Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Bedankt voor de muziek, dames! (5 reacties)

Gepost door Arranraja op zaterdag 8 december 2018 19:25

Schakel voor plaatjes en afspeellijst snel door naar https://arranraja.wordpress.com/

Een paar weken geleden deed ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een duurloop met muziek op mijn oren. Ik koos voor de afspeellijst met liedjes van vrouwelijke artiesten. Al spoedig kwam het welbekende ABBA-nummer 'Thank you for the music' langs. En wel in de prachtige uitvoering van actrice Amanda Seyfried, alleen haar vrij hoge stem begeleid door een huppelende piano. Luisterend naar dat lied, kreeg ik een ingeving: de halve marathon in Het Twiske aanvallen met muzikale ondersteuning. In alle 84 trimlopen die ik tot dan had verhapstukt, had ik nooit eerder een beroep gedaan op muzikale support. Er zou dus ook sprake zijn van een heuse primeur!

Met de titel van het ABBA-lied had ik meteen de meest geëigende titel voor dit verslag te pakken! Bij de eerstvolgende gelegenheid liep ik 18 km met klassieke, orkestrale muziek als duwtje in de rug. Voor de TML zou ik echter terugvallen op mijn favoriete lijst met deuntjes van allerlei populaire genres: veel bluegrass, americana, aan folk gelieerde muziek en noem maar op. Wel deed ik te elfder ure wat aanpassingen aan die lijst: langzamere en bij mij iets minder geliefde liedjes werden verwijderd, het klassieke (gitaar-)'Concierto de Aranjuez' van Joaquín Rodrigo werd toegevoegd om de speelduur te verlengen en de nummers die mij het meest stimuleren (bijna de volledige cd 'At the Ryman' van Emmylou Harris) werden meer naar achteren in de lijst verschoven. Dan had ik daar in de moeilijke laatste fase van de loop het meeste aan.

Het geschiedde echter niet zoals ik het mij van te voren had ingebeeld. Om te beginnen dreigde de weersomstandigheden mijn halve in het water te laten vallen. Net als precies een jaar eerder toen het die zondag begin december heel hard ging sneeuwen. De neerslagsoep werd op zondagochtend gelukkig niet zo kletsnat gegeten als hij de dagen eraan voorafgaand werd opgediend. Ik ging daarom welgemoed op weg naar Landsmeer, rijdend in de voor ons nieuwe auto die wij sinds een tweetal weken rijk zijn. De elektronische apparatuur in deze vrij jonge voiture is weer wat geavanceerder dan die van de vorige. En dus ging de cd-speler vrolijk verder met het nummer dat ik het laatst had beluisterd op de cd die ik erin stopte. Terwijl ik juist de eerste track had uitgekozen ter extra motivatie en route naar mijn rondgang door de Twiskepolder. Dan bedoel ik 'Rider on the plain' van Virgil Thomson, door mij in een eerder stadium al omgedoopt tot 'Renner in de polder', zoals trouwe lezers zich wellicht zullen herinneren. Enfin, ogenschijnlijk een gebeurtenis in de kantlijn maar achteraf gezien waarschijnlijk een teken aan de wand.

Niet alleen had ik redelijk serieus getraind op deze voor mij maximale afstand, ook had ik mij daags tevoren minutieus voorbereid op de grote gebeurtenis. Alle in mijn ogen benodigde kledingstukken, schoenen en andere hulpstukken waren alvast uitgezocht en een verdieping lager gehaald. De zieltogende batterij van een oude slimme telefoon, die aan zijn laatste klusje zou beginnen, was tot de nok toe volgeladen. De afspeellijst was, zoals eerder vermeld, geactualiseerd en geoptimaliseerd. Kortom, alles was compleet in de startstand voor die rap naderende hallucinatieve halve. Op de ochtend des handelings zelf, zou ik het muziekprogrammaatje op de aloude Acer thuis alvast in gereedheid brengen om zijn onmisbare werk te kunnen gaan verrichten. Alleen ja, die onbarmhartige klok ging voor de zoveelste maal rapper dan ik voortgaan kon. Derhalve was het twee voor twaalf en spoed geboden om in de voiture te stappen en koers te zetten naar 'Landslake', zoals de plaatselijke basketballers van 'Landslake Lions' de naam van hun dorp in de clubnaam verwerkt hebben.

Dan de muziekspeler maar ter plaatse, in de kleedkamer in gereedheid brengen! Daar leek het drukker dan ooit. Ik had nog weinig tijd en zoveel te doen: startnummer opspelden, blaas legen (liefst tweemaal!), onmisbare attributen (gordel met waterfles en armband met telefoon) en een pakje melk meenemen dat ik buiten dicht bij de gebouwen leegdronk. Echt tijd om het gebruikelijke rondje over het sportpark in te lopen, was er niet eens meer. Vijf minuten voor het startschot nog een keer naar binnen naar het urinoir. Bleek ik in de haast mijn fles in de tas te hebben laten zitten. Gelukkig kwam ik nog net op tijd tot dat inzicht. En intussen had zich in mijn hoofd het idee genesteld dat het muziek-appje op de bedoelde plek scherp stond en dat een druk op de knop mijn lijst vanaf het eerste nummer zou doen afspelen.

Ik had al besloten daarmee te wachten tot ik de baan verlaten zou hebben, want daar schalde al muziek uit de luidsprekers en was het sowieso een drukte van belang. Op het pad richting de polder drukte ik op het knopje van de oortelefoon. Er klonk muziek en ik had direct in de smiezen dat ik in de stress iets wezenlijks had nagelaten. Ik hoorde namelijk niet het openingsnummer 'Planets' van Kate Rusby, maar een nummer helemaal aan het einde van de lijst, dat ik de vorige dag bij het aanpassen van de lijst kort had beluisterd. Direct erna volgende de ultieme song 'Going home' van Mary Fahl. Dat lied had ik bewust geheel onderaan geplakt als een soort rustige afsluiting na gedane inspanningen. Maar nu ging ik in het geheel niet naar huis, nee, nog lange niet! Ik had mijn monstertocht door de Twiskepolder koud aangevangen!

Koortsachtig liep ik te bedenken hoe nu te handelen. Voorlopig liet ik Mary haar prachtige lied maar zingen. Bij mijn weten had ik in de instellingen van Rocket Player de mogelijkheden om de hoofdtelefoonknop te gebruiken eveneens geoptimaliseerd. Eerst maar eens proberen of ik met een paar drukken de muzieklijst een eindje in zijn achteruit kon krijgen. Dat lukte van geen kanten en het enige resultaat was dat Mevrouw Fahl telkens opnieuw begon te roepen dat ze naar huis ging. Nu zingt die meid prachtig, maar het idee om meer dan twee uur lang hetzelfde gekweel te horen bezorgde mij al rillingen over het ganse lijf. Dan was er maar één echte oplossing: de smartphone uit de armband, die ik vanwege het buiige weer onder mijn jasje droeg, te halen, het scherm activeren en proberen naar het begin van de lijst te komen. Daarbij gaan wandelen of stilstaan was wat mij betreft absoluut niet aan de orde, dus de actie diende rennend afgehandeld te worden. Ik was intussen al bij de vaste verblijfplaats van mijn Caledonische vriendinnen aangeland, toen ik deze actie inzette.

Jasje uitdoen en om het middel knopen, armband rustig van de arm pakken en Acer uit die plastic hoes halen. De plug van de koptelefoon was door een speciaal daarvoor aangebracht gaatje in de bovenste afscherming van de drager in de smartphone gestoken. Dus die moest er eerst nog uit, daar bleek geen ontkomen aan. Al rennend een toestelcode intikken is geen sinecure, maar het lukte grandioos. Minder succesvol was mijn poging om naar de bovenkant van de favoriete afspeellijst te bladeren. Dat ging van geen kanten. Dan maar een stapje terug naar het overzicht met lijsten en nogmaals pogen het gewenste resultaat te bewerkstelligen. Ineens hoorde ik Beverly Craven haar enige hit vertolken. Dat was niet de bedoeling, want de rest van dat album kan mij niet echt bekoren en is veel te kort om mij het hele Twiske door te slepen. De eerste andere lijst die ik in de gauwigheid zag was die met de zingende vrouwen. De wanhoop bijna nabij, drukte ik daar maar op en vervolgens op het eerste item. Gelukt! Ik had muziek waar ik wel op verder kon, al was het niet helemaal van harte. Want ik had mijzelf nu eenmaal in het hoofd gezet dat ik zonder deuntjes het niet zou gaan redden. Judy, Joni en Karla, luisterend naar de achternamen Tzuke, Mitchell en Bonoff, kwamen mij derhalve te elfder ure uit de brand helpen.

Op één stap in de berm na, was ik gelukkig op het verharde pad gebleven. Bij de Stootersplas, waar de twee langste afstanden steevast omheen draaien, had ik eindelijk weer de gelegenheid om mij heen te kijken. Joni zong net: 'I've looked at clouds from both sides now, for up and down and still somehow' en geloof het of niet, boven het donkere met golfjes bedekte water van de plas hingen zo mogelijk nog donkerder wolken! De eerste drie kilometers gingen voor mijn doen best vlot, net of ruim onder de 6 minuten. De volgende ging vanwege dat gepruts met de muziek een stukje langzamer. Al die tijd duwde de wind prettig in de rug of kwam schuin van achteren. Ter hoogte van de drinkpost was het even spitsuur omdat er allerlei 10 km-lopers kwamen langszeilen. Ik ging direct na de watertafels links lopen omdat ik meters verder scherp die zijde op moest. Één loper wilde mij eigenlijk nog links passeren, maar dat ging niet meer. Een aanvaring werd gelukkig juist voorkomen doordat hij soepel naar rechts dook. Een paar bochten verder werd een regel uit Joni's lied ineens bewaarheid: 'They rain and snow on everyone'. Die donkere waterdamppartijen van even terug, deden plotsklaps hun sluizen open. Er vielen geen heel grote regendruppels, maar wel kwam er een dicht waterscherm omlaag. Dat noopte mij om fluks het renjasje van het middel te trekken en terug aan te doen.

Een vrouw gekleed in overwegend zwarte kleding, die mij eerder al was gepasseerd maar gestopt bij de drank, kwam ten tweeden male langs mij heen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om aan te haken en over een afstand van ongeveer duizend meter liepen wij gelijk op. Toen vond mevrouw het blijkbaar genoeg, want zij zette aan en ging er, langzaam afstand nemend, vandoor. Het hemelwater viel nog steeds en het werd best hinderlijk toen ik na bijna een derde van de afstand en het passeren van twee gladde veeroosters wederom scherp linksaf sloeg en de harde wind schuin van voren en zodoende tegen kreeg. De helpende zangeressen waren op slag veel minder goed hoorbaar en mijn snelheid daalde schrikbarend. Ga maar na: kilometer 7 deed ik in 5:53 minuten bij 10,2 per uur en de volgende in 6:30 minuten bij 9,2/uur. En het werd nog erger want op het noordelijkste punt van het parcours draaiden we met twee bochten naar het zuidwesten en nu pal tegen de wind in. Op Looptijden.nl heb ik genoteerd dat de wind kracht 4 of 5 was maar Garmin Connect hield het op 35 knopen, zijnde windkracht 8 op de schaal van Beaufort. Hoe dan ook, ik had het gevoel nauwelijks meer vooruit te komen en de wind gierde zo krachtig langs mijn oren dat ik echt niet meer kon verstaan met welke liederen de dames trachtten die harde wapper met een duwtje in mijn rug te compenseren.

