, want ondanks dat de doelstelling niet gehaald was voelde ik me toch trots. Kort na de finish stond mijn schoonzusje met haar man en mijn neefjes om me te feliciteren. Heel leuk. Mijn neefje van 6 keek me een beetje vreemd aan, want hij had me nog nooit zo moe en bezweet gezien. Vraagt die: ”Heb je een klein rondje gelopen?” Waarop ik, al hijgend en tot vermaak van de omstanders antwoorde: “Ja, een kleintje maar”
Ik was koud en nat, dus heb me kort daarna lekker laten masseren en heb me snel in schone en warme kleding gehesen. Met deze en gene in de kleedkamer nog over de prestaties gehad, idem op de weg naar het station. Ik heb nog nooit zoveel mensen, inclusief mijzelf, de trappen bij het station zo moeizaam zien bestijgen.
Eenmaal thuis had ik zin in een lange hete douche, maar eerst moest ik natuurlijk mijn netto tijd weten. Dus gelijk naar de site alwaar een netto tijd van 1:40:22 stond. Ik werd nog blijer en gelukkiger. Hoewel ik de 10 en 15 km, zowel om voor te trainen als de wedstrijd, op dit moment fijner vind ga ik er zeker nog een lopen dit jaar en hoop dan onder de 1:40 te duiken. Ondanks dat het nu niet zo soepel ging ben ik zeer tevreden en trots dat ik een jaar nadat ik voor het eerst de hardloopschoenen aantrok dit heb gepresteerd. Ga nu eerst twee weken loopvakantie houden en dan starten we 12 mei met het 5km in 20 minuten schema. Vooralsnog is op 5 juni de FBK dubbele mijl mijn volgende evenement, twijfel nog of ik eind mei aan de eiberrun mee ga doen
En die hete douche………, als het regent schijnt het verstandig te zijn om je tepels te beschermen. Zal het onthouden voor de volgende keer, au, au, au

10 km bij "de halve van Hengelo" (1 reactie)

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 13 april 2014 14:47

Vandaag stond de halve van Hengelo op het programma. In voorbereiding op de halve marathon van Enschede ging ik hier de 10 Km lopen.
Ik had afgelopen maandag tijden een lange duur loop al het parcours verkend. Nu ik dit schrijf bedenk ik me dat dat wel heel fanatiek overkomt, maar ja ik ben wel een fanatieke recreatie loper.
Het was een redelijk vlak parcours met in het begin twee licht beklimmingen. Maar op Km 7 zit wel een stevige puist. Het betreft een fietsbrug over het Twentekanaal, waar denk ik menig fietser tegenop wandeld ipv fietst. Dus een dikke 300m steil klimmen. Mooie plek 3km voor de finish om jezelf op te blazen.
Maar goed de loop vandaag. Voelde me lekker, het weer was prima qua temperatuur, wind beetje stevig maar niet te. Wist wel dat de laatste 2,5 km wind tegen zou worden. Ambiance in en om het stadion waren uitstekend. Tactiek voor vandaag was "gewoon knallen". Ik wou kijken hoe ik ervoor stond.
Ben redelijk vooraan gaan staan had de app al een minuutje eerder aangezet zodat ik met de start de armband om had en meteen kon gaan.
Om precies 11h klonk het startschot. De eerste 300m waren in het stadion en onder luid gejuich werden we op weg geholpen. De eerste km ging daardoor in 4:40, de app liep al eventjes dus het was eigenlijk sneller. Dat zou ik zeker niet gaan volhouden dus even m'n enthousiasme en tempo temperen. Kilometer twee ging in 4:26, dat was pittig maar rond de 4:30 leek me een mooi streven. Ik zat kort achter een groepje dat op dat tempo liep en kon me er mooi aan optrekken.
Vlak voor km 5 zat er een splitsing. 15 en 21,1km rechtsaf, 10 km links af. Ik zat inmiddels in het groepje en stak netjes mijn hand uit voor links af en tot mijn verbazing was ik de enigste. Plotseling liep ik helemaal alleen. Ik moest een bochtig stukje bos in en zag niemand meer voor me, maar ook niet meer achter me. Er was geen publiek op dat stuk, dus dat was wel even vreemd om helemaal alleen op een relatief smal bospad te lopen. (nee ik moest niet huilen en was ook niet bangWink smiley) Toen ik het bos uitkwam zag ik zo'n dikke 200 meter voor me wat 10km lopers.
Nog wel even mooi om te noemen is dat ik het 5km punt passeerde in 22:14, een vet persoonlijk record.
Kilometer 6 en 7 gingen dan ook iets langzamer, omdat ik in m'n eentje de 4:30 niet kon vast houden.
Het 7km punt is het startpunt van de fietsbrug. Het was zwaar maar ik heb die 300m met 12/u kunnen overleven. In de afdaling weer wat tijd terug kunnen pakken zodat de km tijd toch nog op 13/u uitkwam. Nu was het alleen nog even voor de ijsbaan van Enschede lang en via de fietssnelweg (de F35) terug naar het FBK stadion. Voor me zag ik een loper die het zwaarder begon te krijgen, ik kwam heel heel langzaam iets dichterbij. Maar goed ik moest zelf ook behoorlijk werken want op dat moment stak de wind een beetje op maar ik kon toch KM9 in 4:36 lopen. Vanaf dat punt was het ook weer iets meer beschut, of de wind ging wat liggen maar ik merkte dat ik wat meer snelheid kon ontwikkelen. Ik had de loper voor me nog niet ingehaald, maar moest ondertussen ook een beetje slalommen door (langzamere) 5km lopers, die ook in de laatste km zaten. De laatste 300m waren weer op de sintelbaan. Ik voelde me goed, maar ik wist ook dat mijn schoonouders samen met mijn dochters bij de finish zouden staan, ja dan moet je wel volle bak natuurlijk. En 100 meter voor de finish had ik mijn voorganger te pakken en de blije gezichten van mijn lieve meiden gaven nog wat extra energie, zodat ik volle sprint door kon. Ik ben gefinisht in een brutto tijd van 45:14 en dat is twee minuten sneller als twee maand geleden tijdens de Woolderesloop. Laatste km ging in 4:18 overigens. Omdat ik vrij vooraan stond zal de correctie op mijn tijd niet groot zijn, maar ik ben echter super trots, een heerlijk gevoel.
Nu nog twee lange duurlopen en 3 afbouw trainingen en dan m'n eerste halve marathon te Enschede.

Laatste Woolderesloop 2014

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 16 maart 2014 16:01

Vandaag stond alweer de vierde en ook laatste Woolderesloop van 2014 op het programma. De afstand voor vandaag was 15km, evenals de vorige keer.

Ben afgelopen dinsdag na m'n duurlooptraining behoorlijk verkouden geworden. Keelpijn, neus dicht, je kent het wel. Vanaf vrijdag werd het herstel gelukkig weer ingezet en vanochtend werd ik redelijk fris wakker. Heb gelukkig wel heel goed kunnen eten en drinken de laatste dagen, dus mijn koolhydratenvoorraad was op orde. Neus was bijna vrij en longen voelden ook redelijk.

In aanloop naar de halve marathon over 6 weken heb ik alleen nog een 10km wedstrijd ingepland over 4 weken, dus ik wou deze dag gebruiken om te kijken waar ik sta. Had in mijn hoofd om 1:12 te lopen. Qua opbouw dacht ik de eerste 3km snel en daarna 12,5/u te gaan lopen.

De eerste 3 km gingen inderdaad redelijk vlot, zo rond de 13/u. M'n hartslag zat op Ca. 170 en schoot niet door en ook het ademen ging makkelijker als verwacht. Vervolgens toch geprobeerd de 12,5/u cadans te vinden, maar zonder het gevoel te hebben me bovenmatig in te spannen liep ik toch nog twee km 12,6-12,8/u. 5km tijd 23:22.
Mijn ritme werd enigszins verstoord door een collega loper. Achter me leek iemand op klompen te lopen en hij bleef ook een tijdje achter me. Zijn stappen kwamen door mijn muziek heen en hadden een ander ritme. Gelukkig versnelde hij kort daarna en kon ik me weer focussen op mijn muziek en pastempo. Het is pas mijn 5de wedstrijd maar zo'n harde stap had ik nog niet eerder gehoord.

Enfin, het werd weer tijd voor de zandpaden. De vorige eer ging ik hier in tempo behoorlijk achteruit, dus dit keer bewust erop gelet. Uiteindelijk deze Ca 4km met 12,4 gelopen. 10km tijd 47:40

Nog een keer door het fietstunneltjes en dan nog 4,5km tot de finish. Na het tunneltje nog even 2 minuutjes 12,3 gelopen om deze te verwerken. Ik voelde me zo goed dat ik besloot er ook maar vol voor te gaan. Laatste stuk gemiddeld 13/u kunnen lopen. Heb hier nog enkele lopers kunnen passeren, waaronder de man met de harde stap. In het zicht van de finish, en de klok, er nog een sprint uit kunnen persen, waardoor ik binnen kwam op 1:09:55. Dat was 2':40" sneller dan de vorige keer.

Moe, maar trots en voldaan, en zonder overmatige spierpijn schrijf ik nu deze blog en begint de hoop te leven dat ik over 6 weken de halve marathon misschien wel onder de 1:40 kan uitlopen.

Lente in Twente!

Gepost door Cristian Hermelink op dinsdag 4 maart 2014 14:29

Vandaag een nieuwe mijlpaal in het hardloopschema. Er moest 135 minuten gelopen worden, waarbij steeds 8,5 minuten in hartslagzones 2 en 1,5 minuten in zone 4.

Omdat het grootste gedeelte langzame duur loop was en het hier in Hengelo s'ochtends wit zag van de vorst had ik een lange broek en iets dikkere longsleeve aangetrokken. Fout, bleek achteraf Confused smiley.
Het eerste deel ging goed, maar na Ca. 25 minuten liep ik achteraf en vol in de zon. Was heerlijk, maar na een uurtje kon ik de hartslag niet meer onder de 133 krijgen. Na verloop van tijd dit maar geaccepteerd en de langzame stukken 8/u gaan lopen met ietwat verhoogde hartslag. Normaal kan ik ongeveer 8,5/u lopen met hartslag 130.

Omdat het zo'n lange training was had ik me ook bedacht om onder het lopen eens een sportgel te proberen. Heb op 45min en 90min een gelletje genomen, met een beetje water uiteraard. Hoewel ik er geen last van had, snap ik wel het advies om dit niet voor het eerst tijdens een wedstrijd te doen. Vond het behoorlijk wennen.

Tot nu toe was 1h45m het langste wat ik had gelopen en vanaf dit punt gaf m'n lijf ook echt aan van "hey!, wat gaan we doen? Kappen nou!". Dus het laatste half uur was echt werken. Heb de bovenbenen en liezen behoorlijk gevoeld. En m'n hartslag, ach laat maar.

Maar goed ondanks dat het lopen niet ideaal ging vanwege m'n kleding keuze heb ik wel echt genoten. Diverse vlinders gezien en op enkele plekken stonden er waarschuwingsbordjes voor overstekende kikkers. Er was weer activiteit in en om de sloten en plassen. Kortom echt lente in Twente en daar heb ik 20,3 km van genoten.

3de Woolderesloop, 1ste keer 15 km

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 23 februari 2014 15:09

Vandaag was het dan zover, mijn eerste keer 15km n wedstrijdverband. Het was wederom lekker zonnig. Wat dat betreft al drie keer geluk gehad met de woolderesloop. Stond wel een straf windje.

Ben dit keer goed vooraan gaan staan bij de start en kon daardoor ook meteen de goede tred lopen. Ben voorzichtig vertrokken, heb geprobeerd 12/u te lopen. Dat lukte prima en voelde ook lekker, maar hartslag zat toch rond de 169.Eerste 6 km gingen in 29:17. Heb ook de fietstunneltjes goed doorstaan dit keer. De volgende 5 km gingen door het bos op "zachte" ondergrond. Dit keer ook het uitstekende keitje ontweken. Had voor mijn gevoel geen dipje, maar liep toch 4km Ca.11,8/h. Voelde me goed en besloot vanaf 10km het tempo te verhogen. Ongeveer 1,5 km op 13,1/h gelopen, maar toen ging het parcours rechtsaf en stond er een recht stuk van ruim 2km voor de boeg. Had ik dat straffe windje al genoemd? Vol tegen op dit stuk en ik liep met ca. 50m in beide richtingen tussen twee andere hardlopers in. Toch nog 12,5 gemiddeld er uit geperst op dit stuk. Laatste stuk was redelijk uit de wind. Kon het tempo op 13,3/h krijgen. Had m'n voorganger ingehaald op ca. 1,5km voor het eind en ik dacht die zie ik niet meer terug. Echter 500meter voor het eind kwam hij weer met snelle tred voorbij. Ik pufte er nog een "netjes" uit waarop hij reageerde met een duim omhoog. Deed nog een poging hem te volgen, maar dat ging niet.

Kwam uiteindelijk in 1:12:34 over de finish en voelde me bij lange na niet zo verrot als tijdens de laatste 10km. Ben dus zeer tevreden. Over drie weken doen we hetzelfde rondje nog eens.
Heb nog 8 weken tot de halve marathon van Enschede en krijg er steeds meer zin en vertrouwen in.

02-feb-2014 Woolderesloop 10km

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 2 februari 2014 15:57

Vandaag stond de tweede Woolderesloop op het programma. Doelstelling vooraf was om een vlakke race te lopen en me niet te laten opjagen mensen die voor me lopen. Ik had in het parcours gezien dat tussen kilometer 4 en 6 twee van die vervelende fietstunnels zaten en op ca. 7,5 km nog een kleine 150m klimmen om de snelweg over te steken. Wie ooit bedacht heeft dat die fietstunnels zo steil moeten…. Ik weet vanuit mijn trainingen dat ik daar nog wel moeite mee heb en wou daarom de eerste 4,5 km wat sneller starten.
Was goed op tijd bij de start, maar stond toch redelijk ver naar achter. De eerste 2 minuten gingen daardoor in slechts 10,5km/u. Zag vervolgens een gaatje om naar de zijkant te lopen en kon via regelmatig de berm te pakken mezelf naar voren werken en na 1,5km had ik de ruimte om mijn eigen race te gaan lopen. Het weer was mooi, wind hadden we in de rug en liep dan ook gelijk wel lekker. Door al dat gecross in de berm was de hartslag wel wat aan de hoger dan ik wou, maar goed.
Op 3,5km kwam een oud collega naast me lopen. Had gezien dat hij de vorige keer 47:46 had gelopen en ik zij tegen hem dat dat mijn richttijd voor vandaag was. Hij gaf aan dat vandaag niet te gaan redden, dus na nog even wat beleefdheden naar elkaar te hebben uitgewisseld ben ik doorgelopen.
De vervelende fietstunnels kwamen steeds dichterbij. Lange passen naar beneden en korte pasjes omhoog had iemand me ooit eens gezegd. Kwam er na het tweede tunneltje achter dat de algemene regel voor maximale hartslag, 220-leeftijd, niet op mij van toepassing is want ik zag 192 op m’n horloge staan. Is wel wat hoger als 181. Zat mooi op schema, want m’n 5km tijd was 23.29 en ik besloot de volgende km iets boven de 12 te gaan lopen om wat rust, voor zover mogelijk te pakken. Voelde toch even verzuring in de bovenbenen.
Na 5,5 km linksaf een onverhard stuk weg. Een mooi pad met twee loopbanen en een tussenstuk waar je niet op wil lopen. Dat liep wel even lekker die zachte ondergrond. Wel wind tegen hier, was niet al te hard, maar ben toch achter een hele grote meneer gaan lopen. Heb de mensen achter me nog een beetje laten lachen. Wou vast richting linkerkant gaan ivm de aankomende afslag, maar verzwikte bijna mijn enkel op een uitstekende kei op het middenstuk. Ging gelukkig goed, maar het moet er wel raar hebben uitgezien. Kort daarna kwam de laatste klim, die ging redelijk goed. Wou nog proberen iets te versnellen de laatste 2,5 km, maar 12,5 km/u was toch wel echt maximum.
Ik kwam volgens mijn looptijden app na 47:14 over de finish en was daarmee net geen twee minuten sneller dan mijn eerste 10km op 7 september vorig jaar in Dalfsen. Ik hoorde de speaker 47:43 omroepen dacht ik, dus ben benieuwd wat er straks op de site van mpm staat. Ben behoorlijk diep gegaan, maar wel zeer tevreden. Na 1,5 km mooi vlak, tussen 12,4 en 13,4 km/h gelopen. Weet niet of dit voor de ervaren lopers als vlak telt, maar na mijn laatste race met snelheden tussen de 12,0 en 15,0 voor mij een vlakke race.
Over 3 weken staat de 15km op het programma. In mijn trainingsschema voor de halve marathon staat de komende weken vooral in het teken van uitbouwen van de duur naar 2h15min en tempohardheid in hartslagzone 3. Ik hoop dan ook dat ik de over drie weken 12,5km/h gemiddeld kan lopen.

m'n eerste 5,1 km

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 12 januari 2014 17:32

Vanochtend stond de eerste van 4 Wooldereslopen op het programma, de 5,1km. Het weer was perfect. Temperatuur rond het vriespunt, geen wolkje aan de lucht en bijna geen wind.

Had niet echt een strategie bedacht. Ik wou m'n gemiddelde aan het eind op minimaal 12,5km/h hebben.
Ik krijg m'n snelheid per minuut door en wou dus ook rond de 12,5 blijven. Maar ja, de mensen die voor me liepen werden doelen en ik ben blijkbaar nog niet in staat dit los te laten. Heb dus uiteindelijk een zeer onregelmatige race gelopen met snelheden tussen de 12 en 15 km/h.
Eindtijd was 23:29 met een gemiddelde snelheid van 13,07km/h.
Ben redelijk tevreden, maar volgende keer bij de 10km, proberen mezelf in toom te houden en een constant tempo te lopen.

Op naar de eerste halve marathon (1 reactie)

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 6 januari 2014 22:25

De eerste drie trainingen van 2014 zitten er weer op. Ik loop nu sinds drie weken met een hartslagmeter. De eerste keer was een slechte ervaring, want als ik in de juiste zone wou lopen moest ik ca. 2km/h langzamer lopen dan ik normaal zou doen. Dat was even slikken. Dus ik weet nu waar m'n twee hamstringblessures vandaan zijn gekomen. Maar goed nu 3 weken verder merk ik het profijt ervan, de trainingen, maar ook het herstel gaat veel lekkerder. Hoofd en hart liggen nog een stukje uit elkaar, maar de afstand wordt steeds kleiner.

Voor 2014 heb ik de volgende doelstellingen:
1) 1000 km hardlopen
2) alle afstanden t/m 21,1km dit jaar twee keer lopen als wedstrijd/evenement
3) Nog betere balans tussen genieten en willen presteren
4) Lopen onder het vriespunt in de (verse) sneeuw. (Geinspireerd door Arranraja)
5) Tegelkoning in mijn tegel worden
6) In 20 verschillende tegels lopen

Aanstaande zondag de eerste van 4 Wooldereslopen in Hengelo. Ga deze, met tussenpozen van 3 weken, in de volgende afstanden lopen 5,1km -10km -15km - 15km. Dan 13 april 10km tijdens de Halve van Hengelo en op 27 april in Enschede mijn eerste halve marathon. Heb toch voor Enschede gekozen, omdat dat als evenement me meer bijzonder lijkt.

Mijn eerste (driekwart)jaar als hardloper

Gepost door Cristian Hermelink op zaterdag 21 december 2013 17:53

Ben 5jaar geleden gestopt met voetballen. Deed daarna 2 keer per week aan spinning. Afgelopen maart werd op het werk een running team gestart. Als voetballer had ik een verschrikkelijke hekel aan duurlopen. Uiteindelijk hebben enkele collega's mij toch overgehaald om mee te doen. Doel was om 7 september in Dalfsen aan een sponsor loop mee te doen.
Nu driekwart jaar later ben ik ze dankbaar. Ik heb de smaak goed te pakken. Ik loop zonder tegenzin in kou, regen of in het donker, enigszins tot mijn eigen verbazing. Mijn eerste 10km in Dalfsen ging in precies 49 minuten.
Vond het wel een lastig opstart. De eerste drie maand veel pezen en spieren gevoeld waarvan ik het bestaan niet wist. Ik ben zeer competatief ingesteld en vond het lastig om een langzame duurloop, ook langzaam te lopen. Hetgeen in twee hamstringblessures (zelfde plek) heeft geleid. Tja, ben ook geen twintiger (39jaar)meer. Maar ik vind het wel zo leuk dat ik me in 2014 bij een loopgroep ga aanmelden om naast het sociale aspect ook wat begeleiding en coaching te krijgen en zo hopelijk blessurevrij 2014 door te komen. Eerste doelstelling is in april een halve marathon te lopen onder de 1h50m. Ben een echte Hengeloër, en mijn geweten is er nog niet uit of mijn eerste halve marathon de halve van Hengelo moet zijn of die in Enschede.
Iemand suggesties?

Allemaal een gezond en sportief 2014 toegewenst.

Bekijk de blog van Cristian Hermelink

Één of meerdere (trainings)tijden zijn ivm de privacyinstellingen van deze gebruiker niet zichtbaar.

Tijden voor hardloopwedstrijden

DatumParcoursTijdAfstandSnelheid
18-11-2018Bommelasloop (halve marathon)01:31:3221.097 m13,83 km/u
14-10-2018Marathon Eindhoven (marathon)04:00:0142.195 m10,55 km/u
26-05-2018Stuwwaltrail Oosterbeek 20 km02:11:3620.131 m9,18 km/u
02-04-2018Halve van Hengelo (halve marathon)01:31:3321.097 m13,83 km/u
10-03-2018Salland Trail 201302:15:4525.000 m11,05 km/u
04-03-2018Achtkastelenloop (30 km)02:19:2930.000 m12,90 km/u
04-02-2018Midwinter Marathon (25 km)01:53:4625.000 m13,18 km/u
17-12-2017Winter Step One loop (halve marathon)01:32:4221.097 m13,66 km/u
08-10-2017De Huttenkloasloop Oldenzaal01:34:4521.097 m13,36 km/u
24-09-2017Almelo Allee01:38:5121.097 m12,81 km/u
09-06-2017FBK City Run00:42:2310.000 m14,16 km/u
01-06-2017Uilenstede VU Polderloop00:20:355.000 m14,57 km/u
23-04-2017Enschede Marathon 03:56:3842.195 m10,70 km/u
02-04-2017Halve van Hengelo (halve marathon)01:37:0221.097 m13,05 km/u
05-03-2017Achtkastelenloop (30 km)02:19:2930.000 m12,90 km/u
14-01-2017Lageveldcross00:52:0010.000 m11,54 km/u
08-01-2017Woolderesloop (10 km)00:40:4810.000 m14,71 km/u
18-12-2016WinterStepOneLoop01:30:3521.097 m13,97 km/u
29-10-2016Diepe Hel Holterbergloop 2016 (Nijverdal 20km)01:30:4420.000 m13,23 km/u
01-10-20161e Sportvoedingwebshop-Lageveldloop00:57:4310.000 m10,40 km/u
09-06-2016Uilenstede VU Polderloop00:42:5110.000 m14,00 km/u
29-05-2016Drenthe Marathon (marathon)02:47:2030.032 m10,77 km/u
17-04-2016Enschede Marathon (halve marathon)01:33:4721.097 m13,50 km/u
03-04-2016Halve van Hengelo (10 km.)00:43:1210.000 m13,89 km/u
07-02-2016Midwinter Marathon (25 km)01:56:1025.000 m12,91 km/u
20-12-2015Winter Step One loop (halve marathon)01:34:1621.097 m13,43 km/u
29-11-2015Rondje Bussloo01:06:3415.000 m13,52 km/u
31-10-2015Diepe hel holterbergloop Holten01:35:0020.000 m12,63 km/u
04-10-2015De Huttenkloasloop Oldenzaal01:39:5021.097 m12,68 km/u
19-04-2015Enschede Marathon (halve marathon)01:45:3021.097 m12,00 km/u
06-04-2015Halve Marathon Hengelo01:37:3721.097 m12,97 km/u
15-03-2015Woolderesloop (15 km)01:05:2515.000 m13,76 km/u
22-02-2015Woolderesloop (15 km)01:06:5815.000 m13,44 km/u
11-01-2015woolderesloop 5.1 km00:21:395.100 m14,13 km/u
21-12-2014Winter Step One loop (halve marathon)01:37:3821.097 m12,97 km/u
25-10-2014Diepe Hel Holterbergloop (10 EM)01:14:0516.093 m13,03 km/u
05-10-2014Huttenkloasloop (10km)00:44:4110.000 m13,43 km/u
10-08-2014Boeskoolloop (5km.)00:21:405.000 m13,85 km/u
27-04-2014Enschede Marathon (halve marathon)01:40:2221.097 m12,61 km/u
13-04-2014Halve van Hengelo (10 km.)00:45:1410.000 m13,26 km/u
16-03-2014Woolderesloop 15 km01:09:5515.000 m12,87 km/u
23-02-2014Woolderesloop 15 km01:12:3415.000 m12,40 km/u
02-02-2014Woolderesloop 10 km00:47:1410.000 m12,70 km/u
12-01-2014woolderesloop 5.1 km00:23:295.100 m13,03 km/u
07-09-2013Furness Car Halve Marathon Dalfsen (10 km)00:49:0010.000 m12,24 km/u

Hardloop foto's van Cristian Hermelink

WIN_20160110_11_47_10_Pro.jpg WIN_20160110_11_46_55_Pro.jpg 4405395.png 10EM-658x1024.jpg Knipsel.PNG Knipsel.PNG Parcours huttenkloasloop.PNG parcours diepe hel.PNG

Successen van Cristian Hermelink

Facebooker
Vivaldi
Mijlpaal 100 km
Mijlpaal 1.000 km
App fan
App master
App addict
3x per week
2 weken op rij
3 weken op rij
4 weken op rij
3 maanden op rij
6 maanden op rij
9 maanden op rij
12 maanden op rij


Looptijden.nl op Facebook