Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Wie A(lphen aan de Rijn) zegt, moet ook B(ergen op Zoom) zeggen

Gepost door Jaco Rip op zondag 20 januari 2019 22:11

Hallo allemaal! Er is weer een nieuw jaar aangebroken, waarin we vast allemaal wel het één of andere goede voornemen hebben. Nou is dat voor de meeste mensen die op deze website actief zijn niet zo nodig. Ik bedoel maar, wij zijn hardlopers! Gezond bezig zijn is voor ons dagelijkse kost. Maar goed, ik dreig al af te dwalen van wat ik eigenlijk in dit blog wilde vertellen, voordat ik überhaupt er een woord over heb geschreven. Aan de slag dan maar……

De laatste maand van het afgelopen jaar was er voor mij één van gedwongen inactiviteit. Door een zware operatie aan mijn vernauwde urinebuis was hardlopen, werken en andere fysieke activiteiten niet toegestaan. Maar toen het nieuwe jaar begon, was ik niet meer te houden! Ik begon (geheel volgens de richtlijnen van de uroloog) na een kleine 6 weken weer met hardlopen op 1 januari. Dit ging de eerste week nog niet helemaal vanzelf, maar na een week voelde ik me sterk genoeg om voorzichtig te gaan trainen volgens een nieuwe methode. Ik had namelijk het boek “Het duurloopmisverstand” gekocht en ik wilde de trainingsaanpak van Klaas Lok eens een kans geven. Dit ging best voorspoedig, zodat ik snel weer een redelijke basisvorm had. Om deze te testen, had ik een wedstrijdje in de woonplaats van bevriend hardloopkoppel Matthijs en Everdien op het oog. De Zegerplasloop had onder andere de 5k in het assortiment en dus reisde ik op 13 januari af naar mijn vrienden voor een bezoekje aan hun nieuwe stulpje en de race die wij gedrieën zouden afleggen.

Op de dag in kwestie vlogen de eerste uren voorbij. Ik kende een zeer voorspoedige rit vanuit mijn woonplaats Scherpenisse en om 09.45 stond ik voor de deur bij mijn vrienden. Na een hartelijke ontvangst en even relaxed bijpraten was het tijd om naar de atletiekbaan te rijden, ons daar in te schrijven en vervolgens de voorbereidingen voor het uur U aan te vatten. Gedurende deze laatste minuten leek het wel steeds wat slechter weer te worden. Uiteindelijk viel het relatief nog mee met de regen, maar de wind liet zich duidelijk gelden! We hadden al snel in de gaten dat de wind uit een relatief ongunstige hoek kwam (tegenwind in de laatste kilometers), maar daar konden we toch niks aan veranderen. Om 11.20 waren we aan de beurt en werden we op pad gestuurd!

Gelijk na de start probeerde ik in een geschikt tempo te komen, maar met de wind die we hier in de rug hadden viel dat nog niet helemaal mee. Ik had een plekje bij de eerste 15, maar zag wel dat de afstand tussen mij en vriend Matthijs toch niet heel groot was. Het vermoeden dat ik dus best wel hard ging, werd bevestigd door de tijd na km 1: 4’09! Dit zou ik niet de hele tijd volhouden, zo wist ik behoorlijk zeker. Ik schakelde dan ook een tandje terug en probeerde de ontspanning die ik nog wel had zo lang mogelijk vast te houden. Ondertussen kwam het punt van 2k ook weer voorbij en deze km-tijd was duidelijk langzamer met 4’24. Nu kwam ik langzamerhand richting het zware stuk van het parcours. Hoe lang zou ik dit tempo vol kunnen houden? Ietwat gespannen liep ik door……

Ik was halverwege de race. De wind kwam steeds meer recht in het gezicht te blazen en ik voelde hoe ik langzaam begon te verzuren. De ademhaling kon het tempo niet meer ontspannen bijbenen en ik moest mijn ritme aanpassen. Op 3k kwam ik nog wel door in 12’55, maar ik voelde hoe mijn benen het steeds zwaarder begonnen te krijgen. Helaas had ik ook geen steun aan eventuele medelopers, ik liep echt in niemandsland. Het tempo voelde ik steeds iets verder teruglopen, maar ik wist op wilskracht het verval nog wel enigszins beperkt te houden. Bij 4k kwam ik door in 17’30, maar ik kreeg daar al het idee dat de race niet precies 5k zou zijn. Nou was er ook op de website aangegeven dat de afstand officieel 5,11 km zou zijn, maar toch had ik het vermoeden dat de finishlijn nog een stukje verder zou liggen. Ik naderde wel redelijk snel nu het 5k-punt, maar wat ik vreesde werd bevestigd; ik was nog een paar 100 meter van het sportpark verwijderd!

Daar kwam het punt van de 5k. Ik keek op mijn klokje en was ondanks alles wel tevreden met wat ik zag: 22’02. Nu was het een kwestie van nog een kleine versnelling eruit persen en zo snel mogelijk over de finish te komen. Dit was anderhalve minuut later het geval en zo liep ik uiteindelijk een tijd van 23’37 over 5,36 km. Ik was hier dik tevreden mee, zo vertelde ik aan Matthijs, die in 20’45 de race had voltooid. Toen een paar minuutjes later Everdien over de eindstreep was gesneld in een tijd van 28’10, hadden we het snel gezien. Uitlopen en wegwezen! We reden snel terug naar het prachtig ingerichte huis van M&E, waar we genoten van een verfrissende douche (niet allemaal tegelijk natuurlijk!) en een heerlijke lunch, verzorgd door de diëtiste in huis. Een gezellig uitstapje kwam zo ten einde…….