Een vervelende bijkomstigheid was dat dit lange, rechte stuk aan de noordwestzijde van de Twiskepolder een kleine 2000 meter vechten tegen de elementen betekende. Ergens aan het begin van dat stuk, keek ik schuin naar links over achter elkaar liggend: de weilanden, het water van de Nieuwe Twiske en de Stootersplas. Daar zag ik in de verte direct aan de plas een groot huis. 'Als ik daar nu maar vast was, had ik de helft van de halve alvast verhapstukt', ging er door mij heen. Voorlopig werd het dus bikkelen om die 2 kilometer open terrein te overbruggen en de luwte van het geboomte te bereiken. Uiteraard was het hier, gezien de weersomstandigheden, niet echt druk op een enkele wandelaar en mountainbiker na. En zo nu en dan werd ik voorbijgestreefd door medeparticipanten. Intussen stopte het ook met regenen en bleef het verder de hele rit droog. De negende kilometer kostte mij 6:52 minuten en ik haalde slechts een snelheid van 8,75/uur. Uiteindelijk kwam ik aan de lijzijde en direct ging het voortbewegen beduidend soepeler. De geleverde extra krachtsinspanning had echter wel ontegenzeggelijk zijn tol geëist, want de hele verdere rit haalde ik de 10 per uur niet meer.

Het moge duidelijk zijn dat ik mij aan de staart van het langeafstandspelotonnetje voortbewoog en er waren dan ook nauwelijks lopers waaraan ik mij kon optrekken of die ik als richtpunt kon benutten. Alleen de renners die mij reeds hun hielen hadden laten zien en een vrouw in een oranje shirt zag ik vóór mij. Op die laatstgenoemde leek ik terrein te winnen. Er waren echter nog vele kilometers voor nodig om haar uiteindelijk in te rekenen. Als dat moment aan de beurt is, zal ik erover verhalen. Weinig tot niets valt er te melden over 'rondes' 10, 11 en 12, behalve dat het beste er bij mij eigenlijk al af was en dat het een kwestie van doorgaan en volhouden werd. Mijn hartslag zat al enige tijd hoog in de 160 en kwam na 12 km voor het eerst op 170 uit. Ik was weer terug bij de hooglanderweide en besefte dat ik die bij de eerste langsgang geen blik waardig had gekeurd, druk als ik was met de muziekperikelen. Van de 'bonnie lasses' was echter geen spoor te bekennen. Er kwamen hier wat mannen, die al 4000 meter verder waren in hun rondgang, mij tegemoet. Een bocht en bruggetje verder was ik 'Alone again naturally', om Gilbert O'Sullivan te citeren. En onderwijl nieuwsgierig of achtervolgers die ik eerder had gespot, mij reeds op de huid zaten. Dat was nog niet direct het geval, maar geschiedde een eindje verder tijdens de kilometers 14 en 15, kan ik achteraf vaststellen.

Redelijk moe geworden, had ik mijzelf toegezegd net als de vorige keer na de drankpost even een stukje te mogen wandelen. De liedjes van Joni, Judy en Karla waren namelijk lang niet allemaal zo temporijk en inspirerend dat ik de Twiskepaden fluitend op en af liep. Dat geldt overigens niet voor de zeer genietbare live-uitvoering van 'You turn me on, I'm a radio' ('When you're driving into town with a dark cloud above you', weer die donkere wolken!) van Joni Mitchell, waarin ze een schitterend duet aangaat met de elektrische gitaar. En al evenmin voor het opzwepende 'Sportscar' van Judy Tzuke ("I don't care who you are, you're not putting your car in my garage" ). Ik had mijzelf inmiddels in het hoofd gezet dat de drinkpost na ongeveer 16 kilometers moest staan. Dan zou ik na de wandeling, hopelijk lichamelijk iets verfrist, het laatste deel van de missie attaqueren. Voorbij de tafels zette ik de tanden toch maar op elkaar en hobbelde stoer in draftempo door. Meters verderop gaf mijn Garmin opnieuw een kilometer aan en dat bleek pas de veertiende te zijn. Oeps, dat kwam even als een koude douche. Edoch wist ik mijzelf gelukkig geestelijk snel te herpakken en zette, opnieuw langs de boorden van de grote plas maar nu in tegengestelde richting, de achtervolging in op een renner die mij kort daarvoor voorbij was gestoken. Hij leek iets terug te vallen en een opraping lokte.

Plotsklaps zag ik ter rechterzijde twee van de Schotse runderen in een smalle weide vlak bij het water staan. Dat deed mij even deugd maar ik trap een open deur in als ik gewag maak van het feit dat het rennen steeds zwaarder viel naarmate de vermoeidheid toenam. Oh, had ik nu maar de steun van mijn favoriete hardloopnummers 'Get up John', 'Guitar town', 'Scotland', 'Smoke along the track' en andere spetterende Emmylou-songs in mijn oren. Met flitsend banjo-, gitaar- en mandolinewerk waarvan je als vanzelf harder gaat rennen! De liedjes die ik nu hoorde waren te traag en irriteerden mij soms zelfs even, zoals 'Fireflies' van Caroline Herring, die de gelederen van de drie andere zangeressen was komen versterken. Even overwoog ik zelfs om op de knop te drukken en een einde te maken aan de muzikale omlijsting. 'Samen uit, samen thuis' was echter mijn motto. Dus net als ik het stemmetje in mijn hoofd dat vertelde dat ik wel mocht wandelen had overwonnen, kwam ik ook deze kortdurende ontstemdheid te boven.

De eerder genoemde man was ik tot op korte afstand genaderd en ook de vrouw in het oranje shirt kwam steeds dichterbij. Net voor we op 3 kilometer van de finish waren, zat ik in het kielzog van de man en ging ik achter hem aan de dame voorbij. Ik was mij bewust van het feit dat van dat laatste stuk een aanzienlijk deel tegen de wind inging maar was echter vastbesloten om niet af te laten en te blijven rennen, hoe langzaam ook. Nummertje 19 ging nog juist boven de 9 per uur, wat niet geschreven kan worden over de laatste twee 'omloopjes', waarin ik dicht naar de 7 minuten per kilometer ging. Ik hield echter stug vol en weigerde te versagen. Waarbij de gedachte dat dit weleens mijn laatste halve marathon zou kunnen zijn, ruimschoots de gelegenheid kreeg zich in mijn brein te nestelen. Tijdens het ultieme stuk op de baan, haalde ik zowaar nog een snelheid van tegen de 10/uur uit het vermoeide lijf. In de allerlaatste bocht gaf Garmin ongeveer 2:13:40 uur als totaal verstreken tijd aan en ik wist dat ik niet binnen de 2:14 zou eindigen. 16 seconden erbij opgeteld werd mijn netto eindtijd en daarmee was ik 7 minuten langzamer dan mijn tot nu toe langzaamste tijd. Dat gegeven deert mij echter absoluut niet, ik had mijn vijfde halve volledig rennend voltooid en volbracht en daar ben ik trots op. Pas na de meet ging de damesmuziek echt uit en kon ik ze bedanken voor hun steun! Waarbij aangetekend dat deze dameslijst ter verbetering grondig herzien zal worden.

Wat de toekomst voor mij zal brengen waar het deze lange afstand betreft, weet ik niet. Mijn idee het bij de vijf tot nu toe volbrachte halve marathons te houden is niet in steen gebeiteld en ook niet in beton gegoten. Mocht er een aardige dame zijn die zich aanbiedt om mij, liefst hardlopend, langs die 21 kilometers te loodsen dan sta ik daar zonder meer open voor. Of, realistischer, moet ik wellicht Peter de Haas maar eens polsen of hij iets voelt voor zo'n langdurige, avontuurlijke samenloop.

*Deventer - On🏃ME2019 30km 02-12-2018* (2 reacties)

Gepost door Ben Engel op maandag 3 december 2018 11:49

Ik had het al langer in het snotje om eens de 30km aan te tikken. Hij stond voor morgen gepland deze 30km training. Maar ik had ineens zin om hem vandaag te gegaan lopen. Ik had notabene de Holterberg met de ABS loopgroep gisterenavond afgezegd. Maar toch besloten te gaan en de loopmaatjes en shirt met lange mouw en 7/8 broek aangedaan op weg voor de 30km. Ik had via RunPro site de tijd berekend en kwam op 2:25:00 uit. Maar ik ben rustig begonnen en heb pas tijdens de laatste 60minuten iets versneld. Vooraf had ik een Final Born ingenomen en op ongeveer het 16km een Super Liqouid gel ook van Born genomen en is voor mijn testen of het werkt en smaakt. Dat gaat goed en de smaak is niet verkeerd. Verder ging deze training in mooi constant tempo en snelheid. En ook had ik tijdens de run geen last van vermoeidheid. Voor mijn was het een test run aangezien ik tijdens de Achtkastelenloop in 2017 op de 30km volledig stuk gelopen was. Deze heb ik niet uitgelopen, maar achteraf was het te vroeg denk ik en niet goed voorbereidt, maar dat is inmiddels wel anders gelukkig. Vandaag wilde ik kijken of het mij wel zou lukken 30km in een keer uit te lopen en ik ben geslaagd. Thuis gekomen voelde ik alleen mijn rug een beetje, maar gedoucht en wat oefeningen gedaan is het al afgezwakt. Dus dat gaat helemaal goed. Het is een mijlpaal voor mijn want de 1ste keer de 30km aangetikt en geeft de burger moed. Nu relaxen en bankhangen en genieten van de overwinning van Feyenoord op PSV😀😀😀

De Bommelasloop (4 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 26 november 2018 23:01

Ik loop inmiddels iets meer als 5 jaar en heb bovengenoemde loop al een tijdje in het vizier. Hij wordt 2 keer per jaar georganiseerd, in mei en november, maar toch is het er nog nooit van gekomen. Ook nu was het bijna weer niet gelukt, want ik was dit jaar voornemens om me toch een keer aan de zevenheuvelen loop te wagen.

Ben geen fan van deze massale lopen, maar aangezien ik een paar geweldige studie jaren in Nijmegen heb gewoond trok een onderbuik gevoel mij toch over de streep.

Maar er staat toch een andere loop in de titel denkt u nu vast. Dat zit zo, ik ben al een paar weken aan het ruziën met mijn linker hamstring. Het is niet dusdanig erg dat ik niet kan lopen, maar heb wel wat langere warming up nodig voor ik hem niet meer voel. Op vlakke stukken kan ik dan ook nog wel flinke snelheden halen. Echter heuvel af is een probleem, vandaar dat het in plaats van Nijmegen toch Enschede werd op 18-11-18.

Een mooi en vlak parcours door het Buursezand. Verhard en onverhard door het bos en over heidevelden. Kan nu alvast verklappen dat het inderdaad een heel mooi parcours is. Nu was het ook perfect zonnig weer wat uiteraard positief, althans bij mij, bijdraagt aan de beleving.

Maar goed ik ging op deze koude ochtend de halve marathon verhapstukken(bron arranraja). Via Facebook wist ik ook dat gelegenheids loopmaatje Marc van de partij zou zijn. We spraken elkaar kort voor de start en het leek er niet op dat we echt samen konden optrekken.

Ik was voornemens om de eerste 8km op hartslag 160 te lopen vervolgens 8km op hartslag 170 en de laatste 5km voluit. Tegenvaller was wel dat ik mijn koptelefoon niet had ingepakt, dus het moest vandaag op gevoel. Op mijn horloge had ik alleen hartslag en afstand ingesteld, want tempo in het bos is zinloos bij mijn TomTom 3. Ook de actieve tijd had ik bewust niet zichtbaar gemaakt, want ik ken mezelf dan ga ik mezelf toch weer opjagen en dat was nu net niet de bedoeling vandaag.

Zeker de eerste kilometers was het zoeken na een goede pasfrequentie in combinatie met een hartslag van 160. Na een kilometer of drie hoor ik iemand toch wel pittig ademend in mijn slipstream lopen. Nog druk zoekend naar mijn ritme besteed ik er weinig aandacht aan. Gelijktijdig probeer ik ook heel bewust te genieten van de mooie natuur om mij heen. Na 6km krijg ik toch de kans om te kijken wie er achter mij loopt. Het blijkt toch Marc te zijn.

Bij 8km is het tijd voor de eerste versnelling. De hamstring was weer warm en voelde ik niet meer dus er kon iets gas bij. Ik hoorde de ademhaling van Marc steeds verder verdwijnen naar de achtergrond. Mijn pasritme voelde gelijk beter met deze versnelling en dit blok van 8km ging eigenlijk prettiger als de eerste.

Door het rustige eerste blok had ik mooi enkele richtpunten voor me. Moest goed op mezelf inpraten om rustig naar mijn voorgangers toe te lopen en er geen verkapte intervaltraing van maken. Maar het ging goed en ik kon alweer enkele lopers oprapen. Linkerbeen voelde goed, alleen bij enkele echt oneffen stukken dreigde de hamstring op te spelen, dus daar gingen ik maar wat terug in tempo.

Ik loop lekker na het 16km punt en het wordt tijd voor de tweede versnelling. Ik liep even wat alleen, maar gelukkig zag ik al gauw weer 3 lopers voor me die onderling ook circa 50 tot 75 meter uit elkaar liepen. Langzaam kom ik dichterbij de eerste, maar die was zelf ook al bijna bij de tweede loper en kort achter elkaar passeren we deze dan ook. Nog geen halve kilometer later heb ik hem ook te pakken.

Bij de laatste loper kom ik niet snel dichterbij en ik vraag me af of ik hem überhaupt nog te pakken krijg. Ondertussen komen er ook weer lopers van de 10 mijl het parcours op. Dit geeft nog weer wat extra energie. De benen voelen nog goed, echter de hamstring perikelen spelen door mijn hoofd en ik durf niet nog verder te versnellen.

Maar dan zie ik dat de loper voor me het moeilijk krijgt en opeens kom ik snel dichterbij en 800m voor de finish heb ik ook hem te pakken. Ik zie nog een 10 mijl loper, maar deze blijft net buiten mijn bereik.

Moe maar voldaan kom ik over de finish. Er hing geen klok dus na heel even uithijgen zie ik op mijn horloge dat ik 20,8km heb gelopen in 1:31:33.
Achteraf bleek het eerste blok in gemiddeld ca. 4:35/km te zijn gegaan, het tweede blok in 4:20/km en de laatste 5km in 4:10.

Twee minuutjes later komt ook Marc binnen. Ook hij had onderweg toch nog een andere haas kunnen vinden, waardoor ook hij toch lekker de loop heeft kunnen volbrengen.

Vanwege de kou praten we maar kort na en gaan gauw naar onze eigen auto's om droge kleding aan te doen. 23 december lopen we samen in Borne de winter stepone loop. Ook Marc wil hier proberen onder de 90 minuten te duiken, dus hopelijk kunnen we elkaar helpen dit doel te bereiken.

Been Running Up that Road, Been Running up that Hill (5 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 25 november 2018 22:15

Deze fraaie retrospectieve tekst van Kate Bush speelde in de dagen na de Zevenheuvelenloop voortdurend door mijn gedachten. Want zeg nou zelf, ik had het hem toch maar weer geflikt. Voor de vijfde achtereenvolgende keer had ik deze prachtige loop door het Nijmeegs buitengebied met succes bedwongen. De befaamde kuitenbijter met al zijn vals plat, beklimmingen en afdalingen heeft bij mij voor altijd een prominente plaats op de kalender van georganiseerde lopen.

Vorig jaar vond deze loop voor mij plaats in een droevige omlijsting. Maar uiteraard werd die omlijsting pas achteraf duidelijk - anders zou het ook geen omlijsting zijn. Ik heb er inmiddels al het nodige over geschreven. Al maandenlang liepen wij op een weg waarvan we steeds beter wisten waar die naar toe zou leiden. De weg die wij moeten gaan, zong Mieke Telkamp al ooit in een vertaling van het aloude Amazing Grace. En omdat het zware tijden waren voelde deze weg dan ook als een zware beklimming waarvan we wel wisten dat er een top was, maar niet waar deze precies zou liggen en hoe die er precies uit zou zien. Ook daarvoor gold dus: been running up that road, been running up that hill. Iets verderop in het liedje runt Kate ook tegen een building up, maar dat laatste heb ik vooralsnog niet als metafoor kunnen duiden.

Al tijdenlang gekweld door zorgen en luchtwegproblemen bracht ik het er destijds op de Dag der Zeven Heuvelen nog niet eens zo slecht van af. Puur op karakter buffelde ik er een tijd uit die nog onder het anderhalve uur lag. Net boven de 10 kilometer per uur dus. Het was toen bemoedigend te constateren dat de ondergrenzen nog niet waren onderschreden. In een latere – lange - periode van rouw, gelatenheid en onverschilligheid ten opzichte van het hardlopen zakte ik er wel ruimschoots doorheen. Maar U heeft hopelijk in mijn kletsverhalen van na die periode kunnen zien hoe de weg omhoog langzaam maar zeker werd gevonden.

Een weg omhoog: wat een prachtige metafoor ook voor de Zevenheuvelenloop 2018. Die gebeurtenis vond plaats op zondag 18 november, precies op de dag dat mijn lieve dappere moeder 80 jaar zou zijn geworden. Overigens, voor mijn gevoel wèrd ze op die dag ook 80, misschien moeilijk uit te leggen maar zo voelde dat nou eenmaal. Ik ben niet bepaald spiritueel - en al zeker niet religieus – aangelegd, maar op mijn geheel eigen manier is mijn moeder voor mij nog steeds levend en dicht bij mij.

Op de zondag voorafgaand aan het Nijmeegse spektakel had ik in georganiseerd verband nog snel even de Olympisch Stadionloop verhapstukt (bron: Arranraja). Zie hiervoor mijn gloedvolle verslag over de onverkwikkelijke gebeurtenissen aldaar. In de mooie omgeving van het Amsterdamse Bos had ik mijzelf nog eens goed getest, en de belangrijkste les die ik daaruit meenam naar de Zeven Heuvelen was dat ik vooral niet te hard van stapel moest lopen, anders zou het mij slecht vergaan. Nog altijd ben ik niet op een level dat in de buurt komt van mijn ‘succesjaar’ 2016, een jaar waarin vele grenzen werden verlegd en waarin een aantal New Era PR’s op de langere afstanden (15+) werden gescoord dan wel verpulverd. Qua tijdsprestaties loop ik nu nog wat in de marge rond te banjeren, maar qua beleving en genieten ben ik alweer helemaal op niveau.

U begrijpt het: ik was geestelijk geheel opgewarmd voor de Zevenheuvelenloop 2018. En dat laatste was maar goed ook, want het zou een buitengewoon koude editie worden dit jaar. Al dagenlang lag het kwik gevaarlijk dicht bij het vriespunt, en een uit het noordoosten blazende wind zou dat voor het gevoel alleen maar erger maken. Mijn lief was op woensdag naar Malta afgereisd om daar een week lang lekker uit te blazen bij haar zoonlief – en dat maakte dat het thuis ook net ietsje minder warm was dan normaal. Natuurlijk was ik wel een week lang King of the Castle, Master of the House, Ruler of the Stulp - op zich een hartverwarmend gegeven maar dat verzachtte het leed maar deels kan ik U melden. BTW zou Kate Bush dàt dan hebben bedoeld met Running up that Building?

Bovendien was (en is) het ook op de werkvloer bajeskoud. U moet weten: eind vorige maand heb ik de overstap gemaakt naar de werkelijk hartverwarmende organisatie Terre des Hommes NL, voor een enorme uitdaging in business analyse en project management. Een mooie overstap na 20+ jaren in overheidsland. Maar in datzelfde overheidsland was de temperatuur op de kantoren wel altijd lekker geregeld. Bij Terre des Hommes evenwel moet je de warmte eigenhandig genereren door knoerthard te werken. Het oude Haagse gebouw dat nu dienst doet als Head Office werkt namelijk bepaald niet mee, to put it mildly. Hoewel radiatoren en straalkachels keihard staan te loeien dringt de vroeg gearriveerde Koning Winter via kieren, spleten, voegen en reten onverbiddelijk het oude monumentale pand binnen.

Maar dat alles geheel terzijde natuurlijk. Op woensdagavond had ik mijn immer stramme rug nog eens extra goed laten loskloppen door GR-trainer en sportmasseur Rob. Waar ik in voorgaande epistels nog wel eens badinerend sprak over zijn folterpraktijken, moet ik nu toch ook maar eens de loftrompet over hem steken. Hij krijgt het door al dat gruwelijke martelwerk toch elke keer weer voor elkaar dat ik uiteindelijk zo soepel mogelijk op het strijdtoneel verschijn. En dat de Paracetamol na zo’n consult dagenlang mijn grootste vriend is: dat neem ik steeds graag op de koop toe. Ook dit keer duurde de napijn exact drie dagen, maar toen was het leed ook geheel geleden. En op de zaterdagochtend, tijdens de reguliere GR-training konden hij en ik met tevredenheid vaststellen dat het goed was. Nog steeds was ik de minst soepele van alle atleten - dat ontluisterende feit toont zich vooral tijdens de cooling-down - maar er was toch enige verbetering waarneembaar geweest.

Via de Looptijden-omgeving vernam ik dat collega-blogger Ben ook zijn opwachting ging maken op het Zevenheuvelenspektakel. Hij had in een reactie op één van mijn posts aangegeven dat hij het leuk zou vinden mij daar dan ook te treffen. Het contact was snel gelegd, en wij spraken af dat wij het van de omstandigheden voor en na de race zouden laten afhangen of en hoe wij elkaar zouden kunnen ontmoeten. Er zat geen druk op: lukt het vandaag niet dan lukt het morgen zouden de Zeeuwen zeggen. Ook mijn TdH-collega Sacha en mijn GR-loopmakker Peter zouden vandaag meedoen aan de 15km-beproeving, maar ook in die gevallen gold dat de kans klein was dat we elkaar tijdens dit massale event tegen zouden komen.

Op de vroege zondagochtend 18 november sprong ik fluks uit mijn halfwarme mandje. Natuurlijk waren mijn eerste gedachten bij mijn moeder, hoe kon het ook anders. Mijn tweede gedachten waren bij mijn vader alleen in zijn stulpje in Leiderdorp, en bij de vraag hoe het met hem zou zijn op deze speciale dag. Mijn derde gedachten gingen uit naar mijn lief op Malta, ver weg van mij in een hopelijk wat minder koude ambiance. Op het dooie gemakkie bereidde ik al mijmerend de ochtendpap die – zo belooft de verpakking – mij een Krachtige Start van de Dag ging bieden. Dit tezamen met twee koppen koffie om ook de laatste fasen van het spijsverteringsproces tot een goed einde te brengen. Hoe minder een atleet tenslote hoeft mee te zeulen, hoe beter zullen we maar zeggen. Op mijn slimme telefoon regende het intussen succeswensen uit alle uithoeken van het land, maar ook ver daarbuiten. Het thuisgestuurde startnummer werd snel en geroutineerd aangebracht, en na het nodige omkleedwerk verliet ik op deze koude zondag my safe haven op weg naar Nijmegen.

Gelukkig waren er, in tegenstelling tot vorig jaar, geen ingrijpende spoorwegwerkzaamheden en route naar de Keizer Karelstad. Terwijl ik nog druk aan het mediteren was bereikte de eerste Intercity zijn eindbestemming Utrecht. Daar wachtte mij echter een nare mededeling: bij Elst (tussen Arnhem en Nijmegen) was een hardnekkige sein- en wisselstoring aan de gang, waarvan men met geen enkele zekerheid kon vertellen hoe lang het ging duren. Potverpillepap! Als zo vaak leek de fatale combinatie Prorail/NS ons de das om te doen - ze leren het ook nooit. Driftig vorsen op de NS-app leerde mij dat ik in dit geval het beste via ’s-Hertogenbosch kon omreizen. Mijn zo zorgvuldig ingebouwde slack was daarmee wel in één klap opgesoupeerd.

Eén voordeel had dit drama echter wel. Op weg naar Den Bosch kwam ik te zitten tegenover een stel dat helemaal van Den Helder naar Nijmegen reisde. Hij ging de 15km lopen en zij ging hem daarbij hartstochtelijk supporteren. Vanuit het café, zo nam ik aan. Want wie gaat nou twee á drie uren in de ijskou bij de start- en finishlocatie lopen kleumen? Gezellig keuvelend over Den Helder en Hardlopen legden drie geboorteplaatsgenoten binnen een oogwenk de afstand tussen Utrecht en Den Bosch af. Aanbeland in de Brabantse hoofdstad verloren wij elkaar helaas uit het oog: zij gingen nog een kop koffie scoren en ik zat al ruimschoots aan mijn tax wat dat betreft. Gelukkig waren ter plekke méér dan voldoende atleten voorradig om grap- en grolpraatjes mee op te tuigen. Onderwijl wachtten wij op een – naar wij vreesden – reeds afgeladen trein uit de richting van Tilburg. Gelukkig viel dat enorm mee, omdat de NS (ook niet achterlijk) een enorme trein van wel acht treinstellen had ingezet. Na enige felle strijd bemachtigde ik dan ook een zitplaatsje voor de laatste etappe naar Nijmegen. Die rit leidde ons langs Oss, waar ik onwillekeurig moest denken aan het drama dat zich daar onlangs afspeelde. Temeer daar de Intercitytrein met een enorme vaart de desbetreffende overgang passeerde – het deed mij ineenkrimpen.

Op Nijmegen was er weer een onvoorstelbare drukte op het station. Het is altijd even flink knokken om daaruit te geraken, maar na een aantal ferme ingrepen kon ik mijn weg vervolgen richting het strijdtoneel. Halverwege trakteerde ik mijzelf op een exemplaar van het dit jaar prachtige Zevenheuvelen loopshirt. Dat had evenwel tot gevolg dat ik daarna in de commerciële fuik van de Zevenheuvelen Expo belandde. Net zoals elke voorafgaande keer overigens. Eigen schuld, dikke bult. Na alweer het nodige geworstel kon ik dan uiteindelijk doorstiefelen naar mijn omkleedplaats: de parkeergarage van de Isatis Group, zoals U ongetwijfeld weet een ICT Solutions Provider (zelf moest ik dat even opzoeken). Het was in de parkeergarage relatief warm, en ook gezellig druk, dus ik besloot om hier zo lang mogelijk rond te waren. Heel langzaam pelde ik de meeste kledinglagen af, om te wennen aan de kou die zich vooral in het startvak flink zou laten gelden. Even verliet ik de warme herberg om in te lopen en een zenuwenplasje te plegen in één van de talrijke kruiskopdixi’s. Daarna vluchtte ik ijlings weer terug in het warme Isatis-nestje.

Even voor enen moest dan toch gebeuren wat al enige tijd dreigde: de moede gang naar het schavot, oeps startvak. Ik trok een heel oude Vroom en Dreesmanntrui over mijn twee loopshirts heen, en vertrok met stille trom, een banaan en een flesje water. Gelukkig waren er onderweg veel zonnige plekken waar de kou nog wel draaglijk was. Hoe anders was dat echter in het Rode Startvak. Er waren daar maar een paar zonnige plekken te bekennen – en op die plekken dromden uiteraard veel lopers samen. Vlak voor de start, nadat eindelijk mijn Garmin was aangeslagen, offerde ik mijn V&D-trui op door het weg te hangen aan één van de hekken. Tot die tijd hadden wij via een groot scherm de verrichtingen van de toplopers kunnen volgen. Eén van hen, de Oegandees Joshua Cheptegei, was bezig aan een ijzersterk staaltje. Hij lag gedurende de hele race op schema voor het wereldrecord op de 15 kilometer. Overigens verbaast het mij enorm hoe dit het uitgelezen parcours voor zo’n recordrace kan zijn, gezien alle grote en kleine oneffenheden op het pad.

Om klokslag 13:42 ging ik dan uiteindelijk van start. Ik draaide de Groesbeekse weg op, en daar kwam uitgerekend op dat moment de eerste loper in tegengestelde richting op de finish afgestormd. Het wereldrecord ging er aan vandaag, zo meldde ons de buitengewoon lyrische speaker van dienst. Op de videoschermen vond ik Joshua Cheptegei al hard gaan, maar om hem in het echt op die finish af te zien razen was een uiterst indrukwekkende ervaring. Wàt een noodgang! Met 41:05, en dus een gemiddeld tempo van net iets onder de 2:45 per kilometer verpulverde deze held het wereldrecord. Een prachtig en bemoedigend gegeven op het moment dat schrijver dezes net een minuutje aan zijn eigen race bezig was. Een race in geheel eigen tempo wel te verstaan.

Vlak voor de start had ik mij tot net achter de pacers voor 1 uur en 25 minuten gemanoeuvreerd. Ik zou proberen enigszins in de buurt van die hazen te blijven, maar ik zou mild voor mezelf zijn mocht dit niet lukken. Met die opdracht ging ik de eerste kilometers in. Een tijdje lang had ik het gehaasde groepje goed in het vizier. Maar mijn longen, en naar achteraf bleek ook mijn hartslag, gaven mij het bevel om ietwat te temporiseren. Dat zou de enige manier zijn om het laffe vals plat van de eerste 5.5km, en later de cakewalk over de heuvels, te overleven. En aldus geschiedde. Het vals plat duurt naar je gevoel altijd net iets te lang, maar vlak na het 5km-punt (in 27:54) doemt dan eindelijk die verlossende bocht naar links op.

Op dat vlakke stuk van ongeveer 1.5km over de Derdebaan was het even consolideren. Even weer in een lekker ritme en een lekkere ademhaling komen. Bij de drankpost nam ik geduldig de tijd om een bekertje sportdrank en een bekertje water door het dorstige keelgat te gieten. Even verderop was ter linkerzijde een boeddhistisch spektakel aan de gang. Begeleid door het ‘Om Mani Padmé Hum’, bij de spiritueel geïnteresseerden bekend staand als het meest gereciteerde mantra uit het Tibetaans Boeddhisme, maakten wij als peloton ons op voor de gang naar de verlichting over de vele heuvels die op ons pad gingen komen.

Na bijna 7 kilometer maakt de weg een scherpe bocht naar links, en dan wordt meteen de weg omhoog ingezet. Die eerste klim is nog niet zo lang en steil, en de afdaling is lang. Het is altijd een kwestie om regelmatig ademend omhoog te gaan en niet té snel en met te grote passen weer af te dalen. De tweede klim is steiler en langer, terwijl de afdaling daarvan niet al te lang is: weinig herstel dus. De derde en voorlopig laatste klim is dan weer even wat korter. In de afzink van die derde bestijging maakt de meute na ongeveer 9 kilometer weer een bocht naar links, en zet de afdaling zich nog even voort tot aan de tweede drankpost. Ook hier laafde ik mij weer rustig aan één sportdrankje en één watertje. Daarna was het nog even vlak tot net na het 10km-punt. Die mijlpaal werd door mij bereikt in 56 minuten en 42 seconden.

Gelaten maakte het peloton zich op voor de laatste bult in het parcours. Dit is een behoorlijk gemene en lange puist, die meer dan een kilometer doorloopt tot Berg en Dal. Hier zie je dikwijls dat sommige mensen de moed opgeven, en de weg naar de top wandelend afleggen. Ofschoon mijn lichaam mij enigszins dringend vroeg dat ook te doen wilde ik van niets weten. Die col moest en zou bedwongen worden, en daarna zou het alleen nog maar bergafwaarts gaan.

Gedurende de laatste vier kilometers tussen Berg en Dal en Nijmegen waren er ditmaal voor mij geen zebra’s die mij in trance brachten met hun dansende streepjes. En er waren ook al geen paardenstaarten die mij al wapperend de weg wezen. Ik moest het ditmaal op eigen kracht doen – en onder ons gezegd en gezwegen bracht ik het er nog niet eens zó slecht vanaf. Dit ondanks een kleine maar hevige hongerklop tussen 12 en 13 kilometer. Ik zou de groep van 1 uur 25 minuten niet meer inhalen, maar ver daar vanaf zat ik nou ook weer niet. Met een tevreden gevoel stampte ik uiteindelijk op de Groesbeekse weg langs een uitzinnig juichende menigte richting het finishvod, waar ik mijn Garmin mocht indrukken op een netto tijd van 1:25:24. Nèt iets minder snel dan Joshua Cheptegei, maar enfin niet getreurd daarover. Mijn weg naar boven bleek zich te hebben voortgezet, de verlichting was uiteraard nog niet daar, maar ik bèn onderweg. Om Mani Padmé Hum: Eer de Parel in de Lotus. Trouwens, en dat is in verband met het hardlopen wel grappig, de hele boeddhistische leer is er op gebaseerd dat het niet nodig is om te lijden. Als je erkent dat lijden bestaat, zeggen ze, kun je op zoek gaan naar de oorzaken ervan. Zelf erken ik het bestaan van lijden al mijn hele leven lang. Zoals bij de lezers bekend hang ik echter mijn hardlooplijden waar mogelijk weg aan een haakje in plaats van het te doorgronden, maar ja: ik ben dan ook geen boeddhist.

Teruggekomen in de Isatis-herberg, nadat ik was voorzien van een mooie medaille en een flaconnetje sportdrank, kleedde ik mij rustig om terwijl ik bewonderend keek naar al die prachtatleten en -atletes die tezamen met mij die Zeven Heuvelen hadden bedwongen. Buiten gekomen keek ik nog één keer uit over het Keizer Karelplein, met zijn drommen uitgelopen lopers - en toen zag ik hem opeens. Daar liep blogvriend Ben uit te puffen na het voltooien van zijn race! Ik herkende hem meteen, en dat terwijl ik hem alleen nog maar op foto’s gezien had. Hij moet erg verbaasd zijn geweest dat ik, onder het uitspreken van zijn naam, met uitgestoken hand op hem af kwam. Wat leuk om hem toch nog te treffen! De begroeting was uiteraard allerhartelijkst en gezellig keuvelend over onze prestaties banjerden wij samen richting het Nijmeegse Station. Hij voor zijn gang naar Deventer via P&R Ressen, ik voor mijn gang naar Gouda in een Intercity vol met dampende, stinkende, maar voldane atleten. Too bad voor die ongelukkigen die niet hardliepen vandaag, maar die wèl met ons de trein moesten delen. Mijn welgemeende excuses voor het ongemak, mede namens al die duizenden andere bedwingers van de Zeven Heuvelen. Ooit zullen we het goedmaken, hoe weet ik eerlijk gezegd nog niet. In de trein tussen Utrecht en Gouda was het alweer een stuk rustiger, en uiteindelijk bracht de benenwagen, geduldig laverend langs alle kerkgangers, mij tegen zessen weer veilig thuis.

Through many dangers, toils and snares
We have already come.
T'was grace that brought us safe thus far
And grace will lead us home,
And grace will lead us home

Lieve dappere moeder, ook deze deelname aan de Zevenheuvelenloop draag ik op aan jou, aan jouw leven. Dit prachtige evenement in de heuvelachtige streek ten zuidoosten van Nijmegen is vanaf vorig jaar voor mij onlosmakelijk aan jouw leven en verscheiden verbonden. Als zoon èn hardloper geeft mij dat ondanks de vele vlagen van weemoed een buitengewoon warm gevoel van binnen. This one’s for you Mom!

Foto's bij deze blogpost

speedgraph.png 142515_8kmzonlinks_zh18__dsc0049.jpg

*7Heuvelenloop Nijmegen (5 reacties)

Gepost door Ben Engel op maandag 19 november 2018 17:07

VOORBEREIDING 7HEUVELENLOOP

Gisteren 18 november was het dan zover de dag van de 7Heuvelenloop mijn 3de keer. En zoals altijd eerst de ochtend rustig ontbijten en alles klaar leggen voor vertrek. Deze keer ben ik alleen naar de 7Heuvelen gereden want de vorige keren reed mijn vrouw en zette ze mij af bij de P+R Ressen. En ze haalde mij na afloop ook weer op maar dan op een vast afgesproken punt op het Keizer Karelplein wat wil zeggen heel snel instappen en doorrijden naar de afslag naar Arnhem die er op korte afstand ervan zit.

VERTREK P+R ESSEN

Ik vertrekt het liefst vroeg van huis om genoeg tijd te hebben en er dus op tijd aanwezig ben. Mijn start was om 13:55 uur en omdat ik alleen reed deze keer om 11:30uur de auto in en naar de P+R Ressen gereden. Daar aangekomen de auto geparkeerd en naar de bussen gelopen en in de rij gaan staan bij alle andere lopers. En dat ging vrij soepeltjes, maar moest vanwege de overvolle bus wel staan, maar er zijn ergere dingen.

AANKOMST KEIZER KARELPLEIN

Eenmaal aangekomen op het Keizer Karelplein met de bus uitgestapt en met de meute meegelopen en opzoek gegaan naar mijn startvak (Roze dit jaar) en na wat rond kijken en zoeken gevraagd aan een suppoost waar ik heen moest zag ik zelf de aanwijzing borden met de pijlen. Door de zon kon ik niet goed de kleur onderscheiden maar stond wel goed. Ik heb maar iemand aangesproken of hij voor mij de kleur wilde bevestigen(toch beetje kleurenblind) en vervolgens naar mijn startvak gewandeld. Ik was dus mooi op tijd en aangezien het best fris was en veel wind een plekje opgezocht in het zonnetje die er gelukkig was. En onderwijl even een kletspraatje met 2 heren en andere omstaanders gemaakt. Het ging vooral over de snelle tijd van Joshua Cheptegei dat werd steeds omgeroepen en hij heeft een mooi record (41:05) gelopen. Daar werd even over gerept dat wij er wel iets langer over doen. Om 13.45 heb ik maar mijn plekje voor de start opgezocht en ben zo dicht mogelijk vooraan vlak bij de hekken gaan staan.

DE START

Precies om 13:55 mochten wij vertrekken en aangekomen bij de start en over de tijdregistratie matten gelopen mijn Fenix 3 HR geactiveerd. Ook deze keer weer rustig gestart in een tempo van 6:23min/km tot het 9km punt. Op dit punt kon ik versnellen en ging het tempo omhoog naar 5:53min/km en wisselde wel maar volgehouden tot aan de finish. Elke keer als de heuvel was bedongen loopt het ook weer naar beneden. Ik ben niet als een idioot naar beneden gaan lopen want je moet ook weer omhoog de heuvels op en dan kan de klap hard aankomen als je weer stevig moet klimmen. Ik heb op ongeveer het 6,5 km punt een Born Enercy Gel genomen en dat werkt goed kan ik zeggen. Het is ook de 2de keer dat ik deze gebruikt heb tijdens een evenement en blijf dit in de toekomst ook maar gebruiken. Het is prettig vast te kunnen stellen dat het klimmen best goed ging koste minder moeite dit keer. En het voelde de hele run al goed geen last van vermoeidheid of mentale inzinking. Op het laatste stukje toen de finish in het zicht kwam en heb nog even een lichte spurt gegeven. Over de finish gekomen heb ik ook mijn run opgeslagen (nadat ik over de matten was gelopen) op mijn Garmin Fenix 3 HR. Ik ben dik tevreden over mijn behaalde resultaat. Kijk ik terug naar de vorige 2 keer is het mooi om vast te kunnen stellen dat er nog steeds progressie is. Het zijn geen grootse stappen, maar voor mij prima. Deze 7H loop bijna de zelfde tijd gelopen als bij de Posbankloop dus geen PR dit keer. Maar zoals ik dan zeg dat is niet het belangrijkste want genieten daar is ook veel voor te zeggen.

ONTMOETING

Ook deze keer vooraf met deze en gene afgesproken om elkaar te ontmoeten en live te zien en spreken. Dat dit lastig is blijkt maar weer want ook deze keer niet mijn twitter loopmaatje(s) mogen ontmoeten. Het is gewoon te druk en lastig in de massa lopers die er zijn. Wel heb ik het genoegen gehad na de run op weg naar het station Peter de Haan te mogen treffen. Hij stond op een mooi centraal punt waar ik hem tegemoet liep. Ik had hem nog niet zo gauw gezien, want ik was ook een beetje te druk met het zoeken naar de bussen voor de terugreis naar de P+R Ressen. Maar het is gelukt en was leuk elkaar een keer te ontmoeten en hebben het even gehad over de 7H loop Race en ook tijd die wij hebben gelopen. Ik was nog niet exact op de hoogte van mijn gelopen netto tijd, maar Peter wist mij dit wel te vertellen dat is dan leuk deze info te krijgen. Het is een korte ontmoeting want je vervolgd allebei de weg naar huis Peter met de trein naar Gouda een ik met de bus van Breng lijn 300 naar de P+R Ressen en vandaar naar Deventer. Maar ik denk dat wij elkaar vast elders bij een mooie loop weer gaan ontmoeten.

NAAR HUIS EN NAGENIETEN

De terugreis ging voorspoedig eenmaal in de bus van Breng had ik een zitplaats die mij werd aangeboden door een mede loopster die alleen zat en plek over had om te kunnen zitten. Even met haar en andere lopers gezellig gekletst over deze dag. Dan wordt er gevraagd waar je naar toe moet en blijkt dat ze uit Zutphen komt en is bijna buurtjes. Want Deventer Zutphen ligt hemelsbreed niet zover uit elkaar.

Thuis gekomen ben ik eerst onder de douche gegaan een dit keer een flink warme want had best koud gekregen en vooral door het wachten op de bus van Breng lijn 300 (had vertraging opgelopen) voor de terugreis naar de P+R Ressen. En vervolgens hebben wij het ons gemakkelijk gemaakt want even Chinees gehaald en heerlijk gegeten en natuurlijk hoort er een een drankje bij. Mijn vrouw een lekkere Sherry en ik een wel verdient Bockbiertje van Hertog Jan😀😀. Afsluitend kan ik zeggen het was een top dag wat de 7Heuvelenloop betreft.

MIJN BEHAALDE RESULTAAT

Het een mooie eindtijd geworden van 1:32:47 netto en ben tevreden. En Yep 2019 ben ik er ook weer bij. Voor nu zeg ik DONE😉.

AANVULLING 21-11-2018

Ik heb vandaag de voorgaande jaren 2016-2017 nog even bekeken en dan blijkt dat ik mij toch verbeterd heb. In 2016 de 1ste x was mijn nettotijd 1:42:31 en in 2017 1:35:26. Dan heb ik toch nog een kleine PR gelopen deze 7H-Loop😀

Foto's bij deze blogpost

IMG_0169.jpg IMG_0180.jpg IMG_0183.jpg IMG_0184.jpg

Zevenheuvelenloop 2018

Gepost door Erik Rommers op maandag 19 november 2018 12:54

Ik had al een hoop positieve verhalen gehoord over de Zevenheuvelenloop en gisteren was het zover : mijn eerste deelname aan de 7-Heuvelen.

Samen met 9 andere loopmaatjes van Loopgroep Prinsenbeek vertrek met de trein om 9:46 vanaf Station Breda-Prinsenbeek. Onderweg gezellig kletsend is het allerminst saai in de trein. Onderweg sluiten er tijdens de diverse stops meer en meer hardlopers aan. Aangekomen in Nijmegen worden we al opgewacht door de NS groep (Reis je fit) dus het eerste fotomomentje is een feit.

We hebben besloten om te verzamelen bij (Ik Loop Hard locatie) Cafe van Buren waar we onze tassen achter kunnen laten, om kunnen kleden en nog genoeg tijd hebben voor een bakje koffie.

Dan is het tijd om richting het startvak te gaan, vergezeld door een heerlijk zonnetje. Dat zonnetje is meer dan welkom aangezien het toch best wel fris is door de koude wind.

Ik heb zelf besloten om te lopen in een korte broek en voor de zekerheid een shirt met lange mouwen onder mijn hardloopshirt. Het word me al snel duidelijk dat dit echt een hardloopevenement is wat de nodige bekendheid geniet en waar heel veel mensen op af komen. Erg mooi om te zien.

We starten in verschillende startvakken. Ik sta zelf met Thomas, Sarissa,Ilona en Johan in startvak geel en we wensen elkaar succes wanneer we om 13:00 uur mogen vertrekken.

Het valt me op dat je gelijk na de startstreep ruimte genoeg hebt om goed te kunnen lopen. Een ruime/brede weg dus dat is erg prettig. Samen met Sarissa en Thomas hadden we vooraf al min of meer besloten om met zijn 3-en bij elkaar te blijven afhankelijk van hoe het zal gaan en dat we de nadruk leggen op het genieten en een (snelle) tijd niet het hoofddoel zal zijn.

Ik merk dat de heuvels toch meer impact hebben dan ik vooraf vermoedde en terwijl ik doorgaans het laatste stuk kan versnellen gaat er al snel iets door mijn hoofd dat het volgen van mijn metgezellen nog een hele klus zal worden deze dag. Dit wordt duidelijk wanneer ik rond kilometer 8 en 9 tijdens het klimmen last krijg van mijn hamstrings en Sarissa en Thomas niet meer kan volgen.

Het is nog ruim 7 kilometer en ik besluit even gas terug te nemen want forceren is op dit moment niet verstandig met het gevaar dat ik niet kan uitlopen. Bij de eerstvolgende drinkpost besluit ik al drinkend kort even te wandelen, dit is achteraf gezien een zeer verstandig besluit. Ik merk dat mijn benen weer iets beter aan gaan voelen en ik pak mijn oude ritme beetje bij beetje weer op. Kilometer 11 zit er op en het gaat nu grotendeels naar beneden. Het vertrouwen groeit weer wat en de laatste kilometers kan ik zelfs nog wat versnellen. Wat mij onderweg opvalt is dat gehele route onderweg mensen langs de kant staan om je aan te moedigen, geweldig is dat zeg !!

Uiteindelijk toch best tevreden met een eindtijd van 1:21:41 loop ik samen met Chris, Ilona Thomas en Sarissa terug naar Cafe van Buren waar we onder het genot van een lekker biertje de race-ervaringen uitwisselen wachtend op de rest van onze groep.

Hoewel nog steeds erg gezellig besluiten we om de trein van 17.17 terug te nemen naar Prinsenbeek We kunnen weer terug kijken op een geslaagd dagje hardlopen. Volgend jaar weer is de algehele conclusie van de personen die er gisteren bij waren.

Foto's bij deze blogpost

20181118_172418.jpg IMG-20181118-WA0001.jpg IMG-20181118-WA0006.jpg

Loslaten?

Gepost door Arranraja op zondag 18 november 2018 17:28

Lees ook mijn tweede bijdrage als gastblogger op RunningPlus.nl:

https://www.runningplus.nl/wordpress/2018/11/15/loslaten/

Allereerste run

Gepost door Alex Otten op zaterdag 17 november 2018 21:19

Nadat ik in mei ben begonnen met hardlopen mijn eerste run gelopen. Deze run was wel,speciaal omdat ik in al die jaren dat de run is gehouden elk jaar als vrijwilliger ( voorfietser dan wel verkeersregelaar) aan het werk ben geweest. Dit x dus niet als vrijwilliger maar als loper. In de drie x dat ik de afstand heb gelopen in de trainingen altijd rond de 30 minuten. Best trots op deze tijd die ik gelopen heb. Inmiddels loop ik de vijf ronde 26 a 27 minuten. Een volgende vijf km run wil ik dus onder de 26 lopen.

Statistieken van deze tijd

Afstand
5.000 m
Tijd
00:28:05
Snelheid
10,68 km/u
Calorieën
364 kcal

Over Partnerschap, Pacers en Paardenstaarten (2 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zaterdag 17 november 2018 20:50

Wellicht herinneren de verstokte en hondstrouwe volgers van mijn hardloopavonturen het zich nog. Vlak voor Kerst 2014, daags na het afraffelen in 22:22 van de 3-Plassenloop in Zoetermeer (5km), meldde ik op mijn blog het volgende:

‘Ik zal er niet omheen draaien: sinds een aantal weken heeft bij mij (en bij haar ook natuurlijk) de liefde genadig en overweldigend toegeslagen. Zo’n liefde die niet alleen dol enthousiasme en opwinding teweeg brengt, maar ook één die (nu al!) zóveel rust, bekrachtiging, vertrouwen, warmte en toekomst geeft. Ja, zo eentje dus. Niet alléén roze wolken maar ook structuur en zingeving. Ik kan er nú al hele blogs over volschrijven, maar misschien is Looptijden.nl daar niet helemaal het geschikte platform voor.’

Op 11 november 2014 kwam Elfriede op een verder grauwe ochtend mijn leven binnengewandeld. Tot dat moment leefde ik mijn leven al een tijd lang alleen, als tevreden vrijgezel die totaal niet op zoek was naar wat dan ook. Vanaf die Elfde-van-de-Elfde veranderde Elfriede mijn leven echter compleet. Dit vanzelfsprekend in buitengewoon positieve zin, dat zal U duidelijk zijn. Binnen een jaar woonden wij samen, en afgelopen voorjaar bevestigden wij onze juichende liefde tijdens een feestelijke registratie van ons partnerschap. Compleet met partnerschapsregistratiejurk, -boeket en -taart. En met uiteraard de nodige partnerschapsregistratiegasten (3 maal woordwaarde) om met ons dit heuglijke feit te vieren. Onze kinderen (Elfriede's zoon en mijn twee dochters) waren op die dag onze getuigen, en wij zagen dat het goed was.

Op zondag 11 november was het dus alweer 4 jaar geleden dat wij elkaar ontmoetten. En hoewel het destijds een drietal weekjes duurde alvorens wij ‘wat kregen’, houden wij toch de Elfde-van-de-Elfde aan als onze Romantische Feestdag. Maar ondanks al onze zinderende vreugde en ongebreidelde hartstocht besloten wij op ‘onze vierde verjaardag’ gewoon om elk ons eigen weg te gaan. Elfriede ging opnieuw naar haar schrijfcursus, en ik toog naar het iconische Olympisch Stadion in Amsterdam om daar de gelijknamige loop over 10 kilometer te verhapstukken (bron: Arranraja).

De Olympisch Stadionloop maakt deel uit van het Rondje Mokumcircuit, evenals onder andere de Middenmeerloop die ik een tweetal weken ervoor succesvol met loop- en blogvriend Arranraja voltooide. Start en finish zijn in het roemruchte stadion, op de atletiekbaan waar ik in 2016 Dafne Schippers en haar drie trawantes Europees Kampioen zag worden op de 4x100 meter estafette. In één woord geweldig was dat! Ik had tickets voor de eerste èn de laatste EK-dag geritseld, en samen met mijn lief genoot ik gedurende die twee dagen van superbe atletiek, met daarbij ook de nodige Nederlandse successen.

Ook is het Olympisch Stadion jaarlijks het toneel van de finish van de Marathon van Amsterdam, waarbij ik de halve afstand al vier maal tot een goed einde bracht. Zie hiervoor mijn lyrische verhalen over de edities van 2016 en 2017. De aankomst in het volle stadion is iets dat mij elke keer weer kippenvel opleverde. Overigens niet zo onlogisch als je De Haan heet. En oh ja, eerder dit jaar werd het WK Allround schaatsen hier verreden, bij de mannen gewonnen door onze landgenoot Patrick Roest – herinnert U zich deze naam nog?

Tenslotte, en hiermee zal ik de Feyenoord- en PSV-fans onder mijn blogcollega’s wel weer tegen de haren instrijken, vierde de beste club van Nederland er vele grote successen. Een betere club dan deze is er niet, zong Melvin terecht. Als ik een voorbeeld mag noemen (en dat mag ik): dankzij één treffer van Johan Neeskens en twee van Johnny Rep versloeg Ajax het Argentijnse Independiente op 28 september 1972 met 3-0 en eiste het daarmee de wereldbeker voor zich op. Maar ik kan nog veel meer wervelende Ajax-successen in het Olympisch Stadion noemen, edoch ik zal dit in verband met de gemoedstoestand van sommige niet met name te noemen collegabloggers nalaten. Misschien een volgende keer dan maar in het kader van de ellendespreiding. Bereid je maar vast voor, Jaco en Arranraja!

Om half tien des ochtends vertrok ik met stille trom uit ons stulpje richting het meest pythagoreske station van Nederland: het architectonische hoogstandje dat al sinds jaar en dag ons onvolprezen Gouda ontsiert. Wát een lelijkheid op de vierkante meter. Maar enfin, ook dit onderwerp moet ik zo zoetjes aan maar eens leren loslaten. Op weg naar het station was het weer even flink slalommen langs de zwaar gereformeerde kerkgangers die – zo hebben zij vanaf de kansel te horen gekregen – geen enkele ruimte moeten bieden aan ongelovigen en/of sportievelingen op de Dag des Heeren. Zeker als deze verdwaalden slechts partnerschapsgeregistreerd zijn in plaats van dat zij hun relatie als huwelijk voor het aangezicht van God hebben laten inzegenen. Nee, geen duimbreed geeft men toe op de trottoirs richting het station. Hun Rechte Pad is immers het enige Pad dat bewandeld moet worden. Amen.

Als vanouds kon ik weer lustig mediteren en muziek luisteren tijdens de reis naar de hoofdstad. Voor de liefhebbers: ditmaal streelden de klanken van Dhafer Youssef – Sounds of Mirrors mijn oorschelpen en gehoorgangen. En dat onder het genot van een loodzware cappuccino die ik nog even snel in de Kiosk had gescoord. Vanaf Gouda bracht een stoptreintje mij naar Bijlmer ArenA (BTW mooi stadion staat daar!) en daarna sleepte een Intercity mij naar Amsterdam-Zuid. Een zeer bekende plek voor mij: in de Roaring Eighties werkte ik een drietal jaren vlakbij dat station, bij de organisatie die nu KPMG heet. Bovendien woonden mijn zus en zwager ooit vlak in de buurt van mijn kantoor. Ik besloot tot een fraaie nostalgische wandeling langs mijn oude werkadres via de Parnassusweg, het Olympiaplein en de Stadionweg richting de roemruchte thuishaven van de Olympische Spelen van 1928. Het was koud, bewolkt en er stond een gevoelige wind, voilá de meteorologische uitgangspunten voor deze loop waarvan het tracé deels beschut en deels onbeschut zou zijn.

In het van nostalgie druipende monumentale Olympisch Stadion was het een drukte van belang. Vlak voordat ik onder de toegangspoort van het stadion door schreed zag ik dat de 5km-lopers net waren gestart. Zij begaven zich en masse het stadion uit voor hun beproeving op de korte afstand. Boven de fraaie poort stond de bekende Olympische spreuk ‘Citius Altius Fortius’ – Sneller Hoger Sterker. Dit wenste ik deze 5km-atleten van harte toe. In het stadion gekomen liep ik over de atletiekbaan, en vervolgens over de grasmat. Allemaal gewijde grond, zoals ik zojuist probeerde duidelijk te maken. Ik keek naar de lege tribunes maar ik fantaseerde dat ik door een uitzinning publiek werd verwelkomd en toegejuicht bij mijn spectaculaire entree in dit heldenbolwerk. Vervuld van mezelf en mijn denkbeeldige Legioen stapte ik de enorme tent binnen die voor de Eretribune was neergezet.

Binnen was de drukte nog veel groter. Er stond een aanzienlijke rij voor de startnummers, en ondanks wat pogingen tot valsspelen mijnerzijds moest ik uiteindelijk achteraan plaatsnemen. Gelukkig was het leed snel geleden en kon ik het welbekende montagewerk aanvangen. Ik had gelukkig alle tijd van de wereld: het zou nog drie kwartier duren vooraleer het startschot voor de 10km-loop zou worden gelost. Al monterend en omkledend dacht ik na over het strijdplan. Ik zou niet alles gaan geven in verband met de op handen zijnde Zevenheuvelenloop op 18 november. Stiekem hoopte ik op een tijd rond de 55 minuten, en om dit doel te bereiken had ik besloten mij over te geven aan de grillen van een tweetal hazen die mij door deze verschrikking zouden heenslepen. Terwijl ik mijn strijdplan verder aan het concretiseren was ontwaarde ik opeens een bekend gezicht van twee weken geleden in Middenmeer. Het was Gilbert, broer van een oud-collega van Arranraja. Gilbert had – zo vertelde hij mij – op één na alle lopen van het Rondje Mokum-circuit verhapstukt, en daarom kon hij opgaan voor het binnenslepen van het fraaie herinneringsshirt. Uiteraard feliciteerde ik hem al bij voorbaat met dit eclatante succes. Na nog een zenuwenplasje in de catacomben van het majestueze stadion besloot ik een stuk te gaan inlopen op de baan waarop al die atletieksuccessen werden behaald. Ook daar trof ik Gilbert weer, die zich nog consciëntieuzer en geconcentreerder dan ik aan het voorbereiden was.

Zo zoetjesaan werd het tijd om de pacers voor 55 minuten op te zoeken. Zij waren gelukkig snel gevonden door de heliumballonnetjes die zij met zich meedroegen. Er was al een klein groepje ontstaan rondom deze gelegenheidshazen – en daar sloot ik mij gewillig bij aan. Op de vraag hoe zij hun race zouden opbouwen gaven ze als antwoord dat ze volkomen vlak zouden gaan lopen. Nom-de-Dieu! Liever had ik gehad dat ze iets langzamer zouden beginnen om vervolgens de tweede helft sneller te voltooien dan de eerste. Dat had beter bij mij en mijn huidige vorm gepast. Jammer maar helaas. Ik besloot toch maar bij deze groep te blijven. We zouden wel zien waar het scheepje zou stranden, of dit nu in het Nieuwe Meer, de Bosbaan of de Stadiongracht zou plaatsgrijpen. Of helemaal niet, dat kon ook nog.

Zoals door mij gevreesd pinden de hazen het tempo direct na het startschot vast op 5:30 de kilometer. Meestal moet ik even op gang komen, maar nu was daar geen gelegenheid voor. Om het stadion heen snelde het peloton richting de A10 en het spoor richting het Amsterdamse Bos. Op het Nieuwe Meer – zo zag ik – was een groot aantal zeilboten betrokken in een enerverende regatta. Omdat de weg nog redelijk breed was, kon ik de hazen goed volgen. Ik liep in het kielzog van twee dames die gehuld waren in paardenstaart. Zoals U weet heb ik wat dat aangaat mijn voorkeuren. Bovendien: zij sprongen steeds behendig in het spoor van de pacers die vanaf het begin al veel slowstarters aan het passeren waren. En daar kon ik dan mooi weer op inspringen, zij het een stuk minder behendig. Dat laatste werd wèl steeds lastiger naarmate we verder doordrongen in de wouden tussen het Nieuwe Meer en de Bosbaan. De paden werden allengs smaller, er lag overal gebladerte waardoor je het verschil tussen pad en zijbermen niet meer kon waarnemen. En omdat het een behoorlijk drukke loop was snelden de hazen continu door de bermen heen langs de langzamere lopers, gevolgd door mijn twee paardenstaarten en ikzelf die dus voortdurend moesten bijtrekken om bij te blijven. Hier was mijn hart-/longsysteem vandaag niet op ingeprogrammeerd, zo bleek al snel.

Bij de drankpost op 5 kilometer nam ik even de tijd om goed te drinken, waarbij het bij mij vooral zaak is om me niet te verslikken. Daarna volgde weer een klopjacht op het gehaasde groepje, dat ik vlak voor het 6km-punt kon inrekenen. We liepen inmiddels langs de Bosbaan, ook alweer zo’n sporttempel, maar dan anders. De inhaalexercitie had wel de nodige energie gekost, zo merkte ik. Op de Garmin-grafieken bleek achteraf dat mijn hartslag gedurende deze kilometers behoorlijk hoog was geweest. Na ongeveer 6.5 kilometer liet ik het groepje lopen en koos ik doelbewust een lager tempo. Ik moest mijzelf tenslotte niet voorbij rennen met het oog op de Zeven Heuvelen. Twee kilometers lang liep ik een tempo dat iets boven de 6 minuten per kilometer lag. Dat zou ongetwijfeld een positieve split opleveren, maar dat moest dan maar.

Na ongeveer 8 kilometer kwam dan de ommekeer. Ik was weer wat bij zinnen gekomen, mijn hartslag deed het ook weer wat beter, en ik nestelde mij voorlopig maar even veilig in het kielzog van een hardloopstel waarvan het vrouwelijke exemplaar ook al over een fraaie paardenstaart beschikte. In hun slipstream kreeg ik mijn motor weer een beetje aan de praat. En in de laatste kilometer, met het stadion alweer in zicht, vloog ik het koppel onder dankzegging voorbij en besloot ik nog even flink door te versnellen. Nog even wilde ik testen hoe het zat met mijn versnel- en sprintvermogen. We liepen nu weer om het stadion heen, en de verlossende eindstreep lag op ons te wachten.

Na het passeren van de fraaie toegangspoort krijg je opeens een kleine zee van ruimte. Bij de Halve van Amsterdam voelt dat ook altijd zo. Ik monsterde mijn Garmin en zag dat ik nog 20 seconden verwijderd was van de 56-minutenkaap. Hierop besloot ik tot een woeste en allesbeslissende eindsprint, Strak langs de binnenrand van de atletiekbaan snelde ik richting de finishmatten waar ik mijn uurwerkje stilzette op 55:57 netto. Uiteraard was dat wat teleurstellend, vanwege het voornemen om 55 minuten te lopen, maar ach we moeten daar ook niet al te veel over zeuren. Ik was tevreden over mijn laatste kilometer, een wederopstanding na het verval vlak daarvoor. Bovendien werd mijn ijver beloond met een prachtige medaille, voorzien van de Olympische Ringen, die mij vervuld van bewondering door een jeugdige vrijwilligster om mijn ranke hals werd gedrapeerd.

Het voelde uiteraard meteen koud na het finishen, maar toch bleef ik nog even langs de kant staan om enthousiast de nodige lopers over de streep te supporteren. Dat moet je iemand die over de tartan van het Olympisch Stadion snelt niet ontzeggen vind ik. Na een vijftal minuten vond ik het welletjes en wandelde ik terug naar de grote tent waar het beschut en enkele graadjes warmer was. Onderweg begroette ik Gilbert met een High-Five. De goede man had een eindtijd onder de 54 minuten neergezet en was daar zo te horen wel tevreden over. Hij maande mij om vooral 16 december mee te doen met de Bosloop in datzelfde Amsterdamse Bos, en ik verzekerde hem dat ik dat een gedachte zou geven.

In de grote tent werden de gemoederen al snel verhit na mijn binnenkomst. Koud had ik mijn tas teruggescoord bij de afgifte en was ik op een zorgvuldig uitgezochte vrije plek met het omkleden begonnen, of daar streek een groepje vrouwelijke deelnemers naast mij neer. Sommigen van hen waren ook weer voorzien van zo’n mooie paardenstaart. Ongegeneerd ontkleedden zij zich onder mijn aanvankelijk toeziend oog, zij het tussen de wimperharen door natuurlijk. Maar toen ook alle sportbehaatjes uitgingen om plaats te maken voor (ongetwijfeld) véél comfortabeler zittende exemplaren, werd het mij allemaal iets te veel. Even zag ik door al het hout de deuren niet meer. En ingedachtig het Oordeel van mijn zwaar Christelijke Stadsgenoten, èn mijn partnerschapsgeregistreerde status, besloot ik vertwijfeld mijn ogen ten hemel te slaan. Heel devoot, alsof ik veronderstelde dat dat soelaas zou bieden en dat al mijn zonden vergeven zouden worden. BTW voor de geïnteresseerden is een gedetailleerde en adequate beschrijving van de nok van de tent op verzoek te verkrijgen. Van de weeromstuit ging ik zelf ook maar topless, puur functioneel, om mijn doorweekte wedstrijdshirt te vervangen door een droog exemplaar. Het had evenwel niet als gevolg dat al die vrouwen ook opeens naar boven gingen kijken. Zo gelovig waren ze blijkbaar ook niet.

Na nog een afscheidplasje in de krochten van het stadion wandelde ik tevreden maar voldaan over de grasmat en de atletiekbaan het stadion uit richting tram 24 naar Amsterdam CS. En van daaruit boemelde ik heerlijk rustig en ijverig mediterend weer naar mijn woonplaats, naar mijn stulpje, naar mijn lief. Want we hadden natuurlijk nog een feestje te vieren. Niet alleen omdat zij mij steeds beter kan vertellen hoe je moet schrijven, maar ook omdat ik al vier prachtige jaren intens gelukkig met haar ben. Na een uitgebreide douchepartij mijnerzijds togen wij hand-in-hand naar Restaurant Buiten Eten & Drinken op de Oosthaven in Gouda. Ik kan U dit etablissement van harte aanbevelen voor wanneer U ooit eens in onze prachtige Kaas- en Stroopwafelstad verzeild mocht raken. Het bleef daar die avond nog lang onrustig zoals het gezegde luidt.

Morgen (ik schrijf dit op de zaterdag na het Olympisch Stadionfestijn) ga ik in Nijmegen proberen de voor mij vijfde Zevenheuvelenloop op rij tot een goed einde te brengen. Het wordt volgens Weeronline droog, zonnig, 6 graden met een flinke wind vanuit het oosten met windkracht 4. Dit levert een gevoelstemperatuur van hooguit 2 graden op. Hopelijk doe ik de goede kledingkeuze, hopelijk loop ik een acceptabele tijd, hopelijk vergeet ik niet te genieten, en hopelijk zijn collegablogger Ben Engel en ik in de gelegenheid om elkaar voor het eerst te ontmoeten en de hand te schudden. Ik kijk er naar uit!

Een stille (om)loop (3 reacties)

Gepost door Arranraja op dinsdag 13 november 2018 19:48

Ook te lezen (uiteraard verguld met plaatjes) op https://arranraja.wordpress.com/

'De "Stille Omgang" is een door katholieken uitgevoerde, devotionele nabootsing in stilte en zonder uiterlijk vertoon van de middeleeuwse processie ter herdenking van het Amsterdamse hostiewonder uit 1345. Deze stille tocht wordt elk jaar in de nacht van zaterdag op zondag na de 15e maart gelopen in de oude binnenstad van Amsterdam' (Wikipedia). Nu is er, bij mijn weten, weinig katholieks aan de in ieder geval bij mijn lezers overbekende loop in het Twiske en lijkt deze ook niet echt op een processie. Maar het Twiske heeft voor mij zo langzamerhand wel de betekenis van een openluchtheiligdom gekregen. Bovendien wilde ik een beetje pakkende titel verzinnen en vond deze wel toepasselijk. Vandaar de bovenstaande, geciteerde uiteenzetting. Het waarom van de titel blijkt, als ik het allemaal goed uit de doeken heb gedaan, later, beste lezer. Ik beschouw mijzelf echt als een devoot en toegewijd TML-deelnemer, zoveel mag onderhand wel duidelijk zijn.

Een maand eerder moest ik, nauwelijks opgekrabbeld van een weekje zwakte, ziekte en misselijkheid, mijn toevlucht nemen tot de voor mij kortst denkbare afstand (de 5 km). Daar waar ik eerder de 10 Engelse mijlen in mijn hoofd had. Voor de aflevering van begin november, het onderwerp dit verhaal, had ik (indachtig mijn credo: november, halve marathonmaand) eigenlijk de 21,1 km geprogrammeerd. Dat leek mij uiteindelijk vanwege het gebrek aan recente, lange duurlopen, toch een beetje te kort door de bocht. Daarom viel ik terug op plan B: nu de 16,1 km en begin december de halve. Bijna vergat ik op zaterdagavond nog om voor de 16,1 km van de volgende dag in te schrijven. Gelukkig had ik toch bijtijds een helder moment en deed ik dat alsnog.

Op zondagochtend was ik wéér eens een keer wat later van huis dan mijn bedoeling was. Maar toch niet zó gek laat en ik was dan ook zeer verbaasd om bij het betreden van het AC Waterlandterrein te zien dat er een flinke, dubbele rij stond voor het uitgifteloket voor de seizoenskaarthouders. Om achter aan te sluiten in een van die files, moest ik zelfs op het gazon plaatsnemen. Dat is mij in al die vorige 24 keren niet eerder overkomen, voor zover ik kan nagaan. Een drukte van belang, derhalve, ook verder op en rond de gravelbaan. De mannenkleedkamer was eveneens, zoals altijd eigenlijk, behoorlijk gevuld en ik kon mijn tas niet op zijn vaste en vertrouwde plekje achterlaten. Toen ik mij echter een paar minuten vóór de starttijd naar de plaats op de baan begaf waar de halve-marathonners al waren weggeschoten en wij 10 EM-ers spoedig zouden volgen, ontmoette ik slechts een handjevol gelijkgestemden. Er was om die reden zowaar ruimte om flink vooraan te gaan staan, dicht bij de mat. Dat deed ik maar gewoon, ook al wist ik dat ik spoedig door het merendeel van de deelnemers overlopen zou worden. Want mijn intentie was om met een bescheiden tempo van slechts net even boven de 10 per uur te vertrekken.

Het zal geen verbazing wekken dat mijn snelheid van meet af aan toch een stukje hoger lag, want ik ging vrolijk achter de voorlopers aan. Dat gaat steevast als vanzelf, nietwaar? En hoewel ik manmoedige pogingen deed om de teugels wat te laten vieren, ging de eerste kilometer in 5:33 minuten bij 10,82 km/uur. Omdat het eigenlijk best soepel liep, besloot ik nadien te pogen om de ongeveer 10,5 per uur van dat iets latere moment, zo lang mogelijk uit te zingen. Dit volgens het beproefde concept 'we zien wel waar het schip strandt', ook te verwoorden als 'storten we in, dan storten we in'. Omdat de 68 deelnemers aan de halve marathon reeds 5 minuten eerder vertrokken waren en de 50 liefhebbers voor de 10 EM zich door de verschillende snelheden rap over het parcours verspreidden, was het heel snel rustig tot stil om mij heen. De 217 renners die de 10 km hadden gekozen, zouden pas 300 tellen na ons beginnen met lopen. Na amper 2000 meters vermoedde ik echter ineens een fietser achter mij. 'Dat kan toch niet de voorfietser van de 10 km zijn?', ging er door mijn hoofd. En: 'zou wel heel erg vroeg zijn', want doorgaans komen die snelle mensen pas ergens tussen de derde en vierde kilometer bij mij langsvliegen. Het was toch echt waar! Zo langzaam ging ik toch niet? En de uiteindelijke winnaar bleef met zijn tijd ruim 6 minuten boven het parcoursrecord en was dus vergelijkenderwijs niet superrap! Hoe is dat dan mogelijk? Ik moet het antwoord op die vraag helaas schuldig blijven.

Nog op het stuk Luyendijkje dat leidt naar de Polder, na ongeveer één kilometer, kwam er een vrouwelijke renner langs mij heen. Zij liep vervolgens langzaam maar zeker van mij weg. Ik zag haar nog ongeveer tot 7,5 km steeds een eind verder vóór mij rennen. Daarna verdween ze definitief uit beeld. Na bijna drie kilometer ging ik zelf voorbij een veterane (leeftijdscategorie V65) die bezig was aan haar halve marathon. Dit zag ik aan de groene plakker op haar startnummer. Zij bewoog zich naar mijn idee erg langzaam voort. Later zag ik in de uitslagenlijst dat zij bijna 3 uur over had gedaan over haar omloop door het Twiske. Op de een of andere manier heb ik nog meer respect voor 'langzame' renners als deze vrouw dan voor degenen die de halve binnen pakweg anderhalf uur afraffelen. Ik nam de tijd om in het langsgaan mijn vriendinnen de Schotse hooglanders te tellen. Het waren er acht, waaronder twee vrij jeugdige exemplaren en een met een brede, witte baan op de zijde als ware het een Lakenvelder koe. Ook keek ik, beter en langer dan de vorige 24 keren dat ik er passeerde, naar het intrigerende (vraag mij niet waarom!) houtperceeltje met ingebouwd stukje grasland dat direct na de runderwei ter linkerzijde volgde.

Oordelend naar de snelheid waarmee ze langskwamen, liepen er op het pad langs de Stootersplas wat plukjes 10 km-lopers voorbij. Maar erg veel waren het er beslist niet. Dit was ondanks de in totaal 573 deelnemers een stille editie. Kijkend over dat water vroeg ik mij af of deze plas nu groter of kleiner zou zijn dan de Spiegel- en Blijkerpolderplas bij Nederhorst den Berg. De menselijke geest zoekt toch altijd zaken om zich mee bezig te houden, ook tijdens lichamelijke inspanning. Op een houten paal een eindje van de kant zat een aalscholver met gespreide vleugels. Ongetwijfeld om die vlerken te laten drogen, wellicht na een duik naar voedsel. Even vóór de drinkpost, bij de splitsing waar de wegen van de 21- en 16 km de ene kant en die van de 10 km de andere kant op, uiteen gingen, zag ik renners lopen op de plek waar ik even later zelf zou passeren. Het was voor het eerst dat ik daar bewust lopers waarnam. Hadden ze hier bosschages gekapt? Zo zie je toch telkens weer iets nieuws en verveelt het daarom nooit in het Twiske. Die eerste waarneming geldt ook voor het bord met 'dagcamping' dat ik wat verderop zag. Was mij ook nog nooit eerder opgevallen!

Even eerder had ik een koppel van twee renners een stuk achter mij waargenomen. Zij leken mij te naderen. Ik vroeg mij af hoe lang ik uit hun greep zou kunnen blijven. Ongeveer even ver vóór mij liep de eerder genoemde dame. Ik had het rijk hier dus min of meer alleen en passeerde in alle stilte verderop slechts wat wandelaars met aangelijnde honden. Het is altijd even alert zijn of zo'n viervoeter niet plots het pad oversteekt en daarmee met zijn of haar lijn jou laat struikelen. Doorgaans gaat dat goed, zo ook hier. Een tweetal wielrijders kwam mij tegemoet. Omdat er na twee veeroosters een haakse bocht in het parcours zat, kon ik naar links kijkend enkele van mijn voorlopers zien. Op een man met felgeel shirt leek ik terrein te winnen, misschien kon ik hem in een later stadium oprapen. Er kwamen twee sportief geklede vrouwen mijn kant op wandelen. Later in de race zou ik die nog twee keer passeren. Ik dwong mijzelf om links en rechts het landschap in mij op te nemen. Zo zag ik bijvoorbeeld aan de noordkant in de verte de torenflats van Purmerend. Zeker bij een wat hogere snelheid heeft de renner namelijk de neiging zich daarop te concentreren en zich af te sluiten van de omgeving. Ik liep namelijk nog altijd zo'n 10,5 per uur of iets rapper.

Er kwam weer een (dit keer zigzag-)draai naar links aan en aangezien we nu in het minst hoog begroeide stuk van het Twiske actief waren, was er uitzicht op een lang, recht pad van circa anderhalve kilometer lengte. Ik zag daar redelijk wat lotgenoten ploeteren en vatte de hoop op het een en ander aan inrekenwerk te kunnen gaan doen. De man in het geel kwam steeds dichterbij en een stukje verder zag ik een renner die een wat vreemde gang had en daarbij dan weer wandelde, dan weer zich hollend voortbewoog. Rechts op het ruiterpad reden wat vrouwen op hun viervoeters in tegengestelde richting langs. En een enkele fietser, waaronder een man op een soort heel grote driewieler met voorop een oudere, minder-valide vrouw, kwam voorbij. Midden op dat lange stuk leken de mede-deelnemers die ik even eerder had ontwaard, als in rook opgelost. Alleen een met een been trekkende, wandelende deelnemer liet zich door mij voorbijsteken. Ik stak mijn duim naar hem op, hij zal wel geblesseerd zijn geraakt. Na ruim 9 km bereikten we op de meest westelijke punt van het parcours pas weer een beboomd gedeelte. Aan de andere kant van een lage struikenrij stond een peuter helemaal in zijn uppie. Er zouden toch wel bijbehorende volwassenen nabij zijn? De man in het geel had ik pas te grazen toen wij op bijna 10 km waren. Van twee wandelende vrouwen die ik net daarvoor voorbij ging, keek er een vooral op haar telefoon. 'Doe dat vooral maar lekker', dacht ik. Want behalve al het groen, de rust en die paar renners, valt hier toch helemaal niets te beleven!

De loper met de vreemde gang had één been dat in de lange renbroek veel dikker leek dan het andere. Ik kon door die tight niet goed zien of het om een ingepakt been ging, maar daar leek het wel op. Pas bij de drankpost halverwege de elfde kilometer kon ik hem passeren omdat hij daar halt hield. De volgende renner kreeg ik er gratis bij omdat hij daar de bosjes opzocht voor een blaasleging. Een drietal duikers met nog natte pakken stond bij hun voertuigen op de parkeerplaats aan de zuidwestzijde van de Stootersplas. De plas waren we dus al voor driekwart gerond. Bij het iets verderop gelegen horecapaviljoen 'Twiske', waarachter een jachthaventje bleek te liggen, hing helaas een duidelijke snackbargeur. Die odeur kon zelfs mijn vrij gebrekkig functionerende neus helaas niet missen. En er zaten zowaar een paar lieden buiten op het terras, hoewel de temperatuur daarvoor mij niet echt geschikt leek. Het is trouwens goed als je op dit deel met de route bekend bent, anders ren je, zo heel alleen zonder renners om achteraan te gaan, makkelijk een verkeerde kant op. Ook hier liep ik dus moederziel alleen maar ik wist gelukkig waarheen mijn schreden te richten. Tussen de elfde en twaalfde kilometer was ik toch even iets uit het lood geslagen. Dit pad was toch altijd helemaal door bomen omzoomd? De mannen met de motorzagen hadden hier blijkbaar flink toegeslagen.

Met 12 km achter de kiezen, kwam ik terug bij de weide met de Caledonische dames. Hier kwamen mij meerdere renners tegemoet die er op een haar na 16 van de 21 km hadden opzitten. Ik weet niet hoe hun benen aanvoelden, maar ik kreeg het allengs zwaarder. Terugkijkend zie ik dat vanaf de helft van de race het verval al bij mij inzette. Niet zo vreemd dat nummertje 9 ineens in 10,2/uur ging op dat lange, open stuk tegen de wind in. Maar daarna had ik blijkbaar alleen door de krokettenlucht tijdens de elfde kilometer nog een kleine opleving met 10,4/uur. Zodra ik de hooglanders ten tweeden male zag, zakte ik in naar 10,1 en 10 per uur. Op een splitsing was het ineens onaangenaam druk. Daar stapte een vader met twee jonge jongens en een kleine hond aan een lijn van links naar rechts het pad over om precies stil te gaan staan in de korte bocht naar rechts die ik weldra wilde nemen. Met honden en kleine kinderen weet je het nooit, dus automatisch klapte ik als waarschuwing hard in mijn handen toen ik vlak langs ze op volle snelheid de curve rondde.

Enkele honderden meters later, kwamen de halve-lopers van rechts en zat mijn eenzame avontuur erop. Maar het waren wel allemaal snellere mannen die aan mij voorbij trokken, dus ze lieten mij steeds achter. Ik verlangde intussen behoorlijk naar de stal en ik vroeg mij af of het wel zinvol zou zijn om bij de volgende gelegenheid, vier weken later, ook nog die 5000 meter extra erbij te pakken. Na een bocht keek ik weer eens achterom en zag dat het tweetal waarover ik eerder schreef, redelijk op mij was ingelopen. Met nog twee kilometers te gaan zag ik tot mijn verbazing en blijdschap een vrij jonge renster op mij afkomen. Deze eerste vrouw die ik bewust waarnam en die mij juist op een stukje met tegengestelde richtingen tegemoet kwam, bleek later op de finish maar net haar concurrente te zijn voorgebleven. En daarmee derhalve de winnares van de halve marathon. Twee bochten later keek ik nogmaals om en zag ik de dubbele achtervolging nu heel dichtbij komen. Meters later werd ik door hen overlopen. Waar ik meende twee mannen waargenomen te hebben, bleek de ene een vrouw met kort haar te zijn. De twee veteranen gingen mij vlot voorbij en aanhaken was onmogelijk.

Op de splitsing waar voor de routes gewijzigd werden, de deelnemers aan de langste afstand nog eens rechtsaf mochten gaan om een ultieme ronde van een kleine 7 km door het zuidwestelijke deel van het Twiske te maken, was ik echt blij en verheugd linksaf naar baan en meet te kunnen. Op het Luyendijkje tussen de twee plassen, ging ik nog even goed rechts lopen en deed ik mijn pet af om vol in beeld te komen bij de dienstdoende fotografe. Deze actie had een voor mij bevredigend resultaat tot gevolg. Die laatste volle (dus 16e) 'ronde' hield ik de tijd krap onder de 6 minuten met 5:57. Ik kwam solo de atletiekbaan op en zette meteen zo goed als mijn benen dat nog konden aan. Volgens mij wil geen enkele renner op de ultieme meters voor de meet nog overlopen worden. Toen ik in de laatste bocht achterom keek, wist ik dat de kans daarop nihil was, want er was geen andere actieve deelnemer achter mij te bekennen. Ik was weer even Remi. Mijn chrono naderde de 1:33 uur, maar verder versnellen naar 11,15/uur deed mij niet onder die tijd binnenkomen. 1:34:22 was nochtans een prima resultaat en een stukje beter dan waar ik op had ingezet.

In de mannenkleedkamer was het nu prettig rustig, maar het aanwezige volk had genoeg te vertellen. De mannen met gps-instrumentarium wisten allen zeker dat ze te veel meters gemaakt hadden. Ook mijn Garmin gaf een surplus van een dikke 250 meter aan. Ik had de neiging om van alles te roepen over het door de atletiekunie gecertificeerde parcours en Geen Precies Systeem, maar ik deed er het zwijgen maar toe. Een veteraan wist te vertellen dat hij nu 40 minuten langer over de halve had gedaan dan zijn persoonlijk record. 'Maar dat was dan ook van 33 jaar geleden', voegde hij er snel aan toe.

Terugkijkend kan ik constateren dat deze 16,1 km toch best soepel en vlot gingen. Ik kon een acceptabel tempo aanhouden en stortte, ondanks de geringe terugloop in snelheid, duidelijk niet in. Om die reden blijf ik er voorlopig bij om begin december in te schrijven voor de halve marathon. Dat kan ik doen tot 23:00 uur de avond van te voren. Als weersomstandigheden, lichamelijke hoedanigheid en/of geestelijke toestand op dat moment niet geschikt blijken te zijn voor hét grote avontuur, kan ik altijd nog terugzakken naar een geringer aantal kilometers. En dat zelfs nog tot circa een half uur voor aanvang. Voorlopig heb ik echter geen plannen in die richting, want die vijfde halve marathon blijft lonken. De vierde was tenslotte alweer anderhalf jaar geleden! Ik moet er alleen voor zorgen dat ik wat vroeger op de plaats des heils (bron: Peter de Haan) aanwezig ben dan deze keer.

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper