Profiel van Jan Bakker

Overzicht van alle hardloopprestaties van Jan Bakker. Op deze profiel pagina worden alleen wedstrijdtijden getoond, trainingstijden zijn enkel voor de gebruiker zelf zichtbaar.

Laatste behaalde successen

Hardloopkoning

Hardloop statistieken

AfstandAantalBeste tijdDatum PRGemiddelde tijd
4.200m100:23:0410-10-201000:23:04
4.800m100:27:3201-07-201800:27:32
5.000m1800:24:4922-05-201300:28:00
5.400m100:32:4529-06-201600:32:45
5.500m100:34:0524-06-201500:34:05
6.600m100:45:1918-11-201800:45:19
6.700m100:38:4014-10-201200:38:40
7.000m1300:37:1916-06-201300:40:21
7.680m100:42:1127-11-201600:42:11
7.700m100:44:2610-09-201600:44:26
8.000m400:45:2121-10-201200:46:46
8.200m200:52:3409-09-201000:52:46
9.300m200:51:4926-01-201400:54:24
10.000m3600:52:2116-03-201400:57:55
10.400m101:07:5024-11-201301:07:50
10.500m201:02:2903-12-201701:03:31
10.700m101:03:4406-10-201301:03:44
12.000m401:08:0624-03-201301:09:56
14.300m101:26:0025-04-201701:26:00
15.000m1301:19:3206-04-201401:28:56
16.100m601:27:4403-03-201301:33:35
21.097m502:03:0002-02-201402:11:34

Uitgebreide statistieken zijn alleen beschikbaar voor ingelogde gebruikers

Log eerst in op Looptijden.nl voordat je de uitgebreide statistieken kunt bekijken.

Indien je nog niet aangemeld bent op Looptijden.nl kun je je heel eenvoudig gratis aanmelden.


Blog posts

2019-03-31: Zandvoort circuitrun (5km) (3 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 31 maart 2019 18:29

Vijf keer eerder was het voor mij rennen geblazen op het Zandvoortse circuit. In 2011 mijn eerste run aldaar over een afstand van 5km; in 2012, 2013, 2014 en 2018 de 12km en zodoende niet alleen op het asfalt waar doorgaans slechts snelle bolides met veel herrie elkaar de loef afsteken, maar tevens rennen over het strand en door het dorp.
In 2019 wordt het circuitrun nummer zes en terug waar het begon met dus slechts asfalt onder mijn voeten. Net als voorgaande jaren ook nu in het weekend dat de klok een uurtje vooruit moet en de nacht zodoende een uur korter is. Gelukkig is dat gedoe met zomer- en wintertijd vanaf 2021 verleden tijd.

En tsja, het stond voor mij al een paar weken vast dat dit (voorlopig) mijn laatste hardloopwedstrijd zou gaan worden. De lol is eraf, de motivatie weg en het is gewoonweg niet meer op te brengen om iedere keer na een terugval vanwege blessures of de prioriteit van andere zaken de draad weer op te pakken en van voren af aan te moeten gaan beginnen. Mijn hardlopen in 2019 beperkte zich vanwege rugklachten tot maar een paar trainingsrondjes van 5km en wat korte intervaltrainingen. Lastig hoor, om deze afstand te lopen in een tijd die boven het half uur ligt en mij in de regel meer vermoeidheid oplevert dan een 15km, 10EM of zelfs een halve marathon van pakweg vier, vijf, zes jaar geleden. Eigenlijk is het vijf jaar geleden, een paar maanden na mijn 50e verjaardag, alleen maar bergafwaarts gegaan, met af en toe een speldenprikje als opleving.
Na een trainingsloopje op eerste Kerstdag 2018 protesteerde mijn rug dermate heftig, dat er van hardlopen eventjes geen sprake kon zijn. Een herkenbaar euvel van een aantal jaren terug. Iets te lang aan een stuk hardlopen op “vibram five fingers” was daar toen de oorzaak van, oftewel hardlopen met zeer weinig demping waar je lijf natuurlijk wel aan moet wennen. Direct na de Kerst nieuwe "gewone" hardloopschoenen gekocht, maar pas in februari 2019 weer begonnen met het trainen in de tussengroep van de Tata Steel runners.
De Beeckestijn cross in januari kwam even te vroeg, Groet uit Schoorl stond niet op mijn lijstje en de twee Twiskemolenlopen van februari en maart daar stond mijn hoofd niet naar. Landsmeer ligt als niet-auto rijder vanuit IJmuiden net even te ver uit de route voor het lopen van een 5km. Om daar dan eerst pakweg 35km voor te gaan fietsen! Goh, een paar jaar geleden was dit helemaal geen issue. Gewoon fietsen naar Het Twiske, 10EM hardlopen en daarna dezelfde tocht terug. Kou of geen kou, wind of geen wind. Waar ging het mis?
Met deze circuitrun stond er al wel een afspraak in mijn agenda, hetzij op de 12km. Gelukkig kon deze worden omgezet naar de 5km. Er was een ruime animo binnen de Tata Steel runners voor die 12km (cup)afstand en wat minder voor de 5km, het omboeken derhalve geen probleem.

Het fietstochtje vanuit IJmuiden naar Zandvoort kent geen geheimen. Het duinentraject IJmuiden-Zandvoort is de afgelopen drie jaar regelmatig bezocht door mij en mijn fiets(en). Soms ging de rit een stukje verder. Hoek van Holland is tot nu toe mijn record en dat was 85km. Eventjes een bakkie doen daar en dan weer terug….
Vandaag dus weer gewoon een km of 16 de benen lostrappen met als eindstation een druk bevolkt circuit. Dat was de voorgaande jaren niet veel anders. Die circuitrun is een “grote” run geworden en tevens uitgebreid met een afzonderlijk wandelprogramma met wandelingen over verschillende afstanden een dag eerder. Deze wandeldag zal ongetwijfeld volgend jaar in mijn agenda komen te staan. Ook aan wielrenners is gedacht, die mochten ’s ochtends vroeg aan de bak. Voordat de runners hun opwachting maakten

Het was fijn om met de wind in de rug naar Zandvoort te rijden. Wel weer even wennen om nog enigszins op tempo te geraken, maar boven de 23km/uur was okay. Rond 09:45 uur stond mijn fiets in de stalling bij het circuit en kon het speelveld van vandaag even wandelend en met camera in de aanslag worden bekeken. Er waren nog aardig wat wielrenners die aan hun rondje gingen beginnen, qua runners was het nog rustig. Zeker op het dek tegenover de tribune, want daar stond nog helemaal niemand. Niet gek hoor, want de start van de 5km was pas om 11:15 uur, voorafgegaan door een kinderloop en een loop voor kinderen met een handicap.
Het was nieuw om te verzamelen op Paddock2, een mooie VIP ruimte voor bedrijven annex sponsoren in de Tarzanbocht. Vorig jaar was dat er volgens mij nog niet. In ieder geval niet op die plek. Het was en werd er niet druk, wellicht was er qua bedrijven niet zoveel animo voor de 5km afstand. Ook bij de teamfotograaf, waar we met zes, in plaats van tien, Tata runners aanschoven hoefden we niet eens te wachten op onze beurt. We mochten hierna naar startvak geel, net na de wedstrijdlopers. Vak geel was ook niet zo druk bevolkt.
Stipt 11:15 uur werden we weggeschoten. Op weg naar 5km. Vijf, voor mij, lange kilometers. Tsja, uiteindelijk waren mijn trainingen dus maar minimaal geweest en moest alles op karakter. Die ruim drie kwartier fietsen hiervoor was al een aanslag, nu dus tijd voor de tweede. De eerste km ging nog wel ruim onder de 6 minuten, maar daarna ging er een tandje af. Na drie km was het voor mij meer een actieve rust dan daadwerkelijk rennen, maar wandelen was gelukkig niet nodig. Uitlopen maar, om na 32:14 finishen. Dat gaf niet alleen mijn GPS aan, maar bleek eveneens mijn uiteindelijke netto tijd in de uitslag te zijn. Wel jammer dat ze bij zo’n grote run niet gewoon precies 5km kunnen uitmeten. 5,24km gaf mijn Garmin aan. Op de 12- en 21,1km valt er qua afwijking wat voor te zeggen, rekening houdende met eventueel eb en/of vloed, maar die 5km gaat niet van het circuit af, op een klein lusje aan het einde na. Kwestie van die finishmatten 200 meter naar voren halen. Meer niet. Zo moeilijk hoeft dat toch niet te zijn?
Na het finishen van de 5km runners was het in de VIP ruimte wat drukker met vele runners die nog aan hun 12km moesten gaan beginnen. Voor mij lag echter nog zo’n 15km in het vizier. Fietsend naar IJmuiden met de wind in mijn gezicht. Goh, de 20km/uur werd nu niet eens gehaald, maar daar gaat de komende weken aan gewerkt worden. Potverdikkeme!

Zo, mijn hardloopperikelen worden middels deze BLOG (voorlopig) afgesloten. Een periode van al met al 10 jaar. 10 jaar met pieken en dalen. 120 Trimlopen of estafettes variërend in afstand van 4,2km tot 21,1 km konden worden afgevinkt en bijna 100 verhaaltjes zagen het levenslicht. De meesten gepubliceerd op looptijden.nl, de laatste BLOG’s slechts op facebook in de besloten Tata Steel runners groep.
Leuk om hier te vermelden: Drie van die hardloopverhaaltjes komen terecht in twee boekwerkjes die dit jaar van mijn hand gaan verschijnen en waarin aan de hand van 100 singletjes (uit mijn eigen verzameling van ca. 2.000 stuks) zaken passeren uit mijn jeugd, scholen, het uitgaan van vroeger, het IJmuider strand, niet vergeten TV programma’s, reizen en wat al niet meer. Er is echter ook ruimte voor recentelijke gebeurtenissen. Die muziek loopt daar als een rode draad doorheen.
Het schrijven beperkt zich niet tot slechts het hardlopen. De stukken over de Pierloop 2013 en Velsertunnelrun 2016 zijn inmiddels van looptijden.nl af; het nooit gepubliceerde uitgebreide verhaal over mijn eerste halve marathon, Amsterdam 2013, wordt nu eindelijk gepubliceerd.
Deel 1 verschijnt in April en deel2 ergens rond November. Beide boeken zijn inmiddels af ook, al is deel2 nog onderhevig aan correcties cq. aanvullingen. Een derde deel ligt eveneens in de planning ergens medio 2020. Het schrijven gaat mij nu even wat makkelijker af dan het rennen en het eist, eerlijk is eerlijk, veel aandacht op. Het is bijzonder leuk om je eigen boek uit te geven. Wellicht kan mijn neefje van 16 deze volgend jaar op zijn boekenlijst zetten en er daarna over doorgezaagd worden op school. Hoe gaaf is dat, als je dat doorzagen niet letterlijk neemt, natuurlijk!
Op de een of andere manier heeft dat schrijven een dwangmatige werking dat vaak voordelig uitpakte met trimlopen in het verschiet, want “geen zin hebben” was nooit een optie, er moest gewoon gestart worden. Het verhaaltje zat al in mijn hoofd, maar de afloop werd pas bekend na het uiteindelijke finishen. De nieuwsgierigheid won altijd. In de regel vloeiden dan thuisgekomen na het rennen de woorden zo op het papier en kon er direct gepubliceerd worden. Het zal op de een of andere manier altijd wel wat onrustig blijven in mijn hoofd. Qua zwemmen is er niet veel meer te melden dan het in een uur tijd 40 x heen en weer zwemmen in een overdekt 25 meter bad; mijn fietstochtjes zijn in de regel ook aan herhaling onderhevig al variëren deze, naar gelang mijn tijd, wel in het aantal kilometers.

Anyway, een nieuwe 100 dagen stappen challenge die op 22 mei 2019 gaat starten staat inmiddels in mijn agenda genoteerd. Iets om naar uit te kijken. Dat wordt in ieder geval weer lekker veel fietsen, een aantal flinke wandeldagen en twee tot drie keer per week een uurtje zwemmen. Goed om in beweging te blijven en de spieren soepel te houden. Dat is wel nodig, want die buik gaat weer iets teveel naar voren hangen boven die feestwinkel. Tijdens de challenge van vorig jaar hadden we een prachtige zomer. Een zomer die mij dagelijks vele stappen opleverde, een gezonde kleur op mijn gezicht en bovendien vele uren in de buitenlucht.
De Kennedymars (80km) van Sittard in April 2020 staat ook al genoteerd in mijn agenda. De wandelschoenen blijven in gebruik, mijn hardloopschoenen blijven voorlopig even in het schoenenkastje staan. Het is wel effe goed zo!

Note voor de oplettende lezers: Het was een regelrechte uitdaging het woordje “ik” een keertje in een BLOG te vermijden. Probeer het maar eens als je een verslag of iets dergelijks schrijft. Een regelrechte overwinning, want het begon met het slechts reduceren van de hoeveelheid in het gebruik van het specifieke woordje. In eerste instantie stond dat persoonlijke voornaamwoord er 31x(!) in, toen nog verspreid over een totaal van zo’n 700 woorden. In de regel wordt een verhaaltje daarna toch minimaal twee keer zo lang, mezelf kennende.

Jan B. 31-maart-2019

2018-02-11: Groet Uit Schoorl (21,1km) – Schoorl ( en dus ook Groet) (6 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 11 februari 2018 17:29

Zo, een hardloopwedstrijd op de zondag voorafgegaan door een zaterdagavond concert in de Amsterdamse Melkweg. Meestal doen dat soort weekendjes het wel bij mij. Gisteravond voerde, nee reclameerde, Arno Hintjens (ex-Tjens Couter (jaren 70) en ex-T.C. Matic (de vroege jaren 80)) het woord onder begeleiding van drie rekruten op gitaar, bas en drums en worstelde zich met verve door een afwisselend repertoire van de twee eerder genoemde “Belgische” groepen. Vooral de uitvoeringen van de voor mij T.C. Matic klassiekers deed mijn hart sneller kloppen. Een goede en solide basis dus voor mijn vijfde halve marathon en bovendien mijn eerste hardloopwedstrijd van dit jaar een dag later.

Ja, de eerste wedstrijd pas. Ik was weer eens van mijn fiets geflikkerd net voor Oud en Nieuw en gekneusde ribben nodigden niet echt uit tot sportieve prestaties. Maar zoals een bekende Oostenrijkse Amerikaan altijd zegt: “I’ll be back”. En zo is ‘t!

Aanvankelijk stond ik aangemeld op de 10km. Deze afstand stond op de Tata Steel runners agenda, maar Arthur wilde graag de halve marathon doen en ik wilde maar al te graag meerijden, dus meldden we ons individueel aan op die afstand. Nu konden we mooi in de ochtend lopen, met een starttijd van 11:00 uur, in plaats van 14:30 uur voor de 10km. Tegen de tijd dat je dan weer thuis bent…. De jongste dochter van Arthur’s vriendin, Sterre, ging ook mee zij ging op voor haar eerste halve marathon. Spannend hoor, als 18 jarige. In Heemskerk pikten we Rinus ook nog even op. Rinus zou wel ’s middags de 10km lopen met Tata Steel, maar omdat hij mee kon rijden, pakte hij eerst nog “even” de halve marathon mee. Hij was er toch…

Het was koud vanochtend toen ik rond 09:00 uur buiten op Arthur en Sterre aan het wachten was. Ik was blij dat ik wat extra shirts in mijn rugzak had. Zeker net voor de start was het waterkoud en er stond bovendien veel wind. Twee shirts, waarvan een dikke, muts en handschoenen, dus. In ons “blauwe” startvak kwamen ook de IJmuidense Noëlla tegen en met zijn vijven passeerden we de startlijn om iets van 11:15 uur.

Noella en Rinus hadden hun eigen race gepland, maar Arthur, Sterre en ik besloten in een rustig tempo toch vooral met en bij elkaar te blijven lopen. Dat ging lange tijd goed. Arthur bleef wel als koploper lopen, maar vond dat niet zo erg. Een keertje, vroeg ik hem de rem er even op te zetten, in het begin van de race, want kilometers onder de zes minuten zou ons toch eens kunnen opbreken naarmate de loop vorderde. De laatste halve marathon die Arthur en ik samen liepen was te Spaarnwoude in maart 2017 en toen kwamen we op 02:13 binnen. Daar gingen we ook nu een beetje van uit, zeker gezien onze nog jonge metgezel. De eerste paar kilometers, nog door “bewoond” gebied liepen we nog tegen de 10km/uur, maar ik gaf aan dat ik 9,5km/uur ook niet zo heel erg vond. Zodoende gingen we een tandje terug, maar de 9,7km/uur bleef toch stiekem de gehele wedstrijd rechts bovenin op mijn Garmin staan.

Er stond veel wind, maar we hadden er niet zoveel last van. In de duinen langs de kust, veelal van opzij en in de rug en bovendien aardig wat zon. Hier was wel het punt waarvan ik dacht dat ik de aansluiting met Sterre en Arthur zou verliezen. Arthur liep pakweg 20 meter voor ons en Sterre en ik werden ingehaald door een vrij grote groep runners die daarna gelijk in een voor ons ongunstig tempo net voor ons bleven lopen. Niet zo fijn. Sterre had haar plan al klaar en versnelde om bij Arthur te geraken. Ik volgde en zo liepen we weer kort met zijn drietjes. Echter wederom liep Arthur een stukje voor ons uit en bij ons weg en ik had tot pakweg 19km Sterre achter mij en soms naast mij. Bij de laatste waterpost, op pakweg die 19km, Arthur was toen al uit het zicht, bleek dat er bij haar nog wel een versnelling in zat en ik moedigde haar dan ook van harte aan ervoor te gaan. En daar ging ze! Het was voor mij op dit moment in de race geen optie er achteraan te gaan, zeker gezien het feit dat ik dit jaar nog maar weinig hardloopkilometers in de benen heb. Kramp ligt dan, zeker na 20km, op de loer en dat is wel het laatste wat ik wil. Maar gelukkig kwam het niet zover, en was ik blij met het in zicht komen van de finishboog. De laatste 150 meter ging een versnelling nog wel en ging die 9,7km/uur nog net naar de 9,8km/uur.
Mijn vijfde keer Groet uit Schoorl, een Garmin tijd van 02:10 over 21,23km, die uiteindelijk als 02:10:31 de boeken ingaat. Tevreden hoor? Uiteindelijk toch tot nu toe mijn tweede tijd op de befaamde 21,1km. Op naar het Twiske op zondag 4 maart. Iets kortere afstand, maar wel wederom met Arthur (en met wellicht een paar looptijden.nl bloggers)

Oh lalala oh lalala oh lalala, c’est magnifique!!!

Jan B. 11-Februari-2018

Note: Ik ga op zoek naar een andere BLOG site. Het kostte me meer tijd om dit schrijven hier te uploaden, dan het daadwerkelijke schrijven ervan. De fotoos laat ik ook maar achterwege, want om 06:00 uur gaat morgenochtend de wekker weer.
Iemand suggesties?

2017-12-03: AVC Strand en duinloop (10,5km) – Castricum (5 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 3 december 2017 15:07

Voor de tweede keer stond ik aan de start van deze fijne en relatief gezien, kleinschalige loop. Niet echt een cross, al doen de doorgaans afwijkende afstanden daar wel aan denken.
Ik twijfelde wel of ik hier zou gaan lopen, want dichter bij huis was de Sinterklaasloop bij AV Suomi. Daar was dus een reguliere 10km (of 5km) te lopen. Hier in Castricum, bij de plaatselijke AVC aan de Zeeweg deze maand dus een 10,5km of een 15km. Voor onze Tata Steel runners cup hadden we deze wedstrijd als december wedstrijd gekozen en de 10,5km als meetellende afstand. AVC organiseert overigens 4 x per winterseizoen deze strand en duinloop. Er wordt voor verschillende afstanden gekozen.

Het was een beetje kwakkelweer toen ik vanmorgen rond 08:45 op mijn fiets stapte, maar de regen leek niet echt door te gaan zetten. Toen ik bij AVC arriveerde had ik er na een ruim uur 23km op zitten. Het regende wel toen ik er was. Ruim op tijd, want de zowel de 10,5km als de 15km startte om 10:45 uur. Ik had deze run nog nooit met de Tata Steel runners gedaan en volgens mij hebben we deze ook nooit onder de vlag van Tata Steel gelopen. Zeker niet vanaf 2010. Ook voorafgaand aan deze wedstrijd zag ik weer een aantal nieuwe hardlopende collega’s. Helemaal goed.
Met nog zo’n kwartiertje te gaan werd er door Karen voor het clubhuis nog een teamfoto gemaakt. Niet al onze runners waren beschikbaar, maar de meeste wel. Toen ik mijn camera ging opbergen in mijn tas binnen, kwam nog doodleuk “grote” Hans binnenlopen in zijn gewone kledij. Die moest zich dus nog wel even haasten.

Precies om 10:45 uur werden een paar honderd runners weggeschoten vanaf de tartanbaan van AVC Castricum. Ik vond het tempo aan de forse kant, zo net na de start. Driekwart ronde tartanbaan en daarna het bos in. De bospaden waren goed te belopen. Uiteraard wel goed uitkijken op plekken met veel bladeren en modder, maar ik ontwaarde geen glijpartijen en met een eerste twee km op 5:36 en 5:34 was dat voor mij meer dan okay. Voordat we het strand op gingen ook nog een stuk verhard fietspad en zo kon dat tempo mooi worden gehandhaafd.
Ook het strand lag er qua hardlopen prima bij. Goed hard en bovendien wind mee. Ik geloof dat het niet meer dan een km strand is op de 10,5km, maar het had slechter gekund. De 15km pakt een langer stuk strand.
Na die km dus een strandafgang. Tsja, ik en strand op- en afgangen. Vrienden zullen we nooit worden. Omhoog een stukje gewandeld door het mulle zand en als denkt dat je dan boven bent, dan krijg je nog een tweede verhoging. Heel fijn is dat. Ik verloor hier ruim een minuut, maar na de afdaling door het eveneens mulle zand kreeg je wel meteen een stuk verharde weg. Gelukkig kon ik me herpakken en km vijf weer in 5:35 volbrengen. Ik kon dat stuk na het strand in eerste instantie in het spoor blijven lopen van een wat oudere man in een oranje shirt. Voor ons in het zicht liep een dame in een lichtpaars shirt en die hielden we zo mooi in het vizier. Op een gegeven moment dacht ik laat ik maar wat kopwerk doen voor die man en voor ik het wist liep ik vlakbij die dame. De man kon niet aanklampen en zo had ik vanaf km 7 een nieuw loopmaatje, die overigens mooi haar km’s onder de zes liep. Ik kon goed mee en we konden zelfs nog een gesprek voeren.
De eerste en snelle 15km lopers kwamen ook langszij en gestaag liepen we door naar de finish. De dame in het lichtpaarse shirt was geen onbekende in dit gebied. Zo’n beetje iedere vrijwilliger in het parcours werd gedag gezegd “bij naam”. Zij trainde vandaag voor de Egmond halve van volgende maand, is lid van AVC en traint daar dus ook.
Van verhard fietspad naar de bekende bospaden en zo hadden we de baan bij AVC weer in het zicht. We werden net voor de baan nog gepasseerd door de eerste dame op de 15km. Nog een half rondje en gezamenlijk kwamen we door de finish, waar net ervoor Karen ons nog extra aanmoedigde. Ik vond het wat ongepast om er de laatste 200 meter nog een eindsprint uit te gooien, maar dat had zeker geen probleem geweest. Het had dus vandaag een langere afstand kunnen wezen.
Ik bedankte de vrouw nog hartelijk voor het tempo waarin zij liep en ik klokte zelf 01:02. De seconden moet ik schuldig blijven, maar dat komt dan later wel. Dit was een mooie run in een mooi tempo van 10km/uur. Een snellere tijd dan mijn eerste AVC loop in januari 2014. Toen liep ik over dezelfde afstand (en parcours) 01:04:34.
Tevreden naar huis op de fiets. Geen regen op de terugweg!

Jan B. 03-December-2017

2017-10-18: Stamppotrun, Castricum aan Zee (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op vrijdag 20 oktober 2017 10:33

Zogenaamde Fun runs. Ik heb er in mijn bescheiden hardloop carrière aan een aantal meegedaan. Deze stamppotrun valt hier ook onder.
Een fun run is niet zozeer een hardloop”wedstrijd”, maar een trimloop, “wild” georganiseerd, waar de nadruk niet legt op een snelle tijd, maar het meer gaat om het gezamenlijke lopen. Laat ik het woordje “gezellig” maar niet al te vaak gebruiken, er vallen uiteraard wel de nodige zweetdruppeltjes onderweg. De snelle runners pikken de minder snelle runners zo nu en dan op onderweg.
Het leuke van deze stamppotrun is dat dit zeker geen eenmalige run is. Op 27 februari 2014 organiseerde Rinus Running voor de eerste keer dit loopfestijn over het strand en door de duinen tussen Castricum en Egmond. Met een aantal IJmuidense hardloopvrienden was ik deelnemer aan deze run en maakte hier kennis met een aantal runners waar ik later incidenteel dan wel vaker mee zou lopen. Er was één afstand te lopen en deze werd 11,5km. Gedeeltelijk in het donker, harde wind en regen.
Op 18 maart 2015 deed ik mijn tweede stamppotrun op dezelfde locatie, alleen kon er toen worden gekozen uit twee afstanden. Er ging één groep weg voor een lange lus van pakweg 10km en één groep deed 7,5km. In deze groep zat ikzelf.
Beide keren was het na de run met zijn allen stamppot eten bij strandpaviljoen Deining. Die stamppot kostte die keren slechts 1€. Dat was volgens mij een woensdagavond actie. Het zat daar dan ook stampvol.

Afgelopen woensdag fietste ik direct uit mijn werk door de Heemskerkse duinen naar Castricum aan Zee om daar deel te nemen aan mijn derde stamppotrun. Ditmaal had Rinus er speciaal eentje georganiseerd voor de Tata Steel runners. Niet zo gek, want hij is uiteindelijk voorzitter van die club. De woensdagavond is vaste trainingsavond van de Tata Steel runners en zo’n 35 runners hadden wel zin in een alternatieve training met een warme hap en drankje na. Erg leuk, zo’n goede opkomst. Erg leuk ook om met zo’n run nagenoeg allemaal dezelfde shirts aan de start te zien. Toch ook weer een aantal runners die ik nog niet kende, maar kennelijk de afstand vriendelijk genoeg vonden. Ca. 5km. Ja, zeker een kleine 5 zeer pittige kilometers!

De start was rond 18:00 uur bovenaan bij de strandopgang Castricum aan Zee. Karen “schoot” ons weg en Rinus zelf liep meteen via de duinen door naar het punt waar de runners het strand af gingen. Die runners liepen dus eerst over de betonplaten naar het strand, dan door een stuk zacht zand richting de waterlijn, daar waar het lopen het gemakkelijkst was. Voor zover je van gemakkelijk kon spreken, want het vochtige zand was niet keihard. Veel runners in korte broek en korte mouw, want het weer was, zeker voor de tijd van het jaar, prima.
Mijn Garmin piepte op km1 een tijd van 5:07. Ik had ook al het gevoel dat ik wat snel wegging, maar over vijf kilometer is die gok wel te maken. Pakweg 500 meter verder lag de eerste strandafgang op ons te wachten. Tsja, en die zijn hier wat hoger dan die in IJmuiden. Zeker niet misselijk en ik besloot dan ook bergop maar te gaan wandelen. Er waren er meer die dat deden. Ik werd hier echter wel ingehaald door een drietal collega’s.
Rinus stond na die strandafgang klaar met zijn camera en wij vervolgden onze weg door de duinen over een single track richting de volgende strandafgang. Gelukkig kon ik hier weer enigszins herstellen en kwam weer wat in mijn ritme. Van korte duur overigens, want op nog geen 1,5km doemde wederom zo’n strandafgang op, iets hoger nog dan de vorige. Wandelend naar boven maar weer. Kilometertijden van boven de 7 minuten. Hetzij zo. Wel een mooi gezicht om bovenop gekomen een sliert runners achter mij te zien ploeteren omhoog en een andere sliert gestaag hun weg volgend over het zand richting Deining. Snel naar beneden maar. Er achteraan!
Het strand was een welkome verademing nu. Zo vlak als een spiegel en ik kon de laatste kleine twee kilometers in een voor mij lekker tempo doorlopen. Slechts één collega haalde mij in op dit stuk en met de finish (en wederom Karen) in zicht kon ik er zelfs nog een versnelling uit persen. Geheel tot vreugde van de runners die reeds gefinisht waren. Achteraf ook fijn voor mij, want er zaten er toch een aantal mij vlak op de hielen. Lekker zo.
Mijn Garmin gaf 4,79km aan en een tijd van net onder het half uur. Prima.

Ik was dus zeker niet de laatste en er werd gewacht bij de finish op het strand totdat alle runners binnen waren. Een aantal "snelle" runners liep nog terug het parcours in om de laatste runner bij te staan en aan te moedigen.
We hadden een mooie ruimte voor onze ploeg voor de nazit en de stamppotten. Er was een keuze uit zuurkool, boerenkool of hutspot met of rookworst of een bal gehakt. Inflatie (+150%) heeft echter wel haar intrede gedaan hier, zeker ten opzichte van februari 2014. 2,50€ dit keer voor zo’n daghap. Ha, ook nu zat Deining echter nokkievol, hoor?!

Top avond. Nog een uurtje fietsen naar huis, douchen, klaar.

Note: De volgende fun run staat ook al in mijn agenda. De eenmalige IJmuidense Havenrun op zondagmiddag 22 oktober. Ook om en nabij de 5 km. Ik loop hier echter zelf niet, maar sta als verkeersbegeleider in het parcours. Ook leuk. Mijn hardloopkilometertjes pak ik in de ochtend wel. Zo'n 20km, schat ik in.

Foto's zijn gemaakt door Rinus

Jan B., 20-Oktober-2017

2017-10-08: Rondom Haarlem (estafette fietsen en hardlopen) (4 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 8 oktober 2017 17:42

Rondom Haarlem. Als er een parcours is in Zuid-Kennemerland dat ik de afgelopen goed ben gaan kennen dan is het wel deze ca. 50km lange fietsronde om onze Provinciale hoofdstad heen. In 2010 en 2011 deed ik al eens mee aan de estafette variant, toen Tata Steel nog met twee (goede) teams meedeed. Onze voormalige Tata Steel runners voorzitter was een van de vier organisatoren, samen met o.a. mensen van Runnersworld.
Een mooie en afwisselende ronde langs diverse watertjes, door bossen, polders, duinen en dorpskernen. Wandelend deed ik deze route een keertje of vijf dit jaar en ook fietste ik deze een aantal keren (en plakte er doorgaans ook nog wat km’s aan vast).
Het mooie van deze tocht is dat deze middels bekende en unieke bordjes is bewegwijzerd.

Na 2011 werd het qua collega’s wat lastiger om in ieder geval één team bij elkaar te krijgen en zo kwam de klad er een beetje in. Dit jaar had ik niet de ambitie weer wat visjes uit te werpen onder mijn hardlopende collega’s, een facebookberichtje onder mijn vrienden met een opmerking dat ik graag weer een keertje mee wilde doen aan deze hardloop- annex fietsestafette en dat ik dus op zoek was naar een team, zorgde bij Happy Running hardloopcoach Noëlla meteen voor een positieve reactie. Zij kon nog wel iemand gebruiken voor haar Happy Running team. Dat was dus snel geregeld.
Noëlla ken ik al wat langer. Zij is trainster bij AV Suomi en stoomt onder de vlag van haar bedrijf Happy Running hardlopers individueel of in groepsverband klaar voor wedstrijden. In de regel de IJmuidense Pierloop, maar daar valt de afgelopen twee jaar weinig meer voor klaar te stomen. Helaas. Ieder jaar in november organiseert zij de Happy Running strandloop, een voornamelijk onverharde loop over de afstanden 5- en 10km. Een leuke, nog immer kleinschalige loop, die ieder jaar wel iets drukker lijkt te worden. Goede zaak!
Heel af en toe sluit Noëlla aan als er in het weekend weer eens een groep runners de duinen ingaat voor een wat langere tocht, maar in de regel doet zij dat met haar eigen groep(en). Haar man Bart is een Tata Steel collega en ook deelnemer in het Happy Running team aan de Rondom Haarlem editie 2017, evenals Arjen, die ook een Tata Steel collega is. De overige drie happy runners, Michel, Patricia en Natasja zag ik vandaag voor het eerst.

Het estafette Rondje Haarlem omvat de volgende etappes:
1: 6,6km. Kennemerduinen, Ingang Bleek en Berg -> Kraantje Lek, Overveen
2: 8,8km. Kraantje Lek, Overveen -> Tennisbanen, Bennebroek
3: 9,8km. Tennisvereniging, Bennebroek -> Molenplas, Haarlem
4: 6,7km. Molenplas, Haarlem -> Zoete Inval Hotel, Haarlemmerliede
5: 6,2km. Zoete Inval, Haarlemmerliede -> Stompe Toren, Spaarnwoude
6: 8,0km. Stompe Toren, Spaarnwoude -> Olga von Gotschlaan, Santpoort-Zuid
7: 4,5km. O. von Gotschlaan, Santpoort-Z -> Kennemerduinen, ingang Bleek en Berg

Op zich natuurlijk niet veel anders dan de 2010 en 2011 edities, maar hier en daar wat kleine aanpassingen. Toen overigens met start en finish bij de Tetterode hal in Overveen, nu met het clubhuis van Hockey Club Bloemendaal als koffie vooraf-, start- , finish- en borrel na locatie.
Een team dus van zeven personen, waarvan er eentje een etappe rent en de andere zes fietsen. Iedere fietser loopt één etappe, je wisselt elkaar dus onderweg af. Per runner gaat er één fietsbegeleider mee en de anderen vervolgen zelf hun weg naar het volgende overgangspunt. Bij de loper die net klaar is met zijn/haar etappe blijft ook een fietser achter om zo samen na eventueel een korte rust- annex eet/drinkpauze op weg te gaan naar de runner die je zojuist heeft afgelost en eventueel door te rijden naar de volgende stop.
Met 39 teams in deze Ronde is het wel zaak een en ander enigszins te spreiden en dit werkte wel. Het is natuurlijk wel een gewone zondag en dit is een “wilde” estafette, dus zeker qua verkeer op een aantal plekken goed uitkijken.
Wij kozen er voor om onze meest ervaren runner (Bart) de eerste etappe te laten lopen. Deze eindigt met die zandheuvel naast Kraantje Lek, gelukkig wel als afdaling en niet als klim. Ik was zelf ingepland om etappe 6 hardlopend te volbrengen. Geen probleem, want ook de afwijkingen ten opzichte van het feitelijke Rondje in die etappe kende ik al. Hierin wel een vervelend stuk door de hekslootpolder tussen Spaarndam en Haarlem. Onverhard, maar wel met veel keien op het pad.

Gelukkig kon ik alle fietsetappes op mijn eigen fiets volbrengen. Ik schafte deze eind april 2017 aan en inmiddels gaat de teller al over de 6.000km. En dat op een stadsfiets. Nou ja, wel een goeie stadsfiets. Een “custom made” Koga traveller met 11 versnellingen.
Komende week gaat deze in de revisie en worden o.a. buitenbanden, remblokken, ketting en tandwielkast vervangen. Binnen een half jaar, dus…..Op naar de 10.000km. Toch?!
Eind Januari 2018, schat ik zo in.

Ik ging vandaag even voor 08:00 uur van huis en was zo’n 20 minuten onderweg naar de start-finish locatie in Bloemendaal. Er vielen wat spatjes onderweg, maar in het hockey clubhuis zag ik dat het wel aardig opklaarde buiten. Ik ontmoette daar mijn Happy Running teamleden. Een aantal met Rondom Haarlem ervaring, een aantal deed deze voor het eerst. Iedereen had er wel zin in. Overigens wel een drukke bedoening daar bij die hockeyclub, want er stonden iets van 38 teams aan de start. En dat dus x 7…
Om een en ander nog enigszins ordelijk te houden gingen vier van de zes fietsers voor het startschot al fietsend op weg naar het volgende wisselpunt, de twee fietsers die de runner begeleidde reden ook al het parcours in, zo’n 1,5km om daar de runner aan te haken. Om 09:00 gingen er dus bij H.C.B. zo'n 38 runners weg. Volgens mij waren er twee of drie solo runners die al om 08:30 waren gestart.
Bart liep goed. In ieder geval veel meer runners achter hem dan voor hem, dat waren er volgens mij maar een stuk of vijf. Natasja en ik fietsten met Bart op, Natasja naast hem en ik voor hem om de weg aan te geven, al was dat eigenlijk nog niet nodig omdat het runnersveld nog aardig bij elkaar lag. Op het kleine stukje Zeeweg in parcours ging het bij mij eventjes mis toen ik mijn camera , al fietsend, wilde opbergen. Ik gleed weg en lag dus met mijn bek op het Zeeweg asfalt. Ik kon mezelf aardig opvangen, maar kreeg gaandeweg etappe 1 wel wat last van mijn linker bovenbeen. Een soort van spierpijn, maar dan effe heftiger. Verder had ik schaafwond op mijn elleboog en wat gaten in de mouw van het shirt dat ik droeg. Mijn jas overleefde de val zonder "kleer"scheuren, mijn fiets mankeerde gelukkig ook niets, anders had ik wellicht al moeten stoppen. Dat was gelukkig niet aan de orde.
Bij Kraantje Lek aangekomen bleek wel dat mijn camera het niet meer deed. Tenminste hij ging wel aan en uit, maar qua display kreeg ik slechts een streepjes kleuren pallet te zien. Ik probeerde nog accu 2, maar dat display bleef hetzelfde. Het was dus klaar met de foto’s voor vandaag. Erg jammer, want het weer klaarde op en zeker die polder etappes hadden fraaie plaatjes opgeleverd. Nu moesten we het doen met de mobiele telefoon van Noëlla.
En nu zullen jullie natuurlijk denken; “Joh, waarom gebruik je dan je eigen smartphone niet?”
Nou dat is simpel, die heb ik niet.

Arjen loste Bart af voor etappe 2 en samen met Noëlla reed ik door naar het wisselpunt 2-3. Daar zou zij gaan lopen. Onderweg kwamen we aardig wat bekenden tegen. Noëlla is goed ingeburgerd in het hardloopcircuit! Zo nu en dan een praatje onderweg kan geen kwaad. Het is ook niet echt een wedstrijd, al zijn er wel teams die tegen elkaar strijden.
Even na Linneaushof, Europa’s grootste speeltuin, was dat wisselpunt en toen Arjen daar arriveerde was het er nog best wel druk. Qua lopers en fietsers.
Ik besloot zelf door te fietsen naar wisselpunt 3-4, maar even te wachten op de andere fietsers uit mijn team bij het beruchte Hageveld punt zo halverwege. Daar gaan de lopers een flink stuk onverhard tegemoet en rijden de fietsers daar omheen. Tenminste, een aantal onwetenden gingen wel gewoon fietsend met hun lopers mee, met een mountain bike is dat wel te doen, maar met een “gewone” stadsfiets niet echt.
In de Zuidpolder, maar nog voor de Molenplas, kon er een stuk worden afgesneden en daar bleef ik ook even wachten totdat Noëlla en haar twee fietsbegeleiders in het zicht kwamen. Ze mochten toch die geel-groene pijl op het wegdek missen… De fietsers deden hier wel het oorspronkelijke gedeelte. Dan loop je toch al gauw een stuk langer. Dit “missen van die pijl” gebeurde gelukkig niet en bij de Molenplas gaf Noëlla het stokje over aan Michel.
Samen met Arjan bleef ik als fietsbegeleider bij hem tot het wisselpunt 4-5. Een lekkere etappe liep Michel door die polder. Geen autoverkeer, vlak, verhard. Prima zo.
Even verderop bij de Zoete Inval kon hij het stokje over geven aan Natasja. Ik was toen al onderweg naar Spaarnwoude dorp, om daar klaar te staan om het stokje over te nemen van haar. Tsja, die pijn aan dat linker bovenbeen.
Rek- en strekoefeningen maar even niet, wel even wat korte hardloopstukjes. Qua lopen had ik gelukkig niet zoveel last. Banaantje erin, even nog wat drinken en wachten op Natasja maar. Wachten, ja….. Hou ik niet van, hè? Je ziet dan runners aan komen lopen van andere teams en die worden al afgelost.
Maar daar kwam Natasja in het zicht en met het over geven van het stokje kon ik gaan rennen. Ik had Arjen als fietser voor me en Michel als fietser naast of achter me en dat ging prima. Ik kon lekker in Arjens’ wiel blijven plakken en liep de eerste twee km rond de 5:35. Op de Spaarndammerdijk werd ik door een runner van een ander team ingehaald en net voor het bruggetje in Spaarndam dorp door nog een runner van weer een ander team. Ik had verder helaas geen runners voor me waar ik naartoe kon lopen.
Even voor de Hekslootpolder namen Arjen en Michel de verharde weg en verderop dook ik die polder in. Een lastig te lopen stuk, maar nog lastiger te fietsen. Veel keien. Bij de T-splitsing Velserbroek stonden ze mij weer op te wachten en liep ik wederom in het wiel van Arjen. Het stuk Heksloot was het enige stuk waar ik boven de zes minuten/km liep.
Helaas werd ik net voor wisselpunt 6-7 door een derde runner ingehaald, maar het zij zo.
Ik kon Patricia het stokje overhandigen, heel kort even uithijgen, wat drinken en weer op de fiets voor de laatste 4,5km. Deze etappe bleven we met zijn zevenen de meeste stukken bij elkaar. Altijd leuk natuurlijk om met zijn allen door de finish te gaan, toch?

Er stond na de finish een leuk bierpakketje voor ons klaar en we moesten even poseren voor de organisatiefotografe van dienst. Er waren broodjes voor ons in het H.C.B. clubhuis en ieder kreeg een consumptiebon om wat te kunnen drinken. Colaatje erin, krentenbolletje, nog eventjes een korte evaluatie en weer terug via de Bergweg naar IJmuiden. Op die Bergweg kwam ik nog twee teams tegen die nog net bezig waren (en van de route afweken).
Tijd(en) volgen nog, denk ik. Er is handmatig geteld op de wisselpunten, dus dat wordt even afwachten. Ik denk dat we er al met al zo’n vijf uur over gedaan hebben.

12-10-2017: De eindtijden staan inmiddels online, zowel totaal als per etappe. We hebben er 04:37:43 over gedaan, terwijl ik zelf 45:41 had gelopen over die 8km. Dat is niet zo gek hoor? Ik liep maar een keer sneller op die afstand en dat ging om maar 20 seconden. Niet dat ik deze afstand vaak loop, maar toch...

Note: De foto's zijn gemaakt door Noëlla.

Jan B., 08-Oktober-2017

2017-09-24: De Halve van Haarlem - Haarlem (3 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 24 september 2017 22:48

Al ettelijke maanden geleden had ik mij via de Tata Steel runners aangemeld voor deze run. Jaren geleden heette deze nog TROS loop, wat korter terug de Zilveren Kruis Achmea loop en nu dus de Vitaminstore Halve van Haarlem. Deze relatief “dure” loop stond voor het eerst op onze runners agenda, dit vanwege het voor het tweede achtereenvolgende jaar niet doorgaan van de IJmuidense Pierloop. Anders hadden we daar aan de start gestaan in de maand september.

Twee keer eerder liep ik deze Haarlemse loop, maar dan wel op de 10km. In 2011 en 2012. Vanaf 2013 kreeg ik de Twiskemolenloop in het vizier en die kreeg vanaf dat jaar mijn voorkeur als het gaat om hardloopwedstrijdjes in de tweede helft van september. September is sowieso een “drukke” hardloopmaand met veel wedstrijden in de nabije omgeving. En de Dam tot Dam ja, maar die liep ik nooit en heb ook geen plannen in die richting.
De eerste Twiskemolenloop van dit seizoen is op zondag 1 oktober en deze Halve van Haarlem stond op de Tata Steel runners agenda, dus waarom niet? Kostte me niets en bovendien was er een dry fit shirt voor iedere deelnemer aan de halve marathon.
Een paar maanden geleden had ik nog wilde hardloopplannen dus meldde mij ook gelijk maar aan voor de 21,1km in plaats van de 10km. Dat zou mijn vierde halve marathon worden na Amsterdam, Twiske en Spaarnwoude. De tweede in dit jaar.

Ik was eind mei, net als vorig jaar ingestapt in zo’n “100 dagen 10.000 stappen per dag plan” en dat ging zowel individueel als per team heel erg goed. Ik haalde erg veel “stappen” met fietsen en trapte die periode ruim 5.100km weg, zwom daarbij om en nabij de 50km en verlegde een aantal persoonlijke grenzen door o.a. een 80km wandeling te volbrengen (Kennedymars Someren op 2 juli), op één dag >200km te fietsen (220km en 10 uur in het zadel) en op zaterdag 26 augustus dorst ik het aan om eens te kijken of ik een half iron man triatlon training kon volbrengen. 1.900mtr zwemmen, 90km fietsen en 21,1km hardlopen op één dag. Ook dat haalde ik, maar moest wel wat schipperen met het hardlopen, 14,1km ’s ochtends vroeg en de laatste 7km ’s avonds ruim na het eten. Het zwemmen kon ik qua zwembadtijden alleen tussen 10:00-11:00 uur volbrengen en ik trapte tussen 12:00-16:00 uur die 90 fiets km ’s weg op een goede stadsfiets in wat heen-en-weer ritjes tussen IJmuiden, Halfweg en Amsterdam. Dat hardlopen ging overigens in een zeer bescheiden tempo gezien mijn verdere dagindeling. In de ochtend alles tussen 6:50-7:00min/km, maar in de avond liep ik alles toch nog mooi rond de 6:30min/km. Na 31 augustus, dus na die 100 dagen stappen tellen, trok ik mijn hardloopschoenen weer wat regelmatiger aan, liet zodoende de fiets wat vaker staan, vond de weg naar mijn geliefde Kennemerduinen weer terug en kon zonder problemen aansluiten bij de diverse hardloopgroepjes. Twee weken geleden pakte ik 17km deels onverhard en solo en vorige week met zijn zessen 19 km’s, ook voornamelijk onverharde paden en een stuk strand.
Het baantjeszwemmen hield ik er ook na deze stappen challenge in. Iedere dinsdagavond van 21:00-22:15 uur en iedere vrijdagochtend van 07:00-08:00 uur alvorens naar mijn werk te fietsen. Nee, deze halve marathon dorst ik wel aan. Conditioneel zit het allemaal wel goed.
Voor de geïnteresseerden: Mijn stappengemiddelde was die 100-daagse periode 37.425 per dag(!) met als grootste uitschieter 102.231 stappen op zaterdag 12 augustus. De eerder genoemde 10 uur in het zadel. Deels in de regen overigens.

Tata Steel runners voorzitter Rinus zou aanvankelijk een aantal Tata Steel runners (waaronder ikzelf) pacen op een tijd van 2:06, maar hij haakte vroegtijdig af met een nekhernia. Het herstel hiervan ging echter voorspoediger dan verwacht en begin september zag ik zijn naam dus weer op de lijst staan van onze halve marathon lopers. Ik had al aangegeven bij nader inzien niet op 2:06 te gaan lopen, maar een stuk langzamer, dat vond Rinus wel een goed idee gezien zijn herstel en sloot bij mij aan. Gezellig wel. Collega Jeroen sloot ook aan. Helemaal goed.

Het leuke van de Halve van Haarlem is dat deze zowel qua start als finish midden in het centrum van Haarlem is. Op de Grote Markt. Er is veel te doen en er is veel publiek. Zeker anders dan andere Haarlemse loopjes die ik wel eens deed. De Grachtenloop is qua start en finish aan een van de vele Haarlemse grachten. Zeker bij de start is het er dringen geblazen. Bij de Letterenloop is zowel de start als finish op de Haarlemse IJsbaan buiten het centrum. Daar is het parcours wel fraai, grotendeels door het lommerrijke Bloemendaal met al haar fraaie (oprij)lanen, villa’s en mini-kasteeltjes.
Deze Halve van Haarlem brengt de runners de stad uit, via Overveen, het Visscherspad langs het spoor naar Zandvoort, door het duingebied tussen Bloemendaal en Zee en Zandvoort naar dus Bloemendaal aan Zee en weer terug naar de stad via o.a. de Zeeweg. Grote stukken van het parcours ken ik goed. Ik wandelde er met enige regelmaat als training naar die Kennedymars toe. Gelukkig in dit parcours geen strand, want dat zou het erg zwaar maken. Het is al niet zo’n makkelijke “halve”…

Om vanaf hier maar meteen met de deur in huis te vallen; Het was vandaag warm, druk en ik liep deze Halve onder de naam Maarten van Rijn in 02:12:00.

Toen ik vanochtend uit bed kwam, zo rond 08:00 uur, was het aardig mistig en voelde het buiten niet zo warm aan. Wat mij betreft ideaal voor het lopen van een wat langere afstand. Tsja, omdat dan ’s middags te moeten doen, dat is mijn idee niet maar zo stond het wel op het programma. 14:00uur.
Ik pakte de bus van 11:11uur en een klein half uurtje later was ik in Haarlem. Daar kon ik meteen mijn dunne fleece vestje uitdoen, want de mist was inmiddels weg en de zon liet zich zien. Ik vond het behoorlijk warm worden. Een laatste stuiptrekking van de zomer van 2017?
De bedrijvenrun werd vanuit de Philharmonie gecoördineerd, maar ik besloot eerst even wat sfeer te proeven op de Grote Markt, daar waar alle starts en finishes waren. De eerste 5km lopers kwamen net binnen.
In de Philharmonie, wat een prachtig gebouw is dat toch van binnen, waren al Tata Steel runners aanwezig, want de 10km startte om 12:30 uur. Ik kreeg er van Arthur en Karen mijn starters pakket en kreeg te horen dat ik geboekt stond onder de naam Maarten van Rijn. We hadden 16 Halve marathon aanmelders in teams van 5, dus er moest wat geschipperd worden. Maarten had zich afgemeld, dus eigenlijk was het probleem daarmee al opgelost. Ik stond onder mijn eigen naam op de lijst van 10km lopers, daar waren er 9. Of Maarten er blij mee is, dat er nu een tijd van 02:12 achter zijn naam staat in zijn stad…. Ha, hij is veruit onze beste tri-athleet!
In dat starters pakket overigens ook een dry-fit shirt. Ik sta met mijn Tata Steel runners gegevens nog met een shirtmaat XL, maar dat kan nu echt niet meer. Ik zwem erin. Fijn dat die XL, wat het lang was nu wellicht blijvend een L is geworden.
De Halve marathon lopers hadden mooi even de tijd om bij de start en de finish van de 10km lopers te kijken en ik schrok er wel een beetje van dat sommigen behoorlijk uitgewoond door de finish kwamen. Het advies van nagenoeg alle binnenkomende Tata Steel runners was toch vooral rekening te houden met de warmte en zeker niet te snel te gaan in het begin. Gelukkig is wat dat aangaat Rinus een meester in het lopen op bepaalde tijden en samen met Jeroen gingen we uit van rond de 2:15. Petje op onderweg.

Om 14:00 uur klonk het startschot en liepen we richting Zijlweg door de Zijlstraat. Aangezien het bedrijvenvak vooraan was, was het dus met name in het begin een overloop van runners die achter ons waren gestart. Niet zo fijn, want je hebt dan toch de neiging je te laten meeslepen met als gevolg een eerste km van 5:36. Dat mocht van Rinus, maar daarna was het meteen over. Nou ja, het eerste gedeelte van het parcours zaten er toch nog een paar km’s tussen van onder de 6 minuten. Veel bekenden langs en in het parcours en het serieuze werk begon bij het overbekende pannenkoekenrestaurant Kraantje Lek. Het Visscherspad af richting Zandvoort. Verhard, dat wel, maar dus wel wat heuveltjes. En dan zie je daar al deelnemers wandelen. Dan ben je 7,8,9 km onderweg en moet je nog zo lang.
Wij liepen gedrieën gestaag door en af en toe trapte Rinus bewust de rem er een beetje op. Bij alle waterposten, dat waren er volgens mij 5, pakten we onze zeer korte rustmomentjes, we liepen inmiddels door het duingebied achter het circuit en het ging gewoon lekker. Wat wel wat minder was, was dat de km bordjes langs de weg na pakweg 7km veel eerder kwamen dan de daadwerkelijk gelopen afstand. En dat scheelde toch iets van 400 meter.
De Zeeweg van Bloemendaal aan Zee terug naar de stad was pittig. Zeker zo op de pakweg 17km. Jeroen ging nu voor het eerst door zijn langst gelopen afstand, maar hij gaf geen blijk van vermoeidheid of enige terugval. Wat een locomotief is dat zeg. Zo’n Russische, waar ze de Transsiberië express mee voortrekken. Zelf had ik een paar momenten moeite om bij Rinus en hem aan te klampen. Maar ik bleef wel hardlopen. We hadden inmiddels collega “grote” Hans al gepasseerd en die kon helaas niet aanklampen. Niets voor hem overigens.
Op zo’n 2km van de finish had Jeroen nog genoeg over om in zijn tempo door te stomen, maar gelukkig bleef Rinus mij in de gaten houden, zodat ik niet eens de kans kreeg om ook maar even na te denken om te gaan wandelen of even stil te gaan staan om wat te drinken. “Doorpakken Jantje, geen gelul, we zijn er bijna”. En nog meer kreten van die strekking kreeg ik naar mijn hoofd. Tsja, het moest echt uit mijn tenen komen, hoor?!
Terug in de Zijlstraat kreeg ik Petra in het vizier en kreeg zo net even die boost die ik nodig had, mijn shirtje recht te trekken, kop omhoog te doen en de laatste paar honderd meter volbrengen. Lekker om zo door de finish te gaan. Je bent er….
Dat euvel van die km bordjes zette zich dus door tot en met de finish, want deze 21,1km, was het volgens mijn GPS niet. En volgens die van Rinus ook niet. Er zat toch iets van 500 meter tussen wat we dus minder zouden hebben gelopen. We hoorden het om ons heen ook. Nou ja, hetzij zo.
Fijn om deze Halve samen met Rinus en Jeroen te hebben gelopen. Solo, zou ik dit zeker in een andere tijd hebben gedaan.
Tevreden.

Jan B., 24-September-2017

2017-08-02 De 7 van Santpoort – Santpoort (3 reacties)

Gepost door Jan Bakker op donderdag 3 augustus 2017 14:09

Gisteren stond ik voor de vijfde keer aan de start van De 7 van Santpoort. Een hardloopcriterium dat 7 rondjes “om de naaldkerk” doet op het grensgebied van Santpoort-Noord en Zuid. In 2012, 2013, 2014 en 2016 liep ik hier eveneens.

Dit is een leuke en kleinschalige loop die precies in het midden van het Dorpsfeest Santpoort valt, bij velen beter bekend als de Santpoortse Feestweek. Het jammere van gisteren was wel dat het regende. Niet zozeer jammer om dan te moeten hardlopen, maar juist de nababbel en –borrel geeft het wat extra’s. De kermis en poffertjeskraam ook. Nu was ik al voor 20:00 op weg naar huis. Net voor de start van dezelfde rondjes, maar dan voor wielrenners.

Het begon al te regenen toen ik op fiets naar Santpoort onderweg was en die regen bleef eigenlijk onophoudelijk vallen tot ik na het lopen weer thuis was. Vorig jaar hadden we deze loop voor de eerste keer op de Tata Steel runners hardloopkalender en ook dit jaar kwam deze loop door de wedstrijd ballotagecommissie. Gelukkig maar, want het is uiteindelijk een loop dichtbij huis en zeker eentje waar ik altijd vele bekenden tegenkom. Zowel in het parcours als achter de hekwerkjes naast het parcours. Nogmaals: Veel dank voor alle aanmoedigingen!

Toen ik mijn fiets parkeerde bij de winkels aan de Hagelingerweg hoorde ik verderop in het dorp de spreekstalmeester al. Dezelfde als de voorgaande jaren en immer enthousiast, zeker als het om Santpoortse deelnemers gaat, maar zeker ook als gaat om Spaarndammer Henk Hagemeijer, inmiddels 80 en nog immer alle wedstrijden in de buurt als deelnemer aanwezig. Henk start ook altijd op de startstreep en valt dus op tussen de snelle en overwegend zeer dunne runners in hun singlets en korte broeken. Het mocht dan regenen, koud was het niet, dus zocht ik zelf ook in singlet en korte broek mijn plek ergens achteraan in het deelnemersveld. Mijn laatste run was de Cruyff foundationrun op 25 april en daarna had ik niet zoveel hardgelopen. Wel heel veel fietskilometers gemaakt en een aantal forse wandeldagen, waaronder de 80km Kennedymars op 1/2 juli. In het stappenprogramma waar ik ook dit jaar aan meedoe, van 24 mei tm 31 augustus, doe ik dan ook goede zaken. Deze laatste maand wil ik toch proberen nog wat kilootjes kwijt te raken en dan is hardlopen de beste remedie.

Om precies 19:00 uur klonk het startschot en liep dus langs de bewuste spreekstalmeester van dienst. Ik liep kort samen met Tata Steel runner Dafydd, maar moest hem toch redelijk snel laten gaan. Dafydd is goed bezig. Begon in januari in onze startrunners en traint ook vaak de woensdagen met de Tata Steelrunners. De 5km liep hij vorige maand ook al onder de 25 minuten. Toch was ook mijn eerste rondje niet zo slecht. Ik klokte zelf 5:13 en wel precies op de startstreep annex finish lijn. De andere kilometers klokte ik overigens er net overheen. Ook mijn tweede rondje was goed met 5:17 en had toen eigenlijk iemand moeten hebben om mij aan vast te kunnen klampen. Die was er uiteindelijk wel, Arthur, maar ik had gedacht dat hij veel langzamer zou lopen, maar hij bleek iets van een halve minuut eerder dan mij te zijn gefinisht. Had ik dat geweten zeg. Maar goed, ik zag mijn rondetijden wel oplopen, maar geen enkele ronde werd de 6 minutengrens overschreden. In ronde vijf kwam eerst collega Nico langszij en iets later ook nog collega’s Linda en Ayse, maar zij liepen voor mij net effe te hard om nu nog aan te kunnen klampen. Ondanks dat perste ik in ronde zeven op het laatste rechte stuk van pakweg 200 meter er toch nog iets van een eindsprint uit en klokte zelf 39:05 over 6,98 km. Hier was ik tevreden mee. Als dank ontvingen alle deelnemers niet alleen een flesje water maar ook heel toepasselijk.... een zonnebril!
Uiteindelijk heb ik hier wel mindere tijden gelopen en maar één keer sneller. Nu had ik weinig trainingskilometers in de benen en al helemaal geen intervalwerk gedaan.

39:35 bleek de geregistreerde tijd namens racetimer te zijn, dus zal ik het daar mee moeten doen. Prima zo.
Eens kijken of er in augustus nog een paar leuke wedstrijdjes te doen zijn. Voor De Halve van Haarlem op 24 september sta ik in ieder geval al wel aangemeld.

Jan B. 03-Augustus-2017

2017-04-25: Cruyff foundation 14K run – Amsterdam (3 reacties)

Gepost door Jan Bakker op woensdag 26 april 2017 12:58

Volgens mijn looptijdenprofiel zou dit mijn 99e hardloopwedstrijd zijn. Ik weet niet zeker of ik alle wedstrijden heb genoteerd op deze site, maar het had natuurlijk leuk geweest als deze bijzondere run, mijn honderdste zou zijn geweest.

Het gebeurd niet zo vaak dat je op een doordeweekse avond aan de start staat van een run, zeker als het gaat om afstanden >10km. Okay, volgende maand doe ik voor het eerst mee aan de Alkmaar Night Run, maar ook daar is de langste afstand 10km. Deze avond werd het dus Amsterdam en toch wel een fors stuk Amsterdam, want ik pakte buslijn 82 van IJmuiden naar Amsterdam-Sloterdijk en stapte daar op de metro naar halte Amstelveense weg. Vandaar ging ik lopend naar het Olympisch stadion, daar waar de start plaatsvond van de Cruyff foundation 14K run. De finish lag 14 hardloop kilometers verder in de Amsterdam Arena en de run voerde de ca. 6.500 deelnemers langs plekken die belangrijk geweest zijn tijdens het leven van onze beste voetballer ooit, Johan Cruijff. Ja, ik miste er toch echt wel eentje hoor? De Watergraafsmeer, de wijk waar vele legendarische oud-Ajax voetballers een naambordje hebben op de aldaar aanwezige vele bruggetjes en daar waar ooit het gezellige stadion De Meer was gevestigd. Maar ik kan me zo voorstellen dat dit ietwat uit de route ligt.
“Onze” legendarische nummer 14 overleed vorig jaar, maar zou vandaag 70 jaar oud zijn geworden. Deze social run werd gehouden ter nagedachtenis van JC en wilde ook het gedachtengoed van JC onder de aandacht brengen: “Brengt jeugd vooruit door beweging”. De vele Cruyff courts (sportveldjes) zijn hier een tastbaar bewijs van. Ook in IJmuiden ligt zo’n veldje, bij mij om de hoek nota bene.

Er waren vanavond geen startnummers, maar slechts een polsbandje. Verder liep iedereen in hetzelfde vooraf uitgereikte oranje shirt met aan de voorkant de beeltenis van JC. Een speciaal gevoel wel hoor, om dat shirt aangereikt te krijgen en aan te trekken, al had het natuurlijk helemaal mooi geweest als er twee zwarte strepen op de schouder zouden zitten. Goh, en dan zou ik nu een paar A4-tjes vol kunnen tikken over het WK ’74….. Al was ik toen nog maar 10 jaar, dat WK en dat Nederlands elftal sprak echt tot de verbeelding. Laat ik het jullie verder besparen.
Lopen in dit shirt was mooi, of je nu voor Ajax bent, Feijenoord, PSV, AZ of welke club dan ook. Tijden waren geen issue, vanavond ging het om respect, verbroedering en het gedachtengoed van JC.

Voor het eerst dat ik aan de start stond van een run met een finish op een andere plek dan de start. De Dam tot Dam loop deed ik nooit. Spullen afgeven in een speciaal daarvoor uitgereikt tasje voorzien van hetzelfde nummer als dat op je polsbandje en dat tasje kon je na het finishen ophalen op een punt net buiten de Amsterdam Arena. Okay, de vorig jaar gelopen 7,6 km Velsertunnelrun was ook zo’n run, maar toen liep ik met een rugzakje met daarin al mijn spullen en hoefde niets af te geven. Daar ging echter geen bus en metro aan vooraf. Het bleef deze legendarische avond gelukkig nagenoeg droog, op een paar hagelsteentjes na. Dat met het afgeven (en verplaatsen) van spullen doe ik trouwens nooit meer, maar dat later…

Om 20:14 uur klonk het startschot, maar ik was er al zo’n anderhalf uur van te voren. Enerzijds om de topdrukte bij shirts en spullenafgifte toch vooral voor te blijven en anderzijds om te kijken of er nog wat BN-ers te spotten waren. Toen ik in 2014 aan een Ajax foundation run meedeed bij de Arena leverde dat leuke plaatjes op met onder anderen Edwin van der Sar, Siem de Jong en Ronald de Boer. En die vijf kampioensschalen, ja. De zesde zal er dit seizoen niet naast komen te staan, of het moet wel heel raar lopen de resterende twee wedstrijden.
In het Olympisch stadion kreeg Ajax icoon Sjaak Swart een beeldje uitgereikt en Sjaak stond bij de start bijna alle lopers een high five of een hand te geven. Ook Johnny Heitinga sprak de menigte voor de start toe en liep zelf. We kregen hier te horen dat de Amsterdam Arena de Johan Cruijff Arena zou gaan heten vanaf vandaag. Dit werd uiteraard met luid gejuich ontvangen.
Op Sloterdijk al kwam ik collega Frans tegen en net voor de start in de drukte ook nog collega’s /Tata Steel runners Dorien en Arnold.

Vanwege die drukte duurde het even eer we daadwerkelijk konden gaan rennen, maar toen ik dan eindelijk Sjaak Swart passeerde kon ik mij een kleine anderhalf uur uitleven over asfalt, klinkers en stoeptegels in het Amsterdamsche. Ik liep niet op met iemand, al startte ik wel samen met Dorien. Dorien was al na een paar honderd meter uit beeld, want die loopt gewoon wat sneller. Op 5km zat ik op de 27½ minuut. Mijn kilometertijden liepen echter wel langzaam op. Op zo’n 7½km kwam Arnold langszij en die begon net op stoom te geraken. Die was dus ook snel uit beeld. Door betondorp op zo’n 10km en dus langs het ouderlijk huis van Johan Cruijff, waar het een drukte van jewelste was. Vele runners stopten hier voor een selfie. Ik liep door, want ik had stellig het gevoel dat stoppen, wandelen zou betekenen. Op het 12km punt begon ik het pas echt zwaar te krijgen. Even wat drinken en herpakken maar, voor zover dat mogelijk was. Haalde ik aan het begin van deze run nog best wel veel runners in, nu kwamen ze van alle kanten langszij, maar ik stiefelde wel door. Denk niet dat als je de Arena in beeld krijgt je er dan al bijna bent, want je gaat eerst nog fors omhoog, middels een haarspeldbocht, daarna nog een flink stuk om de Arena heen en eindelijk in het stadion aangekomen mag je nog een keer de breedte en lengte van de grasmat lopen. Pffff… Ja, ik was blij dat ik door de finish kwam. Ik klokte wel zelf mijn tijd en had over 14,3km 1:26 gedaan. Die laatste twee km dus in iets van 7 minuten. Maar ach, 14km op een doordeweekse avond na een werkdag, ik geef het je te doen.

Het was eveneens een drukte van jewelste net na de finish en het was lastig om het stadion weer uit te geraken tussen de vele bezwete runners. Beneden en buiten aangekomen op weg naar de tassenuitgifte. Ongekend wat ik hier meemaakte en hoop dat na afloop van een run ook nooit meer mee te maken. Allemaal runners achter een hek wachtend op het gevonden worden van hun tas. Niet alle tassen leken daar te liggen waar dat wel zou moeten en er werden zelfs nog volle karren met tassen binnengebracht. Dit ging niet opschieten. En daar sta je dan tussen de menigte met je polsbandje met nummer 8626 in je hand. Op een gegeven moment waren de hekwerken niet toereikend de wachtende runners tegen te houden en zo ging iedere wachtende maar zelf op zoek naar zijn/haar tas. Net eenden in een vijver die een paar stukjes brood toegeworpen krijgen. Die tassen waren dus allemaal wit met daarop een sticker met nummer dat overeen kwam met het nummer op je polsbandje. Nou ga d’r maar aan hoor?!
Wat een verschrikking was dit, zeg. Al helemaal toen ik nummertje 8627 zag liggen tussen een stapeltje tassen met nummers in de 9000 serie. Maar daar lag die van mij niet tussen. Goh, wat wilde ik vloeken, janken en wat al niet meer. Mijn sleutels zaten in die tas, mijn telefoon, mijn jas…..
Ik weet niet hoelang ik daar heb rondgekeken, maar te lang in ieder geval. En plotseling lag daar een alleenstaand wit tasje met nummer 8626. Hoera, dat was ‘m.
Ik had al mijn spullen gelukkig niet los in dat zakje, maar in een klein rugtasje dat in die witte plastic tas kon, zo bleef alles wel compact bij elkaar. Jas eruit en aangetrokken en snel op weg naar station Bijlmer Arena, waar ik een latere metro had dan gepland. Op Sloterdijk kreeg ik het onwijs koud en heb ik maar een droog shirt aangetrokken. Gelukkig kon ik op lijn 82 stappen van 23:55 uur en was zodoende om 00:30 uur thuis. Spierpijn, pijn in mijn rug…en het regende fors in IJmuiden.
Goh, zo rond 21:45uur kwam ik door de finish en was dus pas een kleine drie uur later thuis.

Mooi om deel uit te maken van deze bijzondere avondrun, dat zeker, maar een tweede keer acht ik uitgesloten.
Curieus dat de naam Cruijff met een "ij" geschreven wordt en de stichting gelieerde zaken zijn naam met een "y" wordt geschreven. Iemand enig idee hoe dit zit?

Jan B. 26-April-2017

2017-04-23: Pim Mulierloop, AV Suomi – Driehuis/Santpoort-Noord (1 reactie)

Gepost door Jan Bakker op zondag 23 april 2017 17:15

Vorig jaar stond ik nog als verkeersbegeleider in het parcours, maar deze 77e Pim Mulierloop kon ik zelf weer starten. Samen met zo’n 30 Tata Steel runners deden we hier onze eerste cupwedstrijd van ons nieuwe boekjaar. Ja, we hanteren geen kalenderjaren meer, want wij hebben een financiële boekjaar periode die loopt van april tot en met maart. Met onze runners “lopen” we daar vanaf dit jaar parallel mee. Om het ook voor de zojuist ingestroomde startrunners aantrekkelijk te maken deden we hier de 5km als cupafstand. Er kon ook een 10- of een 16,1km worden gelopen.

Ik pakte voorafgaand aan de wedstrijd nog wat extra fietskilometers en toen ik bij het organiserende AV Suomi arriveerde was het vrij druk. Zeker drukker dan eerdere edities waaraan ik deelnam. Het nieuwe clubhuis is een waar pronkstuk van deze atletiekvereniging, waar ik tot deze maand nog lid van was. Ik kan echter mijn zaterdagochtend trainingen aldaar wat slecht combineren met mijn wandel- en fietsdagen. Dagen ja, want tegenwoordig bereiken de wandelingen het niveau marathonafstand+ en fietsend gaat het met gemak tot boven de 100km. En dat op een “gewone” fiets. Over twee weken staat er een fietsdriedaagse in de planning van Haarlem naar Maastricht en 1 juli de Somerense Kennedymars, een 80km wandeltocht. Ik raak gelukkig aardig in vorm, al zorgt dat vele “bewegen” soms voor wat lichamelijke ongemakken aan ledematen en rug.

Hardlopen staat de laatste paar weken wat op een lager pitje, en als ik dan al train, dan is het in de regel een langzame duurloop. Intervaltraining doe ik niet (meer), maar ik kwam er vandaag achter dat ik dit toch maar weer moet gaan oppakken.

Ik schoot wat plaatjes bij de start van de 10km om 11:00 uur en om 11:15 uur mochten de 5 km runners hun ding doen. Ik startte vrij ver achteraan dus op de baan en net van de baan af haalde ik best wel aardig wat lopers in. De eerste kilometer klokte ik 4:57 en dat vond ik wel een hele snelle kilometer. Ik had verder geen flauw idee waar ik stond als het gaat om eindtijden en het verbaasde me niet dat de tweede kilometer 5:30 aangaf. Op de derde kilometer werd ik voorbij gelopen door wat Tata Steel runners die ik begin van dit jaar nog achter mij had. Okay, zij trainen dus wel iedere woensdagavond fanatiek in de Heemskerkse duinen met een groep collega’s. Ik moet mij er maar toe gaan aanzetten om het trainingsschema dan maar in IJmuiden te gaan doen, maar ach, ik kon die runners dan niet meer bijhalen, maar liep voor mijn gevoel wel lekker. Op een kilometer voor de finish nog luide aanmoedigingen van hardloopmentor Co, die er ook nog een fotootje bij maakte.
De laatste kilometer ging verder okay en op de baan had ik zelfs nog wat over voor een eindsprintje naar de finish.
Ik klokte zelf 26:38 en dat zou naar een netto tijd worden gecorrigeerd van 26:34. Tsja, dat is voor mijn doen echt niet zo gek voor een 5km. Mijn 5e snelste tijd op deze afstand.

Ja, lekker om hier een korte afstand te hebben gelopen, want aanstaande dinsdag staat de Cruyff foundationrun op mijn programma. Een 14km social run van het Amsterdamse Olympisch stadion naar de Amsterdam Arena, en wie weet vanaf dan genaamd Johan Cruyff stadion. Mijn zegen hebben ze!

Jan B., 23-April-2017

2017-03-19: Spaarnwoudeloop – Recreatiegebied Spaarnwoude (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 19 maart 2017 16:31

Al enkele malen liep ik in dit parcours, met als positieve uitschieter mijn nog immer geldende PR op de 10km van 52:21 op de dag dat ik 50 werd in 2014!
Goh, twee jaar geleden liep ik hier een 5km boven het half uur en vorig jaar stond ik, als negatieve uitschieter, slechts als toeschouwer/fotograaf langs de kant.
Vandaag de dag gaat het steeds beter met hardlopen. Dat is niet zo zeer een tijdenissue, maar wel het gewoonweg kunnen volhouden van afstanden > 10km en qua loopduur tot zo maximaal 2 uur.
Aanvankelijk had ik in mijn hoofd om hier te gaan voor een “snelle” 10km, maar besloot een week van te voren toch te kiezen voor de halve marathon. Een aanval op mijn PR op de 10km zet ik even een of twee maandjes in de ijskast. Mijn voorkeur gaat nu uit naar de wat langere afstanden.
Mijn laatste “halve” dateert alweer uit februari 2014, dus stond ik deze 19e maart wel met enige spanning aan de start. Het blijft “een heel eind” namelijk.
Ik zou samen met collega/hardloopvriend Arthur deze 21,1km gaan volbrengen in een rustig, nee, zeer rustig tempo. Arthur is in training voor de marathon van Rome, loopt sinds kort in een andere looptechniek en is daardoor gebaat bij een langzaam tempo en dan hebben we het over rond de 9-9,5km/uur.
Na mijn laatste twee 10EM wedstrijden in Het Twiske (feb. en mrt. 2017) had ik in ieder geval het gevoel een iets langere afstand aan te kunnen. En dan is 2:15 - 2:20 uur lang…

Leuk dat deze loop ook dit jaar weer op de Tata Steel runners agenda stond. De loop is niet duur, je kunt kiezen uit vier verschillende afstanden en in een recreatiegebied barst het niet echt van de auto’s. Ik hou van dit soort wedstrijden, al hebben velen van mijn hardloopvrienden en –vriendinnen het verharde al wel permanent ingeruild voor de onverharde duinpaden.
Overigens niet een geheel vlakke loop, deze Spaarnwoudeloop, er zitten twee geniepige heuvels in, waaronder de zogenaamde ski-heuvel inclusief wat haarspeldbochten. Tijdens de halve marathon kom je beiden twee keer tegen, want je loopt twee keer hetzelfde rondje van 10 km en voorafgaand aan ronde een, net na de start, nog een klein rondje van ruim een km.

Informatieboerderij Zorgvrij is wel een leuke plek voor start en finish. Je kunt hier ook makkelijk je partner en/of (klein)kinderen meenemen, want die kunnen zich met speeltoestellen en (kleine) boerderijdieren prima vermaken. Het naastgelegen pannenkoekenhuis Onder de Platanen maakt het plaatje dan helemaal af. Overigens zijn de broodjes bal gehakt (van oma) daar eveneens niet te versmaden! Okay, het weer kan wat dat aangaat wel spelbreker zijn. Nu was het in de ochtend regenachtig en stond er bovendien veel wind. Daar werd ik weer fijntjes aan herinnerd op de fietsende terugweg. Pffff……

Het aantal deelnemende Tata Steel collega’s vond ik wat tegenvallen. Zeker op de 10km waarvoor er zich maar negen collega’s hadden aangemeld. Een zelfde aantal startte er op de halve marathon en drie op de 5km. Helaas zijn onze startrunners pas volgende maand klaar met hun trainingsprogramma, anders hadden er op de 5km wel meer aan de start gestaan. De Pim Mulierloop van 23 april dan maar…Dat wordt dan meteen de aftrap van “ons” nieuwe hardloopjaar dat dan parallel gaat lopen met ons financiële boekjaar.

Jammer dat het wat regende toen ik zo rond 09:15 uur mijn fiets uit de schuur pakte en op weg ging naar Spaarnwoude. Gelukkig lijkt het euvel dat ik had met mijn Garmin forerunner 310 GPS aangaande een “vol geheugen” eindelijk over. Toch de handleiding er maar eens bij gezocht. In ieder geval kreeg ik deze vóór vandaag weer in de instellingen zoals ik dat graag wil. Op weg dus.
Het verzamelpunt der Tata Steel runners was net na de ingang van het bijgebouw van de boerderij. Daar zat Karen al klaar met startnummers en veterclips. Volgens mij waren er dit keer geen afmeldingen en zo zoetjes aan arriveerden al onze runners. De 21,1km had de laatste starttijd en het viel me op dat eigenlijk op alle afstanden het was rustiger leek dan voorgaande jaren. Ik denk dat in ieder geval een groot potentieel aan halve marathon runners een weekje wacht om de jubileum halve marathon te doen tijdens de circuitrun. Deze is eenmalig naast de 5km en 12km. Zelf doe ik daar volgende week de 12km.
Voorafgaand aan de start van de afstanden natuurlijk even een teamfoto, toen nog in de regen. Toen het startschot voor de 21,1km klonk om 10:45 uur was het nagenoeg droog en dat zou het ook blijven. In ronde twee kwam het zonnetjes zich zelfs voorzichtig nog even melden.

Ja, gaaf om weer samen met Arthur te lopen. Peppie en Kokkie reunited. Mijn laatste halve marathon uit Het Twiske in februari 2014 liepen we ook samen, maar toen liepen we beiden wel op een wat ander niveau. Ik hield het toen zo’n 13km vol naast Arthur, maar moest daarna inbinden. Toen lag alles zo’n beetje wel rond de 5:30min/km. Het tempo dat we nu liepen was dus wat “vriendelijker”.
Het was opvallend hoe “vlak” we liepen, zeker de eerste ronde. Alles lag zo rond de 6:20min/km., doorgaans iets sneller, maar de km’s met drinkposten erin ietsje langer.
Ronde twee ging zelfs ietsje sneller! Dat is verrassend, want je verwacht toch een bepaalde vermoeidheid. Om uit te komen op 9km/uur hadden we in ieder geval nog ruimte genoeg. Arthur bleef echter wel gang maken. 6:11, 6:14, 6:07…. Ik kon goed meekomen. Er waren wel wat stukken in het parcours waar we vol in de wind liepen, maar op de meeste stukken liepen we “voordelig”.
Wat ook fijn was, is dat we eigenlijk onderweg nog veel te vertellen hadden en dat bleek tijdens het lopen geen enkele belemmering. Ja, dit was wel een conclusie dat ik gewoon weer lekker aan het rennen ben zonder klachten en belemmeringen. Hou ik van en smaakt naar meer.
Okay, de laatste km was pittig, maar met de finish in zicht en een Arthur nu wel iets voor me die ook nog wat hout op het vuur gooide kon ook ik zowaar toch nog aanzetten, naast hem komen om zo gezamenlijk door de finish te rennen in een laatste km die goed onder 6 minuten lag. De prijsuitreiking begon ook net, dus we konden meteen doorlopen….
Ik klokte zelf 02:13:53, maar hierop wordt misschien nog iets gecorrigeerd door het organiserende KAV Holland. Ik ben er hoe dan ook content mee!
We werden opgevangen door Tata Steel runners Karen, Hans en Ton en we kregen namens de organisatie als aandenken een leuke mok. Eentje waar je met schoolkrijt iets op kunt schrijven. Een keertje wat anders dan een vaantje of medaille.
Nog even uitpuffen binnen, wat eten en drinken om daarna een zware ca. 10km terug te fietsen naar IJmuiden. Dat lag niet zozeer aan mezelf maar wel aan de straffe wind tegen.

Jan B., 19-Maart-2017

Note: Uiteindelijk als officiele netto tijd in de boeken: 02:13:35

2017-02-12: Groet uit Schoorl 10KM (Schoorl) (5 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 12 februari 2017 20:18

Vandaag had ik mijn zinnen gezet op een snelle 10km, te lopen tijdens de jaarlijkse Groet uit Schoorl.
In ieder geval waren alle (spaarzame) trainingen die ik deed de afgelopen weken hierop afgestemd. Vorige week zondag kwam hier nog wel een 10EM tussendoor in het Twiske en was daar erg tevreden over. Een Tata Steel runners intervaltraining twee weken geleden van 5 x 1 losse kilometer op wedstrijdniveau gaf de doorslag te proberen in ieder geval onder de 52:21 te gaan lopen. Die kilometers gingen allemaal tussen de 4:36 en 4:39, maar had wel alle kilometers collega en stoomtrein Martin naast me lopen, die de boel aardig aan ’t opjutten was. Helaas moest ik het voor vandaag wel zonder hem doen.
Drie keer eerder liep ik dit parcours tussen Schoorl en Groet, al was dat wel nog in tegengestelde richting. 2011, 2012 en 2013. Met de Tata Steel runners houden we hier jaarlijks een eer hoog, want op de bedrijvenrun eindigen we steevast met een van onze vier teams op de eerste plaats. Goed nieuws: Dat was ook dit jaar weer het geval. Teams van 10 runners, waarvan de eerste 5 meegaan in het klassement. Geloof me, in dat klassement speel ik echt geen rol hoor? Haha, ik werd wel de derde runner van Tata Steel team 3, dat eindigde op een altijd fraaie 38e plaats. Van de 46…

In 2011 werd mijn eerste trimloop 10km in dit parcours een feit. Ik deed er toen 01:00:06 over. GPS of eigen tijdwaarneming was toen nog geen issue bij mij, anders had de tijd toch zeker 7 seconden sneller geweest. Maar goed, ik had de afstand geproefd en dat smaakte naar meer. In 2012 liep ik hetzelfde parcours in 56:04 en dat betekende een nieuw PR. In 2013 was de 53:03 eveneens een PR, maar dat stond niet zo lang in de boeken. In dat jaar liep ik in april sneller over die afstand tijdens de Zorgspecialistloop en een jaar later, precies op mijn 50e verjaardag op 17 maart, mijn, tot op heden, snelste tijd op de 10km, 52:21. Tijdens de Spaarnwoudeloop, lekker dicht bij huis.

Het was niet vanzelfsprekend hier te lopen. We hadden deze loop met de Tata Steel runners aanvankelijk niet geagendeerd vorig jaar, maar daar kwam verrassend veel weerstand op. Gelukkig zijn we qua budget “zuinige” lopers en viel de eenmalige Velsertunnelrun onder een ander budget, dus zo kwam er toch ruimte om een veertigtal Tata Steel runners blij te maken met een 10km tussen Schoorl en Groet. Toen ik zag dat Arthur zich had aangemeld, meldde ik me meteen daarna ook aan en meerijden was geen probleem. Arthur echter, meldde zich vorige week af met een blessure…
Collega Josien, eveneens woonachtig in IJmuiden, bood uitkomst en zo kon ik toch per auto naar het “hoge” noorden. Ik was hier erg blij mee, want met openbaar vervoer er naartoe (meer dan vooral de terugreis) en dan pas om 14:40 uur starten, dat had ik niet gedaan. Daar vind ik het dan weer net niet bijzonder genoeg voor qua afstand en zou dan hebben gewacht op de eerstvolgende Twiskemolenloop begin maart of anders de Spaarnwoudeloop half maart. Ik zit echter ook nog in een wandelprogramma, want op 1 juli wil ik de Kennedymars gaan wandelen. Die is 80km. Een ambitieuze uitdaging, dat zeker, maar ik heb er de afgelopen twee maanden al een paar serieuze afstanden al wandelend op zitten hoor? 45km, 30km, 55km…. En dan ook nog aardig wat fietskilometers. Het zwemmen staat op een wat lager pitje in verband met wat liesklachten, maar ik denk dit volgende week weer op te pakken. Fietsen in en door de sneeuw is niet zo heel fijn…

We reden er vrij vlotjes naartoe en waren verdeeld over drie auto’s. Met zijn tienen uit IJmuiden. De grote parkeerplaats was net vol en we moesten een stukje verderop, bij de camping, de auto parkeren. Het was zo’n 1,5km lopen naar de sporthal en zo liepen we een stukje langs het parcours vlakbij de finish. Daar waar een aantal 21,1km of 30km runners al bijna klaar was. In de sporthal omgekleed, rugzakje afgegeven en nog even gewacht. Buiten was het toch nog wel frisjes, maar er kwam zo nu en dan wel een zonnetje doorheen. Er stond een geniepig, straf windje. Ik was de enige uit de groep die in business vak groen startte, de anderen in blauw of rood en zodoende ietsje later.
Zo kon ik mij in dat vak dus aansluiten bij het grootste gedeelte van de Tata Steel runners. Erg leuk om toch zeker weer wat oude bekenden te zien.

Om 14:40 uur klonk ons startschot en ging ik op weg naar en voor een tijd die om en nabij mijn PR van 52:21 zou moeten liggen. Voor mijn gevoel ging ik best wel snel weg en toen mijn Garmin na 1km piepte, bleek dat ook zo te zijn. 4:57. Tsja, en dat dan zo lang mogelijk vol houden…
Dat ging vandaag helaas niet lukken. Km 2 ging al in 5:15 en km 3 in 5:37. Dat was wel even een gevoelige tik. Die 52:20 kon ik op mijn buik schuiven. Toch gaf ik mij niet gewonnen. Er kwam een lang stuk verharde duinweg aan met het windje in de rug en bovendien veelal vals plat, maar dan naar beneden. Bovendien stond het 4km bordje op een plek waar mijn Garmin 3,9km aangaf. Toen kreeg ik toch weer wat hoop. Ik klokte op het 5km punt 26,5 (waar dat volgens de tijdwaarneming na de wedstrijd 26:05 was geweest), maar wist dat ik het nog wel zwaar zou krijgen het tweede gedeelte. Ik liep alleen, werd veelal ingehaald, maar kon bij niemand aansluiting vinden.
Eerst kwam in dat tweede gedeelte Tata Steel runner Cees langszij, maar ik kon niet aanklampen, ook niet bij Henk en ook niet bij Atie. Helaas. Ik rekende nog stiekem een beetje op Rinus die achter me zat en die mij zeker naar de finish had geschopt, maar Rinus was aan het uitlopen van een marathon in Friesland gisteren, dus bleef de gehele 10km achter mij.
Het bordje 8km stond precies op de plek waar mijn Garmin piepte en hier zou ik iets van 9,5 minuut hebben voor de laatste twee km. Dat was even teveel gevraagd, want in het tweede stuk liepen mijn km tijden al naar de 5,5 min.
Op de 9,8km klokte ik dus de bewuste 52:20 en kon daarna toch nog de laatste 200 meter in net geen minuut naar de finish lopen. Ik klokte zelf 53:22 en dat bleek ook mijn uiteindelijke netto tijd te zijn. Prima zo. Net even beter dan mijn laatste 10km gelopen in het Twiske in november 2016. Het flesje sportdrank na de finish was erg welkom, die handdoeken die je krijgt als je door de finish gaat leuk en bovendien prima te gebruiken. Nummer vier ligt dus inmiddels in de kast.
Vandaag liep ik mijn vierde 10km tijd. Schoorl 2013 is mijn derde. Er zit echter wel weer wat progressie in. Volgende maand maar even in herkansing.

Jan B., 12-Februari-2017

2016-12-23: Hardloopjaar 2016 (4 reacties)

Gepost door Jan Bakker op vrijdag 23 december 2016 15:28

In 2016 had ik mij voorgenomen om hardlopend zo zoetjes aan weer op het niveau te geraken van wat ik in 2014 had. De eerste vier maanden van dat jaar zat ik op een voor mijn doen prima niveau van tussen de 11km/uur (10EM) en 11,5km/uur op de 10km en liep in die korte periode dan ook PR's op de 10, 15, 16,1 en 21,1km. 2014 was echter ook het jaar dat ik na het lopen van de Beverwijkse DCD loop in mei en het een dag later al plinten knippend te lang in een verkeerde houding op mijn knieën zittend, vrij ernstig aan mijn knie geblesseerd raakte. Ernstig klinkt wat dramatisch, maar het zou in ieder geval heel lang duren eer ik weer pijnvrij zou kunnen hardlopen werd mij verteld door zowel dokter als fysio.

Aan het einde van 2015 liep ik al wel weer wat kortere duintochtjes mee met de diverse groepen, maar nog niet verder dan zo’n 7 a 8 km. Ik merkte dat het steeds beter ging qua lopen en te lopen afstanden.

Op 17 januari 2016 sloot ik wederom aan in een groep van ca. 15 personen. Het was erg frisjes en de grond op een aantal plaatsen bevroren. De intentie was om de gehele tocht van zo’n 12 a 13km mee te rennen, maar nabij de tankval in het begin van de route maakte ik een misstap, ging door mijn enkel en wist toen eigenlijk gelijk al dat het niet goed zat. Al fotograferend hobbelde ik nog wel moeizaam een stuk mee, maar van harte ging dat niet. Ik was in ieder geval blij dat ik het laatste stuk kon oplopen met Barbara en Raymond, zo hoefde ik niet alleen het fietspad in de duinen af. Thuis bleek dat die bewuste enkel behoorlijk was opgezet en later begon het rondom ook blauw te worden. De dokter bevestigde twee dagen later een gescheurde buitenband in mijn linkerenkel. Hersteltijd ca. drie maanden…. Balen!

Eind mei startte er via mijn werk een gezondheidsprogramma, waarin je in 100 dagen tijd met een stappenteller moest lopen en zo minimaal 10.000 “stappen” per dag moest proberen te maken. Voor mij het sein om hier fanatiek aan te gaan deelnemen met als hoofddoel 10 kg afvallen in die 100 dagen. Het vele fietsen, wandelen en zwemmen beloonde zich, want op 1 september 2016 gaf de weegschaal inderdaad een verliesvermindering aan van ruim 10kg. Ik was in die periode, gesterkt door het feit dat mensen in mijn omgeving het ook al was opgevallen dat ik wat smaller in mijn gezicht werd en mijn buik in omvang afnam, ook weer gestart met hardlopen. Korte afstandjes, maar wel met enige regelmaat. “Stappen” technisch was fietsen voor mij het handigst, maar qua gewicht verminderen hardlopen.

De eerste wedstrijd die ik dit jaar liep was de IJmuidense Scoutingloop. In juni. Ik liep de 5,4km en vond het al heel wat dat ik deze kon lopen zo rond de 10km/uur. De timetrial 5km die ik in juli met de Tata Steel runners in de Heemskerkse duinen liep ging nog wat sneller. In 28:17 en De 7 van Santpoort in 40:52.
Omslagpunt was de Velserbroekloop van eind augustus. Bijna aan het einde van mijn stappenprogramma besloot ik hier niet te gaan voor een “snelle” 5 km, maar besloot ter plekke te gaan voor de dubbele afstand. Die had ik al enige tijd niet gelopen. Ik koos bewust voor die stappen en zou wel zien hoe ik zou lopen. Alles onder de 1 uur was goed. Ik liep de Velserbroekloop een keer eerder. In 2012 en deed er toen 01:03:25 over. Nu liep ik echter toch vrij gemakkelijk en met twee korte drinkstops een tijd van 57:50. Ja, hier begon ik mij te realiseren dat ik op de goede weg terug was. Het gros van het gewicht dat ik kwijt raakte, was ik toen natuurlijk al kwijt. Het scheelt toch aanzienlijk als je minder gewicht hoeft mee te zeulen tijdens dit soort ren escapades!

De Pitt Hopkins run in september was mijn vijfde wedstrijd. Een avondrun over 8km en gedeeltelijk in het donker. Er hing een goed doel aan en tijden waren niet echt een issue. Maar toch…. Ik klokte zelf 44:26 wat zou betekenen dat dat een PR zou zijn op die afstand. De 8km liep ik slechts een paar keer in Amsterdam met 45:21 als snelste tijd (2012). 7,7km was bleek de daadwerkelijke afstand te zijn, maar ik was evengoed tevreden.

In september en oktober toog ik vanuit IJmuiden twee keer fietsend naar AC waterland om de mij zo geliefde Twiskemolenloop te doen. Ik besloot beide keren te gaan voor de 10km. De eerste keer deed ik er nog 58:27 over en liep de gehele loop al keuvelend samen met meesterblogger Arranraja, maar de tweede keer liep ik zonder eigen tijdwaarneming en zonder mijn schrijvende hardloopvriend een tijd van 53:49. Mijn vierde tijd ooit op die afstand! Zo ging ik dus over de 11km/uur heen. Ja, dit was erg lekker hoor?! Zeker gezien het feit dat ik de eerste pakweg 5km alleen liep en het tweede gedeelte nog tempo kon maken voor de Hoornse Sylvia, die op een tijd van 55 minuten liep. Ook zij kwam binnen op 53:49. Dat fietst dan weer lekker terug naar huis hoor?!

In november verbaasde ik mij ook over mijn 10km tijd van de happyrunning strandloop, omdat het parcours mij niet zo ligt met afgewisseld zand, asfalt, klinkers en schelpen en dat keer twee. Ik had dan ook niet gerekend op een tijd van onder het uur, maar het werd desondanks een mooie 56:55. De Velsertunnelrun over een lengte van 7,68 km deed ik in 42:11, maar stopte onderweg wel een paar keer om wat foto’s te maken. Dit had dus wat sneller kunnen zijn, maar het unieke van deze eenmalige run kreeg de voorkeur. BLOGs van alle afzonderlijk genoemde wedstrijden zijn hier op looptijden.nl te vinden.

December stond eigenlijk geheel in het teken van het geleidelijk aan verkassen naar een nieuwe woning. En geloof me, 1 december de sleutel krijgen en er dan de 19e wonen is snel hoor? Ja, er hoefde niet zoveel aan te gebeuren. Nieuwe vloer beneden en schilderwerk. En sjouwen. Vooral veel sjouwen. Dat sjouwen-en-niet sporten heeft toch wel wat impact gehad, want ik heb weer wat knieklachten. Heel vervelend. Nog vervelender is het dat mijn broeken toch weer iets minder ruim gaan zitten. Ik ga Tweede Kerstdag in ieder geval wel weer een rondje doen in de duinen en zie wel waar het schip strand. Ik ga er vanuit dat het allemaal wel gaat meevallen, want ook Nieuwjaarsdag staat er een fijne loop op het programma, met een grote groep en bovendien een heuse Oosterplas nieuwjaarsduik om 2017 echt in te luiden.
Wat komend jaar hardlopend gaat brengen weet ik niet, maar een aantal loopjes zal ik, mits heel, zeker niet overslaan: De Zandvoort circuitrun (12km), Nescioloop (15km) en Lions heuvelloop (15km) daar verheug ik me echt op. Hopelijk zit er daarna weer een halve marathon in en misschien ook wel een 30km (van Amsterdam-Noord). En daarna wil ik meer. Veel meer.
Maar toch vooral heel blijven…..

Fijne Kerst en een gezond en sportief 2017 toegewenst!

Jan B. 23-December-2016

2016-11-13: Happyrunning strand- en duinloop (IJmuiden) (4 reacties)

Gepost door Jan Bakker op maandag 14 november 2016 13:00

Het was gisteren weer een uitermate sportieve dag voor mij. Tenminste, tot de avond. Die was namelijk gereserveerd voor de Amsterdamse Ziggo dome, waar the Cure optrad voor niet alleen mij, maar ook duizenden andere fans.

Al om 05:45 uur stond ik naast mijn bed omdat ik een rondje wilde fietsen. Het bevalt me in de weekenden goed om fietstochtjes te doen van ca. 40km en dan van “ donker” naar “ licht” te rijden. Helaas was het deze ochtend wat miezerig, maar daarentegen niet zo heel koud.
Lekker om bij thuiskomst nog even rustig te kunnen zitten, alvorens wederom op de fiets te stappen naar strandpaviljoen Noordzee, daar waar de start en finish zou zijn van de happyrunning strand- en duinloop. Ik besloot via de IJmuiderslag te fietsen en dat is zo’n 7km.

Dit jaar de vijfde editie van deze fijne en gezellige loop. De eerste twee edities was ik er ook bij. Toen beide keren op de 10km. Die afstand zou ik vandaag eveneens gaan lopen.
In tegenstelling tot de voorgaande edities was het parcours dit jaar nagenoeg geheel herzien. De twee eerdere keren liep ik slechts heen en weer over het IJmuiderstrand, dit jaar werd er gekozen voor eerst een stuk strand richting de zuidpier, daarna een stuk verharde weg (asfalt en stoeptegels) langs de binnenhaven en over de Kennemerboulevard, dan via het uitgeharde schelpenpad (voor insiders: het Bunkerpad) omhoog, omlaag en omhoog naar de IJmuiderslag, daar weer een stukje verharde weg (klinkers) naar beneden en onverhard langs het binnenmeer en via de parkeerplaats weer terug naar Noordzee. De 5km lopers waren dan klaar, de 10km lopers deden hetzelfde rondje nogmaals. Over diversiteit zeker niet te klagen, dus!

Ik was er bijtijds en zag zodoende vele bekenden binnendruppelen. Het loopweer was prima, ware het niet dat ik toch onderweg mijn bril moest afzetten. Gelukkig heb ik nog geen hond of stok nodig, zonder!
Er stonden hier 22 Tata Steel runners aan de start. Een mooi aantal in een totaal deelnemersveld van zo’n 130 runners, want het was de eerste keer dat we deze loop op onze cupagenda hadden staan. Doorgaans wordt er door ons in november gekozen voor de Wijckcross in Wijk aan Zee, maar die gaat dit jaar niet door. Als extra staan we in november ook nog eens aan de start van de eenmalige Velsertunnelrun. Met zo’n 300 Tata Steel runners!

Ja, ik had er zin in vandaag. Zeker na die goede en “ snelle” Twiskemolenloop 10km van twee weken terug. Vandaag had ik natuurlijk wel te maken met een lastiger parcours, maar had een richttijd van 58:00 minuten in mijn hoofd. Onder het uur liep ik mijn eerste twee happyrunning strandlopen niet.

Om 11:00 uur klonk het startschot en een sliert runners baande zich een weg door het zand richting de Zuidpier. Mooi om te zien dat de latere twee winnaars op de gelijk gestarte 5km, Johan Neve en Michiel Deiman, meteen een gat sloegen met het overige deelnemersveld. Vooral Johan trok er erg hard aan. Ik liep zelf samen op met collega Josien. Zij koos hier voor de 5km, en was bij eerdere edities al eens in de prijzen gevallen op die afstand. Haar tempo lag vrij hoog, de eerste twee km in 5:17 en 5:13, maar ik bleef er wel naast lopen. Op het toch wel lastige Bunkerpad, met wat heuveltjes erin liet ik de teugels wat vieren, want voor mij werden het uiteindelijk twee rondjes in plaats van één. Zoals te verwachten was km 3 dus wat langzamer, maar evengoed nog ruim onder de zes minuten. 5:43. Op het verharde “ haarspeldbochten” pad richting strand kwam Tata Steel runner Rachel even naast mij lopen. Rachel heeft wat meegekregen van mijn blessureleed en zij vond het zo fijn dat ik schijnbaar weer soepeltjes aan het lopen was en tsja, dat kon ik beamen. Rachel is een snellere loper en liep derhalve maar kort naast me. Vanaf dat moment liep ik dan ook alleen.
Het onverharde pad dat langs het binnenmeer loopt kende ik nog niet, maar werd er ingehaald door Tata Steel runners Johan en Andre. Zij zijn doorgaans sneller als ik en ik dacht dat zij dan ook voor mij liepen. Ik klokte op de eerste vijf km 27:25 en was daar blij mee. Die 58 minuten zou dus haalbaar moeten zijn. Km 6, volledig door het zand, ging echter wel over de zes minuten. Gelukkig kon ik weer herpakken op de verharde km 7. Op het Bunkerpad moest ik ook ditmaal seconden prijsgeven en liep wederom boven de zes minuten. Ik kon echter wel gewoon lekker doorlopen zonder problemen. De laatste km langs het binnenmeer had ik iemand vlak achter mij, maar wilde me niet nog eens laten passeren. Er was dus zelfs een kleine versnelling mogelijk en met een eindsprintje de strandopgang op en naar beneden door de finish naast strandpaviljoen Noordzee.
Zelf klokte ik (ja ja, het ging zowaar helemaal goed met die GPS deze wedstrijd) op de finish 56:58, dat later door de organisatie gecorrigeerd werd naar 56:54. Ik zag op mijn GPS echter wel zo’n 150 extra gelopen meters. Meters die waarschijnlijk gelopen zijn op het strand om juist daar te gaan lopen waar het het minst losgelopen is. Ik kwam uitermate tevreden en met een brede grijns door de finish.

Even kort nagepraat met mijn collega’s en daarna samen met Josien richting huis gefietst. Nu wel gewoon de hele weg tot haar huis naast elkaar. Zelf plakte ik er nog een fietstochtje van ruim 30km aan vast en daarna waren mijn sportieve daden gedaan voor deze zondag.

Jan B., 14-November-2016

Note:
Kent iemand van jullie de link tussen het in deze BLOG genoemde IJmuidense Bunkerpad en Jacqueline Govaert (ex-Krezip, nu solo)?
Laat ik jullie niet langer in spanning houden.....
De back cover foto van de tweede soloplaat van Jacqueline, Songs to soothe, bevat een foto die gemaakt is op dat bewuste Bunkerpad in IJmuiden. De foto voeg ik toe. Het nummer 147 onderaan is het genummerde exemplaar op wit vinyl uit mijn eigen collectie.

2016-10-30: Twiskemolenloop (Landsmeer, Het Twiske) (5 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 30 oktober 2016 19:33

Net als de vorige maand ging ik ook deze keer met de fiets naar Landsmeer voor de tweede Twiskemolenloop van seizoen 2016/17. Net als vorige maand was het ook nu een prachtige dag om voor de fiets te kiezen. Nauwelijks wind, wat heiig in de ochtend, ondanks het uur terug afgelopen nacht en het was tevens heerlijk rustig langs en op de weg. Hou ik van. En net als vorige maand ging ook nu het pontje van Buitenhuizen net voor mijn neus weg en stond ik dus ruim een kwartier te wachten tot deze weer aan “mijn” kant aanmeerde. Gelukkig had ik ruimschoots de tijd genomen om bij AC Waterland te geraken. Even na 08:00 uur vertrok ik uit IJmuiden, terwijl ik pas om iets na elven zou starten. Ja, ook met wederom verdwalen in het industriegebied nabij Zaandam had ik rekening gehouden. Dat was maar goed ook…. Ook nu maakte ik meer kilometers dan gepland, ook terug. Nee, zo’n telefoon met Tom Tom bezit ik niet, Dan liever het ongewisse avontuur!

Ik had eigenlijk geen idee welke afstand ik zou gaan lopen vandaag, maar besloot bij AC Waterland aangekomen toch voor de 10km te kiezen. 16,1km had gekund, maar twee weken geleden kreeg ik op een dergelijke afstand wat korte kramp aanvallen in mijn rechter kuit. Die zelfde 10km liep ik vorige maand samen met meesterblogger Arranraja en dat had ik nu eigenlijk ook in mijn hoofd, ware het niet dat ik mijn schrijvende hardloopvriend kort voor de start in het deelnemersveld van de halve marathon ontwaarde. Nou ja, hij zag mij. Ik was ietwat verbaasd, want van 10km naar 21,1km dat is nogal wat, maar Arranraja is inmiddels bekend met deze halve marathonafstand.
Ik zag tevens een groepje Velsenaren op die afstand. Een groep met en van AV Suomi trainer Bob Keuzekamp die aan het trainen is voor de marathon van Valencia medio November. Hardloopmaatje Karin liep er ook bij.
Jongens, waar was die Hanssie Molenaar eigenlijk?

Over molenaar gesproken. De dominant aanwezige Twiskemolen, de molen waarnaar de loop is vernoemd is twee weken geleden getroffen door een korte maar zeer heftige herfst windhoos, met gevolg dat het gehele bovengedeelte inclusief wieken eraf zijn geblazen. Eeuwig zonde. Zeker qua historische waarde. Bij AC Waterland werd er heftig gecollecteerd. Alle beetjes helpen natuurlijk om dit “monument” weer zo oorspronkelijk mogelijk te herstellen. Al het geld dat vandaag zou worden opgehaald, dat gaat AC Waterland “verdubbelen.” Top Atletiek Club! Hopelijk is er dus voldoende budget over voor de komende drie Twiskemolenlopen in december, februari en maart. Anders weten we de reden….

Ik had sinds vorige maand twee dingen geleerd: Water meenemen voor onderweg en mijn Garmin forerunner goed opgeladen meenemen. Daar zou het dus dit keer niet aan gaan liggen. Nou ja, water heb ik dit keer op de gehele afstand niet gedronken. Ook niet bij de waterpost op ca. 4,5km in het parcours. Die GPS was weer eens een ander verhaal. Ik zette hem uit in de kleedkamer en dus weer aan buiten, maar dat is kennelijk niet een juiste manier. Hij sprong buiten dus wel aan, maar bleef op het startscherm staan. Fuck, geen tijden onderweg, zelfs geen “gewone” tijd. En geen Arranraja in de buurt. Nou ja, wel in de buurt, maar in een ander gedeelte van het parcours en bovendien reeds gestart.
Ik had nog wel hoop dat die GPS onderweg wel gewoon naar mijn tijden scherm zou springen, want dan kon ik op een willekeurig kilometerpunt deze aanzetten en zo wel mijn resterende kilometertijden bijhouden. Die hoop bleek ijdel.

Maar ik had mazzel. Ik liep “alleen” tot ca. 5,5km, maar wel in een rap tempo. Dat merk je gewoon als hardloper. Ik werd even na de drankpost bijgehaald door een vrouw met een geel shirt, waarschijnlijk verbonden aan een hardloopclub in Hoorn, want dat stond op haar shirt gedrukt. We liepen een tijdje samen op en ik vroeg haar hoe ze liep. Zij liep redelijk vlak op 5:28, met in haar hoofd een eindtijd van 55 minuten. 55 Minuten, mwah, dat zou wat wezen, zeg. Vorige maand liep ik hetzelfde parcours nog in ruim 58 minuten. Maar ja, dit tempo van 5:28 beviel me wel en wel zo, dat ik tot km 9 goed tempo voor haar kon maken. We haalden zo ook nog wat runners in, terwijl we zelf nauwelijks werden ingehaald.
Op km 9 liepen we weer “gezellig” naast elkaar en vanaf dat punt moest zij even het laatste zetje geven. Goh, gelukkig kon ik haar bijbenen. Er klampte vlak voor de sintelbaan bij de atletiekclub nog een vrouw aan en gedrieën liepen we de sintelbaan op voor het laatste rondje. Ik vroeg mijn loopmaatje van het afgelopen laatste half uurtje hoe we zaten en zij vertelde dat 54 mogelijk zou zijn in dit tempo. Ik kon het tempo zelfs nog wat opvoeren om vooral die zekerheid te waarborgen. Gelukt. Nettotijd 53:49. Beide dames kwamen gelukkig ook net onder de 54 te finishen. De “Hoornse” vrouw was er erg blij mee. Ik zeker ook, al zag ik mijn tijd dus pas bij thuiskomst op de site van AC Waterland. Mijn vierde tijd ooit gelopen op die afstand.

Na het finishen kleedde ik mij snel om om nog even op de fiets het parcours van de 21,1km in te rijden en Bob, Karin en Arranraja nog even aan te moedigen (en uiteraard even op de gevoelige plaat vast te leggen). Met Karin fietste ik nog een stukje op ook.
Toen Arranraja bij de (halve) molen de bocht om ging stapte ik op mijn fiets richting Oostzaan. Heerlijke hardloop- en fietsdag geweest.

Jan B., 30-Oktober-2016

2016-09-25: Twiskemolenloop (Landsmeer, Het Twiske) (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 25 september 2016 17:29

Op 1 maart 2015 liep ik mijn laatste Twiskemolenloop. Toen een 5km. Dat houdt dus in dat ik het gehele seizoen 2015/16 niet deze toch zeer fijne loop in Het Twiske gelopen heb. Blessureleed lag hieraan ten grondslag, maar mijn seizoenkaart voor het seizoen 2016/17 heb ik aangeschaft en de eerste loop van dit seizoen was dus vandaag.

Langere afstanden dan 10km zijn nog geen issue voor mij vandaar dat 10km een mooie afstand was om het seizoen in te luiden. Dat ging hem dus worden vandaag.
Het was wederom een prachtige dag, zoals we er deze maand september al zoveel gehad hebben. Ik zal hier zeker niet over klagen. Ik besloot om vanuit IJmuiden naar Landmeer te gaan op de fiets.
Ik rij zelf geen auto, want anders is dit vanuit IJmuiden in een half uur gepiept, maar qua openbaar vervoer is dit een ander verhaal. Als ik makkelijk doe dan kan ik lijn 82 pakken naar Amsterdam Sloterdijk en daar op de bus stappen naar Landsmeer, alhoewel ik het op deze manier nooit gedaan heb. Wel met de trein van Driehuis naar Amsterdam CS en daar op de bus naar Landsmeer. Er komt dan ook nog wat fiets- en loopwerk aan te pas en zou dan al met 1,5 uur onderweg zijn. In die tijd is het ook te fietsen, want het is zo’n 25km. Vaak zijn er in de weekenden helaas werkzaamheden aan het spoor op de lijn die ik net nodig heb….

Ik begon vanochtend wel met een valse start, want mijn GPS (Garmin forerunner 620) die ik toch vanochtend van de lader haalde gaf bij de schuur al een kreet aan “batterij bijna leeg” en toen ik voor mijn voordeur stond gaf deze helemaal geen prik meer. Mijn “gewone” horloge dus maar even snel gepakt en aanvankelijk fietste ik slechts in een trainingsbroek en shirt met lange mouwen, doch voordat ik IJmuiden had verlaten had ik toch mijn fleece vest maar even aangetrokken. Ik vertrok om 08:00 uur, omdat ik wat extra tijd inbouwde voor het het missen van de pont bij Buitenhuizen en het eventueel verdwalen in- en rondom Oostzaan of, erger nog, Zaandam. De vroege ochtendzon was erg fel, maar er stond dus nog een ijzig windje.
Gelukkig stond de brug bij Buitenhuizen niet open, maar zag ik wel de pont net naar de overkant varen. 15 minuten kwijt aan wachten. Het is me daar wel een punt hoor, met al die laag overvliegende vliegtuigen. Eng gewoon!
Ik had wel via afstandmeten.nl een print gemaakt van mijn route; ik heb niet zo’n telefoon die je via een APP verteld waar je heen moet (en waar niet), maar op zich gaf het eerste stuk geen problemen. In Oostzaan aan een hardloper de weg gevraagd en toen zat ik snel in Het Twiske. Daar nogmaals een stel bootcampers aangesproken of ik nog goed zat richting Landsmeer en toen bleek dat ik inderdaad al redelijk dichtbij de Twiskemolen reed. Toen ik uiteindelijk die wieken in zicht kreeg wist ik de weg naar AC Waterland makkelijk te vinden. Dat stuk zit doorgaans in het hardloopparcours en ik kwam de afstandbordjes dan ook al tegen.
Ja, wat dat aangaat is dit zeer goed verzorgd, evenals de vele vriendelijke vrijwilligers in het parcours. Prima geregeld allemaal. Dankbaar!
Om 10:00 uur arriveerde ik bij AC Waterland en kon ik snel mijn seizoenkaart en startnummer afhalen. Daarna maar meteen aan een bak koffie en een flesje water, want mijn belt met waterbidon was ik helaas vergeten.
Pas om 11:15 uur zou de 10km starten, dus liep ik nog even Het Twiske in voor wat fraaie plaatjes deze mooie ochtend. Ook dat deed ik vaker sinds ik hier loop, maar vervelen gaat dat nog steeds niet.

Bij terugkomst was het al wat drukker bij de Landmeerse atletiekvereniging en net voor de start van mijn te lopen afstand liep ik Arranraja tegen het lijf. Arranraja is een looptijden BLOGger, net als ik, en een paar jaar geleden zagen en spraken we elkaar voor het eerst net voor de start van de Amsterdamse Nescioloop. Ook bij een aantal Twiskemolenlopen spraken we elkaar en ik geloof zelfs dat we er eentje ook samen liepen. Dat gingen we ook vandaag doen. Wel o zo gezellig.
Het lijkt er wel op dat onze looptijden van weleer niet meer haalbaar zijn, maar ach, we laten ons niet ontmoedigen en doen gewoon mee. Arranraja had gelukkig wel een werkende GPS mee, dezelfde als die van mij, zo wist ik onderweg wel zo’n beetje hoe we aan het lopen waren. Gelukkig had mijn loopmaatje ook water bij zich, want ik moest in het tweede gedeelte van het parcours even twee keer van zijn bidon met inhoud gebruik maken. Ik had onderweg bij het waterpunt ook wat gedronken, maar dat was dus niet voldoende.
We liepen van meet af aan met zijn tweetjes en op zo’n drie km in het parcours kwam er een vrouw naast ons lopen die ons tempo wel aanstond, toen zo tussen de 5:35 – 5:45, dus die liep een groot stuk met ons mee. Niet de gehele race, want toen Arranraja en ik simultaan de finishlijn passeerden was onze metgezel nog niet in zicht. 58:20 vertelde de GPS van Arranraja en dat was voor vandaag een mooie tijd, want we hadden beiden het doel om onder het uur te lopen. De uiteindelijke tijd door de organisatie gemeten werd 58:27.
Gezellig om zo al keuvelend zo’n wedstrijd uit te lopen. Hou ik van.

Ik vond het lopen wel meevallen, want ik had dus wel al zo’n ruim 25 fietskilometers in de benen en het was bovendien warm. Volgende keer gaan we een stukkie sneller, schat ik zo in en gaan er wellicht wat IJmuidense loopmaatjes mee. Die volgende keer is dan zondag 30 oktober. Dan zal het voor mij wederom een 10km worden.

Ik bleef niet zo lang meer bij AC Waterland. Kleedde me om, kocht nog een flesje water voor onderweg en trapte de pedalen weer in. De terugweg was makkelijker, maar ook nu zag ik de pont van Buitenhuizen net naar de overkant gaan. Gelukkig staat daar een tentje waar je heerlijk ijs kunt krijgen. Dat maakte het wachten een stuk draaglijker.
14:15 uur thuis. Lekker sportief dagje weer.

Jan B., 25-September-2016

2016-09-10: Pitt Hopkins run (PTHS run) – Wijk aan Zee (3 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zaterdag 10 september 2016 23:20

Op de Tata Steel runners agenda is de maand september de afgelopen jaren altijd gereserveerd geweest voor de IJmuidense Pierloop. Deze loop ging helaas dit jaar niet door.
We moesten dus op zoek naar een alternatief en vonden dat in Wijk aan Zee.
Een 8km run waar een goed doel aanhangt, dus altijd mooi om daar te starten.
We liepen deze avond allemaal voor Celeste, een kind met het Pitt Hopkins syndroom. Via onderstaande link is te vinden wat dat syndroom is. Neem er even de tijd voor…
http://www.pitthopkinsrun.nl/waarom/
8 km rennen vanaf revalidatiecentrum Heliomare naar Beverwijk en weer terug. Het dagverblijf waar Celeste komt ligt aan het parcours.

Ik ben zelf niet zo verzot op hardloopwedstrijdjes in de avonduren, mijn zicht is niet helemaal je van het in het donker, en twijfelde ook over mijn deelname. Helemaal toen ook bekend werd dat er op 10 september een alternatieve, “wilde” Pierloop zou plaatsvinden vanuit AV Suomi. Hier kon je kiezen uit een 8- of 15km, maar dan met een starttijd om 09:00 uur.
Ik koos echter toch voor de avond, zo kon ik het ’s ochtends een keertje rustig aan doen. De laatste maanden was ik zo’n beetje iedere zaterdag- en zondagochtend al heel vroeg fietsend of wandelend op pad. 8 km was voor deze avond wel een mooie afstand ook. De starttijd was om 20:30 uur en we verzamelden ons om 19:30 uur bij Heliomare. Het was een alleraardigste avond om er met de fiets naartoe te gaan.

Ik stond met een brede grijns aan de start. Na de Velserbroekloop van vorige maand had ik al een goed gevoel en zat toen ook al bijna aan een gewichtsverlies van 10kg, waar ik drie maanden over gedaan had. Nu is die 10kg er ook echt af en geloof me, dat voelt goed, hoor?! Het rent eveneens een stuk makkelijker. Ik heb inmiddels de lat alweer ietsje hoger gelegd en hoop rond 1 december onder de 80kg te geraken, dus gaat er veel gerent worden in oktober en november en daar heb ik echt zin in. Het zou prettig zijn om dat dan weer blessurevrij te kunnen doen, dus zullen de resterende maanden van dit jaar de afstanden nog wel beperkt zijn tot maximaal 10km. De Twiskemolenloop seizoenkaart 2016/17 is in ieder geval vastgelegd, dus loop ik deze maand minimaal nog een loop en wel op zondag de 25e.

Deze Pitt Hopkins run was, meen ik, uitverkocht met 300 plaatsen. Hiervan waren er dus zo’n dertig namens Tata Steel. Om 19:30 uur liep ik de kantine van Heliomare binnen, waar al vele Tata Steel runners zich hadden verzameld. We liepen hier niet in ons Tata Steel shirt, maar in een fel oranje shirt van de organisatie. Iedere deelnemer liep in zo’n shirt en ik heb geen dissonanten waar kunnen nemen.
Leuk om eerst even bij te kletsen en er was een kwartier voor aanvang een heuse warming-up. Dat zag er in ieder geval erg professioneel uit. Ik ben niet zo van de warming-ups….
Het was al aardig donker dat het startschot dan eindelijk klonk en we konden op weg, rond Heliomare en door een gedeelte van het dorpje Wijk aan Zee. Gaaf om dat lint van oranje shirts zo te zien bewegen. De route was vooraf niet bekend, maar lampionnen in het parcours wezen de weg. Een parcours wat voor een groot gedeelte bekend terrein is voor de Tata Steel runners, want met enige regelmaat lopen we hier onze wintertrainingen.

Ik had voor mij een dame die wel in een lekker tempo liep (en dat eigenlijk de gehele wedstrijd bleef doen). Ik besloot bij haar in de buurt te blijven. Ik merkte dat ik vrij makkelijk liep ook. Helaas was ik niet bij machte om op de km piepjes op mijn Garmin forerunner te kijken naar de tijden, want daarvoor was het te donker. Ik weet niet eens of er wel een lichtje op dat ding zit. Toch maar eens uitzoeken, dan. De meeste runners liepen wel met enige verlichting, dat deed ik zelf ook. Twee armbanden.
Bij de eendenvijver, net na het tweede viaduct over de Zeeweg (vanuit Wijk aan Zee) was het keerpunt. De snelle runners kwamen we daarvoor dus tegen. Er was daar ook een waterpunt en dat kwam als geroepen. Het water dat ik zelf bij me had was voor de aanvang al nagenoeg op. Kan zo gebeuren.
Het tweede gedeelte liep ik nog steeds vrij goed en kon samen met de blonde dame die ik vanaf de start reeds in het vizier had richting de finish.
44:15 zag ik als eerste staan op mijn GPS. 44:15? Dat zou een nieuw PR zijn op deze afstand! Ik zag echter ook de te lopen afstand staan op 7,71km. Ja, dat leek me toch echt wat waarschijnlijker, ook. Lekker gelopen in een alleraardigste tijd.
Het bier en dansen na liet ik deze keer schieten. Het was nog heerlijk fietsweer op de terugweg naar Ijmuiden.

Via bovenstaande website kun je tevens dit goede doel financieel steunen.

Jan B. 10-september-2016

Note: 44:26 is de door de organisatie gemeten tijd. Dezelfde bruto- als netto Tijd! Lijkt me niet juist, want ik startte zeker niet vooraan. Maar ach....

2016-08-26: Velserbroekloop – Velserbroek (Gem. Velsen) (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op vrijdag 26 augustus 2016 22:19

Eén keer eerder liep ik deze ietwat saaie loop die gedeeltelijk door de nog relatief jonge Velsense woonkern voert en gedeeltelijk om de aangrenzende Westbroekerplas gaat. Die ene keer was in juli 2012 en ik herinnerde mij dat het er toen warm was. Gelijk dit jaar, dus…
Het jaar daarop stond ik als verkeersbegeleider in het parcours. Vlakbij villa Westend, waar toen net een bruiloftsfeest aan de gang was. Ha, ik stond er in ieder geval niet voor niets, zeg. Druk qua komende auto’s!

Deze Velserbroekloop is een door AV Suomi georganiseerde avondrun op de vrijdag, met de start om 19:30 uur en je kunt ervoor kiezen om één ronde te lopen (5km) of twee (10km). Het parcours is geheel verhard en er zijn geen hobbeltjes te nemen. Aan het einde van mijn reguliere werkweek staat mijn pet sowieso niet naar een hardloopwedstrijd, maar ik besloot hier toch te gaan lopen. Ik koos verder ook niet voor de 5km, maar voor de 10.
Een “snelle” tijd had ik zeker niet in mijn hoofd, want mijn laatste gelopen 10km trimloop is alweer enige tijd terug. De Twiskemolenloop van 9-11-2014. Daar liep ik toen de 10km in 58 minuten. Mijn tijd op de Velserbroekloop 2012 was 1:03 en ik zou ervoor tekenen als ik deze tijd vandaag wederom zou kunnen neerzetten. Zeker met die warmte. Het ging mij hier toch om het aantal gelopen stappen.
Het hardlopen heb ik de afgelopen maanden wel weer opgepakt, maar met mate. Ik ben nu bijna klaar met die 100 dagen stappentellen en dat is heel goed gegaan. Er is nu bijna 10kg. af en die stappenteller staat op bijna 3.000.000 gemaakte stappen. Erg veel fietsen, wandelen en zwemmen deed ik de afgelopen 95 dagen. Hardlopen echter is wel de sleutel om wat sneller af te vallen en met nog 1kg te gaan om mijn doel te bereiken stond ik hier vanavond aan de start, maar toch ook wel omdat ik een goed gevoel had overgehouden aan De 7 van Santpoort eerder deze maand.

De lopers waren te tellen deze avond. Niet op een hand, doch veel waren het er zeker niet. Maar ja, het is uiteindelijk nog vakantieperiode en bovendien vrij warm. Niet echt uitnodigend om je in te spannen dus.
Om 19:30 uur klonk echter wel het startschot voor de, ik denk, zo'n kleine 100 volwassenen op zowel de 5- als de 10km. De meeste runners in het deelnemersveld kende ik wel, een aantal liep een thuiswedstrijd. Ook langs de kant zag ik een aantal bekenden onderweg en nagenoeg alle verkeersbegeleiders waren van AV Suomi.

Ik startte wat achterin het deelnemersveld omdat ik bang was dat ik in de eerste km door veel lopers zou worden ingehaald. Toen mijn Garmin forerunner op 1km piepte, zag ik dat ik er 5:29 over gelopen had. En ik dacht toch echt vrij langzaam te beginnen... Ik kon dit tempo blijven vasthouden en op km 2 en 3 wist ik zelfs nog aardig wat lopers in te halen. Mijn km tijden bleven tussen 5:30 en 5:39. Dat gold ook voor km 4. Km 5 zat ik op de 5:40, maar als ik het tweede rondje dus op 6 min/km zou kunnen lopen, dan bleef ik dus mooi en ruim onder het uur. Deze 5km klokte ik in ieder geval net boven de 28 minuten.
Bij de start van ronde 2, daar waar een aantal lopers dus klaar waren omdat zij de halve afstand liepen, nam ik wat water. Dat had ik onderweg ook een keer gedaan. Niet dat er nog een waterpunt was, maar ik had zelf water mee. Dit kostte me wel wat seconden, maar was even nodig. Ik ging de tweede ronde in samen met twee andere lopers. Ik had er eentje net voor me en eentje net achter me. Die loper achter mij was nogal aan het hijgen, maar hij haalde ons op km 6 toch in. Ha, die gast had ik in eerste rondje zelf ingehaald!
Ik kon zelf nu bij hem aanklampen, maar de loper die aanvankelijk voor ons liep niet. Die gast heb ik ook verder in het parcours niet meer terug gezien.
Die “hijger”, overigens lopend op hetzelfde merk en type schoenen als ik, trok nog aardig door en op het moment dat ik weer iets ging drinken en dus heel even stopte, liep hij op km 8 wat van mij uit. Ik kon de man helaas niet meer achterhalen. De km tijden liepen nu naar de 6 min/km, maar net niet er boven. Alleen km 6 liep ik dus boven de 6min, maar daar zat dus een korte drinkpauze tussen.
Ja, ik kon toch heel tevreden deze 10km uitlopen en deed dat dan ook.
Ik kwam mooi over de finish in een tijd van 57:54. Zelf geklokt, dus daar wordt wellicht nog wat seconden op gecorrigeerd. Prima zo!
Smaakt naar meer ook. De volgende 10km zal ongetwijfeld de eerste Twiskemolenloop van 2016/17 worden. Heb ik veel in. Hopelijk zie en spreek ik dan meester BLOGger Arranraja ook weer eens, want dat is alweer veel te lang geleden.

Jan B. 26-augustus-2016

Note: De gecorrigeerde tijd is 57:50 geworden

2016-08-03: De 7 van Santpoort (4 reacties)

Gepost door Jan Bakker op vrijdag 5 augustus 2016 13:15

Volgens de speaker van dienst is dit dus het enige hardloopcriterium in Nederland. 7 “rondjes van een km. om de Kerk.” Grappig wel, want het is best wel leuk en gezellig, terwijl het in de wielerwereld vaker voorkomt, zeker net na de tour de France. Na dit hardloopfeestje komen dan ook hier in Santpoort de wielrenners aan bod.

Ik stond er voor de vierde keer aan de start. In 2012, 2013 en 2014 was ik hier eveneens present. In 2015 sukkelde ik te erg met een knieblessure en moest deze loop (en vele anderen) laten schieten.
Ja, ik had er wel weer zin in. Ik loop nog niet zo vaak hard, maar ben wel dagelijks zoveel mogelijk in beweging. Vooral fietsend. Conditioneel zit het goed en bovendien heb ik geen klachten meer aan knie en enkel. Het gewicht dat ik mee moet zeulen wordt ook alsmaar minder en dat kan helemaal geen kwaad.

Ik besloot woensdag lopend vanuit IJmuiden (ca. 4,5 km) heen te gaan en voor de aanvang van de wedstrijd nog wat sfeer te proeven. We deden hier voor het eerst mee met een groep Tata Steel runners en het was mooi om die wit/blauwe shirts in het deelnemersveld te zien. In de wedstrijd zelf zag ik ze ook met enige regelmaat als er weer eens een runner mij dubbelde.
Ook vele bekenden van AV Suomi, waar ik al lang niet getraind heb en langs de kant vanwege het samenvallen van het dorpsfeest Santpoort veel publiek, eigenlijk wel verdeeld over de gehele ronde. Een ronde dus van één km over straatklinkers daar waar Santpoort- Noord en Zuid samenkomen. Mooie huizen rondom en uiteraard een Kerk.

De time trial van 5km die ik vorige maand met de Tata Steel runners liep gebruikte ik hier als richttijd en zou dan onder de 42 minuten kunnen blijven. Het mooiste zou zijn om alle zeven rondjes onder de zes minuten te lopen. Ik ontwaarde net voor de start mijn vriendin tussen de toeschouwers en die wees naar de plek waar vanaf ze mij zou gadeslaan, in de laatste bocht voor de finish. Motivatie te meer om goed te lopen.

In het begin van de race kwamen veel runners langszij die ik verderop in de ronden nogmaals zou tegenkomen. Echt motiverend is dat niet, maar dwingt je wel op een positieve manier niet te gaan wandelen. Nu doe ik dat gelukkig ook zelden in een hardloopwedstrijd.
Ik zag eigenlijk in iedere straat waar we doorheen liepen wel wat bekenden en die zagen mij gelukkig ook. Wat een aanmoedigingen, zeg. Ik werd er bijna verlegen van. Net voor de laatste bocht even het shirtje rechttrekken, kammetje door het haar en met een brede grijns langs mijn heftig aanmoedigende partner. Die stond daar ook nog wat plaatjes te schieten. Helemaal goed.
Twee goede eerste ronden liep ik in 5:26 en 5:38 en daarna zakte ik iets in, maar ook de ronden 3 en 4 zaten nog onder de zes minuten. 5:46 en 5:57. Ronde 5 en 6 liep ik in 6:01 en 6:11, maar dan toch de laatste weer onder de zes in 5:55. Een echte eindspurt zat er helaas niet in, maar toch nog wel een versnelling. Lekker. De eindtijd bleek 40:52 te zijn en ik was daar wel tevreden mee. Alleen in 2013 was ik iets langzamer.

Ik kwam goed door de finish en was gelukkig niet helemaal uitgewoond. Hierna op de kermis nog even wezen gokken en poffertjes gegeten en daarna lopend weer naar huis. Nee, niet hardlopend, dit keer.
Misschien dat ik vrijdag de 26e de Velserbroekloop ga doen. Misschien ook wel de 10km aldaar of anders de 5km. In ieder geval staat in september de Pitt Hopkins run in Wijk aan Zee op het programma. Eén afstand, acht km, sponsoring voor het goede doel en vele Tata Steel runners ook hier aanwezig. Zin in!

Jan B. 05-augustus-2016

2016-07-13: Time trial Heemskerkse duinen (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op donderdag 14 juli 2016 13:16

Met de Tata Steel runners doen we als het allemaal goed gaat dit kalenderjaar mee aan 12 hardloopwedstrijden in verschillende gradaties en verschillende afstanden. Iedere maand staat er eentje op het programma en gisteren eentje die we zelf organiseren.

Deze zogenaamde Time trial is een 5km wedstrijd in ons eigen zomer trainingsparcours in de Heemskerkse duinen. Lopen we qua trainingen vaak de onverharde paden, deze 5km is geheel verhard in één makkelijk te volgen ronde.
Overigens dateert de laatste officiële Time trial uit mei 2013. Normaliter nodigden wij voor deze wedstrijd de KLM roadrunners uit en kwamen wij in december naar “hun” Langevelderslag wedstrijd nabij Noordwijkerhout, maar op 22 mei 2013 waren er maar zo weinig Tata Steel runners aanwezig, dat we maar besloten hiermee te stoppen. Er gingen dat jaar ook maar drie Tata Steel runners naar de Langevelderslag.
De tijd die ik overigens in die Time trial liep op de 5km staat nog steeds in de boeken als mijn PR. 24:48.

Die Time trial had echter ook een ander doel. Vanaf januari tot medio april kunnen Tata Steel medewerkers zich gratis aanmelden om een startrunners cursus te volgen. Je traint dan 1x per week onder zeer goede, gedegen en enthousiaste begeleiding toe naar een half uur achtereen hardlopen en je krijgt voor de weekenden wat “thuis” werk mee. Middels deze Time trial konden startrunners die klaar waren met hun programma dus meteen doorstromen en hun eerste wedstrijd met vele collega’s lopen. Zo rolde ikzelf in 2010 het wedstrijden circuit in.
De afgelopen twee jaar gaat het heel voortvarend met de startrunners groepen en ieder jaar zijn er wel een aantal tussen die mij qua snelle tijden zeer verbazen. Ik kan daar echt van genieten.
Die Time trial moest dus gewoon terug en dat is gebeurd. Wellicht volgend jaar weer samen met de KLM roadrunners? Wie zal het zeggen. Ik kom deze “blauwen” toch heel regelmatig tegen in lokale wedstrijdjes.
In mei van dit jaar was er al een reguliere training opgeofferd aan deze 5km, maar die van gisteren was er dus eentje die meetelde voor onze cup. Er hadden zich 40 Tata Steel runners aangemeld waarvan er 36 aan de start stonden. Een prachtig aantal.

Begon de dag gisteren qua weer wat kwakkelend en met wat regen, naarmate de dag vorderde draaide het weer helemaal om en tegen de avond was er volop zon. Er stond wel een stevig briesje. Ik weet ervan, want ik reed op de fiets naar het startpunt.
Rond 17:45 uur was iedereen er en kon er nog snel een groepsfoto worden gemaakt. Om 17:50 gaf trainster Cinta het denkbeeldige startschot.
Ik ging wat snel van start, maar dit was lastig te corrigeren, omdat ik mijn Garmin was vergeten om te doen. Die zat verdomme nog in mijn tas. Maar goed, het is uiteindelijk ook wel eens goed om je eens niet met tijden bezig te houden. Dus dan maar af en toe op mijn horloge kijken.

In het parcours staan de 1, 2, 3, 3½, 4, 4½ en 5 onderweg op de weg geschilderd, dus kon ik een en ander wel een beetje globaal bijhouden.
Ik schat dat ik de eerste km op de 5 minuten liep. Zoef zoef Frans passeerde mij en had ook door dat ik voor mijn doen wat snel ging en attendeerde mij er gelukkig op. In mijn trainingen loop ik nu nog op zo’n 7 min. per km, maar zijn de afstandjes wel wat langer. Twee weken terug deed ik de 5,4 km van de Scoutingloop en liep deze al net even boven de 6 min/km.
Alles onder de 30 minuten was vandaag voor mij okay.

Ik liep tot net na een km mooi achter een groepje met runners die ik goed ken en die wat sneller zijn. Het gaatje werd naarmate de afstand vorderde wat groter en op twee km passeerde Lisette me. Zij loopt normaliter ook wat sneller als ik.
Ik had voor mij al wel geruime tijd een voor mij nieuwe Tata Steel runner in het vizier, waar ik een tijdje achter bleef lopen. Toch besloot ik na zo’n 3½ km er voorbij te gaan en dat was geen slechte zet. Ik werd tot na de finish niet meer ingehaald door hem en kon gestaag mijn weg vervolgen, al kreeg ik het in de laatste km wel wat zwaar. Dan moet je op ca. 200 meter voor de finish ook nog een heuveltje pakken. Daarna ga je gelukkig ook weer naar beneden en hier kon ik toch nog wat aanzetten en zodoende met ferme pas naar en door de finish rennen, waar mijn gelopen tijd 28:17 bleek te zijn.
Ja, ik kon hier zeker tevreden mee zijn.
Direct na deze wedstrijd toch ook weer zo’n 15km fietsend naar huis, dus qua sportiviteit goed gescoord vandaag. Dit vele sportieve bewegen loopt inmiddels al zo’n dag of 50 en de weegschaal en ik worden zo langzamerhand weer goede maatjes. Die volhardende en eerste 9 is verdwenen en vervangen door een steady 8. Vooral zo houden en als het kan een steeds lager tweede cijfer!
Gelukkig staat er alweer een 7 km wedstrijd in de planning, de 7 van Santpoort op 3 augustus. Het is de bedoeling om weer door te zetten naar een niveau van pakweg 3 jaar geleden. De 10 km komt weer in zicht, daarna is het voor mij niet zo’n grote stap naar de 15- en 16,1km, de afstanden die ik uiteindelijk het liefste loop.

Jan B. 14-juli-2016

2016-06-29: Scoutingloop De Heerenduinen - IJmuiden (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op donderdag 30 juni 2016 12:23

Zo, eindelijk weer eens een hardloopblog aan het digitale landschap toevoegen.

Het is alweer enige tijd geleden dat ik een wedstrijd liep. Ik geloof dat de laatste de TCS 8km was in Amsterdam in oktober 2015. Ik sukkel al enige tijd met kwetsuren, maar daar lijkt nu zo zoetjes aan een einde aan te geraken.
Dat dacht ik overigens in januari 2016 al, toen ik weer fijn de duinen in ging met een grote hardloopgroep en me al na pakweg 800 meter fors verstapte, met een gescheurde enkelband als gevolg. En zo werd het dus mei 2016….
Dat kwam eigenlijk mooi uit, want op 24 mei, na net twee weken vrij te zijn geweest, begon via mijn werk de GCC (Global Corporate Chalenge). Met een team van zeven personen doe je aan de hand van stappentellers mee in een programma dat je bewust moet maken van je eet- en leef gewoonten. Makkelijk gezegd, het ligt ook wat complexer, maar tot nu toe gaat dit voor mij zeker op. De afgelopen maand had ik dus alweer een paar keer de hardloopschoenen uit de kast gehaald voor korte stukjes, veel en fanatiek gewandeld, gefietst en gezwommen en dat gaat voorlopig nog door ook. De GCC is over een periode van 100 dagen en wereldwijd doen er zo’n 48.000 teams mee van vele bedrijven.
Ik begin zo langzamerhand weer vriendjes te worden met de weegschaal en ik voel me ook gewoon een stuk beter naarmate ik veel aan beweging doe.

Tijd voor mijn eerste wedstrijd sinds lange tijd dus. Een echte thuiswedstrijd. Start en finish liggen op zo’n 10 minuten lopen van mijn huis aan de rand van nationaal park De Heerenduinen.
De Scoutingloop is erg leuk. Ik stond er voor het vijfde achtereenvolgende jaar aan de start. Iedere keer hetzelfde parcours, al liep ik hier ook een paar keer de 10km. Nu koos ik, net als vorig jaar voor de 5,4km. Ik zit nog niet op een niveau om 10km achtereen te gaan hardlopen, alhoewel ik dat twee weken terug wel weer een keertje zomaar trainde. Op een mooie zondagochtend in aller vroegte. Een te verwaarlozen tijd van 1:07, maar toch wel euforie dat ik deze afstand weer een keertje zonder stops “hard”liep. Het gaat de goede kant uit.
Nu had ik het idee om te gaan lopen op 6min/km. In mijn trainingen zit ik nog aan een wat langzamer tijd, maar ik merk dat het wel steeds makkelijker gaat. Zodra ik ook weer intervallen ga trainen, dan moet een niveau van pakweg 3 jaar geleden binnen handbereik komen.

Zo’n 130 runners stonden er gisteravond aan de start. Beide afstanden starten tegelijk. 19:30 uur. Door het wat later arriveren van divers runners vanwege files werd de starttijd iets verlaat. Jammer, want het begon net wat te regenen. Ik kende denk ik het halve deelnemersveld. Altijd leuk, zo her en der een babbeltje.
Ik liep de eerste paar honderd meter samen op met mijn neef Ton, sinds kort opa en ook voor hem was dit zijn eerste wedstrijd sinds tijden. Hij zit alweer een tijdje in de bootcamp hoek. Ik voelde me echter goed en besloot toch bij hem weg te lopen en ik zat op km 1 net onder de zes minuten. Dit even volhouden dus. En inderdaad, ook de tweede km ver onder de zes minuten.
Vorig jaar liep ik het grootste gedeelte van dit 5,4 parcours samen met Freek, maar Freek en zijn broer Chris haalde ik nu dus gewoon in. Het bleek dat zij de 10km aan het lopen waren, dan is dat inhalen niet zo gek.
In km 3 kon je wat te drinken pakken en dat deed ik ook. Even heel kort gestopt dus en een tijd van net boven de zes minuten. In kilometer 4 haalde ik Cor in en een dame die ik voor de verandering eens niet kende. Deze dame bleef echter wel goed in mijn spoor meelopen. Hou ik niet van. Ik probeerde dus een paar keer te versnellen, maar moest dat wel bekopen. Zeker toen ik zag dat ik deze km ook boven de 6 minuten had gelopen en de dame mij inhaalde.
Ik was helaas niet bij machte met een forse en lange eindsprint deze dame nog voor de finish te passeren, maar was verder tevreden met mijn uiteindelijke tijd van 32:48. Ruim anderhalve minuut sneller dan vorig jaar.
Helaas bleef het wel doorregenen en besloot ik dan ook maar om meteen huiswaarts te gaan.
Ja, een lekker dagje wel weer. Ruim 27.000 GCC stappen.

Jan B. 30-juni-2016

2015-10-18: TCS Amsterdam 8km (3 reacties)

Gepost door Jan Bakker op maandag 19 oktober 2015 11:54

Ik stond gisterenochtend op de bus te wachten die mij om 08:06 uur van IJmuiden naar Amsterdam Sloterdijk zou rijden. Aanvankelijk stond ik daar als enige, maar toen kwam er een wat oudere vrouw aanlopen en dat was nota bene dezelfde vrouw als waar ik precies een jaar geleden mee in diezelfde bus zat naar Amsterdam. Deze, reeds gepensioneerde, vrouw ging als vrijwilliger in Amsterdam aan de slag bij de tasseninname, terwijl ik als deelnemer de 8km ging lopen in dit zeer groots opgezette evenement, waarvan de Amsterdam marathon natuurlijk alle aandacht zou opeisen.
Ik liep hier nu voor het vierde achtereenvolgende jaar. In 2012 de 8km, in 2013 de halve marathon en vorig jaar en dus dit jaar wederom de 8km.
Terugkomend van een hardnekkige knieblessure was deze afstand wel even voldoende, zeker ook door het gebrek aan trainingskilometers. Ik liep twee weken geleden de 5km van de Wijckloop en was daar tevreden over.

Eveneens voor de vierde keer op uitnodiging van ons zusterbedrijf Tata Consultancy Services. Dat bood wat voordelen. Zo kon ik gebruik maken van de VIP ruimte die TCS had in het Olympisch stadion, kreeg ik een shirt en hoefde niet te betalen voor mijn startnummer. Ik was, evenals vele andere collega’s, natuurlijk niet te beroerd om een bedrag over te maken naar het goede doel, het VUMC.

Het was zo rond 09:15 uur nog niet zo heel druk in deze VIP ruimte en ik ging meteen de tribune op om de marathonlopers te zien weggaan. Het startschot daarvan werd gegeven om 09:30 uur en het blijft toch spectaculair om die runners meute in fasen van start te zien te gaan. Keiharde muziek blaast de runners gewoon het stadion uit op weg naar goede, of minder goede tijden…
Ik had zelf de mazzel dat ik vrijdagmiddag bij een collega in IJmuiden al mijn startnummer, shirt ed. kon ophalen, er stonden nu beneden twee Tata Steel runners die ook op de 8km zouden starten, die verder nog helemaal niets hadden. Op zoek naar degene die vrijdag al vele runners had blij gemaakt, gevonden en zo konden zij ook van start gaan.
Bij de VIP tasseninname was het heel druk en met nog slechts 10 minuten op klok voor ons startschot om 10:10 uur besloten we de tassen maar gewoon ergens binnen neer te zetten. Dat blijft natuurlijk altijd een risico, en die tasseninname moet sowieso volgend jaar wel anders. De mensen bij de tasseninname buiten wilden onze tassen niet aannemen, omdat dit alleen maar om marathonlopers spullen ging. Kinderachtig.

Maar goed, samen met Tata Steel runner Abe op weg naar ons startvak voor het Olympisch stadion. Een iets andere plek dan vorig jaar, maar er was een forse bouwput voor het stadion. We stonden net in het startvak of het startschot ging al. Eveneens gepaard gaande met harde muziek. Het bedrijven startvak zat pal achter de “zeer snelle lopers” en met krap 4 minuten konden we het 8km parcours in. De eerste paar honderd meter liepen we nog samen op, maar door de drukte was dit moeilijk vol te houden. Abe loopt doorgaans in een wat sneller tempo en zo liep ik al snel alleen met toch honderden runners om me heen. Groot, klein, dik, dun, lang, kort en een scala aan bonte kleuren.
Ik ging weg op een vlak schema van ca 6:30 per km en had verder maar een doel: pijnvrij lopen en kramp zien te vermijden.
Qua temperatuur vond ik het heerlijk om een stukje door de stad te rennen, alleen de regen wat minder. Het regende weliswaar niet hard, maar het miezerde net genoeg om mijn bril ervoor af te moeten zetten. Dan ziet Amsterdam ineens er een stuk waziger uit.
Op het 4km punt, net voor het Rijksmuseum liep ik nog mooi op mijn schema en had verder geen noemenswaardige last aan mijn rechterknie. De knie die mij nu al zo’n anderhalf jaar bezig houdt in negatieve zin en het hardlopen, waar ik vanaf medio 2010 zo enthousiast mee bezig was, tot bijna het nulpunt gereduceerd en als ik dan toch hardliep dan waren mijn tijden eerder zeer scherpe wandeltijden.
Ik praatte onderweg met een aantal runners, dat ging ook wel, ik voelde me goed en niet vermoeid en zo liep ik op een gegeven moment, met nog zo’n kilometer te gaan, naast een runner met achterop haar shirt reclame voor running blind. Runners die samen met een blinde “collega” lopen. Prachtig initiatief, maar deze dame liep alleen, want haar “blinde” had zich voor de aanvang afgemeld met een blessure. Zo erg is het met mij nu ook weer niet zonder bril en bovendien voelde ik me nog sterk, dus trok er nog even aan en kon onderweg nog een enkele “wandelende” TCS collega op sleeptouw nemen. Iets waar ik een gewoonte van maak en me zodoende zelf, naar het lijkt, wat sterker maakt tijdens de laatste paar honderd meter.
Die laatste kilometer zou ik ook mooi onder de zes minuten lopen. Dit keer klopte zelfs mijn GPS afstand en netto tijd met die van de organisatie. Dat was de eerste keer in dit parcours. Normaliter gaf mijn GPS door de finish 8,2km aan. Ik was blij met een goede laatste kilometer, want zo kon ik net onder de 50 minuten geraken. 49:38. Mooier nog: geen noemenswaardige klachten aan knie en kuiten, maar later in de middag wel stramme bovenbeen spieren. Daar zal dan de kou wel mee te maken gehad hebben.
Ik heb in het stadion nog even gewacht op de “snelle” marathonlopers die even na 11:35 het stadion in renden, nou ja, meer vliegen, dan. Wat een passen en wat een tempo, zeg!
Heel jammer dat Michel Butter en Khalid Choukoud net boven de 2:11 finishten, maar die twee pakken hopelijk nog een tweede kans in het voorjaar van 2016. Het zou zonde zijn als deze twee toppers de Olympische spelen gaan missen in Rio in 2016.
Heel jammer voor mij nu dat het in de TCS VIP ruimte ongelooflijk druk was. 8km lopers die blijven hangen, al dan niet met de gehele familie en halve marathon lopers die zich kwamen melden. Snel naar huis dan maar!

Jan, 19-Oktober-2015

Note: Ook vandaag heb ik geen last van mijn rechterknie. Dat is hoopvol. Wel nog steeds stramme bovenbenen en wat spierpijn, maar dat gaat in de regel snel over. Ik denk dat ik gisteren een nieuwe start heb gemaakt met hardlopen, kan zo de fijne duintrainingen dan weer gaan oppakken en zo af en toe een wedstrijdje meepikken. Doorgaans volgt er dan altijd wel een verhaaltje.
Ik zal later de link naar een aantal van mijn foto’s van gisteren hieronder plaatsen.
Hier: http://www.mijnalbum.nl/Album=W3VVM7OT

2015-06-28: Marquetteloop - Heemskerk (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op woensdag 1 juli 2015 13:36

Het was de vijfde keer dat ik aan de start stond van deze leuke loop. Thuiswedstrijd van de Tata Steel runners. Ik had wel een goed gevoel over gehouden aan afgelopen woensdagavond, toen ik mij voor het eerst sinds een paar maanden weer in het trimloop circuit waagde. Toen 5,4 km, nu de in Heemskerk populaire 7km.
Een ietwat vreemde afstand, maar dus toch goed voor zo’n 600 lopers. Tel daarbij de lopers op de 14- en 21,1km en dan ga je toch zomaar richting de 1000. De Heemskerk halve is een officiële wedstrijdloop.

Het was prima weer om op de fiets van IJmuiden naar Heemskerk te gaan. Bij de pont kwam ik Berrie tegen, die ook dat plan had gevat. Berrie loopt zo’n beetje alles wat er in de IJmond regio te lopen valt en doet dat doorgaans in een heel aardig tempo.
De regen leek onderweg wel te grijpen, maar er viel geen spatje.
In sporthal De Waterakkers was het al een gezellige drukte toen ik er rond 10:45 uur arriveerde. Er waren ook al een fors aantal Tata Steel runners, waaronder toch ook wel weer wat “nieuwe” gezichten. We zouden met 30 Tata Steel runners starten op de 7km en die stonden zo’n beetje allemaal op teamfoto die voorafgaand aan de loop gemaakt werd.
De sfeer was goed en ik had er wel zin in. Het was mijn bedoeling om er iets van 45 minuten over te doen en vooral zo pijnvrij mogelijk te blijven. Tijdens en na de wedstrijd.
Ik sprak voor aanvang nog even kort mijn tante, want mijn nicht (haar dochter) bevond zich eveneens in het 7km deelnemersveld.

Het startschot klonk om 11:45 uur en het Marquette parcours lag klaar om veroverd te worden. Ik kende het parcours goed. Ik liep er vijf keer eerder. De laatste keer in 2013 waar ik een mooie 37:19 liep. Harder liep ik op de 7km nooit.
Zo’n tijd was voor nu utopisch, maar op km 1 zat ik wel op de 5:30 min/km. Dat was eigenlijk te snel voor nu, maar ja, dat euvel heb ik vaker. Er zijn toch uiteindelijk genoeg 10km runs geweest waarin ik alle kilometers onder deze tijd liep.
In het fraaie Heemskerkse Rendorppark liepen Tata Steel runners Henk en Anja me bijna onopgemerkt voorbij. Ik probeerde wel aan te klampen, maar met de Noordermaatweg in zicht leek me dit niet verstandig.
Het viel dit jaar nog enigszins mee met de wind op deze lange polderweg met nauwelijks beschutting. Je loopt over een soort verlaagde dijk. Ik werd meer ingehaald, dan dat ik zelf inhaalde, maar hoefde gelukkig niet te stoppen. Ik had voor onderweg een bidon met water meegenomen en dat was geen slecht plan. Het was wat benauwd en er viel zo nu en dan een spatje, wat ik dan wel lekker vond.
Na de Noordermaatweg, voor mij het punt waar je dan “terug gaat” in het parcours hadden we wel een stuk wind tegen, dus even ploeteren. Net na de fameuze Patatoloog konden we van de Alkmaarseweg af richting de Marquettelaan en dus richting de finish.
Er liep al geruime tijd een dame op zo’n 50 meter voor me in een Tata Steel shirt die de laatste goeie 1,5km een mooi richtpunt werd. Op het bordje 200 meter liep ik naast haar en had zowaar nog over om er bij weg te lopen. Net voor het bordje van 100 meter zag ik in de bocht mijn tante en neef staan, gooide er eerst een high-five uit en trok daarna een spurt waar Usain Bolt jaloers op zou wezen. Dat had ik dus nog over. Goede zaak, want vanaf nu zal er weer aan de snelheid gewerkt gaan worden en zo langzaamaan ook naar de serieuzere afstanden >10km. Ik klokte zelf 43:53, dat officieel 43:47 werd.

Na mijn 7km ben ik nog even het parcours in gegaan om “onze” 14- en 21,1km lopers aan te moedigen en zag en sprak en passant ook mijn nicht nog even bij de sporthal. Ik zag dat heel veel bekenden hadden gekozen voor deze afstanden. Twee x of drie x het rondje. De altijd gezellige nazit moest ik laten schieten, maar ik fietste met een goed gevoel (en spierpijn) naar huis.
De Pierloop komt in het vizier. Zaterdag 12 september in mijn thuishaven IJmuiden.
Eind van deze maand starten er alweer trainingsloopjes over dit parcours, dus hopelijk ben ik er dan klaar voor. Aan de zin zal het niet ontbreken. Die is er!
Kijken of er in juli en augustus nog her en der leuke trimloopjes zijn met afstanden < 10km. Tips zijn welkom!

Jan, 01-Juli-2015

2015-06-24: Scoutingloop De Heerenduinen - IJmuiden (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op donderdag 25 juni 2015 14:12

Ik dacht dat het al wat langer geleden was sinds ik mijn laatste wedstrijd liep, maar dat bleek toch nog de Lion’s Heuvelloop geweest te zijn van begin april. 15km en als laatste, net onder de 01:40 finishen. Het blessureleed aan rechterknie en rug had zich toen al geopenbaard en vanaf die tijd was het advies van velen: Rustig aan.
Het dieptepunt lag er begin mei, toen mijn rugklachten dermate erg waren, dat ik mij zelfs een dag heb moeten ziek melden op mijn werk. Ik liep toen als een 100-jarige en gewoon opstaan uit bed werd al een hele toer.
Fysiotherapeut en dokter konden er helaas niet zoveel mee, maar de gedachte speelde wel op dat ik iets te voortvarend werd in het barefootrunning. Ik trainde daar, onder overigens uitstekende begeleiding, nog niet zo lang in, maar ging een keertje solo de duinen in op die vibram five fingers en heb zeer waarschijnlijk te geforceerd gelopen. Dat dus voorlopig maar even niet meer.

Maar ja, vriendjes met de weegschaal werd ik zo natuurlijk niet en zo langzaamaan trok ik toch mijn “normale” hardloopschoenen weer aan. Iedere keer, nou ja, meer heel af en toe dan, korte stukjes, maar afgelopen zondag voor het eerst sinds twee en een halve maand weer eens 5,4km achtereen. De tijd uiteraard te verwaarlozen, 35:39, maar geen stops onderweg en mooier nog, na het lopen geen knie irritatie en de maandag erop ook niet. Fijn.
Gisteren was het een prachtige avond om mij weer eens aan te sluiten in een hardloopdeelnemersveld. Dat kwam mooi uit, want een wedstrijd nog dichter bij mijn huis dat kan haast niet. Er waren veel bekenden en ook nog eens een tiental Tata Steel runners annex collega’s. Bovendien was het parcours uitgezet in mijn trainingsgebied. In dit geval precies hetzelfde parcours wat ik zondag, niet geheel toevallig, al had gelopen.
De jaren hiervoor koos ik altijd voor de Scoutingloop 10km, met als hoogtepunt 3 jaar geleden een nette 55 minuten. Vorig jaar, toen ik ook al sukkelde met die knie, liep ik dezelfde 10km net aan onder het uur. Die 5,4km was genoeg voor vandaag en als ik hier goed en heel uit vandaan zou komen een mooie opmaak naar de Marquetteloop 7km op zondag 28 juni.

Het was nog rustig toen ik er zo rond 18:30 arriveerde, maar zou e.e.a. coördineren binnen de Tata Steel runners. Dat ging allemaal goed. Eentje had zich afgemeld, maar daar kon een ander voor invallen. Bij de KLM is deze loop behoorlijk populair, getuige de 30 KLM roadrunners aan de start. Ik denk dat er een ruime 100 lopers werden weggeschoten om 19:30 uur. De beide afstanden starten tegelijk. Ik kende zeker het halve deelnemersveld bij naam. Goh, een wedstrijd waar je voor slechts 5€ voorinschrijfgeld kan starten. Goedkoper maak je nauwelijks mee...
Ik liep op een tijd van 35 minuten, maar na km. 1 klokte ik 05:35. Je laat je dan toch te makkelijk meeslepen in de flow van de runners om je heen. Had nou wat rustiger begonnen…
Een van mijn makkers van weleer, lees: toen we 14/15 jaar oud waren en beiden scharrel kregen met twee vriendinnetjes die allebei Petra heetten, Freek, kwam naast me lopen en bleef dat nagenoeg de hele wedstrijd doen. Gezellig wel. We liepen ook in een tempo dat een gesprek voeren mogelijk was en dat was okay. We zien of spreken elkaar verder nauwelijks meer.
Op ca. 2,8 km was er een waterpunt en daar moesten de 10km lopers nog een stukje verder om een extra, deels onverharde lus te pakken van zo’n 5km. Wij konden nu dezelfde weg terug. Lekker om niet meer die felle avondzon in je gezicht te hebben en al snel weer de schaduw te kunnen pakken van het bos aan het begin van het natuurgebied.
De hele 5,4km loop je over een verhard fietspad.
Vlakbij uitgang de Heerenduinen zag ik loopmaatje Els met camera in de aanslag. Els liep zelf niet, maar kwam wel al haar loopvrienden aanmoedigen. Dat waren er voor haar toch ook wel aardig wat. Hou ik van, he?
Freek had nog iets meer lucht over dan ik en liep gestaag voor me uit de laatste paar honderd meter na in/uitgang Heerenduinen. Op het pad richting het Scoutingterrein stond “mijn” Petra ook nog aan te moedigen en wat plaatjes te schieten. Het grootste voordeel van hardloopwedstrijdjes dicht bij huis: Aanmoedigingen van het thuisfront.
Ik klokte zelf 34:09 over 5,5km en was er voor nu tevreden mee. Freek lag een half minuutje voor me en samen zaten we op een muurtje uit te hijgen na de wedstrijd. Twee uitgebluste vroege vijftigers met een flessie energiedrank wat we direct na de finish van de organistie in onze handen gedrukt kregen.
Petra kwam ook nog even buurten en vragen hoe het geweest was en die vond het wel grappig dat ik samen met Freek had gelopen.
Inderdaad, één van die twee Petra’s dus van zo’n 36/37 jaar geleden. Freek had “de zijne” inmiddels lang geleden ingeruild…

Jan, 25-Juni-2015

2015-04-06: Lions Heuvelloop – Bloemendaal/Overveen/Kennemerduinen

Gepost door Jan Bakker op maandag 6 april 2015 20:31

Het was deze dag de vierde keer, en achtereenvolgens het vierde jaar, dat ik aan de start stond van deze mooie loop. Organisatorisch was het de 30e. Een mooie loop, met een parcours dat deels over verharde paden en weg gaat en deels over onverharde paden in de Kennemerduinen. Het zuidelijke gedeelte dan. Een gedeelte waar ik eigenlijk zelden loop, want dan worden mijn trainingsafstanden wat lang vanuit IJmuiden.
We gingen vanochtend met zijn vieren op pad. Klaas reed en pikte me thuis op. Els en Katja zaten al achterin. Leuk om met zijn vieren er naartoe te gaan.
Eigenlijk wel grappig, want tot voor pakweg een jaar geleden kende ik geen van drieën. Via de facebook groep “IJmuiden e.o. loopt hard in de Heeren- cq Kennemerduinen” kwamen we elkaar op het spoor. Met die groep gaan we nu al richting de 140 leden. En dat met als reden dat ik niet iedere keer alleen in de duinen wilde trainen. Dat doe ik nu ook eigenlijk zelden nog. Eigenlijk altijd wel met een groep(je).

Even na tienen was het gezellig druk al in de kantine bij de Tetterode sporthal in Overveen. Goh, ik ken die sporthal ook van een andere hoedanigheid. Ooit deed ik er een aantal praktijk diploma boekhouden examens. Met enige aarzeling, gelukkig toch nog met goed gevolg.
Natuurlijk legio bekenden vandaag, al miste ik er toch ook wel een paar. Een aantal potentiele Lions loop runners liep vandaag op Texel. Of 60 of 120km. Ook een fraaie besteding van je 2e Paasdag….. Voor ons werd het lopen wat korter. Wij liepen alle vier de 15km.
Het was qua weer in eerste instantie nog een beetje half half, er vielen zelfs wat spatjes, maar toen wij richting de start liepen, naar de Hoge Duin en Daalse weg was het droog en eigenlijk ook prima hardloopweer. Niet zoveel wind en zeker niet te warm.

Een beetje gehannes bij de start, want zowel de 5km als de 10- en 15km startten gelijktijdig om 11:00 uur. De 5km aan de ene kant van de weg richting kant A en de 10- en 15km runners dus aan de andere kant richting kant B. Ik heb de 5km hier nooit gelopen, dus ken het parcours van die afstand niet. Ik weet wel dat het fameuze Bloemendaalse Kopje erin zit. Dat is een klimmetje die behoorlijk pittig is, maar dan nog beter te lopen dan te fietsen.
Wij togen om 11:00 uur eerst een klein stukje over de Hoge Duin en Daalse weg om daarna rechtsaf te gaan en vrij snel weer rechtsaf zodat we op de Zeeweg terechtkwamen. Tegen de tijd dat je dan daadwerkelijk de Kennemerduinen ingaat heb je er toch al iets van 1500 meter opzitten.
Ik liep tot twee km op met Katja en Els. Katja liep iets voor ons. Klaas was na het startschot al meteen in een wat rapper tempo vertrokken en die zouden we ook niet meer gaan inhalen.

Ik wist van te voren al dat ik geen goede tijd hier zou gaan lopen. De laatste wedstrijdjes die ik liep waren allemaal 5km loopjes en daar deed ik dan zo’n half uur over. Een pijnlijke rechterknie (overbelasting) en een gebrek aan enige conditie is hier de oorzaak van.
Toch kan ik mij soms niet bedwingen als ik de zaterdag of zondag voor mezelf heb en zo liep ik twee weken geleden nog een dikke 10EM van mijn huis in IJmuiden naar station Halfweg/Zwanenburg. Door Spaarnwoude en de Houtrak polder. Ik loop dan in een rustig tempo en stop zo af en toe voor een foto momentje. Tijd is dan ook echt geen issue, maar wel het volhouden. Zo zat ik er vandaag ook in. Volhouden, zeker geen kramp krijgen, dus zo ontspannen mogelijk lopen en mijn eigen race “rennen”.
Ik moest Katja en Els dus al snel laten gaan, maar dat gaf niet. Els liep in februari al een zeer knappe 10EM in Het Twiske en bootcamper Katja loopt doorgaans iets sneller dan Els.
Ondanks dat ik dan in een prachtige duin en bos omgeving loop is het toch wel wat saai in je eentje. Zeker als je begint aan rondje twee. Dan zijn ook alle 10km lopers uit het parcours en ik kreeg bij aanvang van die tweede ronde, op geloof ik iets van 8km toch stellig de indruk dat er niemand meer achter mij liep. Ik hield wel een stelletje in de gaten dat op ca 100 meter voor mij liep. Dat duo werd en bleef mijn richtpunt, maar ik kon helaas niet aanklampen.
Ik liep alle ronden zo’n beetje op de 6:30/km, maar moest deze tweede ronde wel wat inleveren.
Wat dan wel weer positief was, is dat ik onderweg niet hoefde te stoppen of te wandelen. Alleen bij de waterpost die je twee keer tegenkomt in het parcours nam ik wat te drinken. Ik had onderweg ook zelf water mee, maar hoefde dat deze keer niet te gebruiken.
Op weg naar de uitgang van het duingebied kwam er een fietser namens de organisatie naast me fietsen. Dat was dus de bezemwagen. Ik liep dus inderdaad als laatste loper in het parcours.
Toch ook positief: Ik kon nog gewoon een gesprek met die man aangaan over dat ik het zo’n leuke loop vind en hoe ik er zelf trainde.
Het laatste stuk van het parcours is vals plat omhoog over een weg met aan weerskanten erg prettige pandjes. Daar liepen ook runners die al klaar waren met hun race en onderweg waren naar de sporthal. Dat is helaas toch nog zo’n 1200 meter. Ook Klaas en Katja kwam ik tegen en ik werd nog luid aangemoedigd. Els stond bij de finish op me te wachten. Die was al 10 minuten binnen en stond daar in haar shirtje met korte mouwen. Karakter!
Snel terug maar weer naar de sporthal. Klaas had onder de 1:20 gelopen, Katja 1:24 en Els 1:30. Knappe tijden hoor?! Ik zelf kon toch nog met een eindspurt op 3 seconden onder de 1:40 geraken. Ik was er tevreden mee, ondanks dat ik fors inleverde met mijn tijden van 2013 (1:22) en 2014 (1:23). Ik wist weer even wat het was om een langere afstand in wedstrijdverband te lopen en hield het toch mooi vol. Okay, nu is mijn rechterknie wat pijnlijk, maar dat is hopelijk woensdag gezakt naar een niveau dat ik weer een korte interval training kan gaan doen op de vibram five fingers. Gek genoeg heb ik na het trainen/lopen op die “schoenen” met nauwelijks demping helemaal geen last van mijn rechterknie. Hoopvol.
Maar ja, die intervalletjes zijn nog wel aan de korte kant nog….. Effe doorbijten!

Jan, 06-April-2015

2015-03-18. Stamppotrun - Castricum / Heemskerk (1 reactie)

Gepost door Jan Bakker op donderdag 19 maart 2015 12:38

Net als vorig jaar werden er ook dit jaar twee stamppotruns georganiseerd. De eerste was vorige maand. Deze moest ik wegens privé omstandigheden laten schieten, maar deze tweede daar kon ik wel aan meedoen.
Deze fun runs worden georganiseerd door Rinus Running in samenspraak met het Castricumse strandpaviljoen Deining. Daar is het dus woensdagavond stamppot eten voor 1€ en de 18e maart schoven er zo rond 19:45 uur 25 runners aan.

Ik kon vanuit IJmuiden meerijden met hardloopmaatjes Els en Meta en even na 17:30 uur arriveerden we bij Deining, waar ze buiten het kampvuur al hadden aangestoken. Qua temperatuur was dat wel lekker ook.
We waren niet de eersten en ik zag ook al meteen bekende gezichten van de stamppotrun van eind februari 2014.
Het maximum aantal deelnemers van 25 werd vandaag behaald en even voor 18:15 uur stonden er dan ook 25 runners bij het kampvuur voor de onvermijdelijke groepsfoto. Grappig om te zien dat een aantal runners in korte broek liep en een aantal niet. Handschoenen en mutsen kwamen ook al snel tevoorschijn.
Ook in februari 2015 was er zo’n stamppotrun en deze liep een route noordwaarts richting Egmond en via het strand terug naar Deining. Deze keer was de route anders, want per 1 maart is een groot gedeelte van het duingebied ten noorden van Deining broedgebied en zodoende niet toegankelijk.

Er waren nu twee opties: Een langere route van ca. 11km en eentje van ca. 7,5km. In de groep een aantal zeer ervaren en snelle trailrunners, maar ook minder ervaren runners en runners zoals ik, die terugkeren van een (of meerdere) blessure(s).
Er werd gelopen richting Heemskerk en daar zou op een bepaald punt de groep splitsen in de runners die voor de lange tocht zouden gaan en die die de korte variant prefereerden. Die laatste groep was iets groter, gezien het stuk strand dat op ons lag te wachten met bovendien forse tegenwind.

We vertrokken dus gezamenlijk vanaf Deining en verspreid over een aantal kleine groepen liepen we via het fietspad langs de weg om daarna af te slaan de duinen in. Ik herkende wat stukken uit het parcours van de AVC strand- en duinrun die ik vorig jaar deed. Gedeeltelijk over het verharde fietspad en gedeeltelijk via bospaadjes kwamen we op een punt waar de groepjes op elkaar wachtten en waar er gesplitst werd.
Rinus zelf bleef een beetje achterin de groep hangen om in ieder geval bij de minst snelle runners te blijven. Dat was een goede zet, want wat ik me nog van die run van vorig jaar februari kon herinneren was dat er veel te individueel gelopen werd, het bovendien erg slecht weer was met veel regen en een paar runners de weg kwijt waren. Nu hadden we geen duisternis en was de groep niet dermate uitgewaaierd. Zelf bungelde ik ook achteraan, maar zo af en toe kon ik het natuurlijk niet laten om een fotootje onderweg te schieten.
Strand op- en afgangen zijn dus ook boven het kanaal hetzelfde als beneden. Eerst klimmend de duinen over en dan afdalend het strand op. Hier waren het gelukkig traptreden wat het omhoog lopen wat aangenamer maakte.

Rinus had er op gerekend dat de “snelle” groep, met niet de minste runners, zoals Ralph Apeldoorn, Sjaak en Ilonka Betjes en Richard Keppel, die de lange afstand liepen hier al zou aansluiten, maar die runners waren nog in geen velden of wegen te bekennen. Wellicht dat Ralph er toch nog een extra lusje had aangeplakt…
Deining was in de verte al te zien en pas op het strand begon het te schemeren. Het was nu ook tegen 19:00 uur.

Gelukkig dat er binnen rond deze tijd een drietal tafels voor ons was gereserveerd, want het paviljoen was gewoon vol. En dat op een gewone woensdagavond buiten de zomerperiode met veel wind en een lage temperatuur. Die toch zeer schappelijke prijs van een bord stamppot (naar keuze) zal dan toch doorslaggevend zijn, lijkt mij dan. Zelf koos ik voor boerenkool met rookworst. Hutspot of zuurkool met rookworst of een gehaktbal was eveneens mogelijk geweest.
Eerst natuurlijk wel even de runners binnengehaald die voor de lange variant hadden gekozen, daarna snel een schoon en droog shirt aan en aan tafel.
Tot al onzer verbazing had Rinus voor een ieder nog een aandenken ook. Een soort van medaille maar dan zelf gemaakt. Heel erg leuk.
Deze laatste drie woorden vatten de avond van 18 maart 2015 dan ook mooi samen!

Jan, 19-Maart-2015

2015-02-01: Twiskemolenloop - Landsmeer (recreatiegebied Het Twiske) (1 reactie)

Gepost door Jan Bakker op zondag 1 februari 2015 16:46

Zo, vandaag weer eens naar mijn favoriete hardloopparcours. Oftewel recreatiegebied Het Twiske. Aanvankelijk zou ik er alleen met Arthur naar toe gaan, maar mijn eveneens IJmuidense hardloopmaatje Els ging ook en met zijn drietjes is natuurlijk wel wat leuker. Arthur zou rijden…
Het liep toch iets anders, want Arthur stuurde rond 0:00uur een berichtje dat hij er toch voor koos om net als mij de 5km te gaan lopen en niet zoals gebruikelijk voor hem de 10EM of halve marathon. Hij wilde ook weer snel weg, want er stond ’s middags een verschoven verjaardag op zijn programma. Tsja, een korte afstand voor Els is de 10EM, dus moesten we dat erheen rijden even omgooien. Els zou vandaag zelf rijden zodat Arthur inderdaad niet hoefde te wachten. Ik zou met haar mee terug rijden. Vond ik verder prima, want ik fotografeer graag in dit gebied en daar had ik dan na mijn 5km mooi een dik uur de tijd voor.

Het was vandaag welgeteld de 8e keer dat ik startte bij AC Waterland in Landsmeer. Slechts een keer eerder liep ik er de 5km, in maart 2014. Voor de rest 2x een 10km, 3x een 10EM en een keertje een halve marathon. Op die laatste twee afstanden liep ik in het Twiskemolenloop parcours een PR. Deze staan nog steeds.
Onderweg er naartoe hadden we nog wat regen en zag het er best wel dreigend uit, maar toen we in Landsmeer arriveerden was het droog. Door de vele neerslag van de afgelopen weken en bovendien de natte sneeuw en ijzel van de afgelopen dagen werd er gewaarschuwd voor gladheid in het parcours. Voor het eerst dat ik dat zou meemaken.
De gravelbaan zag er in ieder geval niet uit. Veel plassen en helemaal stuk gelopen. De 5km start het laatst, en mag bovendien beginnen met twee ronden a 300mtr gravelbaan, dus niet zo heel fijn. Maar ach… Van die gladheid was in het 5km parcours niets te merken.

Ik stond met mijn camera klaar om wat foto’s te schieten bij de start van de 10EM, waar dus niet alleen Els startte, maar ook mede looptijden blogger Arranraja. Arranraja is, net als ik, een fervent Twiskemolenloop aanhanger, dus was het niet zo gek dat we elkaar daar spraken. Arranraja zag ik in het deelnemersveld na het startschot voorbij flitsen, maarreh…. Waar was Els? In een deelnemersveld van nog geen 100 lopers, zou ik haar toch niet over het hoofd hebben gezien? Okay, Els mag dan niet zo groot zijn, maar die roze kousen onder de (altijd) korte broek, nee dat kon niet missen. Slechte ogen was hier echt geen excuus.
En ja hoor, daar kwam Els gewoon aanlopen, vanuit de kleedkamer. Ik schreeuwde haar bijna naar de start en ook organisator Nico was dat niet ontgaan en wist mijn fijne hardloopvriendin duidelijk te maken dat haar collega 10EM lopers toch echt net gestart waren. Valse start? Nou ja, op dat soort afstanden maakt dat natuurlijk geen reet uit. Doe je er 01:32:30 over in plaats van 01:33. Els was in ieder geval op weg.

Arthur en ik mochten 10 minuten later. De start van de populaire 10km zat er nog tussen.
De twee rondjes op de baan liep ik in gelijke tred met Arthur, de baan af ging ik iets voor hem uit. Het was natuurlijk sowieso niet zo fijn op die baan, want het was toch een beetje de ergste plassen ontwijken, soms binnendoor inhalen over het gras en tsja, die jonge kinderen met zijn drieën of vieren naast elkaar op de baan, dat is dan toch een beetje inherent aan de korte afstand. Die kinderen van rond de 12, 13 jaar blijven overigens de gehele 5km keten en ouwehoeren en hebben energie voor 10. Leuk.
Die energie heb ik nog niet, getuige het feit dat net na het passeren van de Twiske molen Arthur langszij ging en van me wegliep. Ik zat met mijn eerste km op de 5:30, maar had zelf gedacht sneller te lopen. Zeker wat mijn ademhaling aanging. Het zou dus een moeilijke overige vier km gaan worden. En dat was ook zo. Ik sloeg wel de drinkpost op pakweg 3km over en hoefde niet te wandelen, maar de puf was er zo na die 3km wel uit. Rustig uitlopen maar en zien waar het schip zou stranden. Dat zou rond het half uur zijn. Rond het half uur! Zelfs mijn allereerste 5km in 2010 ging sneller.
Ik moest er, terug op de baan, voor de laatste pakweg 250 meter nog even aan trekken ook, anders zou mijn eindtijd echt zijn begonnen met het cijfer 3. De tijd die ik liep werd uiteindelijk 29:49. Mijn slechtste 5km tijd ooit. Ik zag in de eindtijden dat ook Arthur normaliter veel en veel beter loopt op deze afstand. Maar ja, bij hem gold nog het excuus dat hij er gisteren een 30-er had op zitten vanwege zijn trainingsschema voor de marathon van Parijs in april. En ik? Wat ik gisteren gedaan had? De Suomi zaterdagtraining overgeslagen. God straft!
Nou ja, niet qua weer dan. Els was net over de finish toen de regen weer terugkwam. En geen misselijk buitje. Maar goed, we waren klaar en konden mooi naar huis.

Jan, 01-Februari-2015

Ik heb een fotomapje van deze Twiskemolenloop aangemaakt dat via onderstaande link te vinden is:
http://www.mijnalbum.nl/Album=6P4C4KO6

2015-01-25: Beeckestijncross - Velsen-Zuid

Gepost door Jan Bakker op maandag 26 januari 2015 12:56

Een BLOG schrijven over een hardloopwedstrijd waaraan ik niet heb deelgenomen. Een uitdaging die ik wel aan wil gaan, al is de titel slechts een kapstok voor dit schrijven.
Gisteren vond op- en rondom het fraaie landgoed Beeckestijn de Beeckestijncross plaats. Een wedstrijd in het Runnersworld cross circuit. Ik maakte deze mee als aandachtig toeschouwer en fotograaf.
Dit is tevens de aftrap voor de Tata Steel cup, een cup die namens de Tata Steel runners in leven is geroepen en waarin we jaarlijks de strijd aangaan met zowel elkaar als overige deelnemers. Zo’n competitie is erg leuk, al blijft het hardloopplezier natuurlijk wel bovenin het vaandel staan.
Zo hebben we altijd wel een aantal runners die bovenin meestrijden, maar ook een aantal die steevast ergens in het achterveld meelopen, maar zich desondanks wel laten zien aan de start en zich zeker niet laten ontmoedigen. Zelf hoor ik doorgaans bij die laatste groep, maar voorafgaand én na de wedstrijd zoeken we elkaar wel op. De eerste Tata Steel runner komt lachend over de finish, maar ook de laatste. Die slag hebben we gewonnen.
Gisteren liep ik dus niet. Ik had mij aanvankelijk wel aangemeld, maar besloot mij een paar weken geleden al terug te trekken. We hadden al een reservelijst staan en ik loop nog steeds niet hoe ik dat graag zelf wil. Het gaat gelukkig wel steeds beter.

Ik ben weer gestart met de zaterdagtrainingen van AV Suomi en zodoende liep ik een gedeelte van het Beeckestijncross parcours vorige week zaterdag al. Net als gisteren, toen lekker weer om te lopen, maar wel een modderig parcours, met een aantal serieuze uitglijdplekken op de twee heuveltjes in het parcours.
Afgelopen zaterdagochtend ging ik ook hardlopend op weg naar Suomi, zo rond 08:30 uur, maar dat was niet zo makkelijk vanwege de ijzel op de stoepen. Dan wordt het zeer geforceerd lopen, maar op de baan ging het verder wel en de interval training konden we goed afwerken. Zes keer 400mtr voorafgaand met 100mtr sprint op 90%. Ha, en dan weer 2,5km hardlopend terug naar huis….. Nou, dat werd een kruising tussen stevig wandelen en korte drafjes. Twee dagen achter elkaar lopen daar waag ik me nu nog maar niet aan. Met die crossen is het ook altijd wel goed uitkijken hoe en waar je loopt.

Ik sloot woensdag 14 januari ook weer aan bij de woensdagnamiddag trainingen van de Tata Steel runners. Deze namiddag startte er ook een nieuwe groep runners. Mooi om te zien dat er eigenlijk ieder jaar animo is van collega’s die hun goede voornemens in daden willen omzetten. We hebben in Cinta en Paula twee fantastische trainsters die er vol bezieling mee aan de slag gaan. Ik weet wat het is, want in zowel 2009 als 2010 stapte ik in bij die starters groep. Na 2010 was ik zover dat ik ook wedstrijdjes ging lopen, ging trailrunnen, mijn afstanden vergroten, mijn trainingsintensiteit verhogen en……kennis maakte met het fenomeen “blessures”.
Ik probeerde eind vorig jaar al eens op een andere manier te leren lopen, middels de B&K methode, die door Suomi trainer Bob keuzekamp gegeven werd in een zestal trainingen. Dit zou het voor mij niet gaan worden en ik zocht eigenlijk een beetje verder in de hoek van het chirunning. Lopen met zo min mogelijk aan demping in korte snelle pasjes en het belangrijkste, zo ontspannen mogelijk. Dat zou een techniek zijn waarmee je zo min mogelijk blessures oploopt. Ja, dat moet ik dus hebben. Een aantal mensen met wie ik wel eens loop in de duinen hadden die stap naar het op die manier lopen al gezet, en nu kwam ook voor mij onverwachts de mogelijkheid te trainen op deze manier van hardlopen.
Tata Steel trainster Paula, zelf een fervent blootvoets- of “five fingers” loper, had in overleg met Cinta besloten een Tata Steel runners tussengroep te gaan vormen en deze groep voornamelijk te laten trainen op techniek. Die techniek, dus.
Ik was uiteraard meteen om, en waar ik doorgaans met de gevorderde runners op weg ging sloot ik nu aan in de groep van Paula, met daarin toch zo tussen de 10 en 15 runners. Dat heb ik nu twee weken (woensdagen) gedaan en bevalt me wel.
Het is erg wennen om te lopen met een pasfrequentie van 180bpm (beats per minute), maar ik probeer me er zoveel mogelijk aan te houden. Soms loop ik dan ook met een metronoom die middels piepjes de frequentie laat horen. De eerste keer dat ik zo liep, de twee keer 2,5km naar en van AV Suomi, merkte ik dat meteen de volgende dag, want ik had spierpijn in beide benen en dan ook meteen op alle plekken. Dat had volgens Paula te maken met het feit dat ik nog veel meer moet ontspannen. Hopelijk kan ik snel eens aansluiten bij een clinic die zij met enige regelmaat in de regio geeft. Wat dat aangaat heb ik mazzel dat we beiden in IJmuiden wonen en het clinic gebied vaak de Kennemerduinen is.
Ja, ik geloof dat ik het nieuwe jaar wel goed en positief gestart ben. Okay, een stap terug, dat zeker, maar als dat me gaat helpen om vele stappen vooruit te zetten dan zeg ik meteen: DOEN!

Ik ben gestopt met het tot in den treuren bijhouden van trainingkilometers en tijden. Afgelopen zaterdag heb ik mijn GPS niet eens aan gehad. Ik miste niets.
Komende zondag maar eens kijken of ik een beetje normale 5km kan rennen in Het Twiske. Ik heb er in ieder geval veel zin in.

Jan, 26-Januari-2015

Enkele Beeckestijncross 2015 foto's zijn te bekijken via onderstaande link:
http://www.mijnalbum.nl/Album=DKGZHHJJ

2014-12-31: Houtrakse Oliebollenloop – Spaarnwoude (Halfweg) (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op woensdag 31 december 2014 16:00

December 2014. Niet echt een hardloopmaand waar ik een BLOG over zou schrijven. Curieus genoeg net als november maar 31 km’s weggetikt. Veel te weinig natuurlijk.
Deels is dit toe te schrijven aan blessures aan rechterknie en onderrug. Maar niet alleen dat. Vanwege het steeds minder gaan lopen kwam ik in een iets te negatieve flow terecht. Dat ging zelfs zover dat ik bijvoorbeeld de Runnersworld nightrun van zondag 28 december oversloeg. Ik had wel al een startbewijs, maar gewoon geen zin. Geen puf om er naartoe te fietsen, daarna te lopen en dan weer terug… Dit had ook wat weerslag op niet hardloop gerichte activiteiten. Wat dat betreft is december voor mij een maand van uitersten hoor? Cadeaus geven, cadeaus ontvangen, wat meer eten wegwerken dan goed voor je is…
Nee, ik ben gelukkig niet zo’n drinker.

Vanochtend gaf ik mezelf maar even op mijn flikker en toog ik eerst op de fiets naar Driehuis om vandaar de trein te pakken naar Halfweg/Zwanenburg. Net als oudejaarsdag vorig jaar zou hier de tweede Houtrakse oliebollenloop plaatsvinden. Een kleine en gezellige loop geïnitieerd door sportschool Gym de Benjamin, gelegen aan de voet van het Houtrak gedeelte van Spaarnwoude. Voor mij prima te bereiken.
De start was om 11:00 uur en je kon zelf kiezen of je de 5- of de 10km wilde lopen. Om 11:15 uur startte er vandaag ook nog een wandelevenement. Ik meldde mij bij de inschrijfbalie zo rond 10:30 uur en was loper nummer……10. Nou, nou, het liep dus niet echt storm, terwijl het toch echt een schitterende hardloopdag was. Strakblauwe lucht, wel wat wind, maar niet te.
Zo tegen 11:00 uur kon ik de lopers bij de start gewoon tellen. Volgens waren het er iets van tussen de 40 en 50. Misschien net geen 40. Weinig bekenden aan de start, maar wel wat bekende gezichten die ik ken vanuit de regionale wedstrijdjes. Evert, “Mr. Jamin”, stond ook aan de start. Deze snoepwinkel/snackbar uitbater liep dit jaar zijn eerste marathon (Berlijn) en ging hier op voor de 10km. Die loopt hij meestal.
Ik ging voor de 5km, want mijn conditie moet eerst weer wat vooruit. Ik was allang blij dat ik hier aan de start stond. Dat had ik in ieder geval gewonnen.
Het startschot klonk en we konden vrijwel gelijk Spaarnwoude in. De eerste km probeerde ik te lopen in een korte, snelle pas en lette er goed op dat ook mijn armen goed meededen. Noem het “het nieuwe lopen”. Mijn eerste km tijd van 5:20 daar kon ik wel mee leven. Sneller dan verwacht zeker.
Dit gedeelte van Spaarnwoude is overigens erg bosrijk. Ik liep hier natuurlijk vorig jaar al, maar fietste in zomer hier ook. Een gedeelte van dit parcours zit in het fietsrondje “Monumentenroute” – 18km). Het parcours gaat min of meer net voorlangs bij Droompark Spaarnwoude. Km 2 ging in 5:50, maar ik verviel qua hardlopen wel weer in mijn oude gewoonte om een beetje te gaan “sloffen”. Ja, het weer even wennen allemaal, maar ik bleef met een glimlach op mijn gezicht lopen. Ik liep hier toch maar mooi.
Haalde ik de eerste paar honderd meter nog wat lopers in, ik werd door bijna allemaal verderop in de wedstrijd teruggepakt. Zelfs een vrouw die er liep met een meisje aan haar hand pakte mij op zo’n drie km in. Ach, ik kan daar dan wel weer van genieten. Dat is toch mooi? Die vrouw loopt daar wellicht met haar dochtertje en die groeit misschien wel uit tot een hele grote…. Of niet.

Na km 4 (in 6:16) wist ik al dat km 5 een korte zou zijn. Vorig jaar klokte ik zelf net geen 4800 meter en dat zou ook nu het geval zijn. Ik kwam binnen op 27:25 en vond dat verder wel okay. Heb ik in 2015 in ieder geval weer iets om aan te werken.
Als ik eerst maar weer wat adem genoeg ga krijgen voor de langere afstanden, dan komt de snelheid op de korte afstanden vanzelf wel weer.
Ik ga met een goed vertrouwen het nieuwe (hardloop)jaar in.

Dit jaar had ik nog wel wat doelen waarvan ik er een aantal gehaald heb.
Ik sloot me in januari bij een looptijden challenge aan “1.000km in 2014”. Ik bleef na vandaag steken op 1.044km, 22 meer dan in 2013. In 2014 liep ik mijn eerste 15km onder de 1:20 en liep ik mijn tweede halve marathon ruim 15 minuten van de tijd af van mijn eerste.
Ja, alle hoogtepunten lagen in de eerste vier maanden en mijn BLOG lezers weten dat natuurlijk.
Dan hou ik mij bij de gedachte vast dat ik naar het einde van 2013 toe ook sukkelde met lichamelijke klachten en in januari tm. april 2014 ging als een “speer”.

Jan, 31-12-2014

Note:
Vanwege het mooie weer, het fraaie parcours en het feit dat ik toch de trein van 11:44 uur niet zou halen, ging ik nog even het parcours in om wat plaatjes te schieten. Wellicht zie je nog wat bekenden. Zegt ’t verder vooral voort. Via onderstaande link zijn de plaatjes van vandaag te bekijken.

http://www.mijnalbum.nl/Album=V7NULPQW

2014-11-09: Twiskemolenloop - Landsmeer (Het Twiske) (4 reacties)

Gepost door Jan Bakker op maandag 10 november 2014 12:43

Ook voor het hardloopseizoen 2014/15 had ik een passepartout aangeschaft voor de vijf Twiskemolenlopen. Vorig seizoen beviel me dat goed en ik loop graag in recreatiegebied Het Twiske. Nauwelijks gemotoriseerd verkeer, vlakke en vrije fietspaden, alles uitstekend aangegeven middels bordjes en een niet al te druk deelnemersveld. Goh, voor slechts 27,50€ kun je daar vijf keer starten op willekeurige afstanden en na de laatste loop van het seizoen in maart 2015 krijg je dan ook nog eens een dry-fit running shirt. Dan loop je nagenoeg voor niets, toch?
De eerste loop van dit seizoen, eind september, moest ik aan me voorbij laten gaan, maar deze tweede, die gisteren plaatsvond daar stond ik wel aan de start. Samen weer eens met collega/hardloopvriend Arthur.
Vanwege nasleep van wat blijkt een vrij hardnekkige blessure aan knie en rug besloot ik om te starten op de 10km. Arthur, die ’s middags thuis wat verplichtingen had vergezelde me op die afstand, samen met nog ruim 200 runners.
Het was zowaar een prachtige hardloopdag. Afgelopen zaterdag liep ik op baan nog in lange pijpen en lange mouwen, maar koos nu voor kort, zowel boven als beneden. Geen spijt van gehad.
Lekker om te kunnen meerijden ook. Dan ben je vanaf IJmuiden met een half uur bij AC Waterland. Ik weet inmiddels dat het met het openbaar vervoer een heel stuk langzamer gaat….

Ik sprak kort voor de eerste groep runners startte (zo’n 80 halve marathon lopers) collega looptijden BLOGger Arranraja nog even. Die moest zich nog enigszins haasten om op tijd aan de start te geraken, maar ik kon hem nog mooi succes wensen voordat hij de baan verliet op weg naar een grote halve marathonronde in Het Twiske. (we gaan dat ongetwijfeld op korte termijn lezen in een van zijn fraaie proza’s op looptijden.nl)
Een zelfde aantal runners werd 5 minuten later weggeschoten voor de 10EM en daarna konden Arthur en ik ons opmaken voor ons 10km avontuur.
De start van de 10km was op een andere plek op de baan, zo’n 150 meter vóór de oorspronkelijke start (en finishplek).
In december vorig jaar liep ik hier op het zelfde parcours een 10km in 55 minuten. Ik wist dat zo’n tijd niet haalbaar was, maar rekende stiekem op een tijd van rond de 57 minuten en met nog een eindspurt over iets daaronder. Met die gedachte liep ik na het startschot én anderhalve ronde op de baan recreatiegebied Het Twiske in. Ik had Arthur op niet al te lange afstand voor mij in het zicht.
De eerste twee km liep ik netjes op de 5:30 min/km. Ik had aansluiting bij twee mannen die wel in een lekker tempo liepen en ik besloot om voorlopig bij hen aan te klampen. Een van de twee liep wel een stuk makkelijker dan de ander. Die ander was ook opvallend stil onderweg.
Na de waterpost op zo’n 5 km vroeg ik aan de “iets makelijker” lopende man of hij en zijn maatje nog op een bepaalde tijd liepen. Dat was niet het geval. De man had zelfs geen tijdwaarneming bij zich. “Gewoon lekker lopen, joh”. Ik besloot de gok te wagen en toch bij de heren weg te lopen. Dat was achteraf niet zo verstandig.
De “terugweg” hadden we wat wind tegen en nu liep ik in mijn eentje. Natuurlijk wel runners voor me en achter me, maar niet in een tempo waarbij ik lekker kon aanklampen. Ik zag mijn kilometertijden naar de 6min/km gaan en bovendien kwam de voorfietser van de 10EM voorbij met pal achter zich de eerste 10EM loper. Wat een fantastisch tempo had die gast nog, zeg. Heel erg demotiverend.
Met de Twiskemolen in zicht, dus nog zo’n twee km tot de finish kwam een van de twee mannen voorbij met wie ik het eerste stuk op liep. Ook bij hem kon ik niet meer aanklampen. Zijn kompaan zag ik echter niet meer terug.
Wat mijn km tijden aangaat liep ik dus nog steeds af op een tijd van rond de 57 minuten. Ik had onderweg geen km bordje gezien en ging er vanuit dat de gemeten GPS afstand van mijn Garmin toch redelijk parallel liep met de gemeten afstand van het Twiske parcours (een gecertificeerde 10km), maar moest dus de laatste km even goed slikken. Ook deze wedstrijd zou ik qua aantal km op mijn GPS niet uitkomen op de 10km, maar er iets boven geraken. Dat werd uiteindelijk zo'n 200 meter en zodoende die 57 minuten een geklopte tijd. Ja, anders had ik daar mooi net onder gezeten, maar nu moest ik dus nog een dergelijke 250 meter op de baan alvorens ik finishte.
Bij de voorgaande vier wedstrijden wist ik in het parcours al dat het met mijn afstand niet goed zat omdat daar de km bordjes telkens verder stonden dan waar mijn GPS deze dacht te vinden. Goed balen dit. Zo zijn mijn km tijden te verwaarlozen en moet ik er maar eens aan gaan denken om dat ding eens thuis te laten. Je eindtijd wordt uiteindelijk toch wel in de boeken gezet. In dit geval 58:03.
Arthur was zoals verwacht eerder gefinisht op 53 minuten en een beetje.
Even nog een bakkie thee drinken, wat bijpraten met organisator Nico, droog shirt aan en op weg naar huis maar weer.
7 december komen we ongetwijfeld terug bij AC Waterland.
Mmmm, dat wordt dan een echt hardloopweekeinde met op zaterdag de 6e de midwinterduinloop in Egmond-Binnen die we als training meenemen namens AV Suomi.

Jan, 10-november-2014

2014-10-27: Op weg naar de 1.000km in 2014. Ik ben er bijna… (4 reacties)

Gepost door Jan Bakker op maandag 27 oktober 2014 20:21

Ik ben er bijna, maar ga in oktober net niet over de magische 1.000km grens. Ik moet even wachten tot medio november. Nog 18km te gaan.
Vorig jaar zat ik tegen de Kerstdagen toen ik door de 1.000km heen liep. Wat dat betreft heb ik het dit jaar aardig gedaan. Zeker de eerste vier maanden waarin ik zo’n 500km kon aftikken en bovendien nieuwe persoonlijke records op de halve marathon, de 10km en de 15km.
De maanden mei tm. oktober, een periode van een half jaar, was niet voldoende eenzelfde aantal kilometers te rennen.
In mei ging het mis. Te lang in een verkeerde houding gezeten (op mijn knieën) wat resulteerde in een slapend rechterbeen voor een aantal dagen, en zodoende een paar keer lelijk gevallen in de badkamer. Ik kan nog steeds mijn rechterbeen niet optrekken om mijn rechtersok aan te trekken.
Dit was weer aanleiding tot een aantal fysiotherapie bezoekjes en ik bleek ontsnapt aan een hernia. Dat was even schrikken, dus. Het ging qua hardlopen een beetje af en aan, maar vooral sukkelend. Alles wat ik aan snelheid zo lekker aan het opbouwen was, verdween voor de zon. Dat was wel even slikken voor me. Stoppen voor een langere tijd vond ik geen optie, dus ging het een paar tandjes langzamer. Dat gaat het nog steeds en veel makkelijker gaat het niet. Zo loop je in maart een 10km in 52:20; een half jaar verder zit ik tegen het uur aan. Goh, even lang als mijn eerste 10km ooit…..In februari 2011 deed ik de Groet uit Schoorl in 01:00:06. Twee weken geleden de Ajax foundationrun in 01:00:01. Mwah….
Nieuwe hardloopschoenen, aanpassingen aan mijn steunzolen… hardlopen is erg leuk, maar als er blessures om de hoek komen kijken dan is er niets aan. Zeker als het wat lastiger te verhelpen is en, moet ik toegeven, ik niet zo’n dokters loper ben. Het gaat vanzelf wel over…

Vorige maand sloot ik mij aan bij Bob Keuzekamp, hardlooptrainer bij AV Suomi die groepsgewijs (zo’n 15 runners) werkt aan techniektraining volgens de BK methode. En de letters BK staan dan NIET voor zijn naam, maar voor Bosch & Klomp. Via deze link kun je er iets meer over lezen:
http://www.hunzerunners.net/themas/looptechniek/
Het is dus allemaal houding gebonden en ik vond (en vind) het vrij intensief. Erg gericht op snelheid ook, kreeg ik de indruk. Die cursus besloeg zes woensdagavonden waarvan ik er vier meedeed. Het vereist verder thuis een en ander aan oefeningen en ook moet ik voor mijn rug “core stability” oefeningen gaan doen. Nou dat is wat, want warming up, cooling down en allerhande rek- en strekoefeningen daar hield ik mij nooit zo mee bezig. Hardloopschoenen aan en rennen maar… Buikspieren? Ha, die zijn bij mij zeer goed verborgen hoor? Of noem het “winters ingepakt”.
Ik weet ’t niet met die BK methode. Ik zit er ook aan te denken om eens aan een clinic chi running (zo minimaal mogelijk lopen en heel ontspannen) mee te doen. Die worden hier in de omgeving van IJmuiden met enige regelmaat gegeven, want er wonen een aantal chi running instructeurs in de buurt. Dat is voor mij wellicht beter ook, omdat ik geen snelle loper ben of wordt, maar wel een duurloper.
Ik moet er nu wel eventjes voor waken om niet te snel naar de langere afstanden te gaan.
Twiske staat op 9 november in de planning en toch daar het liefste een 10EM, maar als het minder wordt dan moet dat maar.
De komende twee weken reduceer ik mijn trainingen maar lekker eens tot 0.
In november kom ik er dan weer aan.

Jan, 27-10-2014

Note: Op de foto een aantal runners uit de facebookgroep IJmuiden e.o. loopt hard in de Heeren- cq. Kennemerduinen. Het is heel fijn om zo nu en dan met een groep gelijkgestemden heerlijk te rennen en te genieten wat dit gebied ons te bieden heeft. Ben ik best wel trots op, ook!

2014-10-19: Amsterdam TCS marathon (8km) (3 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 19 oktober 2014 21:12

Twee jaar geleden liep ik voor het eerst mee in dit Amsterdamse 8km parcours. Vorig jaar liep ik hier wat verder en langer, op mijn eerste halve marathon. Dat was voor wat mij betreft in deze wedstrijd meteen de laatste keer geweest. Voor halve marathons zoek ik leukere parkoersen uit die bovendien wat minder druk zijn. Met name dat laatste is niet zo moeilijk.
Ik was dit jaar ingeloot in het TCS 8km team van mijn werkgever Tata Steel. Deelname was lang onzeker, maar vorige maand kregen we eindelijk groen licht om met 20 “IJmuidense” Tata Steel runners te starten. Eigenlijk te laat, want de reguliere inschrijvingen waren reeds gesloten of qua aantal deelnemers al aan hun limiet geraakt. In 2013 liepen er vanuit IJmuiden iets van 100 runners mee op de verschillende afstanden. Niet alles werd toen gecoördineerd vanuit de Tata Steel runners, maar er waren vele uitnodigingen via via in IJmuiden terechtgekomen. Dat was dit jaar, aan de deelnemerslijst te zien, niet veel anders. Goh, waar dan toch al die invitaties vandaan komen? Ja, veel namen van IT collega’s zag ik op die lijst, maar toch zeker ook Tata Steel runners die zich wekelijks bij onze trainingen aansluiten en zo nu en dan aan de start staan van een cupwedstrijd.

Twee jaar geleden maakte ik de heroïsche stadion entree mee van “onze” Michel Buter op de marathon. Die liep toen een schitterend PR van 02:09:58. Ik zag dit vanaf de tribune, dus moest aardig inzoomen om e.e.a. op de gevoelige plaat vast te leggen. Vandaag zette ik alles op alles om na mijn 8km race via de TCS VIP ruimte beneden rondom de sintelbaan van het stadion te komen en daar de toplopers op de marathon te bekijken.
Vorig jaar kwam ik er in de bus onderweg naar Amsterdam achter dat mijn camera kuren had en niet meer deed waarvoor hij gemaakt is. Dat zou me vandaag niet gaan gebeuren.

Ik ging vanochtend rond 08:00 uur de deur uit om de eerste bus naar Amsterdam Sloterdijk te nemen. Ik raakte in de bus in gesprek met een oudere vrouw die ook naar Amsterdam reisde om er als vrijwilliger tijdens het hardloopgebeuren de dag door te brengen. Dit was overigens niet de eerste wedstrijd voor die mevrouw. Petje af hoor?
Zoals verwacht natuurlijk megadruk in de metro naar halte Amstelveense weg, met heel veel runners, al dan niet reeds omgekleed en voorzien van nummer.
Ik had gisteren al mijn startnummer en TCS pakketje gehaald in sporthallen zuid en met een polsbandje dat daarbij zat kon ik in de stadion V.I.P. ruimte van TCS. Ik was er zo rond 09:00 uur en kon vanaf de tribune het stadion zien volstromen met marathonlopers. Een prachtig gezicht. Kleine Dré-tje Hazes mocht zijn vader nog even nadoen met “papa’s” klassieker Bloed, Zweet en Tranen en één minuut voor de start begon zo’n beetje iedereen in het stadion te applaudisseren. Ik weet niet wat de aanleiding was, maar het gebeurde gewoon. De runners in het stadion en de toeschouwers op de tribune. Een heel bijzonder moment.
Toen het overgrote deel van de marathonlopers onderweg was voor hun 42 kilometers-en-een-beetje ging ik naar binnen om mij om te kleden. Het was er toch aardig druk en kennelijk heeft TCS vele Indiërs in Amsterdam en nabije omstreken aan het werk. Erg grappig om al die dezelfde zwarte shirts te zien, die bij nader inzien toch bij lange na niet allemaal hetzelfde waren, want aan de voorkant stond jou bedrijfsnaam. Bij mij was dat “Tata Steel team”, maar bij een ander “ABN” of “TCS team”.
Ik zag geen collega’s uit IJmuiden in het TCS V.I.P. gedeelte, dus toog ik maar naar het groene startvak.

In startvak “groen” aangekomen zag ik al vrij snel finance collega Koos en samen met hem wachtte ik op wat zou komen. Het startschot. Dat kwam zo tegen 10:15 uur en samen met velen mochten we op weg.
Door de drukte was het niet echt makkelijk om een beetje je eigen weg te vinden. Vooral de eerste twee kilometer was het slalommen om groepjes lopers heen. Groepjes lopers, ja. Met vaak dezelfde shirts en een sponsornaam. Goede bedoelingen hoor, dat zeker. Maar ja, met zijn vieren of vijven naast elkaar in een heel bescheiden tempo dat is het toch niet hoor?
Ik kreeg wel de indruk dat ik de eerste helft van het parcours wel aardig liep. Ik ging weg op een tijd van iets minder dan drie kwartier, maar zou tevreden zijn met een verbetering van mijn tijd van twee jaar gelden. Dat was toen 45:22.
Met 5:33, 5:36, 5:37 en 5:31 lag ik goed op schema.
Echter net als bij mijn twee vorige wedstrijden liep ik ook nu tegen het euvel aan dat mijn Garmin piepte op km 4, terwijl ik zag dat zo’n 200 meter verderop het bordje met daarop dat cijfer langs de weg stond. Een meisje dat naast me liep verbaasde zich hier eveneens over, want ook zij was in de veronderstelling dat de vier km eerder was. Toch wel een teleurstelling wat zich uitte in het feit dat km 5 een tijd aangaf van 5:46. Oeps. Maar het kon natuurlijk nog.
Ik was helaas niet bij machte om mijn km tijden weer naar rond die 5:30 te krijgen. 4:47, 5:46 en nogmaals 5:46 en dan die laatste 200 meter in 1:03. Ja, dat laatste is dan wel weer hoopvol.
Ik bleek 46:27 te hebben gelopen en dat was eigenlijk wel okay. Zeker voor wat betreft alle TCS runners op die afstand heb ik het niet zo slecht gedaan.

Na mijn race ging ik weer vrij snel naar de V.I.P. ruimte van TCS, waar ik Barbara Barend nog passeerde bij de ingang. Zij feliciteerde me met mijn prestatie. Leuk!
Ik trok een schoon (en droog) shirtje aan en ging beneden het stadion in om de cracks op de marathon van dichtbij te zien finishen. Ik moest her en der een hekje iets verschuiven, maar op een gegeven moment stond ik bij de persfotografen. Dat leek me wel een aardig plekje, tussen al die telelenzen. Zelf fotografeer ik met een kleine, compacte Lumix Panasonic, die ik in mijn jaszak kan meenemen. Maar ik stond er wel en werd maar niet weggestuurd.
Het was een prachtig gezicht om die snelle jongens (en meiden) te zien finishen. Soms nam ik niet eens de tijd om een en ander vast te leggen, maar genoot van de momenten. Geloof me, ik weet nu wat afzien is in het hardlopen. Runners die net over de finish in elkaar storten en door collega’s of hospik’s weer worden opgeraapt. Runners die euforisch finishen, met een lach en hier en daar een traan. Ja, dit heeft echt indruk op me gemaakt.
Ik heb nog gewacht tot collega Eddy zijn marathon had volbracht en ben toen naar buiten het stadion gegaan om te kijken of ik in het deelnemersveld op de halve marathon nog collega’s ontwaarde. Dat was door de drukte niet het geval. Ik heb de start nog wel gezien en vond het mooi dat de verschillende startgroepen weggingen op prachtige klassieke klanken. Dat is eens wat anders dan keiharde housebeats.
Zo tegen 14:00 uur vond ik welletjes. Op naar de metro maar weer en de bus naar huis.
Een gedenkwaardige dag deze 19e oktober 2014.

Jan, 19-10-2014

Note: een van mijn vrienden en tevens collega kwam met de volgende verklaring aangaande wel een juiste tijd, maar een afwijkende GPS afstand:
“In de stad en ook in het bos is de ontvangst van de GPS satellieten minder. Daardoor krijg je geen rechte lijn als spoor, maar een zigzag. Phytagoras doet de rest”
Nog zo'n 100 foto's die ik deze dag maakte zijn te vinden via onderstaande link:
http://www.mijnalbum.nl/Album=NYDSTNUD

2014-10-12: Ajax foundation run - Amsterdam (3 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 12 oktober 2014 19:51

Het draaide vandaag om finishen in de Amsterdam Arena. En om Barry Hulshoff.
Een maandje geleden had ik mij aangemeld voor de 10km van deze nieuwe run. Leek mij wel gaaf, ondanks dat ik van te voren al wist dat het parcours wat minder fraai zou zijn dan de duinpaden waarop ik doorgaans train. Het gebied rond dat schitterende stadion is natuurlijk helemaal ingericht op kantoren, fors uit de kluiten gewassen winkelketens en het daarbij behorende vervoer. Per spoor en weg. Tsja, en lopen? Daarin voorzagen de diverse planologie agenda’s niet echt. Asfalt (horizontaal) en beton, glas en staal (verticaal). Gelukkig voerde het parcours vandaag richting het Bijlmerpark. Nog aardig wat groen onderweg en veel fietspaden.
Een voetbalwedstrijd heb ik nooit bezocht in die Arena, maar zag er wel een aantal mooie optredens. Rolling Stones, the Police, U2, AC/DC en Genesis schieten me direct te binnen…
Vanuit IJmuiden is het openbaar vervoertechnisch niet moeilijk om bij de Arena te geraken: Op de fiets naar Driehuis, dan met de trein naar Amsterdam Sloterdijk en daar op de metro stappen naar Bijlmer Arena of Strandvliet. Ben je iets van een uur onderweg. Prima te doen, dus.

Ik ging rond 12:00 uur samen met hardloopmaatje, IJmuidenaar, Ajax fan pur sang én Kennemerduinen runner Frans (the Rock sr.) op weg naar Amsterdam. We moesten om 14:30 uur starten. “Mijn” Petra ging ook gezellig mee om ons aan te moedigen.
Frans had voor vandaag de auto van zijn moeder tot zijn beschikking. Konden we zonder overstappen heen (en weer) in een iets rapper tempo.
Eigenlijk grappig wel, want volgende week loop ik de 8km van de Amsterdam TCS marathon en finish dan in het Olympisch stadion. In april van dit jaar liep ik tevens de Nescioloop in en nabij de Watergraafsmeer, daar waar ooit Ajax stadion De Meer stond. Het was natuurlijk leuk geweest in één jaar tijd in drie verschillende stadions te finishen, en dat in één stad. In de Watergraafsmeer moest ik het slechts doen met bruggetjes genaamd naar de Ajax spelers die in de vroege jaren 70 de grote Europese successen hadden meegemaakt en waar mijn hart bij het horen, zien en tikken nog altijd sneller van gaat kloppen. Rep, Muhren, Swart, Keizer, Krol, Neeskens, Cruijff, Stuy, van Dijk, Suurbier, Hulshoff… Hoe oud was ik? Zes, zeven, acht jaar, maar die namen lepel je toch gewoon op? Hoef ik niet eens bij na te denken. “Mijn” voetbalplaatjes tijd!
O,o, demonen en visioenen in mijn hoofd. Tijd om even af te dwalen…
Serieuze lezers kunnen de volgende alinea gerust overslaan, de minder serieuze zijn bij dezen van harte uitgenodigd. Lezen voor eigen risico. E.e.a. kan als schokkend worden ervaren.

Barry Hulshoff…Ik zie hem nog zo lopen in zijn trainingspak op het strand en met die Duitse dog van het formaat kalf. Gaat er al een lampje branden bij de 50+ lezers?
De chappie hondenbrokken reclame, hè? Buddah heette dat beest. Die reclame kreeg nog een staartje toen er op ludieke wijze op werd gezinspeeld in de ietwat ranzige film Spetters (1980), waarin Renee Soutendijk een mogelijk nog ranzigere mobiele snackkar runt samen met haar “broer” Peter Tuinman…
“'Wat goed genoeg is voor de hond van Barry Hulshoff, is goed genoeg voor mijn klanten.” Hoppa, en daar ging een ietwat dubieus kroketje het frituurvet in. Broodje Hulshoff is er gelukkig nooit gekomen. Dat zou marketingtechnisch dé blunder van de vorige eeuw zijn geweest. Onze Barry was volgens mij de eerste voetballer die te bewonderen was in een TV commercial.
Vandaag de dag ben je als (oud)voetballer natuurlijk pas echt een grote als je met je bakkes op TV voor heel veel centjes een product aanprijst. Ronald K. is wat dat aangaat natuurlijk het absolute dieptepunt der Nationale TV reclame. ”Ja, dat is toch zeker de mooiste kool die ik ooit gemaakt heb”. Mag ik even overgeven?
Waarom hebben de verschillende shampoo merken Rijkaard en Völler nooit weten te strikken? En waarom is Andy van der Meyde nog niet ontdekt door de grote meubelketens? Als iemand ervaring heeft met het testen van bankstellen dan is het onze goedlachse vriend wel. Dat is, denk ik, buiten het verwennen van zijn vrouw, het enige dat hij vandaag de dag kan. Tenminste, dat verwennen lijkt me kat in het bakkie anders had mevrouw van der Meyde natuurlijk allang haar biezen gepakt. Of de koffer van Andy klaargezet. Dat laatste lijkt me logischer.
Winston Bogarde als uithangbord voor sierraden? Edgar Davids als de ideale brillenaanprijzer (Edgar Anders)?
Patje Kluivert zou het natuurlijk zeer goed doen in commercials van en met snelle bolides, maar er is geduchte concurrentie van Theotje Janssen.
Hans van Breukelen die zijn gazonnetje volgooit met pokon om dat gras toch vooral te laten groeien en de bal te laten stuiteren, J(oh)an Boskamp als de nieuwe Cora van Mora.
Gillette, mach3, wilkinson? Even Marco Materazzi bellen of een van zijn spijkerharde Italiaanse medeverdedigers.
Helaas kan George Best niet meer worden benaderd, maar alle dranken met een alcohol percentage van >5% daar had de beste vleugelspeler ooit zijn hand niet voor omgedraaid. Gelukkig kan er zo een blik aan Verenigd Koninkrijk voetballers open worden getrokken om George’ plaats in te nemen (al dan niet achter het stuur).
Red Bull geeft je vleugels? Hé, zie ik daar Ruud Geels door het beeld vliegen?
Patrick Battiston poetste tot medio 1982 netjes zijn tanden. Met Oral B. U weet wel, van die slogan “Oral B. daagt je uit”. Harald Schumacher nam die uitdaging meteen aan. Battiston kon daarna meteen aan de steradent.
Victorinox strikt niemand minder dan “de man die zondags het vlees snijdt:” Fred Bischot, Arjen Robben als het ultieme duracel konijntje, Jeroen Verhoeven als de nieuwe knakworsten- en pizzaman en beleggingsmaatschappijen zetten massaal in op Glenn Helder.
“De belastingdienst, Leuker kunnen we het niet maken”, en dat dan uit de mond van Guus Hiddink. Nou en of we het leuker kunnen maken... Franck Ribery gaat bij Bart Smit de nieuwste Barbies aanprijzen.
Zalando? Bol.com? Vandaag bestelt, niet morgen in huis, maar over een half uurtje. Natuurlijk, Berry van Aerle is al onderweg. Hé, hoor ik daar de bel?
En tot slot wordt Mean Machine Vinnie Jones de nieuwe AH lul, vreet alle boerderijdiertjes op en brandt daarna al vloekend en tierend alle filialen af…
Gelukkig dat er voor stimulerende pretmiddeltjes geen reclame gemaakt mag worden, anders werd deze alinea twee keer zo lang.
Iemand nog suggesties voor inlegkruisjes en/of parfummetjes?

Maar goed, ik kwam dus vandaag om lekker 10km te rennen, sfeer te proeven en wellicht ook nog wat oud-Ajax prominenten vast te leggen. Alle drie gelukt.
Helaas loop ik nog steeds niet hoe ik dat wil én deed tot medio mei van dit jaar, want in deze run was er een mogelijkheid je aan te sluiten achter een pacer. Die liepen vanaf 40 minuten tot en met een uur, met tussenpozen van 5 minuten. Ik had voor de run besloten om zelf achter de 55 minuten pacer aan te gaan, ondanks een sneller PR (52:21) dat ik in maart van dit jaar liep in Spaarnwoude. Frans liep vorige maand de (ruime) 8,2km van de IJmuidense Pierloop in krap 40 minuten, dus spoorde ik hem vooral aan achter de 50 minuten pacer aan te gaan. Met de kilometers die hij de afgelopen maanden in de benen heeft gemaakt en dat onverzettelijke doordrammers vermogen, lag hier een mooi PR op de loer en dan ook nog finishend in de thuishaven van “zijn” club. Frans ging echter niet weg voor een PR. Hij wilde gewoon lekker lopen en geen gelul met tijden. Prima zo!
We waren er dus mooi bijtijds en vlakbij de “rode loper”, het lange startvak aan de noordkant van de Arena, stond een VIP tent van de organisatie. En ja, een organisatie met Ajax in de naam…. Dat schreeuwt wel haast om bekenden. Niet de bejaardensoos uit de vroege jaren 70, en ik had zo gehoopt op Sjaak Swart, maar wel wat jongens uit de gouden generatie van halverwege de jaren 90. Edwin van der Sar, Michel Kreek, Siem de Jong, Ronald de Boer….zelfs oud-Ajax voorzitter John Jaakke liep er rond in een foundation shirt. Dat is dan toch wel gaaf hoor? Je kon met die jongens op de foto en ze namen de tijd voor een handtekening. Ook de vier landskampioenschalen waren buiten de Arena te bewonderen. Het weer was ook nog eens alleraardigst, dus alles zat mee voor een mooie middag.

In het startvak zag ik dat de pacers iets van 50 meter voor Frans en mij stonden. Het was dus mijn bedoeling om na het startschot naar de 55 minuten pacer te lopen en daarbij in de buurt te blijven, maar dat leek door de drukte niet echt te gaan lukken. Ik passeerde wel al heel snel mijn zwager Theo die we voor de wedstrijd ook tegenkwamen. Ja, een fors deelnemersveld op die 10km. Iets van 1500 lopers. En dat liep in een lange sliert richting station Bijlmer Arena en verder. De eerste 2km kon ik Frans nog wel bijhouden (5:36 en 5:17), maar daarna ging het wringen bij me.
Ik loop gewoon nog niet goed en moet noodgedwongen een tandje terugnemen. Het zij zo. Of zou dat gezegde dan toch waar zijn dat als je de 50 bent gepasseerd alles wat minder gaat/wordt? Hopelijk is dat slechts met hardlopen het geval, dan. Ik heb Petra gelukkig nog niet horen klagen… Dat 10km PR liep ik overigens op 16 maart. Toen was ik nog net een dag 49.
Km 3 zat ik nog net onder de 6 min., maar km 4 er precies op. Maar ach, er liepen altijd lopers voor en achter je en met deze en gene kon ik zelfs een praatje aanknopen of een dolletje maken.
De wedstrijd vorderde gestaag en op km 7 kwam de 60 minuten pacer langszij. Oei. Ik begon weer wat aan te zetten en voor hem uit te lopen, maar op km 8 liep hij wederom langszij. Aanklampen werd nu al wel moeilijk.
Wat me ook opviel bij km 7 was het feit, dat mijn GPS ongeveer 200 meter eerder al aangaf dat het 7km punt was bereikt. En dat was bij km 8 dus ook zo. Voor km 7 had ik overigens geen kilometerbordje in de gaten gehad… Dat euvel had ik ook bij Pierloop vorige maand en de GPS van Frans precies hetzelfde.

Op de terugweg naar dat fenomenale stadion met nog wat haarspeldbochtjes de hoogte in. Buiten langs om het stadion heen en er je entree maken. Mooi wel. Op weg naar de tribune aan de noordkant, langs die heilige grasmat, nog eventjes aanzetten op de laatste 100 meter en dan…..finishen. Fijn. Ik klokte zelf net boven het uur, en dat zou later 1:00:01 worden. Frans was er wat eerder en stond me op te wachten. Petra stond fanatiek te juichen op de tribune. Rene Froger kwam kort na mij over de finish, onder zijn eigen misselijk makende klanken “this is the moment”.
Ik had deze wedstrijd mijn camera aan mijn belt mee onderweg, want ja, je wist dus maar nooit. Ik heb deze onderweg niet gebruikt. Hoort natuurlijk ook niet in zo’n 10km wedstrijd.
Oud-Ajaxied Nordin Wooter, zelf net gefinished, was niet te beroerd om Frans en mij even vast te leggen net nadat ik gefinished was. Erg leuk!
Ja, ik geloof dat ik weer even kind was deze bijzondere en vermakelijke middag in Amsterdam.

Met de groeten van HAK

Jan, 12-10-2014

O, ja. En voor wat die hardloopergernissen van Arranraja betreft: Van die vrolijke noten die bij het zien van een fotograaf zichzelf eventjes profileren ten koste van anderen. De dame in het blauwe shirt (die het kennelijk ook koud had) dank ik bij deze hartelijk. Dit is niet de eerste keer bij mij...... Wellicht bekend bij velen. Overigens trok ik nog wel even de sprint aan om mijn hielen even te laten zien.

2014-08-24: Hardloopboek nr. 2 (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op woensdag 24 september 2014 22:03

Zo, vandaag vond ik mijn tweede hardloopboek op de deurmat. Net als deel 1 een 58 pagina's tellend A4 formaat boek met hardcover. 25 hardloopverhaaltjes, waarvan er een aantal eveneens op looptijden zijn geplaatst (met wat aanpassingen). Dat ziet er toch fraai uit hoor?!
Dat boek komt overigens niet in de handel, want net als deel 1 zijn er slechts twee exemplaren. Eentje voor senior, he?!.
Deel 3 komt er ook en ik heb daar al wat ideetjes over.
Ja, ik heb er wel zin om dat boek vol te schrijven.
Deel 1 ging tot en met mijn eerste halve marathon (Amsterdam, okt 2013), deel twee had ik eigenlijk willen eindigen met de 30km van Amsterdam-Noord, maar een blessure gooide roet in het eten. Voor wat betreft deel 3 zet ik voorzichtig de tweeënveertig km + tweehonderd meter in de titel....
Leuk, zo'n boek. kan ik iedere BLOGger aanraden!

Vanavond een start gemaakt met de eerste les van de zogenaamde hardlooptechniektraining van Suomi trainer Bob Keuzekamp. Hopelijk gaat "opnieuw" leren hardlopen ervoor zorgen dat ik minder snel geblesseerd raak en wat makkelijker, en met regelmaat natuurlijk, mijn afstanden 15+km kan (blijven) lopen. Wel goed, zo'n zes weekse training (iedere woensdagavond)en bovendien was er veel animo voor. Nieuwe hardloopvriendinnen en -vrienden erbij!
Wordt vervolgd!

Jan, 24 september-2014

2014-08-06: De 7 van Santpoort (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op donderdag 7 augustus 2014 19:56

Zeven rondjes “om de Kerk” in Santpoort. Grensoverschrijdend tussen Noord en Zuid.
Een gezellige loop, dat zeker. Niet spectaculair, want zeven keer hetzelfde rondje rennen over straatklinkers zal niet veel hardlopers boeien, maar ach, het is een heel lokaal gebeuren, en ik kom er doorgaans vele bekenden tegen.
Niet alleen onder de actievelingen in het parcours, maar zeker ook achter de hekwerken die het parcours markeren. De 7 van Santpoort valt midden in “de Santpoortse feestweek”. Vertier genoeg na de geleverde inspanning in de vorm van kermis, muziek en een eh…….drankje?!

Ik stond dit keer voor het derde achtereenvolgende jaar aan de start op de Molenveltlaan. Nu echter zonder hardloopvriend Arthur, die op een steenworp afstand woont. Arthur genoot nog van een welverdiende vakantie.
Het eerste jaar herinner ik me nog dat ik veel te snel van start ging en net boven de 40 minuten finishte. Een valkuil waar ik wel vaker intrap.
Vorig jaar liep ik ondanks een achillespeesblessure samen met mijn oud-buurman Martin en finishten we in goed 42 minuten.
Voor dit soort tijden stond ik dit jaar niet aan de start. Het was mijn bedoeling om te finishen in de buurt van mijn 7km PR dat al ruim een jaar op 37:19 staat en ik vorig jaar liep tijdens de Heemskerkse Marquetteloop. De 7km is verder een afstand die ik zelden loop.
Vorige week woensdag trainde ik een lekkere en ondanks de warmte relatief snelle 8km en kon bovendien afgelopen zaterdag goed mee met de intervaltraining bij AV Suomi. Nou ja, ik maakte een keertje het programma vol met intervallen van 5 x 1.000mtr. Het was zaterdagochtend eveneens erg warm. Daar kwam ik afgelopen zondag ook achter toen ik bezig was met een wat langere duurloop in de duinen. Ik hield het 9km vol en toen was de pijp gewoon leeg. Klaar.
Ja, ik had echt wat goed te maken in Santpoort…

Qua weer was het deze woensdag even een omschakeling. In de middag had ik op de fiets van het werk naar huis al wat spatjes en ook miezerde het toen ik fietsend onderweg naar Santpoort reed. Het was al enige tijd geleden dat ik een fleece vest aan had…
Tegen de tijd dat de kinderloop startte, om 18:30 uur pleurde het uit de lucht. Zo bleef het lang druk in het schooltje waar de “volwassen” runners zich konden omkleden.
Even voor 19:00 uur moesten we dan toch naar buiten…
Natuurlijk was het niet echt koud, maar dat water werkte erg verkoelend. Ik stond bij wat Suomezen toen het startschot klonk en we ons konden opmaken voor een natte 7 km.
Ik kon eigenlijk al meteen mijn draai niet zo goed vinden. Mijn hardlopende Suomi zaterdagrunner collega’s lopen doorgaans wat sneller en dan is de verleiding groot erachteraan te willen gaan. Dat ging het niet worden.
Ik probeerde wel zoveel mogelijk de binnenbochten te pakken en her en der een stoep. Dat is van een dergelijke 7 km, van iedere keer hetzelfde rondje, wel een voordeel. Je hoeft geen meter teveel te lopen.
Het eerste rondje klokte ik in 05:06. Iets sneller dan gepland. De tweede in 05:18, wat eigenlijk al aangaf dat de eerste ronde te snel was geweest. Ik weet inmiddels van een derde ronde annex in deze run km, dat deze altijd wat langzamer gaat en dat was ook nu het geval: 5:33. Het herpakken bleef uit in de vierde ronde en mijn tijd ging omhoog naar de 5:37. Voor een PR zou het, wist ik nu, erg moeilijk gaan worden.
In de laatste bocht van de vijfde ronde zag ik inmiddels Petra en mijn neefje Luke staan (en dat zonder bril, want die moest ik vanwege de regenval afzetten). Peet had het fototoestel al in de aanslag en ik ging dan ook bewust iets meer naar de buitenkant lopen met mijn beste lach, maar ja, alsof het zo moet zijn wordt je dan natuurlijk net ingehaald, hè? Een “huppeldame” die honderden meters achter je blijft plakken en op het moment suprême ook nog je plaatje vergald door rechts in te halen, waar links het meest toepasselijk is.
Ik hoopte me nog te kunnen opladen voor ronden 5 en 6. Met 5:41 en 5:45 bleek dat dus niet gelukt te zijn. Wel raar, want voor mijn gevoel liep ik in die twee ronden eigenlijk wel in een lekkere flow. Dit dan maar vasthouden voor de langere afstanden die er in het verschiet liggen.
Goh, toen ik aan mijn laatste ronde begon was er al een fors aantal runners aan het finishen. De cracks waren natuurlijk al veel langer binnen.
Met nog zo’n 600 meter te gaan werd ik gepasseerd door Tata Steel runster Josien en vlak erna door haar vriend Dennis. Die twee liepen sterk, hoor! Ik zag ze beiden steeds kleiner worden.
Geen Petra en Luke in de laatste bocht op weg naar de finish, maar die stonden me waarschijnlijk bij de finish al op te wachten, ging er door mijn hoofd. Ik trok derhalve nog even goed en gefocust aan en finishte nét achter Josien en Dennis. Dat scheelde nog maar een paar seconden.
Alsof het zo moest zijn stonden mijn partner en neefje inderdaad bij de finish te wachten, maar ze misten mij net toen ik over de streep ging….
Het laatste rondje ging in 5:25 en mijn eindtijd werd zodoende 38:22. Ik was er tevreden mee.
Dit is uiteindelijk toch mijn tweede tijd op die afstand en ik ben nog steeds niet volledig hersteld van diverse klachten aan mijn rechterbeen. Bovendien liep ik in Santpoort nog niet onder 40 minuten. Ik klokte overigens zelf precies dezelfde tijd met mij Garmin, maar een daarbij behorende afstand van 6.900 meter. Economisch gelopen, toch?
En ach, die tijden, die komen wel weer. En zo niet, dan niet. Loop ik evengoed lekker door!
Op de kermis was het in ieder geval na de loop nog even gezellig en we gingen met een grote pluche beer richting huis.

Jan, 07-Augustus-2014

2014-07-25: De Kust Bunkerrun - Wijk aan Zee

Gepost door Jan Bakker op zaterdag 26 juli 2014 00:12

Eind februari deed ik mee aan de zogenaamde Stamppotrun. Een initiatief van de Heemskerkse ultraloper Rinus “running”.
Nu dan een min of meer zomereditie van wederom zo’n mooie en leuke trailrun. Plaats van handeling dit keer niet het Castricumse strandpaviljoen Deining, maar het aan het Wijk aan Zeese strand gelegen paviljoen De Kust. De Kust kende ik al, want ik kom er in de zomer wel eens voor een “bakkie” en/of een hapje.

Vrij snel nadat Rinus (eveneens een collega én Tata Steel runner) op facebook het evenement hiervoor had aangemaakt stroomde het al vol met aanmeldingen. Ik zag een aantal bekende namen van trailrunners die ik in februari had ontmoet. Ha, toen een stamppot maaltijd ná met zijn allen, nu slechts een drankje. Toen heroïsch weer en bovendien lopend in de duisternis. Dat was nu wel even anders... Wel wat spatjes, maar verder ideaal voor een tochtje.
De trailrun, overigens geen wedstrijd maar een funrun, die Rinus had uitgezet was 10km lang en zou ons voeren over het strand en door de duinen. De leidraad was dit keer de batterij bunkers gelegen in dit gebied. De run was overigens makkelijk in te korten naar 6km, want je liep als het ware twee rondjes in de vorm van een 8. Een groot en een kleiner rondje.
De bevlogenheid van Rinus is te prijzen, want de route kon vooraf al in je Garmin worden voorgeprogrammeerd. Ook was de tocht in foto’s te zien op facebook en tevens zichtbaar via afstandmeten.nl.
Heel gaaf om op deze zeer informele manier en met vele gelijkgestemden, en dat waren al met al zo’n 25 runners, een fijn stukje te “rennen”. Een wedstrijd werd het zeker niet. De saamhorigheid en het genieten van de omgeving is waar het hier om gaat. Je praat onderweg wat met elkaar en hoort de verhalen aan over diverse trailruns in binnen- en buitenland. Een aantal runners was tevens voorzien van een camera en natuurlijk deed ik daar niet voor onder. Gaat zo’n beetje tot de standaard (trail)uitrusting behoren ook.
Ik had vooraf twijfels over “mijn” te lopen afstand op deze mooie vrijdagavond en liet dat gaandeweg de run maar even op zijn beloop. Het zit gewoonweg nog niet helemaal goed met mijn rechterbeen. Ik blijf wat last houden van irritatie net onder mijn knie. Een beetje snelheid maken lijkt vooralsnog onmogelijk, maar daar heeft de warmte van de afgelopen (hardloop)dagen ook zeker mee te maken.

Ik was aanvankelijk van plan om mijn hardloopspullen mee te nemen naar het werk en dan ’s middags direct door te fietsen naar Wijk aan Zee, maar loopmaatje Peter, vorig weekend nog actief in de 51km lange Eiger trail, stuurde een berichtje dat hij mee zou doen en of ik dus mee wilde rijden. Kennemerduinen cracks Paula en Frans zouden eveneens mee gaan.
Ja, een prima alternatief en zo reden we met zijn vieren vanuit IJmuiden er naartoe. Gezellig hoor!

En hoezo gezellig? We waren zo’n beetje de eerste runners die arriveerden. Er zaten al wel aardig wat mensen te eten bij deze mooie strandtent. En dat ondanks het niet zo heel erg uitnodigende “strand”weer.
Zo zoetjes aan kwamen er meer runners binnen en zo tegen 19:00 uur, de aanvangstijd, konden we met het hele gezelschap op de groepsfoto voor het paviljoen. En daarna……
De wei in. In ons geval eerst een stukje over het strand, de volgende strandafgang eraf en daarna vrij snel een gammele trap op de duinen in. Het was de bedoeling om tot in ieder geval het eerste uitzichtpunt de groep als geheel bij elkaar te houden en dat lukte ook.
Aan de ene kant het fraaie plaatsje Wijk aan Zee aan je voeten en aan de andere kant de fabrieken en het terrein van “mijn” Tata Steel, met als blikvanger Oxystaalfabriek 2.
We vervolgden onze weg door het beeldenpark “Een zee van staal” om daarna een stukje langs de weg richting de Noord pier te lopen doch halverwege het strand op te gaan en weer terug richting ons startpunt. Windje tegen en wat regen. Het deed me wel wat denken aan de Wijckcross, al waait het dan doorgaans veel en veel harder.
Ik vond het wel even lekker zo op dat strand. De loop zat er ook stevig in.
Toen we van het strand af gingen even wachten tot de groep weer voltallig was en hier konden mensen besluiten of ze dus terug zouden gaan of nog een goede vier kilometer er aan vast zouden plakken. De meesten kozen voor het laatste en ik was er een van. Ik liep wel aardig en had niet zoveel last van irritatie aan mijn knie. Dan is het bij al gauw goed ook. Doorlopen. En wel om Heliomare heen, erachter langs en wederom de duinen in. Voor mijn gevoel lag het tempo wel wat aan de hoge kant, Ik klokte zelf een paar keer een km ruim onder de zes minuten, maar ik kon het bijbenen.
Opvallend genoeg werd er veel meer gefotografeerd tijdens het eerste rondje dan tijdens deze laatste kleine. Geen probleem hoor.
Het begon ook inmiddels op te houden met regenen en we konden met de hele groep op weg terug naar De Kust (Terug naar De Kust, ja… Toch een van de mooiste Nederlandstalige liedjes ooit gemaakt dacht ik zo. Met dank aan Maggie McNeal!). Iets van een uur en twintig minuten onderweg geweest vanavond.
Een aantal runners dook nog de zee in, maar ik volstond met een biertje na.
Genoten weer deze avond. Voor herhaling vatbaar ook!

Jan, 25/26-Juli-2014

2014-06-25: Scoutingloop De Heerenduinen - IJmuiden (1 reactie)

Gepost door Jan Bakker op donderdag 26 juni 2014 12:37

Vorig jaar probeerde ik mijn collega Tata Steel runners warm te maken voor deze leuke en kleinschalige loop. Lastig wel, want de woensdagavond is de vaste trainingsavond van die club. De (zomer)trainingen starten altijd om 17:30 uur en vinden plaats in het Heemskerkse duingebied.
De Scoutingloop vangt twee uur later aan en is ten zuiden van het Noordzeekanaal in IJmuiden. En ja, dat kanaal lijkt dan toch echt een drempel hoor?
Maar er stonden vorig jaar juni toch drie blauwhemden aan de start voor deze loop die qua parcours loopt door mijn trainingsgebied en mij verder geen verrassingen heeft te melden.
Sterker nog: Ik ken nog net niet alle bewoners (o.a. Schotse Hooglanders en wilde paarden) bij naam.

Dit jaar hadden meer Tata Steel runners wel zin in een alternatieve trainingsavond. Zes hadden zich aangemeld via onze site en nog zo’n aantal kwam uit zichzelf naar Scouting de IJmondtrekkers, de organiserende vereniging. Erg leuk.
Nog leuker vond ik het dat er ook vele runners waren met wie ik wel eens duurlopen maak in de Heeren- en Kennemerduinen. Hoe meer bekenden, des te leuker.
Er kon een keuze worden gemaakt tussen twee afstanden; de 5,4- en de 10km. Ik koos er zelf voor om de 10km te gaan lopen. In een rustig, maar gestaag tempo. Eens kijken hoe het zou gaan met de klachten aan mijn rechterbeen. Ik had na afgelopen zondag (Marquetteloop) al de indruk dat het qua klachten minder werd allemaal. Gelukkig maar.
Het is grappig dat je in een deelnemersveld van pakweg 125 runners, verdeeld over de beide afstanden, zeker 50% kent. Dat geeft zeker voor aanvang van de trimloop wat sfeer, al doet de organisatie daar ook erg haar best voor. De scoutingthuishaven was versierd met slingers, de BBQ stond aan en we hadden prachtig hardloopweer.
Ja, prima geregeld allemaal, scoutingclub De IJmondtrekkers! En dat met een (voor)inschrijfgeld van slechts 5 euro per runner.

Leuk dit keer dat beide trainers van de Tata Steel runners er ook waren. Cinta en Cor. Beiden startend op de 10km. Ook Tata Steel runner Dick liet zich zien. Dick is al lang gepensioneerd (80 is ie!!), maar laat zich nog steeds zien bij trimloopjes in en rond IJmuiden. Prachtig toch?!
Ik was eigenlijk nog in gesprek met iemand toen het startschot klonk. Het is er allemaal zo vrijblijvend dat er bij de start niet eens een rij staat, maar de lopers lopen vanaf het scoutingterrein gewoon onder het doek “start” door. Dat deed ik dus ook maar. De tijd was al wel aan het lopen, maar zoals ik al in mijn eerdere BLOG meldde zou ik het hier toch rustig aan doen. Nu liep ik dus bijna achteraan en dat was me dan weer net even té rustig.
De eerste km begon ik aan een behoorlijke inhaalrace die pas na zo’n 3km ten einde kwam. Tot dan liep ik wel lekker op een gemiddelde van zo’n 5:30min/km.
Ik liep een kort stukje samen op met Tata Steel runner Andre, die de 5,4km deed. Die kon dus in het parcours bij de waterpost omdraaien, terwijl ik nog verderop een lus moest maken, die ook nog eens deels onverhard en heuvelachtig was.
Ik kreeg onderweg best wel last van mijn (onder)rug wat misschien te verklaren valt vanwege het feit dat ik nog niet helemaal goed aan het lopen ben. Ook nu merkte ik dat mijn rechterbeen “anders” neerkwam dan voorheen. Een beetje zorgwekkend wel.
Die lus was, zoals gezegd bekend terrein dus ik wist wat me te wachten stond. Ik merkte op het punt waar we moesten omkeren al dat ik niet meer zoveel runners achter mij had. Ha, ik kende ze geloof ik allemaal!
Het was nog best wel warm en die rugklachten vervelend, maar ja, je moet wel door. Mijn km tijden gingen ook al rap naar boven de zes minuten. Het was in deze trimloop eventjes niet anders. Ik ging hem gewoon netjes en heel rustig uitlopen.
Nog even een korte stop bij de voorlaatste drinkplaats (de laatste sloeg ik over) en dan die laatste twee km op het verharde fietspad richting uitgang De Heerenduinen. Zo’n pad dat toch iedere keer weer langer is dan je denkt, maar waarvan je precies weet waar en wanneer welke bocht komt. De eerste paar km liep ik daar vanavond wel wat anders.
Anyway, de tennisbaan kwam voorbij, de volkstuintjes, die schitterend omgewaaide boom-met-wortels-en-al, over het wildrooster en op weg naar de finish.
Leuk om te worden binnengehaald door de vele bekenden die dus wat sneller waren vanavond en nog leuker dat Petra in de buurt van de finish stond om wat foto’s te maken.
Gelukkig kwam ik nog net binnen het uur over de streep (59:34). Dat had ik dan wel voor elkaar gekregen.

Zaterdag maar weer een aanvang maken met de zaterdagse intervaltrainingen bij Suomi en me niet al te erg inspannen met diverse trainingsloopjes. Hopelijk kan ik zo goed gaan herstellen.
Volgens mij is het in juli en augustus niet zo druk met trimlopen al heb ik wel vrijdagavond 25 juli in mijn agenda aangevinkt voor de Kust/Bunkerrun. Een particulier initiatief van Tata Steel runner en ultra atleet Rinus running. Rinus was de organisator van de Stamppotrun in februari jl. Die was erg leuk en zeer gezellig.
De Kust/Bunkerrun start bij het Wijk aan Zeese strandpaviljoen De Kust en loopt langs een batterij bunkers langs de Wijk aan Zeese/Heemskerkse kust. Ca. 11/12km en geheel onverhard. Voor de echte trail liefhebbers dus.
Wordt vervolgd.

Jan, 26-Juni-2014

2014-06-22: Marquetteloop - Heemskerk (1 reactie)

Gepost door Jan Bakker op maandag 23 juni 2014 12:41

Vier keer eerder stond ik aan de start van deze gezellige trimloop. “Thuis”loop van de Tata Steel runners, waar ik sinds 2010 doorgaans bij én mee hardloop.
Alle keren stond ik er aan de start van de zeer populaire 7km afstand. Vorig jaar liep ik een mooie 37:19, wat nog steeds mijn PR is op die afstand. Ik loop verder de 7km zelden.
Gisteren had ik aanvankelijk de halve marathonafstand willen lopen, maar ja, als je de afgelopen week een paar keer moeizaam traint dan is het verstandig om geen lijdensweg te volgen, maar gewoon een kortere afstand te lopen.
Gelukkig kon Paul, de wedstrijdcoördinator namens de Tata Steel runners mij nog omzetten.

Mijn voorbereiding was dus niet goed. Afgelopen week trainde ik een 9km, een 5km en een 8km in tijden die ik al sinds lange tijd niet meer had gelopen. Nee, het zat nog niet helemaal goed in de benen (en dat werkt dus kennelijk door naar het hoofd).
Gewoon lekker lopen was de opdracht van vandaag, zonder al te erg te letten op mijn tijden.
Voor en na de Marquetteloop was het sowieso gezellig want zo’n 50 collega Tata Steel runners stonden aan de start op de drie te lopen afstanden. Na afloop was er ook nog een bedrijvenborrel.

Zo reed ik weer eens samen met Arthur naar een trimloop. Arthur liep wel de halve marathon en vond het geen probleem om wat eerder weg te gaan. De 7km startte een half uur eerder.
Bij de Waterakkers sporthal waren lekker veel bekenden. Niet alleen een flink aantal Tata Steel runners, maar ook Suomi’s harde zaterdagochtendtraining kern Hetty, Harm en Peter, die ik eigenlijk altijd wel tegenkom bij trimloopjes in de IJmond regio.
Tevens een aantal nieuwe collega runners, gehuld in een gloednieuw Tata Steel shirt. Erg leuk, want dat zijn lieden die in januari gestart zijn met de start runners en doorpakken in diverse trimloopjes. Hopelijk zie ik ze weer in september, tijdens de Pierloop. De sprong van 7- naar 8,2km is uiteindelijk niet zo groot, toch?

Het was, net als voorgaande jaren prachtig weer voor om een stukje te rennen. Daar dachten zo’n kleine 500 7km-runners ook zo over en om 11:45 uur werden we weggeschoten.
Ik startte in nagenoeg hetzelfde groepje Tata Steel runners als op mijn eerste Marquetteloop. Een leuke bijkomstigheid, al was ik wel erg snel vertrokken uit dat groepje. Ik klampte aan bij Tata Steel runner Harry, die normaliter wat sneller loopt als ik. Dat hield wel in dat ik de eerste km klokte in 04:47. Te snel zo zou later blijken.
Tot ca. 2,5km was het wel aardig vol te houden. Km twee ging in 5:06. Daarna wachtte de door mij en vele anderen gevreesde Noordermaatweg. Mooi weer of niet, op die dijk waait het altijd. Ook vandaag, al had ik het er erger meegemaakt.
Net als vorig jaar werd ik de pakweg 2km lange weg ingehaald door vele runners. Ook Tata Steel runner Sonja, waar ik toen een stuk mee opliep kwam kort naast me lopen om even te horen hoe het ging en zij kon in een mooi tempo verder. Daar ging Sonja. Goh, vorig jaar haalde ik haar net voor de finish nog bij, maar daar had ik nu een hard hoofd in.
Ik nam wat te drinken bij de waterpost op zo’n 4 km en daarna was het gelukkig snel over met die Noordermaatweg.
Een kleine wijziging dit jaar in het parcours vanwege het opbreken van de kruising Marquettelaan/Rijksstaatweg. Net na De Patatoloog konden we nu direct linksaf, zonder over de altijd drukke Rijksstraatweg te hoeven lopen. Tata Steel runner Alex (geblesseerd) stond me nog aan te moedigen bij die vermaarde patatzaak die aantrekkingskracht heeft tot ver buiten de IJmond regio. Op weg naar de Marquettelaan dus, voor het laatste stuk.
Ik kreeg danig de indruk dat ik mij toch weer kon herpakken en hier begon ik gelukkig weer zelf runners in te halen. Altijd een lekker gevoel, al loop je niet de km tijden die je graag wil (én kan) lopen.
Een klein stukje heen en weer op de Marquettelaan om aan het juiste km aantal te geraken bij de finish en dan de laatste pakweg volle km Marquettelaan naar de finish. Een prachtige en brede laan met veel groen aan weerskanten. In de laatste bocht kon ik mijn toeschouwende nicht en tante nog even toelachen, high fiven en gedag zeggen en er zelfs nog een redelijke eindspurt uit persen. Ik durfde niet voluit te gaan, want ik was bang voor een krampaanval, maar die grote passen zaten er gelukkig wel in.

Het zou uiteindelijk een tijd worden van 39:14 waar ik gezien mijn situatie tevreden mee was.
30 juli valt er dus weer wat te verbeteren tijdens de 7km van De 7 van Santpoort.
Voor nu mijzelf maar eventjes richten op de wat kortere afstanden en dan van de zomer maar af en toe weer een langere. Het liefst 20+.
Met knie- en beenklachten lijkt het ook allemaal wat minder te worden en dat is zeker hoopvol.
Woensdag de 25e de altijd gezellige Scoutingloop in mijn traingebied De Heerenduinen.
Hier wil ik een rustige 10km doen. En ja, ik was echt van plan mij daaraan te houden.

Jan, 23-Juni-2014

2014-06-01: KIKA run - Recreatiegebied Spaarnwoude (Velsen-Zuid) (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 1 juni 2014 17:16

De afgelopen drie volle weken liep ik niet hard.
Dat was niet de bedoeling en lag ook zeker niet in de planning, maar een vervelende blessure gooide roet in eten zo net na mijn laatste gelopen trimloop, de Beverwijkse DCD run op zaterdag 10 mei.
Ik kan er een lang stuk over schrijven, maar zal dat hier niet doen. Verderop in deze BLOG zit er nog wel wat over mijn blessureleed.
In ieder geval heb ik iets te lang in een “verkeerde” houding gezeten en dat leverde een aantal dagen een slapende rechtervoet op, daarna spierpijn in mijn bovenbenen en hamstrings en daarna…..
Volgens de fysiotherapeut ben ik nipt ontsnapt aan een hernia, want e.e.a. aan ongemakken is uit mijn onderrug vandaan gekomen. Oeps!

Erg jammer, want zo moest ik toch twee leuke regionale trimlopen laten schieten. De Zorgspecialistloop (18 mei) en de Pim Mulierloop (25 mei). Vooral die laatste ging mij aan het hart, want ik had mij aangemeld op de 10EM die grotendeels door mijn trainingsgebied De Kennemerduinen was uitgezet. Voor het organiserende AV Suomi in ieder geval een geluk bij een ongeluk, want zo was er voor deze trimloop weer een verkeersregelaar beschikbaar. Okay, ondanks dat ik natuurlijk liever zelf had gelopen is het helpen in een parcours dankbaar “werk”. Ik kan het iedereen aanbevelen. De waardering van de runners is groot.
En ja, het is wel eens goed om als hardloper even pas op de plaats te maken, ondanks dat 10EM een afstand is die bij mij in de buurt niet veel gelopen kan worden in trimloopvorm.

Anyway, vandaag dus de 10km KIKA run.
Ik stond twee jaar geleden ook aan de start van deze loop, die toen, meen ik, voor de eerste keer in Spaarnwoude werd gehouden. Ondanks het zeer goede doel waar de lopers zich voor inspannen (kinderkanker de wereld uit - en wel meteen!) had ik mij toch voorgenomen deze loop niet meer te doen. Ik vond het in 2012 veel te druk en massaal. Bovendien gaan de eerste drie km’s in het parcours over een zeer smal pad waar het moeilijk is je een weg te banen tussen de vele lopers. Een “snelle” loop bleek zodoende niet haalbaar. Tijden moet je maar gewoon loslaten hier en je een beetje laten meeslepen in het overvolle deelnemersveld. Er is niet eens tijdwaarneming op de KIKA run. Saamhorigheid daar draait het hier om.
Noëlla, één van de onvermoeibare Kennemerduinen runners had het idee gevat om met een eigen team te starten en daar ging ik gemakshalve maar in mee. Qua hardlopen ben ik nu eenmaal snel over te halen. Een twintigtal andere lopers dacht er net zo over en zo stond er een mooie groep runners in het geel gestoken shirts aan de start.
Qua sponsoring was ik niet zo heel fanatiek, maar haalde toch nog 56 euro binnen. Dat was bij teamlid Frans wel even anders. Die ouwe zeerover, eveneens onvermoeibaar, haalde ruim 1.422 euro binnen! Prachtig hoor! Kreeg hij namens de organisatie een “gold runner” shirt voor. Een 10km lange rode loper hadden we helaas even niet voorhanden, wel chapeau natuurlijk voor alle bijdragen. “Grote klasse”!

Diezelfde Frans pikte mij vanochtend op en met de fiets togen we naar het Spaarnwoude Fletcher ressort waar de start- en finish locatie was. Het (verharde) parcours wijkt overigens niet zo heel veel af van de al in maart gelopen Spaarnwoudeloop, de start- annex finish locatie was vandaag wat chiquer in de vorm van een ressort in plaats van een zorgboerderij. Geen levende koe te zien hier en geen “boerderijluchtjes”. Veel meer lopers ja, dat dan weer wel.
Goh, twee jaar geleden werden alle lopers aan de start nog weggeschoten door de legendarische ex-Ajaxied Gerrie Muhren. Dat zou vandaag zeker niet gebeuren. Gerrie kneep er vorig jaar september op 67-jarige leeftijd tussenuit. Te jong. Zelden zo’n baltovenaar gezien. In Madrid schijnen sommige Real-fans er nog steeds slapeloze nachten van te hebben.
Ja, ik liep vandaag met Gerrie in mijn achterhoofd.

Ik startte dus wel gehavend.
Ik kon niet wachten met hardlopen tot 1 juni en besloot afgelopen donderdag een kort stukje te gaan proberen. Het werden 5km’s in een heel rustig tempo. Ik merkte wel dat mijn rechtervoet anders neerkwam dan mijn linker, een soort van platvoet, leek het. Ik schonk er verder niet al te veel aandacht aan maar merkte ’s avonds thuis wel dat ik wat irritatie net onder mijn rechterknie had. Een wat branderig gevoel.
Aangezien het de vrijdag erna prachtig weer was, besloot ik toch, eigenwijs als ik soms ben, een iets langer stukje te gaan hardlopen en dat werden 7,5 km’s. Eveneens niet al te inspannend. Het branderige gevoel bleef echter en ook had ik wat irritatie aan mijn rechter ondervoet, daar waar ik tijdens het lopen gecorrigeerd wordt middels een verhoging in beide schoenen. “Gebreken komen met ouderdom?”

Net als twee jaar geleden was het ook nu een fraaie hardloopdag met veel zon. We waren er bijtijds en zagen zodoende de groep happyrunningrunners steeds groter worden. Eventjes een korte warming up vlak voor de loop en daarna op weg naar het veld waar de start plaats vond. Een drukte van jewelste want er gaan toch een paar duizend runners weg om 13:00 uur. Net als twee jaar geleden was het ook nu wat lastig je weg vinden in het begin.
Ik liep samen met Frans op tot aan de eerste waterpost bij zijkanaal B. Dat was op zo’n 3,5 km. Ik stopte hier om te drinken, Frans echter liep gestaag door. We zaten tot dat moment op een km gemiddelde van tussen de 5:15/5:20 en dat vond ik wat aan de snelle kant, lopende met een blessure. Op de dijk langs hetzelfde kanaal, maar nu aan de andere kant werd ik voorbij gelopen door happyrunningrunner Ingrid, die op weg naar Frans ging. Beiden hield ik aanvankelijk nog wel in het vizier, maar naarmate het parcours wat bochtiger werd, had ik beiden niet meer in het zicht.
Ook bij de tweede waterpost bleef ik even staan om te drinken, want dat was deze middag toch echt wel nodig. Ik had zelf ook water mee voor onderweg en heb daarvan ook gebruikt.
Qua pijntjes viel het deze tocht overigens mee. Wel lichte irritatie aan mijn rechterknie, maar geen last van kuiten en/of voeten. Aanvankelijk was ik hier erg bang voor. Je zou toch krampaanvallen krijgen onderweg. Deze bleven mij bespaard.
Ik kon onderweg nog wat “wandelende” hardlopers een duwtje geven en toch vooral het advies geven aan te klampen, wat in een aantal gevallen ook nog lukte. Voor mij was het een kwestie van lekker uitlopen. Dat deed ik ook.
Ik kreeg overigens ook deze race de indruk dat de 10 gelopen kilometers niet klopten, vooral de laatste km was een “korte”.
Zoals gezegd worden tijden niet gemeten in deze trimloop, maar via mijn eigen GPS klokte ik 55:48 bij een afstand van 9;76km. Ik had op km 9 al uitgerekend om met 57 laag te finishen. Daar was ik al dik tevreden mee geweest. Nee, dit was wel okay zo.
Na de trimloop nog even bijgepraat met deez en genen en een half uurtje later weer fietsend naar huis. Ha, die Frans in zijn mooie witte gold runner shirt, ik in een inknburn. Ook niet slecht, toch?
Een vermakelijke hardloopdag geweest, deze 1 juni 2014. Morgen weer even naar de fysio en dan maar eventjes pas op de plaats met al die hardloopafstanden. Hopelijk kan ik de Scoutingloop doen op woensdag 25 juni en anders langzaamaan toewerken naar de Pierloop in september.

Jan, 01-Juni-2014

2014-05-10: DEM Citadel DEM loop - Beverwijk (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zaterdag 10 mei 2014 23:01

Dit jaar voor de vierde keer gehouden, en vanavond stond ik er voor het eerst aan de start. De Beverwijkse DEM Citadel DEM loop. Oftewel: DCD loop.
AV DEM is de organiserende atletiekvereniging waar start en finish plaatsvindt, de Citadel is een gedeelte waar je omheen loopt in de nog vrij nieuwe woonwijk Broekpolder.
Ik koos er vandaag voor weer eens een 5km te doen. Dat hield in: één rondje verhard parcours (twee rondjes voor de 10km) en wat drukker qua omgeving dan mijn trainingsrondjes in de duinen.
Het kan geen kwaad zo nu en dan jezelf eens te testen of er nog wat snelheid in zit. Met die lange duurlopen raak je dat een beetje kwijt.
Ik loop niet zo vaak avondwedstrijden en een 10km vind ik dan te lang om voluit te gaan. Zeker voor een vrije zaterdagavond. Ik besloot verder meteen maar de ochtendtraining bij AV Suomi te laten schieten en ook zondag niet te lopen.

Wanneer ik voor het laatst bij AV DEM was?
Dat zal zo’n twee jaar geleden zijn. Met de Tata Steel runners deden we er twee keer per jaar een baantraining onder de bezielende leiding van Jan van Hout. Je wist dan die avond ook meteen dat je stevig getraind had…. Pijn aan spieren waarvan je niet eens wist dat je ze had. Warming up en cooling down daar wist Jan wel raad mee. Nog steeds overigens, want ik zie en spreek hem soms voor de start van diverse regionale trimlopen.
Meestal stond er óf een coopertest óf een koppelloop van 5km op het programma. Zo’n koppelloop heb ik er twee keer gedaan. Je loopt dan met zijn tweetjes en je wisselt elkaar per ronde af. De eerste loper loopt bij de start 100meter meer, de tweede pakt die extra 100meter bij de finish. Ik geloof dat ik mijn tweede keer samen met loopmaatje Arthur een tijd neerzette van 21 minuten (en een beetje). Een droomtijd om in je eentje te lopen…
Een coopertest deed ik (na de middelbare school) nooit.

Leuk om voor aanvang van de trimloop vele bekenden te begroeten. Een aantal Tata Steel runners woont in de nabije omgeving en had, net als ik wel zin om hardlopend de zaterdagavond in te gaan. Mijn Sinai vakantiemaatje én DEM atleet Ralph Apeldoorn ging van start op de 10km en deed een aanval op zijn vierde overwinning op rij. En ook nu stond voor mij vast: “Ik loop ook vanavond weer achter Ralph aan.” Ralph had helaas de pech vandaag dat Stan Niesten de stap maakte van één naar twee rondjes. Da’s toch een echte speedy gonzales hoor? 17 of 18 jaar oud en finishen in een tijd van goed 32 minuten. Ja, dan mag je gerust tweede worden, hoor? Geen schande!

Om 19:15 uur klonk het startschot voor beide afstanden. Ik had al gemerkt op de fiets naar AV DEM toe dat er veel wind stond. Die had ik mee op de heenweg. Dat hield in dat ik de eerste twee km in het parcours deze ook mee had. Dat zou wel eens voordelig kunnen werken.
Ik sprak voor de start nog even met Tata Steel runners trainer Cor Meems, die de 10km deed en startte naast en met Jan van Hout, die ik de eerste anderhalve km nog mooi kon bijhouden ook.
Ja, die eerste km beloofde wel wat met een tijd van 4:46. Vooral volhouden maar. Het parcours van de DCD loop is niet echt spectaculair, maar vanwege die nieuwe woonwijk stonden er aardig wat mensen aan te moedigen, waarvan ik er toch nog een aantal kende. Leuk hoor. De tweede km ging in 5:00. Curieus genoeg stond het km bordje eerder dan de km tijd op mijn GPS, dat zou nog eens een voordeel kunnen betekenen als dit zo met alle km’s was. Ging ik tijdens mijn laatste 5km die ik liep in maart in Het Twiske nog verrot op km 3; nu liep ik deze wel goed in 4:55 en ging ik toch echt denken aan een nieuw PR. Vorig jaar liep ik voor het eerst een 5km onder de 25 minuten (24:48). In Het Twiske 25:22.
Nu kwam de man met hamer echter langs op km 4. Wel jammer, want als de wind nu niet zo stevig tegen had geweest dan kon ik die tijd van 5:00 minuten wellicht vasthouden. Nu leverde ik maar liefst 17 seconden in. Ik kreeg er wel luide aanmoedigen voor terug van mijn nicht Wendy (die volgend jaar aan de start staat van deze loop, al weet ze dat nog niet). Dat met die km bordjes had ik echter ook nog op km vier, dus ik gaf toch de moed niet op voor een tijd onder die 25 minuten. Hard werken en op weg naar de sintelbaan van AV DEM liepen de snelle 10km runners in tegengestelde richting al langszij in hun tweede rondje. Sjaak én Ilonka Betjes, trainer Cor….
Gelukkig geen hele ronde op die sintelbaan, maar zo’n 150 meter. Op de een of andere manier krijg ik het dan toch voor mekaar om mijn pas te vergroten en te versnellen. Dan finish ik in ieder geval gefocust en “mooi”.
Op 25:04 drukte ik mijn GPS in net over de finish. Qua aantal km stond deze op 5km (en 10 meter) Misschien wordt er nog iets op de tijd gecorrigeerd. Dat van die bordjes onderweg had zich dus toch aan het einde rechtgetrokken.
Ik was er verder erg tevreden mee. Uiteindelijk nog maar zo’n 15 seconden verwijderd van mijn PR en een leerschool om volgende keer toch vooral te proberen km 3 en 4 “op tempo” te houden. Een wedstrijdje uitzoeken maar zonder veel wind.
In de kleedkamer hoorde ik de speaker al Stan Niesten aankondigen als eerste finisher op de 10km. Ik heb nog even gewacht totdat Ralph finishte, zoals verwacht als tweede en klom toen op mijn fiets voor een tochtje naar IJmuiden met veel wind tegen….
Maar het is weer gelukt allemaal.
Het wordt geloof ik een gewoonte dat ik mijn stukjes eerder plaats dan dat de officiële tijden gepubliceerd zijn. Dat probeer ik vooral zo te houden!
Volgende week staat de Velsense zorgspecialist loop op het programma en is de afstand 2x zo lang als vandaag.

Jan, 10-Mei-2014

Note: de eindtijd in de boeken is geworden: 25:02 en bovendien 3e in de leeftijdscategorie M45. Ondanks dat er daar maar 11 lopers in zaten, staat dat dan toch wel gaaf!

2014-04-30: De eerste vier maanden hardlopend in 2014 (en mijn 50e looptijden.nl BLOG) (6 reacties)

Gepost door Jan Bakker op woensdag 30 april 2014 18:40

Ik besloot medio januari deel te nemen aan de looptijden challenge. “1.000km in 2014”.
Niet specifiek een uitdaging, want in 2013 zat ik al aan 1.022km. Het was wel een mooie stok achter de deur om dit toch minimaal te continueren. Zo’n challenge is wat dat aangaat een mooie trigger.
Ja, die eerste vier maanden van dit jaar zijn heel goed verlopen. Ik had al eigenlijk het plan gevat proberen 100km per maand te lopen, doch vandaag, de laatste dag van april, mag ik concluderen dat ook dat ruimschoots gehaald is. Sterker nog: Een mooie 500km in de hardloopbenen van januari tot en met april. Vandaag ging ik in de namiddag over die magische 500km grens heen in een kort solo trainingsrondje van ca. 8km zoals ik dat de afgelopen twee weken ook op de woensdagen liep. Een schouderklopje voor mezelf.

Vanaf begin januari loop ik drie keer per week. Tenminste, ik probeer dat waar mogelijk.
Woensdagavond óf intervaltraining met de Tata Steel runners óf een relatief kort solo duurloopje, zaterdagochtend intervaltraining bij AV Suomi en zondags óf een georganiseerde trimloop óf een langere duurloop in de duinen.
In 2013 was ik nog niet zover dat ik zowel de zaterdag als de zondag liep. Dat is ook altijd thuis eventjes aftasten, maar zo af en toe een vrijdagmiddag vrij nemen, was ook een uitkomst om toch mijn kilometertjes te kunnen maken.
Bij negen trimlopen stond ik de afgelopen vier maanden aan de start. Dat begon op 5 januari met de AVC strand- en duinloop in Castricum. Eén van de twee trimlopen die ik nog niet kende. Zeker eentje die voor herhaling vatbaar is, want deze loop gaat voornamelijk over een onverhard parcours en de trailrun aspiraties worden bij mij steeds concreter.
Dat kwam tot uiting bij de leukste loop die ik deze vier maanden deed. Eind februari. De stamppot run. Net als de AVC loop ook slechts duinpaden en strand, maar iets langer. Een particulier initiatief van Tata Steel runner/ultraloper Rinus running in samenwerking met de eigenaren van strandpaviljoen Deining met ook nog eens eten na de (vanwege invallende duisternis overwegend gezamenlijk gelopen) trimloop. Zo ontmoette ik daar een aantal fanatieke trailrunners die ik al wel kende van facebook berichten bij vrienden, maar nog nooit zelf had ontmoet. Ja, dat was een echte topavond, die donderdag de 27e februari. Modder, regen, wind, natafelen, ouwehoeren, de open haard….
Nog geen twee weken erna met een groepje van 13 trailrunners op uitnodiging van Marije gelopen in de waterleidingduinen bij Vogelenzang. 21km. Prachttocht, prachtweer, prachtfoto’s, prachtmensen!

Vorig jaar piekte ik in februari, maart en april met een aantal mooie PR’s op diverse (weg)afstanden. Ook dit jaar waren die maanden goed voor het aanscherpen van verschillende PR’s.
Ik gokte (goed) begin februari om in het Twiske een halve marathon te lopen in plaats van te kiezen voor een kleinere afstand. Ik prijs me op zo’n moment altijd wel gelukkig dat hardloopvriend/collega Arthur dan meegaat. Het echec van de Amsterdam halve marathon van oktober 2013 liep ik hier glimlachend weg. Een verbetering van ruim een kwartier. En ja, die 02:03 die sindsdien op die afstand in de boeken genoteerd staat daar zit ook nog wel wat rek in. Ik gok op september of oktober. Amsterdam zal het niet gaan worden in ieder geval.
Ook mijn tijden op de 10- en 15km kon ik verbeteren. De toch niet zo heel makkelijke Spaarnwoudeloop (10km) liep ik een halve minuut sneller dan mijn snelste 10km tot dan toe, de zorgspecialistloop. Die was dus vorig jaar in april, maar dit jaar op zondag 18 mei. Ja, ik sta ook hier ingeschreven en weer op de 10km, dus wie weet…
Mijn tweede Nescioloop was goed om voor het eerst a) te lopen achter een pacer aan (op de tijd van 01:20) en b) daadwerkelijk ook te kunnen lopen op die tijd. Sterker nog, met zelfs nog kunnen aanzetten aan het eind onder de 01:20 geraken. Dat had ik nog nooit gelopen op de 15km. Het PR dat daar stond was van de Nescioloop uit 2013.
Inmiddels gaat de facebook groep “IJmuiden (e.o.) loopt hard in de Heeren- en Kennemerduinen” voortvarend. Zo’n 70 hardlopende plaatsgenoten zitten er nu in die groep en met enige regelmaat trekken we er met een aantal op uit om mooie trailtochten te maken in dit schitterende natuurgebied. Soms lang, soms kort. Soms met de een, soms met de ander of soms met “beiden’… Eigenlijk nog maar zelden in mijn eentje. Hartstikke leuk.
Ik steek van iedere loper wel iets op, ook. Of je nu hard loopt of minder hard. Tijd is dan geen issue, en dat bevalt uitstekend. Zelfs met Koningsdag 2014 gingen we met 10 runners op weg voor een (bescheiden) rondje Duin en Kruidberg/Heerenduinen ’s ochtends vroeg.
Het wachten is nu op de winter als ik daar ook eens met een pak sneeuw kan hardlopen. Dat zal toch mooie plaatsjes opleveren, zeg! Okay, okay, dat mag gerust nog wel even duren hoor?
Ik heb deze periode gemerkt dat ik van solo loper een sociale loper ben geworden. Dat had ik van te voren nooit zo ingeschat. Ik ben doorgaans niet zo’n mensenmens en wat op mijzelf.
Ik ben er zo ook achter gekomen of het nu echt belangrijk is om in een wegwedstrijd een “knappe” tijd te lopen tussen duizenden lopers, nerveus te gaan staan ijsberen voor de start en onderweg om de twee seconden op je tijdwaarneming te kijken en maar te rekenen. Wordt je nummer 525 in plaats van 753…. Ja, daar gaat ’t dus over als recreatieve loper. Nou, nee dus!
Doelen hebben als hardloper is leuk, en geloof me, ook ik heb die. Maar het moet wel leuk blijven. Een topper, qua snelle tijden zal ik nooit worden, want daar heb ik de bouw en mentaliteit niet voor en die ambitie heb ik ook niet. Al krijg ik maar wat mensen aan het hardlopen en gaan ze het ook nog leuk vinden. Dat vind ik waardevoller.
Ja, ik kijk heel tevreden terug op deze eerste vier hardloopmaanden en kan deze lijn ook hopelijk voortzetten. Op zijn Jan Bakker’s: “Ik heb me prima vermaakt”.

V.w.b. de rest van dit jaar:
Ik verwacht in mei tot en met augustus het sowieso qua trimlopen iets rustiger aan te doen. In juli en augustus zijn er dan ook niet zoveel (in de buurt). In mei en juni wel, ja!
Ik hoop dat het op zondag 1 juni een beetje lekker weer is voor wat betreft de KIKA run in Spaarnwoude. Hopelijk wordt er ook weer zeer veel (sponsor)geld opgehaald wat ingezet kan worden ter bestrijding van die verschrikkelijke ziekte. Een kind moet kind kunnen zijn en wel eentje zonder een kaal hoofdje, liggend in een bed en slangetjes in/uit gezichtsholtes. Sponsoren mag gerust hoor? De happyrunningrunners zijn er in ieder geval klaar voor.
Qua trainingen wil ik zeker blijven volhouden om tussen de 20-30km per week te lopen. Ik was in deze periode tevens van plan om zo nu en dan wat langere afstanden te pakken (20+km) en hopelijk op een niet al te warme zomerochtend een keertje een 30km.
Een aantal hardlopende collega’s heeft me aangeraden eens te proberen om te gaan lopen in hartslagzones. Zeker vanwege die steeds langer wordende loopafstanden. Dat kan ik zo doen, want ik heb uiteindelijk een hartslagbelt bij mijn Garmin forerunner, maar ik heb die stap nog niet gezet. Of ik die ga zetten? Mmmmmm……

In de laatste vier maanden van het jaar wil ik klaar zijn voor o.a. de Pierloop, de Twiskemolenlopen en wat er verder op mijn pad gaat komen.
Tegen die tijd zal ook hardloopboek 2 wel het daglicht gaan zien. Wederom een bundeling van verhaaltjes over mijn hardloopperikelen. Pa en Ma Bakker ook weer blij.
Er gaat overigens ook een derde deel komen heb ik onlangs besloten. Dat zal dan wel eind 2015 worden…

Jan, 30-April-2014

2014-04-21: Lions Heuvelloop - Overveen en Bloemendaal (Kennemerduinen) (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op maandag 21 april 2014 14:44

In de afgelopen 9 dagen liep ik zo’n 60km weg in “mijn” achtertuin De Kennemerduinen. De laatste 15 vandaag en in trimloopverband.
Dat was niet echt de bedoeling, maar er vielen twee 30+ wandeldagen Pieterpad uit en je moet dan toch wat overtollige energie kwijt, he?
Op zondagochtend 13 april deed ik met een viertal gelijkgestemden, Els, Ingrid, Karin en Mark, een tocht van ca. 18km die ons voerde over verharde paden, single tracks, semi-verharde paden en strand.
Op vrijdagochtend de 18e had ik een wat ambitieuzer plannetje in gedachten. Het zou een drie uitkijkpunten tocht worden naar achtereenvolgens de Hazenberg (Vogelmeer), Konijnenberg (het Wed) en Starreberg (Oosterplas). Hierna was er dan nog de mogelijkheid om ook de hoogste Kennemerduinen top mee te pakken, de Brederode berg. Dat gaat dan al met al naar de 25km. Zo ver (en lang) had ik tot dan nooit gelopen. Maar ik was niet de enige die wel zin had in zo’n tocht. Karin en Noella sloten aan en gedrieën kachelden we in zo’n 2,5 uur bijna 22,5km weg. We misten alleen de Konijnenberg, maar we pakten daarvoor in de plaats wel de Lichtbakkeet, ook een uitkijkpost. De Brederode berg namen we ook mee. Aan hoogtemeters niets te klagen deze ochtend.
Zaterdag en zondag had ik mijn benen maar zo veel mogelijk ontlast om vandaag zo fris mogelijk aan te start te verschijnen van de Lions Heuvelloop, waarvan de 15km grotendeels door de Kennemerduinen gaat. De 10km ook, maar dat is één ronde, de 15km zijn er twee. De 5km blijft verhard en in Bloemendaal zelf. Daar zit dan als bonus het venijnige Kopje in.
Voor het derde achtereenvolgende jaar stond ik hier aan de start. Twee jaar geleden nog op de 10km en vorig jaar op de 15. Dat werd ook dit jaar mijn afstand.

Vanwege de Dutch Beach Masters op zaterdag de 19e moest ik wel wat hardlopende vriendinnen en vrienden missen deze trimloop. Die kozen dus voor een IJmuiderstrand parcours met vele hindernissen en obstakels. Mij niet gezien. Zeker leuk om te kijken, maar ik hou het bij “gewoon” hardlopen.
Kon ik vorig jaar nog een beroep doen op Iron lady Paula, die moest ik vandaag helaas missen. Geen eigen pacer dit keer…. Maar ik had er evengoed zin in. Natuurlijk. En we hadden er ook nog eens alleraardigst hardloopweer bij deze 2e paasdag 2014. Ja, okay er vielen wat spatjes naarmate de trimloop vorderde, maar ik maal daar niet om. Er stond verder weinig wind en het was niet zo koud.

Toch nog een gelukkie vandaag, want hardloopmaatje Peter had toch niet genoeg aan die 18km strand en duinenobstakels van twee dagen geleden en ging dus toch mee. “Ik pik je om 09:30 uur op, ouwe.” Prima hoor! Vorig jaar liep hij in dit parcours een hele mooie tijd van om en nabij de 01:06, maar kwam niet geheel ongeschonden over de finish. Iedereen vond het daarom prima dat hij hier niet zou lopen, maar ja, Pietje is Pietje…..
Gelukkig kon hij nog ter plekke inschrijven in de Tetterode sporthal te Overveen, ik had stellig de indruk dat het maximum aantal lopers gehaald werd deze 29e Lions heuvelloop. Mijn startnummer lag daar al klaar en een horde aan bekenden kwam ik daar al tegen. Tata Steel runners Sjaak en Hans, een legertje Suomezen, Berry, Geert…
We gingen na het ophalen van startnummer en schoenveter chip met de auto richting start/finish punt, wat toch iets van 1,2km bij de sporthal vandaag ligt. Wel o zo makkelijk dat je na het finishen snel naar huis kunt.
We hadden nog wat tijd voordat om 11:00uur ons startschot zou klinken dus was er tijd om wat bij te praten met een aantal lopers. Dat vind ik sowieso altijd wel gaaf bij dit soort trimlopen “in de buurt”. Je hardloopkringetje wordt gewoon steeds groter en zodoende ga je steeds meer lopers kennen. Niets mis mee, toch?

Een grappige start altijd, want de 5, 10 en 15km starten gelijk, maar de 5km lopers gaan de tegengestelde richting. Dat zie je volgens mij niet zo heel veel bij de diverse trimlopen. Zeker niet bij de trimlopen waaraan ik heb meegedaan. Peter sloop bij de start iets meer naar voren en die zag ik na het startschot al niet meer. Maar ja, dat was te verwachten ook.
Een snelle eerste km klokte ik. Ruim onder de 5 minuten. Slim? Nee. Maar ja, ik had nu geen Paula naast me om de rem er soms op te zetten. Pas op het 4km punt liep ik hoe ik wilde lopen, namelijk rond de 5,5min/km.
Ik vond het weer bijzonder aangenaam om twee rondjes te rennen in dit gedeelte van de Kennemerduinen. Uiteindelijk toch een gedeelte waar ik niet vaak loop, omdat het net even te zuidelijk ligt. Dan moet ik echt wel 20+ afstanden gaan lopen, of met de fiets naar ingang Koevlak en van daaruit gaan lopen. Dat gaat in de toekomst zeker een optie worden.
Dit Lions heuvelloop gedeelte is dan onverhard, maar geen zware single tracks of zo. Schelpenpaden, gras en zand. Gelukkig niet zo heel zwaar. Qua hoogtemeters valt het dit parcours ook zeker mee. Er zitten geen “toppies” in.
Op het punt waar de 10km lopers linksaf gaan richting de finish en de 15km lopers aan hun tweede rondje beginnen, merkte ik dat ik niet zo veel lopers meer in mijn buurt had. Ik zal toch niet de laatste zijn? Ik hield wel wat lopers voor mij in de gaten, maar achterom kijkend zag ik toch lang niemand. Dat kwam bij het waterpunt op ca. 11km wel in orde, want hierna liepen twee lopers langszij. Okay, ik kon dus mee achter die twee aan. Prima. Ik zat op het 11km punt op goed een uur.
Ik ging niet weg op een streeftijd. Dat ben ik ook wel een beetje aan het afleren, maar alles onder de 01:25 zou ik wel mooi vinden voor vandaag. Lekker als je dan al weet dat dat het probleem niet gaat worden. En dat werd het ook niet.
Ik moest de laatste km’s dan wel wat inleveren, maar ik liep niet te slenteren en kon zodoende goed op weg naar de finish. Trouwens nog wel een pittige laatste (verharde) 1,5km, want je loopt dan de Kennemerduinen uit een stuk langs de Zeeweg en de weg voorafgaand naar de finish is een paar honderd meter vals plat omhoog.
Peter stond me daar al aan te moedigen en met nog een mooie grote pas liep ik door de finish. Ik klokte zelf 01:23:24 en daar zal niet zo heel veel op gecorrigeerd worden, lijkt mij. (de gecorrigeerde tijd is geworden: 01:23:20)
Lekker gelopen weer vandaag en wederom een mooie afstand. Helaas niet zoveel zon als de twee voorgaande duintochten, maar dat mocht de pret vandaag niet drukken.
Overmorgen maar eventjes kort uitlopen en dan ga ik voor de vierde maand in 2014 door de 100km/mnd grens.

Dat het lopen in die IJmuidense achtertuin populair aan het worden is, blijkt wel, want er zijn dit jaar al een aantal georganiseerde loopjes gehouden en er staan er voor de komende maanden nog een paar op de agenda. Ik kan ze jullie van harte aanbevelen, al is de laatstgenoemde wel een erg ambitieuze.
In maart en april werd er de Dopperrun en Duin en Kruidbergloop en gehouden…..
-Zondag 25 mei: Pim Mulierloop
zie: www.avsuomi.nl
-Woensdagavond 25 juni: Scoutingloop
zie: http://www.ijmondtrekkers.nl/scoutingloop-2014/
-Zondag 29 juni: Trailrun Kennemerduinen
zie: http://www.trailrunning-veluwe.nl/trailrun-kennemerduinen/

Tijdens de Lions loop vandaag heb ik zelf geen foto’s gemaakt, alleen een paar voorafgaand. Misschien volgt er later nog wat namens de organisatie. Ik heb een paar keer onderweg mijn beste lach en “thumbs up” gegeven aan verschillende fotografen in het parcours.
Wel plaats ik bij deze BLOG een paar foto’s van de twee Kennemerduinen tochten die in deze BLOG ter sprake kwamen. Qua parcours is dat te billijken.
Ik hoop mijn lezers er een plezier mee te doen.

Jan, 21-April-2014

2014-04-06: Nescioloop - Amsterdam (1 reactie)

Gepost door Jan Bakker op zondag 6 april 2014 15:40

Als fervent OV reiziger voor mij niet echt een loop die ik maandelijks zou doen, maar vorig jaar beviel mij deze Nescioloop wel. Tenminste: Ondanks die fraaie en zeer lange Nesciobrug als blikvanger vond ik de rest van de te lopen kilometers niet echt sprankelend qua omgeving, maar ik liep er wel een mooi 15km PR van 01:20:57. Bruto gemeten wel te verstaan. Een mooie 11km/uur.
Toch dé reden om mij in maart van dit jaar wederom aan te melden voor deze kleinschalige trimloop.
Bij een van de Twiskemolenlopen had hardloopvriend annex schrijver/dichter Arranraja al aangeboden om de hele race samen met mij op te lopen om zo aan een tijd te geraken van onder de 01:20. Daar had ik wel oren naar. Dan wordt het niet zo saai onderweg en aangezien Arranraja normaliter wat sneller gaat zou het een kwestie worden van blijven aanklampen en zo goed mogelijk doseren.
Vorig jaar april ontmoette ik Arranraja voor het eerst in levende lijve net voor de start van deze Nescioloop. Inmiddels komen we elkaar met enige regelmaat fysiek tegen bij de Twiskemolenlopen en virtueel natuurlijk via de mail en op looptijden.nl, waar wij beiden actieve bloggers zijn.
Aanvankelijk zou ik vandaag kunnen meerijden met collega/hardloopvriend Arthur, ware het niet dat hij op uitnodiging vandaag naar de voetbalwedstrijd Vitesse - Ajax kon. “An offer you can’t refuse!”

Het werd voor mij dus de trein. En wel vanochtend vroeg. Ik hou niet zo van haastwerk en ook niet van op het allerlaatste moment aankomen, dus ik besloot de trein vanuit Driehuis te nemen naar Amsterdam CS van 07:52 uur. Op CS zou ik dan op mijn gemak een overstap halen naar Amsterdam Science park en vandaar zou het nog een stukje wandelen zijn naar Nescioloop thuisbasis de atletiekbaan van Athletische Vereeniging 1923 (Kortweg: AV’23). Zo zou ik rond 09:00 uur arriveren op “mijn” plaats van bestemming. Ik had ervoor kunnen kiezen om de trein te pakken van een half uur later, maar ja, dan wordt het misschien krappe hap als er onderweg wat aan de hand blijkt te zijn. Ik wilde toch zeker een goede warming up doen voor deze trimloop met een lengte van 15km, die om 10:00 uur zou aanvangen.
In de Nescioloop nieuwsbrief van afgelopen woensdag werd er melding gemaakt van het feit dat er tijdens deze Nescioloop gebruik kon worden gemaakt van zg. pacers. Pacers lopen op een vooraf bepaalde tijd en je kon, als je dat wilde aansluiten bij een pacer in jou tijd van gading. Vanaf 01:05 en iedere vijf minuten later tot en met 01:25 kon er zo “op tijd” gelopen worden. Nu had ik na mijn echec van Zandvoort vorige week bewust maar heel weinig gelopen de afgelopen week, maar ik besloot het toch maar te wagen in de pacer groep van 01:20.
Arranraja in die van 01:15. Hij liep vorig jaar een fraaie tijd van net boven de 01:16 en zo lag er dus vandaag voor beiden een mooie uitdaging in het verschiet.

Eerst maar eventjes wezen kijken in het buurtje tegenover de atletiekclub. Ik kwam er tijdens mijn wandeling van Amsterdam Science park naar AV’23 achter dat niet alleen Dick van Dijk daar geeerd is met een bruggetje. Ik vond nog een aantal oud-Ajax cracks op naambordjes bij bruggetjes. Niet zo gek natuurlijk, want het legendarische Ajax stadion De Meer lag er uiteindelijk op een steenworp afstand. Leuk om de namen van Krol, Keizer, Swart, Rep, Stuy en Muhren te zien. Legendarische voetbalnamen.

Onze pacer heette Jeffrey en hij stond net voor de start bij de rode ballon. Die start werd een paar minuten uitgesteld omdat het maar druk bleef bij de tasseninname, maar even na 10:00 uur dan toch het startschot. Niet net zoals vorig jaar vanaf de Radioweg, maar vanaf de sintelbaan. Geen bruto tijden dit keer, maar netto.
Het parcours had de eerste (en dus ook laatste) drie km een verandering ten opzichte van vorig jaar, niet dat dat het er gezelliger op maakte. De regen trouwens ook niet. De groep van Jeffrey hield wel een strak schema aan van rond de 5:20 per km. Knap als je zo vlak kunt lopen, hoor.
Op de Nesciobrug zelf merkte ik dat ik toch niet zo lekker in dat tempo meeliep. Je loopt natuurlijk in een groepje en soms lopen er gewoon mensen “niet lekker” voor je. Ik besloot daarom een stukje voor de groep te gaan lopen, zodat ik in ieder geval “vrij” liep. Ik hield wel met een schuin oog Jeffrey in de gaten en dwong mezelf niet harder te gaan (waar dat op dat moment zeker had gekund).
Na de brug sloot ik mij weer in de groep aan en het tempo bleef heel constant. Op ongeveer 7km pakte ik een bekertje water bij de drinkpost, maar moest dat al rennend opdrinken want de groep liep strak door. Ik had niet zoveel moeite om aan te sluiten en had in ieder geval geleerd van vorige week zondag…nu had ik zelf een gevulde bidon water mee onderweg. De dorst zou me vandaag niet nekken, maar daar had de regen ook een aandeel in.
Op het 8km punt en inmiddels op de terugweg liep ik wederom een stukje voor de groep samen met een loper die er wel een aardig tempo in had. Ik dacht dat hij niet in de 01:20 groep liep, maar gewoon zelf. Ik liet me verleiden en toog in zijn kielzog mee. Er waren nog twee mensen uit de 01:20 groep die “losbraken”. Verstandig of niet, ik waagde de gok en af en toe omkijkend zag de groep steeds kleiner worden, maar zeker niet verder dan zo’n 200 meter.
De Nesciobrug was weer in zicht op het 10km punt en daar zat ik net boven de 53 minuten. Die tijd heb ik nog niet zo heel vaak gelopen op een 10km. Vorig jaar zat ik net onder de 53 minuten op de eerste 10km en toen verloor ik wat tijd in de laatste 5. Hoe zou dat nu gaan?
Ik ging “goed” de brug op en over, maar de groep kwam wel sneaky sneaky dichterbij. Die laatste 5 moesten dus binnen de 27 minuten…
De 11 km was op de brug en dat was er eentje van 05:10, maar ik merkte met het verstrijken van meters toch wel enige vermoeidheid. Doorlopen maar. Ik liep nog immer voor de groep en Jeffrey zou toch niet boven de 01:20 gaan uitkomen leek mij. Nog een keertje onder het spoor door en dan al snel het bordje met 14km. Voor die laatste km had ik nog rond de 5:30 nodig om onder de 01:20 te geraken, maar ik moest deze wel uit mijn tenen halen.
Op 14,5km kwam Jeffrey met een inmiddels uitgedunde groep langszij, maar ik klampte wel gewoon aan.
Even grommen en de laatste 100 meter op de sintelbaan toch weer weg uit de groep, samen met een karakterjongen die kennelijk dezelfde gedachte had aangaande een eindspurt. We konden er beiden om lachen. En he, hoorde ik daar vanaf de kant mijn naam niet? Ik zag niets meer, maar herkende meteen de stem van Cinta, trainster van de Tata Steel startrunners en in die hoedanigheid in 2009 en 2010 de vrouw die mij mijn eerste 1 minuut hardlopen zag volmaken. Leuk. En natuurlijk finish ik dan goed. Sterker nog, goed onder de 01:20 ook. Ik bedankte mijn sprintende tegenstander en Jeffrey die net na ons over de finish kwam.
Mijn zelf geklokte bruto tijd was 01:19:35, een dik nieuw PR en daar werd ik erg blij van.
Tot op het moment van dit schrijven zijn de netto tijden nog niet beschikbaar, maar dat zal een paar seconden schelen.
De kater van de vorige week zondag mooi vanochtend even weggepoetst.

Zo, op 6 april al aan een jaartotaal van ruim 400 hardloopkilometers. Dat is heel netjes en dan lig ik mooi op schema ook. Op tweede paasdag heb ik mij inmiddels al aangemeld voor 15km’s van de Lions heuvelloop te Bloemendaal. Door de Kennemerduinen, dus vertrouwd terrein.
Wordt vervolgd!

Jan, 06-April-2014

Note: 01:19:32 is de netto tijd die de boeken in gaat.

2014-03-30: Circuitrun - Zandvoort

Gepost door Jan Bakker op zondag 30 maart 2014 20:53

Dit wordt bij lange na niet zo’n lange BLOG als die over “mijn” circuitrun van vorig jaar.
Toen dwaalden mijn gedachten (ver) af naar vervlogen tijden zo rond 1979-1981. Via onderstaande link te lezen:
http://www.looptijden.nl/blog/hardlopen/2013-03-24-circuitrun-e28093-zandvoort-droog-met-lage-gevoelstemperatuur
En ja, natuurlijk heb ik echt wel nagedacht over een tweede deel met wederom een scala aan flashbacks, doch volgend jaar misschien als ik dan mijn vijfde circuitrun mag lopen. Dit jaar mijn vierde achtereenvolgende keer op die toch wel bijzondere hardlooplocatie. Eén keer de 5km in 2011 en de 12km in 2012 en 2013. Andere afstanden zijn er niet te lopen.
Ik vind het wel wat hebben die circuitrun. Niet goedkoop, 18€ voor een startbewijs, maar wel gezellig en goed georganiseerd. Helemaal als het weer een beetje meezit. Vorig jaar was het waterkoud en waaide het bovendien zeer stevig, in 2011 en 2012 was het echter prachtig voorjaarsweer.
Ook dit jaar zou het weer geen spelbreker zijn om een goede tijd neer te zetten. Prima voorjaars- annex hardloopweer! Met die intentie stapte ik vanochtend op de fiets en reed ik door “mijn” achtertuin annex trainingsgebied De Kennemerduinen naar Zandvoort. Twee jaar terug liep ik 01:11, vorig jaar 01:08 en dit jaar had ik mijn zinnen gezet op een scherpe tijd van rond de 01:05. Dat nieuwe PR op de 10km dat ik twee weken geleden liep tijdens de Spaarnwoudeloop was hopelijk een mooie graadmeter om ook hier een goede tijd neer te zetten.
Met de Amsterdamse Nescioloop in het verschiet (15km) volgende week... Met 01:20:57 in de boeken op dat parcours in 2013 zal het nog een hele kluif gaan worden om te verbeteren. Maar ik loop de laatste tijd heel aardig, maak vele kilometers (deze maand een record van 136km) en blijf er lol in houden.
Het eerste kwartaal van 2014 is qua hardlopen überhaupt een heel goed kwartaal voor mij geweest. Kijkende naar de looptijden.nl challenge “1.000km in 2014” waar ik me medio januari bij aansloot dan lig ik met ca. 380km toch al heel behoorlijk op schema en zal het mij niet verbazen dat er aan het einde van 2014 misschien wel 100 km per maand is gehaald.
Zes trimlopen in dit kwartaal waarvan een aantal volbracht in een nieuw PR. Nog mooier is het dat ik (afkloppen) helemaal geen last meer heb van kuiten en/of achillespees.

Dat Zandvoortse circuit is geen gemakkelijk te lopen parcours. De bijna 5km asfalt op het circuit zelf lopen wat hellend en er zitten wat heuveltjes in, de ruime 2,5km strand daarvan moet je altijd maar afwachten of het enigszins beloopbaar is en hoe druk met lopers, de strandop- en afgang zijn verder altijd klote.
De terugweg, zigzaggend door het dorp vind ik wel erg leuk, al is het voordat je in het dorp terecht komt wel allemaal vals plat. Niet dat het verder makkelijk loopt over klinkers en door smalle straten, er is altijd wel wat reuring in het centrum waar je pal doorheen gaat. Ik kan dat wel waarderen. Soms wordt je “op naam” aangemoedigd. Je naam staat dan ook gedrukt boven je startnummer. Twee jaar terug had ik dat van die naam niet eens door en vond het al zo vreemd dat velen mij “kenden”, terwijl ik dacht, “goed, het zal wel”.
De laatste km tussen dorp en finishlocatie op het circuit vind ik wat minder prettig. Er staat hier meestal (tegen)wind en zo’n rechte km is dan toch nog wel lang met een vermoeid lijf.

01:11:07. Oeps. Ja, ook ik moest even slikken van mijn eindtijd na mijn finish. Nou ja, slikken? Dat ging niet meer. Ik leverde vandaag niet alleen een gevecht met en tegen mezelf maar zeker ook tegen de dorst. Natuurlijk is het fijn dat het een beetje mooi voorjaarsweer was, maar op de een of andere manier is mijn lijf daar nog niet helemaal op ingesteld. Ik had verder genoeg gedronken voor de start, want de gevulde bidon die ik van huis meenam was nagenoeg leeg.

Ik ging vanochtend even na 10:00 uur met de fiets van huis en door de Kennemerduinen naar Zandvoort. Eigenlijk was het dus een uur eerder en niet zo warm, maar wel zeer aangenaam. Af en toe een stop voor een mooi fotootje en zo even na 11:00 uur arriveerde ik bij het circuit waar het al lekker druk werd. Scholieren waren net bezig op het circuit en de dames 5km stond in de startblokken. Ik ben maar even rond wezen lopen en via wat uitkijkpunten kon nog leuke plaatjes schieten. Lekker ook om zo even bij te komen van de fietstocht.
Tegen 12:30uur besloot ik om toch maar in een singlet te gaan lopen in verband met de warmte. Ik sprak nog met wat bekenden en deed voor de startvakken nog wat warming up oefeningetjes. 13:15 uur stond ik samen met vele anderen in startvak “paars”. Even na 13:30 uur werden wij weggeschoten. Niet door een bekende helaas. De heren 5km werden vanochtend nog weggeschoten door Erik van Muiswinkel met de ludieke opmerking “er lopen een paar duizend dames voor jullie, dus pakken die kans”.
Maar goed, ik mocht dus nu aan de bak. Al vanaf de start ging het problematisch. Zoals gemeld loopt dat circuit niet gemakkelijk en ik kwam dan ook moeilijk in een goed ritme. Km 1 en 2 nog wel rond de 5 minuten, maar km 3 zat ik al op de 5,5 minuten. Ik had bovendien erg veel last van een droge mond, droge tong, droge tanden, droog gehemelte…. Dat is fokking niet zo fijn hoor?
Pas op de ca. 4,5 km is er pas een drinkpost en ik had dus geen gevulde bidon mee in de wedstrijd. Dat was een slechte set. Ik nam even mijn rust bij die drinkpost en sloeg twee bekertjes achterover, nou ja, halve bekertjes dan. Veel te weinig, want net op het strand liep ik alweer met een “leren” waffel. Ik kwam op dat strand ook niet lekker in mijn ritme en met tijden van tegen de 6 minuten per km. En dan gaat ’t dus malen hè, met in je hoofd een niet haalbare eindtijd van rond de 01:05.
Ik voelde me een wrak toen ik de strandafgang moest “beklimmen” en ook dan is drinkpost 2 nog een eindje verder. Dat mag van mij voortaan wel direct bovengekomen na het strand!
Goed, wederom een korte stop en twee bekertjes drinken en op weg naar het dorp.
8 Km onderweg en het voelde alsof ik mezelf al had opgeblazen. Ik dacht nog wel een kleine opleving te krijgen op km punt 10, want toen liep ik ineens weer onder de 6 minuten. Op km 11 zat ik bijna aan de tijd waaraan ik vooraf zat te denken. Pfffffff……
Gewoon uitlopen maar. Ook de 01:08 van de ijskoude voorgaande editie was niet eens meer haalbaar en ik had ook de puf niet meer om voor een tijd onder de 01:10 te gaan.

Ik was blij dat ik over de finish kwam en het flesje AA had ik in no time leeg. Ik kreeg ook weer een mooie medaille omgehangen voor in de trofeeën kast. Gelukkig herstelde ik wel snel, want ik moest natuurlijk nog wel zo’n 12km terug fietsen nog.
Heb ik lekker rustig aan gedaan.
Kijkende naar de eindrangschikking kan ik concluderen dat velen het zwaar hebben gehad vandaag. Ik nestel mij toch stevig in de middenmoot. Wat me, net als vorig ook opvalt is het feit dat mijn Garmin een langere afstand heeft gemeten, namelijk 12.230 meter. Exact hetzelfde als vorig jaar. Ik zie op facebook trouwens bij meerdere runners tijden met daarbij langer gemeten afstanden. Curieus wel!
Hopelijk loop ik volgende week zondag weer wat “lekkerder” in de Nescioloop.
Volgende week rond deze tijd weet ik meer. Jullie waarschijnlijk ook.

Jan, 30-Maart-2014

2014-03-16: Spaarnwoudeloop - recreatiegebied Velsen-Zuid (6 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 16 maart 2014 14:31

Aan het begin van de week twijfelde ik nog om hier te kiezen voor de halve marathon. Dat zou mijn tweede in trimloopverband worden dit jaar en derde overall.
Vorige week deed ik nog een zeer fraaie trail van om en nabij die afstand met een groepje gelijkgestemden in de waterleidingduinen bij Vogelenzang en hield daar zeker een goed gevoel aan over. Toch koos ik vandaag voor de 10km. Achteraf gezien de juiste.
Morgen besta ik precies een halve eeuw en wil die dag nog wel enigszins fit meemaken. Een dag na een halve marathon zijn de benen toch wel wat stijf en stroef en daar heb ik een dag na een relatief korte afstand geen last meer van. Ik heb me morgen natuurlijk niet voor niets getrakteerd op een vrije dag. Mmmmmmm…..uitslapen, taart en niet zelf koken!

Vorig jaar liep ik eveneens die Spaarnwoudeloop (op mijn verjaardag), overigens niet te verwarren met de Kika run die eveneens in recreatiegebied Spaarnwoude plaatsvindt. Die is later dit jaar, op zondag 1 juni, heeft een andere start- en finishlocatie en zeer zeker een andere beleving.
Het grootste gedeelte van het verharde parcours overlapt wel. De Kika run deed ik in 2012 en ga ik ook dit jaar doen. Mét en in het IJmuidense team happyrunningrunners. (U kunt ons uiteraard nog sponsoren. Vinden wij helemaal niet erg!)

Met 54:21 liep ik vorig jaar voor mijn doen nog best wel een goede 10km tijd in die Spaarnwoudeloop. Nog steeds mijn derde tijd op die afstand. 56:45 deed ik over hetzelfde parcours in 2012. Als ik die lijn dus kan doorzetten, dan zou het dus vandaag een nieuw PR gaan worden. Ik had dat niet in mijn hoofd, maar voelde me wel sterk na pittige intervaltrainingen afgelopen woensdag en gisteren.
Mijn aantal 10km trimlopen zal ten opzichte van 2013 gaan afnemen in dit jaar en waarschijnlijk ook in de nabije toekomst. Ik wil mij in 2014 toch liever gaan vastpinnen op de wat langere afstanden en begin dat trailrunning ook steeds meer op waarde in te schatten. Als er trimlopen in de buurt zijn van 15-, 16,1- of 21,1km dan zal ik wel aansluiten (Lions Heuvelloop, Pim Mulierloop, Pierloop), maar ik vind een lange duintocht al dan niet met een stuk strand erin ook zeer bevredigend. Waarom dan die moeite doen om naar zo’n trimloop toe te gaan? Dat kost je, inclusief reizen vaak een hele dag en met die duintochten begin ik ’s ochtends vroeg en heb zodoende nog wat aan mijn middag. Ik heb uiteindelijk maar vijf minuten nodig om lopend vanaf mijn huis naar duiningang De Heerenduinen te lopen…

Vandaag dan Spaarnwoude. Leuk. Veel bekenden altijd en deze editie voorzien van fraai voorjaarsweer, dus lekker op de fiets er naartoe. In mijn tas ook een berg met flyers. Flyers van de Pim Mulierloop die op zondag 25 mei gaat plaatsvinden. Nu met een mooi nieuw Kennemerduinen parcours en zowaar een 10EM afstand erbij. Deze vervangt de traditionele 15km. Heb ik vandaag ook mijn Suomi verenigingswerk weer gedaan.
Ik deed een korte warming up, schoot in de zorgboerderij zelf nog even Co Vastenhouw aan, die bezig is met een boekwerk over 25 jaar Pierloop. Dat moet volgend jaar gaan verschijnen. Natuurlijk had ik Co al wat foto’s gemaild van de laatste paar jaar, maar juist die vroege edities, daar is niet zo heel veel van. Misschien onder de lezers van deze blog? Laat gerust weten dan.
Het was gezellig druk aan de start en ik liep weg samen met Mark. Met Mark liep ik een paar weken geleden voor het eerst in de Kennemerduinen. Ook collega Alex startte net voor ons, maar die was al rap uit het zicht.
Door de vele lopers is het wat lastig wegkomen op het smalle weggetje aan het begin. Toch liep ik een eerste km in 5:39. Na die eerste km kon ik wat meer gang maken en kwam er ook wat meer ruimte. Ik liep weg bij Mark, terwijl hij toch wel in een lekker tempo bezig was. Km 2 zat net onder de 5min. Hoopvol, maar er lag natuurlijk nog wel een heuveltje te wachten. (eigenlijk twee, hè?)
Ik had gehoopt om bij de oversteek van zijkanaal B Petra nog even te zien, want het was uiteindelijk een mooie ochtend zo. Vooral uit de wind was het zonnig en zeer aangenaam. Petra, zo zou later blijken, had echter andere zaken aan haar hoofd…
Jammer, maar helaas. Het tempo lag nog goed. De heuvel met een korte, snelle pas over en dalen met een lange pas. Nog een keertje omhoog en omlaag en voor je het weet zit je dan op de helft. Ja, en dan is een tijd van 26-en-een-beetje heel behoorlijk. Wat als ik dit kon volhouden?
Dat ging ik zeker proberen en het was een uitkomst dat er in het tweede gedeelte van het parcours met enige regelmaat met windje mee kon worden gelopen. Hou ik van.
En waar ik dan normaliter probeer in het spoor mee te lopen van lopers voor mij, deed ik dat nu niet. Nee, ik liep er langs. De km tijden bleven zo rond de 5:15 en naarmate het 7- en 8km punt langs mij heen schoten begon ik toch te rekenen. 52:58. Kon ik daar onder geraken? Op het 9km punt zat ik aan een tijd van om en nabij de 47:30. Dit ging een goede tijd worden, dat zeker. Op zo’n 500meter voor de finish kwam Suomi runner Marco langzij die een langere afstand liep. Even die opbeurende woorden en gaan met die banaan achter Marco aan. Natuurlijk is de finish dan verder weg dan je denkt, maar je ziet deze wel in de verte liggen.
Ik ging steeds meer aanzetten om meer tempo te krijgen en met een heuse eindspurt liep ik door de finish. Met een lekker gevoel, want op mijn Garmin stond een tijd van 52:25.
Ik moest wel eventjes heel goed uitpuffen en door de knieën. Chip inleveren, even bijpraten met Alex en later Mark die met een tijd van 53-hoog ook lekker had gelopen.
Omkleden kon en deed ik gewoon buiten, want uit de wind was het goed toeven bij boerderij Zorgvrij. Okay, de mestlucht moet je even voor lief nemen.
Mijn eerste verjaardagscadeautje was binnen, al moet ik natuurlijk nog wel even de officiële geregistreerde tijd afwachten.
De tweede was de verrassing bij thuiskomst, want daar was dus vanochtend door Peet, Jasper en de meiden het huis van binnen en buiten versiert en een heuse Abrahampop op het bankje voor het raam gezet. Met (voor mij zeer bekende) hardloopkleding. Om het dan helemaal maar af te maken heb ik deze zelf maar van een oud brilletje voorzien.
Leuk hoor!

Jan, 16-Maart-2014

Note: De gecorrigeerde tijd is uiteindelijk 52:21 geworden.

2014-03-09: Rondje Vogelenzang - Vogelenzang (1 reactie)

Gepost door Jan Bakker op zondag 9 maart 2014 20:35

Sinds nog maar twee maanden is er op facebook een (besloten) groep actief genaamd: IJmuiden (e.o.) loopt hard in de Heeren- cq. Kennemerduinen.
Ik was hier zelf de initiator in. Dit vanwege het feit dat ik het prettig vind om in die omgeving mijn trainingsrondjes te doen, doch niet altijd in mijn eentje wil lopen.
Vanuit mijn eigen vriendenkring kon ik zo’n twintigtal runners toevoegen en zij dan weer uit hun vriendenkring. Het aantal runners uit de regio Velsen in de groep groeit gestaag, loopt nu al naar de 60 en is nog steeds klimmend in aantal.
Een kwestie van een berichtje in de groep plaatsen als je weer eens zin hebt een “rondje” te doen. Lang, kort, verharde paden, trails, wel of geen strand…
Gevorderden nemen met enige regelmaat minder gevorderden op sleeptouw wat voor die lopers vaak enthousiasmerend werkt.
Dat “loopt” best aardig. Zo nu en dan verschijnen er in de groep foto’s van gedane trainingsrondjes. Vergezichten, Schotse Hooglanders, paarden, heel soms zelfs hertjes…
Ja, zelf doe ik daar driftig aan mee. Ik loop nagenoeg altijd met een kleine camera aan mijn belt.
Ja, wij kunnen trainen in een prachtig en veelzijdig gebied. Verveelt nooit. Pure rijkdom!
De ervaring leert ook dat dit eveneens laagdrempelig werkt naar minder ervaren lopers. Er hoeft er vaak maar eentje te zeggen “kom op, we gaan” en voor je het weet heb je een groepje bij elkaar. Niets moet, maar mag wel. De minst snelle bepaalt altijd, dat is de regel.

Een maandje geleden liep trailrunster Marije weer een keertje mee in een groepje samen met hardloopmaatje Peter (Pietje). Ondanks dat zij haar trainingsrondjes doorgaans wat zuidelijker maakt, in de waterleidingduinen nabij haar woonplaats Vogelenzang vermaakte zij zich ook “bij ons” prima. Gelukkig is dat aan Peter wel uitbesteed. Die sleurt je met speels gemak naar alle uitkijkpunten, hoeken, gaten en watertjes in de Heeren- en Kennemerduinen en lacht er altijd bij. Zelf was ik er die training niet bij, en had eigenlijk nog nooit met Marije gelopen, maar spreek zeker uit ervaring. met Peter loop ik uiteindelijk wel met enige regelmaat.

Op uitnodiging van Marije konden we vandaag eens lekker trailrunnen in haar omgeving. Net als de stamppotrun van vorige week werd ook hiervan een facebook evenement geplaatst en mensen konden zich daar gewoon aanmelden. Van te voren werd de route al verkent door een aantal lopers en zichtbaar gemaakt. E.e.a. werd zelfs nog opgeleukt met wat foto’s. Helemaal goed zo. Vandaag stonden dus de waterleidingduinen in en rond Vogelenzang op het programma. Een uitgebreid programma wel, want dat mag je een uitgezette route van ruim 21km toch wel noemen. Tenminste, voor mij is dat nog echt uitgebreid, de meesten die vanochtend aansloten hebben wat kilometers meer aan ervaring.
Het was vandaag een prachtige dag. De lente klopt aan de deur en ik doe graag open.
Ook gisteren was ik daar al achter gekomen tijdens de Spaarnwoude training van AV Suomi. Korte mouwen. Vandaag werd het ook de korte broek.

De start van dit "Rondje Vogelenzang" was voor de woning van Marije, waar Peter en ik ruim op tijd aanwezig waren. Het was vanochtend echt rustig op de weg. De koffie was klaar en zo tegen 10:00 uur stonden we met zijn elven klaar voor de start. Iedereen had er wel zin in.
Ik dacht, buiten Peter allemaal onbekenden tegen te komen, maar Tanja, waar ik begin januari voor het eerst mee kennismaakte (AVC strandloop te Castricum) sloot ook aan.
Vanaf Marije’s woning tot aan de ingang van de AmsterdamseQuestionmark waterleidingduinen was een goede 2km en deze gingen vooral door landerijen.
Het was de bedoeling dat er een groep voor de 21km zou gaan en een groep in het parcours zou afsplitsen om zo 17,5km te volbrengen. Bij die ingang was een groepsfoto dus onvermijdelijk en natuurlijk gingen we er voor staan.

We waren zeer zeker niet de enigen die vanochtend zin hadden om dat gebied te veroveren. Wel een gebied overigens waar je een kaartje voor moet aanschaffen, maar Marije had wat groepskaarten geregeld. Veel wandelaars, toch ook wel aardig wat hardlopers, gezinnen met kleine kinderen… Ja, toch veel drukker als ik vanaf ingang Heerenduinweg “onze” achtertuin binnentreed. Dat restaurant aan de ingang van de waterleidingduinen werkt als een magneet. Niet voor ons en ook niet vandaag. Wij liepen er lekker langs.
Een prachtig gebied. Qua hoogteverschillen is het in Vogelenzang wat minder als bij ons, maar qua open vlaktes lijken sommige plekken wel steppes of savannen (zonder Afrikaans wild, dan). Wat we wel op twee plaatsen zagen waren hertjes. Een keer een groepje net voor de split en een keer eentje redelijk dicht bij het hekwerk dat het duingebied markeert met aangrenzende bollenvelden. Goh, dat hert leek er helemaal voor te gaan staan. Ik dacht zelfs nog dat het een opgezette was, er zat echter wel beweging in. Een hert met gewei, dat zag ik nog niet zo vak in het wild. En dan die bomen er rondom. Een hele mooie setting.
Ja, en toch ook wel lekker dat we nog maar een km of drie moesten, want ik kreeg het wel een beetje zwaar. Met zijn zessen waren we na de split doorgegaan met de 21km route, maar Peter, die solidair was met mij, en ik lagen een beetje achterop. Okay, we hadden toch wel wat fotostops onderweg. Melvin en Gerard wachtten steeds op ons bij een aantal punten. Dat ging verder goed.
Nog een keertje door het veld richting de Kerk en de straat in bij Marije. Een kleine 2,5 uur onderweg geweest.
Goh, de vlaai en koude (of warme) dranken stonden daar al op ons te wachten. Perfecto geregeld allemaal. Ja, dit was een heel goed bestede ochtend.
Een nieuw hardloopgebied, nieuwe hardloopvriendinnen en –vrienden en een werkelijk schitterende dag om te lopen.
Dat was te merken toen ik ’s middags even met Petra naar het strand fietste. Druk, druk en drukker! Gelukkig vonden een mooi plekje op het terras bij strandpaviljoen Noordzee.
Lang leve de bitterballen!

Jan, 09-03-2014

2014-03-02: Twiskemolenloop - Landsmeer (recreatiegebied Het Twiske) (1 reactie)

Gepost door Jan Bakker op zondag 2 maart 2014 14:48

Van de vijf Twiskemolenlopen in het seizoen 2013-2014 liep ik er vier.
In september (10km), in december (10EM), in februari (21,1km) en vandaag dus.
In november koos ik ervoor om in mijn woonplaats IJmuiden de Happyrunning strandloop te doen en kon zodoende niet starten in Het Twiske. Beide runs vonden op dezelfde dag plaats.
Het was vandaag aantrekkelijk geweest om wederom te kiezen voor de 10EM. Precies een jaar geleden liep ik op die afstand een hele mooie tijd in 11km/uur. (01:27:44). Een tijd die ik nu nog maar met zeer veel moeite kan benaderen.
Mijn keuze voor vandaag was om eens een korte afstand te lopen in Het Twiske en dat werd de 5km. In vier keer de TML dus vier verschillende afstanden voor mij. Niet zo gek overigens, zo’n korte afstand voor vandaag als je weet dat ik donderdag de 27e een avond trailrun van ruim 11km deed (stamppot run), vrijdag de 28e overdag ook nog een kleine 10km wegliep in “mijn” achtertuin en bovendien zaterdag (gisteren) met vrienden “op stap” ben geweest in Amsterdam, want er had er eentje Abraham gezien.

Ik had mezelf in januari al voorgenomen toch zeker één keer per maand een 5km te doen om te kijken of er nog wat rek zit in mijn snelheid. Ik heb uiteindelijk fors moeten inleveren na de zomer van 2013 vanwege een pijnlijke achillespees en het sindsdien lopen met steunzolen.
Mijn PR op die afstand van 24:48 liep ik in mei 2013. In januari kwam ik tijdens een training op die tijd nog ca. 200 meter te kort.
Wellicht kan ik in april, mei of juni toch een poging wagen om dit PR te verbeteren, net zoals ik dat ook op de 10km wil proberen. Ik gok qua 10km op de Zorgspecialistloop (18 mei), waar ik mijn PR op die afstand vorig jaar liep. Qua 5km lijkt de Grachtenloop of de DCD loop een mooie gelegenheid.
Ik merk wel aan mezelf dat ik de langere afstanden prettiger vind. Niet dat ik dan snel ga, maar vaak wel samen met een klein groepje liefhebbers en nagenoeg altijd in een mooi duin- en strandgebied. Het geeft toch een zeer voldaan gevoel hoor, als je een kleine 20km aan ’t wegzetten bent op de zondagochtend en je hebt dan de middag en avond nog voor je. Niks geen competitie, maar lekker buiten zijn en gewoon genieten… En is het dan erg als je af en toe een stop maakt voor een fotootje of dat je de 10km/uur niet haalt? Nee hoor!

Vandaag moest ik het zonder Arthur doen. Arthur is op vakantie en gaat zich daarna opmaken voor de marathon van Barcelona op 16 maart. Zelf loop ik die datum de Spaarnwoudeloop, maar moet me nog wel inschrijven. Ik twijfel nog tussen de 10km of de halve marathon, die je daar eveneens kunt lopen.
Dat hield voor nu wel in dat ik, net zoals mijn allereerste TML (februari 2013) weer met het openbaar vervoer naar Landsmeer kon afreizen. Dat is iets omslachtiger dan met de auto worden opgehaald en na gedane zaken voor de deur weer afgeleverd. Nu was het eerst op de fiets naar station Driehuis, daarna met de trein naar Amsterdam CS, daarna met buslijn125 naar Landsmeer en nog een klein stukje lopen naar het sportpark van AC Waterland. Gelukkig heb ik niet zo’n hekel aan het openbaar vervoer, zolang ik me maar niet hoef te haasten. Ik kies er altijd voor ruim “op tijd” aanwezig te zijn.
Bijna anderhalf uur onderweg om zo’n 25 minuten te rennen vind ik wel wat overdreven, maar ja, er lag uiteindelijk wel na de wedstrijd namens de TML organisatie een fraai shirt klaar voor de passepartout houders. Die wilde ik natuurlijk graag inlijven én tevens die van Arthur meenemen.

Natuurlijk kon ik ook deze TML mijn schrijvende hardloopvriend Arranraja weer begroeten. Het is altijd leuk als je wat ervaringen kunt delen en zeker wat aanspraak hebt. Veel bekenden kom ik in Het Twiske namelijk niet tegen. Ja, toevallig vandaag mijn neef Antoon, die zich met Run2Forty2 aan het klaarstomen is voor de marathon van Rotterdam in april, Ron van Wolferen en een paar Suomi atleten.
Op 6 april zal ik Arranraja wel weer tegenkomen als de Nescioloop gehouden wordt in Amsterdam. Eens kijken of we dan gezamenlijk het hele, of toch in ieder geval overgrote deel van het 15km traject kunnen (uit)lopen. Arranraja is wat dat aangaat een perfecte graadmeter want hij loopt iets sneller als ik.
Dit keer stonden wij samen aan de start van de 5km. Ook Arranraja deed de vier hoofdafstanden dit TML seizoen.

Het was vandaag een perfecte dag om een stukje te gaan rennen. Het was erg aantrekkelijk om toch een langere afstand te lopen. Het waaide dan wel, maar het zonnetje liet zich zien, hoor?!
Het was gezellig druk op het complex van AC Waterland, toch starten er op de 5km maar zo’n 100 lopers. De 10km, die 5 minuten eerder van start ging is was dat aan gaat populairder. Arranraja en ik liepen voor de start een klein stukje door naar voren, om zo toch vooral de langzamere lopers een beetje te ontwijken. De 5km loopt 2 ronden over de 300 meter lange gravelbaan, dus dat is vooral de eerste ronde even je weg zoeken en vinden. Voordeel is dat km1 al heel snel wordt aangegeven na het sportpark.
Die eerste km klokte ik in 4:39 en dat is snel voor mij doen. Ik liep weg op een tijd van rond de 26 minuten. Ik liep vlak achter Arranraja en merkte dat ik het toch wel zwaar kreeg in dit tempo. Dat merk je gelijk aan je ademhaling. Deze was aan de zware kant en dat kost energie. Km 2 lag desondanks nog wel goed onder de 5 minuten.
Zo tegen het 3 km punt kreeg ik het gevoel dat ik mezelf opblies. Ron, die zich eveneens had aangemeld voor deze afstand kwam langszij, maar ook hem kon ik niet bijhouden, al probeerde ik dat natuurlijk wel. Mijn eveneens schrijvende hardloopvriend was inmiddels helemaal buiten mijn bereik.
De 5km is een klein rondje in Het Twiske, dus de molen is snel weer in het zicht. Het was een beetje “stumpen” voor me, een aantal runners kwam langszij, en ik was blij dat de gravelbaan weer in het zicht kwam. Arranraja zag ik net finishen toen ik op de baan kwam en Ron snel daarna ook. Even doorzetten nog en toch nog aanzetten op die laatste 100 meter. Ik klokte op de finishlijn zelf 25:25, doch in de officieel geregistreerde tijd is dit 25:30 geworden. Wel curieus, want mijn bruto- en netto tijd is hetzelfde. Lijkt me ietwat onwaarschijnlijk, maar ach, die pakweg 5 seconden…

Lekker gelopen weer. En uiteindelijk toch beter dan gepland. Na afloop even de shirts opgehaald van Arthur en mij en met perfecte openbaar vervoeraansluitingen weer naar huis.
Het Twiskemolenloop seizoen 2013/14 zit er weer op.
Eind september gaan we maar weer… De 30+ km? Wie weet!

Jan, 02-maart-2014

Note: Toch nog een aangepaste netto tijd naar 25:21. Waarschijnlijke oorzaak: Startnummer te laag opgespeld. Okay dan!

2014-02-27: Stamppot run - Castricum (1 reactie)

Gepost door Jan Bakker op donderdag 27 februari 2014 23:54

Een maand geleden stond ik samen met veel Tata Steel collega’s aan de start van de Beeckestijncross. Onder hen ook Rinus (running).
Rinus is een liefhebber van mooie en lange tochten en loopt daarom regelmatig in de duinen tussen zijn woonplaats Heemskerk en Egmond. Hij is tevens mede-initiator van de zogeheten Dutch coast ultra run by night die van Den Helder tot Castricum (of IJmuiden, voor lopers die er ter hoogte van Castricum nog geen genoeg van hebben) gaat. Vorige maand werd er nog zo’n tocht gelopen. En hoezo, achterover leunen?…. http://rinusrunning.punt.nl/

De eigenaren van strandpaviljoen Deining, gelegen aan het Castricumse strand vonden (én vinden) dat gedoe met die (ultra)lopers wel wat hebben en Rinus werd benaderd eens iets “kleiners” te organiseren qua hardlopen met bovendien een runners nazit voorzien van een warme hap rond de houtgestookte open haard… Er werd geloof ik niet echt lang over nagedacht.
De stamppot run zat in de pipeline. Date of birth: Donderdag 27-02-2014.
Er werd een facebook evenement aangemaakt en per mail kon men zich voor deze run aanmelden.
Aanvankelijk was ik wat terughoudend. Ik zag al snel tussen de aanmeldingen een aantal echte regionale hardloopcracks en dacht nog van “Wow, moet ik hier dan tussen gaan lopen? Nou ja, meer ver achteraan hobbelen, dan?”
Vóór aanvang van die Beeckestijncross stelde Rinus mij echter gerust dat er ook minder snelle cq. minder ervaren lopers zouden meedoen aan de trail die hij ging uitzetten door de duinen en over het strand tussen Castricum en Egmond. Er zouden ook twee groepen weggaan, waarvan één “snel” en één “wat minder snel”. Het was de bedoeling om als groep(en) bij elkaar te blijven lopen in verband met de invallende duisternis.
Aangezien hardloopvriend, “Kennemerduinen”trotter én Tata Steel collega Peter zich al had aangemeld, besloot ik toch mee te gaan doen. Het leek mij wel gaaf en Rinus is zo lekker enthousiast. Zo was op facebook al uitgebreid te zien dat de hele tocht in kaart was gezet en te bekijken via afstandmeten.nl, gefotografeerd, gefilmd en qua bewegend beeldmateriaal op sommige plaatsen in het parcours ludiek van commentaar voorzien. Er zat een fijn klimmetje in (die opgang naar het strand) en sommige plekken waren aan de -laat ik mij bescheiden uitdrukken- drassige kant. Het zou uiteindelijk een afstand worden van 11,3km. De pakweg laatste 5km over het strand.
Dit zou mijn eerste avondrun in het donker gaan worden. Voor het eerst ook voorzien van hoofdlamp. Vorige week bracht de postbode de door mij bestelde Black Diamond spot thuis. En laat je vooral niet afleiden door het woordje black. Ze zijn er in verschillende kleuren. Een groene voor mij. Ik had al een hoofdlamp, een Pezl, maar deze is wat te zwaar en te fors om mee hard te lopen. Voor bergwandelingen op “hoogte” of grottenbezoekjes voldoet deze dan weer prima. En ja, die Pezl ligt al twee decennia te liggen waar ie ligt, hoor?

Start- en finishlocatie van deze stamppot run zoals eerder vermeld, strandpaviljoen Deining.
Voor het luttele bedrag van 10€ kreeg je, voor zover het zicht het toeliet een prachtige trail voor je kiezen (inclusief benodigde duinkaart voor het duingebied), een maaltijd na en ook nog eens twee drankjes naar keuze.
Ja, en wat er op het menu stond deze avond hoef ik natuurlijk niet uit te leggen gezien de naam van deze run. Je kon zelfs kiezen uit boerenkool, zuurkool of hutspot. Met daarbij nog de keuze tussen rookworst of een bal gehakt.
Er was plek voor maximaal 30 lopers en dat aantal werd bij voorinschrijving gehaald. Altijd gunstig voor een eventueel vervolg.
Dat zou toch zomaar eens IJmuiden kunnen worden, bedenk ik mij net tijdens het tikken van dit verslag. In ieder geval de strandpaviljoens Zuidpier (Verswijveren) en De Pierewaai hebben ervaring met het herbergen van runners en ook tussen IJmuiden en Bloemendaal zijn natuurlijk prachtige trails uit te zetten zo lang en/of zo zwaar je maar wilt.

Heel fijn dat ik vanaf Tata Steel direct kon meerijden met Peter en dat ik bij Deining lopers ontmoette die ik al wel kende van naam, foto’s en facebook berichten, maar nu “live” de hand kon schudden. Ook ultraloopster Esther liep mee. Zij importeert o.a. de kleding van inknburn, het Amerikaanse merk waarvan ik een paar mooie shirts bezit al dan niet voorzien van doodshoofdenopdruk. Esther kende ik tot vandaag slechts zakelijk en had ook haar nog nooit ontmoet. Heel gaaf om zo’n eerste ontmoeting dan gepaard te laten gaan met een fraaie, doch pittige hardlooptocht en achteraf na te tafelen en kletsen met allemaal gelijkgestemden. Niks mis mee, toch?
Zelfs Sjaak, ondanks knieblessure, was vanuit IJmuiden afgereisd naar Deining om de runners uit te zwaaien en iets van anderhalf uur later weer te verwelkomen. Karakterjongen, die Sjaak. Hopelijk kan hij weer snel aansluiten.

Zo tussen 17:30-18:15uur was het bij Deining een komen van lopers en om klokslag 18:15uur mochten we eerst met zijn allen op de groepsfoto en daarna “de wei in”. Met zijn allen, dat waren al met al iets van 25 runners. Een klein aantal had zich afgemeld.
Het eerste stuk nog zonder gebruik van hoofdlampjes maar deze kwamen in de eerste pakweg 7km duinen trail wel tevoorschijn. Op de meeste plekken was het parcours prima te belopen, maar op een aantal plekken was geen pad meer te zien door overtollig water.
Gevolg: tot zeker boven de enkels door het water en dus natte voeten.
Ja, we zouden dus in twee groepen gaan lopen en al vanaf de start splitsten zich een drietal lopers af als kopgroep. Hierin ook DEM coryfee en globetrotter Ralph Apeldoorn. De overige runners waaiden echter uit verdeeld over een aantal kleinere groepjes. Aanvankelijk liep ik voor het laatste groepje met daarin Rinus en achter een groepje met daarin Peter. Toen ik echter na zo’n 3km een bossage en op een heuveltje met de camera in aanslag bleef wachten op het groepje achter mij, besefte ik dat dat groepje er dus niet meer was. Het drietal waar Peter deel van uitmaakte liep even terug naar mij, we vervolgden gevieren onze weg en een paar honderd meter verder kwamen de “achterblijvers” weer tegen, net voor een stuk moeilijk begaanbaar parcours. Veel water en zuigende modder. Zelfs zo zuigend dat een van mijn schoenen bleef staan waar ik gewoon doorliep… Het mocht dan mijn oudste paar hardloopschoenen zijn, ik wilde de tocht toch volbrengen met zowel een linker- als een rechterschoen.
Ik vervolgde (met twee schoenen) mijn weg samen met Esther en Vincent en de hoofdlampjes konden aan. Lopend door het invallende duister. Ja, dat heeft wel iets.
Op zo’n 7km doemde de strandopgang op. Ik dacht eerst dat het gewoon een uitkijkheuvel in het parcours was, maar nee hoor, heuvel over, linksaf en een goeie 4km richting Deining, daar waar ons avondeten geduldig op ons wachtte.
Tijdens de toch wel barre strandtocht kreeg ik wel het gevoel dat het tempo niet zo verkeerd lag. De wind (tegen) was harder voorspeld dan dat ie was; er viel echter wel een korte maar zeer heftige regenbui. Het leek wel natte sneeuw.
Ik zie met bril al slecht in het donker, nu moest ik deze noodgedwongen nog af zetten ook. Maar goed, we liepen met zijn drietjes en met hoofdlampen aan op het verder redelijk begaanbare zand.
Rinus had voor de run te kennen gegeven dat we er ongeveer een uur en een kwartier over konden doen en daar zat ik nog mooi onder. Ik merkte pas later dat er toch nog wat runners achter mij zaten en dus wat later binnenkwamen. Peter was nog niet eens zo heel lang binnen eer ik het strandpaviljoen binnenkwam lopen.
Ja, ik had me weer prima vermaakt vanavond. Af en toe nog een fotootje geschoten onderweg en over die goede 11km klokte ik 01:12.

Het was na het omkleden nog even gezellig aan de diverse tafels waar wij als groep zaten te eten. Ik koos zelf voor een overheerlijke boerenkool met rookworst en liet er maar twee colatjes naastzetten.
Wat een hardloopervaring hoor je dan vanuit diverse kanten en tafels. Bijzonder wel.
Leuk om er op deze manier deel van uit te maken. “Smaakt” ook zeker naar meer, dus wie weet in de nabije toekomst.
Morgen in ieder geval eerst even uitlopen in de Kennemerduinen

Jan, 27-02-2014

2014-02-02. Twiskemolenloop (5 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 2 februari 2014 15:11

Laat ik het nu maar eens kort houden:

Vandaag ging ik voor de vijfde keer naar Het Twiske (AC Waterland te Landsmeer) om daar de Twiskemolenloop te doen. Ik liep daar eerder 3x de 10EM en 1x de 10km. Aanvankelijk zou ik vandaag de 10EM doen, maar ik besloot pas 's ochtends op mijn inschrijfformulier de 21,1km aan te vinken.
Het was vandaag tijd om iets recht te zetten. Namelijk het echec van 20 oktober 2013 in Amsterdam. Toen ging ik op mijn eerste halve marathon ooit helemaal verrot en kwam ik niet alleen in 2:18 "hoog" over de finish, maar kwam ik tevens thuis als een wrak (maar dan dus echt). Ja, daar was ik echt van geschrokken.
Ik laat me natuurlijk niet zomaar uit het veld slaan en zo zoetjes aan kwamen de afstandjes weer, bleven de kramp- en pijnscheuten weg en liep ik in januari dit jaar 120km. Om het te vieren kruiste ik vanochtend dus het vakje 21,1km aan.
Ik startte samen met collega en hardloopvriend Arthur die dit keer niet op snelheid liep, maar op hartslag. Ik kon hem daarom bijbenen tot ca. 12,5km. Zeker de eerste 8km alles rond en onder de 5,5 min/km, wat voor mij eigenlijk net effe te snel is, maar goed, je kan het maar in de tas hebben. 56:00 klokte ik op de 10km. Ik bleef Arthur nog wel lang in het vizier houden, maar moest zelf wel inleveren. Op het 10EM punt zat ik op de 01:31, maar gingen mijn km tijden wel naar boven de 6 minuten, maar dan toch weer niet boven de 6,5. En dat kon ik gelukkig blijven volhouden. Geen last van pijntjes en kramp op de laatste 3km en lachend op weg naar de finish. De streeftijd van om en nabij 2:06 die ik mezelf had opgelegd zou ik zeker gaan halen, sterker nog, ik zat er ruim onder en finishte in 2:03:00.
Mijn tweede halve marathon. Een verbetering, nee vernietiging, van die tijd op mijn eerste van ruim een kwartier.
Goed over de finish en geen terugval (afkloppen). Ja, een fantastische loopdag vandaag. Veel wind, koud en toch zonnig (in een aantal opzichten).....
Lekker hoorrrrr!!!!!!!

Mooie challenge (11 reacties)

Gepost door Jan Bakker op vrijdag 31 januari 2014 08:49

Een mooie uitdaging om >1.000km in een jaar (2014) hard te lopen. Of het woord uitdaging het juiste is, dat vraag ik me af, want in 2013 liep al > 1.000km, namelijk 1.022km.
Nu gaat het er voor mij om dit vol te houden en misschien wel uit te breiden naar 100km per maand.

2014-01-26: Runnersworld Beeckestijncross (Velsen-Zuid)

Gepost door Jan Bakker op zondag 26 januari 2014 15:31

Vorig jaar rond deze tijd had ik al een aardige BLOG in de steigers staan over de jaarlijks door AV Suomi georganiseerde “thuiswedstrijd” genaamd Beeckestijncross.
Doorgaans hebben mijn schrijfstukjes een grote of kleine inleiding met een wat algemeen karakter en dat schrijf ik (ruim) voor desbetreffende trimloop al uit. Kan ik mij direct na de wedstrijd ‘slechts’ beperken tot de dag zelf. Zo worden het niet zo van die hele korte stukjes en gaat het niet alleen maar over mijn eigen beslommeringen, tussentijden, ongemakken en whatever.
Het is voor mij als schrijvende hardloper erg jammer als een trimloop niet door blijkt te gaan. Ik laat me natuurlijk niet ontmoedigen.
Om het een beetje leesbaar te houden schijnt het een gegeven te zijn dat stukjes zo’n 700-750 woorden moeten bevatten. Voor mij iedere keer weer een uitdaging om dat aantal te tarten en er steevast ruim overheen te gaan. Zo vraag ik net iets meer aandacht van mijn lezers. Het is overigens wel jammer dat je op looptijden.nl je stukjes niet kunt opleuken met foto’s ertussen, slechts onderaan je tekst. Of weet ik iets niet? Met die foto’s ertussen zou het een stuk prettiger lezen. Nu zal men het maar moeten doen met alinea’s en zo nu en dan een spatieregel.

In januari 2012 liep ik die Beeckestijncross over een afstand van 9,3km (3 rondjes) voor het eerst. Precies een jaar later werd deze wedstrijd op het allerlaatste moment afgelast vanwege de zeer slechte gesteldheid van het parcours. De combinatie van sneeuw, bevroren grond en intredende dooi was daar de oorzaak van. Een goede beslissing van de organisatie. Veiligheid boven alles!
In dat jaar zou deze cross bovendien over een alternatief parcours gelopen zijn, want Natuurmonumenten, beheerder van landgoed Beeckestijn dacht wat geld te kunnen innen van de organiserende atletiekvereniging (die alle inkomsten natuurlijk liever in huis wil houden omdat er een nieuw clubhuis in de planning staat) vanwege het georganiseerd lopen over haar terrein. Gelukkig kwam het niet zover en werd in het naastgelegen Park Velserbeek in samenspraak met de Gemeente Velsen een alternatief gevonden en geboden. Ook niet verkeerd om een paar rondjes te rennen, kan ik u verzekeren.
Maar goed, AV Suomi en Natuurmonumenten zijn anno 2014 weer vriendjes, dus dit jaar konden de vertrouwde drie rondjes weer worden gelopen en alle runners zoals vertrouwd worden verzameld in de kantine van V.V. IJmuiden.

De eerste Tata Steel cup wedstrijd van dit jaar. Lekker dicht bij huis. Die voetbalkantine is voor mij maar iets van 10 minuten wandelen. Overigens zijn er deze cross twee verschillende afstanden te lopen, ook een 6,3km. Met de Tata Steel runners wordt de 6,3km door de vrouwen gelopen en de mannen doen één rondje meer.
Twee weken geleden deed ik mijn eerste training van dit jaar met de zaterdagrunners van AV Suomi en liep met hen een groot deel van het parcours in twee rondjes. Op sommige plekken was het modderig en daardoor wat gladjes. Dat was vandaag niet veel anders.

Het was vannacht natuurlijk als een idioot tekeer gegaan qua regenval, dus bereidde ik me maar voor op het ergste. Ik had in ieder geval mijn oudste hardloopschoenen, demping 0,0 en voetcorrectie 0,0, maar uit de schoenenkast gehaald. Steunzooltjes erin en rond 10:00 uur op weg naar V.V. IJmuiden. Qua weer was het deze ochtend om te lopen welhaast ideaal. Niet zo heel koud en helder. Zo tref ik het toch vaak met hardlopen!
Er was al aardig wat volk in en rondom de kantine, want er was ook een vroeg startende jeugdloop. Veel AV Suomi lopers ook, die niet liepen, maar zich wel hadden aangemeld als vrijwilliger in het parcours en velen kwam ik dus tijdens de cross een aantal keren tegen.
Volgende keer sta ik weer in het parcours hoor?! Dan mogen jullie weer rennen.
De envelop met de Tata Steel runners deelnemers lag zoals afgesproken klaar bij de voorinschrijvingen en het wachten was op de toch nog 24 andere Tata Steel runners.
Dat ging allemaal stukje bij beetje. Rond 11:15 uur gingen we nog op de teamfoto met die Tata Steel runners die op dat moment nog in de kantine aanwezig waren en hield ik slechts twee startnummers over van Tata Steel runners die er nog niet waren. Ik gaf deze maar af bij de inschrijvingen tafel, want ik moest zelf naar de start. Warming up schoot er wel bij in.
Lekker druk was het daar en er was goed te zien dat men niet echt goed wist wat men nu aan moest trekken tijdens deze cross. Er stonden dan ook long sleeves, singlets, korte broeken,lange broeken en zelfs jasjes aan de start.

Om 11:30 uur klonk het startschot en konden we op weg in de drie identieke rondjes van 3,1km ieder. Dezelfde rondjes die ik dus twee geleden liep in een tijd van net geen 57 minuten. Mijn eerste cross. Vrieskoud was het toen.
Nu ging weg op een tijd van 52 minuten. Misschien wel iets sneller, want ik had gisteren lekker, en niet al te zwaar getraind bij AV Suomi.
Vooral de eerste kilometer erg veel modder in het parcours. Smalle paden, dus goed je weg vinden. Dat kan lastig zijn, zeker zo’n eerste ronde, want je start uiteindelijk allemaal tegelijk en het deelnemersveld ligt dan nog bij elkaar. Goed kijken, modderpoeltjes ontwijken en stug doorkachelen maar. Nou ja, dat ontwijken gold niet voor de wedstrijdlopers, want als je op een gegeven moment in het parcours wordt ingehaald door de cracks dan zie je die gewoon recht voor zijn raap overal dwars doorheen stampen (en die gasten slippen echt niet weg).
Twee pittige heuveltjes in die 3,1 km, waarvan de eerste wat lastiger was vanwege gladheid. Maar goed, waar je omhoog gaat, daar ga je ook weer naar beneden en dan kun je daarna even herstellen.
Ik zat eigenlijk de hele eerste ronde zo’n 15 meter achter Tata Steel runner Johan en ik probeerde hem in het vizier te houden. Ik kwam de eerste ronde door in goed 17 minuten. Mooi op schema dus. Ik kon ook de tweede ronde dit schema mooi volhouden al zag ik wel Johan steeds kleiner worden. Ik liet me echter niet gek maken.
Het is heel fijn dat ik vele vrijwilligers kende langs het parcours en die waren niet te beroerd om mij opbeurende teksten toe te schreeuwen. Ja, dat geeft iets extra’s.
Toen ik de derde ronde inzette kreeg ik een beetje de indruk dat ik laatste lag. Vele lopers stopten omdat zij de 6,3km deden en toen ik in de laatste ronde omkeek zag ik eigenlijk niemand meer achter mij. Ik had wel een aantal runners voor mij in het vizier. Ik wist toch haast zeker dat er wat collega’s achter mij moesten zitten.
Nog een keertje die twee heuvels en op een paar honderd meter voor de finish kwam Tata Steel runner Rob langszij. “Gaan we nog een sprintje doen, Jan?" Ja, Rob kwam als groepen, want anders had ik niet geweten of ik dat gedaan had. Nu zette hij aan en kon, nee moest, ik gewoon aanhaken. Oei, dat ging ook nog best wel hard. Leuk voor de vele toeschouwers die nog bij de finish lopers stonden binnen te halen.
Okay, Rob was net een seconde sneller, maar het gevoel dat je na 9km toch ook nog even vol kunt aanzetten na in zo’n moeizaam parcours te hebben gelopen is heel fijn. Ik klokte zelf 51:48 en dat is toch mooi ruim 5 minuten sneller als twee jaar geleden.
En inderdaad zag ik ook na mijn finish toch nog runners over de streep komen.
Nog even wat napraten in de kantine en daarna weer lekker naar huis.
Ik zit ook in januari 2014 alweer op de ruim 100 gelopen hardloopkilometers. Met nog een training in het vooruitzicht woensdag de 30e zal ik zo rond de 115km uitkomen.
Het hardloopjaar 2014 ben ik goed gestart!

Volgend weekend wacht Het Twiske weer. Erg aantrekkelijk om daar voor de “halve” te kiezen. Tsja, en op welke schoenen?

Jan, 26-Januari-2014

Note:
De door de organisatie gecorrigeerde tijd staat curieus genoeg op 52:20. Dat wijkt een halve minuut af met de door mijzelf geklokte tijd van 51:48. In een duel eindsprint met Tata Steel runner Rob (eindtijd volgens de organisatie 51:49) kwam ik nek-aan-nek een seconde later over de finish. Die halve minuut kan ik bij de start echter nooit verloren zijn. Daar was het deelnemersveld gewoon te klein voor. Ca. 225 runners op beide afstanden. Vreemd wel.....
Inderdaad. Er zat een fout in de tijdwaarneming bij een flink aantal runners. Gelukkig is e.e.a. aangepast nu. Werkelijke tijd: 51:49.

2014-01-05: AVC Strand- en duinloop – Castricum

Gepost door Jan Bakker op zondag 5 januari 2014 15:29

Vandaag stond er een fraai rondje op het programma door de achtertuin van mijn collega en kamergenote Crystal. In haar woonplaats Castricum en met als start- en finishlocatie AV Castricum gelegen op sportpark De Duinloper aan de Zeeweg, richting het strand.
Het aanmaken van een evenement van deze trimloop op facebook zorgde er in ieder geval voor dat ik vanuit IJmuiden niet in mijn eentje hoefde te fietsen. Oud-buurman Martin (zie mijn BLOG over de "7 van Santpoort" in 2013) pikte mij vanuit Haarlem thuis op. Samen met zijn hardloopmaatje Tanja kachelden we met de auto naar Castricum. We waren er lekker bijtijds, zo rond 10:00 uur.
De start van zowel de 10,5- als de 15km was om 10:45uur.
In december had ik mij nog voorgenomen om die laatste afstand hier te gaan lopen, maar zo net na de feestdagen leek me dat niet echt verstandig en zo koos ik net als Tanja en Martin voor de 10,5km. Inschrijven deden we ter plekke, maar had natuurlijk makkelijk ook vooraf gekund. Scheelde 1,50 euro. Nou ja, voor die 6,50 euro…

Opvallend veel gele “meeuwen” shirts in de kantine van AV Castricum. Zo’n beetje heel hardlopend Volendam leek zich hier te hebben aangemeld. Normaliter kom ik die “meeuwen” altijd wel tegen in Het Twiske. Nagenoeg allemaal startend op de 10km, hier dus op de ietwat afwijkende afstand van 10,5km.
Toch sowieso wel raar met die trail afstanden, want van de vier keer dat deze AVC strand- en duinlopen gedaan kunnen worden deze winter zijn de afstanden steeds weer iets anders.
8,8 en 12,3km in oktober, in december en januari de 10,5 en 15km en in februari dan weer 8,8 en 12,3km. Goed, het zal allemaal wel. Telkens geldt een van de twee te lopen afstanden als wedstrijdloop. Vandaag was dat de 10,5km, waar ik dus zelf deel van uit maakte. Niet dat ik hier voor de prijzen ging lopen, natuurlijk!

Precies om 10:45uur klonk het startschot en konden de ca. 400 runners via driekwart sintelbaan het Castricumse bos in. Op zich wel lekker, maar minder was het feit dat het eerste bospad nogal smal was en dus lastig inhalen en ingehaald worden. Gelukkig was dit euvel snel over en kon je zelfs naast elkaar lopen als je dat wilde. Dat gold niet voor mij, want zowel Tanja als Martin had ik achter mij. Tourists’ gitarist Aron een flink eind voor me…
Ik liep echter wel in een voor mij gunstig tempo, zo tussen de 5:30 en 6:00 min/km. In ieder geval tot en met de eerste vier km’s.
Na drie km kregen we te maken met het strand. En wel zuidwaarts, dus de wind die er stond, pal tegen. Net voordat we het strand opgingen liep ik met mijn arm tegen een ijzeren vuilnisbak aan en mijn GPS horloge viel op de stoeptegels. Het bandje was afgebroken, maar de tijd liep gelukkig nog gewoon door. Er zat niets anders op om hem dan maar in mijn hand te houden.
Het strand was overigens goed beloopbaar, maar de wind maakte het niet gemakkelijk. Voor de 10,5km lopers duurde deze strandmarteling maar zo’n 1,5km, de 15km lopers mochten nog een aardig stuk over het strand doorbuffelen. Ja, en dan moet je er natuurlijk ook weer vanaf van dat Castricumse strand…
Ik ken inmiddels toch al wat beruchte strandaf- cq. opgangen; Langevelderslag te Noordwijkerhout, Zeebad/Paal 59 te IJmuiden en zo’n beetje alles van en in Wijk aan Zee, maar deze van vandaag was toch echt de overtreffende trap qua pittigheid. Lang, hoog en dus een aardige lengte aan zacht zand. Ik zag hier dan ook geen enkele loper rennend naar boven gaan.
Helaas verloor ik hier twee volle minuten. Over km 4-5 klokte ik derhalve 7:41 min. Ongekend lang. De kilometers ervoor zat ik nog zo mooi rond de 5:40.
Ik vond het, eindelijk boven aangekomen wel een prachtig gezicht om de vele lopers voor mij te zien van zeer klein in de verte naar wat groter dichterbij. Alles zo mooi uitgewaaierd al haarspeldend in dit fraaie duingebied waar overigens best wel veel wandelaars actief waren. Helaas geen foto’s dit keer, want in trimlopen heb ik geen camera aan mijn belt. Met dit soort afstanden heb überhaupt niets mee voor onderweg. Dat hoeft ook niet, al waren er onderweg geen drinkvoorzieningen. Of ik moet daar dan onbewust zijn langsgelopen.
Ja heerlijk, de duinen lagen weer op me te wachten. “Feels like home”, toch?
Dat betaalde zich eigenlijk ook meteen uit, want km 5-6 liep ik toch weer in 5:41 min. Dat kunnen volhouden zou mooi zijn en ik deed er ook erg mijn best voor door stukken aan te klampen bij lopers die een voor mij (dacht ik) gunstig tempo liepen, maar ik moest zo zoetjes aan dan toch inleveren. Crystal stond me in het parcours op ongeveer 7km de juiste weg te wijzen en daar kon ik haar even snel gedag zeggen. Op de km’s 7 en 8 zat ik nog wel net onder de 6 min, maar daarna brandde het lampje helaas niet meer zo fel.
Gewoon lekker uitlopen maar zonder ook maar eventjes gedacht te hebben aan wandelen.
Ik was blij toen die sintelbaan weer in het zicht was en ik kon zelfs de laatste 100 meter nog aanzetten voor een grote en snelle pas tegen het sprinten aan en de persoon die vlak achter mij aan het hijgen was, even mijn hielen laten zien. Ik klokte zelf 01:04:30 (door de organisatie gecorrigeerd naar 01:04:34) en was daar tevreden mee. Het was een prachtige loopochtend in een dito parcours.

Ik ging meteen na mijn finish de kantine in om mijn jas uit mijn tas te halen en mijn camera te pakken om Tanja en Martin aan te moedigen bij de finish. Tanja kwam binnen op iets van rond de 01:09 en Martin zat rond de 01:12. Die bikkels hadden het toch mooi geflikt!
Ja, en ik dacht dus dat ik bij het pakken van mijn jas mijn GPS horloge in mijn tas had gestopt, maar thuisgekomen die tas geheel leeggemaakt, en geen Garmin….. Shit! Meteen even gebeld naar de AVC kantine, waar ze deze gelukkig hadden gevonden en afgegeven aan de bar. Crystal was daar net binnen en zij neemt hem morgen gewoon mee naar het werk. Prima geregeld! Pffff.....

Het is erg aantrekkelijk om 2 februari wederom af te reizen naar Castricum, maar dan staat eveneens de vierde Twiskemolenloop van dit seizoen op het programma. Een lastige keuze. Mijn te lopen afstand zal dan wel de doorslag gaan geven.

Jan, 05-Januari-2014

2013-12-31: Houtrakse Oliebollenloop (Spaarnwoude / Halfweg)

Gepost door Jan Bakker op dinsdag 31 december 2013 16:07

Ja, een loopje op oudejaarsdag dat zag ik wel zitten.
Via de site hardloopkalender.nl zag ik deze toevallig langskomen. Spaarnwoude? Ik dacht meteen aan mijn fiets. Doch hier geen parcours a la de KIKA run of Spaarnwoudeloop, Spaarnwoude is natuurlijk groter dan ik dacht. Halfweg was the place to be vanochtend. Ook geen probleem, want er is tegenwoordig een NS station Halfweg/Zwanenburg tegenover de voormalig suikerfabriek en bij die twee ’s avonds zo fraai van kleuren wisselende silo’s. Aan de andere kant van het spoor, op zo’n 10 minuten lopen zou de start plaatsvinden van deze Houtrakse Oliebollenloop. Bij sportschool Gym de Benjamin.
Dat werd dus voor mij een kleine 10 minuten fietsen naar Station Driehuis en vanaf daar zonder overstap in goed 20 minuten naar Halfweg. Prima te doen.
Ik was er bijtijds, zo rond 09:50 uur en kon zodoende nog even het parcours in lopen. Lekker rustig was het nog. Net als bij de N201 run van twee weken terug ook hier laag aanvliegende vliegtuigen. Een mooi gezicht.
Zo naar het startschot van 11:00 uur toe werd het wat drukker bij Gym de Benjamin, al moet je dat “druk” wel met een korrel zout nemen. Zouden er al met al op de afstanden 5- en 10km 100 lopers aan de start hebben gestaan? Ik geloof niet dat ik er dan ver naast zit.
Ik kwam ook hier wat bekenden tegen. Helaas niet iemand waar ik in de slipstream kon meelopen.

Ik had mij aangemeld voor de 5km. Deze afstand loop ik zelden, want dat is nu net zo’n afstand waar ik juist een beetje begin warm te draaien. Ik wilde vandaag wel eens proberen een “snelle” 5km te lopen. Ja, wat is snel?
Ik liep in mei van dit jaar op deze afstand een PR van 24:48 en nog een jaar eerder zat ik op de 27 minuten. Vanwege blessure- en ander leed ging ik nu weg op een tijd van “alles is goed onder de 26 minuten”. Het weer was aardig en er stond bovendien niet zoveel wind.

Na het startschot had ik de eerste meters nog wel wat moeite om een beetje naar voren te geraken, want ik geloof dat hier de langzaamste lopers helemaal vooraan stonden. Een paar honderd meter verder in het parcours kon ik, leek het, de lopers voor me gewoon tellen. Een goeie Suomi loper gaf vooraan het tempo aan. Ik liep de eerste 2 vlakke kilometers mooi op de 5 minuten. Ik had al wel in de gaten dat ik dit helaas niet kon volhouden. Ik had een wat zware ademhaling, maar bleef wel “normaal” lopen. Km 3 deed ik in 5:26 en hier schrok ik toch wel van. Dat is een aardig verval. Een man die naast mij kwam lopen en later langszij ging maakte me ook attent op het feit dat we “een beetje aan het inkakken waren”.
“Ach joh, we lopen nog. Er zitten er meer achter ons dan dat er voor ons lopen”.
Km 4 zoals te verwachten boven de 5:30 en een rekensommetje makende zou ik dan moeten uitkomen op iets onder de 27 minuten. Goh, mijn niveau van 1,5 jaar geleden!
Ik werd de laatste km niet meer ingehaald en was enigszins verbaasd dat ik op de pakweg 4700 meter de startplek al in het vizier kreeg. Hier dus ook de splitsing met de 10km lopers, die nog een rondje moesten en de 5km lopers die linksaf konden slaan naar de sportschool.
Mmmm, ik klokte zelf op de finish 25:40 met een daarbij behorende afstand van 4800 meter.
Ik maakte de tijdwaarnemer er wel op attent, maar ja, de race is dan toch al gelopen.

Een lekker eindejaarsloopje, zo op deze nog zeer fraaie oudejaarsdag. Eens kijken wat 2014 allemaal voor leuks gaat brengen. Goh, het is al bijna zover!

Jan, 31-December-2013

Note: Pas na een week de definitieve uitslag online. Conclusie:
Mijn gecorrigeerde 5km tijd is 25:41 geworden en ik werd 6e heer op de 5km (zo hoog ben ik nog never geeindigd en er deden echt meer dan 6 heren mee) in een
totaal deelnemersveld van ca 70 lopers over beide afstanden. het maakte de loop er zeker niet minder leuk op!

2013-12-31: Hardloopbeschouwing 2013 (1 reactie)

Gepost door Jan Bakker op dinsdag 31 december 2013 14:00

Mijn hardloopjaar 2013 is min of meer een voortzetting geweest van waar ik in 2012 al een start mee gemaakt had. Het meedoen aan een behoorlijk aantal trimlopen, lekker veel trainen en het opvoeren qua kilometers van mijn te lopen afstanden. 22 loopjes in 2012 en dit jaar 25 stuks. Op deze laatste dag van het jaar stond ik nog aan de start bij de Houtrak Oliebollenloop in Spaarnwoude nabij Halfweg. Ik trakteerde mezelf hier maar eens op een 5km. Die (voor mij korte) afstand loop ik uiteindelijk zelden.

Mijn trimloop statistieken van 2013 (Het woordje “hardloopwedstrijden” gebruik ik niet zoveel. Ik zie mijzelf ook niet als een wedstrijdloper. Ik loop uiteindelijk zonder atletiekunie wedstrijdlicentie en voor de “prijzen” kom ik met mijn tijden toch nooit in aanmerking, tenzij, maar dat is mij nog nooit overkomen, het aantal lopers <3 is):
05,0km: 2x
07,0km: 2x
10,0km: 11x (waarvan er twee ietsje langer waren)
12,0km: 1x
15,0km: 5x
16,1km 3x
21,1km 1x
Dat maakt een totaal van 25 trimlopen en zo’n 291km aan gelopen “wedstrijd”kilometers.
Tel daarbij op het aantal trainingskilometers dat ik in 2013 liep en zo komt de kilometerteller boven de 1.000 uit. Specifieker: 1.022km. Ik deed er al met al zo’n 105 uur over.
In slechts 3 afzonderlijke weken van 2013 liep ik niet. De weken 19, 29 en 37. Toen zat ik achtereenvolgens én bewust zonder hardloopschoenen in Praag, Cascais (Portugal) en Parijs. In week 14 pakte ik een weekrecord van 45km en in de maand augustus liep ik, niet geheel pijnvrij, een maandrecord aantal hardloopkilometers van 131.

Op maandagochtend 23 december had ik nog 11km nodig om op die magische 1.000 hardloopkilometers in 2013 te geraken. Ik toog, op een prachtige maandagochtend de 23e in mijn eentje de Kennemerduinen in op weg naar de Hazenberg tussen het Vogelmeer en Parnassia. Ik rondde daarna nog datzelfde Vogelmeer en halverwege de terugweg naar IJmuiden liep ik door de 11km heen. Ja, wel een trots gevoel op dat moment. Ik liep die ochtend 14 fraaie kilometers en schoot onderweg ook nog een kleine 50 foto’s. Ik heb in de duinen altijd een kleine camera mee. In een hoesje aan mijn belt. Ik werd die ochtend dan ook getrakteerd op wilde paarden, Schotse Hooglanders en fraaie vergezichten vanaf die Hazenberg.
Net na de Kerst, op zaterdag de 28e deed ik dezelfde 14km nogmaals. Wederom een prima hardloopochtend en qua tijd slechts een minuut afwijkend van die eerste tocht. Wel op de terugweg weer eens wat last van mijn rechterkuit…

Ik had mezelf voor wat betreft het hardloopjaar 2013 al eind 2012 voorgenomen mijn eerste halve marathon te volbrengen. Vraag niet hoe, maar dat is gelukt. Amsterdam 20-10-2013. Omdat ik in januari en februari eigenlijk wel lekker liep besloot ik om nog een doel toe te voegen aan mijn hardloopjaar 2013, namelijk het hardlopen van meer dan 1.000 km in één jaar. Ik hield toch al via looptijden.nl mijn trimlopen en trainingsactiviteiten redelijk gedetailleerd bij, dus dat klimmende aantal kilometers naarmate het jaar vorderde vond ik wel wat hebben. Zeker tot en met de maand april, toen ik nog op een gemiddelde van ruim 100km per maand zat. In die periode 9x een verbetering van een PR op verschillende afstanden. In mei zelfs een keertje >12km/uur op de 5km. Dat bleek echter een laatste stuiptrekking te zijn van een zeer goede periode.

In april begon ik wat last te krijgen van mijn kuiten. Korte maar heftige krampscheuten naar het leek. Ik had nog nooit blessures of kramp gehad, dus schrok ik hier wel van.
Toen ik een keertje samen met mijn collega/hardloopvriend Arthur een lange tocht van ca. 23km had gelopen door de Kennemerduinen en over het strand (met zeer veel wind in de rug) en onderweg naar huis in beide kuiten echt heftige pijnscheuten voelde werd het tijd voor een bezoek aan de fysiotherapeut.
Het werden al met al tot en met september 10 sessies met het “ontknopen” van mijn kuiten. Er zijn leukere dingen hoor?
Inmiddels waren het niet alleen mijn kuiten die voor problemen zorgden, maar net voor de zomer ook mijn rechterachillespees. Die laatste dus wat aanhoudender en moeilijker door de fysiotherapeut te behandelen. Ik kreeg daar oefeningen voor mee die ik nog steeds doe. Ook bracht ik in september een bezoek aan de orthopeed en kreeg in beide hardloopschoenen steunzolen aangemeten met tevens het vriendelijke verzoek zeer rustig weer te gaan opbouwen. Ja. Een keertje 4km, een keertje 6km, een keertje 10km en hoppa…
Drie weken later liep ik mijn eerste halve marathon met die dingen in mijn schoenen. Pas op de 20km kreeg ik enkele forse krampscheuten in mijn rechterkuit, maar verder had ik geen last. Ik bezocht na die halve marathon nog een keer de fysiotherapeut en die kon meteen weer aan het werk.
Ik ben de afgelopen drie maanden aanzienlijk aan snelheid verloren, maar heb (afkloppen) geen last meer gehad van dat branderige gevoel aan mijn rechterachillespees. Als ik foto’s van mezelf zie tijdens diverse trimlopen na oktober dan is mijn loophouding een stuk beter dan dat deze was voor mijn blessures. Dat is een fijne bijkomstigheid en toch uiteindelijk de beste start om weer te gaan bouwen aan mijn tempo.

In januari 2013 sloot ik mij aan bij de zaterdagrunners van AV Suomi in Driehuis. Door “mijn” aantal trimlopen in 2013 kon ik hier helaas niet optimaal van profiteren. Dat wil ik in 2014 anders gaan doen. Ik loop af en toe al in de weekeinden zowel zaterdag als zondag en ook dat kan ik dus nu, twee dagen achter elkaar hardlopen. Voorheen was dat te belastend voor mij.
Ik verlegde in 2013 mijn trainingsgebied van de openbare weg en bebouwde kom naar de natuur. In De Heeren- cq. Kennemerduinen ging ik aardig wat kilometers maken. Zowel verhard als onverhard en heel af en toe zelfs over het strand tussen Bloemendaal en IJmuiden.
Ik liep aanvankelijk altijd alleen, maar kwam toch ook regelmatig runners tegen in de diverse duinparkoersen en dan liepen we samen op of soms ontstond er zo wat een groter groepje.
Berichtjes via facebook waren een enkele keer voldoende om bij ingang Heerenduinen te verzamelen en ter plekke werd er dan besloten wat en hoe we zouden lopen. We spraken alleen van te voren een globaal te lopen afstand af en of het een (onverharde) trail zou worden al dan niet met veel hoogteverschillen.
Ja, zo wordt dat hardlopen toch een aangename bezigheid als je met gelijkgestemden door de natuur aan het hobbelen bent. Af en toe een stop, hertjes spotten, foto momentje hier en daar… Tijd was ook ineens geen issue meer. Beter!
Jammer dat het s‘winters al zo vroeg donker is. Deze maand voor het eerst weer een paar keer gelopen thuis, direct uit mijn werk in de bebouwde kom. Echt fijn vind ik dat niet meer.

In 2013 liep ik alle wedstrijden om de Tata Steel runners cup. Een onderlinge competitie van mijn werkgever Tata Steel IJmuiden. Dat waren zes wedstrijden. Verschillende types en verschillende afstanden tot max. 15km. Zo kreeg ik op woensdag 11 december de 100% medaille omgehangen van onze runners voorzitster Linda. Een trots gevoel, want het blijkt helemaal niet gemakkelijk te zijn die zes wedstrijden allemaal te lopen. Het vergt een en ander aan afstemming. Dit jaar waren er slechts drie runners die het volbrachten. De snelste Tata Steel runner ben ik natuurlijk by far niet, maar ik loop kennelijk wel vrij gemakkelijk en ook nog eens “alles”.

Ik vond het geweldig dat ik ink ‘n’ burn lady Paula mee kreeg om samen met mij de pittige en deels onverharde 15km van de Bloemendaalse Lion’s heuvelloop te doen in april. Er waren meer kapers op de kust die de aanwezigheid van Paula op prijs stelden tijdens hun tochtjes.
“Wat voor tijd wil je lopen?” “Nou, een zo vlak mogelijke 5½ min/km”. En zo geschiede. 01:22:50. Ik hoefde er onderweg niet eens mijn km tijden voor in de gaten te houden. Een mooi PR op die afstand. Een PR dat ik overigens twee weken later, zonder Paula met twee minuten verbeterde tijdens de Amsterdamse Nescioloop. Ik schat in dat die tijd nog wel even in de boeken blijft staan.
In juni liep ik de IJmuidense Scoutingloop ook niet alleen. De volle 10km samen met Peter. Peter (Pietje) is, net als Paula het stadium van marathons reeds lang voorbij. Al ouwehoerend onderweg kwamen we nog ruim onder de 55 minuten binnen. “Uitlopen” noemt hij dat dan.
Fantastisch dat “goede en ervaren” lopers dit gewoon kunnen én doen. Voor mij werkt dat heel motiverend en wat maakt die tijd verder dan uit?
Paula en Peter zijn echte steunpilaren als het om trimtochtjes gaat in de Kennemerduinen. Alleen al vanwege hun enthousiasme wil je gewoon mee en iedereen haalt, denkbeeldig de eindstreep!

De IJmuidense Pierloop. 7 september. Mijn vierde achtereenvolgende jaar en voor een tweede keer op de 15km aan de start met dit keer een bijzondere hardloopmaat.
Mijn oom Pieter Bakker (67) was in die periode over uit Frankrijk. Ik had nog never met hem gelopen. Sterker nog, ik kende hem eigenlijk nauwelijks, maar wist wel dat hij een goede en snelle loper “was”. In 1999 stond hij voor de laatste keer aan de start van de Pierloop, toen was IJmuiden nog wel net zijn thuishaven.
Pieter ging er speciaal voor in training en wilde samen met zijn neef de 15km lopen. Die “neef” wilde dus eigenlijk de 8,2km lopen, vanwege die pijnlijke rechterachillespees, maar ja, het was al met al zo’n unieke gelegenheid dus startten we toch samen op die 15km. Voor mij zeker een pittige Pierloop. Aanhoudende pijn en bovendien moest ik het op ca. 4km voor de finish zelf doen, want mijn oom voelde zich zo lekker, dat hij in zijn eigen tempo verder wilde. Dat kon ik alleen maar aanmoedigen, was verder al lang blij dat hij me er doorheen sleepte op het stuk IJmuider strand en zo zag ik op de Kromhoutstraat 40 jaar hardloopervaring steeds kleiner worden en diverse runners met speels gemak inhalen. Ook daar kan ik van genieten ondanks pijn en vermoeidheid. Pieter heeft de hele Pierloop met een lach op zijn gezicht gelopen!
Ik nam hem mee naar de “bedrijvenlopers borrel na” in het Tata Steel stadion van Telstar en daar kwam hij veel oude bekenden en in sommige gevallen ook ex-loopmaatjes tegen. Prima toch? Het zal mij niets verbazen als we ook in 2014 samen in de Briniostraat aan de start staan op de langste afstand. Misschien starten zijn vrouw Nora en zijn oudste dochter Melanie dan eveneens. Hardlopen is ook hen niet vreemd.

De Twiskemolenloop deed ik dit jaar 4x. Alle andere trimlopen slechts een keer. Ja, dat zegt iets over het parcours, de organisatie en het ongedwongen sfeertje dat er hangt. Qua looptijden.nl ben ik ook niet de enige die vol lof is over deze loop die door recreatiegebied Het Twiske gaat en ook nog eens over meerdere afstanden gelopen kan worden. Mede-looptijden BLOGger Arranraja heeft er, net als ik een seizoenkaart en van hem lees ik zo nu en dan fraai proza over zijn Twiske belevingen. Ja, ik was er dan doorgaans zelf bij, hè en had zelf ook al een en ander aan het papier toevertrouwd?!

Of ik verder nog plannen heb in het hardloopjaar 2014?
-Ik pin me nergens aan vast, maar een of twee halve marathons en dan iets beter en sneller
“thuis” geraken zoals in Amsterdam ligt wel in de planning.
-Ik zit er tevens over na te denken om af en toe verder te lopen dan die 21km. Ik zou wel graag naar de 30km willen, maar ja, dan mogen/moeten er -eerlijk is eerlijk- wel wat kilootjes af en daar wil ik dan weer net niet mee bezig zijn. Snoepen blijft een zonde en ik vind alles lekker.
-Misschien een keertje met een (trail)groepje naar Duitsland of België om daar in een trailrun eens eventjes lekker af te zien. Nieuwe paden ontdekken.
-Een 10km die toch wat sneller gaat dan waar mijn huidige PR op staat. Dat is nu nog 52:58. Onder de 50 min zou toch mooi zijn.
-Doch vooral mooie tochtjes blijven maken in mooie (natuur)gebieden, nieuwe hardloopvrienden maken, heel blijven en er vooral lol in blijven houden.

O ja, er zijn mensen die mij bij trimlopen aanspreken over de hardloopshirts waar ik doorgaans in loop. Met die doodshoofden en zo. Shirts ontworpen door en voor hard- cq. ultralopers. Kijk gerust eens hier: http://www.inknburn.com/
Via onderstaande link het gemakkelijkst (en voordeligst) te bestellen bij Esther…
https://www.facebook.com/pages/INKnBURN_NL/231199780306261?fref=ts

We komen elkaar hardlopend tegen in 2014!

Jan, 31-December-2013

2013-12-14: N201run (Aalsmeer) (4 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 15 december 2013 11:33

In november vorig jaar deed ik op de 10km mee aan de A5 Westrandwegrun. Een unieke en eenmalige loop over een nieuw stuk snelweg (viaduct) bij Amsterdam Sloterdijk.
Ik weet niet of het een traditie gaat worden dat “nieuwe” stukken snelweg moeten worden ingelopen door hardlopers op diverse afstanden en in verschillende hoedanigheden, maar ook vandaag kon er dus weer op zo’n maagdelijk stuk asfalt worden gerent al dan niet in het donker. Zowel ’s middags als ’s avonds, ja. De N201 nabij Aalsmeer en daar waar je de vliegtuigen van en naar Schiphol bijna kunt aanraken en zeker kunt horen!
Deed ik vorig jaar november dus nog de 10km (en liep er bovendien een nieuw PR), nu had ik mij al vrij snel aangemeld voor de 15km die ’s middags om 15:00 uur begon.
Toen had ik nog geen idee hoe ik het makkelijkste met openbaar vervoer bij de start- annex finishlocatie kon geraken op Businesspark Green park Aalsmeer, gelegen tussen Schiphol, de Aalsmeerse Bloemenveiling en dus de nieuwe N201.
Dat vernam ik wat later. Overigens alles prima aangegeven en vermeld op de website.
Tsja, of ik hier vrolijk van werd? Nee. Van IJmuiden naar Amsterdam Sloterdijk met de bus, dan op weg naar station Amstelveen-Westwijk (metrolijn 51 eindhalte) en daarna met pendelbussen naar de startlocatie. Erg omslachtig allemaal. Zeker om op deze manier ook weer terug te moeten. Dan is het na een dergelijke 15km met als starttijd 15:00 uur natuurlijk al snel donker en ben je ongetwijfeld niet de enige in een van die pendelbussen. Tegen de tijd dat je na wat overstappen en wachttijd dan weer lekker thuis bent…
Wellicht een beetje impulsieve aanmelding, maar ja, ik loop nu eenmaal graag en 15km of 10EM trimlopen “in de buurt” zijn er helaas niet zo heel veel.
Een berichtje op facebook bood gelukkig uitkomst en zo kon ik meerijden met oud- Vissering SG klasgenoot en huidige AV Suomi penningmeester Marco die ook aan de start zou staan op de 15km. Is toch uiteindelijk wat gezelliger ook.

Om 13:00 reden we “mijn” straat uit op weg naar daar waar geacht werd de auto’s te parkeren op het terrein van Flora Holland. Daar in de buurt aangekomen toch wel wat drukte en bovendien een Tom Tom die even van slag leek te zijn, maar ruim op tijd konden we de auto kwijt op de zeer grote parkeerplaats. De pendelbussen stonden al te wachten en we konden meteen door naar de startlocatie. Een ritje van zo’n 10 minuten.
Grote tenten markeerden de plek waar het dus vanmiddag moest gaan gebeuren. Nou ja, in ieder geval starten en finishen dan. Bij de startnummeruitgifte hoefden we nauwelijks te wachten en ook bij de bagage inname liep alles lekker door. Na een beetje de boel te hebben bekeken, en daar waar het kon even op de foto te zijn gegaan liepen we naar ons startvak op de N201. Gek genoeg had Marco, net als ik eveneens startvak nummer 3, terwijl ik een te verwachte tijd had opgegeven van 1½ uur en Marco iets van 1 uur en een beetje. Ja, Marco loopt al wat langer mee in deze hardloopwereld. Hij had zelf het idee dat een en ander kwam omdat hij zich vrij laat had aangemeld. Ha, eigenlijk meteen nadat hij via facebook had vernomen dat ik op zoek was naar een lift.
We liepen helemaal naar voren in het startvak, wat verder ook goed mogelijk was, zo kon in ieder geval Marco na het startschot zich meteen een weg naar voren banen. Zelf vond ik dat maar zo, zo, want ik zou door vele runners die dus achter mij starten worden ingehaald. Op zich in dit parcours geen probleem, want die nieuwe snelweg is verder toch breed genoeg.

Even voor 15:00 uur werd het startvak 3 hek weggehaald en was Marco, na elkaar even de handen te hebben geschud, ook meteen weg. Het weer was verder prima voor een kleine 1½ uur hardlopen. Niet zoveel wind (maar die was er wel hoor?) en wat frisjes. Ik had mijn hardloophandschoentjes aangetrokken en daar geen spijt van.
Zoals eerder gezegd vele hardlopers die mij op de eerste km inhaalden. Al vrij snel in het parcours lag de Waterwolf tunnel op ons te wachten. 650 meter lang. Net voor die tunnel zag ik dat ik mijn eerste km heel ruim onder de 5 minuten liep, waar ik wel een beetje van schrok. Dit was veel te snel voor nu. In de tunnel begon mijn Garmin forerunner te piepen en toen ik op het display keek zag ik mijn gelopen meters dus niet verder tellen. Ja, lopen door een tunnel had ik nog never meegemaakt, dus GPS dat er mee kapt ook niet. Nou ja, wel natuurlijk, maar dat was meer te danken aan het feit dat de batterij niet voldoende was opgeladen. Dan doet niets het meer, he? Meteen uit die tunnel weer op “start” gedrukt en toen zag ik aantal gelopen km’s weer oplopen, alleen de verstreken looptijd leek even te hebben stilgestaan. Gelukkig loopt ook de standaard tijd mee, de horloge functie, dus dan qua bruto tijd maar een en ander volgen. Die tunnel kwamen we nog een keertje tegen. Op de terugweg, maar dan via de andere buis en op zo’n 12 km.
Op ca. 5 km kwamen links de eerste 15km wedstrijdlopers al langzij. Iets verderop in het parcours en op een ander stuk weg rechts van ons een grote groep volgers waarin ik ook Marco ontwaarde. Goh, die liep daar toch prima zeg.
Op ongeveer 7km was een keerpunt. Ik zag aan mijn km tijden al dat ik rap naar de 6 minuten aan het gaan was, maar kwam er daar achter dat er toch nog heel veel runners achter mij zaten. Dat verzachte enig leed. Op de 10km zat ik toch nog zo rond de 55 minuten en daar dacht ik nog “Mmmm, had ik niet beter voor deze afstand kunnen gaan?” Nu moest ik dus nog een derde van het parcours en kwamen er steeds meer runners langszij. Helaas kon ik bij niemand even een stuk aanklampen en een beetje ouwehoeren onderweg. Geen afleiding dus, dit keer.
Net na de tweede keer die Waterwolf tunnel stond een gast langs de weg onwijs over zijn te gaan. Dat was tot ver buiten Aalsmeer te horen, volgens mij en niet zo’n fris gezicht. Zo erg was het bij mij gelukkig niet.
Er zat een geniepigheidje aan het einde van het parcours, want op het punt waar je linksaf de tent in kon lopen om te finishen, daar moest je eerst nog ca. 500 meter doorlopen, daarna dus keren, teruglopen en pas dan rechtsaf de tent in op weg naar de finish.
Ja, het werd een zware laatste kilometer, maar ik was desondanks blij dat ik wel goed en heel over de finish kwam. Ik dacht zelf ergens in de buurt van de 01:28 en zat er nog geen halve minuut naast: 01:28:25. Het zat er weer op. Een mooie, grote en zware medaille kreeg ik omgehangen, een bekertje water in mijn handen gedrukt en een handdoek. Die laatste twee kwamen zeer gelegen.
Marco zag ik al snel zitten vlakbij de tasseninname en hij bleek een prima tijd van 01:02:38 te hebben gelopen. Toch mooi 38e in een deelnemersveld van tenminste 868 finishers.
Ik zat er vlak achter, toch….

We gingen eigenlijk meteen weg en wederom ging het allemaal goed en vlotjes met die pendelbussen. 5km funrun lopers werden gebracht, 15km lopers opgehaald. Bij de pareerplaats nog fijn een aantal trappen op naar het parkeerdek en we konden zo rijden. Geen files, niets. Lekker. Goed geregeld daar allemaal en gezellig om met Marco naar een wedstrijd te zijn gegaan.
Ik moest thuisgekomen wel meteen even gaan rusten, want net als na mijn eerste halve marathon in oktober begon ik thuis weer wit weg te trekken en kreeg qua eten geen hap door mijn keel meer. Het zag er naar uit dat ik dit keer weer iets te veel van mezelf had gevraagd. Ik liep al de hele week met iets dat leek op koppijn, maar niet echt wilde doorzetten en voor de race had ik er wat saridons ingeduwd. Ook dat dus al de hele week. Ja, dat is toch niet goed hoor? Ik weet het. Gelukkig bleef het over mijn nek gaan me dit keer bespaard.
Maar goed, nog twee weken en dan kan het hardloopboek 2013 dicht. De nabeschouwing van dat hardloopjaar staat inmiddels in de steigers en lezen jullie te zijner tijd. Goh, mijn aantal gelopen km’s staat nu op 981 in ruim 100 gelopen uren. Ja, die magische 1000 is in zicht. Niet ziek worden alstublieft!

Jan, 15-December-2013

2013-12-08: Twiskemolenloop (Landsmeer, recreatiegebied Het Twiske) (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op maandag 9 december 2013 12:07

“Kun je als je voor de vierde keer eenzelfde trimloop doet nog een leuke BLOG daarover publiceren? Die vraag stelde ik mezelf gisteravond. Uitproberen maar.”

Het was deze zondag de vierde keer dit jaar dat ik aan de start stond van deze loop. De derde keer op de 10EM (16,1km) afstand.
In februari en maart van dit jaar liep ik deze afstand voor het eerst en op hetzelfde parcours. Dat beviel me heel goed en ik liep er ook voor mijn doen prima tijden met eerst 01:34:02 en precies een maand later 01:27:44. Vooral die laatste tijd vond ik fenomenaal.11km/uur had ik tot dan toe nog maar zelden gehaald en dan nu meteen maar op mijn langste afstand in trimloopverband. Ja, naar maart en april 2013 kijk ik hardlopend nog graag terug. Al die BLOG stukjes over diverse trimlopen zijn daarin een mooie houvast ook.
Maar goed, dat is geweest en na september 2013 moest ik het hardlopen weer opnieuw uitvinden. Dit keer dus voorzien van steunzolen, maar gelukkig wel weer pijnvrij aan kuiten en achillespees.
Ik hield een goed gevoel over aan mijn laatst gelopen trimloop, de Sinterklaasloop in Santpoort op 1 december. Ik liep daar een 10km in 56:00 min. en had het gevoel nog wel wat kilometers te kunnen doorlopen in dat gemiddelde tempo. Ik hoefde dus maar een week te wachten.

Arthur pikte me om 09:45 uur op en met de auto gingen we op weg naar AC Waterland te Landsmeer. Net voor de Tweede Coentunnel stond een file en alle stoplichten stonden op rood. Tsja, daar sta je dan. Een aantal automobilisten besloot rechtsomkeer te maken en toen er ook nog een politiehelikopter in de lucht verscheen zei ik al gekscherend dat we dan maar vanmiddag een tocht moesten gaan lopen in de Kennemerduinen. Zo ver kwam het gelukkig niet, want na ca. een kwartier mochten we weer rijden. We konden niet zien wat er aan de hand geweest was, want sporen van een botsing o.i.d. zagen we niet.
Arthur’s plannetje om voorafgaand aan zijn halve marathon nog drie a vier km in te lopen viel in duigen door tijdsgebrek. Dat moest hij dus na zijn race doen. Als voorbereiding naar de marathon in Barcelona zou hij vandaag dus ca. 24 km moeten lopen, dus loopt Arthur dat dan ook. Ik had mij aangemeld voor de 10EM.
Arthur en ik lopen beiden met een TML passe-partout en dat is erg makkelijk bij de inschrijving. Je geeft het formulier af met daarop de afstand die je wilt doen, je laat je passe-partout kaart afstempelen, je krijgt een startnummer en je kunt starten. De betaling was al eerder geregeld, dus geld is wat dat aangaat niet nodig.
Er was niet meer zo heel veel tijd voor een goede warming up, dus beperkte ik mij in ieder geval tot kuiten en achillespezen.
Ik meende voor de start nog Peter Kooger te ontwaren, maar wist niet zeker of hij het was. Met Peter ging is als kind veel om, want hij woonde bij mij om de hoek. Peter’s broer Ronald spreek ik nog wel eens, want die woont nu bij mij in de straat. Ik zag de naam Peter Kooger al wel regelmatig terugkeren in de eindrangschikking bij diverse trimlopen, maar nu had ik er een plaatje bij. Hij had een groen stickertje op zijn startnummer, dus ging hij net als Arthur om 11:00 uur op voor de halve marathon.
Mijn stickertje was rood en ik startte vijf minuten later op de 10EM.

Met het startschot in zicht liep ik op de sintelbaan Arranraja tegen het lijf. Deze fanatieke BLOGger (en uiteraard hardloper) deed eveneens de 10EM, na vorige maand zijn eerste halve marathon te hebben gelopen in Het Twiske. Eind september deden we samen de TML 10km en liepen we ook de laatste vijf km samen op. Gezellig wel.
Nu gingen we samen weg, maar lag het tempo de eerste twee km voor mij wat te hoog. Ruim onder de 5½ min/km. Ik moest dus Arranraja laten gaan maar kon wel mijn vizier blijven richten op een donkere en geheel in het zwart geklede vrouw voor mij. Aanvankelijk liep die vrouw met een loopmaatje, maar zij liep op een gegeven moment bij haar vandaan. Er zat misschien pakweg 50 meter tussen ons en dat zou het lang blijven.
Er stond veel wind in het recreatiegebied en als hardloper had ik daar last van. Vooral tussen de 6- en 10km op een lang en open stuk een felle tegenwind. Goh, dit leek toch precies op mijn eerste TML 10EM. Mijn km tijden gingen hier dan ook naar boven de 6 minuten.
Met het bordje 10km in zicht zat ik wel vlak achter degene die ik zo qua achterkant kon uittekenen. Ik klokte hier rond de 57½ minuut. Net na het 10km punt was een drankpost. Mijn mysterieuze voorgangster stopte om wat te drinken en ik liep al drinkend door. “Ik haal je zo wel weer bij, hoor?” riep ze me nog na.
En inderdaad gebeurde dat ook snel. Wat een moeilijke tred had die vrouw zeg. Heel zwaar en nogal slenterend. Maar ja, zonder blikken of blozen liep ze wel bij mij vandaan. Er kwam direct na haar nog een loper die mij inhaalde. Mmmmm, zou ik nu echt zo langzaam gaan?
De volgende loper die langszij kwam vroeg of ik het goed vond dat hij een stukje met me op liep. Prima hoor. Deze jongen liep zijn eerste 10EM en had eigenlijk nooit langer gelopen dan 45 minuten. Chapeau hoor?!
Op nog twee km voor het einde en met inmiddels de Twiskemolen in zicht liep ook hij bij me weg, want hij had nog over. Dat had ik dus niet…
Arranraja stond al op de sintelbaan en gaf me nog wat aanmoedigingen voor mijn laatste 250 meter. Ik hoorde ook de speaker al aankondigen dat de eerste vrouwelijke halve marathon loopster de baan op kwam. De laatste 100 meter perste ik er nog iets van wat leek op een eindsprint uit en konden mijn armen de lucht in na 01:34:17. Uiteindelijk maar 15 seconden langzamer dan mijn eerste TML 10EM. Dat belooft wat voor februari 2014.
Ik was er tevreden mee. Ruim 10km per uur en nergens pijn of aanzetten ertoe. Ja, wel behoorlijk wat spierpijn in mijn bovenbenen.
In de kantine deed ik even een droog shirt aan en besloot om het parcours weer in te gaan om nog een glimp op te vangen van Arthur. Buiten en voor de kantine zag ik de vermeende Peter Kooger staan en stapte even op hem af. Het was hem dus inderdaad en zo voerden we na jaren een kort gesprek. Leuk. Peter is in training voor de marathon van Rotterdam en liep hier voor de eerste keer. Niet helemaal in de tijd die hij wilde, maar het parcours vond hij prachtig. Gelukkig hoor ik dat vaker om mij heen.
Net buiten het atletiekterrein kwam ik Arthur al tegen en hij zei dat hij meteen na het finishen weer terug kwam. Bij de molen kwam hij er dus weer aan voor nog een klein rondje.
Had ik de wedstrijd niet zo’n last van de kou, nu vond ik, als wandelaar het toch wel wat frisjes worden. Ik trakteerde mij bij terugkomst in de AC Waterland kantine nog op een cola en broodje kroket en na de “tweede” binnenkomst van Arthur, omkleden en douche konden we op weg naar huis. Er moesten toen nog drie halve marathonrunners finishen!

Gelukkig geen problemen nu bij die tunnel en in nog geen half uur weer lekker thuis.
Op naar de 15km van de N201run op zaterdag 14 december. Zin an!

“Zo. Gelukt toch?”

Jan, 09-December-2013

2013-12-01 Sinterklaasloop - Santpoort (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op dinsdag 3 december 2013 17:55

Aanvankelijk had ik bij de organisatie aangegeven wel te willen helpen in het parcours, maar toch ook te kennen gegeven liever als deelnemer te willen starten. Gelukkig waren er dit keer voldoende vrijwilligers in het parcours en zo was het dus gisteren de tweede keer dat ik aan de start stond van deze leuke en kleinschalige loop georganiseerd door AV Suomi. Eind vorig jaar was ik daar nog geen lid van, maar dit jaar dus wel. Ik kende dit keer wel aardig wat runners ook. Erg leuk.

Ik was bijtijds op Suomi’s thuishaven, Sportpark Groeneveen om nog even wat bij te kletsen met runners die binnenkwamen druppelen. Nou ja, druppelen… Naarmate het richting het startschot van 11:00 uur ging werd de rij zich willen inschrijvende runners steeds langer. Iedereen moest eerst langs de tafel van de penningmeester om de 6,50€ inschrijfgeld te voldoen, daarna moest je een formuliertje gaan invullen met gegevens en weer daarna kon je aan een tafel terecht voor je startnummer. Er zaten daar wel vier(!) dames op je wachten.
Zie ik hier niet iets te verbeteren voor volgend jaar?

Voor de kleintjes was er een 1km run op de sintelbaan. Erg leuk om te zien, al was ik zelf met mijn warming-up in de buitenbanen bezig. Die jonge kinderen, ploeterend en zwetend hand in hand met pa, ma of…..zwarte Piet. Goh, voor die kleintjes zal zo’n sintelbaan toch lang zijn, zeg.
Om even na 11:00 uur klonk het startschot voor de ongeveer 130 runners op de afstanden 5- en 10km. Ik startte samen met Frans wat achteraan. Frans was net uit de nachtdienst gekomen en ikzelf had een kroegavondje achter de kiezen, dus veel verwachting hadden we voor de start logischerwijs niet. Maar we stonden er wel gewoon. Karakterjongens, he?
Eerst driekwart sintelbaan en daarna op weg richting station Santpoort-Noord. Dat achteraan lopen beviel me niet zo, want dan kom je toch terecht achter runners die heel “rustig” aan doen en dat het liefste naast en met elkaar. Ik hield met een schuin oog Frans in de gaten, maar naarmate ik meer runners passeerde merkte ik dat hij ietsje achterbleef. “Die komt wel weer langszij”, dacht ik nog. Dat gebeurde inderdaad op zo’n 2,5km en met een mooie tred op de Duin- en Kruidbergerweg richting Hoeve Duin en Kruidberg liep hij inderdaad weer naast me voor eventjes. “Gaat ie, Jan?
Natuurlijk ging ie. En daar ging Franssie, op weg naar twee AV Suomi zaterdagrunners voor ons. Fred en Ruud.
Diezelfde Fred en Ruud kende ik nog van de 2012 editie van de Sinterklaasloop. Toen haalden ze mij beiden op ongeveer 8km in na een lange tijd vlak achter mij te hebben gelopen. Ruud kon ik toen op ca. 1km voor de finish weer inhalen, maar Fred niet meer. Ik probeerde dit keer niet te ver van deze twee te blijven lopen. Ik zat de eerste drie km aan goede km tijden: 5:16, 5:14 en 5:18. Bemoedigende tijden voor de eerste 3 km, want dat was mijn laatste drie 10km trimlopen zeker anders. Okay, natuurlijk waren de parkoersen ernaar. Strand, onverharde duinpaden en erg veel wind.
Nu was het weer ideaal voor een trimloop. Niet te warm, niet te koud, droog en weinig wind.

De Duin- en Kruidbergerweg vind ik niet zo heel prettig om te lopen. Je loopt op straatklinkers en bovendien is niet iedere automobilist gediend van een paar hardlopers op de weg. Gelukkig leidde dit niet tot onenigheden onderweg, al was er op de splitsing waar de 5km lopers een andere weg insloegen wel een enkele automobilist die moeite had met het even wachten op een paar hardlopers. Op zo’n moment ben ik blij dat ik niet als verkeersregelaar in het parcours sta.
Met de Ruïne van Brederode in zicht zag ik dat Frans voorbij Fred en Ruud was gelopen en er toch een heel lekker tempo in had. Op ca. 5km, bij de eerste bocht na de Ruïne, zat ik qua km tijden 4 en 5 boven de 5:30. Net voor het punt waar de lopers de Duin- en Kruidbergerweg weer opgaan, twee bochten verder merkte ik dat Ruud het moeilijk had. Fred liep bij hem weg en zelf zag ik Ruud steeds groter worden. Ik liep steeds meer naar hem toe. Ter hoogte van het punt waar dus eerder de 5km lopers eraf gingen zat ik naast hem en vroeg hem of hij kon aanklampen omdat ik zelf toch niet mijn tempo van de eerste 3km kon volhouden. Dat ging echter niet meer. Ik voelde de laatste 3km nog wel de hete adem in mijn nek van een vrouw die vlak achter mij bleef lopen. “Ga er nou voorbij”, schoot het iedere keer door mijn hoofd, want echt fijn vind ik dat nekgehijg niet. In ieder geval niet in deze hoedanigheid.
Net na het station Santpoort-Noord tunneltje liep deze vrouw wel bij me weg, maar ik hoorde haar nog wel tegen een fotograaf-aan-het-werk zeggen: “Moet dat nou?” Ondanks de vermoeidheid zat de humor er nog in. Ha, hou ik van!
Ik kwam nog “goed” de baan op voor de laatste 300 meter en kreeg nog wat bemoedigende woorden van Tata Steel runners voorzitster Linda, die aan het uitlopen was van haar 5km. Ik kon er zelfs nog een kort eindsprintje uitpersen om zo precies op de 56 minuten te finishen en mijn prijs in ontvangst te nemen. 56:00 en een chocoladeletter “T”.
Ja, ik was er wel tevreden mee. Met beiden. Zeker omdat ik het gevoel had met én in mijn gemiddelde tempo van vandaag langer te kunnen doorlopen. Ik liep bovendien geen enkele km boven de 6 minuten. Altijd lekker met een 10 EM (8-12) en een 15km (14-12) in zicht.
Die chocoladeletter heeft inmiddels gesmaakt.

Jan, 03-December-2013

2013-11-24: Runnersworld/Heliomare cross te Wijk aan Zee (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op dinsdag 26 november 2013 10:27

De 2012 editie van deze cross was een echte heroïsche. Windkracht 10! De zogenaamde zandstraal editie. Ik liep toen zelf niet, maar de verhalen van diverse hardloopvrienden en collega’s vertelden genoeg. Diverse foto’s die ik zag langskomen in kranten en op social media nog meer. Dit jaar was die wind er ook, maar niet in die mate. Windkracht 5 tot 6.
Ik vond het wel okay voor een lekkere cross loop. De regen was te grijpen, maar net als de twee weken geleden gelopen happyrunning strandloop in IJmuiden zou het ook vandaag toch droog blijven.
Niet te verwarren met de vroeg in oktober te lopen Wijckloop, al zijn start en finish ook hier bij revalidatiecentrum Heliomare. Nu echter aan de voorkant.
Voert het parcours van de Wijckloop nog door het (waterleiding)duingebied tussen Wijk aan Zee, Castricum en Heemskerk, deze Runnersworld cross loopt zuidwaarts richting de Noordpier en weer terug. Eerst een klein rondje en daarna een wat groter rondje. De te lopen afstand was 10,4km. Een 6km lopen was hier ook mogelijk geweest.
Ik heb overigens nooit begrepen waarom cross afstanden doorgaans afwijkend zijn ten opzichte van baan- en of wegwedstrijden. 5, 10 of 15km ligt voor de hand, maar 10,4, 12,3 of 8,6km… Maar ja, ik probeer dat krampachtige vasthouden aan afstanden toch een beetje los te laten, dus wat geeft het.

Een kleine 400 deelnemers in totaal aan de start, verdeeld over beide afstanden. Hieronder een kleine 30 Tata Steel runners. Bemoedigend wel.
Om 11:30 uur klonk het startschot en konden we de verharde strandafgang nemen naar het strand voor het eerste kleine rondje. Het rondje mag dan klein zijn, naar de strandafgang bij hotel/restaurant Sonnevanck, maar het korte stukje strand dus wel zacht en losgelopen. De 6km lopers deden dit rondje twee keer.
De tweede ronde werd dus voor mij iets langer. Na Sonnevanck het strand op en linksaf in plaats van rechts. De eerste 4km liep ik toch nog aardig op schema van net onder de 6min/km, maar na die zeer vervelende strandafgang iets verderop ging ik alras aan tijd inleveren. Ik moest zelfs een kort stukje omhoog wandelen door dat mulle kolere zand. Hierna gelukkig wel een stuk verharde weg naar de voet van de Noordpier. Dat zal zo’n 2km geweest zijn en ik kon mee in de slipstream van een vrouw die voor mij liep, al had ik toch wat moeite in mijn ritme te blijven. Die strandop- en afgangen zijn wat dat aangaat echte killers ook.
Voorlangs bij paviljoen Sea You en weer het strand op bij paviljoen Timboektoe. Ver doorgelopen richting het water daar, want het loopt natuurlijk prettiger op hard zand dan op zacht.
De vrouw waar ik zo mooi achterliep op het verharde stuk moest ik laten gaan en vanaf nu werd het een solo gevecht met de felle tegenwind. Mijn km tijd liet ik verder ook maar voor wat het was. Ik had nog wel wat runners achter mij.
Het is dan toch nog bijna 4km afzien, maar ja, psychologisch gezien loop je wel “terug”. Nog een laatste strandafgang, dezelfde als die waar ik mee startte, nog een lach naar de prima opgestelde fotograaf en op naar de finish. Heel fijn ook dat je net wordt ingehaald door een loopster die er nog een sprint uitperst van heb ik jou daar en aangemoedigd door een berg kennissen langs het parcours. Zo’n sprint zat er voor mij niet meer in en in 01:07:50 kwam ik door de finish. Niet eens zo heel erg kapot. Vanwege het strand bleek dat ik via mijn eigen GPS wel wat langer had gelopen dan de 10,4km. 10,85km gaf mijn Garmin aan.
Ach, wie maalt erom?
Weer een trimloop die ik tot ruim een uur geleden niet kende, maar nu dus wel kon afvinken van mijn lijstje.

1 december voor de tweede keer de Sinterklaasloop bij AV Suomi, 8 december weer naar Het Twiske voor ik denk de 10EM en 14 december naar het nieuwe weggedeelte van de N201 om daar 15km te lopen. Het zou natuurlijk mooi zijn om daar mijn PR op die afstand aan te scherpen, maar ik geloof dat ik mij er maar bij neer moet leggen dat ik gewoon opnieuw moet leren hardlopen. En dan de nadruk op “hard”. Sinds die steunzolen eind september is het qua snelheid wel een beetje gedaan, maar ik hoop stiekem in februari en maart weer naar het niveau te gaan van die periode precies een jaar geleden.
Ha, en lukt ’t niet, dan maar niet. Loop ik evengoed gewoon door!

O ja, en voor wat die fotograaf betreft:
Een dag later stonden er al vele foto’s online. Het bleek dus verder een erg commercieel fotogebeuren te zijn geweest. Hetzelfde bedrijf als bij de Marquetteloop eerder dit jaar.
10euro voor een digitale nabestelling. Waar hebben we het hier over? Mooie foto’s hoor, dat zeker. Ik gun die fotograag ook van harte zijn “boterhammetje”, maar dit soort bedragen vind ik toch echt absurd. We zijn toch geen professionals? De meeste foto’s bij diverse trimlopen zijn overigens gewoon gratis beschikbaar via de diverse organiserende verenigingen.
http://readysetphoto.nl/20131124_RWCrossWijkaanZee.php
Nummer 506 (met snor dus dit keer)

Jan, 26-November-2013

2013-10-06: De Wijckloop - Wijk aan Zee (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 6 oktober 2013 15:01

Het, voornamelijk in de zomer, zeer gezellige dorpje Wijk aan Zee, onder de rook van Tata Steel en direct aan de Noordzeekust gelegen, herbergt jaarlijks twee bescheiden hardloopwedstrijden. Begin oktober De Wijckloop en eind november De Tata Steel/Runnersworld Heliomarecross.
De Wijckloop kende ik al, want in 2011 was dit een van de drie 10km loopjes die ik in dat jaar deed. Die cross in november ken ik slechts uit verhalen van andere runners en krantenartikelen, omdat doorgaans het weer in die periode vrij heftig is. Zo was vorig jaar een heroïsche “zandstraal” editie. Stormachtig en veel stuifzand. Ik heb mij dit jaar voorgenomen deze cross te gaan lopen, maar moet hiervoor nog even wachten tot 24 november.
Er zit qua parcours weinig verschil in deze twee onverharde (trail)runs. De Wijckloop voert door het duingebied ten noorden van Wijk aan Zee richting Heemskerk en Castricum, beheerd door PWN en waar je normaliter een duinkaart voor moet hebben (Wijcklopers krijgen die dag een vrijstelling en er is een deelnemerslimiet van 500 runners); De TS/Runnersworld Heliomarecross wordt gelopen over het strand en door het duingebied tussen Heliomare en de Noordpier.

De Wijckloop is te doen in drie afstanden. De 5-, 10 en 16km. Deze afstanden gaan over het strand tussen Wijk aan Zee en Heemskerk en daarna kort of langer de duinen in. Start én finish zijn bij het landelijk bekende revalidatiecentrum Heliomare.
Twee jaar geleden was het nog erg mooi weer tijdens De Wijckloop en had ik het zwaar. Heel zwaar. Nu staat die Wijckloop toch al niet bekend om het aanscherpen van PR’s. Ik deed toen over de 10km net geen 01:09 en behoorde tot de laatste runners die binnen kwamen op die afstand. Goh, onderweg werd ik al ingehaald door de gelijk gestarte 16km wedstrijdlopers, waaronder Beverwijker Ralph Apeldoorn. In 2003 liep ik nog met Ralph een tiendaagse wandeltocht in de Egyptische Sinai woestijn. Ik kom hem regelmatig tegen bij hardloopwedstrijden in de buurt en hij is een van de weinige runners die zo nu en dan leuke verhaaltjes schrijft over zijn hardloopbelevenissen. En ja, ik finish altijd “op gepaste afstand”.
Die Wijckloop 2011 was mijn eerste “onverharde” trimloop.
Vorig jaar moest ik verstek laten gaan, anders had ik alle zes de wedstrijden om de Tata Steel cup 2012, een onderlinge competitie van de Tata Steel runners, gelopen. Helaas toen dus geen medaille. Dit jaar lig ik wederom goed op koers voor die medaille. Hierna rest nog slechts de TS/Runnersworld Heliomarecross over een afstand van 10,4km en dan zitten de Tata Steel cup wedstrijden er voor dit jaar op. Zes stuks. Eigenlijk zeven, maar aan het begin van dit jaar kon de Beeckestijn- cq Velserbeek cross geen doorgang vinden vanwege het zeer slechte weer.

Een verrassing in het Wijckloop parcours van dit jaar. Vanwege PWN werkzaamheden in de duinen zat er een afwijking in het 10km parcours waardoor de te lopen afstand 700 meter langer werd. Geen reden om thuis te blijven natuurlijk. Een paar honderd andere runners dachten er ook zo over en om 10:30 uur klonk het startschot en konden we rennend naar het strand om daar de eerste kilometers af te leggen richting Heemskerk.
Ik had na de Twiskemolenloop van afgelopen zondag niet getraind om vooral mijn rechterachillespees rust te geven. Over het strand lopen ging wat moeizaam, maar zonder noemenswaardige pijntjes. Het strand was ook redelijk beloopbaar en er zaten opvallend veel vissers langs de kant. Qua weer was het zo rond 10:40 uur om hard te lopen over het strand (en te vissen kennelijk) nagenoeg perfect. De laatste paar honderd meter vond ik heel zwaar. Daar was het zand zacht en door de vele lopers voor mij “los” gelopen. Bovendien gaan strandafgangen altijd eerst de hoogte in. Een klein stukje omhoog gewandeld en direct daarna wat water gedronken. Er was dit jaar een extra drinkpost net na die strandafgang. Een goede zet van de organisatie, want de eerste drinkpost pas na 6km is voor mij wat te ver in dit pittige parcours.
Ik kon even bijkomen op een stuk verharde weg in de route en liep op het 4km punt rond de 24 minuten. De laatste km had ik wat ingeleverd.
Tussen het 4- en het 6km punt liep ik het lekkerst. Niet zozeer qua tempo, maar in die twee km zit het meeste bosgebied en dat liep, met het inmiddels doorbrekende zonnetje heerlijk. Tussen het 5- en 6km punt kwam de eerste fietser mij voorbij met de kreet: “rechts houden, de eerste 16km loper komt eraan”. En ja hoor, daar was Ralph…. “Hey Jan, ik zie je straks, he?”.... en weg was Ralph.
Het zou nog een paar km duren eer andere 16km lopers mij inhaalden. De winnaar van die afstand was mij dus bekend.

Een zwaar stuk parcours net na de drinkpost op de 6km. Eerst een zandhelling op. Uiteraard losgelopen en daarna de zandvlakte waar ik op de trainingen altijd zo’n bloedhekel aan had. Ik kon gelukkig wel blijven doorlopen, hetzij een tandje lager.
Er was zelfs nog een drinkpost op de 9,7km, maar daar was dat voor mij niet meer nodig. Uitlopen maar. Volgens mij liep ik nog wel een behoorlijke laatste km en zelfs met de finish in zicht kon ik nog aanzetten en grotere passen gaan maken, zonder last van mijn achillespees te krijgen. Dat vond ik sowieso al een overwinning. Ik wist dat het parcours langer was dan 10,0 km en ik finishte (zelf geklokt) in 01:03:35. Op het 10km punt zat ik volgens mijn eigen GPS net aan de 01:01. Mmmm, dat zou dus inhouden dat ik over 700 meter 2½ minuut zou hebben gelopen. Dat geloof ik niet echt. Zelf klokte ik als eindafstand 10,4km. Lijkt me qua tijd dan ook iets waarschijnlijker. 01:03:44 is mijn uiteindelijke finishtijd geworden.
Maar goed, wie maalt er verder om. Lekker gelopen. Een mooie ochtend was het en ik kon zelfs in een shirtje (lange mouwen) en korte broek naar huis fietsen.
In oktober!

Jan, 06 oktober 2013

2013-09-29: Twiskemolenloop - Landsmeer (recreatiegebied Het Twiske) (1 reactie)

Gepost door Jan Bakker op zondag 29 september 2013 17:06

Donderdagavond 27 juni schreef ik mij via www.inschrijven.nl in voor de Twiskemolenloop.
Twee keer eerder dit jaar stond ik daar aan de start. Dat was in februari en maart. Ik koos er toen beide keren voor de 10EM te lopen. Dat waren tevens mijn eerste 10EM. Koud was het.
Dit keer besloot ik om meteen maar een passepartout te nemen voor de vijf komende Twiskemolenlopen waarvan de eerste trimloop vandaag startte.
Zo’n 5-wedstrijdenkaart kost slechts 25€ en daarvoor krijg je dan na de laatste van die vijf, in maart 2014, ook nog een TML dry-fit running shirt. Dan loop je toch bijna voor niets, zou ik zeggen. Je bent overigens niet eens verplicht ze alle vijf te lopen, en de keren dat je er start kun je de te lopen afstand ook nog eens zelf bepalen. Voor een PR leent het parcours zich uitstekend en er zijn maar weinig trimlopen waar je kunt kiezen uit de 3, 5, 10, 16,1, 21,1 en 32km. Deze laatste afstand kan alleen tijdens de TML van 29-09 worden gelopen en is speciaal als voorbereiding voor hardlopers die de Amsterdam marathon drie weken later gaan doen.

Ja, mijn allereerste halve marathon zou ik hier én vandaag hebben willen lopen.
Dat is niet gelukt. Een vervelende rechterachillespeesblessure gooide roet in het eten.
Na een aantal bezoeken aan fysiotherapeut én orthopeed loop ik sinds woensdag de 25e met steunzolen in mijn hardloopschoenen. Dat is even wennen, want de drukpunten liggen bij het lopen ineens heel anders. Het wordt vanaf nu een kwestie van “rustig” gaan opbouwen en ook die zooltjes zo af en toe een paar uurtjes in mijn “gewone” schoenen gebruiken. Hopelijk valt er tevens wat te veranderen aan mijn hardlooptechniek, want ik zet mijn rechtervoet altijd iets naar binnen, terwijl je deze gewoon recht voor je uit moet zetten.
Twee hardlooptrainingen van korte afstanden verliepen afgelopen week goed. Op die woensdag 4km en vrijdag de 27e 6km. Ik had het gevoel dat ik wat traag en stroef liep, maar mijn km tijden waren toch naar behoren en nagenoeg allemaal onder de 5½ min/km.
Een mooie opmaak naar een TML 10km op een verhard, vlak, autovrij en rustig parcours in een, qua aantal lopers, bescheiden deelnemersveld.
Ik had de beslissing genomen vandaag in het Twiske te gaan lopen, hetzij een kortere afstand. Natuurlijk had ik ook voor een 5- of 10km kunnen kiezen tijdens de altijd drukke, maar wel sfeervolle Haarlemse ZKA loop, maar omdat mijn hardloopmaat/collega Arthur eveneens een passepartout voor de TML had aangeschaft en vandaag daar de 32+ afstand ging lopen besloot ik om hem te vergezellen. Dat hield voor mij dan weer wat ruimte om net als de voorgaande keren wat foto’s te schieten in het fraaie recreatiegebied rondom de Twiske molen. Ook kon ik zo na mijn 10km race Arthur nog opzoeken tijdens zijn race en waar nodig van eten, drinken of peptalks voorzien. Mijn fiets ging mee achterin zijn busje.
Arthur is in training voor de Amsterdam marathon van 20 oktober. Zelf heb via mijn werkgever Tata Steel een startbewijs voor de halve marathon aldaar, dus als het allemaal meezit kan ik na 20 oktober een stukje publiceren over mijn langst gelopen officiële trimloop tot dan toe.
Zover is het nog niet…

Iets minder koud dan afgelopen februari en maart vandaag in Het Twiske, maar wel een stevig en fris windje.
We waren tegen 10:00 uur op de plaats van bestemming. Arthur kon meteen na de startnummeruitgifte omkleden en ca. 3km inlopen voordat hij om 10:30 uur met de 32,2km groep kon worden weggeschoten.
Ik moest wachten tot 11:10 uur en dus meteen op mijn fiets richting de Twiske molen dan maar. Ondanks de kou een mooie blauwe lucht wat het altijd goed doet op een fotootje. Ik wachtte totdat de 32,2km groep daar voorbij liep en ging toen zelf richting AC Waterland om mij om te kleden en een korte warming up te doen.
Bij de kleedkamer liep ik Arranraja tegen het lijf. Fervent blogger op looptijden.nl en aangezien ik daar zelf nogal eens wat achterlaat kwamen we met elkaar in contact en spraken we elkaar voor het eerst in april voor de start van de Nescioloop.
Ook Arranraja zou vandaag aan de start staan van de 10km, alleen zou hij deze gaan lopen in een tempo dat hij wil gaan lopen in november tijdens zijn eerste halve marathon (in twee uur). Tijdens de tweede Twiskemolenloop van seizoen 2013/14 in november. Omgerekend zo’n 5:40/km. Ik had het plan gevat om toch vooral zo snel mogelijk te lopen, ondanks eerder gemelde klachten en na de start was ik hem al snel kwijt. De eerste km liep ik onder de 5 minuten. Ik haalde aardig wat runners in, ook. Zo’n rondje sintelbaan van 300 meter is wat dat aangaat niet echt fijn, want sommige lopers weten aardig in de weg te lopen. Maar goed, natuurlijk kwam er een punt waar ik zou gaan inleveren maar tot kort voor het 5km punt liep ik nog met een tijd die zou uitkomen op rond de 54 minuten. Ik liep echter wel alleen en de ervaring leert bij mij dat dan de kilometers 7 en 8 niet echt snel gaan, al ben ik wel in de veronderstelling. Ik nam even pauze in acht om wat te drinken bij de drinkpost op het 5km punt en al snel daarna kwam Arranraja langzij. Huh, zoveel had ik toch niet ingeleverd? Dat was inderdaad niet het geval, maar het ging wat te langzaam voor mijn schrijvende hardloopvriend en aangezien hij mij in het vizier had besloot hij aan te klampen en mee te lopen in het tempo dat ik op dat moment voerde, zo rond de 5:30 min/km.
Ik was blij dat we samen konden lopen, want aanspraak, merk ik, is belangrijk tijdens zo’n run. Je loopt dan niet voortdurend op je GPS te loeren en zit niet constant te rekenen. Lekker genieten van de voor ons beiden bekende omgeving. Af en toe runners inhalen, maar toch ook zelf ingehaald worden. Een beetje ouwehoeren onderweg…
We konden samen de sintelbaan oplopen van AC Waterland voor de laatste pakweg 300 meter. Arranraja had net wat meer over voor zijn eindsprint dan ik en klokte 4 seconden eerder op de finishlijn. Ik was verder tevreden met mijn tijd van 55:02. Is uiteindelijk maar een goede 2 minuten van mijn PR verwijderd.

Meteen na de race omgekleed en op de fiets het recreatiegebied in op zoek naar Arthur. Goh, vooral op de fiets kwam ik erachter dat het inderdaad fors waaide. Uiteraard tegenwind, maar je bekijkt zo’n gebied toch anders als dat je in een hardloopwedstrijd zit. Vele mooie plekken in het Twiske ontwaarde ik en bovendien een aantal fraaie (recreatie?)woningen.
Toen ik Arthur had gevonden moest hij nog iets van 8 km. Drinken of chocola had hij nauwelijks nodig, maar hij was er wel aardig “doorheen” aan het geraken. Goh, 35km liep hij toch mooi weg vandaag. Ik neem daar mijn petje voor af.

De volgende TML is op zondag 10 november. Of ik daar start is nog een vraagteken. De 2e happyrunning loop aan het IJmuiderstrand is eveneens op die datum, is natuurlijk een thuiswedstrijd voor me en die vind ik ook leuk.
Volgende week naar het strand en de duinen van Wijk aan Zee en Heemskerk om de Wijckloop te doen. Trailen. Zin an!

De resterende Twiskemolenlopen van het seizoen 2013-2014 vinden plaats op de volgende zondagen: 10-nov-2013, 8-dec-2013, 2-feb-2014 en 2-mrt-2014.
http://www.acwaterland.nl/twiskemolenloop/introductie-twiskemolenloop/

O ja, vandaag liep ik mijn 50e trimloop sinds ik ben gestart met hardlopen in januari 2010.

Jan, 29 september 2013

2013-07-31: De 7 van Santpoort (Santpoort)

Gepost door Jan Bakker op woensdag 31 juli 2013 22:05

Ik sukkel al enkele weken, nou ja meer een paar maanden dan, met beide kuiten en rechterachillespees. Heel vervelend als je graag en veel hardloopt.
Na de Scoutingloop van 26 juni is het daarom qua hardlopen noodgedwongen wat stiller geworden. Wel trainde ik een aantal keren in juli, maar van harte ging dat niet. Een eerste 15km Pierlooptraining liet ik op 28 juni schieten, maar deze 7 identieke rondjes van 1km was een mooie gelegenheid om te zien of de klachten nu inderdaad een stuk minder aan het worden zijn. Er zijn toch uiteindelijk een aantal fysiotherapiesessies aan te pas gekomen. Voor mij een geheel nieuwe ervaring. Ik was tot het moment dat deze klachten zich openbaarden nog nooit bij een fysiotherapeut geweest.

Vorig jaar liep ik de 7 van Santpoort voor het eerst en vond dat toen wel leuk. Erg veel regen, onweer vooraf en zeer benauwd kan ik mij nog herinneren en een tijd die nét boven de 40 minuten lag. (40:07). Het was aanvankelijk de bedoeling om mijn PR op de 7km, gelopen tijdens de Marquetteloop in juni aan te vallen (37:19), doch besloot dit vanwege de toch nog aanwezige irritaties te laten varen en in een voor mij gestaag tempo die 7km uit te lopen.
De gelegenheid diende zich daarvoor ook aan, want ik had besloten om mijn ex-buurman Martin, als hardloper nog niet zo ervaren, te vergezellen bij zijn eerste 7 km in trimloopverband. Vorige maand liep hij voor de eerste keer een 5km tijdens de Haarlemse Grachtenloop. Martin is goed bezig de laatste tijd. Gestroomlijnde coupe, de kilo’s vliegen er vanaf, de sportschool is inmiddels gepromoveerd tot huiskamer en hij is enthousiast geworden over het hardlopen. Die Santpoortse 7km’s daar wilde ik hem, mits nodig, wel doorheen sleuren. Ha, kan hij volgende keer mij “aanjagen” op wat langere afstanden als dat zo doorgaat.
Meteen een mooie testcase voor hem, want de rondetijden worden hier geregistreerd, zodat je naderhand via racetimer kan kijken hoe je tijd per km geweest is. Voor mij een mooie testcase om te kijken (en hopelijk zo min mogelijk voelen) of mijn rechterachillespees en kuiten er weer een beetje zin in krijgen.

De 7 van Santpoort wordt dit jaar voor de 8e keer gehouden en zit net voor de wielerronde die al wat langer op het programma staat in Dorpsfeest Santpoort, in de brede IJmond regio beter bekend als Santpoortse feestweek.
Er mogen vanuit veiligheidsoogpunt maximaal 400 lopers meedoen, wat deze loop een erg regionaal karakter geeft. Leuk om voor de start vele bekenden te kunnen begroeten en nog leuker is het om langs het parcours veel toeschouwers te zien, al dan niet met bierglas binnen handbereik. Natuurlijk ook onder hen vele bekende gezichten.
Voor leeftijdgenoot Martin, als Haarlemse ex-IJmuidenaar, gold dat eveneens.

Toen ik even na 18:00 uur bij het schooltje arriveerde waar de startnummeruitgifte was, stonden er al een aantal hardloopvrienden. Zoals te verwachten was vele Suomi runners. Ook Martin was er al. Leuk om even ruim de tijd te hebben om wat bij te praten. Het weer was deze avond prima om een stukje te gaan rennen. Het was niet koud, niet benauwd en af en toe vielen er een paar spatjes wat wel verfrissend werkte.
We hadden niet echt een plannetje of een richttijd om deze trimloop in te gaan, maar ik wilde wel proberen om rond de 6min/km te lopen. Zowel Martin als ik waren voorzien van GPS, alleen viel die van hem al vrij snel uit. In ieder geval draaiden we de eerste twee rondjes goed onder de 6 min. Eigenlijk net even te snel, maar ouwehoeren en peptalken onderweg bleken te werken. Wat verder zeker meehielp was het feit dat op verschillende plekken in de ronde vrienden en familie van Martin stonden die ook steevast ons vooruit schreeuwden. "Mijn" Petra stond in de laatste bocht voor de finish, zodat ook ik iedere keer met een glimlach richting finish kon gaan. Okay, het is wat minder als je goed en wel in je tweede rondje al wordt ingehaald door de snelle “cracks”. 30 jaar jonger en ik schat toch zeker een dito aantal kilo’s lichter.
Ronde 3 kwamen we nog door in 6 minuten, maar na die ronden werd er wat verval zichtbaar. Niet erg, want we liepen wel gewoon door. Okay, er waren wat woorden voor nodig en af en toe een duwtje, maar voordat je het dan weet loop je gewoon in de laatste ronde. En ja, dan zijn er dus niet meer zo veel lopers voor je, achter je en naast je… Gewoon blijven lachen, toch?!
We konden er beiden op zo’n 100 meter voor de finish nog een goede eindspurt uitgooien. Ik wilde dat eigenlijk al direct na de laatste bocht doen, net als vorig jaar, op zo’n 200 meter, maar ik bleef solidair. Goh, die Martin kan veel meer dan hij denkt!
Lekker gelopen, ja. Toch nog wel wat irritatie aan die achillespees, maar ik was zeker van plan om de oefeningen die ik gisteren van fysio meekreeg vooral te blijven doen. Het zal toch ooit wel over gaan? Kan ik me weer fijn gaan richten op de wat langere afstanden en de duinen weer in.
Mijn bruto eindtijd was 42:48, dat werd netto uiteindelijk 42:27. Zal me verder worst wezen. Ik heb me weer vermaakt en daar gaat ’t uiteindelijk om.

“Mijn” verhaaltje over de 2012 editie van de 7 van Santpoort is eveneens op looptijden.nl te vinden: http://www.looptijden.nl/blog/hardlopen/de-7-van-santpoort-01-08-2012

Jan, 31 juli 2013

Note: Een aantal schrijvende en hardlopende looptijden.nl “collega’s” dank ik langs deze weg hartelijk voor de leuke en mooie verhaaltjes over diverse trimlopen, al reageer ik zelden. Reactie geeft doorgaans reactie, geeft weer reactie etc etc… en voordat je het weet gaat het over geheel iets anders. Ik weet in ieder geval dondersgoed wat voor tijd er in gaat zitten om een verhaaltje te bedenken en uit te werken, al heb ik daar zelf eigenlijk nooit zoveel moeite mee. In een aantal gevallen heeft het mij zeker geïnspireerd aan voor mij tot dan toe onbekende trimlopen mee te doen, al zijn de verhaaltjes doorgaans “achteraf” geschreven en moet je vaak een jaar wachten tot desbetreffende trimloop wederom plaatsvindt.
Ik vraag me verder serieus af waarom sommige hardlopende schrijvers enthousiast op de looptijden.nl hardloop BLOG site een start maken met een verhaaltje en na een paar regels doorverwijzen middels een link om vandaar dan verder te lezen. Je leest uiteindelijk toch ook geen boek om er na twee, drie bladzijden achter te komen dat de overige pakweg 250 pagina’s blanco zijn en er wordt doorverwezen naar een ander boek? Ik kan mij niet voorstellen dat er mensen zijn die dan ook nog gaan doorklikken. Heel flauw…
“Losse” meldingen die personen op de hardloopblog site van looptijden.nl zetten daarvan ontgaat mij het nut.
Zo. Klaar. Je hebt dit verhaaltje met goed gevolg en hopelijk met een beetje plezier gelezen. Geef jezelf een schouderklopje en lees vanaf hier dan ook gerust NIET verder…..

2013-06-26: Scoutingloop IJmuiden - Dwars door de Heerenduinen (3 reacties)

Gepost door Jan Bakker op donderdag 27 juni 2013 12:28

Woensdagochtend 29 mei kreeg ik op de pont, onderweg naar mijn werk een flyer in mijn hand gedrukt van een aanstaande trimloop. Marianne, zuster van een van mijn vrienden en regelmatig bij AV Suomi trimlopen te vinden bij de startnummer afgifte (dus ook voor de onlangs gehouden Pim Mulierloop), drukte deze in mijn handen. Die flyers waren uitgedeeld bij de Pim Mulierloop, maar mij kennelijk ontgaan.
Alleen de kop van de flyer (zie titel van deze BLOG) was voor mij al voldoende eventjes in te loggen op de website van de Scoutingloop. Dit mag dan een zeer kleine loop zijn met bovendien toch een verrassend te noemen organisatie (scoutinggroep de IJmondtrekkers), doch qua informatie op haar website en, zou later blijken, naar de deelnemers toe per mail wel haast perfect. Het parcours middels een plattegrondje direct zichtbaar en bovendien handige links naar uitslagen en vele foto’s van voorgaande edities. Okay, AV Suomi verleende helpende handjes bij o.a. de tijdregistratie.
Anyway, oordeel gerust zelf: http://www.ijmondtrekkers.nl/yt-loop-2013/

Het bleek te gaan om een 5,4- of 10km loop op het parcours dat ik sinds enige tijd goed heb leren kennen. In nationaal park De Heeren- cq. Kennemerduinen, dus!
Voor het inschrijfgeld hoefde je deze loop niet te laten liggen, want dit bedroeg bij voorinschrijving vóór 19 juni slechts 5€. Daarna 8€.
Een heuse avondloop, want de datum van deze loop was woensdagavond 26 juni. De start van beide afstanden om 19:30 uur. Zelf loop ik niet meer zoveel op de woensdagavond en al helemaal niet op dat tijdstip, maar ja, hiervoor maakte ik graag een uitzondering. Dichterbij mijn huis kan haast niet. Een nóg korter stukje lopen als naar de start van de zorgspecialistloop bij het Telstar stadion april jl.

Aangezien de woensdagavond vaste trainingsavond van “mijn” Tatasteelrunners is, probeerde ik deze loop ook bij hen onder de aandacht te brengen en te promoten. Een training in trimloop verband, maar dan niet in de Heemskerkse duinen en startend om 17:30 uur, maar een keertje beneden het kanaal en twee uurtjes later. Qua soort parcours maar weinig veranderingen. Verharde fiets- annex wandelpaden. Okay, die trainingen in Heemskerk zijn, als trainer Cor het op zijn heupen krijgt doorgaans “wat minder verhard”.
Het aantal Tatasteelrunners bij deze Scoutingloop viel helaas wat tegen. Ik zag verder een vrij grote groep KLM roadrunners aan de start in het IJmuidense. Ja, je gaat zo wel steeds meer hardlopers (her)kennen. Goed voor de contacten.

Ik had mij dus vóór 19 juni aangemeld op de 10km, doch twijfelde nog om hier te gaan lopen. De kuitproblemen zijn nog niet weg en daar kwam ik vorige week vrijdag tijdens de Grachtenloop achter. Da’s toch niet zo fijn hoor? Maar ja, ik wil nu eenmaal zo graag, hè?
Anyway, ik ga nog deze week een afspraak maken met een fysiotherapeut om daar eens in te laten kneden en advies te krijgen hoe nu verder te gaan.
Ik werd deze Scoutingloop vergezeld door Piet(je) die afgelopen zondag nog de 53km Veluwe zoomtrail volbracht. “Uitlopen” heeft hij dan over. “Uitlopen” had deze avond voor mij toch een iets andere betekenis. Meer letterlijk, dan.
Om 19:30 uur klonk het startschot en konden we (lees: een voor deze loop recordaantal van toch iets van 150 runners) “de wei” in.
Het was net na de start wat lastig wegkomen in verband met wat smalle stukjes, maar al na een paar honderd meter loop je via ingang Kennemerduinen Heerenduinweg het duingebied in op het verharde fiets- annex wandelpad en daar is ruimte zat. Deze keer maar eens niet de eerste 2km onder de 10 minuten, maar een gestage 5:20 min. per km. Dit tempo vonden we beiden wel okay ook. Op zo’n 2½km spitsten de 5,4km lopers zich van die op 10km. De 5,4km lopers liepen vanaf dit punt dezelfde weg terug. Ik had verwacht een afslag later de lus te maken die in het 10km parcours was aangegeven, doch de afslag die we moesten nemen had ik nog nooit gelopen. Deels onverhard en bovendien met nog een aardig heuveltje erin. Op een gegeven moment ben je dan aan de pakweg 5km en moet je een stukje terug. Alles was verder perfect aangegeven in het parcours en daar waar lopers van dezelfde weg gebruik maakten, zowel heen als terug, waren kleine pylonen geplaatst in het midden van het pad, zodat je elkaar nooit in weg hoefde te lopen. Daar waar nodig wat akela’s in dop om je de weg te wijzen, van water te voorzien en toch ook stiekem aan te moedigen. Er was onderweg ook een fotograaf namens de scoutinggroep bezig. Ja, die scouting deed haar werk prima deze avond.
Op de terugweg en het tweede gedeelte van de lus die we liepen was het bekend terrein voor mij, want dit zit standaard in mijn trainingsrondjes die ik zelf maak in dit gebied.
Haalden we de eerste paar km’s nog best wel wat runners in; in het tweede gedeelte van deze trimloop werden we toch enige malen zelf bij- annex ingehaald door runners die we zojuist dus nog beleefd gedag zeiden. Geeft verder niet, want we bleven in ons eigen tempo doorlopen. Het is natuurlijk heel aanlokkelijk om mee te gaan met iemand die jou net heeft ingehaald, maar Piet merkte terecht op, dat je dat zeker niet moet doen. Je kunt je dan toch zomaar stuklopen en dan te weten dat je nog zo’n 2 a 3km onderweg bent…
Hoorde ik hier eventjes lady tattoo Paula?
We liepen nog een tijdje op met zijn drieën, omdat Frans ergens vanuit het achterveld even orde op zaken aan het stellen was. Op ongeveer een km van de finish liep hij vrij gemakkelijk een stukje op ons uit.
Zo, we waren er bijna. De Heerenduinen uit, een klein stukje Heerenduinweg en dan de laatste pakweg 200 meter op weg naar het bordje “finish”, daar waar nu op de achterkant het woordje “start” stond. Aangezien ik de hele weg geen last had gehad van beide kuiten, besloot ik er dan toch maar een lange pas uit te gooien op dit laatste stuk. Geheel tot vermaak van mijn loopmaat, die natuurlijk breed lachend meeging in die eindspurt. Een goed gevoel dat je nog wat over hebt en dat ook vrij gemakkelijk kunt.
Ik klokte zelf door de finish 54:28, doch wellicht worden hier nog door de organisatie een paar seconden op gecorrigeerd. (Het werd uiteindelijk 54:33). Een nette 11km/uur. Mijn GPS gaf trouwens een afstand aan van 10.01. Nauwkeuriger had ik een afstand nog nooit gezien sinds ik met die Garmin forerunner loop. Een afwijking van maar 10 meter op de 10.000….
Ja, ik had me weer prima vermaakt, zo al hardlopend in de mooie Kennemerduinen samen met die ouwehoerende en altijd lachende krullenbol. Een prettige temperatuur ook om te lopen, weinig wind en bovendien droog. Een prima alternatief voor een avondje buis- en bankhangen. Ha, we waren goed en wel “binnen” toen de eerste spatjes begonnen te vallen. Wat een timing!

En om het plaatje in de periode jan-jun 2013 compleet te houden (het hoeft natuurlijk niet altijd in uitgebreide vorm):
Op vrijdagavond 21 juni deed ik nog de 10km van de Haarlemse Grachtenloop. Wel weer naar behoren gelopen, die twee rondjes langs en over de Haarlemse grachten, vesten en singels. Koud, druk en winderig maar wel droog. Op een aantal plekken in het parcours wegwerkzaamheden, die voor wat oponthoud zorgde (filevorming). De eerste 5km met een doorkomsttijd van 26:20 min. beloofde wel wat, doch het tweede rondje zat ik er al snel doorheen. Het bordje met “6KM” bleef langer weg dan verwacht. Wat korte pijnscheuten in mijn rechterkuit op de Bakenessegracht maande sowieso tot enige voorzichtigheid. Rondje 2 in 28:21 min. Het was deze avond gewoon even niet anders. Toch wel weer een 10km onder de 55 gelopen. 54:41 min. Tevreden!

Zo, de eerste helft van 2013 zit er dus voor mij hardlopend nagenoeg op. Ik heb in deze periode 14 trimlopen kunnen afvinken in mijn hardloopagenda, 9x een (nieuw) PR op 6 verschillende afstanden gelopen en voor het eerst zelfs >12km/uur. Op de 5km.
In de (zomer)maanden juli en augustus zal het zeker rustiger zijn qua trimloopjes. Tenminste, ik ga er niet naar op zoek en had verder geen plannen tot “de 7 van Santpoort” die op woensdagavond 31 juli gepland staat. Natuurlijk ga ik daar proberen om de 7km tijd die ik onlangs liep tijdens de Marquetteloop te verbeteren. Die 37:19 daar valt nog wel iets vanaf te knabbelen. Dat is prima te doen in Santpoort, want als je van die zeven identieke rondjes ook maar iets kan afsnijden via trottoirs dan kun je dat dus maal zeven vermenigvuldigen… Ik loop natuurlijk wel zo “economisch” mogelijk!
Verder staan er in beide maanden wat langere duin- en strandtochten in de planning, mits de kuiten het toelaten, en kan ik hopelijk net als vorig jaar met een groepje gelijkgestemden de Pierloop (15km) een aantal keren trainen op de zondagochtend. Vorig jaar is dat goed bevallen en deed ik dat 3x. Die laatste keer toen met nog vijf andere lopers.
De Velserbroekloop op vrijdagavond 23 augustus laat ik schieten, maar heb mij inmiddels al wel aangemeld bij het organiserende AV Suomi om er als vrijwilliger mee te helpen.
Vooruitblikkend op de tweede helft van 2013 zal het dan in september en oktober moeten gaan gebeuren wat mij betreft. Mijn eerste halve marathon staat in die periode nog steeds in de planning, het Twiskemolenloop circuit (vijf trimlopen) gaat vanaf zondag 29 september weer van start en hopelijk sta ik net als vorig jaar wederom met een team aan de start van de Rondom Haarlem estafette. Een “korte” Pierloop wil ik verder dit jaar gaan doen, want die 8,2km tijden die ik er eerder liep in 2010 en 2011 (twee keer rond de 52 min.) daar moet anno 2013 fors wat vanaf. Ik hou het even op tussen de 43 en 44 min.
In Wijk aan Zee zijn de Wijckloop én Wijckcross, en verder nog de happyrunning IJmuiderstrandloop, ZKA loop, Heemstedeloop, Sinterklaasloop…
O ja, verreweg het belangrijkste: Ook 10 (hopelijk zonnige) dagen Cascais, Portugal zijn vastgelegd in september. Eens kijken of er, buiten veel zonnen, zwemmen, luieren, lekker eten doch vooral genieten, tussen Cascais, Lissabon en Sintra een beetje te hardlopen valt. Een hééééél klein beetje dan, hè?!

Jan, 27 juni 2013

2013-06-16: Tata Steel Marquetteloop Heemskerk

Gepost door Jan Bakker op zondag 16 juni 2013 21:58

Evenals de Time trial van een maand geleden stond ik ook bij deze trimloop voor de vierde keer aan de start. In juni 2010, mijn eerste, nog in het Corus rood. Een jaar later liep ik voor het eerst onder vlag én naam “Tatasteelrunners” in het Tata blauw.
Deze Heemskerkse Tata Steel Marquetteloop is populair. Dit jaar voor de 32e keer gehouden en evenals voorgaande edities honderden lopers aan de start.
Vorig jaar schreef ik al een BLOG over deze Marquetteloop. Voor de liefhebbers hier te vinden:
http://www.looptijden.nl/blog/hardlopen/marquetteloop-heemskerk-7km-17-06-2012
De Marquetteloop kan worden gedaan in de afstanden 7-, 14- en 21,1km. Oftewel 1, 2 of 3 keer hetzelfde rondje, met voor de halve marathonlopers dus een kleine aanpassing van 100 meter. Die halve marathon heb ik nooit gelopen.

Net als de voorgaande drie jaren stond ik aan de start op de 7km. Ik had dit jaar natuurlijk kunnen kiezen voor de 14km, maar ja, dat vind ik dan weer zo’n vreemde afstand. Waarom geen “courante” 15km of 10EM?
Wat ik ook minder prettig aan deze 14km vind is twee keer de Noordermaatweg in plaats van één. Oftewel twee keer ca. 2km door poldergebied met op de een of andere manier altijd wind tegen. Al vallen de mussen dood van de Heemskerkse daken, op de Noordermaatweg waait het, al is het verder overal windstil.
Met die 7km afstand had ik nog een appeltje te schillen.
Ik liep deze afstand in trimloop verband tot nu toe vier keer, maar nog nooit onder de 40 minuten. De drie keren Marquetteloop was het twee keer 42 en één keer 41 minuten; de 7 van Santpoort liep ik vorig jaar augustus in een tijd van 40:07. Deze tijd was wel inclusief forse eindsprint van zo’n 200 meter. Ik moest en zou iemand die voor mij liep nog inhalen en mijn lief stond me al fotograferend bij de finish op te wachten onder haar paraplu. Wat een noodweer was het toen eventjes, zeg!

Nu nog één keer een goede Heemskerkse 7km dan maar, met een tijd die ruim onder de 40 minuten zou moeten liggen en dan is het voor mij wel klaar op die afstand.
Gezien het goede resultaat én nieuw PR dat ik vorige maand liep op de eerder genoemde Time trial (mijn eerste 5km onder de 25 minuten), zette ik dit keer in op een 7km tijd van rond de 37½ minuut. Ietsje sneller dan 5½ min/km. De ervaring bij trimlopen leert mij dat zowel de eerste als de laatste km dan net op de 5 minuten kan zitten, al moet ik er bij die laatste wel nog een goede eindsprint uit kunnen persen.
Een week eerder, maandag de 10e, trainde ik solo deze afstand en deed er 37:35 min. over. De eerste 3km op iets boven het kwartier, maar hierna begon ik per km wel in te leveren met als uitschieter km 5-6, die heel ruim boven de 5½ min. uitkwam. De laatste km zat er dan gelukkig wel weer netjes onder.

Een mooi parcours, dat Marquette “rondje”. Naar en door de met luxe villa’s volgebouwde “Thaise au pairs enclave” Rendorppark, daarna dus die bewuste Noordermaatweg, ondanks de wind wel een mooie polderweg (een soort dijk, lijkt het) met boerderijtjes en landerijen aan weerskanten en “bewoners” die klaar staan met sponsen, water en aanmoedigingen. Hierna nog een kort, vervelend en qua uitlaatgassen druk stukje Alkmaarse weg en als sluitstuk de prachtige Marquettelaan, nabij het welbekende chateau. “Trouw” locatie van vele BN-ers of zij die denken dat te zijn.

Mijn werkgever is hoofdsponsor annex naamgever van deze loop, wat voor de Tatasteelrunners dan weer als voordeel biedt dat het na afloop fijn borrelen geblazen is. Ik ga doorgaans na gedane trimlopen meteen naar huis, maar vorig jaar vond ik het wel gezellig, zo met al die hardlopende collega’s op het buitenterras van familierestaurant Waterakkers. Mooi weer was het toen. Niet geheel gek genoeg staan er bij deze loop altijd veel meer Tatasteelrunners aan de start dan bij andere trimlopen waar gezamenlijk kan worden ingeschreven. Dit jaar ruim 70 runners in totaal die zich hadden ingeschreven op een van de drie afstanden.
Ja, de IJmuidense Pierloop doet het wat dat aangaat ook altijd wel goed bij de “blauwen”, al vindt daar de borrel(hap) plaats in het stadhuis van de Gemeente Velsen en op kosten van het lokale (RABO) bankwezen.
Deze zondag, de 16e juni 2013, voor het eerst aan de start van de Tata Steel Marquetteloop een aantal Tata Consultancy Services collega’s. Op alle drie de afstanden en op uitnodiging van de Tatasteelrunners. In oktober vorig jaar kregen 25 Tatasteelrunners op uitnodiging van TCS een startbewijs voor de door hen gesponsorde TCS Amsterdam marathon. De te lopen afstand, 8-, 21,1- of 42,2km, mocht zelf worden bepaald. Ik deed er vorig jaar de 8km en kon mooi van de VIP ruimte van TCS gebruik maken, lopen in het Tata blauwe TCS dry-fit running shirt, het Olympisch stadion zien van binnen en de Castricumse marathontopper Michel Buter heroïsch zien finishen op “zijn” beste marathon tot dan toe. Weet u het nog? 02:09:58!
Ook dit jaar gaan er naar verluidt TCS Amsterdam marathon startbewijzen naar IJmuiden. Als we dit zo ieder jaar kunnen volhouden dan vind ik dat wel een goeie deal! Scheelt toch zomaar even 25€ aan inschrijfgeld (voor de halve marathon). Misschien krijgen we er dan ook dit jaar wel weer zo’n fraai shirt bij. Oranje dit keer, zag ik op de website.

Ruim 40 Tatasteelrunners die zich voor vandaag hadden ingeschreven op de 7km verzamelden zich deze ochtend in de sporthal van sportcomplex Waterakkers. Tel daar ook nog eens ca. 30 Tatasteelrunners bij op de twee andere afstanden en je hebt een gezellig clubje bij elkaar. De meesten kom ik niet al te vaak tegen. De start van de 7km is een half uur eerder dan de andere twee afstanden.
Mijn voorbereiding naar deze loop toe was weer eens bagger. Okay, maandag de 10e trainde ik dus nog wel in mijn eentje een “snelle” 7km en donderdag de 13e deed ik samen met Arthur nog in een rustig tempo een ca. 23km duurloop door de duinen en over het strand, maar zowel de vrijdagavond (borrelen met collega’s) als de zaterdagavond was het kroegentijd geblazen. Tsja, soms komt dat nu eenmaal zo uit. Jacques, één van de “lads” werd 50 en 50 worden dat vieren we doorgaans op ludieke wijze. Zo eindigden we gisteravond, na wat varen door de grachten, met de hele klerezooi in een Amsterdams karaoke café. Gezellig? Welnee, joh!
6 van de 11 staan nu nog net onder “de halve eeuw” en die komen allemaal volgend jaar aan de beurt. Daar hoor ik zelf ook bij. Met zijn allen aan de start bij de Spaarnwoudeloop in maart 2014? Ha, dat zou wat zijn, zeg! Meteen op de 30km dan maar. Ik vrees wel dat we er een aantal ’s nachts moeten gaan zoeken…

Om 11:45 uur werden honderden 7km lopers en ik weggeschoten vanaf de Mozartstraat. Kater of niet, ik was vanaf de start goed gefocust, kon prima in de drukte wegkomen en meteen beginnen met mijn eigen race gefixeerd op een tijd die zou moeten uitkomen op rond de 37½ min. Ik liep al snel voorbij Tata Steel collega Sonja, normaliter toch wel een stukje sneller als ik. Net voor de Noordermaatweg, ik had als ijkpunt Agnes voor mij, zus van onze runners voorzitster, zat ik aan een twee km. tijd van net onder de 10 min. Dat ging dus wel lekker, maar op die Noordermaatweg ging ik dan toch tijd inleveren. Zo zag ik al snel Sonja weer langszij komen en die liep ook wat bij me weg. Agnes was ik ook al kwijt. Veel wind dus daar, wel voor een groot gedeelte in de flank. Mijn km. tijden liepen naar de 5,5 min. Op een kort stuk, ik weet niet of het daar nog Noordermaatweg heet, maar in ieder geval in de luwte vanwege een grote heg, kon ik mij dan toch weer enigszins herpakken. Op de Alkmaarseweg kreeg ik zowaar Sonja weer in het vizier, wat mij aanmoedigde er toch nog even voor te gaan. Zo liepen we op de Marquettelaan, op zo'n 500 meter voor de finish weer eventjes kort naast elkaar, doch waar ik er nog een grote pas uit kon gooien (geen sprint), lukte dat Sonja helaas niet meer. Ik klokte zelf op de finish 37:22, dat naar zou blijken, gecorrigeerd werd naar 37:19 min.
Een 9e PR verbetering van de 12 trimlopen die ik dit jaar deed. Daar wordt je toch blij van?
Ik moet wel zeggen dat er ook hier nog wel iets meer had ingezeten, maar ik was al met al tevreden.
Mooi na mijn race nog even de gelegenheid wat foto’s te maken van collega’s die hadden gekozen voor de langere afstanden en dus nog volop bezig waren. De bitterballen moesten maar eventjes wachten. Op de Marquettelaan vond ik tussen al het groen een mooi en zonnig plekje om de nog zwoegende 14- en 21,1km lopers aan te moedigen.

Goh, wat een weekeinde weer. Net als vorig weekend en ook aankomend weekend erg veel te doen cq. afspraken (staan). Helaas twee leuke Haarlemse festivals aan mij voorbij moeten laten gaan gisteren en vandaag (Haarlemmerhout festival en Harlem Shuffle) en was het vandaag bovendien nog Vaderdag. Vandaar pas laat in de avond afgemaakt dit schrijven. Wat lijken die weekenden toch kort in de maand juni.
Volgende week vrijdag in ieder geval lekker van start met de Haarlemse Grachtenloop. Daarna meteen door naar een verjaardag. Pfffffffff………..

Jan, 16 juni 2013

2013-06-13: Kennemerduinen en IJmuider strand (gewoon zomaar)

Gepost door Jan Bakker op zondag 26 mei 2013 13:54

Vanaf 30 april 2013 probeer ik zo nu en dan een afstand te trainen > 20km.
Gisteren was de derde keer. De tweede tocht was op 2e pinksterdag. Alles in nationaal park Kennemerduinen-Zuid.
Zoals in mijn eerdere BLOGs vermeld wil ik dit jaar dus graag mijn eerste halve marathon volbrengen. Zoals het er nu uitziet zal “mijn” eerste worden gelopen in het Twiske. De TCS Amsterdam mizuno halve marathon van 20 oktober daar had ik aanvankelijk mijn vizier op gericht, maar de drukte tijdens die loop en de flow waarin ik nu al hardlopend verkeer heeft mij doen besluiten de Twiskemolenloop van 29 september aan te grijpen voor mijn eerste trimloop >20km. Niet al te veel deelnemers daar op die afstand en bovendien een vlak, verhard en autovrij parcours. Da’s in Amsterdam drie weken later wel anders.
Mijn collega/hardloopvriend Arthur gaat 29 september in het Twiske de 30+ afstand doen als training voor de hele TCS marathon, dus kan ik waarschijnlijk weer meerijden ook.

Zoals gezegd train nu ik nu af en toe een “langere” afstand.
Die op Koning(inne)dag deed ik samen met Arthur en was zo’n 22km; 2e Pinksterdag toog ik samen met Peter en Sjaak door de duinen en stond na afloop de teller op 23km. Veel onverharde paden die tocht. Beide keren wel met af en toe een stop onderweg voor een fotootje of wat te eten of drinken.

Gisteren was het, qua weer, een echte uitdaging te noemen. Ik had ’s middags vrij genomen van mijn werk en had met Arthur afgesproken in de Kennemerduinen. Het gebied waar wij vaak (afzonderlijk) trainen. Om 15:30 uur startte ik vanaf ingang De Heerenduinen aan de Heerenduinweg te IJmuiden. 2,8km verder, op de T-splitsing nabij ingang Duin en Kruidberg (linksaf) en strand (rechtsaf) had ik afgesproken met Arthur, die daar na 5 minuten wachten kwam aanlopen. Die 2,8 km is één verharde weg die licht glooit. Je kunt op een aantal plaatsen van deze weg af en onverhard verder gaan, maar dat had ik nu niet in de planning. Ja, wat hardlopen aangaat is de Kenemerduinen een topgebied. Voor ieder wat wils en je kunt het zo pittig maken als je wilt. Er liggen ook een aantal geniepige heuveltjes in het gebied tussen IJmuiden en de Bloemendaalse Zeeweg.
We hadden het plan opgevat om, net als 30 april, naar strandafgang Parnassia te lopen, maar wel via een iets andere route. We liepen nu wat meer om en waren tot Parnassia ca. 14km onderweg. Voornamelijk verhard, maar wel zo dat we niet op de fietspaden liepen, maar specifiek op de wandelpaden. Ook probeerden we vrij vlak te lopen, al was dat zeker niet altijd mogelijk.
Op ca. 11km stopte de batterij van mijn GPS ermee. Die van Arthur deed het nog wel, maar ook die zou de eindstreep vandaag niet gaan halen en nog voor Parnassia stopte ook die van hem. Tsja, beginnersfout? Ach, we zaten gelukkig niet in een of andere trimloop en de tijd was verder niet belangrijk ook. Gelukkig had ik wel mijn mobiele telefoon mee, zo kon ik in ieder geval de tijd een beetje in de gaten houden. Ik zou om 18:00 uur thuis zijn…..
Het was even na 17:00 uur toen we bij Parnassia arriveerden. Er zaten toch nog wel wat mensen in het paviljoen daar. We aten en dronken even wat van onze zelf meegenomen spullen en besloten via het strand richting IJmuiden (strandafslag Zeebad) te “lopen”. We hadden de zeer straffe wind in de rug en we “vlogen” haast richting IJmuiden.
Op veel plekken liep het strand minder makkelijk als waar ik op gerekend had. Qua foto’s echter vond ik het wel spectaculair, zo met al dat stuifzand over het strand en de wilde, witte koppen op de golven in zee. We zochten tevergeefs naar die strandafslag Zeebad en besloten om maar door te lopen naar strandafslag IJmuiderslag. Die is sowieso niet te missen, want daar is het zomers altijd wel druk en er staan daar wat woningen. Een klimmetje naar boven en hierna is het verder bekende kost, want het resterende stuk Heerenduinweg is onderdeel van de Pierloop. Net na het strand kreeg ik twee keer een korte maar heftige pijnscheut in beide kuiten. Het leek op kramp. Dat was wel even schrikken, ja. In een zeer rustig tempo verder lopen maar en het laatste stuk, nabij Kennemerduinen ingang Heerenduinweg gewandeld. Mijn rondje was volbracht. Het exacte aantal meters hadden we dus niet, maar met wat gereken schatten we al met al zo’n 23km in. De 14km naar Parnassia in een stuk, hierna dus met wat horten en stoten.
Arthur ging (hardlopend) de Kennemerduinen weer in en ik was bijna thuis. Om 18:15uur. Ik kon nagenoeg meteen aanschuiven bij het eten…
Opvallend genoeg, nou ja, was ik dermate vermoeid dat mijn lichaam nog even niet was, wat het normaal is. Ik at dan wel, maar wat at ik eigenlijk, waar was ik, wie was die leuke vrouw die die heerlijke rijsthap voor mijn neus zette?
Pas tijdens het douchen begon alles weer enigszins in balans te geraken.

Nu even twee dagen rusten en dan zondag “knallen” op die 7km van de Marquetteloop. Ik hoop dat mijn kuiten wel normaal blijven meewerken en staat me geen zweepslag o.i.d. te wachten. Deze maand staat verder ook de Grachtenloop (10km) en Scoutingloop (10km) in mijn hardloopagenda.
Eens kijken hoe ik de maanden juli en augustus hardlopend ga invullen. Dat is echter van latere zorg.

Note: De tijd en datum van plaatsing van deze BLOG klopt niet (moet dus zijn: 14 juni 11:30 uur). Mijn voorgaande BLOG over de Pim Mulierloop stond er op een of andere manier twee keer, vandaar dat ik de tweede maar heb overschreven met deze BLOG.

Jan, 14 juni 2013

2013-05-26: Pim Mulierloop Santpoort

Gepost door Jan Bakker op zondag 26 mei 2013 13:53

Ook vorig jaar mei had ik deze, naar zeggen: “Oudste atletiek wedstrijd van Nederland” al willen doen, ware het niet dat een reünie van mijn midden jaren 80 voetbalelftal van V.V. Waterloo wat roet in het eten strooide. Wat ik mij van vorig jaar herinnerde is dat het water ’s ochtends werkelijk met bakken uit de hemel viel. Het bleef echter na 09:00 uur wel droog en bij de voetbalclub stond sneller dan verwacht de tap open en bleef het tot laat in de middag gezellig.
Wat ik hoorde van mensen die toen wel liepen is dat op sommige plekken in het parcours erg veel water stond.
Dit jaar was het parcours op een aantal plaatsen aangepast, en dat bleek een goede zet geweest te zijn. Vandaag bleef het gelukkig wel droog, stond er veel wind en was het frisjes. Waar is die lente toch gebleven die we normaliter in maart konden begroeten? Goh, hopelijk gaat de zomer qua warmte wat goed maken. Voorlopig staat in huize B.B. nog steeds de kachel aan ’s avonds.
Het parcours van deze, door AV Suomi georganiseerde trimloop had ik een week eerder al getraind met de zaterdagrecreanten met welke ik dus soms op de zaterdagochtenden op- en in de nabije omgeving van de atletiekbaan te vinden ben. Toen ging het heel lekker. Ik pakte dan wel niet de hele 15km, maar toch zo’n 12-12,5km. Inclusief Bergweg, die pittig is vanwege het verraderlijke klimmen.

Ik had mij voor deze trimloop aangemeld voor de 15km.
Afgelopen woensdag “vernietigde” ik met ruim twee minuten nog mijn PR op de 5km, dit keer maakte ik mij geen illusies. Geen al te lange passen maar, dit keer, want mijn rechterkuit moet natuurlijk wel gewoon zonder pijn zijn werk kunnen doen.
De opkomst vond ik wat tegenvallen. Geen idee waar dat aan ligt, maar wellicht de gebrekkige informatie die op de website te vinden is over de loop. Een parcours bijvoorbeeld is er niet te vinden. Tsja, ik kan me dan voorstellen dat lopers “van buiten” kiezen voor een andere loop. Wat zal er aan de start gestaan hebben aan lopers voor de drie afstanden (5- en 10km waren de andere twee)? Een paar honderd lopers?
Maar goed, wel een fors aantal bekenden. Zelfs Theo Reitsma was op het sportpark aanwezig. Niet dat Theo een bekende van mij is, maar wel bekend van vele commentaren tijdens voetbalwedstrijden. Dat is dan wel een voordeel als je relatief veel trimlopen doet en bij regelmaat traint bij het organiserende AV Suomi, je gaat gezichten herkennen en maakt een praatje. Ook mijn hardloopvriend en collega Arthur kon ik weer eens voor de start bij een trimloop begroeten.
11:00 uur werden we weggeschoten en gek genoeg liep ik voor Arthur uit. Niet al te snel, maar wel de eerste 2 km op precies 10 minuten. Daarna ging het naar de rond de 5,5 minuut per km. Vond ik overigens prima.
Ik denk na zo’n 4,5 km aan de voet van de Bergweg stond zowaar Pietje te wachten. Met hem liep ik 2e Pinksterdag een forse training in de Kennemerduinen en kreeg ik daar vele hoeken, uithoeken en gaten te zien in een tocht van ruim 23km. Nu wist hij dat ik deze run zou doen en hij was zelf in de buurt aan ’t trainen dus vond ie ’t wel leuk om aan te sluiten. Ha, trof dat even. Die Bergweg in je eentje is niet zo heel fijn en nu konden we tenminste nog eventjes ouwehoeren over muziek, bandjes, hardlopen en zodra er dan een loopster voor ons verscheen over wat anders…. “Hier moeten we maar achter blijven lopen” en een paar tellen later gingen we langszij. Die Bergweg moesten we ook terug en op het tussenstuk bij de hockeyvelden in Bloemendaal kregen we de harde wind pal tegen. Niet zo fijn.
Na de Bergweg nog een mooie route om de ruïne van Brederode en zo weer richting sportpark Groeneveen te Santpoort-Noord.

Op ongeveer 13km kwam Arthur langszij en hij liep nu in een tempo dat te snel was voor mij. Geeft verder niet, want ik liep wel lekker samen met die gezellig ouwehoerende krullenbol. Vlak voor het sportpark konden we Theo Reitsma nog gedag zeggen en daarna restte voor mij nog slechts een rondje sintelbaan.
Ik klokte zelf een mooie 01:22:30. Zeker geen Nescioloop tijd, maar wel nagenoeg gelijkwaardig aan de Bloemendaalse Lionsloop van 1 april.
Als ik zo mijn 15km loopjes kan doen met tijden van rond de 5,5 min/km dan is het mij okay.

Zo nu eventjes rust, waar vooral mijn rechterkuit blij mee zal zijn. Gelukkig tijdens deze loop niet echt noemenswaardig last, wel wat stijfjes na de trimloop.
Op zondag 16 juni staat de Heemskerkse Marquetteloop op het programma. De 7km. De 7km is een afstand die ik niet vaak loop en de keren dat ik deze liep heb ik nooit onder de 40 minuten gelopen. 40:07 min. is mijn PR en dat staat vanaf augustus 2012. (De 7 van Santpoort).
Ik heb een vaag vermoeden dat die tijd na 16 juni wel uit de boeken is verdwenen.

Jan, 26-05-2013

2013-05-22: Time trial (Heemskerk) (7 reacties)

Gepost door Jan Bakker op woensdag 22 mei 2013 22:23

De allereerste trimloop waaraan ik “hardlopend” deelnam was de zg. time trial in de Heemskerkse duinen. Dat was op woensdagavond 19 mei 2010.
Die time trial is een door de Tata Steel runners georganiseerde en besloten trimloop/wedstrijd waarvoor tevens de KLM roadrunners worden uitgenodigd. Noem het iets van een onderlinge hardloopcompetitie tussen de twee bedrijven. Aan het einde van ieder jaar doen een aantal Tata Steel runners dan weer mee met het clubkampioenschap van de KLM, de zogenaamde Langevelderslag te Noordwijkerhout.
In december gaat het om een onverharde, vaak koude en winderige 10km; in mei is er “slechts” 5km te rennen, wel met doorgaans mooi lenteweer.
Vooral voor de in januari gestarte “beginnende” Tata Steel runners een mooie gelegenheid om te kijken hoe zij ervoor staan en of ze wellicht ook verder willen gaan met hardlopen.
Dat gebeurde bij mij dus in 2010. Ik liep daarna door…

In de zomer is op de woensdagavond tussen 17:30 - 18:45 uur het duingebied tussen Wijk aan Zee en Castricum de thuishaven van de Tata Steel runners. In de winter wordt er langs de weg gelopen, een half uur eerder gestart en vanaf het Tata Steel Training centre.
Zijn die duintrainingen vaak onverhard en zeer divers in te lopen paden en paadjes, deze time trial is één vaste, verharde ronde van 5km met net voor het einde een geniepig heuveltje.
Dit jaar was ik nog niet in de Heemskerkse duinen geweest. Als fietsende IJmuidenaar is dat voor mij niet handig direct vanuit het werk. Ik loop dit jaar wat frequenter “thuis”, en het Kennemerduinen gebied, op vijf minuten loopafstand van mijn huis, is wat dat aangaat een betere optie. Ook start ik dan al rond 16:45 uur en schuif daarna voor het avondeten maar gelijk aan. De dinsdagen én donderdagen zijn, qua weekendtrainingen of trimlopen betere opties geworden voor mij.

Dit jaar stond ik voor de vierde keer aan de start voor dat “rondje”.
Vorig jaar snoepte ik 1½ minuut van mijn PR af en liep die 5km in 27:05. Aangezien ik alleen maar 5km runs doe tijdens deze trimloop, was dat dus slechts een verbetering van mijn tijd die ik een jaar eerder op het zelfde parcours liep. In 2010 en 2011 liep ik er respectievelijk 28:35 en 28:34. Dit jaar wilde ik graag onder de 26 minuten lopen.
Afgaande op de 5km tijden van de loopjes die ik eerder dit jaar deed zou dit toch goed mogelijk moeten zijn. Zelfs op de 10EM en 15km “klokte” ik een paar keer op het 5km punt tussen de 26 en 26½ minuut!
Ik had afgelopen twee maanden een paar keer individueel getraind op die afstand met soms tijden van mooi onder de 26 minuten. Ja, soms was ’t ook bagger!
Toch wel vreemd eigenlijk, want ik ben geen loper met een snelle tijd op de korte afstand. Dat explosieve lukt me gewoonweg (nog?) niet. Wel eentje die bij wijze van spreken een 15km kan lopen in nagenoeg vlakke tijden van rond de 27 minuten per 5 km.

Vandaag was dat fraaie lenteweer ver te zoeken. Veel wind en ook nog eens frisjes. Een kleine 25 Tata Steel runners vonden dit keer de weg naar de Heemskerkse duinen. Namens de KLM ietsje meer. Ruim 50 lopers dus aan de start. Het bleef gelukkig droog en zelfs de avondzon liet zich zien tijdens deze trimloop.
Even na zessen werden we “weg genummerd” 3-2-1… door runners voorzitster Linda. Ik merkte aan mezelf dat ik meteen al met de wat snellere lopers mee wilde. Tsja, en dat gaat natuurlijk nog niet. Gevolg na 1km; een ademhaling die ik niet goed op orde had en een tijd van 04:45. Wel lekker natuurlijk. Ik kon tot het 2km punt nog in de slipstream van een KLM runster mee, maar die liep daarna ietsje uit. Toch een km van 05:02. Dat lag nog heel ruim op schema voor een 26 minuten.
Was het voor de aanvang van de trimloop nog best wel frisjes, nu met het zonnetje erbij en omringd door al het groen wat de Heemskerkse duinen rijk is, was het geen schande om wat inspanning te leveren. Ook op het 3km punt een scherpe tijd. 05:05.
Ik had inmiddels op een tiental meters voor me een Tata Steel runner in het vizier in wiens tempo ik heel mooi mee kon gaan. Mijn passen bleven groot, doch voelde ik wel mijn rechterkuit weer eens gaan opspelen. Zou het dan toch met de manier van lopen te maken hebben? Nu waren het langere passen dan de passen die neem op de langere afstanden.
Ik begon nu natuurlijk in mijn hoofd al af te tellen na die 26 minuten, maar toen ook kilometer vier een tijd aangaf van 5 minuten-en-een-heel-klein-beetje was het “blik op oneindig” en gaan voor die magische 25 minuten grens.
Ik kwam nog goed de laatste heuvel op en meteen daarna zie je de finish al. Wat zal het dan nog zijn? 200 meter?
Nog even de tanden op elkaar en een eindspurtje eruit. Met een schreeuw door de finish en kijkende op mijn Garmin een mooie tijd van 24:50. (door de organisatie 24:49, dus 1 seconde sneller in de uiteindelijke boeken).
Wat een PR verbetering weer. Ruim twee minuten sneller dan in 2012 op hetzelfde parcours. “Waar stopt dit, Jan”; hoor ik Tata Steel runner Alex nog zeggen na deze trimloop?
Hopelijk houdt mijn kuit zich de komende dagen goed, want zondag is de afstand weer drie keer zo lang. Dan staat de Pim Mulier loop in Santpoort op het programma. Die loop heb ik afgelopen zaterdagochtend nog getraind en dat ging heel lekker.
Wel wat minder wind dan vandaag, graag.

Jan, 22-05-2013

2013-04-21: Zorgspecialistloop ( “Telstar thuis” - Gem. Velsen)

Gepost door Jan Bakker op zondag 21 april 2013 14:39

Het is niet iedere hardloper gegeven een trimloop te doen met start én finish in het Telstar stadion op sportpark Schoonenberg. Zeker niet met de Jupiler league nog in gang en zowaar, met nog slechts enkele wedstrijden voor de boeg, bezig aan een zinderende apotheose. Niet dat Telstar daar dit seizoen enige rol van betekenis in gespeeld heeft, hoor? Het faillissement van de BVO Veendam in maart, en de tegenvallende prestaties van het begin maart nog soeverein aan kop staande Rotterdamse kasteelheren Sparta husselde in april de kaarten bovenin nagenoeg opnieuw.
De Zorgspecialistloop, vorig jaar nog in zijn geheel door én rondom de Haarlemse wijk Schalkwijk, maakte dit jaar de overstap naar de Gemeente Velsen. “Om door te kunnen groeien”, werd mij gezegd. Eindelijk een organisatie die de gemeente Velsen op waarde weet in te schatten. Nou ja…
Perfect voor mij natuurlijk, want ik kan er makkelijk lopend naartoe, al vond ik dat Schalkwijkse parcours zo gek nog niet. Toen was het, in “Anita’s opslagplaats voor beton, schotels en rode vlaggen met witte wassende maan en witte ster”, één grote, vlakke en verharde ronde, nu twee identieke ronden van 5km rondom de mooiste buitenverblijven van “mijn” Gemeente namelijk Velserbeek en Beeckestijn. Er was keuze uit een 5- of 10km. Ik koos zoals zo vaak voor die laatste afstand.

21 april 2013. Een middagje “Telstar thuis”.
Qua Telstar begon het voor mij met de Panini voetbalplaatjes. Mijn eerste plakboek is van het seizoen 1969/70, toen Telstar nog eredivisionist was en het veld in kwam met “grote” (regionale) namen zoals Leen van der Lugt, Paul van der Meeren, Fred Andre, Paul van Egmond, Tjeerd Kort en Frans van Essen. Mijn plakboeken met voetbalplaatjes heb én koester ik nog steeds. Mijn laatste plakboek was die van het WK ‘78.
Eind jaren 70 en in de jaren 80 was ik zelf regelmatig te vinden op sportpark Schoonenberg. Als fervent toeschouwer. Samen met klasgenoot en vriend Theo, zijn vader Olof (oud-speler van Telstar) en “Ome” Bertus stonden we op die oude staantribune onze “witte leeuwen” aan te moedigen. Een leuke tijd was dat.
Kaartjes, de kleuren gaven de diverse gradaties aan, werden nog verkocht vanaf de rol (gelijk hetzelfde als in de bioscopen) en al had ik op mijn 16e al aardig wat baardgroei; ik kwam lang binnen op een goedkoper kinderkaartje (≤14, dacht ik).
Net voor de supportersingang stond “kleine” Waterloo-er Peter de Vries, niet te verwarren met de twee ietsje oudere Stormvogels jongens met dezelfde naam, het programmaboekje te verkopen. Dat kostte toen geloof ik Hfl.1,25 en voor dat geld speelde je meteen mee in de secondeloterij. “Opstellingen, officieel programma”, schreeuwde hij er bij en dat werd dan tot in den treuren herhaald. Goh, eigenlijk vreemd dat zoiets in je hoofd blijft hangen zo’n 30 jaar na dato.

Telstar draaide in die jaren mee in de eerste divisie met spelers als Cees Schoo, Jan Nederburgh, Paul Fahrenhorst, Koos Kuut, Walter Smak en Henny “kontje” Meijer…. Goh, ik maakte zelfs nog de komst (en de vrij snelle afgang) van de Braziliaanse “legende” Reinaldo in het smetteloos witte Telstar tenue mee op sportpark Schoonenberg in 1988. Deze ex-WK ‘78 ganger was, laat ik het zacht uitdrukken, “wat gezetter” geworden en stond dan wel als spits in het veld, maar kon geen potten meer breken. Ha, die gozer stond alleen maar te lachen in het veld, liep geen meter te veel, een hakballetje hier en daar en stond verder slechts te kijken of zijn kleding nog goed zat en vooral schoon bleef… Hilarisch om te zien.

Met Tjeerd Kort heb ik trouwens nog één seizoen gevoetbald. Dat zal zo rond 1982 geweest zijn. Bij de VV Waterloo. Tjeerd was aan het “afbouwen”, maar in de lucht nog steeds niet te kloppen. Goeie verdediger, IJmuidenaar en een hele aardige vent. Veel te vroeg overleden.

In januari 2010, ruim 20 jaar nadat ik er voor het laatst was, was ik met een aantal (zaalvoetballende) collega’s weer een keertje terug bij Telstar. We hadden VIP kaarten gekregen van onze werkgever Tata Steel. Altijd handig zo’n sponsor annex leverancier van het materiaal waar de “nieuwe” hoofdtribune van gebouwd is.
Fijne gele kuipstoeltjes dit keer in plaats van staanplaatsen. Ook hadden we de beschikking over gratis bier en bitterballen en om het plaatje helemaal compleet te maken boekte Telstar één van haar schaarse overwinningen van het verder zeer matige seizoen 2009-2010. Het Maastrichtse MVV werd verslagen met 2-1.

Deze 21e april 2013 kon ik dus zelf sportief aan de bak. Helaas heb ik geen witte hardloopbroek, want anders stond ik vandaag om 12:00 uur natuurlijk geheel in het wit aan de start van de Zorgspecialistloop. Een oproep via facebook leverde zowaar een echt Telstar shirt op. Weliswaar een damesshirt, maar een L waar ik gelukkig tegenwoordig weer mooi in pas.
Ik stond een beetje met een gemengd gevoel aan de start, want een week eerder liep ik tijdens de 15km genaamd Nescioloop te Amsterdam op het 10km punt nog net onder mijn PR en een nieuw PR op die 15km. Ik had echter na die Nescioloop wat irritatie overgehouden aan mijn rechterkuit. Het trainen afgelopen woensdag ging daardoor voor geen meter.

Het was vandaag toch echt een prachtige dag voor een hardlooptochtje. Met een zonnetje erbij is het sowieso al een stuk gezelliger en speelt alles rondom zo’n trimloop zich buiten af. Ik was er rond 11:00 uur en kon zodoende de jeugd nog zien weggaan op de 1,5km. Erg leuk om te zien dat er een hele hoos aan kinderen, waarvan velen met ouder(s) over het parcours rennen. Natuurlijk spectaculair als je als kind mag finishen in het stadion met veel publiek op de hoofdtribune.
Om 12:00 uur mocht ik dus zelf. Uiteraard vele bekenden aan de start. De 5- en 10km startten gelijktijdig. Een beetje druk, maar wel erg leuk. Ik zag Tata Steel runners, Suomi runners en wat mensen die ik wel eens in de Kennemerduinen tegenkom.

Die kuit. Tijdens de warming-up voelde ik nog steeds dat mijn rechterkuit wat aan ’t trekken was. Het is eigenlijk de hele week al hommeles en iedere avond was ’t flink insmeren geblazen. Gelukkig had ik tijdens deze loop niet echt noemenswaardig last. Sterker nog, de eerste twee km liep ik ruim onder de 10 minuten. Als ik dat toch eens kon volhouden, ja!
Dat was zoals verwacht niet het geval, maar ik liep voor mijn gevoel een beetje geforceerd, maar wel goed. Toen ik voor de eerste keer het stadion in liep en dus bijna 5km achter de rug, zat ik zo rond de 26 minuten, dus op een schema van een nieuw PR.
Ik zocht de tweede 5km naar iemand in wiens flow ik kon meegaan en vond deze in een blond meisje (met Robert Plant kapsel) waar achter ik mooi kon meegaan. Zeker tot pakweg de laatste kilometer, want toen ging ik langszij. En zelfs langs nog wat anderen. Ik moest deze tweede ronde van 5km wel wat toegeven op mijn tijd per km, maar bleef evengoed lopen op een schema van 53 minuten. De laatste meters in het stadion wilde een eindsprint niet meer lukken, maar ik kon nog wel goed aanzetten naar de finish onder bezielend toejuichen (en schreeuwen) van o.a. mijn goede vriend Jacques, dit keer als toeschouwer aanwezig, maar een volgende keer weer gewoon tussen de deelnemers.
Ik klokte zelf net na de finish 52:55. Ha, zowaar een nieuw PR, want dat stond op 53:03 en dat liep ik in Schoorl ruim twee maanden geleden.
Bij thuiskomst zag ik dat mijn netto tijd 52:58 was geworden en inderdaad een nieuw PR, dus. In een thuiswedstrijd en gehuld in Telstar shirt! Daar wordt je toch blij van?

Ik hoop dat deze Zorgspecialistloop haar plek gevonden heeft met dit parcours door en rondom Velsen-Zuid en Driehuis. Ik kom er graag terug de komende jaren.

Jan, 21-04-2013

Note: In juli van dit jaar bestaat Telstar, begonnen als fusieclub tussen V.S.V. en Stormvogels, 50 jaar. Het jubileumboek staat hoog op mijn verlanglijstje én reeds in bestelling. De vorig jaar verschenen naslagwerken over het 100-jarig bestaan van zowel V.S.V. als Stormvogels, verenigingen waar ik beiden een verleden als actief voetballer geniet, heb ik reeds in de kast staan (naast die panini voetbalplaatjes albums, ja).
Bij deze mijn hartelijke felicitatie alvast!

2013-04-01: Lions heuvelloop (Bloemendaal - Kennemerduinen) (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op maandag 1 april 2013 15:03

Inderdaad, rennen op 1 april. Tweede paasdag. Dit is geen grap!
Ook vorig jaar stond ik aan de start van deze trimloop en had het toen zwaar in het heuvelachtige en grotendeels onverharde (maar niet te) duinparcours. 2e paasdag 2012 ging het bij mij nog om de 10km. Nu echter, had ik mij aangemeld voor de 15km. Okay, een aantal eveneens hardlopende facebookvrienden vond dat ik hier die afstand maar moest gaan doen. Onder het mom van: “Je zit in een goede flow en je traint voor je eerste halve”. Deze 15km is grotendeels overlappend met de 10km route, met als grote verschil twee rondjes, in plaats van één door de Kennemerduinen. Ja, ik was gemakkelijk over te halen…

De Overveense Tetterode sporthal, waar de startnummeruitgifte was en waar je tevens kon omkleden was inmiddels bekend terrein voor mij. De Rondom Haarlem estafette heeft er zijn start en finish en jaren geleden was ik in diezelfde sporthal aan het blokken op PDB- (met succes) en MBA examens (met wat minder succes).
Het start- en tevens finishpunt van de Lions heuvelloop, op de hoek Lonbard Petrilaan en Hoge Duin en Daalseweg te Bloemendaal is een ruime kilometer lopen. Dat vind ik wel een nadeel. Een voordeel echter is, dat je bij deze loop vele bekenden ziet en zo praat je onderweg naar, of bij de start even bij of je doet een gezamenlijke warming-up.
De start van de drie afstanden, ook de 5km wordt hier gelopen, is om 11:00 uur. In de (verharde) route van de 5km zit het pittige Bloemendaalse Kopje. Bij de 10- en 15km hoeft deze niet te worden bedwongen. Voor het bedwingen van dat Kopje moet ik nog even wachten op de Letterenloop d.d. zondag 2 juni.

Aanvankelijk zou ik in mijn eentje en op de fiets naar Overveen afreizen, doch waar plaatsgenoten/facebookvrienden al niet goed voor zijn…
“Iron and fire lady tattoo” Paula was op zoek naar “wat te rennen” deze paasdagen, waarop ik meteen inhaakte dat het wel handig zou zijn dat zij met mij mee zou lopen. Er waren meer kapers op de kust met fijne hardloopplannen, maar kennelijk bleef Paula dit keer liever wat dichter bij huis. Ha, dat was dus zo geregeld. Lucky me!
Ook Tata Steel collega, trommelaar en kilometervreter Peter “Pietje” meldde zich aan voor deze Lions heuvelloop en met hem kon ik zowaar meerijden vanuit IJmuiden. Ha, wat een luxe. Mooi(j) geregeld ook, zo!
“Sloopbedrijf IJzerman” had weinig behoefte aan de auto en ging gewoon hardlopend door de duinen vanuit onze woonplaats naar de Tetterode hal (en na de trimloop dus ook weer hardlopend terug). Wat een energie. Even 50km weglopen door de duinen. Paula rocks!

Het was vandaag, in tegenstelling tot vorige week, een prachtige dag om te rennen. Gelukkig zonder die vervelende oostenwind.
Het heeft wel iets gemoedelijks deze relatief kleine loop. Wat zal het aantal deelnemers geweest zijn over de drie afstanden? Ik denk zo’n 500 runners. Het voordeel van die auto van Peter was dat hij deze vlakbij de start/finish kon parkeren. Paula en ik liepen vanaf de Tetterode hal de pakweg 1km naar dat startpunt. (Die hoefde dan terug niet meer). Tegen 10:45 uur stroomde het daar lekker vol met diverse runners. Ik zag er o.a. wat Suomi zaterdagrunners, Berry, die ik in Zandvoort ook tegenkwam en Geert, een van mijn vrienden.
Ik besloot qua tijd slechts mijn stopwatch te gebruiken en vooral te luisteren naar mijn loopmaatje voor deze keer, Paula. Paula kon ook meteen aan de bak, want net als vorig jaar ging ik te snel weg. Het was de bedoeling een zo vlak mogelijke race te lopen van 5½ minuut per km, doch de eerste km klokte ik 5 minuut rond. Even een tandje eraf maar. Op het punt van 3km kwam er een man bij ons lopen met nogal een vervelende ademhaling, en dan ook nog verhalend over “zijn” marathons. Het was net of dat hij ieder moment kon gaan hyperventileren. En Paula mij maar terug roepen en laten inhouden. Ik wilde alleen maar van die man af!
Bij het drinkpunt op de 6km liep de man gelukkig een stukje van ons weg.
Nabij het 10km punt gebeurde er iets wat me eigenlijk nooit eerder in een trimloop is overkomen, een van mijn veters raakte los. Die waar de tijdregistratie chip aanvast zat. Dat euvel werd even snel verholpen door Paula en op de 10km liepen we nog net onder de 55 min. Nog mooi op schema dus. Goh, wanneer heeft voor het laatst een vrouw mijn schoenveters gestrikt? Mmmmm…..
De laatste vijf km daar moet ik voor mijn gevoel nog wat balans in gaan vinden. Ik liep hier meer achter Paula dan ernaast, en merk dat ik sommige stukken een mooie lange, goede pas heb, maar dat bij vlagen afwissel met iets dat op slenteren lijkt. Niet dat ik qua slenteren de kans kreeg hoor? Zodra Paula ook maar even hoorde dat mijn pas niet goed was, kreeg ik het meteen te horen en natuurlijk luister ik.

Voor mijn gevoel was ik bezig met een goede tijd. Let wel: dit is pas mijn tweede 15km. De eerste, een half jaar geleden was die van de Pierloop. Beiden overigens niet echt gemakkelijke 15km’s.
Op de 13km merkte ik dat ook de andere veter los geraakt was, maar nu stoppen was geen optie. “Ik raap je wel op en ik heb ook pleisters bij me” was de laconieke en lachende reactie van “mijn” coach deze trimloop. Natuurlijk, niet stoppen, gewoon doorlopen. De duinen uit, een stukje zeeweg en dan op weg richting finish waar Peter al klaarstond om ons binnen te halen.
Vóór Paula en mij liep een man met een oranje muts, die we op het 13km punt al in het vizier kregen en waar we langzaamaan naartoe aan het lopen waren.
Ik kon er voor de finish toch nog met ferme passen een eindspurt uitgooien en de man met de oranje muts voorbij lopen. Beetje lullig misschien, en zeker niet iets wat ik vaker ga doen, maar voor dit moment wel eventjes lekker.
Ik klokt zelf 01:22:51. (De later uitgegeven tijd namens de organisatie werd 01:22:50). Een nagenoeg “vlakke” 5½ minuut per km. Ja, ik was er erg tevreden mee.
Gelukkig staat de volgende 15km al in de hardloopagenda. 14 april te Amsterdam. De Nescioloop. Zin in? Wat dacht je?

Cheers!
Jan 01-04-2013

2013-03-24: Circuitrun – Zandvoort (droog met lage gevoelstemperatuur!)

Gepost door Jan Bakker op zondag 24 maart 2013 19:37

De dag na de feestavond ter ere van Dick’s 50e.
Eveneens het weekend dat de geschiedenisboeken ingaat als “de, qua gevoelstemperatuur, koudste 23/24 maart ooit”. Zeker voor wat betreft mijn actieve aanwezigheid op deze aardkloot nu bijna een halve eeuw.

Voor het derde achtereenvolgende jaar reed ik zo rond eind maart op mijn fiets vanuit IJmuiden door de mooie en steeds vaker mijn trainingsgebied de Kennemerduinen naar Zandvoort om daar georganiseerd een stuk te gaan rennen.
In 2011 deed ik dat op de 5km circuitrun, een jaar later stond ik aan de start van de 12km en kreeg zodoende niet alleen het circuit, maar eveneens strand en dorp voor mijn kiezen. Tot dan toe was die 12km mijn langst gelopen afstand. Smaakte zeker naar meer, dus koos ik in 2013 eveneens voor die afstand. Een langere afstand is er niet te lopen, of je moet van wandelen houden en een dag eerder naar het circuit zijn afgereisd.
In beide jaren was het qua weersomstandigheden smullen geblazen. Zonnig en warm. De wind was verder te verwaarlozen.
Dat was vandaag dus eventjes goed anders.
Welkom in de lente? Potverdikkeme, het was me toch een partij koud. En waaien…

Het blijft toch een aparte locatie voor een groots opgezet hardloopevenement, dat circuit in Zandvoort.
Vanuit mijn kinderjaren en jeugd (jaren 70-80) herinner ik mij nog het geluid van racende auto’s dat zelfs te horen was op het IJmuiderstrand, dus zeker 12km noordwaarts. Indrukwekkend vond ik dat “gezoem” altijd, hoewel ik helemaal niets om auto’s geef. Dat geldt voor bijna alles wat rijdt, waar een motor inzit en daardoor irritant lawaai produceert (inclusief draaiorgels). Altijd hard ook. Veel te hard.
Goh, toen reed daar nog de Formule 1 met illustere namen als Niki Lauda, Emerson Fittipaldi, Jackie Stewart, Mario Andretti, James Hunt enneh…Jan(tje) Lammers. Deze laatste echter wel in een bijrol. Jantje piste F1-technisch een paar keer jammerlijk en hachelijk naast de pot.
(Let op: Liefhebbers van ‘slechts’ hardlopen kunnen de volgende “lange” alinea gerust overslaan. Dat geldt tevens voor het allerlaatste stukje onder mijn naam en datum. Als je wat avontuurlijker bent aangelegd, en wel (of niet) wat hebt met de jaren 1979-1981 ga dan gerust gewoon door. Onderstaande alinea kan door sommigen als schokkend worden ervaren en is niet echt voor jonge lezers. Lezen voor eigen risico!)

Die bijrol had onze Jantje in de vroege jaren 80 voor een korte periode niet bij en mét Babe 0*) leadzangeres en tot über pitspoes gebombardeerde Gemma.
Die mooie, ietwat kakkerig ogende blonde stoot, het haar altijd in een onberispelijke paardenstaart, stevig onderstel en verhoudingsgewijs ietwat groot uitgevallen mond.
Bij haar mocht onze kleine, olijke krullenbol zo nu en dan laten zien dat hij niet alleen met de versnellingspook van een of andere snelle bolide overweg kon.
Ja, ik was echt jaloers, 15/16/17 jaar en de hormoonhuishouding nauwelijks in bedwang te houden. Er viel buiten Babe’s Gemma zo rond 1979-81 nog veel meer te dagdromen…
Over mijn M.A.V.O. opleiding deed ik daardoor 6 in plaats 4 jaar.
Pffff, Jerney Kaagman al schuifelend en “I don’t wanna be a lover for the weekend” kermend in dat blauwe, fijntjes op maat uitgesneden glitterpak. Naar het schijnt past ons Idols lachebekje er nog steeds in, het duurt nu alleen een halve dag eer alles zit hoe het moet zitten. Kop op, Jerney!
LUV’s Marga, met benen zo lang als omgekeerde lantaarnpalen en bijpassend rokje met de lengte van een lucifer. En dan wel eentje waarmee net 10 sigaretten zijn aangestoken. Ha, rokje? Ietwat breed uitgevallen riem, zou Najib Amhali zeggen!
Die blonde, sorry Frida, van ABBA (voor mij part in winterkleding, maar leggings waren toch echt voor haar gemaakt, en voor niemand anders!). De meesten die buiten dit frêle Zweedse vrouwtjesexemplaar een dergelijk nauwsluitende (bijna vacuüm getrokken!) “raad eens wat ik eronder draag” droegen, hadden wat mij betreft op de bon geslingerd mogen worden. Waren er toen al stringetjes, vraag ik me nu af? Dan droeg Agnetha er dus niets onder. Lucky Björn. Al was de liefde tussen die twee in bovengenoemde periode al aardig bekoelt.
Dolly Dot Angéla, Mirella (van Frank), Okay iedereen heeft zo zijn zwakheden, zelfs ik. Monique van de Ven’s ”verrekte leuke gevulde bloesje” in de film Hoge hakken, echte liefde, Vanessa², Vanity 6 en Lio. Deze laatste twee acts zijn baanbrekend geweest voor latere groepen als Apollonia 6 en Centerfold. Het mocht allemaal “ietsje” gewaagder gekleed op het podium dan de brave “Gemma en de danseresjes”.
Toen de carrière van Babe net gestalte kreeg in de late jaren 70 was het de moeder van Gemma die zich uitdrukkelijk bemoeide met de kledingkeuze van het trio. Als vrouw van een bankdirecteur, en zich ook zo gedragend, sleepte zij de meiden mee naar “haar” veel te brave kakwinkels waar je nu net niet heen moest gaan als startend groepje met drie jonge, mooie meiden. Producer Peter Koelewijn, die de kleding van LUV waarschijnlijk in zijn achterhoofd (en op zijn netvlies) had, stak er dan ook snel een stokje voor. Niet dat het daarna veel spannender werd, hoor? Zou dit dan toch de reden geweest zijn waarom Babe met haar singles nooit een top 10 notering haalde?
De TV serie Dynasty startte in 1981. Een heerlijke, doch gemene rivaliteit tussen de dames Krystle en Alexis. Ik verbaasde me altijd waarom Blake Carrington koos voor die blonde stijve trut, die zelfs in de slaapkamer nog in hooggesloten winterkleding (s)liep, in plaats van die zwartharige vamp. Onze Joan draait haar hand niet om voor een rugby- of voetbalelftalletje. “Dig it, shrimpy”. Joan Collins rocks!
Bo Derek in de film 10? Vond ik qua vlechtjes en muziek bagger.
Dallas had toen de ietwat labiel spelende “Pamela” Principal, ook al zo’n typetje dat voor prettige afleiding zorgde.
Pleunie Touw in De Fabriek, het aan einde van iedere aflevering steevast met haar Italiaanse hoofdinspecteur van bureau Hill Street tussen de lakens duikende Joyce Davenport, Pam Grier in Fort Apache the Bronx. En dat zou dan een junkie moeten voorstellen? Wat een Luilekkerland “hing” er tussen kin en navel vast aan die vrouw.
Let’s get physical zong Olivia Newton John. De sportscholen draaiden topomzetten!
Ik vroeg me tijdens het zien van de film The Blue Lagoon, over die twee kinderen die op een onbewoond eiland gestrand zijn, daar in pakweg één uur tijd volwassen worden en, onvermijdelijk natuurlijk, gaan neuken, af hoe dat lange haar van Brooke Shields iedere keer zo netjes voor haar twee ontluikende en blote Pam Griertjes-in-een-dop bleef hangen. De hele film gaf die houterige maar bloedmooie Brooke niets, maar dan ook niets prijs. Bij die blonde krullenlul daarentegen groeide het haar maar niet langer. Kutfilm!
Dat kon over de film Alien zeker niet worden gezegd. Vind ik nog steeds indrukwekkend en nooit door de sequels overtroffen. Een hevig zwetende en door angst bevangen Sigourney “Ripley” Weaver in haar witte slipje aan het einde van de film is zonder twijfel het geilste shot dat ik ooit in welke film dan ook gezien heb. O, stond er een kwijlend monster tegenover haar? Niets van gezien of gemerkt. Verbaast me ook allerminst. Wie of wat zou er niet kwijlen? Wat een debuut!
Diana de Koning in de zéér erotisch geladen film Pruimenbloesem. Welke vrouw heeft er vandaag de dag nog een okseltuintje en een dergelijke hoeveelheid beharing in driehoeksvorm nét boven en rondom die Heilige Graal?
Met Farrah Fawcett en Kate Jackson had ik helemaal niets, maar hoe zou het toch gaan met de voorgangster van die ultieme lolly Drew “Dylan” Barrymore, Jaclyn Smith? Morning Angels!
Okay, bedaren. Verder nu.

Qua entourage vind ik die circuitrun een prachtig evenement. Op het circuitterrein is veel te doen en als toeschouwer kun je vanaf verscheidene plekken de lopers aanmoedigen. Kost niets. Ideaal ook om foto’s te maken.
Voor de lopers zijn de zaken goed geregeld. Er zijn kleedruimtes, tasseninname en genoeg plekken om af te spreken en/of wat te nuttigen. Weer of geen weer. Met deze extreme koude was het in “alles behalve buiten” wel heel erg druk.
Het gebruik van startvakken op kleur is handig en zeer bevorderlijk voor de doorstroming. Er starten toch duizenden lopers.
Qua fietsenstallen mag het wat mij betreft wel ietsje beter. Het is fijn om te promoten dat men zoveel mogelijk met de fiets naar het circuit toe moet gaan, en ik geef daar ondanks de niet zo heel erg fijne oostenwind van vandaag graag gehoor aan, maar dan moet je deze natuurlijk wel op een deugdelijke manier kwijt kunnen in een stalling en niet zomaar in een berm o.i.d. naast en/of bovenop andere fietsen.
Je betaald uiteindelijk een forse prijs om aan de circuitrun deel te mogen nemen. 18€. Aangezien de circuitrun hardloopshirts er dit jaar wel gaaf uitzagen (rood met als opdruk een tekening van het te lopen parcours) en ik mij bovendien in de feestmaand december aanmeldde, kocht ik deze er eveneens bij. Een rood hardloop shirt had ik nog niet; ik geloof dat alle andere kleuren wel in de (zomer)la liggen. Maar goed, het werd dus bij elkaar 40€.
Je moet jezelf zo af en toe even kietelen, toch?

Koud was het dus, toen ik vanochtend op mijn fiets door de Kennemerduinen reed. Steenkoud, doch windje mee. De lente mag dan slechts een paar dagen oud zijn, het was nog gewoon een op en top winterse dag, hoor?
Aanvankelijk was ik van plan om mijn vorig jaar gelopen tijd van 01:11:03 niet te verbeteren. Nee, verbeteren was het juiste woord niet. Ik dacht meer aan verpulveren. Met de flow waarin ik de afgelopen tijd loop zou een tijd, mits redelijk weer, van tussen de 01:06 en 01:07 haalbaar moeten zijn. Onderweg op de fiets overdacht ik deze zonde (eigenlijk toen ik bij mijn schuur stond om mijn fiets te pakken, al) en besloot dat het toch beter was om zuinig te lopen vandaag. Er is om 13:00uur tevens hoogtij voorspeld, dus een smal strand en zo’n drie km door mul zand ploegen. Niet echt bevorderlijk voor een knappe tijd. Vorig jaar viel het aan de vloedlijn wel mee, toen was die strandafstand aardig beloopbaar.
Tien dagen geleden stond ik nog in mijn shirtje tussen een forse training door (16km) foto’s te maken in het zonnetje bij het Vogelmeer ter hoogte van Parnassia. Nu lag er op sommige plekken aan de rand van het meer zowaar (weer) een ijslaagje…

Ik stond rond 13:30uur aan de start als volgt gekleed: twee thermo shirts lange mouw, een (circuitrun) runningshirt korte mouw, dikke sokken, muts, handschoenen, strakke, korte boxershort, lange thermo onderbroek en hardloopbroek (lange pijp). Ik liet me nog net niet sponsoren door Michelin. Gelukkig stonden we alvorens het startschot ging uit de wind, maar direct na de start kreeg je deze wel vol in je kanis. Dat euvel speelde eigenlijk tijdens de pakweg 4km aan circuit dat gelopen diende te worden. Ik liep voor het eerst met mijn nog nieuwe Garmin forerunner 310XT en deze had ik zo ingesteld dat ik iedere km kon zien hoe lang ik daar over liep. Dat lag gelukkig toch nog rond de 5,30 per km. Deze tijd wilde ik zeker tot aan het strand lopen. Ik maakte me wel zorgen over het strand zelf, maar dat viel reuze mee, zo bleek. Er was een smalle strook redelijk hard zand vlak aan de branding en de lopers hadden de wind mee, schuin in de rug. Jammer dat je hier van die lopers treft die jou mans gaan inhalen en als ze dan eenmaal voor je lopen hun tempo drukken en lopen ze dus gewoon irritant voor je poten. Heel vervelend, want inhalen op strand was dit keer niet echt makkelijk. Zeker niet echt makkelijk was de strandafgang. Een flink stuk mul zand en dan ook nog omhoog. Ik verloor een ruime minuut van km 7 naar 8.

De laatste vier km dus grotendeels door het dorp. Een applaus en diepe buiging voor alle mensen die daar de runners stonden aan te moedigen en toe te juichen. Okay, het was natuurlijk niet te vergelijken met vorig jaar, maar er stonden toch vele mensen langs de kant. Erg fijn. De straffe wind tegen was wat minder, zeker het laatste stuk op weg naar de finish op het circuit. Maar goed, met 01:08:06 rende ik over de finish lijn. Toch weer met een lekker gevoel en bijna 3 minuten sneller dan vorig jaar. Curieus genoeg gaf mijn Garmin een stand aan van 12.220 meter. De tijd klopte verder wel. Ik geloof dat ik e.e.a. toch nog goed even moet nakijken.

Via Bloomingdale (bedankt voor de heerlijke chocomel met slagroom, Leonie, die kwam echt als geroepen) in de pedalen richting huis. Ja, vanochtend ging het nog wel, met die wind in de rug, dat was nu wel eventjes anders. Pfffffff….
Maar okay, het kacheltje brandt thuis, de koffie staat te pruttelen en de wasmachine draait.

Zo, deze Zandvoort circuitrun is mijn laatste trimloop geweest in maart 2013.
Net als januari en februari wederom een maand met om en nabij de 100 hardloop km’s in de benen inclusief drie trimlopen. 16km, 10km en 12km. Ik heb nu zelfs nog een week voor wat trainingkilometers al is "pas op de plaats" nu ook wel eens goed.
Qua wedstrijden zijn de km’s voor de komende maand gewaarborgd, want als alles goed blijft gaan, dan sta ik aan de start van de Lions Heuvelloop (Bloemendaal 1 april - 15km), Nescioloop (Amsterdam 14 april - 15km) en de Zorgspecialistloop (21 april - 10km). Deze laatste belooft een fijne thuiswedstrijd te worden met hopelijk vele bekenden aan de start, bij en in het Telstar stadion en langs het parcours.
Ja, een middagje “Telstar thuis” gaat ’t worden, dan. Ik verheug me nu al op de BLOG. Aan Telstar heb ik fijne voetbalherinneringen. Jullie lezen het tzt.
Wel iets ander weer graag, anders ga ik een binnensport zoeken. Darten of zo. Een bijnaam heb ik al (heel lang); “The Baptist”.
Niks geen Snap’s I’ve got the Power of Survivor’s Eye of the Tiger.
Gewoon even een statement maken en aantreden met Hüsker Dü’s New Day Rising!
http://www.rwcircuitrun.nl/

Cheers!
Jan, 24-03-2013

0*) Voor de lezende fijnproevers, doch muzikale leken:
Babe was een Nederlands meidentrio en bestond van 1979 tot medio 1986.
Een beetje afgekeken van het zeer succesvolle en uit eveneens drie dames bestaande LUV. Peter Koelewijn, bedenker en producer van Babe dacht waarschijnlijk: “Wat die Hans van Hemert, bedenker en producer van LUV, kan, dat moet mij toch ook lukken?”
LUV mocht dan slechts één blondine -en wat voor ééntje- in de gelederen hebben, doch is qua succes tot op de dag van vandaag door geen enkel ander damestrio geëvenaard.

In eerste instantie werd Babe gevormd door de hoogblondgelokte zangeressen Gemma van Eck, Rita van Rooy en Monique Hagemeijer. In de nadagen maakten ook Marga -rechtop in de wind- Bult (als vervangster van Gemma) en Margot van der Ven deel uit van dit trio.
Babe maakte in die periode drie albums en een twintigtal singles, waarvan de meesten de hit- cq. tipparade wel haalden. Een Top 10 notering zat er zoals gezegd helaas nooit in voor de meiden.
The drunken sailor, (never listen to a) bouzouki player en the kiss (viva los hombres) zijn het bekendst. Het slotoptreden van Babe vond curieus genoeg plaats tijdens de Assense TT in 1986. Die combinatie heb ik never begrepen, al zal de roots van de zingende boerin Marga B. zeker meegespeeld hebben.

Een Babe reünie op Dutch Valley 2013? Dat zou toch leuk zijn!
LUV ging hen al voor in 2012. LUV’s Marga is potverdorie nog altijd een prachtige vrouw en weigert gewoon in verval te geraken. Die benen zijn nog immer lang, het rokje wel iets minder kort. Laat ik verder over haar twee (ex-)collega’s mijn gedachten maar niet aan het papier toevertrouwen. Ik stond vrij ver vooraan in die Dutch Valley 80s tent.
Shala lalala lala la, shala lalala lala la, shala lalala lala la, shala lalala lala la……….

2013-02-10: Groet uit Schoorl. (Handdoek nummer 3)

Gepost door Jan Bakker op vrijdag 22 maart 2013 17:36

-Wel direct na de GUS uitgewerkt, doch een beetje laat geplaatst, dit schrijven. Met reden.
Ik heb netjes gewacht op de nieuwste “Sintelbaan”, het magazine van atletiekvereniging Suomi, waarin een aangepaste, verkorte versie van dit verslag is geplaatst.
Het origineel wil ik jullie natuurlijk niet onthouden-

Groet uit Schoorl is een evenement uit het zg. Le Champion runnercircuit, waar ook populaire lopen zoals de Egmond halve marathon, Circuitrun Zandvoort, Dam tot Dam, TCS Amsterdam marathon en de 7 Heuvelenloop toe behoren. “Grote” (loop)evenementen, waar toch altijd weer duizenden enthousiastelingen gehoor aan geven. En dat alles ondanks de vrij hoge inschrijfgelden. Lees: ≥15€.
Le Champion heeft echter meer noten op haar zang. Kijk maar eens via deze link.
http://www.lechampion.nl/category/evenementen/

Een mooie woordspeling is Groet uit Schoorl, want er wordt een parcours gelopen dat start in de fraaie Noord-Hollandse plaats Schoorl en dat over de weg loopt via het idyllische plaatsje Groet en zo door het verbindende duingebied weer terug naar Schoorl).
Dat geldt in ieder geval voor de bijzonder populaire 10km. Voor de halve marathonafstand en 30km worden uitgebreidere duingebied rondes gedaan, doch die laatste twee afstanden daar stond ik niet aan de start. Wellicht komt dat ooit…

Op de een of andere manier maakt deze run al weer enige jaren deel uit van de Tata Steel cup. Tata Steel is mijn werkgever.
Een cup waar door de Tata Steel runners onderling om gestreden wordt, en waar per jaar een zevental loopjes (in onze IJmond regio) gedaan dient te worden. O.a. de Pierloop (15km) en Marquetteloop (7km) maken deel uit van “ons” circuit. Ook de eind januari nog afgelaste Beeckestijn/Velserbeek cross behoort hier toe. Tsja, dit jaar wel een valse start, dus.
Voor de Groet uit Schoorl telt de 10km mee voor ons klassement, al loopt een aantal collega’s de langere afstanden. Verder is deze loop qua sponsoring het verste uit de IJmond gelegen, en kwam in beeld toen de financiële injectie van de (te dure) Dam tot Damloop stopte. Er lagen echter al wel wat connecties in Schoorl, zo heb ik mij laten vertellen. In ieder geval is aan de start de Tata delegatie altijd vrij groot. Het scheelt aanzienlijk of je nu de 15€ inschrijfgeld zelf moet betalen, of dat de baas dat voor je doet, hè?!

Deze Groet uit Schoorl van 10 februari 2013 werd mijn derde. Zou ik mijn PR traditie wederom in ere kunnen houden?
In februari 2011 liep ik op dit schitterende en “snelle” parcours mijn allereerste 10km in een tijd van 01:00:06. Okay, helaas had ik toen nog geen eigen tijdwaarneming om mijn pols, anders had ik de laatste paar honderd meter nog wel extra aangezet. Derhalve een PR in de boeken.
Precies een jaar later, in februari 2012, toch slechts een drietal 10km trimlopen verder, liep ik op hetzelfde parcours een nieuw PR en bovendien ruim onder het uur. 00:56:03. Ik kwam er hier achter dat ik als hardloper echt vorderingen had gemaakt en de trainingen niet voor niets geweest waren. Het was tevens mijn allereerste 10km “onder het uur”.
Het gevoel dat ik in die wedstrijd had kan ik nog zo voor me halen. De hele race eigenlijk wel, waarin ik na ca. 2km wegliep van mederunners Anja en Henk (normaliter in diverse eerdere trimlopen altijd wel voor mij eindigend, doch in deze wedstrijd beiden niet meer gezien) en waar ik zelfs nog met grotere passen kon versnellen na pakweg 8km. Dat was dan wel een stuk vals plat naar beneden. Met nog ca. één km te gaan schreeuwt het in grote getale aanwezige publiek je als ware het windkracht 10 (in de rug) wel naar én over de eindstreep.
In 2012 wél lopend mét eigen tijdwaarneming, hield ik “mijn” kilometertijden nauwlettend in de gaten. Ik kreeg bijna tranen in mijn ogen met de finish in zicht en er boven een bruto tijd die zelfs nog “onder het uur” aangaf. Ha, met een grote schreeuw de finishlijn passerend, en gebalde vuisten in de lucht. Van vermoeidheid was geen sprake meer. Ja, wel euforie!

Aangezien mijn collega en hardloopvriend Arthur vandaag in de ochtend al op de halve marathon afstand actief moest zijn (+ ca. 5km inlopen!), kon ik niet met hem meerijden. Nou ja, dat kon wel, maar dan daar moeten wachten tot 14:30 uur vond ik niet zo’n goed idee.
Gelukkig startte Tata Steel runster (én teamlid van mij in de Rondom Haarlem 2012) Josien eveneens op de 10km. Aangezien zij vlakbij mij woont en bovendien met de auto naar Schoorl reed, had ik toch nog een lift. Samen met vriend Maarten en Dennis, Josien’s partner.
Wij waren niet de enige Tata Steel runners aan de start. Zo’n 30 collega’s hadden zich via onze runnersite aangemeld en waren er eveneens klaar voor.
Toch wel gaaf als je al die blauwe singlets aan de start ziet, al is het de laatste wedstrijden wel opvallend dat het aantal Tata Steel runners lijkt af te nemen. Vorig jaar en in 2011 waren de 40 startbewijzen voor deze loop snel uitgegeven en voor acht (reserve)lopers werden extra startbewijzen aangevraagd (en gehonoreerd). In 2011 idem dito.

Verzamelpunt was ook dit jaar de kantine van SV Duinrand. Zo tegen 13:30 uur was het daar al vrij druk, maar qua collega runners nog povertjes. Wel kwamen de eerste collega’s binnen die zich op de 30km en halve marathon hadden uitgeleefd. We konden de kleedkamers van deze plaatselijke voetbalclub gebruiken en omgekleed en wel liepen we iets na tweeën naar de start. Zo’n minuut of tien lopen. Onderweg maar even wat rek- en strekoefeningetjes gedaan en ik vond het toch aardig frisjes.
Het “rode” business vak liep op zo’n tien minuten voor de wedstrijd aardig vol en zo stonden we met een ploegje collega’s te wachten op het startschot. Dat kwam gelukkig iets na 14:30 uur. Lopen. Warm worden.
Ik kreeg pas op het 3km punt in de gaten dat ik dit niet al te letterlijk moest nemen, want deze afstand in krap 15 minuten hield ik tot vandaag voor utopisch. Ik liep een korte tijd op met Tata Steel runner Roel, die normaliter toch zeker een minuut of vijf sneller loopt op deze afstand. Net toen we de verharde weg verruilden voor het minder verharde, doch prima beloopbare en sneeuwvrije duinpad, ik denk na 3,5km, liep Roel ietsje bij me weg, maar ik bleef hem wel in zicht houden. De 5km liep ik, naar zou later blijken in 26:30. Dat was al sowieso een nieuw PR voor mij op die afstand, al is dit natuurlijk niet geldig.
Ik loop deze afstand eigenlijk maar één keer per jaar, tijdens de Tata Steel timetrial in de Heemskerkse duinen. De laatste keer in mei 2012. Daar liep ik mijn snelste tijd op die afstand: 27:04.
Ik had het even zwaar tussen de 6 en 8km, verloor hier ook wat kostbare tijd, maar kreeg nabij de 8km een bekende in het vizier. Dat werkte als een rode lap op een stier.
Nee, grommen deed ik nog niet, maar het scheelde niet veel…
Muziekliefhebber, –kenner, verwoed popquiz speler en PWN runner Gert-Jan was te snel weggegaan en was dat nu een beetje aan het bekopen. Toen ik naast hem ging lopen en zei dat hij moest proberen aan te klampen vanwege een stuk dalend vals plat tussen de 8 en 9km probeerde hij dat wel, maar juist dat stuk liep ik met ferme passen door en zodoende bij hem weg en bij een fors aantal anderen. Precies hetzelfde deed zich voor tijdens de
A5-Westrandweg run, op nagenoeg dezelfde afstand en met dezelfde Gert-Jan!

Met nog zo’n 200 meter te gaan kon ik weer bij Roel aanklampen en samen liepen we door de finish. Een echte eindspurt daar kon ik mij niet meer toe zetten; ik had hier, ook zonder die sprint, wel een goede tijd neergezet. Zeker een nieuw PR.
Mijn schreeuw van ontlading was ook nu weer te horen in Schoorl en omringende dorpen.
Mijn stopwatch, die een beetje moeilijk deed nét na de start, gaf een tijd aan van 52:59. Dat kon ik nauwelijks geloven. Een PR verbetering van twee minuten!
De gecorrigeerde tijd werd 53:03 netto. Evengoed niks te klagen hoor?
Mijn PR van 54:58, die ik op 24 november 2012 liep op de A5-Westrandweg run stond dus maar kort in de boeken. Een verbetering van 1 minuut 55.
Hopelijk zie ik Gert-Jan nog regelmatig terug aan de start van diverse trimlopen!

Ja, lekker gelopen op dit heerlijke parcours in het Noord-Hollandsche.
En voor de lezers die zich afvragen wat dat met die “handdoek nummer 3” te betekenen heeft in de titel:
Net door de finish gekomen krijg je als loper niet alleen een flesje sportdrank, maar ook een handdoek. Geen vaantje, shirtje of medaille, maar een kleine badhanddoek. Dat is al sinds jaar en dag een traditie na de finish van de Groet uit Schoorl. Ik bezit dus nu een grijze, een donkerblauwe en een lichtblauwe en het zijn nog goeie handdoeken ook….
En ja, ik kijk uit naar zondag 9 februari 2014!
http://www.groetuitschoorl.nl/

Groet uit IJmuiden,
Jan, 11-02-2013

2013-03-17: Spaarnwoudeloop (Run Valley) - Velsen-Zuid (1 reactie)

Gepost door Jan Bakker op zondag 17 maart 2013 14:54

17 maart 2013. Ik ben vandaag 49 jaar geworden.
Tsja, en ik dacht een paar dagen geleden nog bij mezelf… “Mmmm, laat ik het eens groots en uitgebreid gaan vieren. Ik nodig al mijn hardloopvriendinnen en -vrienden uit”.
Dat zou in huis een beetje lastig worden qua ruimte dus week ik gemakshalve maar uit naar het fraaie en “om de hoek” gelegen recreatiegebied Spaarnwoude.
Als gezamenlijk cadeau kreeg ik (ja, ja, er was ruimhartig met de pet rondgegaan) een kunststof schoenveterchip en een papieren borstnummer. Lucky me!
Zo ging het natuurlijk niet echt, hè? Zaterdag de 16e bleek bij uitstek geschikt voor een gezellig samenzijn inclusief een hapje en drankje met familie en naaste vrienden. Dat verspreidde zich gelukkig een beetje over middag én avond. Deze zondag de 17e dan maar het bier, de plakkies worst, gehaktballetjes (met pindasaus), chips en borrelnootjes er vanaf lopen… Nee, aan dat witgroene stinkende Franse schimmelspul-op-een-plankie en die glimmende, zachte, glibberige, zure, groene of zwarte knikkertjes-met-een-prikkertje-erin, waag ik mij niet.
Bovendien kreeg ik een ander, veel waardevoller en mooier cadeau!

Vorig jaar liep ik de Spaarnwoudeloop voor het eerst. In de regen.
Als brildragende haat ik lopen in de regen, maar ik hou wel van trimlopen waar ik op de fiets naartoe kan. Dit is er zo eentje. Het is vanaf mijn huis ongeveer 20 minuten fietsen naar start- annex finishlocatie boerderij Zorgvrij.
De Spaarnwoudeloop is te doen in de afstanden 5-, 10-, 21,1- en 30km.
Ik besloot, net als vorig jaar de 10km te doen. Een 15km of 10EM was mooi geweest hier, maar met aan het begin van deze maand de door mij prima gelopen 10EM van de Twiskemolenloop in de benen, nagenoeg een zelfde afstand als Kennemerduinen training op 14 maart, de pittige 12km Circuitrun in aantocht volgende week en ook nog twee 15km trimlopen in de eerste twee weken van april…
Je moet jezelf wat gunnen op je verjaardag, toch?

De week voorafgaand aan deze Spaarnwoudeloop deed ik met de zaterdag recreantengroep van AV Suomi o.l.v. trainer Cees van der Zwan nog een heuveltraining in dit gebied. Lekker om alvast in de stemming te geraken, al geniet dat omhoog en omlaag zeker niet mijn voorkeur. Het drukt mijn tempo behoorlijk en zodoende geraak ik niet in een lekkere cadans. Buiten het stuk rondom de skiheuvel valt het met de te lopen hoogteverschillen gelukkig wel weer mee.
Het parcours van de Spaarnwoudeloop is verder volledig verhard. Deze training, toch nog bezocht door een dozijn runners, deed zo’n beetje alle (verharde) heuveltjes aan die Spaarnwoude rijk is in twee ronden van ca. 4 km die samen een “8” vormden én hoe kan het ook anders, het regende onophoudelijk.
Gelukkig heb ik een eveneens in IJmuiden woonachtige, hardlopende, meetrainende en gisteren in Hoofddorp door de modder ploeterende neef met auto.

Waarom gebruiken sommige organisaties, ook hier, nog die gedateerde schoenveterchips? Ik vind het uitermate vervelend om mijn veters los te strikken en weer vast te maken. En dat dus twee keer. Geïntegreerde chips in het startnummer is toch een ware uitkomst.
Op termijn wellicht dan toch die startnummers vervangen door een armbandje met geïntegreerde chip of zo? Dat scheelt geëmmer met veiligheidsspelden en is bovendien goed voor het behoud van je (in sommige gevallen) dure hardloopshirts. Okay, het commerciële fotografengilde zal er niet zo blij mee zijn, maar voor de tijdwaarneming maakt het allemaal niet zoveel uit, lijkt mij. Zo’n sensortje kun je toch overal plaatsen?
Je startnummer vast maken aan een riempje? Nee, ik geloof niet dat ’t gaat worden voor mij.
Maar goed, voor deze trimloop stond ik inclusief schoenveterchip en vastgespeld borstnummer samen met een paar honderd andere runners klaar voor de 10km start in Spaarnwoude.
En weer of geen weer, ik heb altijd zin! Vandaag was ’t prima hardloopweer, ondanks de wederom foute voorspelling van RTL's Peter Timolull gisteren. Ik heb geen regen gezien of gevoeld, het zonnetje kwam tijdens de trimloop zelfs even gedag zeggen. Ik geloof voortaan alleen nog fraulein Helga.

Zo rond 10:15 uur arriveerde ik in de gezellige drukte rondom en bij boerderij Zorgvrij. Ja, het ruikt er ook naar een boerderij. Kan niet missen. Ik kwam gelijk aan met facebookvriend Koos. Koos ging op voor de halve marathon en had het plan gevat met mij op te gaan lopen, omdat ik een vlakke run wilde doen met 5:30 min per km.
Helaas voor Koos startte hij a) een paar minuten later en b) was het 21,1km qua route in het begin iets anders dan die van de 10- en 30km. (of 1 of 3 rondjes). Toch ook wel jammer voor mij, want ik loop eigenlijk altijd alleen en dus ook altijd mijn eigen race. Met zijn tweetjes is er misschien wel iets meer uit te halen. Zeker met een snellere, meer ervaren loper bij je.
Er stonden, net als vorig jaar veel bekenden aan de start van de Spaarnwoudeloop. Natuurlijk vele Suomi lopers, maar toch ook een Tata Steel runner. Andre. Andre was er helemaal voor uit Julianadorp gekomen. Karakterjongen!
Om 11:00 uur kon ik aan de bak en zeker de eerste drie km liep ik erg lekker, vooral nadat het peloton een beetje begon uit te waaieren. Tegen km 4 ging het heuvel op, en had ik mazzel dat trainer Cees langszij kwam en een tijdje tegen me aan bleef kletsen over mijn loophouding. “Kortere passen en goed met de armen werken”.
Op het 5km punt klokte ik 27:00. Ik was er blij mee, want ik had stellig de indruk dat ik mij na die heuvels aan het herpakken was. Wel weer wat terugval tussen de 7 en 8km, maar toen wist ik ook gelijk dat ik niet op de 53:00 min moest gaan lopen. Dat loopt dan ook meteen een stuk vrijer.
Ik had het laatste stuk nog wel wat over en klokte zelf op de finish 54:20, en dit zou later volgens de officiele uitslag 54:21 worden. Toch mooi mijn derde keer onder de 55 minuten en mijn tweede tijd ooit. Ik geloof ook dat het slenteren dat ik vaak doe tijdens trainingen en trimlopen er nu wel uit aan het sluipen is. De passen worden beter en langer. Ik blijf hier zeker aan werken.
Ja, een lekker hardloopochtendje weer achter de kiezen, deze memorabele dag.
Eens kijken of er nog een gebakje, over van gisteren, in de koelkast staat. Verdient toch?!
http://www.kavholland.nl/spaarnwoudeloop/

Volgende week het Zandvoortse circuit, strand en dorp weer “opvreten”. Altijd lekker. En al helemaal lekker omdat ik dan kan lopen met mijn nieuwe GPS horloge (inclusief hartslagbelt). Een Garmin Forerunner 310 XT. Ik heb dus nog een hele week om uit te vogelen hoe alles werkt. Een aantal Tata Steel runners heeft dezelfde, dus mocht ik er niet uitkomen…

Cheers!
Jan, 17-03-2013

Onderstaand de link waar de foto vandaan komt. Geen flauw idee wie daar achter zit... Ik merk 't wel.
http://www.mijnalbum.nl/Album-JGQUQKEQ-Foto's-in-Velsen-Zuid-Foto's-van-Atletiek-Sport.html

2013-03-03 Twiskemolenloop (Het Twiske - Landsmeer) (3 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zaterdag 9 maart 2013 19:12

Geen verslag van mij dit keer op deze plek, want deze is voor het clubblad van AV Suomi.
Een verslag van mijn eerste TML, die van 03-02-2013 is via onderstaande link te benaderen.
http://www.looptijden.nl/blog/hardlopen/2013-02-03-twiskemolenloop-landsmeer-recreatiegebied-e28099t-twiske

Wel wat foto's die ik maakte voorafgaand aan die loop (ik was er al om 09:00uur. Ik reed mee met run2forty2 runner Arthur die alvorens zijn halve marathon 10km ging inlopen, dit vanwege de voorbereiding op de R'Dam marathon in april.) Na mijn 16,1km loop maakte ik ook nog wat foto's van lopers die nog bezig waren met de halve...
Wellicht komen mensen zichzelf tegen op een van de foto's. Zijn voornamelijk run2forty2 runners.
Feel free.
Wat een leuke trimloop en wat een schitterend parcours!!!!

Jan 10-03-2013

2013-02-03: Twiskemolenloop - Landsmeer (recreatiegebied ’t Twiske)

Gepost door Jan Bakker op zondag 3 februari 2013 17:28

De halve marathon afstand van 21,1km spookt sinds oktober 2012 door mijn hoofd.
Eén van mijn voornemens in 2013 is “het in ieder geval één keer in trimloop verband volbrengen van die afstand”. Het streven is de TCS halve marathon van Amsterdam d.d. 20 oktober 2013.
Zo ging ik eind 2012 op zoek naar in- en/of in de nabije omgeving van Zuid-Kennemerland**) gelegen, trimlopen waar ik afstanden kon gaan lopen >10km.
Al snel viel mijn oog op een aantal Twiskemolenlopen in natuurgebied ’t Twiske nabij Landsmeer. Niet ver boven Amsterdam-Noord en georganiseerd door de plaatselijke atletiekvereniging AC Waterland.
Een aantal ja, want ik kwam erachter dat deze runs in de winterperiode vier keer gelopen kunnen worden. In november en december 2012 en 3 februari en 3 maart 2013. Die van 9 december kwam even te vroeg, die van vandaag dus niet, hè!?.

Hardloopvriend én Tata Steel Finance collega Arthur, inmiddels druk in training voor “zijn” eerste hele marathon, die van Rotterdam in april, had ik er eveneens op geattendeerd en hij heeft de Twiskemolenloop van zondag 3 maart in zijn trainingsschema staan. Die van vandaag helaas niet, dus moest ik er in mijn eentje naartoe.
Dat vond ik dit keer zeker jammer, want van de vijf te lopen afstanden koos ik voor de 16,1km. In trimloop verband had ik tot dan toe qua afstanden nooit meer gelopen dan 15km. En dit slechts één keer. Dat was de IJmuidense pierloop, een thuiswedstrijd voor mij. In september 2012. Wel een pittige, ja. Ik zag daar behoorlijk af en kwam aardig gesloopt over de finish. (Zie mijn BLOG elders over de Pierloop 2012)
De Twiskemolenloop kan ook als 3-, 5-, 10- of 21,1km worden gelopen. Da’s toch zeer laagdrempelig voor startende runners en een uitdaging voor de wat meer gevorderden.
Het is altijd maar afwachten in wat voor hoedanigheid je over de finish komt; ik vreesde dat ik dit keer erg diep zou moeten gaan, en als je na een trimloop wordt “opgevangen” door een vertrouwd iemand dan vind ik dat wel prettig. Met die Pierloop van vijf maanden terug nog in gedachte…
Lobbyen bij zowel AV Suomi als de Tata Steel runners gaf helaas nul op rekest.

Met dit gegeven zat ik vanochtend om 08:15 uur in buslijn 75 vanuit IJmuiden op weg naar station Haarlem, om daar op de trein naar Amsterdam CS te stappen en vandaar dan weer met de bus (lijn 125) naar Landsmeer af te reizen. Ruim 1½ uur later, doch ruim op tijd voor aanvang van de wedstrijd (11:05 uur), kon ik mij melden bij de AC Waterland alwaar mijn startnummer reeds klaarlag. Voorinschrijven per mail vind ik erg handig en dat doe ik dan ook bij voorkeur, al kon je bij deze trimloop ook ter plaatse inschrijven. Makkelijk dus voor “twijfelaars” en “mooi weer” lopers. Voor de 6€ voorinschrijfgeld (7€ bij inschrijving op de dag zelf) hoef je deze loop zeker niet te laten liggen. .

Ja, ik was wat nerveus voor de aanvang van mijn eerste Twiskemolenloop. Niet zozeer vanwege de te lopen tijd; een limiet had ik voor mezelf niet gesteld, gewoon netjes en zonder te wandelen uitlopen én volhouden was het credo, maar wel vanwege een eventuele toestand na die loop. Je moet uiteindelijk toch ook weer naar IJmuiden, dus voor een tweede keer ruim 1½ uur in bus, trein, draagvleugelboot. Nou ja, je rust dan wel meteen uit en kan eventjes wat noteren. Ha, als ’t allemaal goed is, dan lees je het nu. Okay, wel ietwat bijgeschaafd en uitgewerkt.
Het Twiskemolenloop parcours is volledig verhard en vlak. Ik hoopte derhalve toch stiekem op een tijd van 6 minuten per kilometer. Dat zou de eerste 10 a 12km sowieso geen problemen moeten opleveren, maar die 4 tot 6km daarna, hè? Zo ver loop ik thuis nauwelijks.

Het was toch verdomde koud toen ik in de Raadhuisstraat te Landsmeer uit de bus stapte. Zo rond 09:45 uur. Gelukkig zat alles onderweg mee en was ik dus zeer bijtijds bij de A.C. Waterland. Dat gaf me nog mooi wat gelegenheid even de polder in te wandelen voor het schieten van wat plaatjes. Wel een gure wind, maar desondanks een blauwe lucht.
Zo tegen de start van de halve marathon, om 11:00 uur kwam ik tot de conclusie dat dit toch echt een “kleine” run is, hoor? Zo’n 400 runners schatte ik zo in, en dan ook nog opgedeeld over vijf verschillende afstanden, aflopend qua afstand startend met iedere keer 5 minuten tussenpozen. Om 11:05 was het mijn beurt. Samen met een kleine 100 andere lopers begon ik aan “mijn” eerste 16,1km. Ja, ik vond het wel spannend. Ik had afgelopen donderdag nog wel een lekkere en constante training gedaan van 12,5km, samen met iron lady Paula, die nog wel in mijn achterhoofd zat. Ja, zo moest ik lopen, alleen dan nog 3,5km erbij.
Het te lopen parcours, een vrij grote ronde om de Stootersplas, vond ik erg mooi. Wel jammer van de tijd van het jaar, want om in de zomer door zo’n polder te rennen, dat lijkt me wel wat. Schilderachtig, met her en der mooie houten bruggetjes, een molentje...ja, een mooi en uitgestrekt poldergebied nog. Zeker niet te vergelijken met het slechts op een paar km afstand gelegen Amsterdam-Noord met al haar hoogbouw.
Er werd dus uitsluitend verhard gelopen. Op de fietspaden. De route is onderweg uitstekend aangegeven d.m.v. paaltjes met bordjes in kleuren en de afstanden erbij. Er staan ook vrijwilligers bij “kritieke” punten.
Wat ik wel jammer vond was dat er slechts een keer een km bordje was geplaatst. Op het 10km punt. Okay, mijn ogen zijn natuurlijk niet zo heel goed, maar ik heb alle andere km bordjes toch echt niet gemist, hoor? Ik klokte op dat 10km punt 00:56:55. Ik had gerekend op 01:00:00, dus dit was een meevaller. Qua wind tegen hadden we net een heel lang en moeizaam stuk achter de rug, voor Marquetteloop liefhebbers een soort Heemskerkse Noordermaatweg, maar dan dubbel zo lang, waar ik op een gegeven moment achterom keek en nog best wel veel runners achter mij zag.
In no-time werd ik ingehaald door een stuk of acht Purmerrunners… Oei, ging ik nou zo langzaam? Nee, mijn tempo was goed. De tweede drinkpost even na 10km liet ik voor wat het was, want drinkbehoefte had ik niet. Ik zat in een lekkere flow en wilde gewoon doorrennen. En dat deed ik dan ook.
Met nog zo’n anderhalve km te gaan komt de molen inzicht waar ik vanochtend nog wat foto’s van maakte. Ook hoorde ik in de verte al de speaker bij AC Waterland runners binnen schreeuwen. Dat is dan een erg lekker gevoel. Het laatste “kleine” stukkje.
Ik werd nog wel iets voor de finish ingehaald door Marco Plug, een van de verder weinige IJmuidenaren aan de start. Ook hij liep zijn eerste 16,1km en een half minuutje sneller als ik.
Nog één rondje sintelbaan, nou ja, het leek er in ieder geval op en dan…. Over de finish. Heerlijk.

Datgene waar ik aanvankelijk zo bang voor was, volledig stuk zitten, was zeker niet aan de orde. Nee, helemaal niet, eigenlijk. Ik voelde me goed en had ook nog een tijd gelopen onder mijn stiekeme verwachting: 01:34:02. Da’s ruim boven een vlakke 10km per uur.
Het openbaar vervoer terug sloot helaas wat minder aan dan de heenweg, maar dat kon mijn pret niet drukken. Al helemaal niet onderweg in de draagvleugelboot van Amsterdam naar IJmuiden, want toen regende het weer eens….

Zojuist heb ik me via www.inschrijven.nl/ maar meteen aangemeld voor de Twiskemolenloop van 3 maart. In de 16,1km herhaling maar, dan.
Ik “loop” gewoon, in een voor mij lekker tempo, door.

Zo, de aftrap voor de hardloopmaand februari is gedaan. Fijn. Hopelijk kan ik de vorderingen van de maand januari (ca.100km in de hardloopbenen; een maandrecord voor mij!) nu gaan doorzetten.
Ook een fijne bijkomstigheid: Het weegschaal getal dat normaliter met een 9 begon als ik er op ging staan, lijkt toch echt wel een 8 te zijn geworden. En dat al een paar weken en dat getal gaat de goede kant uit. Naar beneden, ja!
Volgende week de Groet uit Schoorl. Hier sta ik voor de derde achtereenvolgende keer aan de start en aan de twee voorafgaande edities heb ik goede herinneringen. Dat lezen jullie ongetwijfeld volgende week wel weer.
Zo. En nu lekker koken!
Twiskemolenloop 03-02: Ik ben er klaar mee!
Groet uit Schoorl 10-02: Ik ben er klaar voor!
http://www.acwaterland.nl/twiskemolenloop/introductie-twiskemolenloop


0) Ik rij zelf geen auto. Trimlopen die op de zondag om 11:00 uur aanvangen moeten dus wel bereikbaar zijn voor me. Op de fiets vanuit IJmuiden is sowieso geen probleem, mits het
a) een beetje mooi weer is of in ieder geval droog en
b) ik er dan niet langer dan pakweg een uur over fiets.
Met openbaar vervoer naar diverse trimlopen kan nog wel eens tegenvallen in verband met eventuele overstaptijden. Meerijden met Arthur kan gelukkig regelmatig, doch niet altijd.

Jan, 03-02-2013 smiley

2013-01-20: Vondelparkloop - Amsterdam

Gepost door Jan Bakker op zondag 20 januari 2013 16:05

Zo, een eerste schrijven over tevens mijn eerste trimloop in het nieuwe jaar 2013.
Ik begon dit jaar goed qua voornemens, want op woensdag 2 januari heb ik mij aangemeld bij atletiekvereniging AV Suomi in Santpoort-Noord als zaterdagtrainend recreantenlid.
De woensdagnamiddag blijft vooralsnog gereserveerd voor trainingen met de Tata Steel runners, maar wie weet komt daar nog dit jaar verandering in. Ik wil namelijk wat meer kilometers gaan maken en dan worden de maandag- en donderdagavonden misschien wel een betere optie voor korte (5-7km) en af en toe wat langere duurloopjes (8-15 km) vanaf huis. Later dus wellicht. We gaan gelukkig weer toe naar geleidelijk aan “langere” dagen.
In de kerstvakantie liep ik, uitgenodigd door mijn eveneens hardlopende neef Ton Aardenburg, met een aantal Suomi runners een drietal keren (één keer verhard en twee keer een korte cross) in de Kennemerduinen, met als start- en finishpunt ingang Duin en Kruidberg te Santpoort-Noord. Dat beviel mij goed.
“Nee, geen excuses meer om in de “vrije” weekenden niet te gaan hardlopen!”
Met mijn trainingskilometertjes zit het deze eerste drie weken van 2013 ook wel goed.
Ca. 60km in de benen. Goede bagage om zo je eerste trimloop mee te pakken.

Eén keer eerder liep ik hard in het Amsterdamse Vondelpark. Als onderdeel van de 8km van de TCS Amsterdam marathon op 21 oktober 2012.
Verder ken ik dat park slechts vanuit de late jaren 80 en vroege jaren 90, toen ik daar op zonnige vrije middagen nog wel eens muziek aan het maken was met vrienden, annex bandleden die in onze hoofdstad resideerden. Ha, ook zonder gitaren was het er altijd wel goed toeven met mooi weer. Vooral de vele uitzichten - lees: fraai gevormd en schaars verpakt vrouwelijk schoon - hielden mij wel bij de les.
Het Vondelpark blijft in velerlei opzichten een prachtige oase in een altijd druk, bij vlagen smerig en hectisch Amsterdam. Dat ik daar ooit zou gaan hardlopen, daar was ik pakweg 22 jaar geleden dus helemaal niet mee bezig.
Kortom: 20 januari 2013 had ik mijn gitaar niet bij me; warm was het ook al niet.

Behoorlijk populair is deze Vondelparkloop, en dit jaar toe aan haar 39e editie. De zondagmiddagrun van de 10km trimloop om 13:45 uur was vrij snel volgeboekt, maar gelukkig voor mij besloot de organisatie, de Amsterdamse atletiekvereniging Phanos, een 10km trimloop extra in te lassen. Om 11:00 uur, gelijktijdig met de wedstrijd- en bedrijvenloop. Daar kon ik, als late inschrijver nog terecht.
Qua openbaar vervoer was een en ander goed te doen. Dat is al heel wat vanuit IJmuiden op een vroege zondagochtend… Met buslijn 82 van 08:38 uur vertrekken en arriveren op Amsterdam Sloterdijk (op de zondag helaas het eindpunt) om 09:06 uur. Onderweg moest er (dit keer) nog wel even van bus gewisseld worden op de busremise nabij de Velsertunnel, want aan deze mankeerde veel. Alleen de OV scanner deed het dan weer wel.
Ik kon hierna op tramlijn 12 stappen die nagenoeg meteen wegging. Vanaf de Overtoom was het slechts een klein stukje lopen. Start en finish van de loop zijn aan de kant van de Stadhouderskade, dus hoefde ik niet meteen al het hele park door te hobbelen. Ik hou sowieso niet van haasten vóór en na trimlopen. Altijd eerst even sfeer proeven, meestal met camera binnen handbereik en ook genoeg tijd overhoudend voor een warming up. Dat laatste vind ik zeker niet onbelangrijk!

Ik was dus gisteren ook al in Amsterdam en wist dus qua kou wat me te wachten stond. En koud was het, deze ochtend. Omdat ik er al voor tienen was, besloot ik eerst maar even wat plaatjes te schieten. Dat is dan wel weer een voordeel van kou. Het geeft vaak sfeervolle plaatjes. Op sommige plekken in het park werd zelfs geschaatst.
Bij de stay okay aan het begin van het park werd het al aardig druk zo tegen 10:30 uur. Hier was de startbewijs annex nummer uitgifte en nagenoeg ervoor was ook de start en finish. Binnen stond de koffie reeds klaar. Fijn. De warming up werd iets korter dan gepland en vooral wind tegen voelde toch niet lekker aan hoor? Drie shirts had ik aan. Een met korte mouwen en twee long sleeves, waarvan een thermo. Muts en handschoenen had ik eveneens op en aan. De meeste runners, in dit verder uitverkochte deelnemersveld waren stevig aangekleed, al zie je dan dat toch de echte wedstrijdrunners vooraan staan in singlet, korte broek en zonder sokken…. Mwah, dan maar iets minder snel, hoor?!

Drie langwerpige “rondjes” Vondelpark moesten er worden gelopen, van ieder om en nabij de 3,2km. Die overige 2 x 100 meter was dan voor start en finish. Heen met de wind in de rug, terug tegen.
Het eerste rondje klokte ik zelf 17,5 min. Dat vond ik, voor een eerste wedstrijd dit jaar wel okay. Zeker als ik dit kon volhouden, maar daar zag het naar ronde twee niet naar uit. 36,5 min.(ja, inclusief ronde 1) Dat viel wat tegen, maar ik ging niet bij de pakken neerzitten. Gewoon lekker door kachelen. Met nog ca. een km te gaan, trok ik mijn conclusie dat finishen onder de 55 min niet haalbaar meer was, maar onder de 56 min moest wel lukken. Zelf klokte ik op de finishlijn 55:54 min.
Ik was er content mee, want ik heb nog maar twee keer onder de 56 min gelopen. Dit was de tweede keer, en dat ook nog eens onder vrij barre weersomstandigheden. Nee, dit was wel okay. (De door de organisatie geklokte tijd is 55:55 geworden).

Op de terugweg in tramlijn 12, dacht ik even wat drinken uit mijn tas te pakken en kwam ik er zo achter dat ik mijn runnershirts (alle drie) in de stay okay had laten liggen. In de Jan van Galen straat maar weer uitgestapt en op dezelfde lijn weer teruggegaan naar de Overtoom. Gelukkig lagen ze er nog. Er ligt daar toch zomaar voor ca. 150 euro aan shirtjes, dus daar wil je wel even voor teruggaan. Op Sloterdijk vielen de eerste sneeuwvlokken. In de bus naar IJmuiden was ’t gelukkig nu wel lekker warm…
http://www.phanos.org/wedstrijden/2012/vondelparkloop/

Jan, 20-01-2013

Een beschouwing op “mijn” hardloopjaar 2012 en wat er voor mij aan vooraf ging

Gepost door Jan Bakker op maandag 17 december 2012 11:11

Startende runners, of mensen die er nog over nadenken om überhaupt te gaan starten maar wel via looptijden.nl graag verhaaltjes lezen kan ik deze BLOG van harte aanbevelen. Wellicht werkt deze voor jullie drempelverlagend.…….Reageer gerust.

Zo, 2012 zit er bijna op. Als ik de balans opmaak van mijn hardloopactiviteiten dan moet ik toch concluderen er aardig op vooruit te zijn gegaan. Zeker qua aantal wedstrijden waar ik in 2012 aan de start stond. 22 stuks. En ja, ik liep ze allemaal uit.
Dit jaar heb ik een aantal wedstrijdverslagen on line gezet op looptijden.nl., maar wat ging er aan die wedstrijden vooraf?

In januari 2009 sloot ik mij aan bij de startende runners van (toen nog) Corus. In een periode van een kleine vier maanden werd er toegewerkt naar “het aan eens stuk achtereen kunnen hardlopen in een tijdsbestek van een half uur”. Zeker 35 beginnende hardlopers vingen eveneens aan en de trainingen werden gegeven door Cinta Groos, zelf een doorgewinterde sportvrouw en bovendien een bezielende en zeer enthousiaste trainster. Veel warming up activiteiten en intervallen die steeds langer werden qua effectieve hardlooptijd. Zeker 25 leden van de groep volbrachten medio april 2009 hun “half uur”.
Het was aanvankelijk mijn bedoeling om door dit hardlopen wat gewicht kwijt te raken, maar ik kwam er al snel achter dat daar wat meer voor nodig is…
Helaas was ik de enige van “mijn” (Finance) afdeling die meedeed, dus er was niet direct een stok achter de deur om na april 2009 door te gaan met hardlopen. En ja, motivatie was er ook niet echt…

In januari 2010 sloot ik mij toch weer opnieuw aan bij de startende runners, inmiddels midden in de rebranding naar de naam Tata Steel.
Arthur de Hart (ook te vinden op looptijden.nl), Finance collega en tevens ganggenoot leek het wel wat om te gaan hardlopen. Dat had hij vroeger veel gedaan en wilde dat weer oppakken. Voor mij dus de reden om mij opnieuw aan te melden bij Cinta, die dat verder ook helemaal niet erg vond. De groep was nu wat kleiner dan het jaar daarvoor, maar toch nog zo’n 25 personen. Leuk om te zien dat een aantal runners waar ik vorig jaar januari mee startte, nu meetrainden met de “gevorderden” groep. Beide groepen starten (in de winterperiode) gelijktijdig op de woensdagen vanaf het Tata Steel opleidingen gebouw en altijd rond 17:00 uur.
Helaas vielen er “onderweg” naar het halve uur wat lopers af in onze groep en zo’n 15 runners volbrachten in april hun half uur. Arthur en ik waren er twee van.

In mei 2010 staat er traditioneel een wedstrijd op het programma die namens de Tata Steel runners wordt georganiseerd; De zg. Time Trial in de Heemskerkse duinen. Een 5 km wedstrijd waar ook de KLM roadrunners voor worden uitgenodigd en doorgaans met een redelijk grote groep aanwezig zijn ook. Arthur en ik hadden beiden wel zin om door te gaan met hardlopen en die wedstrijd was natuurlijk een mooie kans om je te meten met anderen en runners te leren kennen die met de gevorderde groep meetrainden. Hier kwamen we wat meer Finance collega’s tegen. Vanaf mei 2010 gingen Arthur en ik trainen met die gevorderden. De Tata Steel runners zomertrainingen vinden plaats in de Heemskerkse duinen, op de woensdagen en starten om 17:30 uur. Meestal wel in twee groepen. Snel en iets minder snel. Qua activiteiten wordt er veel aan intervaltraining gedaan. De namen “piramides” en “zaagtanden” kregen voor mij een geheel nieuwe betekenis. “Fartlek?”, ha never heard of!
Gelukkig kon (en nog steeds kán) ik vaak met Arthur meerijden. Mijn fiets achterin zijn busje en via IJmuiden, waar hij me voor mijn deur afzet, rijdt hij dan naar huis (Santpoort-Noord).
Die Time Trial wedstrijd ging goed, dus was mijn eerste echte wedstrijd een feit. Smaakte naar meer ook…

Via trainster Cinta was er de mogelijkheid om mee te doen met de Dam tot Dam loop 2010 die vier maanden later zou plaatsvinden. Er werden middels een zg. “5x Beter” project 20 toegangsbewijzen beschikbaar gesteld en Cinta wilde eerst de beginners de mogelijkheid bieden mee te doen met dit verder al lang uitverkochte zeer populaire hardloopevenement. Ik vond het nog een beetje te vroeg voor die 10 Engelse mijlen, maar Arthur zei zonder blozen “ja” evenals Bert Z. en Bert K., die ook in januari met ons gestart waren. De overige plekken werden verdeeld onder de “gevorderden”.

Ik liep verder in 2010 nog wel de Heemskerkse Marquetteloop (7km), de IJmuidense -en dus thuiswedstrijd- Pierloop (8,2km) en een etappe in de Rondom Haarlem estafette. Ik liep daar een korte etappe (4,2km) en de rest van de 50km dus fietsen. Er deden met de Rondom Haarlem twee Tata Steel teams mee.
Arthur liep in september 2010 zowel de Pierloop (15km) als de Dam tot Dam (16km). Er zat daar maar één week tussen, met als gevolg dat hij na de DtD veel last kreeg van zijn achillespees en het tot het einde van het jaar wat rustiger aan moest doen. Héél rustig…

Aan het einde van het jaar bezocht ik voor het eerst de Tata Steel runners bijeenkomst in ons hoofdkantoor. Hier een terugblik op het hardloopjaar 2010 en prijsuitreikingen voor de beste Tata Steel runners. Een puntenklassement over een zestal “gesponsorde” wedstrijden. Ook werd er een voorbeschouwing gehouden op het komende hardloopjaar 2011. De zes Tata Steel wedstrijden die voor het Tata Steel runners klassement golden waren in 2010: de Beeckestijn cross (9,6km heren of 6,2km dames), Groet uit Schoorl (10km), Time Trial (5km), Marquetteloop (7km), Pierloop (15km) en Wijckloop (10km). Dezelfde wedstrijden die eveneens in 2011 mee zouden doen om die cup. Er lag dus een mooie uitdaging in het verschiet. Een gevarieerd wedstrijdenpakket met als langste afstand de 15km en voor de echte liefhebbers een cross. Helaas, evenals een paar voorgaande jaartallen geen Dam tot Dam in 2011, want qua sponsoring was (en nog steeds is) er werkgevertechnisch helaas niet zoveel meer mogelijk.
De 15km van de Pierloop vond ik in 2011 nog even te “ver”, doch “mijn” eerste 10km werd wel een feit. De 6 seconden boven het uur, de tijd waarmee ik finishte in de Groet uit Schoorl, vond ik zelf wat minder, maar haalde er toch het twee wekelijkse personeelsblad mee. Inclusief foto. En dan qua tekst tot twee keer aan toe “Jan Bakker (Finance) finishte net niet onder het uur”. Een aantal collega’s vond dat wel wat storend, ja. “Net niet” daar doen wij niet aan, he?!
Zelf zou ik het zeker anders hebben verwoord. Ik was in Schoorl zeker geen laatste geworden, en het was uiteindelijk mijn allereerste 10km. En zonder wandelen tussendoor. De twee 10km runs die ik later in 2011 deed, ZKA- en Wijckloop daar zat ik gek genoeg ruimer boven het uur.

Ook aan het einde van 2011 was er een Tata Steel runners bijeenkomst, waar Arthur in de prijzen viel vanwege het feit dat hij alle zes de wedstrijden om de Tata Steel cup had gelopen in zijn leeftijdscategorie (>50). Het zijn dan maar zes wedstrijden, toch blijkt het moeilijk om ze allemaal te lopen. Blessures, vakanties, de keuze voor een andere wedstrijd etc…
Zelf liep ik er vijf van de zes. Nou ja, eigenlijk dus vier. De Beeckestijn cross meteen in januari werd me (nog) afgeraden vanwege de zwaarte van het toch wel lastige cross parcours en tijdens de Pierloop liep ik de 8,2 in plaats van de 15km. Alleen die laatste afstand telde mee voor de Tata Steel cup.
Maar……. 2012 moest mijn jaar gaan worden. Dat dacht Arthur gelukkig ook van zijn kant en dus maakten we snode plannen om lekker veel wedstrijden te gaan lopen en eveneens alle zes de Tata cup wedstrijden. Dezelfde als in 2010 en 2011. Tot nu toe gingen we ook samen, en meestal op de fiets naar de wedstrijden toe. Arthur is een slimme en aimabele collega; ik kreeg er zo ook een echte hardloopvriend bij.

In 2012 bleef bij mij de teller steken op 22 wedstrijden, exact 2 x zoveel als 2010 en 2011 bij elkaar opgeteld, en bij Arthur op 25. Bij 20 daarvan stonden we samen aan de start. Later dit jaar wel op verschillende afstanden. Arthur zette na de Pierloop in september door naar de halve marathon, liep er twee en kreeg de smaak te pakken. Via en met hulp van Run2Forty2 wil hij zijn eerste marathon gaan lopen in Rotterdam 2013.
Bij mij is het nog niet zover, en eerlijk gezegd heb ik die behoefte ook niet. Ik wil wel in 2013 mijn trainingskilometers gaan opvoeren middels wat langere duurlopen en een aantal wedstrijden doen met een 15- of 16,1km afstand. De twee Twiske molenlopen in februari en maart zijn een mooie leidraad wat dat aangaat, de Pim Mullier loop in mei, en de Lions Heuvelloop tijdens Pasen eveneens. Het zou verder ook mooi zijn als ik eind 2013 mijn eerste halve marathon kan bijschrijven, maar ja, dan moet ik echt serieus gaan nadenken over met name mijn eet (lees: snoep) patroon. Er is qua weegschaalpijl anno december 2012 niet veel veranderd ten opzichte van januari 2009. Die pijl helt nog steeds effe te ver naar rechts. Ik merk tijdens langere duurlopen dat na zo’n 18km het hoofd nog wel door wil, doch mijn benen gaan echter hevig protesteren. Ha, die stoppen gewoon!
Op de eerste plaats wil ik echter wel gewoon lekker blijven hardlopen. Tot nu toe (afkloppen) gaat dat nog steeds blessurevrij en dat wil ik graag zo houden.

In 2012 liep ik alle vijf de wedstrijden in het Haarlemse Life-fit sportsupport runners circuit. Zorg specialist-, Grachten-, Letteren-, ZKA- en Heemstedeloop. Alle runners die minimaal 4 van deze 5 runs gedaan hebben, kregen namens de organisatie een leuke attentie. Zo kreeg ik in december een tegoedbon in de bus voor een led-armband, af te halen bij Run2Day in Haarlem. Shirtjes zijn tijdens de verschillende wedstrijden eigenlijk altijd wel te koop, en soms krijg je ze zelfs (Pierloop). In Schoorl de traditionele handdoeken. Zijn overigens ook goede handdoeken en ieder jaar een andere kleur. Voor de liefhebbers van echt aparte hardloopkleding wil ik toch deze link aanbevelen: http://www.inknburn.com/ Okay, niet goedkoop, maar je hebt wel wat!

De Zorg specialistloop en de Heemstede loop zet ik ook in 2013 zeker op mijn lijstje aangaande het aanscherpen van een PR op mijn 10km, maar wellicht gebeurt dit al in februari tijdens de Groet uit Schoorl. Misschien worden het in Schalkwijk en Heemstede wel 5km afstanden, want daar moet ook nog wat van af te snoepen zijn…

De Rondom Haarlem estafette van 2012 gaat verder de boeken in als een heroïsche. De eerste twee uur van deze 50 kilometer estafette (fietsen en lopen in een team met 7 personen) viel de regen met bakken uit de lucht, maar iedereen bleef er gewoon bij lachen. Wat een teamspirit!
In 2012 liep ik twaalf x een 10km wedstrijd. Mijn eerste in Schoorl en daar zette ik meteen een PR neer van 56:03. Ruim 4 minuten onder de tijd die ik daar een jaar eerder liep, en waar dus heel Tata Steel IJmuiden middels dat personeelsblad weet van had gekregen.
Pas later in 2012 én tien 10km wedstrijden verder kon ik die tijd pas aanscherpen tijdens de A5 Westrandwegrun: 54:58. Die laatste run zullen we in de hardloopkalender nooit meer tegenkomen.

Ik liep mijn eerste wedstrijd >10km in maart 2012; de 12km in Zandvoort en hield daar wel een goed gevoel aan over. Mijn eerste 15km in wedstrijdverband werd een thuiswedstrijd. De Pierloop. Ik had het volledige 15km Pierloop parcours voorafgaande aan de wedstrijd 3x getraind met een aantal collega’s en toen ging het wel redelijk, maar de wedstrijd was voor mij een ware hel. Het was erg warm en daardoor erg zwaar. Ik had tot voor deze loop nooit stukjes gewandeld tijdens een wedstrijd, maar hier ontkwam ik er niet aan. Maar dat weerhoud mij er zeker niet van volgend jaar de 15km daar opnieuw te gaan doen. Die tijd van 01:44-en-een-beetje daar “moet” toch zeker een kwartier van af.
Mijn zwaarste 10km was die van 15 december jl. De Langevelderslag in Noordwijkerhout. Min of meer een cross wedstrijd en dat is niet echt mijn ding.

Op mijn derde Time Trial in Heemskerk scherpte ik in 2012 mijn PR op de 5km aan naar 27:05. Ik loop eigenlijk nooit die afstand, maar mijn laatste was diezelfde wedstrijd in mei 2011. De tijd die ik toen liep was 28:34 en in 2010 28:35. Tsja, in mei 2013? Laat ik eens gek doen….26:00. Misschien dat ik 2013 ook wat meer 5km wedstrijdjes ga doen. Kan nooit kwaad, lijkt mij.

Helaas kon ik in 2012 toch niet alle zes de wedstrijden lopen voor de Tata Steel cup. De laatste die daar voor meetelde, de Wijckloop van 7 oktober moest ik wegens familieomstandigheden (maar wel leuke) verstek laten gaan. Dat had nog wel enige consternatie thuis, want volgens mij ging het allebei wel samen, maar dat gaf wat paniek bij mijn vriendin, want het zou allemaal net net… Tsja, het blijft wat dat aangaat maar een wedstrijd en om daar nu ruzie over te gaan maken.
Anders was ik in mijn leeftijdscategorie (40-50) de enige Tata Steel runner die ze allemaal gelopen had. Ik stel me wat dit aangaat maar geen doel in 2013.

Het weer is eigenlijk bij het gros van de wedstrijden door het hele jaar heen genomen erg meegevallen. Vaak zonnig ook. Soms tussen regenbuien door. Bij de KIKA run moest het kennelijk zo zijn, want in dat weekeinde van 9 en 10 juni was ik zowel zaterdag als runners dag zondag in recreatiegebied Spaarnwoude. Zaterdags woei je daar uit je jas en regende het bovendien; zondags was het warm en zonnig en kon er worden gelopen in korte broek en korte mouwen!
De Wijk aan Zee cross van 25 november bleef me gelukkig bespaard in 2012.
Ik teken er verder qua weer meteen voor in 2013.

Natuurlijk was er ook in december 2012 een Tata Steel runners bijeenkomst in een van de vergaderzalen van ons hoofdkantoor. Dezelfde wedstrijden als 2011 en 2012 komen in 2013 aan bod voor de Tata Steel runners cup en als extraatje de Wijk aan Zee cross.
Hopelijk is er in januari weer wat aanwas van startende runners en kan ik zelf mijn wedstrijdjes blijven meepakken en er vooral lol in blijven houden. De vooruitzichten zijn goed.

Zo, dat was het voor wat betreft 2012, wat eerder en alvast een stukje later.
Ik meld me qua BLOGs wel weer ergens in 2013. Na de Vondelparkloop of Beeckestijn cross, schat ik zo in.

Keep on running.
Cheers!
Jan B. December 2012

2012-12-15: Langevelderslag - Noordwijkerhout (+ KLM roadrunners)

Gepost door Jan Bakker op zaterdag 15 december 2012 19:41

Vorig jaar zou ik deze run al gelopen hebben, maar een stevige griep maakte dat onmogelijk. Dit jaar dus in de herkansing voor als het goed is mijn laatste wedstrijdloop van 2012. De 22e. Ook nu ligt overigens de griep bij mij op de loer, het is hoesten, proesten en snotteren geblazen…
Ik ben er inmiddels achter dat dat niet zo fijn is met een zware hardloopwedstrijd voor de boeg.

Deze Langevelderslag is een thuiswedstrijd van de KLM roadrunners. Zij komen in mei naar de Heemskerkse duinen om daar op uitnodiging van de Tata Steel runners deel te nemen aan “onze” time trial, een verharde loop over 5km. De Tata Steel runners, althans een aantal, gaan dan in december richting Noordwijkerhout om samen met de roadrunners de duinen én het strand aldaar te bedwingen. Gedeeltelijk onverhard. Twee afstanden konden daar dit jaar gelopen worden, de 6km en de 10km. De Tata runners doen slechts mee op de langste afstand. Voor startende runners wellicht ietwat zwaar. In mei zien wij dan ook veel meer piloten, stewardessen en grondpersoneel in Heemskerk dan dat er staalmakers aan de start staan bij de Langevelderslag. Okay, het weer zal ongetwijfeld ook meespelen. Of je nu in mei, of in december daar loopt…En om nu in mei, met vaak al mooi weer, deze Langevelderslag run te gaan doen. In dat gedeelte is naaktrecreatie toegestaan en ik zie mezelf nog niet in mijn blootje door de duinen en over het strand rennen. Alhoewel? Dan wil je wel snel gaan, lijkt mij. Of juist niet, dat kan ook. Afleiding genoeg, toch? Waar moet je dan in Godsnaam je nummer vastspelden **)?Mmmmm, je kunt je fantasie er op los laten en er zullen ongetwijfeld mensen zijn die ervan houden…doch laat maar zitten voor mij!

Anyway, een “blauwe” bedoening aan de start, want zowel de KLM- als de Tata runners lopen in blauwe shirts met witte belettering. Een pittige run nog even, zo naar het einde van het jaar toe! Gelukkig kon ik, zoals vaak, met Arthur meerijden, want met de fiets er naartoe vind ik vanuit IJmuiden, zeker qua terugreis wat te ver (een kleine twee uur fietsen) en met het openbaar vervoer is dit traject niet echt fijn vanwege meerdere overstappen. De start om 15:10 uur vind ik wat aan de late kant, maar goed, de KLM roadrunners plakken er meteen een barbecue aan vast, dus dan heeft een aanvangstijd van pakweg 11:00 uur geen zin. Die barbecue sloegen Arthur en ik over.

10 Tata Steel runners hadden zich via onze runners internetsite aangemeld om de Langevelderslag bij te wonen. Toppers en doorgaans prijzenpakkers zaten erbij: Sjaak Betjes, Cinta Groos, Rene Goddijn…Ha, winnaar zou ik derhalve zeker niet worden deze toch qua weer ietwat frisse en zeker aan de kust zeer winderige zaterdag de 15e december 2012. Niet dat ik ook maar even de illusie had hoor; ik had er evengoed zin in, ondanks die op de loer liggende griep. Het is en blijft toch wel leuk dat je samen met collega’s aan de start staat en, in mijn geval dan, een goed uur later met elkaar onder het genot van een drankje de wedstrijd nog even kunt evalueren. Zeker met Cinta in buurt, want zij was er als trainster bij toen Arthur en ik in januari 2010 onze eerste start runners training volbrachten. Wat was het toen ook alweer? Veel warming up, rek- en strekoefeningen, wandelen en… wel 3x één minuut “rennen” in dat uurtje. Nu, zo’n drie jaar later loop je dik een uur lang het strand en de duinpaden van Noordwijkerhout al rennend om te ploegen. Geloof me, dat had ik na die eerste trainingen in januari 2010 nooit gedacht, hoor?!

Rond 13:45 uur pikte Arthur mij in IJmuiden op en reden we naar Noordwijkerhout. Arthur liep deze wedstrijd ook vorig jaar en wist precies waar hij heen moest. Nederzandt was de locatie vanwaar er gestart werd (en waar tevens de finish was). In het restaurant? annex paviljoen was het zo tussen 14:15 en 14:30 uur al gezellig druk qua hardlopers. Een aantal Tata Steel collega’s stonden al in de rij voor de nummerafgifte. Gelukkig nam Cinta die van mij en Arthur mee. De 6km ging even na 15:00 van start, en ik schat dat er zo’n 70 runners overbleven voor de 10km zo’n 10 minuten later. De ene runner stond in een singlet en korte broek, de ander in een jasje of toch zeker long sleeve. Ik had zelfs mijn hardloophandschoentjes aan. Tsja, ik stond niet zo heel lekker aan de start. Had ik hier wel moeten starten? Tsja, en op een gegeven moment ga je dan maar gewoon. Het komt eigenlijk nooit voor, maar ik liep weg voor Arthur, die heel specifiek op zijn lage hartslag liep. De eerste paar km’s gingen door de duinen. Veel op en neer werk aldaar en erg vermoeiend. Windje in de rug. Wel een mooi gezicht om die runners sliert door de kronkelende duinpaden te zien gaan, want ja, er liepen veel meer lopers voor me, dan achter me. Voordat we aan een aantal km’s over het strand begonnen moesten we eerst een pittige strandafgang door. Erg pittig. Losgelopen zand, een lang stuk “net niet” vals plat omhoog, om daarna zowat naar beneden te rollen het strand op. En dat Noordwijkerhoutse strand is niet hetzelfde als dat van IJmuiden. Vele malen smaller en geen uitgeharde stukken waar je lekker mee weg komt. Tsja, en wat zachter zand met zo’n 90kg, dan zak je wat meer weg dan de vele “stopnaalden” die voor me liepen en al lang en breed uit het zicht waren ook. Arthur klampte op het strand, en na totaal zo’n 5km onderweg wel weer aan, liep korte tijd met me op, maar ging daarna toch wat sneller. Ik had het zwaar, maar haalde gek genoeg toch runners in. Na afloop begreep ik dat dat 6km runners geweest waren. Na het eerste rondje van 6km en dus weer bij Nederzandt klokte ik zelf 42:00. En dan moet je er aan km’s nog vier. Hoppakee, wederom die duinen in. Ik zag nu niet meer zo’n sliert runners voor me en af en toe passeerde er nog eentje. Lichte paniek van “ga ik wel goed?” Het leek er toch echt op dat ik steeds verder weg ging van Nederzandt en daar moest potverdomme wel geeindigd worden!
Als cadeautje zag ik voor de tweede keer die voor mij inmiddels beruchte strandafgang. Vloeken maar weer eventjes. Toen ik net naar beneden ging klokte ik 55:00. “Jezus”, zei ik nog tegen een eveneens heftig puffende vrouw naast me, “normaliter zie ik met deze tijd de finish toch echt wel liggen hoor?” “Ja”, zei zij terug “en dan ben ik er al lang doorheen”. En zo zag ik weer een kont steeds kleiner worden. Pfffff….. wat had ik het zwaar, maar bleef desondanks wel lopen. Dit stuk strand was korter dan het eerste, maar waaien deed het niet echt minder en de wind was ook niet gedraaid. Met de finish in zicht kwam er toch nog een KLM roadrunner naast me lopen en samen liepen we op naar de eindstreep. Ik was er en klokte zelf 01:08:54!
Ik was blij, ik was kapot, ik was moe, had braakneigingen, liep te roggelen en mijn neus zat helemaal vol. Gelukkig herstel ik wel snel. Ik weet niet of ik laatste was, maar dat zou me niets verbazen. Al was men toen ik al lang en breed binnen was nog wel op zoek naar nog een loper…

Nee, dat cross running is aan mij (nog) niet besteed. Daar kan ik gelukkig na vandaag een oordeel over vellen. Hopelijk heb ik wel genoeg ziektekiemen uitgezweet en voel ik me morgen een stukje beter.

Jan B., 15-12-2012

  • *) Ik ben er inmiddels wel achter gekomen dat er een eenvoudige manier is om je nummer op te spelden mocht je dus echt in je blote nixie gaan rennen. Iedere runner kreeg als “prijs” een riem annex gordel, waarvan ik eerst dacht “wat moet ik hier nu mee?” Toen zag ik dat enkele runners deze riem gebruikten om hun startnummer aan te spelden. Handig? Jazeker, want dan kun je buiten, net voor de start nog beslissen om eventueel een ander shirt aan te trekken (of uit), zonder dat je dan eerst weer moet gaan losmaken en opnieuw moet spelden op een ander shirt of jasje!

Sinterklaasloop bij AV Suomi (Santpoort-Noord) 02-12-2012

Gepost door Jan Bakker op zondag 2 december 2012 13:45

Wederom een (voor mij) nieuwe run. De zoveelste “nieuwe” dit jaar. Van dit “Sinterklaas” parcours kende ik al wel een gedeelte. Een stuk over de Duin en Kruidbergerweg door Santpoort-Noord dat eveneens in de Rondom Haarlem estafette zat. In etappe 7. Dat stuk fietste ik toen (gelukkig).
De Sinterklaasloop is er ééntje die door AV Suomi georganiseerd wordt en start vanuit haar thuisbasis, sportpark Groeneveen in Santpoort-Noord. (grenzend aan station Driehuis). Toch wel gek, want ik ben nog nooit op dat sportpark geweest. Okay, ik fiets er regelmatig langs, dat wel.
Eerder dit jaar, in mei, vond daar de Pim Mullier loop plaats. Toen kon ik helaas niet. Nou ja, helaas… Een reünie van mijn voetbalelftal uit 1985/86 vanwege het 75-jarig bestaan van de V.V. Waterloo wilde ik hiervoor niet laten schieten.

Aangezien collega/hardloopvriend Arthur twee weken geleden met “zijn“ marathon training is begonnen via Run2Forty2, kon hij er deze loop niet bij zijn. Voor hem stond er voor vandaag een duurloop van ca. 18 km op het programma in de Amsterdamse waterleidingduinen en deze Sinterklaasloop kon slechts worden gedaan als 5- of als 10 km loop. Voor mij nu nog lang genoeg. Die 10 km dan, en zeker na het goede Westrandweg resultaat van vorige week had ik er ook nu wel zin in.

Vreemd dat er via de website van AV Suomi maar weinig informatie over de Sinterklaasloop beschikbaar is. Een flyer met de tijd en plaats van handeling, en dat is het wel. Geen plattegrond van het parcours of mogelijkheid tot voorinschrijven. Een beetje vergelijkbaar met de (AV Suomi) Velserbroekloop uit juli van dit jaar. Maar ach, misschien wil de atletiekvereniging het wel “klein” en regionaal houden allemaal. Het inschrijfgeld lag hier een stuk lager dan de vorige week gelopen Westrandwegrun. 6,00€. Ik kon hier lekker met de fiets naartoe.

Ik moest echter wel even slikken toen ik ’s ochtends de gordijnen open deed. Het pleurde met bakken uit de lucht. Lichter werd het er ook niet op. Ik had kunnen overwegen gewoon thuis te blijven, maar ja, da’s dan weer zo kinderachtig. Nee, regenpak aan en fietsen maar. Zo ver is het uiteindelijk niet. Ik denk zo’n tien minuten. Ja, ik fiets erg hard.
Het was even na tienen nog niet zo druk op het sportcomplex, maar liep er al wel mijn neef Ton en Berry tegen het lijf. Ton kom ik gelukkig steeds meer bij meer wedstrijden tegen en Berry staat wel eens doordeweeks bij me op de pont. Berry loopt ook aardig wat wedstrijden, vaak wel de wat langere afstanden. Tata Steel runners Arjen en Ger stonden om 11:00 eveneens aan de start van de 10km.
Om 10:45 startte er voorafgaand een 1km loop voor kinderen waar zelfs een heuse Sinterklaas met zwarte pieten aan de start stond. Erg leuk. Nog leuker was het feit dat de lucht inmiddels aan het openbeken was en het zonnetje zich af en toe liet zien. De regen bleef in ieder geval de gehele 5- of 10km loop weg.
Ik shat dat er zo’n 100 lopers werden weggeschoten even na 11:00 uur. Verdeeld over de 5- en 10km. Een gedeelte van het parcours was overlappend ook. Rondje tatrtanbaan, via de dreef naar station Santpoort-Noord, tunneltje onderdoor, terug langs het spoor en het voormalige Vinkenest en daarna het lange stuk over de Duin en Kruidbergerweg. Halverwege zeiden we de 5km lopers gedag en de 10km lopers gingen via de Ruïne van Brederode en Santpoort Zuid in een rondje terug naar de Duin en Kruidbergerweg om zo de eerste pakweg 3,5 km opnieuw te lopen, maar dan tegengesteld.

Zoals gemeld was het droog aan de start. Ik had het gevoel dat ik wat snel wegging, terwijl ik dat niet van plan was. Toen ik de 1km op het wegdek zag staan klokte ik onder de 5 minuten, maar had al wel een onrustige ademhaling. Tandje terug maar even. Lekker om niet met al te veel runners door het parcours te gaan, zo kon ik heerlijk mijn eigen race lopen. Ik liep hier zeker niet voor een nieuw PR, want daarvoor vind ik al die straatklinkers onderweg niet zo heel fijn en ik blijf bovendien graag heel. 28-en-een-klein-beetje klokte ik op de 5km. Dat ging verder prima. Ik had deze run gelukkig niet zoveel verval in mijn laatste 5km. Het is een fijne constatering dat ik dat wellicht onder de knie heb nu. Tja, dat was eerder dit jaar, in de ZKA loop onder andere wel anders.
Ja, met een heerlijk gevoel rende ik de tartanbaan weer op voor mijn laatste rondje. Ik klokte bij de finish zelf 57:30 en dat zal niet veel schelen met de officiële tijd. Het startveld was dermate klein dat ik tijdens het startschot meteen maar mijn stopwatch indrukte.
Ik zag de lucht inmiddels al rap betrekken en van grijs in donkergrijs veranderen. Snel maar op mijn fiets gesprongen en "kachelen" maar weer naar huis. Mijn fiets stond goed en wel in de schuur of het pleurde alweer uit de lucht.
Glimlachend onder de luifel stak ik de sleutel in mijn voordeur.
Lekker hardloopochtendje weer!
http://www.avsuomi.nl/

Jan B. 02-12-2012

Westrandwegrun 24-11-2012

Gepost door Jan Bakker op maandag 26 november 2012 08:11

Net als de happy running op het IJmuiderstrand van twee weken eerder was ook deze loop hartstikke nieuw. En niet alleen dat, maar ook nog eens eenmalig.
Het verlengde weggedeelte (een 3,6 km lang viaduct) aan de snelweg A5 nabij Amsterdam Sloterdijk dat in december officieel wordt geopend is eenmalig opengesteld voor, naar zou blijken, zeer vele hardlopers. Asfalt dus.
Qua inschrijfgeld geen goedkope loop. Voor de 10 km wedstrijd moest 20€ worden neergeteld en voor de halve marathon zelfs 30€. Okay, je kreeg er na afloop wel een schitterende medaille voor en was uiteraard een unieke ervaring rijker, want na 24 november 2012 zal er op die plek nooit meer een hardloop wedstrijd worden gehouden.
‘s Avonds was er ook nog een zogenaamde fun run van 10 km. Hier mocht je niet ónder het uur finishen. Bij de 10 km wedstrijd run die om 14:30 uur plaatsvond móest je juist onder het uur lopen, tenminste dat is wat ik dacht. Altijd een fijne uitdaging. Zowel collega/hardloopvriend Arthur als ik stonden dáár aan de start. We hadden beiden een nieuw PR op de 10 km in ons hoofd.

Ik had zaterdag de 24e met Arthur afgesproken op station Sloterdijk. Ik wilde aanvankelijk bijtijds al naar de plek gaan waar start en finish waren, want dan had ik de mogelijkheid om nog wat sfeerfoto’s te kunnen maken. Ik zat natuurlijk te azen om dat vanaf een dak van een van de omringende kantoorgebouwen te kunnen doen, maar…
Arthur startte vandaag ’s ochtends met zijn trainingsprogramma voor de Rotterdam marathon, die hij in het voorjaar wil lopen, dus het afspreken werd ietsje later. Om 13:20 uur konden we vanaf station Sloterdijk op weg naar de Westrandwegrun. Ook Tata Steel (GIS) collega Alex sloot zich bij ons aan. Alex had Arthur ontmoet in de trein van Santpoort-Noord naar Amsterdam, vandaar.
Zo rond 13:30 uur was het al aardig druk op het terrein. Vele lopers, merchandise tenten, massage plekken, kleedkamers, bagage afgiftepunten, een podium, eet- en drinkgelegenheden… Ja, prima geregeld. En dat voor een loop die maar eenmalig gehouden wordt.
Ik was best wel een beetje nerveus, want ik had de lat dus hoog gelegd deze run. Arthur voelde zich ondanks zijn (lichte) ochtendtraining (looptechniek) dermate goed, dat ook hij toch voor een nieuw PR wilde gaan, anders had ik een ideale haas gehad.

Ik koos voor een korte warming up en verbaasde mij over de lopers in korte broek en short sleeves. Ik vond het zeker niet zo warm. Het was gelukkig droog. Nog wel…. Nevelig was het zeker.
ADHD-er Wolter K. hield de lopers aan de start bezig met zijn “Viva Hollandia” dus kon de start wat mij betreft niet snel genoeg aanvangen. En even na 14:30 uur was het dan ook zo ver. Het duurde wel een tijdje dat ik de startlijn passeerde, want ik denk dat er toch zeker zo’n 3.000 lopers deze afstand hadden gekozen en ik stond in het laatste (bulk)startvak. Maar na die startlijn, meteen de stopwatch ingedrukt en op weg naar een schema van 5,5 minuut per kilometer, en dan het liefste de eerste twee kilometers nog ietsje sneller.
Ik liep dan wel mijn eigen race, maar verder heb je lopers naast je, achter je, voor je…. Helaas niet eentje die ik lekker kon volgen in zijn/haar spoor. Dat vind ik normaliter altijd erg makkelijk. Na iedere kilometer kijken naar mijn tijd en er dan achterkomen dat je ook op schema blijft.
Na 5 km zat ik aan 27:23 (mijn PR op die afstand staat op 27:05) en ik voelde mij nog heel goed. Op het 7 kilometerpunt liep ik 38 laag, nog steeds mooi op schema dus. Maar ja, wat ik al een paar keer in wedstrijden meemaakte is dat het 8 kilometer punt dan veel later verschijnt dan ik denk en dan zit je maar van “heb ik het bord gemist?” Nou, dat was tijdens deze Westrandwegrun nauwelijks mogelijk, want er stonden niet alleen km borden op de weg, ook op palen met borden erop/eraan werd dit aangegeven. Onderweg had ik dan wel mijn bril af moeten doen vanwege glazen die aan het beslaan waren, maar hield e.e.a. toch wazig in de gaten. Goh, een mooi stuk vals plat naar beneden in het stuk nabij de 8 km…. Ik zette zowaar nog even aan, met het idee “fuck it, ik zie wel hoe ver ik ga komen”.
Op het 9 km bord klokte ik 49:30 en wist hier dus dat mijn PR van 56:03, in februari dit jaar gelopen in Schoorl, er aan zou gaan en dat zelfs de 55 minutengrens misschien wel doorbroken zou worden. Over de finishlijn klokte ik zelf 54:55 en moest dus de officiële einduitslag afwachten. Goh, ook Arthur doorbrak vandaag “zijn” lastige 50 minuten grens met een PR van naar later zou blijken 49:21.

Ja, ik zat zeker met een goed gevoel in buslijn 82 op weg naar IJmuiden. De regen kletterde inmiddels tegen de ramen en ik zag door die ramen de halve marathon lopers ploeteren op het parcours waar ik dus zelf net liep.
Thuis aangekomen meteen gekeken naar de uitslag en tot de conclusie gekomen dat ik inderdaad onder de 55 minuten had gelopen. 54:58. Lekker gevoel. Smaakt naar meer ook!
Met dank aan mijn muziekgabber Peter F. en al zijn Rijkswaterstaatcollega’s voor het ontwerpen en aanleggen van dit voor hardlopers unieke parcours. En nu afbreken maar weer!
http://www.westrandwegrun.nl/

Jan 25-11-2012

Marquetteloop Heemskerk (7km) 17-06-2012

Gepost door Jan Bakker op donderdag 15 november 2012 15:42

Een vaste (sponsor)waarde in het Tata Steel runners circuit.
De vierde run die meetelde voor de
Tata Steel cup dit jaar, ook. De Marquetteloop is erg populair. Vooral op de halve marathon (3 rondjes en een beetje) staan vaak echte cracks uit
binnen- en buitenland aan de start, al dan niet voorzien van wat startgeld. De loop is zeker geen gemakkelijke. De
pakweg 2½ km op de Noordermaatweg is heftig. Mooi weer of niet, je hebt daar eigenlijk altijd wind tegen, al is het windstil. De 7 km afstand geniet verder de meeste populariteit, maar ook de 14 km is daar te lopen.

Al met al bijna 70 Tata Steel runners op zondag 17-06-2012 aan de start
verdeeld over de drie afstanden. Collga/hardloopvriend Arthur en ik gingen voor de derde achtereenvolgende keer op voor de 7 km.
Mijn streven was dit keer een tijd die onder de 40 minuten zou liggen. In 2010 en 2011 zat ik aan de krap 42 minuten, dus 6 minuten per km. 5½ minuut per km zou toch mogelijk moeten zijn anno 2012….

Tsja, dat viel toch wat tegen. Vandaag zou ik het in ieder geval niet redden
onder de 40 minuten. Ik begon al met een vervelende blaar onder mijn rechtervoet, overgehouden aan de Grachtenloop van afgelopen vrijdag.
Wat meeviel was het weer. Zonnig, maar wel veel wind. Op de Noordermaatweg in de flank, dus niet pal tegen, maar dat kwam daarna op de Alkmaarseweg richting de Marquettelaan wel. (Te) snel van start en te weinig adem over voor de laatste paar kilometers. Dat euvel kom ik wel vaker tegen. Hier moet ik maar eens aan gaan werken. Toch nog wel een
PR op de 7 km 41:02 minuten. 50 seconden beter dan mijn eerste Marquetteloop in 2010, waar ik 41:52 liep. In 2011 was dat 42:00 minuten.
Ook Arthur scherpte zijn PR op de 7 km aan naar 35:54 minuten. De incourante afstand van 7 km wordt eigenlijk alleen tijdens deze run gelopen. En, zo zou blijken tijdens "de 7 van Santpoort".
Arthur en ik vielen verder beiden nog in de prijzen tijdens een loterij opgezet door de lokale Heemskerkse middenstand. Het leverde Arthur een waardebon op van- en te besteden bij- de plaatselijke sportwinkel en ik ging naar huis met een bidon en een flitsende zonnebril (model
Marti ten Kate). Stoer. Helaas alleen niet op sterkte!

Na afloop met een aantal runners nog even gezellig de run geëvalueerd en nagepraat onder het genot van een
-eveneens door Tata Steel gesponsord- hapje en drankje bij restaurant de Waterakkers. Grappig om met een biertje en nootje binnen handbereik toch nog iets mee te krijgen van de onderlinge Tata Steel runners concurrentiestrijd, die er dus wel degelijk is aangaande onze eigen Tata Steel cup.
Voor mij geldt deze strijd niet zo. In mijn leeftijdscategorie (M 40+)
bungel ik ergens onderaan en het gat naar boven is door mij nu (nog) niet te overbruggen. In Arthur’s categorie (M
50+) wordt wel pittig strijd geleverd in de ruime middenmoot, waar Arthur zich prima handhaaft.
In juni 2013 komen we zeker terug in Heemskerk. Op de terugweg nemen we aardbeien mee!

Life Fit Heemstede loop 28-10-2012

Gepost door Jan Bakker op donderdag 15 november 2012 15:22

De vijfde en laatste run dit jaar in het zogenaamde SportSupport runners circuit. zorgspecialist-, letteren-, grachten- en ZKA loop liepen collega/hardloopvriend Arthur en ik dus al. Nu restte ons nog de laatste twee rondjes van 5km, genaamd Life Fit Heemstede loop.

We besloten om met de fiets naar Heemstede (sportcomplex Groenendaal) te gaan. Toch vanuit IJmuiden zo’n 16 km op de pedalen. In Heemstede zelf moesten we nog wel even zoeken naar het sportcomplex en via het parcours waar net de 5km aan de gang was kwamen we er aan. Ik dacht er korter over te fietsen, en dus viel de aankomsttijd van 12:30 uur wel wat tegen. Ik had gerekend op 12:00 uur! De start van “onze” 10km was om 13:00 uur. Een korte en statische warming up dus maar met de nadruk op statisch, want qua dynamiek waren de spieren na het fietsen wel opgewarmd. Twijfelachtig wat aan te trekken qua kleding. Ik koos voor korte broek en korte mouwen, maar tijdens het wachten bij de start had ik het niet echt warm. Gelukkig bleef het wel droog tijdens de run en als je eenmaal aan het hardlopen bent, dan is de kou snel vergeten.

Een parcours dit keer dat bestond uit twee identieke ronden van 5km. Ik ging, zoals gewoonlijk eigenlijk, weg met “alles onder het uur“ is okay, maar toen ik zag dat er bij het 2 km punt 10:20 op mijn stopwatch stond (en de eerste km in 04:50), kwam ineens mijn PR tijd van 56:04 in mijn hoofd. Het is toch te proberen…

En inderdaad, een lange tijd liep ik prima op het schema van even onder de 56:00. Tot en met 9km. Ik had helaas toch wel (iets te) veel gegeven, want waar ik er met nog zo’n 300 meter te gaan, eigenlijk nog een goede eindspurt had moeten uitgooien, ging dat deze keer niet. Ik had toen ook al niet de illusie onder de 56:00 te lopen, maar dan toch….
56:25 was mijn netto finish tijd. Dat is slechts 21 seconden boven mijn PR dat ik in februari dit jaar in Schoorl liep. Ook Arthur miste op 15 seconden zijn PR. Voor hem blijft de 50 minuten grens doorbreken dus een issue.

Al met al een geslaagde loop met zelfs nog wat IJmuidense, en collegiale aanmoedigingen nabij de finish. (bedankt, Jan Glas). Een mooi rondje ook. Gedeeltelijk door het bos en gedeeltelijk door de bewoonde Heemsteedse wereld. En Heemstede is niet verkeerd om te wonen, daar waren we al fietsende ook reeds achter gekomen. Bijzonder weinig Tata steel runners aan de start en in de eindrangschikking. Twee stuks, dus.
Ja, toch weer met een goed gevoel op de pedalen richting IJmuiden. Met een tussenstop op de Rijksstraatweg in Haarlem, waar de ijsboer een heerlijk ijsje voor ons had klaarstaan. En dat op de laatste dag van het ijsseizoen. Muchas gracias, Arthur!

Alle vijf de runs in het Sport support circuit van dit jaar gelopen en ook alle vijf de 10 km goed onder het uur. Dat ijsje was verdient ook…
http://www.heemstedeloop.nl/

ZKA loop Haarlem (10km) 30-09-2012

Gepost door Jan Bakker op donderdag 15 november 2012 15:16

Oftewel: De Zilveren Kruis Achmea loop. Voorheen bekend als TROS loop. U weet wel van die slagzin “de grootste familie van Nederland” en dus (voormalig) ooms, tantes en (ex-) coryfeeën als Willy Dobbe, Tineke Verburg, Tom Blom, Hein van Nievelt, Wim Bosboom, Andre van Duin, Ellen (kijk mij toch eens lachen) Brusse, Wibo van der Linden, Ard (de huifkar) Horvers, Joop Landré, Martin (Bonzo) Gaus, Jaap Jongbloed en -het niet van de Nederlandsche televisie weg te branden talenwonder Ivo (and the Furies) Niehe.

De vierde run van het SportSupport Loopcircuit in 2012, waarvan hierna nog rest de Life Fit Heemstede loop eind oktober.
Voor hardloopvriend en collega Arthur en ik de tweede keer dat we aan de start stonden op de Grote Markt in het centrum van onze gezellige Noord-Hollandse hoofdstad. Echter dit jaar niet samen, want Arthur ging ’s middags om 13:30 uur op voor zijn eerste halve marathon in wedstrijdverband en ik om 12:00 uur voor mijn zoveelste 10 km.

Toen ik zondag 30-09-2012 op de fiets richting Haarlem vertrok, viel het weer wat tegen. In huis, met het zonnetje erin was het goed toeven, maar buiten stond een koude en straffe wind. In Haarlem aangekomen bleek de fietsenstalling nabij start- en finish locatie de Grote Markt niet open te zijn. Verbazing bij mij en vele andere sportievelingen. Die stalling ging pas om 12:00 uur open.... Ja, lekker handig, want dat was nu net de starttijd van zowel de 5 als de 10km. Nou ja... De Brinkman gevel bood uitkomst.
Snel naar de nummer uitgifte en een plekje zoeken waar ik mij kon omkleden. Gelukkig lekker dicht bij start en finish. Even een kleine warming up en op de Grote Markt aansluiten in de massa die klaar stond voor de start. Een rillerige bedoeling allemaal, maar even voor 12:00 uur konden we dan eindelijk weg. Ik passeerde de startlijn pas na ca. 3 minuten.

Het lopen ging erg lekker, al was het tot de split met de 5km lopers erg druk in het parcours. Ik zag erg op tegen de ca 2 km langs de Randweg, maar ook daar kon ik in een tempo van 5,5 minuut per km blijven lopen. Heel fijn. op de 5km lag ik rond de 27,5. Da's maar zo'n 20 seconden af van mijn persoonlijk record op deze afstand. Na de Randweg werd het allemaal wat beschutter en qua wind een stuk minder en tot 7 km liep ik in 39:00 rond. In dit tempo zou ik mijn PR van 56:04 toch aardig gaan benaderen. Maar.....

Ik kom er tijdens 10km runs achter dat ik van 7 naar 8 km veel tijd verlies. Ik merk het zelf niet zo, want ik haal ook daar nog steeds meer mensen in, dan dat ik zelf wordt ingehaald, maar als dat bord van 8 km dan in zicht komt en ik kijk op mijn stopwatch, dan verlies ik toch ruim 1,5 minuut. Da's dan goed balen, hoor?
Dat dreunt ook de laatste twee km na, maar toch niet zo erg als dat ik pas na een uur over de finish kom. Mijn tijd was 59:25 en ik was er verder tevreden mee. Toch weer een 10 km onder het uur. Vorig jaar klokte ik na de ZKA loop een tijd van 01:07 hoog. Die vooruitgang is dus zeker geboekt. Tsja, eens kijken of ik wat specifieker kan trainen om met name na 7 km mijn tempo te kunnen blijven vasthouden.
Om 13:30 uur kon ik Arthur nog even wegschreeuwen die net aan zijn eerste officiële halve marathon was begonnen. Daarna toch maar naar huis want ik had het gewoon koud. Arthur liep zijn eerste halve marathon in een prachtige tijd. 01:55:05. Held!
http://www.zilverenkruisachmealoop.nl/

Velserbroekloop 13-07-2012 (3 reacties)

Gepost door Jan Bakker op donderdag 15 november 2012 13:07

Een loop op vrijdag de 13de. Da’s eigenlijk de Goden verzoeken, maar hardloopvriend/collega Arthur en ik stonden rond 19:30 uur toch klaar voor de start bij het Polderhuis van de, qua aantal runners kleine, maar gezellige Velserbroekloop.
’s Ochtends nog met het regenpak aan op de fiets naar het werk, doch in de avond in korte broek en korte mouwen twee identieke rondjes van 5 km door en gedeeltelijk rondom deze nog vrij nieuwe Velsense woonkern. Die wijk is uiteindelijk nog geen 30 jaar oud.

Een “kleine” run, dat zeker. Voor de 5 en 10km hadden zich zo’n 120 runners aangemeld. Dat aanmelden kon overigens niet bij voorinschrijving, alleen ter plaatse. Uiteraard aan de start een aantal AV Suomi runners, zij liepen nagenoeg een thuiswedstrijd, maar toch ook een aantal Tata Steel collega’s. O.a. Cor de Boer, Ger van Henten en John Collingham. Cor kwam net voor de start aanlopen, want hij was in de veronderstelling dat de start om 20:00 uur was in plaats van 19:30 uur. Warming-up schoot er dus bij hem bij in. Dit had zeker consequenties, want in de eindklassering kwamen we onze collega dan ook niet meer tegen. Hij had het na één ronde wel gezien en liet de tweede voor wat het was…
Ger (8e) en John (3e) haalden op de 10 km beiden de top 10.
Verder zag ik in die uitslagenlijst veel bekende namen van vroeger, ongetwijfeld huidige Velserbroek bewoners, en oud-collega Ger Janssen, inmiddels met pensioen, was één van de vrijwilligers die onderweg het verkeer tegenhield zodat de runners ongehinderd door konden lopen.

Ik had zelf na de Marquette loop niet meer getraind. Ik vond het wel even welletjes na een toch wel intensief eerste hardloop half jaar. Ik had de woensdagavond voor deze loop nog wel gevoetbald. Op het veld en vier tegen vier. Tsja, voetballen doe ik nauwelijks, dus qua spieren stond ik gehavend aan de start. Alles “onder de gordel” deed zeer. Nou ja, bijna alles dan…

Tijdens de wedstrijd kwam ik moeilijk in mijn ritme en het was dan ook meer sukkelen dan hardlopen. Ik overwoog nog te stoppen na de eerste ronde, met een doorkomsttijd van 29 hoog, maar ja, dan wil ik me toch niet laten kennen en waar de 5km runners klaar waren, afhaakten en aan het uitpuffen, begon ik tóch aan ronde twee. Veel wind (tegen) en een fel en laag avondzonnetje had ik als gezelschap. En af en toe een runner die me gedag zei tijdens het voorbij lopen. Gggrrrrrrr!!!!!
Okay, ik werd vanavond weer eventjes op mijn plaats gezet. Tijd: 01:03:28. En ik was niet eens laatste.
Deze avond was echter wel voor mij de aftrap aangaande trainingen voor de IJmuidense Pierloop van 08-09-2012. Op naar mijn eerste 15 km in wedstrijdverband. Eerst echter nog even een “tussendoortje van 7x1km” in Santpoort afwerken.
http://www.avsuomi.nl/wedstrijden/velserbroekloop.htm

KIKA run Spaarnwoude 10-06-2012

Gepost door Jan Bakker op donderdag 15 november 2012 12:56

Eén van "mijn" vier runs in de eerste twee weken van juni 2012. Verreweg de meest beladen aangaande het meer dan uitstekende doel dat er aan hangt.
Kinderen kankervrij!
De KIKA run is een mooi initiatief en wordt in een aantal plaatsen gelopen. Rotterdam, Ede,Groningen en Eindhoven zijn de andere steden. In juni vier zondagen en in augustus nog
eentje.

In Spaarnwoude was het zondag 10-06-2012 bijzonder goed toeven. De zaterdag ervoor was ik in Spaarnwoude gaan fietsen en toen stond er nog erg veel wind en hing de regen in de lucht. Zondag was het gewoonweg prachtig. Zo moest het kennelijk zijn.
In de ochtend was er een wandeltocht van 10km en in de middag om 13:00 uur eerst de 5km run en een uur later de 10km. Veel “bekenden” aan de start en een heel relaxte sfeer.
Oud-Ajaxied Gerry Mühren “schoot” ons weg, en volkszanger Mick “handjes” Harren zong ons “binnen”. Mooier kan niet, toch?

De 10km run liep grotendeels over hetzelfde parcours als de Spaarnwoude run van twee maanden terug. Alleen was het nu heel wat drukker aan de start en onderweg. En warm. Zeer warm. Een goede tijd lopen was nauwelijks mogelijk, laat
staan een issue. Er werd ook niet met individuele tijden gewerkt deze run. De
prestatie (uitlopen) was het enige dat telde. Nou ja, en het geld dat alle runners bij elkaar gesprokkeld hadden d.m.v. allerhande sponsoracties natuurlijk.

Bij de start was wegkomen al moeilijk tussen de duizenden deelnemers. De eerste drie km, daar deed ik al bijna 20 minuten over, waar ik normaliter aan de pakweg 16½ minuten zit. Het was al weer enige tijd terug dat ik een 10km boven het uur liep. 01:00:07 klokte ik deze keer zelf. Ik liep deze run op nieuwe schoenen die ik pas sinds gisteren in huis had. Wel laten aanmeten bij Runnersworld in Haarlem, maar toch nog een grote blaar aan de binnenkant van
mijn voet. Een halve maat groter dan mijn vorige schoenen. Die voeten, daar zit kennelijk dus nog wat rek in.

Het was een prachtige dag geweest. En wanneer kan ik nu zeggen dat ik de zeer ervaren en gedreven Tata Steel Runner Paula “Lady Tattoo” IJzerman inhaalde? Dat gebeurde toch zomaar na pakweg 6 km. Het hoogtepunt van de dag? Vrij uniek. Zeker. Dat zullen de hardloopkenners beamen.
Wat is dat Spaarnwoude toch een mooi recreatiegebied. Zeker met mooi weer. En zo dicht bij huis......

Zandvoort circuitrun 25-03-2012

Gepost door Jan Bakker op donderdag 15 november 2012 12:47

Zondag 25 maart 2012 stond de vijfde Zandvoortse Circuitrun op het
programma.
Het was een werkelijk prachtige loopdag,
zondag 25 maart 2012. Maar niet alleen
om een stukkie te gaan hardlopen, ook op
de fiets was het goed toeven.
Zo reed ik om ca 10:15 uur met de fiets
vanuit IJmuiden de Kennemerduinen in
aan de Heerenduinweg met een licht
windje in de rug.
Aangezien de klok die nacht een uur
vooruit was gegaan, was het dus eigenlijk
nog maar 09:15 uur. Toch had ik om en
nabij het Vogelmeer (ter hoogte van
Parnassia) al een lekker doorbrekend
zonnetje. Gelukkig heb ik altijd wel een
fototoestel mee om fraaie
“duinschilderijtjes” vast te leggen.
Die Kennemerduinen blijven toch een
ware rijkdom als je dat nagenoeg als
achtertuin in je woonomgeving (IJmuiden)
hebt liggen. ‘s Ochtends vroeg zie je er
regelmatig wel mensen fietsen, wandelen
of hardlopen. Zelf loop ik daar ook bij regelmaat in de weekenden en pik dan
meteen wat strand mee.

Gewapend dus met fototoestel arriveerde
ik rond 11:15 uur bij het circuit in
Zandvoort, waar vanaf 11:30 uur gelopen
werd. Eerst de 5 km. in een aantal
varianten en vanaf 13:00 uur de 12 km.
Die laatste afstand was de afstand
warvoor ik mij had aangemeld. Vorig jaar
deed ik de 5 km., die geheel op het circuit
bleef. Nu dus circuit, strand en dorpskern.
Vorig jaar, overigens eveneens een
prachtige dag, had ik het zwaar. Behoorlijk zwaar. Ik dacht mijn persoonlijk record aan te scherpen, maar vergiste mij toen in het toch wel op en neergaande circuitparcours. Bovendien loop je op een aantal stukken ook schuin.
Vooral in de bochten.
Maar ik heb het afgelopen jaar wat vorderingen gemaakt, dus de 12 km. daar
wilde ik nu wel voor gaan.
Het was rond dit tijdstip nog niet zo heel erg druk. Ik kon zelfs nog een mooi
plekje vinden voor mijn fiets. Bij
binnenkomst eerst maar eventjes aan
het verkennen geslagen.
Verbazingwekkend hoe men dit zo
groots opgezet kan bewerkstelligen.
Wetende dat er een dag eerder ook al
een wandeltocht met start en finish op
het circuit had plaatsgevonden.
Er stond o.a. een niet te missen
reuzenrad, sponsortenten, een grote
verkleed- annex runnerstent. Helaas stond
daar een of andere heikneuter zijn
saxofoon uit te proberen. Dat was voor mij dus in- en meteen er weer uit. Ik hou niet zo van toeters en dan druk me nog zacht uit.
Ik schoot al met al voordat ik zelf om
13:30 uur aan de start stond toch nog zo’n ruim 60 foto’s. Een fraaie sfeerimpressie van wat er die dag op het circuit gaande was.
Hardloopvriend en Tata Steel collega Arthur kwam ik vóór het startvak (paars) tegen en samen (nou ja, met nog een paar duizend anderen) was het wachten op het startschot.
En daarna…… Dan moet je. Dan ga je ook!
Gelukkig waren er onderweg twee strategische verzorgings- annex drinkpunten. Bij de ca. 4,5 km. en
de 8,5 km. De 4,5 km. was net het punt dat de lopers het circuit verlieten om de weg over te steken naar het
strand. Het circuit liep nu voor mij een stuk makkelijker dan vorig jaar. Op het strand kan ik sowieso aardig uit
de voeten. Hard zand en een lichte rugwind vond ik in dezen helemaal niet erg. Alleen de strandop- en afgang is eventjes bikkelen. Je gaat daar natuurlijk zeker niet in je eentje omhoog of naar beneden. Het is uiteindelijk een kleine 3 km. dat je over het zand
moet rennen. De laatste km’s gaan grotendeels door de dorpskern van Zandvoort. En die is, neem van mij aan, met mooi weer heel gezellig. Vele toeschouwers met opbeurende woorden, spandoeken en wat al niet meer, bandjes op verschillende plekken. Vooral die
hoempapa dweilorkesten (met vele toeters) zorgen ervoor dat ik dan even extra aanzet (voor zover dat nog mogelijk is).
Een ontlading nabij de finish. Een luide
vreugdekreet en de armen de lucht in. Ik
‘klokte’ zelf 01:11:04, maar bleek er slechts één seconde naast te zitten. Het werd uiteindelijk 01:11:03.
Arthur wachtte me direct na zijn finish op. Voor hem was dit zijn tweede 12 km.
circuitrun en hij had zijn tijd ten opzichte van vorig jaar met 6 minuten verbeterd. Zijn tijd was dit jaar 01:04:57.
Een verbetering van 6 minuten…..Mwah… Ik waag me nergens aan, maar dat
ik volgend jaar wederom aan de start sta lijkt me duidelijk.
Ik teken verder meteen in op hetzelfde weer als dit jaar!
Voor de liefhebbers: http://www.rwcircuitrun.nl/

De 7 van Santpoort 01-08-2012

Gepost door Jan Bakker op donderdag 15 november 2012 12:37

Van de laatste zaterdag van juli tot en met de eerste zaterdag van augustus staat heel Santpoort (dus Noord én Zuid) in het teken van het jaarlijkse dorpsfeest, In de volksmond “Santpoortse feestweek” genoemd.
Er zijn daar in genoemde periode tal van activiteiten waarvan de kermis, jaarmarkt, wielerkoers en harddraverij de bekendste zijn. Wellicht gaat “De 7 van Santpoort” eveneens een begrip worden. 7 identieke rondjes van 1 km “om de Kerk”. Hardlopend. Een “kleine” run, qua parcours nagenoeg grenzend aan de achtertuin van Tata Steel collega en hardloopvriend Arthur en waar maximaal 400 deelnemers aan de start mogen verschijnen. Het was tevens de 7e keer dat deze loop gehouden werd en de limiet was voor deze keer gesteld op 49 minuten (inderdaad: 7 x 7!).
Ik zette deze avond in op een tijd van onder de 40 minuten. Dat lukte me op een minuut na niet tijdens de Heemskerkse Marquetteloop, zo’n zes weken geleden.

Het was een warme en benauwde dag, deze eerste augustus van 2012. Dat schreeuwde wel haast om regen. En die kwam, hoor…
De kinderen die om 18:30 uur aan de start stonden van de 1 km hielden het nog droog, maar kort voor 19:00 uur, de starttijd van de 7 km brak de pleuris toch echt uit. Het leek wel een wolkbreuk. En ik zei nog tegen Arthur voor aanvang
“Wel heroïsch finishen met dit weer, hè?”. Mwah…
Vanwege onweerdreiging gaf de organisatie aan dat de wedstrijd zou kunnen worden afgebroken, maar ondanks een paar ferme klappen in de verte gebeurde dit niet.
Er deden een kleine 260 lopers mee aan deze toch wel pittige 7 km race door overigens een prachtige woonwijk. Vele bekenden aan de start en ondanks het “ietwat vochtige weer” nog aardig wat toeschouwers langs het, middels lage hekken afgezette parcours. Natuurlijk ook een aantal Tata Steel collega’s zoals John Collingham (6e), Ger van Henten, Jan Glas en Bert van Arendonk.
Mijn neef Ton Aardenburg, tevens hardloper bij AV Suomi stond eveneens aan de start en aangezien hij normaliter rond de 38 minuten loopt op de 7 km (doch in goede doen in 35 minuten), liep ik maar gelijk met hem op. In ieder geval de eerste paar honderd meter, want daarna liep ik bij hem weg. Hij waarschuwde nog “ga niet te hard van stapel Jantje, want dat moet je aan het einde bezuren”. Maar ach, wie niet waagt, die niet wint. En zo kwam hij ergens in ronde 4 weer langszij en zei hij nog “als je aanklampt, finish je onder de 40 minuten”. Dat probeerde ik uiteraard en dat ging ook een tijdje goed, maar ik zag Ton toch langzaamaan steeds kleiner worden (en Ton is echt geen kleine jongen…)

De vele aanmoedigingen langs de kant werkten zeker versterkend en zo kon ik er de laatste pakweg 200 meter nog een heuse eindspurt uitgooien.
Die eindspurt had echter ook nog een ander doel: Toen ik de laatste bocht uitkwam liep er voor mij een oude man, Henk, heet ie. Ik schat, qua leeftijd ver in de 70, maar die ouwe doet mee aan zo’n beetje alle wedstrijden in de regio. Als je Henk ziet lopen, dan geef je hem geen stuiver, maar ja, hij eindigt nagenoeg altijd voor me in de eindrangschikking. Dat ging dus vandaag niet gebeuren!

De regen was gelukkig een stuk minder geworden. Helaas was die sprint nét niet voldoende voor mijn fel begeerde tijd onder de 40 minuten, maar ik was tevreden met de netto geklokte 40:07. Toch mooi een verbetering van mijn PR op de 7 km van 55 sec. En neef Ton? Tsja, 38:28. Goed gedaan, neef!

santpoort.nl/index.php/7santpoort

Pierloop IJmuiden 8-9-2012

Gepost door Jan Bakker op donderdag 15 november 2012 12:31

Een echte traditie geworden in “mijn” IJmuiden, deze Rabobank Pierloop. Dit jaar de 22e editie. Een populaire loop die gedaan kan worden over 8,2 km en 15 km. Runners komen dan ook van heinde en (heel) ver naar IJmuiden. Eh, Rabobank startgeld wellicht? Nou, dat startgeld is in de loop der jaren toch aardig gereduceerd, wat gelukkig meer de nadruk legt op de lokale hardlooptalenten en -vedetten.
Deze loop is tevens de vijfde en één na laatste om de fel begeerde Tata Steel runners cup van dit jaar. Let wel: De cup geldt slechts voor de 15 km wedstrijd.

De 8,2 km liep ik, onder zware weersomstandigheden (zeer benauwd en drukkend warm) in 2010 en 2011, doch dit jaar zette ik voor eerst in op de 15 km. Hierin o.a. een geniepig klimmetje over de duinen naar het strand, een goede kilometer zand en de altijd bruisende en levendige Kennemer boulevard (gaat het ooit wat worden, daar?). Het herinrichten van de Kromhoutstraat zorgde vorig jaar nog voor ca. 500 meter omlopen op de 15 km, maar was dit jaar “op tijd” klaar, zodat die extra meters achterwege gelaten konden worden.

Gelukkig kon ik na het echec van de Velserbroekloop de moed bijeenrapen om toch het volledige parcours van deze 15 km een aantal keren te trainen. Ik was verder niet de enige Tata Steel runner die deze route graag vóór 8 september even (opnieuw) wilde verkennen. Zo liepen RD&T’s Johan Wullink, Arthur en ik op de mooie en warme zondagochtend 22 juli de eerste training uit. Het was voor mij de allereerste keer dat ik het volledige Pierloop circuit liep, en hield er zeker een goed gevoel aan over. Ik train in de weekeinden doorgaans wel stukken uit dat parcours, doch ga zelden het strand op. En als ik dat strand toch op ga, dan is dat altijd zuidwaarts, richting Parnassia om bij afslag Zeebad de Kenemerduinen in te gaan. Ook de zondagochtenden 5 augustus en 2 september reserveerden we gemakshalve maar om het Pierloop parcours te trainen.

Kennelijk slaan die zondagse trainingen aan, want op 5 augustus stonden we zowaar met zijn vijven om 09:00 uur aan de start bij sporthal-oost te IJmuiden. Helaas zonder Johan, die zich vanwege ziekte moest afmelden, maar wel met Arthur, “iron lady” Paula IJzerman, Ruud Snoek (blootvoets!!) en trouwe woensdagavond trainingsgenoot in de Heemskerkse duinen, Frans “zoef” Wissink. Velsen-Zuid bewoner Ruud had als niet-collega de “feel free to join” advertentie op Paula’s facebook pagina gezien en besloot de gok te wagen. Goeie gok, Ruud!
Nagenoeg perfect hardloop weer. Bijna het gehele parcours droog, maar wel lekker fris en niet zo benauwd. Geen zonnetje, maar dat vond ik ook helemaal niet erg. Heerlijk gelopen met zelfs een eindsprintje na ruim 15 km! Ik moet nu toch echt serieus gaan overwegen mijn hardloopschoenen mee te nemen naar mijn vakantieadres in Spanje van 18 tm. 25 augustus. Ik was dit eigenlijk niet van plan, maar ik geraak in een goede flow…
Goede flow, ja…

In mijn vakantie periode van twee weken deed ik niets aan hardlopen.
De training van zondag 2 september werd dus een zware voor mij. Wel dit keer zes runners (Arthur, Johan, Frans, Henk van Herpt en nieuwkomer Raymond, een “gast” van Frans) die zich hadden verzameld aan de start. Prima loopweer wederom. Toch weer een goed gevoel om 15 km getraind te hebben, al lag ik die zondagmiddag thuis wel voor Pampus op de bank met veel spierpijn. Nog eventjes…

Een kleine 30 Tata Steel runners hadden zich via de site aangemeld en stonden met hun blauwe singlets aan de start in de Briniostraat. Toch eigenlijk wel een laag aantal, als je nagaat dat in de jaren hiervoor het dubbele aantal runners werd gehaald. Geen flauw idee waar dit aan ligt, maar met een Dam tot Dam loop (10 Engelse mijlen) in het vooruitzicht en de warmte van vandaag…

Wellicht kiezen runners daarvoor en laten dan deze Pierloop schieten. Ik dus niet.
Toch voor aanvang wel wat spanning bij mij. Verlegde ik eerder dit jaar al mijn grens in Zandvoort (12 km), nu dus mijn eerste 15 km “voor het echie” in een thuiswedstrijd. Zeker niet de gemakkelijkste 15 km om te rennen en bovendien net als de twee voorgaande jaren onder zeer warme weersomstandigheden.

Ik fietste om 13:30 uur naar Sporthal Oost en was best wel een beetje zenuwachtig voor het gene dat ging komen. Nog even de start gezien van de 3 km kinderrun, daarna omkleden en mijn collega runners opgezocht. Wel leuk, dat vanwege de “thuiswedstrijd” ik vele bekenden tegenkwam bij de start. Zowel runners als toeschouwers.
Om 15:00 uur dan toch eindelijk het startsein. Ik liep samen op met Tata Steel runners Henk, Timo en Anja en we gingen weg op ca. 6 minuten per km. Anja en Timo zouden na 5 km afhaken en de 8,2 km volbrengen, terwijl Henk en ik doorliepen richting strand.
Tot aan het strand, en dat is toch ruim 8 km onderweg, liep ik erg lekker. Geen slechte benen of kortademigheid, maar gewoon een lekker vol te houden tempo. Ik loste alleen wel Henk na ca 7 km, want die rustte “heel even” om wat te drinken.
Dan het strand. Pffffff. Schaars geklede mensen al zittend op handdoeken of ligstoelen hadden het die middag beter bekeken, daar.
Erg zwaar. Bovendien liepen er niet zoveel lopers voor of achter me, dus moest ik me in mijn eentje door het zand worstelen. Bij de strandafgang kon ik nog wel een paar runners naar de “juiste” afgang schreeuwen, want die dreigden de verkeerde te nemen. Die strandafgang was tevens het 10 km punt en daar klokte ik 01:05 hoog.
En daarna moet je er nog 5. De vijf zwaarste km’s uit mijn nog korte runners carriere, dat kan ik u verzekeren. Gelukkig waren er onderweg voldoende waterposten en af en toe bewoners of toeschouwers die je met behulp van een waterslang een douche gaven. Dat kwam zéér gelegen. De klim van de Kennemerboulevard naar camping de Duindoorn heb ik eventjes gewandeld en ook het klimmetje naar de Havenkade, net voor de Marconistraat, die dag ook wel het Bartlehiem van Velsen genoemd. Al zit je kapot, daar zet je gewoon nog even aan. Speciaal voor alle mensen daar die er in die Marconi-oase zo’n gezellige boel van maken. Harde muziek, water, sponsen…
Op de Lange Nieuw, de laatste straat op weg naar de finish, en die middag dus echt “Lang”, wederom vele bekenden die mij als het ware het laatste zetje gaven naar de finish. Zo’n 200 mtr. voordat de armen de lucht in konden kwam zowaar Henk nog langzij en gezamenlijk liepen we door de finish. Beiden zelfs nog met een korte eindspurt! Okay dan, Henk had ietsje meer adem over en finishte 1 seconde eerder.
Mijn eerste Pierloop over 15 km zat erop. Zeker geen wereldtijd, mijn 01:44:32, maar wetende dat vele runners die zich hadden opgegeven voor de 15 km na 5 km onderweg de afslag namen om de “verkorte” run te doen… Van de pakweg 1.000 runners volbrachten er een kleine 400 de 15 km.
Ik was er dit jaar eentje van. Yes!
De borrel na, in het stadhuis was erg gezellig. Leuk om even te evalueren met andere runners, al dan niet van Tata.

De bedrijvencup van dit jaar kon, evenals vele voorgaande jaren worden meegenomen door de Tata Steel runners.
Tsja, het ophalen en meenemen van die cup is eveneens een “na afloop van…” traditie geworden!
http://www.pierloop.nl/

TCS Amsterdam marathon (8km) 21-10-2012

Gepost door Jan Bakker op donderdag 15 november 2012 12:21

Het zou niet echt in mij opgekomen zijn om aan deze loop deel te nemen, ware het niet dat de Tata Steel runners werden uitgenodigd om (als VIP) mee te “rennen” door hoofdsponsor én zusterorganisatie TCS (Tata Consultancy Services).
20 runners gaven gehoor aan deze uitnodiging en zo gingen er twee op voor de 8 km (waaronder ik), 2 deden de volledige marathon en 16 de halve (waaronder Arthur).
Net als de Kika run eerder dit jaar was ook aan deze run een goed doel verbonden.
“het financieel steunen van het VUmc Cancer Centre aangaande toponderzoek en investeringen in geavanceerde apparatuur voor diagnose en behandeling van oncologische aandoeningen”.
Het is toch opvallend dat er steeds meer evenementen komen die gehangen zijn aan een goed doel. Van extreem en zeer kleinschalig, tot groots…

Indrukwekkend. Dat was het eerste dat in me opkwam tijdens en voor deze run. Dat begon al toen ik op de metro aan het wachten was, zo rond 08:45 uur op Amsterdam Sloterdijk. Het stond al vol met runners. Ook Tata steel runner Farik liep ik daar tegen het lijf. Farik ging op voor zijn eerste marathon, die om 09:30 uur begon. Ik was op weg naar de start van de 8 km. Deze ging om 10:10 uur van start.
TCS had in het Olympisch stadion een eigen gedeelte afgehuurd en als gast was ik daar dus welkom. De vrijdag ervoor had ik mijn “uitnodiging” al afgehaald in het Dudokhuis. Startnummer, wat gadgets en een mooi runners shirt. Met een blauw polsbandje kwam ik binnen. Veel onbekende Tata “collega’s”, veelal van Indische afkomst. Mooi dat ik hier dus wel mijn spullen kon achterlaten tijdens de run, en omdat het nog niet zover was, kon ik vanaf de tribune de start van de marathon gadeslaan. Zo’n 13.000 runners die opgingen voor de klassieke afstand van bijna 42 km. Allemaal startend vanaf de sintelbaan in het stadion. Een indrukwekkend geheel. Qua weer was het om te lopen wel okay. Niet zo warm en een beetje tegen het miezeren aan.

De start van de 8 km was even buiten het stadion, op de stadionweg. Alles netjes ingedeeld in vakken. Lieke van Lexmond (Wendy van Dijk kon niet) had de eer om het startschot te geven. Tsja, mijn camera had ik toen helaas niet voorhanden, he? Er lag een mooi rondje op de eveneens in groten getale 8 km runners te wachten. Een groot gedeelte door het fraaie Vondelpark, de rest voornamelijk over de stadion- en marathonweg. Overal vele toeschouwers langs de weg. Ik liep wel lekker, dit keer. Ik ging weg op een tijd van 45:00 minuten, en dat zou naar later blijken ook aardig kloppen. In 45:21 finishte ik in dat magische Olympisch stadion. Je voelt bij binnenkomst gewoon alle vermoeidheid uit je lichaam wegtrekken en zet voor de finish gewoon nog even aan ook. Ja, heerlijk gelopen, ondanks de drukte onderweg.
Mooi op tijd ook om de eerste marathonlopers te zien binnenkomen. Vanaf een mooie plek op de tribune. Wat een fraai gezicht als je de snelle “Afrikanen” het stadion ziet binnenkomen. Wat een passen en wat een snelheid nog!

De eerste Nederlander die binnenkwam rennen, Michel Butter zag ik ook nog heroïsch finishen in een voor hem nieuw PR van 02:09:58. Je voelde gewoon het meeleven van het aanwezige publiek in het stadion. Het gejuich was fantastisch.
Ja, heel mooi om zoiets eens live mee te maken.
Petje af voor de VIP ontvangst in het Olympisch stadion door TCS.
http://www.tcsamsterdammarathon.nl/

Rondom Haarlem estafette 50 km fietsen en hardlopen 14-10-2012

Gepost door Jan Bakker op donderdag 15 november 2012 12:10

Natuurlijk deden we als Tata runners ook dit mee aan de teamestafette Rondom Haarlem. Als team genaamd:
Tata Steel runners 1.
We hadden eventjes de hoop ook een tweede team aan de start te krijgen… Die bleek helaas ijdel.

In 2010 liep en fietste ik voor het eerst deze 50 km lange teamestafette. De Rondom Haarlem loopt nagenoeg parallel met het zeer populaire Rondje Haarlem. Een fietstocht die o.a. gaat door Overveen, Bennebroek, Heemstede, Schalkwijk, de Zuid- en Waarderpolder, Haarlemmerliede, Spaarndam, Spaarnwoude, Bloemendaal en Santpoort-Noord en -Zuid.
De in totaal 50 km wordt tijdens deze estafetterun opgedeeld in zeven etappes, waarvan ieder teamlid, zeven in totaal er altijd eentje rent en de rest van de etappes (mee)fietst. De start en finish zijn bij het Tetterode sportcomplex in Overveen. Medeorganisator van deze tocht is collega John Collingham, voormalig voorzitter van de Tata Steel runners en zelf een fanatiek sportman.

Etappe 1= Tetterode sporthal Overveen - Oase Aerdenhout (6,18 km - John) 24:27

Etappe 2= Oase Aerdenhout - Tennisbanen Bennebroek (4,20 km - Karen) 22:38

Etappe 3= Tennisbanen Bennebroek - Molenplas (9,77 km - Arthur) 53:20

Etappe 4= Molenplas - De Zoete Inval Haarlemmerliede (6,7 km - Jan) 38:40

Etappe 5= De Zoete Inval - Oud Spaarnwoude dorp (6,0 km - Josien) 33:36

Etappe 6= Oud Spaarnwoude dorp - Station Santpoort-Noord (9,5 km - Paul B.) 39:36

Etappe 7= Station Santpoort-Noord - Tetterode hal Overveen (7,79 km - Paul L.) 31:32

Erg leuk in deze ronde is het feit dat je langs plekken fietst en loopt die je vanuit eerdere runs al eens gedaan hebt. O.a. het Kopje van Bloemendaal uit de letterenloop en Lions heuvelloop (5km) en het gebied rond de Molenplas uit de Schalkwijkse Zorgspecialist loop.

Liep het aanvankelijk een beetje stroef met aanmeldingen via de Tata Steel runners site, toch hadden we kort voor 14 oktober een compleet team, en dat ondanks afzeggingen van Ruud Riksman en Jacobien Vrieze, die beiden vanwege blessures verstek moesten laten gaan. (Voorgaande jaren werd Tata Steel in de Rondom Haarlem altijd vertegenwoordigd met twee teams). De aanwezigheid van John C. in de organisatie was een uitkomst…

John Collingham, Josien van Zomeren, Karen Reuver, Paul Bellina, Arthur de Hart, Paul Lalley en ik stonden derhalve op zondag 14 oktober om 09:00 uur aan de start, hetzij om meteen te rennen (John), hetzij om in de pedalen te gaan.
Josien en Karen trainen regelmatig mee met de woensdagavondtrainingen en John kom je (vaak met vrouw en kinderen) bij veel regionale wedstrijden tegen. Met de andere lopers maakte ik eigenlijk deze estafette voor het eerst kennis.

Alvorens 14 oktober aan de start te verschijnen fietste ik eerder in de maand twee keer het volledige parcours. Een keer alleen en een keertje met Arthur. Natuurlijk de routebeschrijving goed in acht nemend, en de kritieke en afwijkende punten goed in ogenschouw, zodat we “om het echie” niet echt voor verrassingen kwamen te staan. Rondje Haarlem is een prachtige fietstocht van ca. 50 km. Enkele trajecten zijn wel pittig om te rennen en wijken bovendien wat af van de fietsroute. Vooral eventuele wind tegen in de polders (etappes 4, 5 en 6) is niet echt fijn. Natuurgebied Meermond, nabij Cruquius in etappe 3 is ook erg pittig voor de lopers. De fietsers kunnen hier echter kiezen voor een andere route. Scheelt weer wat modder, een steile heuvel en bovendien twee trappen, waarvan eentje ook nog zonder fietssleuf.

Zondag de 14e oktober 2012 gaat de boeken in als een “natte”. Toen Josien mij om 07:30 uur thuis oppikte en we via Arthur naar Overveen fietsten, was het nog wel droog, maar toen even na 09:00 de fietsers onderweg waren richting Kraantje Lek en de runners aan de aftrap stonden van de Rondom Haarlem kwam de regen met bakken uit de hemel. Ik was al doorweekt toen ik al fietsende aankwam bij het start/wisselpunt van etappe 1 en 2. John was sneller dan verwacht en bovendien als eerste binnen. Voor ik het wist was Karen dus vertrokken voor haar etappe 2. Arthur en ik fietsten een tijdje met haar op en gingen daarna vooruit naar de wisselpunt van 2 en 3. Iets na speeltuin Linnaeushof. Toch wel wat lastig om als runner nog wat warming up te doen, want het was koud en nat. Karen kwam helaas nu niet als eerste binnen, want zij was door twee runners onderweg ingehaald. Maar goed, Arthur kon op weg voor etappe 3. Een “monster”etappe. Een groot stuk onverhard en bovendien erg veel modder. De Rondom Haarlem organisatie had gelukkig bij de lastige en van het traject afwijkende punten mensen neergezet die lopers en fietsers de juiste kant op begeleiden. Dat kwam in deze etappe goed van pas. Zelf zou ik etappe 4 rennen en fietste vooruit. Onderweg met andere fietsers een praatje makend vooral over het weer en dat sommigen het toch wel echt koud kregen. Het was inderdaad bij de wissel 3 en 4 wel koud in je korte broek, al wachtende op Arthur. Die regen maakte het er ook niet fijner op.
Maar goed, ik kon toch weg voor mijn 6,7 “vlakke”, verharde, doch goed met plassen gevulde kilometers. In mijn etappe liet de zon zich zelfs even zien, maar met name aan het einde, nabij De Zoete Inval pleurde het dan weer uit de lucht. De wissel met Josien was gelukkig onder een viaduct. Ha, Josien was net het spoor over, of de spoorbomen gingen dicht…twee andere teams moesten daar dus even wachten…
In natuurgebied Spaarnwoude bleef het eigenlijk wel droog. Niet dat de plassen weg waren, maar het was toch een wat prettiger gevoel als daarvoor. Overigens erg mooi om hier toch nog wat van de fraaie omgeving mee te pakken. Vooral die laagvliegende vliegtuigen boven de polder zijn fraai om te zien.

Paul Bellina, een collega die ik voor deze Rondom Haarlem nog niet kende had de lange etappe met als eindbestemming station Santpoort-Noord. Paul hield er een straf tempo op na en pas tijdens zijn etappe had ik de mogelijkheid om wat foto’s te schieten. Dat lag verder geheel aan het weer. Foto’s maken had ik de laatste etappe, die Paul Lalley liep, ook graag gedaan, maar Paul L. haalde ik als fietser pas bij ver achter het kopje van Bloemendaal. Wat had die gast een tempo, zeg!
Maar goed, na 04:03:49 finishte hij en waren meteen ook alle fietsers binnen. Gelukkig geen noemenswaardige problemen gehad bij de wissels of materiaalpech onderweg. Nou ja, Paul L., die de eerste etappe fietste op de bakfiets (met twee kinderen erin) van John, reed in eerste instantie na de wissel 1 en 2 door met die fiets. Josien moest er rap achteraan, omdat hij toch echt de fiets van de etappe 2 rennende Karen moest nemen. John ging na etappe 1 (met bakfiets?) direct door naar het wisselpunt 3 en 4 alwaar hij namens de organisatie moest schrijven en wij gingen dus als team met zijn zessen verder voor de rest van het parcours.
Paul L. reed etappe 1 tm 6 op zo’n beetje zes verschillende fietsen! Zijn fiets bleef na de start achter bij de sporthal in Overveen.
In het deelnemersveld van 27 teams en 2 solo runners werden wij al met al 10e. Een prima prestatie.

Na afloop natuurlijk de onvermijdelijke teamfoto’s en nog even nagenieten van een welverdiend drankje en de vele broodjes. We kregen allemaal ook nog als aardigheidje een bidon mee en iets te eten. Leek op ontbijtkoek, maar dan wat gevulder. Zelf kreeg ik, als teamcaptain, van John nog een mooie Tata Steel fleece. Deze was te groot voor hem, doch paste mij perfect.
Volgend jaar weer de Rondom Haarlem? Natuurlijk. Hagel en sneeuw graag!
http://www.loopgroep03.nl/rondomhaarlem/

2012-11-11: 1e Happyrunning @ IJmuiderstrand

Gepost door Jan Bakker op donderdag 15 november 2012 12:02

Een geheel nieuwe loop in het runners circuit.
Dit jaar voor het eerst en georganiseerd door de bekende IJmuidense hardloopster Noëlla Kieftenbeld, de vrouw van collega en Tata steel runner Bart. Noëlla traint zelf ook groepen lopers, zowel gevorderd als beginners.

Een 5- of 10 km loop die geheel over het IJmuider strand gaat. Datzelfde strand dat ik zo vervloekte tijdens de Pierloop twee maanden geleden. Althans, een gedeelte dan. Als hardloper kun je zo’n nieuw en fris initiatief natuurlijk niet laten liggen, dus had ik mij al snel aangemeld via de happy running website. Het idee was om de 5 km te lopen in verband met de zwaarte, maar ja, de drang om 10 km te lopen was er…En die Pierloop was natuurlijk al lang vergeten. Ook voor het inschrijfgeld hoefde je deze loop niet te laten liggen….. Slechts 6,50€ bij voorinschrijving. Op de dag zelf een eurotje meer.

Het was zondag de 11e november een werkelijk prachtige dag voor een “stukkie rennen” op/over het IJmuider strand. Dat vonden zo’n 130 runners eveneens en het was dan ook een drukte van jewelste, zo tegen 10:30 uur bij strandpaviljoen Zuidpier. (voor sommigen nog gewoon “Verswijveren”).
Ik besloot ter plekke om niet de 5 km te lopen, waarvoor ik mij in eerste instantie had aangemeld, maar toch de 10 km te doen. Ik had echter wel wat last van mijn hiel. Overgehouden aan de laatste woensdagavond intervaltraining. Wordt wel een beetje zorgwekkend, die rechterhiel, want ik heb hier vaker last van gehad. Zou het dan toch aan die schoenen liggen?
Anyway, uiteraard vele IJmuidenaren aan de start en ook nog een tweetal Tata Steel runners buiten Arthur en ik, Arjen Velzel en Josien van Zomeren. Josien, die een maand eerder met ons meedeed in de Rondom Haarlem, viel ook nog in de prijzen. Zij werd derde bij de dames op de 5 km.
De 5- en 10 km lopers startten tegelijk en konden even na elven dan ook echt aan de bak. Ik denk dat in het deelnemersveld de 10 km lopers licht aan de overhand waren.

Tsja, het kwam er dus op neer dat er één stuk werd gelopen naar Parnassia en daarna zo’n beetje datzelfde stuk terug. Heen, via eerst een stukje richting de Zuidpier met een felle en lage zon pal in het gezicht en ook nog wat wind, doch op de terugweg dus niet. Een mooi gezicht om de vele gekleurde shirts in een sliert aan de waterlijn te zien lopen met bovendien een mooie blauwe lucht. Er was verder toch ook wel wat bedrijvigheid aan het strand. Vooral mensen met (loslopende) honden en wat zeilkarren en vliegers ter hoogte van de IJmuiderslag.
Ik vond het zelf heerlijk om ’s morgens in deze omstandigheden mijn 10 km te volbrengen. Lekker even uitwaaien. Geen spectaculaire tijd (59:27), maar wel een goed gevoel hield ik er aan over, al zei mijn rechtervoet na de wedstrijd toch echt wat anders.
Voor volgend jaar staat de tweede happy running al gepland: Op 10-11-2013. Leuk! Het zelfde weer graag.
http://www.happyrunning.nl/

Bekijk de blog van Jan Bakker

��n of meerdere (trainings)tijden zijn ivm de privacyinstellingen van deze gebruiker niet zichtbaar.

Tijden voor hardloopwedstrijden

DatumParcoursTijdAfstandSnelheid
18-11-201836e Runnersworld AV DEM Strand-Cross00:45:196.600 m8,74 km/u
09-09-2018Pierloop Velsen (15 km)01:33:2015.000 m9,64 km/u
01-08-2018De 7 van Santpoort00:38:507.000 m10,82 km/u
11-07-2018tata steel time trial (5km)00:26:235.000 m11,37 km/u
01-07-2018Duin & Kruidberg run00:27:324.800 m10,46 km/u
24-06-2018Marquetteloop00:39:117.000 m10,72 km/u
22-06-2018Grachtenloop Haarlem (5 km)00:27:085.000 m11,06 km/u
09-05-2018Alkmaar City Run by Night (5 km)00:27:485.000 m10,79 km/u
08-04-2018 Nescioloop (15 Km)01:29:4315.000 m10,03 km/u
02-04-2018Lions Heuvelloop Bloemendaal 15 km01:26:5915.000 m10,35 km/u
25-03-2018Runnersworld Zandvoort circuitrun 01:09:3012.000 m10,36 km/u
04-03-2018Twiske molenloop (10 EM)01:35:3216.100 m10,11 km/u
11-02-2018Groet Uit Schoorl Run (halve marathon)02:10:3121.097 m9,70 km/u
03-12-2017AVC Strand- & Duinloop01:02:2910.500 m10,08 km/u
08-10-2017Rondom Haarlem Estafetteloop00:45:418.000 m10,51 km/u
24-09-2017De halve van Haarlem 02:12:0021.097 m9,59 km/u
02-08-2017De 7 van Santpoort00:39:357.000 m10,61 km/u
25-04-201714K Cruyff foundationrun01:26:0014.300 m9,98 km/u
23-04-2017Pim Mulierloop Run2Dayloop00:26:345.000 m11,29 km/u
19-03-2017Runnersworld Spaarnwoudeloop (Halve Marathon)02:13:3521.097 m9,48 km/u
05-03-2017TwiskeMolenloop (10 EM)01:36:1416.100 m10,04 km/u
12-02-2017Groet Uit Schoorl Run (10 km)00:53:2210.000 m11,24 km/u
05-02-2017TwiskeMolenloop (10 EM)01:33:4316.100 m10,31 km/u
27-11-2016Velsertunnelrun00:42:117.680 m10,92 km/u
13-11-2016HappyRunning Strandloop00:56:5510.000 m10,54 km/u
30-10-2016TwiskeMolenloop (10km)00:53:4910.000 m11,15 km/u
25-09-2016TwiskeMolenloop (10km)00:58:2710.000 m10,27 km/u
10-09-2016Pitt Hopkins run00:44:267.700 m10,40 km/u
26-08-2016Velserbroekloop00:57:5010.000 m10,37 km/u
03-08-2016De 7 van Santpoort00:40:527.000 m10,28 km/u
13-07-2016Time Trial heemskerkse duinen (Tata Steel vs. KLM roadrunners)00:28:175.000 m10,61 km/u
29-06-2016IJmond Scoutingloop (5,4 km)00:32:455.400 m9,89 km/u
18-10-2015TCS Amsterdam 8 Kilometer00:49:388.000 m9,67 km/u
04-10-2015Wijckloop (5 km)00:35:295.000 m8,45 km/u
28-06-2015Marquetteloop00:43:477.000 m9,59 km/u
24-06-2015IJmond Scoutingloop (5,4 km)00:34:055.500 m9,68 km/u
06-04-2015Lions Heuvelloop Bloemendaal 15 km01:39:5715.000 m9,00 km/u
15-03-2015Runnersworld Spaarnwoudeloop00:30:245.000 m9,87 km/u
01-03-2015Twiske molenloop (5 km)00:30:165.000 m9,91 km/u
01-02-2015TwiskeMolenloop (10km)00:29:495.000 m10,06 km/u
31-12-2014Houtrakse Oliebollenloop 2013 (5 km)00:27:255.000 m10,94 km/u
09-11-2014TwiskeMolenloop (10km)00:58:0310.000 m10,34 km/u
19-10-2014TCS Amsterdam 8 Kilometer00:46:278.000 m10,33 km/u
12-10-2014Ajax Foundation Run (10 km)01:00:0110.000 m10,00 km/u
13-09-2014Pierloop Velsen (15 km)01:31:5615.000 m9,79 km/u
06-08-2014De 7 van Santpoort00:38:227.000 m10,95 km/u
25-06-2014scoutingloop IJmondtrekkers00:59:3410.000 m10,07 km/u
22-06-2014Marquetteloop00:39:147.000 m10,71 km/u
01-06-2014KikaRun (10 km)00:55:4810.000 m10,75 km/u
10-05-2014DCDloop00:25:025.000 m11,98 km/u
21-04-2014Lions Heuvelloop Bloemendaal 15 km01:23:2015.000 m10,80 km/u
06-04-2014 Nescioloop (15 Km)01:19:3215.000 m11,32 km/u
30-03-2014Zandvoort Circuit Run (12 km)01:11:0712.000 m10,12 km/u
16-03-2014Runnersworld Spaarnwoudeloop00:52:2110.000 m11,46 km/u
02-03-2014Twiskemolenloop00:25:215.000 m11,83 km/u
02-02-2014Twiskemolenloop (halve marathon)02:03:0021.097 m10,29 km/u
26-01-2014Corus Runnersworld Beeckestijncross00:51:499.300 m10,77 km/u
05-01-2014AVC Strand & Duinloop 01:04:3410.500 m9,76 km/u
31-12-2013Oliebollenloop Houtrak - De Uitendijken (5 km) 00:25:415.000 m11,68 km/u
14-12-2013N201 Run (Aalsmeer, 15000 m)01:28:2515.000 m10,18 km/u
08-12-2013TwiskeMolenloop (10 EM)01:34:1716.100 m10,25 km/u
01-12-2013Sinterklaasloop Santpoort (10 km)00:56:0010.000 m10,71 km/u
24-11-2013runnersworld cross wijk aan zee01:07:5010.400 m9,20 km/u
10-11-2013HappyRunning Strandloop01:01:5010.000 m9,70 km/u
20-10-2013Amsterdam Marathon (halve marathon)02:18:4821.097 m9,12 km/u
06-10-2013Wijckloop Wijk aan Zee 10 km (populair)01:03:4410.700 m10,07 km/u
29-09-2013Twiske molenloop (10km)00:55:0210.000 m10,90 km/u
07-09-2013Pierloop Velsen (15 km)01:32:1015.000 m9,76 km/u
31-07-2013De 7 van Santpoort00:42:277.000 m9,89 km/u
26-06-2013scoutingloop IJmondtrekkers00:54:3310.000 m11,00 km/u
21-06-2013Grachtenloop Haarlem (10 km)00:54:4110.000 m10,97 km/u
16-06-2013Marquetteloop00:37:197.000 m11,26 km/u
26-05-2013Pim Mulierloop (15 km)01:22:3015.000 m10,91 km/u
22-05-2013Time Trial heemskerkse duinen (Tata Steel vs. KLM roadrunners)00:24:495.000 m12,09 km/u
21-04-2013Zorgspecialist Loop (10 KM)00:52:5810.000 m11,33 km/u
14-04-2013 Nescioloop (15 Km)01:20:5715.000 m11,12 km/u
01-04-2013Lions Heuvelloop Bloemendaal 15 km01:22:5015.000 m10,87 km/u
24-03-2013Zandvoort Circuit Run (12 km)01:08:0612.000 m10,57 km/u
17-03-2013Runnersworld Spaarnwoudeloop00:54:2110.000 m11,04 km/u
03-03-2013Twiske molenloop (10 EM)01:27:4416.100 m11,01 km/u
10-02-2013Groet Uit Schoorl Run (10 km)00:53:0310.000 m11,31 km/u
03-02-2013TwiskeMolenloop (10 EM)01:34:0216.100 m10,27 km/u
20-01-2013Vondelparkloop00:55:5510.000 m10,73 km/u
15-12-2012KLM Langevelderslag Noordwijkerhout01:08:5410.000 m8,71 km/u
02-12-2012Sinterklaasloop Santpoort (10 km)00:57:3210.000 m10,43 km/u
24-11-2012Westrandweg Run00:54:5810.000 m10,92 km/u
11-11-2012HappyRunning Strandloop00:59:2710.000 m10,09 km/u
28-10-2012Heemstedeloop00:56:2510.000 m10,64 km/u
21-10-2012Amsterdam Marathon (8 km)00:45:218.000 m10,58 km/u
14-10-2012Rondom Haarlem estafette etappe 4 (Molenplas - De Zoete Inval)00:38:406.700 m10,40 km/u
30-09-2012zka haarlem00:59:2510.000 m10,10 km/u
08-09-2012Pierloop Velsen (15 km)01:44:3215.000 m8,61 km/u
01-08-2012De 7 van Santpoort00:40:077.000 m10,47 km/u
13-07-2012Velserbroekloop01:03:2510.000 m9,46 km/u
17-06-2012Marquetteloop00:41:027.000 m10,24 km/u
15-06-2012Grachtenloop Haarlem (10 km)00:57:5110.000 m10,37 km/u
10-06-2012Run For Kika Spaarnwoude (10 km)01:00:0710.000 m9,98 km/u
03-06-2012Letterenloop (10 km)00:57:1710.000 m10,47 km/u
16-05-2012Time Trial heemskerkse duinen (Tata Steel vs. KLM roadrunners)00:27:055.000 m11,08 km/u
29-04-2012Zorgspecialist Loop (10 KM)00:56:3210.000 m10,61 km/u
09-04-2012Lions Heuvelloop 10 km00:59:1610.000 m10,12 km/u
25-03-2012Zandvoort Circuit Run (12 km)01:11:0312.000 m10,13 km/u
18-03-2012Runnersworld Spaarnwoudeloop00:56:4510.000 m10,57 km/u
12-02-2012Groet Uit Schoorl Run (10 km)00:56:0410.000 m10,70 km/u
29-01-2012Corus Beeckestijncross00:56:599.300 m9,79 km/u
02-10-2011Wijckloop01:08:5910.000 m8,70 km/u
29-09-2011zka haarlem01:07:5810.000 m8,83 km/u
10-09-2011Pierloop Velsen (8.2 km)00:52:588.200 m9,29 km/u
19-06-2011Marquetteloop00:42:007.000 m10,00 km/u
18-05-2011Time Trial heemskerkse duinen (Tata Steel vs. KLM roadrunners)00:28:345.000 m10,50 km/u
24-03-2011Zandvoort Circuit Run (5 km)00:29:235.000 m10,21 km/u
13-02-2011Groet Uit Schoorl Run (10 km)01:00:0610.000 m9,98 km/u
10-10-2010Rondom Haarlem estafette etappe 2 (Oase A'Hout - Tennispark Bennebroek)00:23:044.200 m10,92 km/u
09-09-2010Pierloop Velsen (8.2 km)00:52:348.200 m9,36 km/u
15-06-2010Marquetteloop00:41:527.000 m10,03 km/u
19-05-2010Time Trial heemskerkse duinen (Tata Steel vs. KLM roadrunners)00:28:355.000 m10,50 km/u

Successen van Jan Bakker

Hardloopkoning


Looptijden.nl op Facebook