Na de gebeurtenissen in Alphen a/d Rijn trainde ik fanatiek door. Ik had me al voorgenomen namelijk om een week later bij de Kievitloop in Bergen op Zoom (alom bekend natuurlijk) opnieuw te testen op de 5k. Ook hier zou een leuk extraatje aan worden vastgeplakt, namelijk een lunch bij het roemruchte Appeltje met loopvriend Arjan (van Geel), zijn vriendin Ellis en zijn vader Wies. Gedurende de week voelde ik tijdens de trainingen hoe de basisvorm langzaam ietsje beter werd, en gecombineerd met de weersvooruitzichten (ijskoud, maar weinig wind en gelukkig ook droog) zorgde dat ervoor dat ik wat meer zelfvertrouwen kreeg. Vandaag reisde ik dan ook af naar de Stayokay met de gedachte dat een tijd rond de 21’30 wel tot de mogelijkheden behoorde. Na een korte rit kwam ik op de plaats van bestemming, ik had er zin in!

Ik ging me snel inschrijven, want het was nog akelig fris zo rond 9.45. Ik liep snel naar het gebouw waar de inschrijving zetelde en betaalde het benodigde geld (3 euro, echt een prachtige kleine vergoeding voor een fijne loop als deze). Daarna liep ik terug naar de auto, waarna ik Wies (van Geel, de vader van dus) als eerste tegen het lijf liep. Deze loper heeft al een zeer respectabele leeftijd bereikt, maar dat belemmert hem niet om iedere week toch nog 2 of 3 keer te trainen. Ik heb daar echt diep respect voor en hoop van ganser harte dat ik op zijn leeftijd ook nog zo actief kan zijn! Niet lang daarna kwamen ook Arjan en Ellis ter plaatse en na het inschrijven gingen we nog even met z’n allen warmlopen, wat met een temperatuur van net onder het vriespunt geen overbodige luxe was! Al snel kwam het moment van de start dichterbij en deed ik mijn trainingspak uit, om in korte tight, thermoshirt en singlet gekleed de strijd aan te gaan. Ik was er klaar voor!

Om 10.30 was het dan zover, na het klinken van de toeter schoten we allemaal uit de startblokken. Ik probeerde, net zoals in Alphen, zo snel mogelijk mijn steady state te vinden. Dat lukte deze keer een stuk beter en al snel had ik de kop te pakken van een klein groepje, maar dat deerde me niet. Ik liep ontspannen door en begon al vrij snel wat mensen in te halen die redelijk zwaar ademden, een overduidelijk teken dat ze te hard van start waren gegaan. Na 1k zag ik tot mijn tevredenheid dat de gelopen tijd 4’19 was, heel wat beter (lees rustiger!) dan vorige week. Vlak daarna hoorde ik tot mijn lichte verbazing ineens de stem van Arjan pal achter me mededelen dat hij in mijn nabijheid liep. Aangezien hij van tevoren had aangegeven om eventueel de 10k in 45 minuten te willen lopen, betekende dit dat hij of wel erg hard van stapel liep of toch besloten had om voor de 5k te gaan (bij de Kievitloop kun je dit al lopende beslissen). Na de eerste afslag liepen we gezamenlijk door en hoorde ik duidelijk dat Arjan redelijk veel moeite moest doen om bij te blijven, zodat ik het laatste vermoedde. Ik maande hem om in mijn rug te blijven zitten en mij het kopwerk te laten verrichten, aangezien ik nog behoorlijk ontspannen liep. Zo liepen we naar het 2k-punt……

Arjan en ik liepen dus samen, maar we waren niet alleen. Langzaam maar zeker liepen we steeds wat in op een aantal lopers en de snelste loopster, die we ook allemaal voorbij gingen. Ondertussen was kilometer 2 keurig in 4’23 gegaan en ik voelde me nog steeds behoorlijk sterk en ontspannen lopen. Arjan wist nog steeds goed bij te blijven, maar ik wist dat ik in de slotfase nog bij hem weg zou kunnen lopen. Na de tweede afslag kwamen we al snel bij 3k, waar ik een tijd registreerde van 12’55. Daarna kwam het gevreesde bospaadje, maar deze keer had ik er lang niet zoveel last van. Integendeel, ik liep juist bij mijn loopgezelschap weg! Omdat de GPS altijd kuren vertoont op dit beruchte stuk, trok ik me niks aan van de tempo’s die werden aangegeven. Bij het bordje van 4k kwam ik door 17’10 en wist ik dat een tijd onder de 21’30 zeker mogelijk was. Daar ging ik dan, de laatste kilometer in…..

Het begon nu allemaal wel wat moeizamer te gaan, maar toch wist ik nog wel een lichte versnelling te plaatsen. Ik voelde mijn hartslag verder stijgen en de verzuring begon nu echt in te zetten. Gelukkig zag ik in de verte al de contouren van de Stayokay en wist ik mijzelf te motiveren om het hogere tempo vast te houden. Op het laatste stuk versnelde ik nog iets meer en kwam de laatste bocht door. Pal daarna sprintte ik over de finish in een prima tijd van 21’15! Niet heel lang daarna (om precies te zijn 11 seconden later) kwam Arjan over de eindstreep. We gingen even onze eigen weg en ik besloot om nog even het laatste stuk van het parcours in tegengestelde richting uit te lopen en Ellis nog even mentale steun te geven in haar laatste kilometer. Ik zag haar al snel mij tegemoet lopen, waarna ik me omdraaide en nog even voor haas speelde. Dat dit effect had bleek later uit haar kilometertijd, die met 5’43 maar liefst 40 seconden sneller was dan het gemiddelde tot dan toe! Uiteindelijk kwam zij in 30’53 over de finish, waarna Wies anderhalve minuut later zijn 5k beëindigde. Een uiterst geslaagde race dus!

Zo was deze 5k ook alweer ten einde. Ik kon uiterst tevreden terugkijken op een prima loop, die ik in een strak tempo had gelopen met een mooie versnelling op het laatst. Daarna werd het nog ontzettend gezellig met Arjan, Ellis en Wies in het Appeltje, waar we onder het genot van een hapje (een lekkere grote pannenkoek) en een drankje (een cappuccino in mijn geval) nog even uitgebreid nabeschouwd en bijgekletst hebben. Uiteindelijk werd het toch tijd om afscheid te nemen, waarna we ieder ons weegs gingen. Het was een zeer geslaagde zondag……

Hoe het nu verder gaat? Nou, mijn plan is om de komende maanden goed door te blijven trainen, zodat ik hopelijk eind maart de vereiste vorm heb om een aanval te doen op mijn PR op de 5k (19’23) bij de zogenaamde 10 van Halsteren. Ik ga ervoor, hopelijk hebben jullie, de lezers van dit blog, ook succesvolle winters!

Met fanatieke groet, Jaco.

Regen is zegen

Gepost door Linda op maandag 14 januari 2019 09:21

Lekker gelopen weer. Paar buien onderweg maar die waren eigenlijk wel lekker..
Mn knie voel ik wel vandaag. Rechts.

Verder weinig te melden. Morgen ochtend maar weer een rondje. Nu lekker douche.

Foto's bij deze blogpost

IMG-20190114-WA0000.jpeg

Storm...

Gepost door Linda op dinsdag 8 januari 2019 09:40

Wat een pleuris weer vanmorgen. Wind en regen. Maar ik was al omgekleed en de dames naar school gebracht... de oudste was weer even drama. Maar dat had ik gelukkig snel opgelost. Daarna rustig 20 min lopen. En ondanks het slechte weer bij de start werd het onderweg toch snel beter. Alsof het reflecteerde wat mijn hoofd doet als ik loop. Al met al een fijn gevoel aan over gehouden.
Geen burpees vandaag maar een dubbele sprint van juul naar huis. Daar even de was gedaan

Foto's bij deze blogpost

20190108_085659.jpg

Weinig slaap 5km

Gepost door Linda op maandag 7 januari 2019 09:15

Zoooo... de maandag is weer begonnen na een fantastisch weekend. Met de liefste heerlijk gebbqt, drankje, vuurtje, jacuzzi, alle tijd, genieten...
Zo wil ik al mijn weekenden wel vullen. Uiteraard ook met de meisjes. Maar die waren lekker bij oma logeren.

En vandaag was mini om 0500 al wakker en dan nog even bij mij in bed is heel gezellig. Maar niet goed voor de slaap.
Maargoed. Vandaag begon school weer. Dus meteen maar mn sportkleding aangedaan. En vanuit school door mn rondje op. Viel me beetje zwaar vandaag. Was druk onderweg en dat vind ik ruk. En verder toch wat gebrek aan slaap.
Maar wel weer de eerste 5 van het jaar!.
Morgen weer lopen ivm 2 dagen londen wo-do.

Burpees 20.
En zwaaaaar

Tot morgen!

Liefs

Foto's bij deze blogpost

20190107_090857.jpg

Muziek terwijl u rent

Gepost door Arranraja op zondag 6 januari 2019 17:40

Mijn derde bijdrage als gastblogger op RunningPlus.nl:

https://www.runningplus.nl/wordpress/2019/01/06/muziek-terwijl-u-rent/

Kerstboom eruit, sportspullen weer aan

Gepost door Linda op donderdag 3 januari 2019 15:57

Zooo... vanmorgen de boom opgeruimd, alles weer naar zolder en de boom naar buiten. Het zonnetje scheen lekker naar binnen en daarbij werd duidelijk dat de ramen ook nodig gezeemd moesten. Dus dat ook gedaan. Verder lekker alle bedden verschoond. En nog een wasje gedaan.
Toen wilde ik eigenlijk gaan zitten maar had teveel zin om naar buiten t3 gaan. En zo geschiedden, sportkleding aan en daar was ie...
Alweer de 3e training van dit schema. Jeu lopen valt me niet tegen.. gaat me aardig soepel af. Lekker muziekje aan. En ook vandaag weer een rondje rond het blok. De meisjes lekker met een bakje chips op de bank met de tablet. 1 rondje is ongeveer 500m dus heb zo'n 9 rondjes gedaan vandaag.
Daarna 21 burpees. Had er nog dikke spierpijn van.

Foto's bij deze blogpost

20190103_154942.jpg

2018, terugblik op een bewogen jaar

Gepost door Arranraja op dinsdag 1 januari 2019 20:01

Lees mijn samenvattende, persoonlijke overzicht van het afgelopen kalenderjaar op: https://arranraja.wordpress.com/

1 januari 2019

Gepost door Linda op dinsdag 1 januari 2019 12:28

Het jaar 2018 goed geëindigd dus door naar 2019.

2018 was heftig met een break-up na 11 jaar. Een huis dat niet verkocht word en dus het leven wat daarbij stagneert. Hierdoor lange tijd geen ruimte in mijn hoofd gehad om te lopen.
Nu er weer rust en ruimte is maken we dit weer passend. En door hiervoor ruimte te creëren maak ik nog meer rust en ruimte in mijn hoofd.

Ik sport niet voor de lol. En ik doe dat er niet zomaar bij.
Ik sport er dan ga ik ervoor. Met een schema, een doel en motivatie.

Het lopen zelf viel vandaag dan ook weer niet tegen. Die 15min in rustig tempo voelen nog niet als heftig en zwaar. Maar ik weet uit vorige hardloopsessies dat je het rustig op moet bouwen. Dus daar gaan we voor.
Na dit schema gaan we door voor de 10. En dat doen we hopelijk vanuit mijn nieuwe huis. Een echte nieuwe start samen met de kinderen. En vooral het vinden van mezelf en de rust.

Na het lopen 22 burpees (2min)

Foto's bij deze blogpost

20190101_121723.jpg

Sur les Ponts d’Rotterdam (2 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 31 december 2018 20:48

Dit stuk proza had net zo goed ‘Been Running Up that Bridge’ kunnen heten. Het verhaalt namelijk in diverse opzichten over het beklimmen van bruggen, althans over de noodzaak ervan. Dit heeft, naast op een Bruggenloop in Rotterdam, ook betrekking op mijn jeugd en mijn behoorlijk uitgerekte studietijd. Het predikaat ‘eeuwige student’ lijkt ooit voor mij te zijn verzonnen. Mijn studieloopbaan is immers vele jaren lang niet over rozen gegaan, to say the least. Het begon eigenlijk allemaal al heel vroeg in mijn leventje. Reeds op driejarige leeftijd leerde ik het bestaan van cijfers en letters kennen door met mijn ouders mee te lezen in de krant en door oude telefoonboeken minutieus te bestuderen alvorens ze in talloze kleine snippertjes te scheuren. Vraag mij overigens niet naar het waarom van dat laatste. Alhoewel: misschien raakt het antwoord op die vraag wel de kern van mijn levensloop tot dusver.

Gevolg van voornoemde lees- en scheurwoede was wèl dat ik al op mijn vierde kon lezen, en op mijn vijfde en zesde nog veel beter. Want ik ging maar door met scheuren. Op kleuterschool Het Zandklokje, fraai gelegen in de duinen van Den Helder, las ik mijn klasgenootjes al voor uit de avonturen van Pinkeltje. Dit tot verbijstering van mijn juffen aldaar, die van mij eigenlijk niet veel meer verwachtten dan wat klei-, teken- en knutselwerk. De ontwikkeling van laatstgenoemde activiteiten is vanaf dat moment ook structureel achtergebleven, dit tot op de dag van vandaag. Zong het Lowland Trio niet ooit héél toepasselijk ‘Ik kan geen Kikker van de Kant Afduwen’? Over mij gaat dat liedje, zoveel is zeker.

Mijn lees- en rekencapaciteiten bleven in de eerste klas van de lagere school niet onopgemerkt. De schoolleiding van de Helderse Casimirschool kon – in nauw overleg met mijn ouders – niets anders verzinnen dan mij met Kerst van de eerste naar de tweede klas te laten overstappen. Voor de jonge(re) lezertjes: da’s van groep drie naar groep vier op een basisschool. Vond ik dat destijds heel spannend, tegenwoordig heb ik daar héél andere gedachten en gevoelens over. Nog tijdens de kerstvakantie moesten álle tafels van 1 tot en met 10 in het jonge en nog lang niet kalende bolletje worden gestampt. En behalve dat nog véél meer op reken- en taalgebied. En dat alles in plaats van sneeuwballen gooien, sleetje rijden en andere winterpretjes. Daar ben ik zo zeker van doordat het halverwege de zestiger jaren altijd koud en sneeuwachtig was. Tegenwoordig is het wat dat betreft maar slappe hap.

De lagere schooltijd werd vervolgens zonder noemenswaardige cognitieve inspanning voltooid. En ditzelfde gold voor de hierop volgende middelbare schooltijd. Wel liep ik qua fysieke en emotionele ontwikkeling altijd een jaar achter op mijn klasgenootjes, c.q. -genoten. Zo kon het echter ook zijn dat ik vroegwijs was op een aantal gebieden. Nou ja, wijs... Toen mijn vader eens op een goede dag mijn zolderkamertje binnentrad en sprak “Peter mijn zoon, wij moeten het eens over de bloemetjes en de bijtjes hebben”, was mijn tamelijk ad-remme antwoord “Wat wil je weten Pa?”. Tja, dat heb je met klasgenoten/vrienden die ook al wat verder waren met ontwikkelingen van dien aard.

Om een kort verhaal lang te maken: daar stond ik dan in 1978, als 17-jarige met het VWO-papiertje, mij uitgereikt door de rector van de Louise de Coligny Scholengemeenschap in Leiden. Mijn schoolcarrière zat erop; een studiecarrière zou – in de ogen van velen – al even succesvol worden. Hoe deerlijk hebben wij ons allen vergist.
De twee jaren in Delft (ik studeerde er Geodesie, nou ja studeerde..) werden een Débacle Grand Cru. Als zeventienjarige werd ik de jongste student van de lichting. Het ouderlijk huis uit, een studentenhuis in, en daarbij ook nog praktiserend lid van een studentenvereniging met het daarbij behorende slempen en sloeren: het was allemaal véél te veel van het goede. Daarbij: hoe gemakzuchtig was ik wel niet geworden? Veel te lang had ik veel te weinig moeten doen voor toch goede resultaten. Met die instelling ging ik in Delft keihard op mijn aangezicht. En in de jaren daarna was het al niet veel beter. Want hardleers was ik ook. De studie Informatica die ik uiteindelijk wèl voltooide: daar deed ik maar liefst negen (zegge: 9) jaren over. Ik moest op het eind, medio 1990, nog oppassen dat er niet vakjes uit eerdere jaren gingen verjaren, kunt u nagaan. Maar het papiertje kwam er, en het werd – mede door de enorme opluchting – groots en meeslepend gevierd. Laten we het daar maar op houden.

Pas op latere leeftijd werd het studeren meer succesvol. In 2000 mocht ik cum laude mijn studie Bedrijfskunde voltooien, en dat gewoon in de tijd die er voor stond. Ook dit eclatante succes werd groots gevierd, onder andere met een surprise-party. Waarvoor andermaal dank aan vrienden, collega’s, familie en toenmalige gezin. En nog veel later, in 2017, mocht ik het BCS International Diploma in Business Analysis in ontvangst nemen, na een flinke periode van totale studie-toewijding, dit ten koste van - onder andere - het hardlopen. Met enorm veel dank aan mijn lief, die mijn totale toewijding aan iets anders dan zijzelf al die maanden voor lief nam. Voor mijzelf had ik een hoop rechtgezet; ik had mijzelf laten zien dat ik het tóch wel kon, dat ik die brug tóch kon beklimmen. Wat anderen ervan vonden en vinden: dat was ik in mijn leven gaandeweg minder belangrijk gaan vinden.

Nou hoor ik U denken: waarom vertelt hij dit toch allemaal? Dat komt, beste lezer, doordat mijn deelname aan de Bruggenloop 2018 de herinneringen aan mijn school- en studieleven triggerde. En hoe kwam dàt dan? Dat kwam doordat ik op zondag 9 december van start mocht gaan als student! Jawel! Mijn neef/oomzegger Martijn, die dit najaar zijn wedstrijdloopbaan startte tijdens de Dam-tot-Damloop, had in de weeromstuit daarvan een slijmbeursontsteking in het linkerheupgebied opgelopen. Behoorlijk sneu voor hem, maar gelukkig stond ik al (erg) snel klaar om zijn ticket over te nemen. Dat had nogal wat voeten in de aarde trouwens. Ik ontving een mailtje waarin stond dat Martijn had aangegeven dat ik zijn inschrijving zou overpakken. Daartoe moest ik een hoop gegevens invoeren, waaronder mijn leeftijd, mijn studie-instelling en mijn studentennummer. Omdat ik moeilijk kan liegen sloeg vervolgens het formulierenprogramma helemaal op tilt. Ik mocht helemaal geen 57, maar hooguit 29 jaren oud zijn. Anders kon ik de inschrijving als student wel op mijn middelbare buik schrijven. Overigens wel grappig: ik voltooide mijn studie Informatica (U weet wel, die 9-jarige episode) op mijn negenentwintigste. Hoe toevallig toch.

Een e-mailtje naar de organisatie bood uitkomst. Zij begrepen mijn precaire situatie helemaal, en ik mocht een fake geboortedatum opvoeren, een fake studie-instelling (come to think of it: die is behoorlijk lang fake geweest) en een fake studentennummer. Allemaal fake-nieuws, zou president Trump hebben gezegd als hij van van mijn bestaan zou weten. Maar dat terzijde. Vervolgens moest ik separaat per e-mail mijn echte geboortedatum opsturen. Zo kon ik worden ingeschreven en kon de organisatie vervolgens de geboortedatum aanpassen. En dankzij deze malafide praktijken (nou ja, op het randje toch) kon ik uiteindelijk als heuse Student aan de start verschijnen van alweer mijn derde Bruggenloop in Rotterdam!

De weersvoorspellingen hadden al dagenlang uitgewezen dat het festijn dit jaar gewoon kon worden verhapstukt (bron: Arranraja). Vorig jaar moest het te elfder ure worden gecancelled vanwege de woeste sneeuwstormen die ons land in de voorafgaande nacht en ochtend teisterden. Ditmaal zou het slechts fris en winderig worden met hooguit een paar spetjes regen. Met dit vooruitzicht treinde ik opgewekt richting Roffa voor mijn 13e en laatste wedstrijdloop van 2018. Het was – zo vond ik – voor dit jaar wel mooi geweest. In het boemeltje tussen Rotterdam Centraal en Station Stadion trof ik een hardloopstel dat zich uitgebreid zorgen maakte over het vraagstuk of deze trein ook echt wel zou landen bij de Kuip. “Geen probleem,” antwoordde ik, “in het ergste geval moeten we terug vanaf Lombardijen, kunnen we mooi alvast warmlopen”. Deze goed bedoelde woorden beëindigden de tot dan toe opgewekte sfeer in het treinstel terstond. Mij werd verder niets meer gevraagd.

Uiteraard stopte het vehikel bij de thuishaven van Feyenoord - er werd toch met enige opluchting op gereageerd. Vanaf de loopbrug naar het stadion maakte ik een paar foto’s voor alle Feyenoordfans in mijn familie- en kennissenkring. Zo sociaal ben ik als Ajax-adept wel. Eenmaal in het stadion keek ik uit over de lege tribunes en de door verwarmingsinstallaties in topvorm gehouden grasmat. Voorwaar een prachtig stadion, ik moet het toegeven. U moet weten: ik bewaar zeer goede herinneringen aan de Kuip. In 1982 bezocht ik met een aantal studievrienden er een concert van de Rolling Stones, fenomenaal. Met George Thorogood & the Destroyers en de J. Geils Band in de voorprogramma’s, wat wil een mens nog meer. Vijtien jaar later in 1996 was het stadion het fraaie toneel van het Hell Freezes Over concert van Eagles (voorprogramma: Kenny Wayne Shepard), ook al legendarisch naar mijn onbescheiden oordeel.

Maar ook in passief-sportief opzicht kwam ik flink aan mijn trekken in dit fraaie stadion. Ik zag er het Nederlands elftal winnen van Frankrijk (1-0), en gelijkspelen tegen Ierland (2-2), beide wedstrijden in de eerste helft van de jaren tachtig. Maar het allermooist voor mij waren de verliespartijen van Feyenoord tegen FC Twente (1-3) in 1973 en vooral die tegen Ajax (0-4) in 1990. Daar wilde ik het verder bij laten, om niet teveel op de tere zieltjes van de 010-fans te trappen. Zij kunnen tenslotte maar zoveel hebben.

Goed geluimd door deze mooie herinneringen betrad ik de catacomben voor het nodige verkleed- en dopingwerk. Tot mijn bittere teleurstelling bliezen de opgestelde heteluchtkanonnen ditmaal ijskoude lucht uit. Bepaald geen pretje als je allerlei laagjes moet afpellen, gevolgd door het oppellen van weer andere laagjes. Stevig ingepakt en ietwat gewend aan de koude lucht kon ik zowaar wat achterstallig meditatiewerk oppakken. Altijd goed op de momenten dat je op het startschot van zo’n belangrijke wedstrijd aan het wachten bent. Geheel bevrijd en verlicht verliet ik het stadion en wierp ik mijzelf in de koude buitenlucht.

Ditmaal was de start niet naast het stadion, maar enige honderden meters verderop op het grote parkeerterrein aan de Piet Smitkade, aka Feyenoord Parkeerterrein P5C. Het was buitengewoon guur en winderig, daar aan de boorden van de Nieuwe Maas. Ook spetterde het er zo nu en dan, en dat maakte het er niet behaaglijker op. Middels opwarmsprintjes, kniehefjes en pendelpasjes trachtte ik vergeefs het vege lijf nog te beschermen tegen de kou. Wat wel hartverwarmend was was de entree van vele vrouwen in het startvak die gehuld waren in stemmige kersttights met werkelijk prachtige tafereeltjes. Hierdoor werd de toch al zo feeërieke atmosfeer tot een hoogtepunt gedreven. BTW, lang heb ik overwogen om ook zo’n stel tights aan te schaffen, voor bij mijn foute kersttrui en dito kerstmuts. Dit ter verhoging van de feestvreugde op de Kerstborrel te mijner burele. Na ampele overweging besefte ik dat ik dit mijn collega’s niet kon aandoen. Ze zouden het al lastig genoeg krijgen met mij die avond.

Naarmate het startmoment naderde nam de wedstrijdspanning toe. De stampende kerstmuziek bracht menig van ons in staande trilling. Twee in mooie kerstpakjes gehulde dames trachtten ons vanaf een podium tot grote hoogten op te zwepen tijdens een opwarmspektakel, maar ik had het zoals gebruikelijk veel te druk met mezelf. In het overvolle hossende startvak ontdekte ik een paar meter achter mij Zoetermeerder Willy, atleet van Antilopen Vereniging Ilion, met wie ik precies 4 jaar geleden in een ijzersterk gelopen race op een prachttijd uitkwam van 22:22 op de 5 kilometer. Het verslag van deze zegetocht is bij de redactie op te vragen. Vijf eindeloze kilometers lang zeulde ik destijds met Willy in mijn kielzog naar de eindstreep waarnaar wij beiden zo heftig verlangden. Total-loss waren we, allebei, maar in- en intevreden. Nu, zo vlak voor de start van de Bruggenloop, knikte ik minzaam naar hem en hij knikte minzaam terug, maar of dat nou uit herkenning of enthousiasme was?

Meteen na het startschot stoof Willy langszij – ik heb hem niet meer teruggezien. Zelf koos ik een eigen tempo: het tempo van een vrouwelijke paardenstaart in een Pepsi Colashirt. Deze dame hielp mij door de eerste kilometers in de wijk Feijenoord heen. En hoe het mogelijk is weet ik niet, maar ik kreeg het al snel veel te warm. Dat was eigenlijk best wel gek gegeven mijn loopkledij: een shirt met korte mouwen, daaroverheen een shirt met lange mouwen, en voor het onderstel gewone lange tights. Geen thermospul dus. Van die warmte had ik voornamelijk in de eerste kilometers veel last.

Niet alleen de startplaats, maar ook het parcours was ditmaal anders. Vanwege werkzaamheden aan de Maastunnel moest de Erasmusbrug volledig vrij blijven voor gemotoriseerd verkeer. En waar ik dus in voorgaande gelegenheden over de Zwaan mocht stampen, leidden de eerste kilometers mij dit maal langs het werkelijk oerlelijke gebouw van Unilever (geen wonder dat het hoofdkantoor in Engeland blijft!) via de Hefbrug, de Koninginnebrug en een stukje Noordereiland naar de vermaarde Willemsbrug. Deze brug lag er in al zijn grootsheid en roodheid al even imposant bij. De beklimming ervan was naar mijn idee echter nèt iets eenvoudiger dan die van de Erasmusbrug. Meteen na de afdaling van de Willemsbrug draaide het peloton de Maasboulevard op. Inmiddels was ik van Pepsi Cola overgestapt op een hardloopstelletje dat een voor mij prettig tempo onderhield. Om hen niet teveel te ontrieven nam ik regelmatig zelf de kop over, onder het welbekende cliché-motto: alleen ga je sneller, samen kom je verder.

Meermalen werden wij lastiggevallen door hardloopidioten die selfies aan het nemen waren, terwijl ze zich al slingerend hinderlijk door het peloton bewogen. Het leek er op dat dit het enige was waarvoor ze waren gekomen vandaag: self-exposure op alle bekende sociale media. Ik wil er op dit platform voor pleiten dat we bij massale lopen zoals deze de eerste startvakken voortaan gaan vullen met serieuze hardlopers, en het allerlaatste vak – het zogenaamde G-vak – met alle Gezelligheids-lopers zullen we maar zeggen. En dat vak laten we dan een half uur ná het laatste vak met serieuze lopers starten – zodat van enige vermenging geen sprake kan zijn. Nee, doe eigenlijk maar drie kwartier, da’s nog beter.

Redelijk gemakkelijk, maar in een niet al te hoog tempo passeerden wij gedrieën het gebouw van het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard, gevolgd door het pythagoreske stadionnetje van Excelsior op Woudenstein. Wat was het toch weer fijn om in Rotjeknor te zijn. Bij de verversingspost zorgde ik ervoor voldoende te drinken: één bekertje sportdrank en één bekertje water werden door het dorstige keelgat gegoten. Datzelfde zou ik overigens bij de overige twee posten ook doen. Nu volgde er een korte klim over de Abraham van Rijckevorselweg, met daarna een felle afdaling over de Kralingse Zoom richting de Van Ghentkazerne. Bijna acht kilometers waren afgelegd - seven more to go.

Vanaf de kazerne marcheerde het peloton richting de grote kuitenbijter van deze loop: de Brienenoordbrug. Eerst ga je dan onder de grote weg door die naar de brug leidt. Vervolgens maak je een bocht naar links naar de voet van de klim. Daar aangekomen ga je met één grote 180-gradendraai het fietspad van het Brienenoord-tracé op en vangt de monsterlijke beklimming aan. Zoals ik al in eerdere kletsverhaaltjes heb beschreven houd ik wel van dit soort uitdagingen. Zelfverzekerd en beheerst ramde ik in één vloeiende eenparige rechtlijnige beweging over het parcours richting het markante halvemaanvormige brugdeel. Dat de beklimming niet het uiterste van mijn krachten had gevergd moge wel blijken uit de foto’s die vlak na de top werden genomen en waarop ik glimlachend en vrolijk zwaaiend ben waar te nemen. Zo mediageil ben ik dan ook wel weer, maar hopelijk ben ik daarmee niemand tot last of aanstoot geweest. Nog steeds was ik uiterst opgewekt, en dat werd alleen maar versterkt door wat ging komen: de prachtige klaverbladdraai onderaan de brug waarin je maar blijft dalen, lekker in een strak tempo. En als je zo het peloton overziet maakt – werkelijk waar - een gelukzalig gevoel zich van je meester.

Dat gevoel wordt even later wel sterk getemperd. Want ja, op een gegeven moment daal je niet meer. En zoals ik ook al in mijn verslag over de Dam-tot-Damloop opmerkte: dat voelt buitengewoon stroef en moeizaam. Bovendien kwam ook op dat moment het besef keihard binnen dat er nog vijf kilometer te gaan waren. Omdat het parcours verlegd was, was er op het eind na de Brienenoordbrug nóg een lus toegevoegd van ruim een halve kilometer. Opeens voelde ik mij verre van okselfris en besefte ik dat het nog een zwaar karwei zou worden. Het werd stampen, stoempen, snot en sterven. Ook werd het almaar donkerder, voor een nachtblinde als ik is dat geen sinecure als je in de duisternis nog een klein half uur je weg moet vinden. Gelukkig liepen er op dat moment meer mensen dezelfde kant op als ik – ongetwijfeld toevallig, maar het hielp wèl.

Na nog een heel kleine hongerdip (ik heb er zo langzamerhand patent op) in de grote bocht richting het stadion brak dan eindelijk de verlossende laatste kilometer aan. Direct na de aanduiding begon het opeens te regenen. En niet een klein miezertje, maar een héél vervelende koude sproeiregen die alle spieren leek te verlammen. Gelukkig zag ik in de verte ook al het stadion, en de blauwverlichte finishboog. Dit gaf mij hernieuwde moed, en met mijn laatste krachten beulde ik richting dat verlossende finishvod. Op 50 meter voor de eindstreep had ik nog de tegenwoordigheid van geest om een (de?) plotseling opgedoken kerstman een krachtige low-five te geven. Onze bebaarde vriend gaf daarbij wel héél gemakkelijk mee – ik hoop dat hij er gezond en wel en zonder kleerscheuren vanaf is gekomen. Zo niet: dan mijn nederige excuses, en volgend jaar hoef ik geen cadeautjes.

Na precies 1 uur, 27 minuten en 31 seconden stortte ik mijzelf over de finishmatten, uiterst vermoeid maar voldaan. Want ja, Student Peter had het hem toch maar weer geflikt. Met vandaag wel een paar Leer- of Studiemomentjes natuurlijk. Om te beginnen moet ik voortaan van tevoren nèt iets meer eten dan normaal, dan komen hopelijk die hongerklopjes niet meer voor. Bovendien moet ik toch maar weer meer duurlooptrainingen gaan doen – anders kom ik nooit op een voor mij bevredigend niveau. Daarnaast: ik moet mij altijd zo minimaal mogelijk kleden, om het tijdens de loop toch niet te warm te krijgen. Tenslotte: ik zal meer moeten gaan letten op de hartslag, omdat deze ook dit keer aan de hoge kant zat.

Naast mij prevelde een spaanstalige hardloopster wat stichtelijke woorden, hoogstwaarschijnlijk als dank voor alle hulp die zij tijdens haar beproeving van Boven had ontvangen. Ik begon het nu wel serieus koud te krijgen. Het duurde even voordat de essentialia als medaille en sportdrank waren uitgereikt, maar toen volgde de uiterst aangename verrassing: bekertjes warme thee met daarnaast een grote pot met suiker. Uitgelaten lepelde ik ongeveer net zoveel suiker in het bekertje als dat er thee in zat – en toen kon het grote genieten beginnen.

Terug in de catacomben van het 010-stadion ervoer ik tot mijn vreugde dat de heteluchtkanonnen hun werk nu wèl naar behoren deden. Op mijn dooie gemakkie kleedde ik mij om, en na nog wat momenten van meditatie verliet ik tevreden de voetbaltempel richting het belendende stationnetje. Nog even keek ik om, en ik realiseerde mij dat ik - met dank aan Martijn - alweer een mooi verhaal over dit stadion aan mijn herinneringen had toegevoegd.

Na deze dertiende wedstrijdloop in 2018 heb ik mijn hardloopschoentjes tot het eind van dit jaar aan de wilgen gehangen. Op naar een nieuw jaar dus, met hopelijk vele hardloopavonturen en vele kletsverhaaltjes daarover. U weet het: ik strooi niet met jaaroverzichten, dus nu doen we dat ook niet. Ik wens alle min of meer trouwe lezertjes van mijn blog een prachtig 2019 toe, met voor hen ook vele prachtige hardloopavonturen. Ik zal ze allemaal met belangstelling en smaak lezen. En zo af en toe zal ik ze ook in het echt meemaken, zoals in 2018 samen met Arranraja tijdens de Vechtloop in Weesp en de Middenmeerloop in Amsterdam/Diemen! Hopelijk zetten die tradities zich voort, en even zo hopelijk komen er nog andere medebloggers op af. Je vous souhaite une Bonne Année!

Goed begin van het einde

Gepost door Linda op zondag 30 december 2018 14:16

Vandaag na lange tijd op de bank te hebben gezeten weer de zin en motivatie gevonden om te starten.
Gister deze fijne app weer gedownload en een mooi schema uitgezocht.
Omdat de eerste trainingen niet zo lang zijn, en de dames thuis waren lekker rondjes rond de blok gelopen.
Voor een eerste keer viel het me niks tegen! Laatste stukje heeft de oudste ook gezellig meegewandeld.
Na het lopen nog wat losse oefeningetjes en heerlijke lunch van banaanpannekoek met gecarameliseerde nootjes... Jammie jammie. Alleen daarvoor zal ik al gaan sporten. Wink smiley

Nu zijn de dames opgehaald door papa en kan mama lekker met de voetjes omhoog. De blog invullen. En mn kleding even spoelen voor 1 januari..

Keep up the good vibes everybody!

Foto's bij deze blogpost

IMG-20181230-WA0001.jpg

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper