Hardlooptijd 16-3-2013: Mud Masters Obstacle Run (12 km), 12.000 m, 01:16:00 door Matthijs Horlings

Hardlooptijd informatie

Tijd01:16:00
Afstand12.000 m
Datum16-3-2013
WedstrijdMud Masters Obstacle Run (12 km)

Statistieken

Snelheid9,47 km/u
Tijd per km.06:20 min/km
Inspanning6: Zwaar+
Positie7 van de 27 tijden

Mud Masters Obstacle Run (12 km)

Aantal tijden27
PlaatsHaarlemmermeer
Beoordeling     

Meer wedstrijd informatie
Locatie van 16-3-2013: Mud Masters Obstacle Run (12 km), 12.000 m, 01:16:00

Deze pagina toont de details over de hardlooptijd 16-3-2013: Mud Masters Obstacle Run (12 km), 12.000 m, 01:16:00 door Matthijs Horlings.

Loop jij ook wel eens hard en wil je je looptijden gratis bijhouden? Meld je dan nu aan bij Looptijden.nl. Hiermee kan je heel eenvoudig je hardlooptijden bijhouden, statistieken bekijken en je aanmelden bij loopgroepen.

Opmerkingen

Het was weer MudMasters tijd. Na vorig jaar (oktober) via Looptijden.nl een gratis startnummer te hebben gewonnen, deed ik nu op eigen kosten mee. En wat was het weer heerlijk! Complimenten voor de organisatie dat er veel verbetering was en dat de feedback op het evenement van vorig jaar ook echt gebruikt is.
Er was verwarmde kleed- en verblijfruimte en de garderobe was overzichtelijk met korte wachttijden.

Ik startte dit jaar in startgroep 'Echo', de vijfde groep. Het parcours was daardoor al lekker losgelopen en de modder was niet aan te ontkomen. Iets minder goed getraind qua fitness en kracht dan een half jaar geleden, startte ik direct met een lekker tempo. Ik liep in de kopgroep van mijn startgroep, dan hoefde ik in ieder geval niet bij hindernissen te wachten. We naderde de eerste hindernis, the flyovers. Balen stro, zo'n vijf achter elkaar waar je direct uit je ritme werd gehaald. Vervolg door de 'Toetanchamon steps', ofwel Big Spotters Hill op. en de hartslag versnelde direct, ik voorzag op dat moment een uitputtingsslag en besloot rustig tempo te houden. Boven op de pyramide door het huisje heen, om slingerende gewichten (soort boksballen) heen en direct water zo diep als je schoenen. Van de gladde kant van de pyramide af en er direct weer op. Pfff, ik had het zwaar en ik moest duidelijk nog loskomen. Mijn schoenen waren ook losgekomen dus die had ik gauw extra goed gestrikt, omdat ik mijn schoenen in de zuigende modder niet wilde verliezen.

Toen naderde we een sloot, via een indianentouwbrug mochten we zijwaarts naar de overkant. Ik liep lekker voorop dus alle ruimte bij deze hindernis. Daarna direct weer door op naar het 'chickenframe', een touwnet van circa 4M hoog waar we overheen moesten.

Zo volgde nog wat korte hindernissen met modderheuveltjes en veelal modderpaden. Het was een lekker dun deelnemersveld om mij heen dus kon lekker in alle ruimte mijn eigen tempo maken. Na een paar km kwam ik de achterliggers van de startgroepen voor mij al tegen. Gewoon rustig inhalen en weer gaan. Tussendoor nog even onder het prikkeldraad door gekropen bij het 'Battlefield' en gauw een bekertje water naar achter gegooid. De eerste helft zat er nu ongeveer op.

Ik naderde de 'great walls' in het bos. De eerste kwam ik wel zelf overheen, maar de tweede had je elkaar echter nodig. Ik hielp eerste een meisje over de muur heen en de volgende deelnemer gaf mij weer een pootje. Dat is zo mooi, je kent elkaar niet, je bent al vies dus alles is prima. Gewoon klaarstaan voor elkaar. Bij de laatste muur gold hetzelfde. Ik hielp iemand erop en daarna werd ik door twee man omhoog gehezen. Eenmaal bij deze muren zat ik ook lekker in me ritme, ik wist mijn goede snelheid tussen de hindernissen en liep lekker door. Toen volgde de 'trenches'. korte modderheuveltjes gelijk gevolgd door een soort loopgraven van bijna een meter waar je overheen moest springen. En de modderige afzet maakte het glad en lastig, maar het ging goed. Echter de laatste was twee keer zo ver om te springen en dus niet haalbaar. Ik liet mij het gat inzakken en banjerde door de modder. Maar hoe kwam ik nu de kant op want het was glad zat. Gelukkig staat iedereen daar ook weer klaar voor elkaar en ik kreeg een hand ter hulp om mij weer aan wal te trekken.

Er volgde weer wat lekkere modderpaden met letterlijk 20 cm diepe modder. Ik zag mensen al hun schoenen verliezen door de enorme zuigkracht. Ik hield mijn schoenen wel aan maar na een tijdje zat ik op één stuk gewoon vast. Ik kon geen voet verzetten en dreigde om te vallen. Gelukkig sta je ook daar nooit alleen en werd ik als een auto uit de modder getrokken. Zo maakte ik toch wat mee als die km's. En ik heb bewondering voor de sfeer.

Als laatste paar hindernissen volgde er nog een houten constructie waar overheen moest worden geklommen en kort daarna de 'monkeybars'. Via houten stangen hangend naar de overkant. Ik zag menig deelnemers in het water belanden en het was daar aardig diep. Ongeveer tot borst-hoogte. Ik begon te hangen en dacht gewoon dat ik even moest doorzetten. Yes, gehaald, droog naar de overkant. Dat scheelt weer één nat pak. Toen gauw over de 'golden stairs', een pyramide van strobalen en door naar de laatste hindernis. De 'sizzler', volgens de organisatie een psychologische hindernis. Het is een soort carpoort waar draden in hangen die dezelfde schokken geven als schrikdraad bij weilanden. De vorige keer merkte ik er al weinig van, maar sommige mensen maken het zo moeilijk, gaan er omheen of tijgeren er zelfs onderdoor. Ik wilde gewoon graag finishen en rende zonder veel nadenken erdoor heen. Een paar schokjes wat niks voorstelde was het gevolg. Ik had er al 12 km opzitten puffen en hijgen met diverse hindernissen, dan ga ik 20 meter voor de finish niet treuzelen om een schokje. Ik finishte, me armen in de lucht en kreeg een biertje en een finishers shirt. Ik ben een Mud Masters, alweer en nog steeds.

Startnummer E054

Berichten en likes

mrt
19
Like

Like ontvangen van Jaco Rip.

 Verstuur aanmoediging

Tussentijden

Onderstaande grafiek toont het verloop van je hartslag en snelheid gedurende de wedstrijd.

Grafiek van de hartslag gedurende de wedstrijd

Looptijden.nl op Facebook