Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Regen is zegen

Gepost door Linda op maandag 14 januari 2019 09:21

Lekker gelopen weer. Paar buien onderweg maar die waren eigenlijk wel lekker..
Mn knie voel ik wel vandaag. Rechts.

Verder weinig te melden. Morgen ochtend maar weer een rondje. Nu lekker douche.

Foto's bij deze blogpost

IMG-20190114-WA0000.jpeg

Storm...

Gepost door Linda op dinsdag 8 januari 2019 09:40

Wat een pleuris weer vanmorgen. Wind en regen. Maar ik was al omgekleed en de dames naar school gebracht... de oudste was weer even drama. Maar dat had ik gelukkig snel opgelost. Daarna rustig 20 min lopen. En ondanks het slechte weer bij de start werd het onderweg toch snel beter. Alsof het reflecteerde wat mijn hoofd doet als ik loop. Al met al een fijn gevoel aan over gehouden.
Geen burpees vandaag maar een dubbele sprint van juul naar huis. Daar even de was gedaan

Foto's bij deze blogpost

20190108_085659.jpg

Weinig slaap 5km

Gepost door Linda op maandag 7 januari 2019 09:15

Zoooo... de maandag is weer begonnen na een fantastisch weekend. Met de liefste heerlijk gebbqt, drankje, vuurtje, jacuzzi, alle tijd, genieten...
Zo wil ik al mijn weekenden wel vullen. Uiteraard ook met de meisjes. Maar die waren lekker bij oma logeren.

En vandaag was mini om 0500 al wakker en dan nog even bij mij in bed is heel gezellig. Maar niet goed voor de slaap.
Maargoed. Vandaag begon school weer. Dus meteen maar mn sportkleding aangedaan. En vanuit school door mn rondje op. Viel me beetje zwaar vandaag. Was druk onderweg en dat vind ik ruk. En verder toch wat gebrek aan slaap.
Maar wel weer de eerste 5 van het jaar!.
Morgen weer lopen ivm 2 dagen londen wo-do.

Burpees 20.
En zwaaaaar

Tot morgen!

Liefs

Foto's bij deze blogpost

20190107_090857.jpg

Muziek terwijl u rent

Gepost door Arranraja op zondag 6 januari 2019 17:40

Mijn derde bijdrage als gastblogger op RunningPlus.nl:

https://www.runningplus.nl/wordpress/2019/01/06/muziek-terwijl-u-rent/

Kerstboom eruit, sportspullen weer aan

Gepost door Linda op donderdag 3 januari 2019 15:57

Zooo... vanmorgen de boom opgeruimd, alles weer naar zolder en de boom naar buiten. Het zonnetje scheen lekker naar binnen en daarbij werd duidelijk dat de ramen ook nodig gezeemd moesten. Dus dat ook gedaan. Verder lekker alle bedden verschoond. En nog een wasje gedaan.
Toen wilde ik eigenlijk gaan zitten maar had teveel zin om naar buiten t3 gaan. En zo geschiedden, sportkleding aan en daar was ie...
Alweer de 3e training van dit schema. Jeu lopen valt me niet tegen.. gaat me aardig soepel af. Lekker muziekje aan. En ook vandaag weer een rondje rond het blok. De meisjes lekker met een bakje chips op de bank met de tablet. 1 rondje is ongeveer 500m dus heb zo'n 9 rondjes gedaan vandaag.
Daarna 21 burpees. Had er nog dikke spierpijn van.

Foto's bij deze blogpost

20190103_154942.jpg

2018, terugblik op een bewogen jaar

Gepost door Arranraja op dinsdag 1 januari 2019 20:01

Lees mijn samenvattende, persoonlijke overzicht van het afgelopen kalenderjaar op: https://arranraja.wordpress.com/

1 januari 2019

Gepost door Linda op dinsdag 1 januari 2019 12:28

Het jaar 2018 goed geëindigd dus door naar 2019.

2018 was heftig met een break-up na 11 jaar. Een huis dat niet verkocht word en dus het leven wat daarbij stagneert. Hierdoor lange tijd geen ruimte in mijn hoofd gehad om te lopen.
Nu er weer rust en ruimte is maken we dit weer passend. En door hiervoor ruimte te creëren maak ik nog meer rust en ruimte in mijn hoofd.

Ik sport niet voor de lol. En ik doe dat er niet zomaar bij.
Ik sport er dan ga ik ervoor. Met een schema, een doel en motivatie.

Het lopen zelf viel vandaag dan ook weer niet tegen. Die 15min in rustig tempo voelen nog niet als heftig en zwaar. Maar ik weet uit vorige hardloopsessies dat je het rustig op moet bouwen. Dus daar gaan we voor.
Na dit schema gaan we door voor de 10. En dat doen we hopelijk vanuit mijn nieuwe huis. Een echte nieuwe start samen met de kinderen. En vooral het vinden van mezelf en de rust.

Na het lopen 22 burpees (2min)

Foto's bij deze blogpost

20190101_121723.jpg

Sur les Ponts d’Rotterdam (2 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 31 december 2018 20:48

Dit stuk proza had net zo goed ‘Been Running Up that Bridge’ kunnen heten. Het verhaalt namelijk in diverse opzichten over het beklimmen van bruggen, althans over de noodzaak ervan. Dit heeft, naast op een Bruggenloop in Rotterdam, ook betrekking op mijn jeugd en mijn behoorlijk uitgerekte studietijd. Het predikaat ‘eeuwige student’ lijkt ooit voor mij te zijn verzonnen. Mijn studieloopbaan is immers vele jaren lang niet over rozen gegaan, to say the least. Het begon eigenlijk allemaal al heel vroeg in mijn leventje. Reeds op driejarige leeftijd leerde ik het bestaan van cijfers en letters kennen door met mijn ouders mee te lezen in de krant en door oude telefoonboeken minutieus te bestuderen alvorens ze in talloze kleine snippertjes te scheuren. Vraag mij overigens niet naar het waarom van dat laatste. Alhoewel: misschien raakt het antwoord op die vraag wel de kern van mijn levensloop tot dusver.

Gevolg van voornoemde lees- en scheurwoede was wèl dat ik al op mijn vierde kon lezen, en op mijn vijfde en zesde nog veel beter. Want ik ging maar door met scheuren. Op kleuterschool Het Zandklokje, fraai gelegen in de duinen van Den Helder, las ik mijn klasgenootjes al voor uit de avonturen van Pinkeltje. Dit tot verbijstering van mijn juffen aldaar, die van mij eigenlijk niet veel meer verwachtten dan wat klei-, teken- en knutselwerk. De ontwikkeling van laatstgenoemde activiteiten is vanaf dat moment ook structureel achtergebleven, dit tot op de dag van vandaag. Zong het Lowland Trio niet ooit héél toepasselijk ‘Ik kan geen Kikker van de Kant Afduwen’? Over mij gaat dat liedje, zoveel is zeker.

Mijn lees- en rekencapaciteiten bleven in de eerste klas van de lagere school niet onopgemerkt. De schoolleiding van de Helderse Casimirschool kon – in nauw overleg met mijn ouders – niets anders verzinnen dan mij met Kerst van de eerste naar de tweede klas te laten overstappen. Voor de jonge(re) lezertjes: da’s van groep drie naar groep vier op een basisschool. Vond ik dat destijds heel spannend, tegenwoordig heb ik daar héél andere gedachten en gevoelens over. Nog tijdens de kerstvakantie moesten álle tafels van 1 tot en met 10 in het jonge en nog lang niet kalende bolletje worden gestampt. En behalve dat nog véél meer op reken- en taalgebied. En dat alles in plaats van sneeuwballen gooien, sleetje rijden en andere winterpretjes. Daar ben ik zo zeker van doordat het halverwege de zestiger jaren altijd koud en sneeuwachtig was. Tegenwoordig is het wat dat betreft maar slappe hap.

De lagere schooltijd werd vervolgens zonder noemenswaardige cognitieve inspanning voltooid. En ditzelfde gold voor de hierop volgende middelbare schooltijd. Wel liep ik qua fysieke en emotionele ontwikkeling altijd een jaar achter op mijn klasgenootjes, c.q. -genoten. Zo kon het echter ook zijn dat ik vroegwijs was op een aantal gebieden. Nou ja, wijs... Toen mijn vader eens op een goede dag mijn zolderkamertje binnentrad en sprak “Peter mijn zoon, wij moeten het eens over de bloemetjes en de bijtjes hebben”, was mijn tamelijk ad-remme antwoord “Wat wil je weten Pa?”. Tja, dat heb je met klasgenoten/vrienden die ook al wat verder waren met ontwikkelingen van dien aard.

Om een kort verhaal lang te maken: daar stond ik dan in 1978, als 17-jarige met het VWO-papiertje, mij uitgereikt door de rector van de Louise de Coligny Scholengemeenschap in Leiden. Mijn schoolcarrière zat erop; een studiecarrière zou – in de ogen van velen – al even succesvol worden. Hoe deerlijk hebben wij ons allen vergist.
De twee jaren in Delft (ik studeerde er Geodesie, nou ja studeerde..) werden een Débacle Grand Cru. Als zeventienjarige werd ik de jongste student van de lichting. Het ouderlijk huis uit, een studentenhuis in, en daarbij ook nog praktiserend lid van een studentenvereniging met het daarbij behorende slempen en sloeren: het was allemaal véél te veel van het goede. Daarbij: hoe gemakzuchtig was ik wel niet geworden? Veel te lang had ik veel te weinig moeten doen voor toch goede resultaten. Met die instelling ging ik in Delft keihard op mijn aangezicht. En in de jaren daarna was het al niet veel beter. Want hardleers was ik ook. De studie Informatica die ik uiteindelijk wèl voltooide: daar deed ik maar liefst negen (zegge: 9) jaren over. Ik moest op het eind, medio 1990, nog oppassen dat er niet vakjes uit eerdere jaren gingen verjaren, kunt u nagaan. Maar het papiertje kwam er, en het werd – mede door de enorme opluchting – groots en meeslepend gevierd. Laten we het daar maar op houden.

Pas op latere leeftijd werd het studeren meer succesvol. In 2000 mocht ik cum laude mijn studie Bedrijfskunde voltooien, en dat gewoon in de tijd die er voor stond. Ook dit eclatante succes werd groots gevierd, onder andere met een surprise-party. Waarvoor andermaal dank aan vrienden, collega’s, familie en toenmalige gezin. En nog veel later, in 2017, mocht ik het BCS International Diploma in Business Analysis in ontvangst nemen, na een flinke periode van totale studie-toewijding, dit ten koste van - onder andere - het hardlopen. Met enorm veel dank aan mijn lief, die mijn totale toewijding aan iets anders dan zijzelf al die maanden voor lief nam. Voor mijzelf had ik een hoop rechtgezet; ik had mijzelf laten zien dat ik het tóch wel kon, dat ik die brug tóch kon beklimmen. Wat anderen ervan vonden en vinden: dat was ik in mijn leven gaandeweg minder belangrijk gaan vinden.

Nou hoor ik U denken: waarom vertelt hij dit toch allemaal? Dat komt, beste lezer, doordat mijn deelname aan de Bruggenloop 2018 de herinneringen aan mijn school- en studieleven triggerde. En hoe kwam dàt dan? Dat kwam doordat ik op zondag 9 december van start mocht gaan als student! Jawel! Mijn neef/oomzegger Martijn, die dit najaar zijn wedstrijdloopbaan startte tijdens de Dam-tot-Damloop, had in de weeromstuit daarvan een slijmbeursontsteking in het linkerheupgebied opgelopen. Behoorlijk sneu voor hem, maar gelukkig stond ik al (erg) snel klaar om zijn ticket over te nemen. Dat had nogal wat voeten in de aarde trouwens. Ik ontving een mailtje waarin stond dat Martijn had aangegeven dat ik zijn inschrijving zou overpakken. Daartoe moest ik een hoop gegevens invoeren, waaronder mijn leeftijd, mijn studie-instelling en mijn studentennummer. Omdat ik moeilijk kan liegen sloeg vervolgens het formulierenprogramma helemaal op tilt. Ik mocht helemaal geen 57, maar hooguit 29 jaren oud zijn. Anders kon ik de inschrijving als student wel op mijn middelbare buik schrijven. Overigens wel grappig: ik voltooide mijn studie Informatica (U weet wel, die 9-jarige episode) op mijn negenentwintigste. Hoe toevallig toch.

Een e-mailtje naar de organisatie bood uitkomst. Zij begrepen mijn precaire situatie helemaal, en ik mocht een fake geboortedatum opvoeren, een fake studie-instelling (come to think of it: die is behoorlijk lang fake geweest) en een fake studentennummer. Allemaal fake-nieuws, zou president Trump hebben gezegd als hij van van mijn bestaan zou weten. Maar dat terzijde. Vervolgens moest ik separaat per e-mail mijn echte geboortedatum opsturen. Zo kon ik worden ingeschreven en kon de organisatie vervolgens de geboortedatum aanpassen. En dankzij deze malafide praktijken (nou ja, op het randje toch) kon ik uiteindelijk als heuse Student aan de start verschijnen van alweer mijn derde Bruggenloop in Rotterdam!

De weersvoorspellingen hadden al dagenlang uitgewezen dat het festijn dit jaar gewoon kon worden verhapstukt (bron: Arranraja). Vorig jaar moest het te elfder ure worden gecancelled vanwege de woeste sneeuwstormen die ons land in de voorafgaande nacht en ochtend teisterden. Ditmaal zou het slechts fris en winderig worden met hooguit een paar spetjes regen. Met dit vooruitzicht treinde ik opgewekt richting Roffa voor mijn 13e en laatste wedstrijdloop van 2018. Het was – zo vond ik – voor dit jaar wel mooi geweest. In het boemeltje tussen Rotterdam Centraal en Station Stadion trof ik een hardloopstel dat zich uitgebreid zorgen maakte over het vraagstuk of deze trein ook echt wel zou landen bij de Kuip. “Geen probleem,” antwoordde ik, “in het ergste geval moeten we terug vanaf Lombardijen, kunnen we mooi alvast warmlopen”. Deze goed bedoelde woorden beëindigden de tot dan toe opgewekte sfeer in het treinstel terstond. Mij werd verder niets meer gevraagd.

Uiteraard stopte het vehikel bij de thuishaven van Feyenoord - er werd toch met enige opluchting op gereageerd. Vanaf de loopbrug naar het stadion maakte ik een paar foto’s voor alle Feyenoordfans in mijn familie- en kennissenkring. Zo sociaal ben ik als Ajax-adept wel. Eenmaal in het stadion keek ik uit over de lege tribunes en de door verwarmingsinstallaties in topvorm gehouden grasmat. Voorwaar een prachtig stadion, ik moet het toegeven. U moet weten: ik bewaar zeer goede herinneringen aan de Kuip. In 1982 bezocht ik met een aantal studievrienden er een concert van de Rolling Stones, fenomenaal. Met George Thorogood & the Destroyers en de J. Geils Band in de voorprogramma’s, wat wil een mens nog meer. Vijtien jaar later in 1996 was het stadion het fraaie toneel van het Hell Freezes Over concert van Eagles (voorprogramma: Kenny Wayne Shepard), ook al legendarisch naar mijn onbescheiden oordeel.

Maar ook in passief-sportief opzicht kwam ik flink aan mijn trekken in dit fraaie stadion. Ik zag er het Nederlands elftal winnen van Frankrijk (1-0), en gelijkspelen tegen Ierland (2-2), beide wedstrijden in de eerste helft van de jaren tachtig. Maar het allermooist voor mij waren de verliespartijen van Feyenoord tegen FC Twente (1-3) in 1973 en vooral die tegen Ajax (0-4) in 1990. Daar wilde ik het verder bij laten, om niet teveel op de tere zieltjes van de 010-fans te trappen. Zij kunnen tenslotte maar zoveel hebben.

Goed geluimd door deze mooie herinneringen betrad ik de catacomben voor het nodige verkleed- en dopingwerk. Tot mijn bittere teleurstelling bliezen de opgestelde heteluchtkanonnen ditmaal ijskoude lucht uit. Bepaald geen pretje als je allerlei laagjes moet afpellen, gevolgd door het oppellen van weer andere laagjes. Stevig ingepakt en ietwat gewend aan de koude lucht kon ik zowaar wat achterstallig meditatiewerk oppakken. Altijd goed op de momenten dat je op het startschot van zo’n belangrijke wedstrijd aan het wachten bent. Geheel bevrijd en verlicht verliet ik het stadion en wierp ik mijzelf in de koude buitenlucht.

Ditmaal was de start niet naast het stadion, maar enige honderden meters verderop op het grote parkeerterrein aan de Piet Smitkade, aka Feyenoord Parkeerterrein P5C. Het was buitengewoon guur en winderig, daar aan de boorden van de Nieuwe Maas. Ook spetterde het er zo nu en dan, en dat maakte het er niet behaaglijker op. Middels opwarmsprintjes, kniehefjes en pendelpasjes trachtte ik vergeefs het vege lijf nog te beschermen tegen de kou. Wat wel hartverwarmend was was de entree van vele vrouwen in het startvak die gehuld waren in stemmige kersttights met werkelijk prachtige tafereeltjes. Hierdoor werd de toch al zo feeërieke atmosfeer tot een hoogtepunt gedreven. BTW, lang heb ik overwogen om ook zo’n stel tights aan te schaffen, voor bij mijn foute kersttrui en dito kerstmuts. Dit ter verhoging van de feestvreugde op de Kerstborrel te mijner burele. Na ampele overweging besefte ik dat ik dit mijn collega’s niet kon aandoen. Ze zouden het al lastig genoeg krijgen met mij die avond.

Naarmate het startmoment naderde nam de wedstrijdspanning toe. De stampende kerstmuziek bracht menig van ons in staande trilling. Twee in mooie kerstpakjes gehulde dames trachtten ons vanaf een podium tot grote hoogten op te zwepen tijdens een opwarmspektakel, maar ik had het zoals gebruikelijk veel te druk met mezelf. In het overvolle hossende startvak ontdekte ik een paar meter achter mij Zoetermeerder Willy, atleet van Antilopen Vereniging Ilion, met wie ik precies 4 jaar geleden in een ijzersterk gelopen race op een prachttijd uitkwam van 22:22 op de 5 kilometer. Het verslag van deze zegetocht is bij de redactie op te vragen. Vijf eindeloze kilometers lang zeulde ik destijds met Willy in mijn kielzog naar de eindstreep waarnaar wij beiden zo heftig verlangden. Total-loss waren we, allebei, maar in- en intevreden. Nu, zo vlak voor de start van de Bruggenloop, knikte ik minzaam naar hem en hij knikte minzaam terug, maar of dat nou uit herkenning of enthousiasme was?

Meteen na het startschot stoof Willy langszij – ik heb hem niet meer teruggezien. Zelf koos ik een eigen tempo: het tempo van een vrouwelijke paardenstaart in een Pepsi Colashirt. Deze dame hielp mij door de eerste kilometers in de wijk Feijenoord heen. En hoe het mogelijk is weet ik niet, maar ik kreeg het al snel veel te warm. Dat was eigenlijk best wel gek gegeven mijn loopkledij: een shirt met korte mouwen, daaroverheen een shirt met lange mouwen, en voor het onderstel gewone lange tights. Geen thermospul dus. Van die warmte had ik voornamelijk in de eerste kilometers veel last.

Niet alleen de startplaats, maar ook het parcours was ditmaal anders. Vanwege werkzaamheden aan de Maastunnel moest de Erasmusbrug volledig vrij blijven voor gemotoriseerd verkeer. En waar ik dus in voorgaande gelegenheden over de Zwaan mocht stampen, leidden de eerste kilometers mij dit maal langs het werkelijk oerlelijke gebouw van Unilever (geen wonder dat het hoofdkantoor in Engeland blijft!) via de Hefbrug, de Koninginnebrug en een stukje Noordereiland naar de vermaarde Willemsbrug. Deze brug lag er in al zijn grootsheid en roodheid al even imposant bij. De beklimming ervan was naar mijn idee echter nèt iets eenvoudiger dan die van de Erasmusbrug. Meteen na de afdaling van de Willemsbrug draaide het peloton de Maasboulevard op. Inmiddels was ik van Pepsi Cola overgestapt op een hardloopstelletje dat een voor mij prettig tempo onderhield. Om hen niet teveel te ontrieven nam ik regelmatig zelf de kop over, onder het welbekende cliché-motto: alleen ga je sneller, samen kom je verder.

Meermalen werden wij lastiggevallen door hardloopidioten die selfies aan het nemen waren, terwijl ze zich al slingerend hinderlijk door het peloton bewogen. Het leek er op dat dit het enige was waarvoor ze waren gekomen vandaag: self-exposure op alle bekende sociale media. Ik wil er op dit platform voor pleiten dat we bij massale lopen zoals deze de eerste startvakken voortaan gaan vullen met serieuze hardlopers, en het allerlaatste vak – het zogenaamde G-vak – met alle Gezelligheids-lopers zullen we maar zeggen. En dat vak laten we dan een half uur ná het laatste vak met serieuze lopers starten – zodat van enige vermenging geen sprake kan zijn. Nee, doe eigenlijk maar drie kwartier, da’s nog beter.

Redelijk gemakkelijk, maar in een niet al te hoog tempo passeerden wij gedrieën het gebouw van het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard, gevolgd door het pythagoreske stadionnetje van Excelsior op Woudenstein. Wat was het toch weer fijn om in Rotjeknor te zijn. Bij de verversingspost zorgde ik ervoor voldoende te drinken: één bekertje sportdrank en één bekertje water werden door het dorstige keelgat gegoten. Datzelfde zou ik overigens bij de overige twee posten ook doen. Nu volgde er een korte klim over de Abraham van Rijckevorselweg, met daarna een felle afdaling over de Kralingse Zoom richting de Van Ghentkazerne. Bijna acht kilometers waren afgelegd - seven more to go.

Vanaf de kazerne marcheerde het peloton richting de grote kuitenbijter van deze loop: de Brienenoordbrug. Eerst ga je dan onder de grote weg door die naar de brug leidt. Vervolgens maak je een bocht naar links naar de voet van de klim. Daar aangekomen ga je met één grote 180-gradendraai het fietspad van het Brienenoord-tracé op en vangt de monsterlijke beklimming aan. Zoals ik al in eerdere kletsverhaaltjes heb beschreven houd ik wel van dit soort uitdagingen. Zelfverzekerd en beheerst ramde ik in één vloeiende eenparige rechtlijnige beweging over het parcours richting het markante halvemaanvormige brugdeel. Dat de beklimming niet het uiterste van mijn krachten had gevergd moge wel blijken uit de foto’s die vlak na de top werden genomen en waarop ik glimlachend en vrolijk zwaaiend ben waar te nemen. Zo mediageil ben ik dan ook wel weer, maar hopelijk ben ik daarmee niemand tot last of aanstoot geweest. Nog steeds was ik uiterst opgewekt, en dat werd alleen maar versterkt door wat ging komen: de prachtige klaverbladdraai onderaan de brug waarin je maar blijft dalen, lekker in een strak tempo. En als je zo het peloton overziet maakt – werkelijk waar - een gelukzalig gevoel zich van je meester.

Dat gevoel wordt even later wel sterk getemperd. Want ja, op een gegeven moment daal je niet meer. En zoals ik ook al in mijn verslag over de Dam-tot-Damloop opmerkte: dat voelt buitengewoon stroef en moeizaam. Bovendien kwam ook op dat moment het besef keihard binnen dat er nog vijf kilometer te gaan waren. Omdat het parcours verlegd was, was er op het eind na de Brienenoordbrug nóg een lus toegevoegd van ruim een halve kilometer. Opeens voelde ik mij verre van okselfris en besefte ik dat het nog een zwaar karwei zou worden. Het werd stampen, stoempen, snot en sterven. Ook werd het almaar donkerder, voor een nachtblinde als ik is dat geen sinecure als je in de duisternis nog een klein half uur je weg moet vinden. Gelukkig liepen er op dat moment meer mensen dezelfde kant op als ik – ongetwijfeld toevallig, maar het hielp wèl.

Na nog een heel kleine hongerdip (ik heb er zo langzamerhand patent op) in de grote bocht richting het stadion brak dan eindelijk de verlossende laatste kilometer aan. Direct na de aanduiding begon het opeens te regenen. En niet een klein miezertje, maar een héél vervelende koude sproeiregen die alle spieren leek te verlammen. Gelukkig zag ik in de verte ook al het stadion, en de blauwverlichte finishboog. Dit gaf mij hernieuwde moed, en met mijn laatste krachten beulde ik richting dat verlossende finishvod. Op 50 meter voor de eindstreep had ik nog de tegenwoordigheid van geest om een (de?) plotseling opgedoken kerstman een krachtige low-five te geven. Onze bebaarde vriend gaf daarbij wel héél gemakkelijk mee – ik hoop dat hij er gezond en wel en zonder kleerscheuren vanaf is gekomen. Zo niet: dan mijn nederige excuses, en volgend jaar hoef ik geen cadeautjes.

Na precies 1 uur, 27 minuten en 31 seconden stortte ik mijzelf over de finishmatten, uiterst vermoeid maar voldaan. Want ja, Student Peter had het hem toch maar weer geflikt. Met vandaag wel een paar Leer- of Studiemomentjes natuurlijk. Om te beginnen moet ik voortaan van tevoren nèt iets meer eten dan normaal, dan komen hopelijk die hongerklopjes niet meer voor. Bovendien moet ik toch maar weer meer duurlooptrainingen gaan doen – anders kom ik nooit op een voor mij bevredigend niveau. Daarnaast: ik moet mij altijd zo minimaal mogelijk kleden, om het tijdens de loop toch niet te warm te krijgen. Tenslotte: ik zal meer moeten gaan letten op de hartslag, omdat deze ook dit keer aan de hoge kant zat.

Naast mij prevelde een spaanstalige hardloopster wat stichtelijke woorden, hoogstwaarschijnlijk als dank voor alle hulp die zij tijdens haar beproeving van Boven had ontvangen. Ik begon het nu wel serieus koud te krijgen. Het duurde even voordat de essentialia als medaille en sportdrank waren uitgereikt, maar toen volgde de uiterst aangename verrassing: bekertjes warme thee met daarnaast een grote pot met suiker. Uitgelaten lepelde ik ongeveer net zoveel suiker in het bekertje als dat er thee in zat – en toen kon het grote genieten beginnen.

Terug in de catacomben van het 010-stadion ervoer ik tot mijn vreugde dat de heteluchtkanonnen hun werk nu wèl naar behoren deden. Op mijn dooie gemakkie kleedde ik mij om, en na nog wat momenten van meditatie verliet ik tevreden de voetbaltempel richting het belendende stationnetje. Nog even keek ik om, en ik realiseerde mij dat ik - met dank aan Martijn - alweer een mooi verhaal over dit stadion aan mijn herinneringen had toegevoegd.

Na deze dertiende wedstrijdloop in 2018 heb ik mijn hardloopschoentjes tot het eind van dit jaar aan de wilgen gehangen. Op naar een nieuw jaar dus, met hopelijk vele hardloopavonturen en vele kletsverhaaltjes daarover. U weet het: ik strooi niet met jaaroverzichten, dus nu doen we dat ook niet. Ik wens alle min of meer trouwe lezertjes van mijn blog een prachtig 2019 toe, met voor hen ook vele prachtige hardloopavonturen. Ik zal ze allemaal met belangstelling en smaak lezen. En zo af en toe zal ik ze ook in het echt meemaken, zoals in 2018 samen met Arranraja tijdens de Vechtloop in Weesp en de Middenmeerloop in Amsterdam/Diemen! Hopelijk zetten die tradities zich voort, en even zo hopelijk komen er nog andere medebloggers op af. Je vous souhaite une Bonne Année!

Goed begin van het einde

Gepost door Linda op zondag 30 december 2018 14:16

Vandaag na lange tijd op de bank te hebben gezeten weer de zin en motivatie gevonden om te starten.
Gister deze fijne app weer gedownload en een mooi schema uitgezocht.
Omdat de eerste trainingen niet zo lang zijn, en de dames thuis waren lekker rondjes rond de blok gelopen.
Voor een eerste keer viel het me niks tegen! Laatste stukje heeft de oudste ook gezellig meegewandeld.
Na het lopen nog wat losse oefeningetjes en heerlijke lunch van banaanpannekoek met gecarameliseerde nootjes... Jammie jammie. Alleen daarvoor zal ik al gaan sporten. Wink smiley

Nu zijn de dames opgehaald door papa en kan mama lekker met de voetjes omhoog. De blog invullen. En mn kleding even spoelen voor 1 januari..

Keep up the good vibes everybody!

Foto's bij deze blogpost

IMG-20181230-WA0001.jpg

Bedankt voor de muziek, dames! (5 reacties)

Gepost door Arranraja op zaterdag 8 december 2018 19:25

Schakel voor plaatjes en afspeellijst snel door naar https://arranraja.wordpress.com/

Een paar weken geleden deed ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een duurloop met muziek op mijn oren. Ik koos voor de afspeellijst met liedjes van vrouwelijke artiesten. Al spoedig kwam het welbekende ABBA-nummer 'Thank you for the music' langs. En wel in de prachtige uitvoering van actrice Amanda Seyfried, alleen haar vrij hoge stem begeleid door een huppelende piano. Luisterend naar dat lied, kreeg ik een ingeving: de halve marathon in Het Twiske aanvallen met muzikale ondersteuning. In alle 84 trimlopen die ik tot dan had verhapstukt, had ik nooit eerder een beroep gedaan op muzikale support. Er zou dus ook sprake zijn van een heuse primeur!

Met de titel van het ABBA-lied had ik meteen de meest geëigende titel voor dit verslag te pakken! Bij de eerstvolgende gelegenheid liep ik 18 km met klassieke, orkestrale muziek als duwtje in de rug. Voor de TML zou ik echter terugvallen op mijn favoriete lijst met deuntjes van allerlei populaire genres: veel bluegrass, americana, aan folk gelieerde muziek en noem maar op. Wel deed ik te elfder ure wat aanpassingen aan die lijst: langzamere en bij mij iets minder geliefde liedjes werden verwijderd, het klassieke (gitaar-)'Concierto de Aranjuez' van Joaquín Rodrigo werd toegevoegd om de speelduur te verlengen en de nummers die mij het meest stimuleren (bijna de volledige cd 'At the Ryman' van Emmylou Harris) werden meer naar achteren in de lijst verschoven. Dan had ik daar in de moeilijke laatste fase van de loop het meeste aan.

Het geschiedde echter niet zoals ik het mij van te voren had ingebeeld. Om te beginnen dreigde de weersomstandigheden mijn halve in het water te laten vallen. Net als precies een jaar eerder toen het die zondag begin december heel hard ging sneeuwen. De neerslagsoep werd op zondagochtend gelukkig niet zo kletsnat gegeten als hij de dagen eraan voorafgaand werd opgediend. Ik ging daarom welgemoed op weg naar Landsmeer, rijdend in de voor ons nieuwe auto die wij sinds een tweetal weken rijk zijn. De elektronische apparatuur in deze vrij jonge voiture is weer wat geavanceerder dan die van de vorige. En dus ging de cd-speler vrolijk verder met het nummer dat ik het laatst had beluisterd op de cd die ik erin stopte. Terwijl ik juist de eerste track had uitgekozen ter extra motivatie en route naar mijn rondgang door de Twiskepolder. Dan bedoel ik 'Rider on the plain' van Virgil Thomson, door mij in een eerder stadium al omgedoopt tot 'Renner in de polder', zoals trouwe lezers zich wellicht zullen herinneren. Enfin, ogenschijnlijk een gebeurtenis in de kantlijn maar achteraf gezien waarschijnlijk een teken aan de wand.

Niet alleen had ik redelijk serieus getraind op deze voor mij maximale afstand, ook had ik mij daags tevoren minutieus voorbereid op de grote gebeurtenis. Alle in mijn ogen benodigde kledingstukken, schoenen en andere hulpstukken waren alvast uitgezocht en een verdieping lager gehaald. De zieltogende batterij van een oude slimme telefoon, die aan zijn laatste klusje zou beginnen, was tot de nok toe volgeladen. De afspeellijst was, zoals eerder vermeld, geactualiseerd en geoptimaliseerd. Kortom, alles was compleet in de startstand voor die rap naderende hallucinatieve halve. Op de ochtend des handelings zelf, zou ik het muziekprogrammaatje op de aloude Acer thuis alvast in gereedheid brengen om zijn onmisbare werk te kunnen gaan verrichten. Alleen ja, die onbarmhartige klok ging voor de zoveelste maal rapper dan ik voortgaan kon. Derhalve was het twee voor twaalf en spoed geboden om in de voiture te stappen en koers te zetten naar 'Landslake', zoals de plaatselijke basketballers van 'Landslake Lions' de naam van hun dorp in de clubnaam verwerkt hebben.

Dan de muziekspeler maar ter plaatse, in de kleedkamer in gereedheid brengen! Daar leek het drukker dan ooit. Ik had nog weinig tijd en zoveel te doen: startnummer opspelden, blaas legen (liefst tweemaal!), onmisbare attributen (gordel met waterfles en armband met telefoon) en een pakje melk meenemen dat ik buiten dicht bij de gebouwen leegdronk. Echt tijd om het gebruikelijke rondje over het sportpark in te lopen, was er niet eens meer. Vijf minuten voor het startschot nog een keer naar binnen naar het urinoir. Bleek ik in de haast mijn fles in de tas te hebben laten zitten. Gelukkig kwam ik nog net op tijd tot dat inzicht. En intussen had zich in mijn hoofd het idee genesteld dat het muziek-appje op de bedoelde plek scherp stond en dat een druk op de knop mijn lijst vanaf het eerste nummer zou doen afspelen.

Ik had al besloten daarmee te wachten tot ik de baan verlaten zou hebben, want daar schalde al muziek uit de luidsprekers en was het sowieso een drukte van belang. Op het pad richting de polder drukte ik op het knopje van de oortelefoon. Er klonk muziek en ik had direct in de smiezen dat ik in de stress iets wezenlijks had nagelaten. Ik hoorde namelijk niet het openingsnummer 'Planets' van Kate Rusby, maar een nummer helemaal aan het einde van de lijst, dat ik de vorige dag bij het aanpassen van de lijst kort had beluisterd. Direct erna volgende de ultieme song 'Going home' van Mary Fahl. Dat lied had ik bewust geheel onderaan geplakt als een soort rustige afsluiting na gedane inspanningen. Maar nu ging ik in het geheel niet naar huis, nee, nog lange niet! Ik had mijn monstertocht door de Twiskepolder koud aangevangen!

Koortsachtig liep ik te bedenken hoe nu te handelen. Voorlopig liet ik Mary haar prachtige lied maar zingen. Bij mijn weten had ik in de instellingen van Rocket Player de mogelijkheden om de hoofdtelefoonknop te gebruiken eveneens geoptimaliseerd. Eerst maar eens proberen of ik met een paar drukken de muzieklijst een eindje in zijn achteruit kon krijgen. Dat lukte van geen kanten en het enige resultaat was dat Mevrouw Fahl telkens opnieuw begon te roepen dat ze naar huis ging. Nu zingt die meid prachtig, maar het idee om meer dan twee uur lang hetzelfde gekweel te horen bezorgde mij al rillingen over het ganse lijf. Dan was er maar één echte oplossing: de smartphone uit de armband, die ik vanwege het buiige weer onder mijn jasje droeg, te halen, het scherm activeren en proberen naar het begin van de lijst te komen. Daarbij gaan wandelen of stilstaan was wat mij betreft absoluut niet aan de orde, dus de actie diende rennend afgehandeld te worden. Ik was intussen al bij de vaste verblijfplaats van mijn Caledonische vriendinnen aangeland, toen ik deze actie inzette.

Jasje uitdoen en om het middel knopen, armband rustig van de arm pakken en Acer uit die plastic hoes halen. De plug van de koptelefoon was door een speciaal daarvoor aangebracht gaatje in de bovenste afscherming van de drager in de smartphone gestoken. Dus die moest er eerst nog uit, daar bleek geen ontkomen aan. Al rennend een toestelcode intikken is geen sinecure, maar het lukte grandioos. Minder succesvol was mijn poging om naar de bovenkant van de favoriete afspeellijst te bladeren. Dat ging van geen kanten. Dan maar een stapje terug naar het overzicht met lijsten en nogmaals pogen het gewenste resultaat te bewerkstelligen. Ineens hoorde ik Beverly Craven haar enige hit vertolken. Dat was niet de bedoeling, want de rest van dat album kan mij niet echt bekoren en is veel te kort om mij het hele Twiske door te slepen. De eerste andere lijst die ik in de gauwigheid zag was die met de zingende vrouwen. De wanhoop bijna nabij, drukte ik daar maar op en vervolgens op het eerste item. Gelukt! Ik had muziek waar ik wel op verder kon, al was het niet helemaal van harte. Want ik had mijzelf nu eenmaal in het hoofd gezet dat ik zonder deuntjes het niet zou gaan redden. Judy, Joni en Karla, luisterend naar de achternamen Tzuke, Mitchell en Bonoff, kwamen mij derhalve te elfder ure uit de brand helpen.

Op één stap in de berm na, was ik gelukkig op het verharde pad gebleven. Bij de Stootersplas, waar de twee langste afstanden steevast omheen draaien, had ik eindelijk weer de gelegenheid om mij heen te kijken. Joni zong net: 'I've looked at clouds from both sides now, for up and down and still somehow' en geloof het of niet, boven het donkere met golfjes bedekte water van de plas hingen zo mogelijk nog donkerder wolken! De eerste drie kilometers gingen voor mijn doen best vlot, net of ruim onder de 6 minuten. De volgende ging vanwege dat gepruts met de muziek een stukje langzamer. Al die tijd duwde de wind prettig in de rug of kwam schuin van achteren. Ter hoogte van de drinkpost was het even spitsuur omdat er allerlei 10 km-lopers kwamen langszeilen. Ik ging direct na de watertafels links lopen omdat ik meters verder scherp die zijde op moest. Één loper wilde mij eigenlijk nog links passeren, maar dat ging niet meer. Een aanvaring werd gelukkig juist voorkomen doordat hij soepel naar rechts dook. Een paar bochten verder werd een regel uit Joni's lied ineens bewaarheid: 'They rain and snow on everyone'. Die donkere waterdamppartijen van even terug, deden plotsklaps hun sluizen open. Er vielen geen heel grote regendruppels, maar wel kwam er een dicht waterscherm omlaag. Dat noopte mij om fluks het renjasje van het middel te trekken en terug aan te doen.

Een vrouw gekleed in overwegend zwarte kleding, die mij eerder al was gepasseerd maar gestopt bij de drank, kwam ten tweeden male langs mij heen. Ik maakte van de gelegenheid gebruik om aan te haken en over een afstand van ongeveer duizend meter liepen wij gelijk op. Toen vond mevrouw het blijkbaar genoeg, want zij zette aan en ging er, langzaam afstand nemend, vandoor. Het hemelwater viel nog steeds en het werd best hinderlijk toen ik na bijna een derde van de afstand en het passeren van twee gladde veeroosters wederom scherp linksaf sloeg en de harde wind schuin van voren en zodoende tegen kreeg. De helpende zangeressen waren op slag veel minder goed hoorbaar en mijn snelheid daalde schrikbarend. Ga maar na: kilometer 7 deed ik in 5:53 minuten bij 10,2 per uur en de volgende in 6:30 minuten bij 9,2/uur. En het werd nog erger want op het noordelijkste punt van het parcours draaiden we met twee bochten naar het zuidwesten en nu pal tegen de wind in. Op Looptijden.nl heb ik genoteerd dat de wind kracht 4 of 5 was maar Garmin Connect hield het op 35 knopen, zijnde windkracht 8 op de schaal van Beaufort. Hoe dan ook, ik had het gevoel nauwelijks meer vooruit te komen en de wind gierde zo krachtig langs mijn oren dat ik echt niet meer kon verstaan met welke liederen de dames trachtten die harde wapper met een duwtje in mijn rug te compenseren.

Een vervelende bijkomstigheid was dat dit lange, rechte stuk aan de noordwestzijde van de Twiskepolder een kleine 2000 meter vechten tegen de elementen betekende. Ergens aan het begin van dat stuk, keek ik schuin naar links over achter elkaar liggend: de weilanden, het water van de Nieuwe Twiske en de Stootersplas. Daar zag ik in de verte direct aan de plas een groot huis. 'Als ik daar nu maar vast was, had ik de helft van de halve alvast verhapstukt', ging er door mij heen. Voorlopig werd het dus bikkelen om die 2 kilometer open terrein te overbruggen en de luwte van het geboomte te bereiken. Uiteraard was het hier, gezien de weersomstandigheden, niet echt druk op een enkele wandelaar en mountainbiker na. En zo nu en dan werd ik voorbijgestreefd door medeparticipanten. Intussen stopte het ook met regenen en bleef het verder de hele rit droog. De negende kilometer kostte mij 6:52 minuten en ik haalde slechts een snelheid van 8,75/uur. Uiteindelijk kwam ik aan de lijzijde en direct ging het voortbewegen beduidend soepeler. De geleverde extra krachtsinspanning had echter wel ontegenzeggelijk zijn tol geëist, want de hele verdere rit haalde ik de 10 per uur niet meer.

Het moge duidelijk zijn dat ik mij aan de staart van het langeafstandspelotonnetje voortbewoog en er waren dan ook nauwelijks lopers waaraan ik mij kon optrekken of die ik als richtpunt kon benutten. Alleen de renners die mij reeds hun hielen hadden laten zien en een vrouw in een oranje shirt zag ik vóór mij. Op die laatstgenoemde leek ik terrein te winnen. Er waren echter nog vele kilometers voor nodig om haar uiteindelijk in te rekenen. Als dat moment aan de beurt is, zal ik erover verhalen. Weinig tot niets valt er te melden over 'rondes' 10, 11 en 12, behalve dat het beste er bij mij eigenlijk al af was en dat het een kwestie van doorgaan en volhouden werd. Mijn hartslag zat al enige tijd hoog in de 160 en kwam na 12 km voor het eerst op 170 uit. Ik was weer terug bij de hooglanderweide en besefte dat ik die bij de eerste langsgang geen blik waardig had gekeurd, druk als ik was met de muziekperikelen. Van de 'bonnie lasses' was echter geen spoor te bekennen. Er kwamen hier wat mannen, die al 4000 meter verder waren in hun rondgang, mij tegemoet. Een bocht en bruggetje verder was ik 'Alone again naturally', om Gilbert O'Sullivan te citeren. En onderwijl nieuwsgierig of achtervolgers die ik eerder had gespot, mij reeds op de huid zaten. Dat was nog niet direct het geval, maar geschiedde een eindje verder tijdens de kilometers 14 en 15, kan ik achteraf vaststellen.

Redelijk moe geworden, had ik mijzelf toegezegd net als de vorige keer na de drankpost even een stukje te mogen wandelen. De liedjes van Joni, Judy en Karla waren namelijk lang niet allemaal zo temporijk en inspirerend dat ik de Twiskepaden fluitend op en af liep. Dat geldt overigens niet voor de zeer genietbare live-uitvoering van 'You turn me on, I'm a radio' ('When you're driving into town with a dark cloud above you', weer die donkere wolken!) van Joni Mitchell, waarin ze een schitterend duet aangaat met de elektrische gitaar. En al evenmin voor het opzwepende 'Sportscar' van Judy Tzuke ("I don't care who you are, you're not putting your car in my garage" ). Ik had mijzelf inmiddels in het hoofd gezet dat de drinkpost na ongeveer 16 kilometers moest staan. Dan zou ik na de wandeling, hopelijk lichamelijk iets verfrist, het laatste deel van de missie attaqueren. Voorbij de tafels zette ik de tanden toch maar op elkaar en hobbelde stoer in draftempo door. Meters verderop gaf mijn Garmin opnieuw een kilometer aan en dat bleek pas de veertiende te zijn. Oeps, dat kwam even als een koude douche. Edoch wist ik mijzelf gelukkig geestelijk snel te herpakken en zette, opnieuw langs de boorden van de grote plas maar nu in tegengestelde richting, de achtervolging in op een renner die mij kort daarvoor voorbij was gestoken. Hij leek iets terug te vallen en een opraping lokte.

Plotsklaps zag ik ter rechterzijde twee van de Schotse runderen in een smalle weide vlak bij het water staan. Dat deed mij even deugd maar ik trap een open deur in als ik gewag maak van het feit dat het rennen steeds zwaarder viel naarmate de vermoeidheid toenam. Oh, had ik nu maar de steun van mijn favoriete hardloopnummers 'Get up John', 'Guitar town', 'Scotland', 'Smoke along the track' en andere spetterende Emmylou-songs in mijn oren. Met flitsend banjo-, gitaar- en mandolinewerk waarvan je als vanzelf harder gaat rennen! De liedjes die ik nu hoorde waren te traag en irriteerden mij soms zelfs even, zoals 'Fireflies' van Caroline Herring, die de gelederen van de drie andere zangeressen was komen versterken. Even overwoog ik zelfs om op de knop te drukken en een einde te maken aan de muzikale omlijsting. 'Samen uit, samen thuis' was echter mijn motto. Dus net als ik het stemmetje in mijn hoofd dat vertelde dat ik wel mocht wandelen had overwonnen, kwam ik ook deze kortdurende ontstemdheid te boven.

De eerder genoemde man was ik tot op korte afstand genaderd en ook de vrouw in het oranje shirt kwam steeds dichterbij. Net voor we op 3 kilometer van de finish waren, zat ik in het kielzog van de man en ging ik achter hem aan de dame voorbij. Ik was mij bewust van het feit dat van dat laatste stuk een aanzienlijk deel tegen de wind inging maar was echter vastbesloten om niet af te laten en te blijven rennen, hoe langzaam ook. Nummertje 19 ging nog juist boven de 9 per uur, wat niet geschreven kan worden over de laatste twee 'omloopjes', waarin ik dicht naar de 7 minuten per kilometer ging. Ik hield echter stug vol en weigerde te versagen. Waarbij de gedachte dat dit weleens mijn laatste halve marathon zou kunnen zijn, ruimschoots de gelegenheid kreeg zich in mijn brein te nestelen. Tijdens het ultieme stuk op de baan, haalde ik zowaar nog een snelheid van tegen de 10/uur uit het vermoeide lijf. In de allerlaatste bocht gaf Garmin ongeveer 2:13:40 uur als totaal verstreken tijd aan en ik wist dat ik niet binnen de 2:14 zou eindigen. 16 seconden erbij opgeteld werd mijn netto eindtijd en daarmee was ik 7 minuten langzamer dan mijn tot nu toe langzaamste tijd. Dat gegeven deert mij echter absoluut niet, ik had mijn vijfde halve volledig rennend voltooid en volbracht en daar ben ik trots op. Pas na de meet ging de damesmuziek echt uit en kon ik ze bedanken voor hun steun! Waarbij aangetekend dat deze dameslijst ter verbetering grondig herzien zal worden.

Wat de toekomst voor mij zal brengen waar het deze lange afstand betreft, weet ik niet. Mijn idee het bij de vijf tot nu toe volbrachte halve marathons te houden is niet in steen gebeiteld en ook niet in beton gegoten. Mocht er een aardige dame zijn die zich aanbiedt om mij, liefst hardlopend, langs die 21 kilometers te loodsen dan sta ik daar zonder meer open voor. Of, realistischer, moet ik wellicht Peter de Haas maar eens polsen of hij iets voelt voor zo'n langdurige, avontuurlijke samenloop.

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper