Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

*IJsselloop Versus Enschede Marathon* (2 reacties)

Gepost door Ben Engel op maandag 15 april 2019 12:26

Enschede Marathon Gecanceld

Ik zal er kort over zijn, maar na weken voorbereiding voor de Enschede Marathon gebeurde het op zondag 7april. Wij waren met een kleine groep van ons labrador clubje gaan wandelen bij de Wijtemse plas. Al vrij snel aan het begin van onze wandeling werd ik ondersteboven gelopen door een paar van de labradors die in hun enthousiasme aan het rennen en stoeien waren. Gevolg een pijnlijke dikke knie waar ik niet blij van werd. Dit werd pas goed duidelijk na de wandeling want ik ben wel verder meegelopen met de groep. Hetlopen ging lastig en was pijnlijk consequentie was dat ik besloten had Enschede niet te gaan lopen. Ik wist niet hoelang het zou duren voor ik hersteld zou zijn. Vervolgens heb ik mijn ticket kunnen verkopen via startbewijshulp.nl. Dat was dus definitief het einde van mijn 2de Enschede Marathon om te gaan lopen. Toch had/heb ik er vrede mee want dan volgend jaar maar een nieuwe poging wagen.

IJsselloop

Het liet mij niet los dat ik de 14de helemaal niet kon lopen en wonderlijk en verbaast was ik, maar het herstel ging zo voorspoedig dat ik besloot om alsnog maar een ticket te bemachtigen voor de IJsselloop 10km of 15km. Het werd de 10km en bemachtigt via de de groep op Facebook Hardlopers Deventer. Dat ging top alles was snel geregeld en ook de overschrijving dat de uitslag op mijn naam kwam te staan en niet van het loopmaatje waarvan ik hem had overgenomen.

De IJsselloop 14 april

Zondag was het dan zover en ging ik de 10km lopen was het niet dat ik op de zondagmorgen vroeg wakker werd en last had van een pijnlijke stijve nek.
Om met de woorden van Dominee Gremdaat te spreken "Kent u die uitspraak"Het is of de duvel er mee speelde dacht ik want zal mij niet gebeuren. Geen Enschede en ook geen IJsselloop. De oplossing was vetwatten zodat het warm werd en het zich kon herstellen. Het heeft wel iets geholpen maar het was niet je van het. Maar wat ik al zei niet lopen is geen optie voor mijn vandaag.

Naar het Boreel en start van de IJsselloop

Om 12:00 uur ben ik naar het centrum van Deventer gereden en de auto in de Q-Park De Boreel gezet. Ik was vroeg maar dat is wel prettig en heb er wat rond gelopen en bij de kraampjes gesnuffeld. Ik kwam in een leuk gesprek met ene Bert die enthousiast was en hebben wij het gehad over onze loopevenementen die wij hadden gelopen en nog gaan lopen. Dat was een leuk en onderhoudend gesprek, maar vervolgens ben ik weer mijn eigen weg gegaan. Wij hebben elkaar nog Suc6 gewenst en ik heb hem daarna ook niet meer gezien tijdens de 10km loop.

Naar de Start en inlopen

Voordat ik om 13:00 uur in het startvak ben gaan staan nog even een plaspauze en gaan inlopen en rek en strekoefeningen gedaan. Vervolgens naar het startvak gegaan en ben ik niet in Vak B (stond op mijn startnummer) maar in Vak E gaan staan want B was voor de 53minuten die was opgegeven door het loopmaatje waarvan ik het startnummer had overgenomen. Dat was niet haalbaar voor mijn en wilde niemand in de weglopen.

De start

Ik had alles klaar gezet zoals mijn Garmin Fenix HR 3 + mijn Hardloopmix en die had ik al op shuffle had staan en aangezet voor de start. En eindelijk was het zover om 13:15 uur mochten wij aan onze 10km beginnen. En wat ik altijd zeg ook nu weer in mijn tempo gelopen. En ik wilde onder het uur lopen maar dat is niet gelukt omdat ik onderweg een plaspauze had en dan verlies je ook iets tijd. Wat mijn nek betrof daar had ik wel wat last van maar het was nog wel te doen. Het ging verder goed en kon een mooi tempo vasthouden. En ik heb hem gelopen en ben best tevreden over het resultaat. Mijn nek zit nog wel wat vast, maar dat gaat wel over even rustig houden. Inmiddels is het alweer maandag en deze week ga ik rustige loopjes doen. Dat zal de komende 14dagen in de Eifel zijn en heb er zin in. Aan het weer zal het niet liggen want de voorspellingen zijn goed voor de komende periode. Dat wordt genieten ook met de loopjes daar in het bos en de Oleftalsperre.

Foto's bij deze blogpost

IMG_0616.jpg IMG_0614.png IMG_0222.png IMG_0223.jpg

Enschede marathon 2019, eindelijk zoals gehoopt (2 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 15 april 2019 10:42

Gisteren was het eindelijk zover, voor de vijfde keer aan de start van een marathon. De week voorafgaand was veelbelovend, geen rare pijntjes niet verkouden of ziekjes geworden tijdens de rustdagen. Het voorspelde weer was uitstekend.

De voorbereiding was eigenlijk ook prima. Meer kilometers gemaakt als bij voorgaande marathons en de 3 wedstrijden die ik als test liep resulteerde alle drie in een verbetering van de PR.

Ik wou me vandaag dan ook niet blindstaren op een tijd, maar moest ook even terugdenken aan een interview van vorige week met Abdy Nageeye, waarbij hij aangaf dat je ook groot moet denken.
Maar ja, mijn historie met marathons is nog niet zo dat ik me dat durf te veroorloven.
Op de site van McMillan running staan diverse inspirerende blogs en die prediken dat je vooral vertrouwen moet hebben in de geleverde trainingsarbeid. De route er naartoe is als het goed is een al een mooie ervaring geweest en de afsluiting moet een feestje zijn. De eerste 16km moet je van het publiek kunnen genieten de tweede 16km moet er iets meer focus komen en de laatste 10 moeten de oogkleppen op.
Als laatste kreeg ik ook nog een tip van Runhedwig. Zij had in Tokyo ook op gevoel gelopen zonder constant op tijd en hartslag te letten. Om de 5km even checken of ze nog op schema zat.

En zo stond ik dan ook positief en vrij aan de start, zin om er een feestje van te maken. In het startvak kwam ik meteen een nichtje van mij tegen en gezellig kletsend bleef ik ontspannen tot de start. We gingen allebei achter de halve marathon pacer van 1:40 aan. De eerste 13km tot in Lonneker is netto wat omhoog dus dat stuk wou ik graag in een groepje lopen.

De eerste kilometers heb ik echt nodig om in mijn ritme te komen. Ik ben ontspannen en geniet van het publiek geef veel high fives aan de kindjes. Bij 9km laat ik de pacer een klein beetje gaan. We gaan een beetje klimmen en ik wil dit zo vroeg in de race ontspannen doen uiteraard.

In de afdaling van km11 sluit ik weer aan en als we na 12km op het hoogste punt zijn besluit ik iets te versnellen en laat de pacer achter mij. Het is nu 8km relatief naar beneden. Bij 16km haal ik mijn nichtje in die dan goed opweg is naar een tijd onder de 1:40. Ik ga nog even voor haar lopen om te hazen, maar ze kan niet volgen.

Na ongeveer 19km kom ik het centrum van Enschede weer binnen. Er volgt een vervelend stukje klinkerweg die zwaar aanvoelt. Dit gevoel gaat niet meer helemaal weg als ik weer op het asfalt kom. Had gehoopt dat dit iets later in de race pas zou komen.
Ik heb de tred er verder nog wel lekker in en tot 25 raap ik nog wat lopers op en reageer nog steeds op het enthousiast aanmoedigende publiek en geef nog steeds high fives aan de kids.
Na 25,5km draaien we rechts de provinciale weg op en de wind staat vol op de kop en het loopt hier ook omhoog. De komende 3km zijn zwaar, want vlak voor Lonneker ligt nog een venijnige klim.
Na het 28km punt volgen gelukkig weer wat aflopende kilometers.
Bij km 30 staat mijn andere nichtje, heerlijk een morele boost. Bij 31km komt ze naast me fietsen en die afleiding kan ik wel gebruiken. Het begint nu toch wel zwaar te worden, krijg de ademhaling wat moeilijk rustig.
Het 32km punt bereik ik in de 2:29 op mijn horloge en ik besef dat ik op weg ben naar iets heel moois.
Mijn nichtje moet helaas werken en verlaat mij vlak voor km33. Ben weer op mezelf aangewezen, maar zie nog wel lopers voor me.
We slingeren nu over het terrein van de Universiteit Twente en mijn ritme breekt. Mijn pace, ademhaling en paslengte is niet meer in verhouding en bij 35km wissel ik de muziek van wedstrijdtempo naar duurtempo, ofwel ik verlaag mijn pace met ca. 10 passen per minuut. Tempo gaat helaas met 20 tot 25 seconden omlaag maar het voelt gelijk beter, maar de finale is nu wel begonnen.

Halverwege km35 dalen we richting het Twente stadion waarna we linksaf de fietssnelweg opgaan. Naast dat we weer die vervelende wind vol tegen krijgen, dit bleef zo tot de finish overigens, is het ook nog 300m, tot net na het 36km punt gemeen omhoog. Mijn benen staan op knappen en ik krijg de eerste aandrang tot wandelen. Maar ik weet als ik nu stop kom ik niet meer op gang. Ik besef dat ik sowieso op weg ben naar een mooie tijd, dus blijven rennen hoe langzaam ook is het enigste wat ik nu moet blijven doen.
Ik probeer te ontspannen en zoek interactie met het beetje publiek dat aanwezig is op dit stuk. Voor me zie ik ook lopers stuk gaan hier en ik haal er zelfs nog enkele in.
Dan na iets meer als 39km draai ik het van Heekpark in op een vervelend oneffen grindpad. Dacht dat mijn benen niet nog meer pijn konden doen, wel dus. Ik blijf glimlachen, want dat schijnt minder energie te kosten. Nee het dringt steeds meer tot me door dat dit eindelijk de marathon gaat worden waar ik zo op gehoopt heb. Ik hoor uit het publiek nog iemand de opmerking maken dat ik nog kan glimlachen.
Na 40,5km gaan we het park uit en komen we weer even op asfalt. Ik zie nog een loper voor me en ik loop vlot op hem in. Ik wordt iets te enthousiast in het moment van voorbijlopen en zet mijn voet verkeerd neer waardoor ik bijna kramp in mijn linkerkuit krijg. Gelukkig kon ik dit met een stukje rustiger lopen dit voorkomen. Voor me zie ik een loper die de laatste kilometers steeds verder op me uitliep dat die minder geluk heeft. Hij stond wel stil vanwege kramp.
Eindelijk draai ik weer het centrum in, nog 800m en met een brede glimlach geniet ik van dit laatste stuk over die vervelende klinkers. Mijn benen staan op ontploffen maar het kan bij mij de pret niet drukken.
Na 3:22:20 kom ik dolblij over de finish ik wil eigenlijk meteen op de grond liggen maar weet dat ik dan niet meer overeind kom. Ik buig voorover om uit te hijgen en een EHBO'r vraagt of het gaat. Ik zeg ja en vraag of hij nog een nieuw setje benen heeft. Helaas dat had hij niet.
Na een slechte nacht slapen, bij elke keer draaien voelde ik mijn benen, schrijf ik nog hyper dit verhaal. Ondanks de spierpijn voel ik me verder eigenlijk wel goed. Na Eindhoven was ik echt brak en compleet lichamelijk uitgeput, dat heb ik nu niet. Nu lekker herstellen en de plannen voor de rest van 2019 te bedenken.

IK HEB MIJN GRENZEN OPGEZOCHT | Marathon Rotterdam: ziek, geblesseerd en toch gelopen

Gepost door Vera Dings op dinsdag 9 april 2019 11:39

Rotterdam, 7 april 2019 | Marathon Rotterdam. Voor de tweede keer loop ik #demooiste, de zesde marathon in de vijf jaar dat ik nu hardloop. Liep ik dezelfde marathon in 2016 nog in ruim viereneenhalf uur, dit jaar waren het ruim 20 minuten meer. In januari dit jaar liep ik nog een PR op de halve marathon in Roerdalen en behaalde ik voor het eerst in mijn hardloopcarriers een podiumplek. Kort daarna kreeg ik last van wat later een hielspoor bleek te zijn.

Omdat deze marathon voor mij een grote persoonlijke betekenis had, besloot ik er toch voor te gaan. Met deze marathon zou ik immers de zwaarste en pijnlijkste periode in mijn leven afsluiten, een periode die begon met mijn totaal onverwachte ontslag op 3 september 2017 na tientallen jaren trouwe dienst en veel behaalde zakelijke successen. Als bonus kreeg ik ook nog eens zo'n concurrentiebeding mee. Als 50-plusser word je in het diepe gegooid en moet je opnieuw je ‘Ikigai' gaan vinden. In deze periode liep ik drie marathons om mijn hoofd te legen: Curacao, Eindhoven en Rotterdam. Met Rotterdam zou ik dan deze periode afsluiten en mijn nieuwe periode inluiden. Want mijn ‘Ikigai' kwam op mijn pad. Een prachtige job als marketing coördinator bij een prachtig bedrijf en mijn eigen bedrijfje Veralingua. The best of both worlds!

Dus wat er ook gebeurt, deze marathon moest gelopen worden. Mijn hielspoor werd er niet beter op, eerder erger. Maar met ‘dry needling’ wist ik de blessure redelijk onder controle te houden. Met een minimale training van 3 dagen per week ging ik richting marathon. De ‘after party’ na iedere training was pijnlijk, nog pijnlijker dan tijdens het lopen. Maar het wende en ik kreeg mijn vertrouwen terug.

We besloten om een overnachting te boeken in Rotterdam. De trein durfde ik niet meer te nemen. Bij Marathon Eindhoven in Oktober 2018 reden er op de heenweg en terugweg geen treinen. Die stress wilde ik niet meer meemaken. Alles zat overvol in Rotterdam, maar in CityHub vonden we nog een overnachtingsplaats, op nog geen 500 meter van de start. De kamer was een soort 'scan' waarin je jezelf naar binnen schoof. De verlichting was via de app op afstand te regelen, in alle kleuren van de regenboog. Een klein rooster in het plafond was de ventilatie, die centraal geregeld was. Als je geen last van claustrofobie hebt, dan kreeg je die hier wel.
Het hotel zat vol met marathonlopers uit alle hoeken van de wereld, van Spanje tot Argentinië. Enkele dagen geleden heb ik een fikse verkoudheid opgelopen, waardoor ik wat kort van adem was. Ik besloot dan ook om vroeg te eten en om uiterlijk 20:00 uur te gaan slapen. Om middernacht viel ik pas in slaap en werd nog geen uur later wakker van mijn benauwdheid. Het was bloedheet en de lucht was kurkdroog. Bij de receptie kregen we te horen dat de Spanjaarden het koud hadden en de verwarming daarom ingeschakeld werd. In alle cabines dus, want het was centraal geregeld. Ik kreeg een kleine ventilator mee naar mijn cabine om nog enigszins wat frisse lucht binnen te krijgen.

Gebroken, hoestend, proestend en totaal schor werd ik wakker in de morgen. Mijn god, moet ik een marathon lopen, dacht ik nog. Al mijn signalen zeiden NEE, het is beter van niet. Maar mijn hoofd zei JA. Ik heb zo’n zware periode achter de rug, dit kan ik ook nog wel. En hup, twee croissants en wat drank naar binnen en op naar de start.
En daar hoor je Lee Touwers die alle lopers live toezingt. You never walk alone… dan begint die adrenaline door mijn lijf te gieren en lijk ik plots alle pijn te vergeten. De eerste 10 km gaan redelijk goed naar omstandigheden. Maar dan begint mijn voet pijn te doen en mijn mond voelt zo droog. Ondanks de liters vocht die ik de afgelopen weken en nacht gedronken heb, lijk ik nog steeds dorst te hebben. Ik neem bij iedere drankpost dan ook ruim de tijd om goed bij te tanken met Iso drank, bananen, water en alles wat aangeboden wordt. De sponsjes hield ik steeds bij me zodat ik me van tijd tot tijd kon koelen.

Van de hitte had ik weinig last in tegenstelling tot vele andere lopers. De eerste lopers zag ik naast de kant liggen, de eerste ambulances hoorde ik aankomen. Mijn hoofd voelde zwaar, ik kon geen woord meer praten, zo schor was ik. Mijn linkervoet was ik op dat moment liever even kwijt dan rijk. Ik overwoog, inmiddels al voor de derde keer, om uit te stappen. Maar mijn hoofd zei dat het nog maar 10 km waren en dat ik kon gaan aftellen.
De laatste kilometers kreeg ik amper nog mijn voet opgetild. Lopen ging inmiddels al helemaal niet meer. Ik moest dus blijven rennen, maar hoe. Het publiek dat in rijen langs de weg stond droeg me naar de finish. Zonder dat publiek zou ik het niet gered hebben. 200 meter voor de finish trok ik alle energie nog uit de toppen van mijn tenen en rende over de finish alsof er niks aan de hand is. I did it… maar nooit meer met zoveel pijn!

Ik denk dat deze marathon voor mij misschien wel een grotere strijd was dan voor de winnaar, Marius Kipserem, die in 2:04:11 finishte. Heel symbolisch sluit ik een uiterst pijnlijke periode dan ook op pijnlijke wijze af.

Ik realiseer me dat ik een super sterk lichaam heb, waarop ik trots mag zijn. Maar waarmee ik wel wat voorzichtiger moet omgaan. Ik weet het zeker, mijn grenzen wat hardlopen betreft zijn hier toch wel bereikt.

met sportieve groet,
Vera

Foto's bij deze blogpost

Marathon Rotterdam 2019.jpg

Tokyo marathon in 3 uur 5 minuten en 17 seconden

Gepost door Runhedwigrun op maandag 8 april 2019 15:44

Foto's bij deze blogpost

Schermafdruk 2019-03-06 08.33.20.png

Halve van Hengelo 2019, geen discipline wel een PR (2 reacties)

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 1 april 2019 15:26

De hele week al loop ik te peinzen en te mijmeren. Zal ik me maar inschrijven voor de 10km tijdens de halve van Hengelo. Eigenlijk wil ik de halve marathon lopen, maar twee weken voor Enschede moet dat dan wel gecontroleerd en op een hartslag op of misschien net iets boven mijn beoogde marathon hartslag doen.
Nu moeten we echter even terug naar 23 december 2018. Die dag zou ik tijdens de Winter Stepone loop de halve marathon de 90 minuten grens doorbreken. Die poging ging echter faliekant mis. Ik was er figuurlijk ziek waardoor er ook geen verslag van is geschreven op deze site. Maar ik bleek er ook letterlijk ziek van te zijn geworden, wat de onderliggende reden bleek van deze mislukte poging. Had van te voren niet het idee wat onder de leden te hebben, maar de inspanning leverde een fikse crash op na een km of 15-16. Heb me dan ook niet te buiten kunnen gaan als alle eetfestijnen tijdens kerst en oud en nieuw.

Nadat ik weer beter was toch maar naar de fysio gegaan vanwege de aanhoudende hamstring perikelen. Naast de hamstring werden ook mijn heupen, billen en onderrug flink onderhanden genomen, want dat zat allemaal wat vast blijkbaar. De vruchten hiervan werden geplukt tijdens de midwintermarathon in Apeldoorn waar ik ondanks de vermoeidheid merkbaar soepeler kon blijven doorlopen en de vermoeidheid dus ook niet op de hamstring sloeg zoals voorheen.

Goed even terug naar het gepieker de afgelopen week. Ik dacht dus dat ik met mijn 1:50:07 op de 25km in Apeldoorn mijn frustraties omtrent de mislukte poging in Borne wel kwijt zou zijn. Dat bleek deze week toch even anders met de gunstige weersvoorspelling in het vooruitzicht. Ik heb me uiteindelijk toch ingeschreven voor de halve en het moest dus een lesje zelfdiscipline worden om me aan het plan te houden van iets boven marathonhartslag lopen.

U begrijpt aan de titel van dit verhaal dat dat niet is gelukt. Ik had s'ochtends nog een filmpje gekeken van MCMillanrunning "How to pace your next half or full marathon". In een notendop, strategie is een kleine negatieve split waarbij je je rustig in de wedstrijd inloopt want voor optimale prestatie moet het lichaam opwarmen en is snel starten minder effectief. Als je doelstelling 1:30h is moet je halverwege tussen de 45:00 en 45:40 doorkomen en de tweede helft versnel je dan om op die 1:30 binnen te komen.

Mijn race, met dat filmpje in het achterhoofd. Ik start rustig en probeer mijn hartslag onder de 165 te houden, ofwel maximaal 5 slagen boven mijn beoogde marathon hartslag. Waar dit in mijn trainingslopen prima ging zat er vandaag wat meer onrust in, maar als ik erboven kwam gin ik weer netjes temporiseren tot die eronder lag. Na een km of drie loopt er een behoorlijk hijgende loper achter me. Na een tijdje kijk ik toch even om en zie op zijn startnummer dat het een 10km loper is. Ik vraag toch maar even of het een beetje gaat, want deze ademhaling na 3,5-4 km impliceert bij mij gelijk wandelen bij een km of 8. Onze wegen scheiden zich en zelf hobbel ik gedisciplineerd door volgens het plan.

De 7km passeer ik op ca. 31 minuten en ik zit dan een minuutje boven 1:30 schema. De benen voelen, ondanks de vele kilometers in de voorbije weken goed, de temperatuur is perfect en ik kan mezelf niet bedwingen. Ik versnel iets door richting een hartslag van 170. En waarachtig, bij 10,5km zie ik dat ik op 45:45 loop. Ik voel de bovenbenen wel een beetje en besluit om tot 14km op dezelfde hartslag te blijven lopen. Ondertussen heb ik mooi een aantal richtpunten voor me en tot 14km lopen deze niet meer verder uit.

Bij 14km ga ik op hartslag 175 lopen en heel langzaam aan raap ik wat lopers op. Evenals in Apeldoorn kan ik ondanks de intredende vermoeidheidsklachten soepel doorlopen en mentaal voel ik me steeds lekkerder en loop ook met vertrouwen richting de vervelende fietsbrug waar het voor mij beruchte 18km punt ligt. Op de klim loop ik naast wat langzame 15km lopers ook ongeveer 5 halve marathon lopers voorbij alsof ze geparkeerd staan. Ik overleef de brug en in de afdaling ben ik snel hersteld van de inspanning.

De 2,5 km op het fietspad terug is een zee van richtpunten en ik versnel nog weer een beetje. Voor me zie ik nog de derde dame op de halve marathon zo bleek achteraf, lopen. Ik kom redelijk dicht bij. Als we het stadion inlopen zit ik er zo'n 50 meter achter, ik kijk op mijn horloge en zie met nog 300 meter te gaan 1:28 staan. Ik besluit dat een eindsprint niet meer nodig is en zet dus niet extra aan, maar dan op een dikke 200 meter springt die ineens naar 1:29, zo jammer dat mijn TomTom horloge na 1 uur geen secondes meer aangeeft, en is een eindsprint toch noodzakelijk. De dame haal ik niet meer in, maar ik kom met 1:29:56 net onder de 1:30 binnen.

Hoewel ik echt blij ben, bedenk ik ook gelijk dat dit misschien niet verstandig was met het oog op Enschede. Mentaal is het een opsteker want merk vandaag dat het slechten van deze grens me ook rust en een positieve boost geeft en ik onbevangen Enschede kan gaan doen. Voor Enschede had ik sowieso al een hartslagplan en een 3 blokken indeling (16-16-10). De opbouw van de race van vandaag sterkt me in het echt opvolgen van die strategie. Doelstelling dit jaar is op een fatsoenlijke manier uitlopen en genieten.
Heb in mijn lange duurlopen specifiek geoefend op tempo aan het eind, om ook na minuut 120 nog goed te kunnen blijven lopen.
Hopen dat de weergoden ons dit jaar gunstig gezind zijn en dan zal het een mooie dag worden.

2019-03-31: Zandvoort circuitrun (5km) (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 31 maart 2019 18:29

Vijf keer eerder was het voor mij rennen geblazen op het Zandvoortse circuit. In 2011 mijn eerste run aldaar over een afstand van 5km; in 2012, 2013, 2014 en 2018 de 12km en zodoende niet alleen op het asfalt waar doorgaans slechts snelle bolides met veel herrie elkaar de loef afsteken, maar tevens rennen over het strand en door het dorp.
In 2019 wordt het circuitrun nummer zes en terug waar het begon met dus slechts asfalt onder mijn voeten. Net als voorgaande jaren ook nu in het weekend dat de klok een uurtje vooruit moet en de nacht zodoende een uur korter is. Gelukkig is dat gedoe met zomer- en wintertijd vanaf 2021 verleden tijd.

En tsja, het stond voor mij al een paar weken vast dat dit (voorlopig) mijn laatste hardloopwedstrijd zou gaan worden. De lol is eraf, de motivatie weg en het is gewoonweg niet meer op te brengen om iedere keer na een terugval vanwege blessures of de prioriteit van andere zaken de draad weer op te pakken en van voren af aan te moeten gaan beginnen. Mijn hardlopen in 2019 beperkte zich vanwege rugklachten tot maar een paar trainingsrondjes van 5km en wat korte intervaltrainingen. Lastig hoor, om deze afstand te lopen in een tijd die boven het half uur ligt en mij in de regel meer vermoeidheid oplevert dan een 15km, 10EM of zelfs een halve marathon van pakweg vier, vijf, zes jaar geleden. Eigenlijk is het vijf jaar geleden, een paar maanden na mijn 50e verjaardag, alleen maar bergafwaarts gegaan, met af en toe een speldenprikje als opleving.
Na een trainingsloopje op eerste Kerstdag 2018 protesteerde mijn rug dermate heftig, dat er van hardlopen eventjes geen sprake kon zijn. Een herkenbaar euvel van een aantal jaren terug. Iets te lang aan een stuk hardlopen op “vibram five fingers” was daar toen de oorzaak van, oftewel hardlopen met zeer weinig demping waar je lijf natuurlijk wel aan moet wennen. Direct na de Kerst nieuwe "gewone" hardloopschoenen gekocht, maar pas in februari 2019 weer begonnen met het trainen in de tussengroep van de Tata Steel runners.
De Beeckestijn cross in januari kwam even te vroeg, Groet uit Schoorl stond niet op mijn lijstje en de twee Twiskemolenlopen van februari en maart daar stond mijn hoofd niet naar. Landsmeer ligt als niet-auto rijder vanuit IJmuiden net even te ver uit de route voor het lopen van een 5km. Om daar dan eerst pakweg 35km voor te gaan fietsen! Goh, een paar jaar geleden was dit helemaal geen issue. Gewoon fietsen naar Het Twiske, 10EM hardlopen en daarna dezelfde tocht terug. Kou of geen kou, wind of geen wind. Waar ging het mis?
Met deze circuitrun stond er al wel een afspraak in mijn agenda, hetzij op de 12km. Gelukkig kon deze worden omgezet naar de 5km. Er was een ruime animo binnen de Tata Steel runners voor die 12km (cup)afstand en wat minder voor de 5km, het omboeken derhalve geen probleem.

Het fietstochtje vanuit IJmuiden naar Zandvoort kent geen geheimen. Het duinentraject IJmuiden-Zandvoort is de afgelopen drie jaar regelmatig bezocht door mij en mijn fiets(en). Soms ging de rit een stukje verder. Hoek van Holland is tot nu toe mijn record en dat was 85km. Eventjes een bakkie doen daar en dan weer terug….
Vandaag dus weer gewoon een km of 16 de benen lostrappen met als eindstation een druk bevolkt circuit. Dat was de voorgaande jaren niet veel anders. Die circuitrun is een “grote” run geworden en tevens uitgebreid met een afzonderlijk wandelprogramma met wandelingen over verschillende afstanden een dag eerder. Deze wandeldag zal ongetwijfeld volgend jaar in mijn agenda komen te staan. Ook aan wielrenners is gedacht, die mochten ’s ochtends vroeg aan de bak. Voordat de runners hun opwachting maakten

Het was fijn om met de wind in de rug naar Zandvoort te rijden. Wel weer even wennen om nog enigszins op tempo te geraken, maar boven de 23km/uur was okay. Rond 09:45 uur stond mijn fiets in de stalling bij het circuit en kon het speelveld van vandaag even wandelend en met camera in de aanslag worden bekeken. Er waren nog aardig wat wielrenners die aan hun rondje gingen beginnen, qua runners was het nog rustig. Zeker op het dek tegenover de tribune, want daar stond nog helemaal niemand. Niet gek hoor, want de start van de 5km was pas om 11:15 uur, voorafgegaan door een kinderloop en een loop voor kinderen met een handicap.
Het was nieuw om te verzamelen op Paddock2, een mooie VIP ruimte voor bedrijven annex sponsoren in de Tarzanbocht. Vorig jaar was dat er volgens mij nog niet. In ieder geval niet op die plek. Het was en werd er niet druk, wellicht was er qua bedrijven niet zoveel animo voor de 5km afstand. Ook bij de teamfotograaf, waar we met zes, in plaats van tien, Tata runners aanschoven hoefden we niet eens te wachten op onze beurt. We mochten hierna naar startvak geel, net na de wedstrijdlopers. Vak geel was ook niet zo druk bevolkt.
Stipt 11:15 uur werden we weggeschoten. Op weg naar 5km. Vijf, voor mij, lange kilometers. Tsja, uiteindelijk waren mijn trainingen dus maar minimaal geweest en moest alles op karakter. Die ruim drie kwartier fietsen hiervoor was al een aanslag, nu dus tijd voor de tweede. De eerste km ging nog wel ruim onder de 6 minuten, maar daarna ging er een tandje af. Na drie km was het voor mij meer een actieve rust dan daadwerkelijk rennen, maar wandelen was gelukkig niet nodig. Uitlopen maar, om na 32:14 finishen. Dat gaf niet alleen mijn GPS aan, maar bleek eveneens mijn uiteindelijke netto tijd in de uitslag te zijn. Wel jammer dat ze bij zo’n grote run niet gewoon precies 5km kunnen uitmeten. 5,24km gaf mijn Garmin aan. Op de 12- en 21,1km valt er qua afwijking wat voor te zeggen, rekening houdende met eventueel eb en/of vloed, maar die 5km gaat niet van het circuit af, op een klein lusje aan het einde na. Kwestie van die finishmatten 200 meter naar voren halen. Meer niet. Zo moeilijk hoeft dat toch niet te zijn?
Na het finishen van de 5km runners was het in de VIP ruimte wat drukker met vele runners die nog aan hun 12km moesten gaan beginnen. Voor mij lag echter nog zo’n 15km in het vizier. Fietsend naar IJmuiden met de wind in mijn gezicht. Goh, de 20km/uur werd nu niet eens gehaald, maar daar gaat de komende weken aan gewerkt worden. Potverdikkeme!

Zo, mijn hardloopperikelen worden middels deze BLOG (voorlopig) afgesloten. Een periode van al met al 10 jaar. 10 jaar met pieken en dalen. 120 Trimlopen of estafettes variërend in afstand van 4,2km tot 21,1 km konden worden afgevinkt en bijna 100 verhaaltjes zagen het levenslicht. De meesten gepubliceerd op looptijden.nl, de laatste BLOG’s slechts op facebook in de besloten Tata Steel runners groep.
Leuk om hier te vermelden: Drie van die hardloopverhaaltjes komen terecht in twee boekwerkjes die dit jaar van mijn hand gaan verschijnen en waarin aan de hand van 100 singletjes (uit mijn eigen verzameling van ca. 2.000 stuks) zaken passeren uit mijn jeugd, scholen, het uitgaan van vroeger, het IJmuider strand, niet vergeten TV programma’s, reizen en wat al niet meer. Er is echter ook ruimte voor recentelijke gebeurtenissen. Die muziek loopt daar als een rode draad doorheen.
Het schrijven beperkt zich niet tot slechts het hardlopen. De stukken over de Pierloop 2013 en Velsertunnelrun 2016 zijn inmiddels van looptijden.nl af; het nooit gepubliceerde uitgebreide verhaal over mijn eerste halve marathon, Amsterdam 2013, wordt nu eindelijk gepubliceerd.
Deel 1 verschijnt in April en deel2 ergens rond November. Beide boeken zijn inmiddels af ook, al is deel2 nog onderhevig aan correcties cq. aanvullingen. Een derde deel ligt eveneens in de planning ergens medio 2020. Het schrijven gaat mij nu even wat makkelijker af dan het rennen en het eist, eerlijk is eerlijk, veel aandacht op. Het is bijzonder leuk om je eigen boek uit te geven. Wellicht kan mijn neefje van 16 deze volgend jaar op zijn boekenlijst zetten en er daarna over doorgezaagd worden op school. Hoe gaaf is dat, als je dat doorzagen niet letterlijk neemt, natuurlijk!
Op de een of andere manier heeft dat schrijven een dwangmatige werking dat vaak voordelig uitpakte met trimlopen in het verschiet, want “geen zin hebben” was nooit een optie, er moest gewoon gestart worden. Het verhaaltje zat al in mijn hoofd, maar de afloop werd pas bekend na het uiteindelijke finishen. De nieuwsgierigheid won altijd. In de regel vloeiden dan thuisgekomen na het rennen de woorden zo op het papier en kon er direct gepubliceerd worden. Het zal op de een of andere manier altijd wel wat onrustig blijven in mijn hoofd. Qua zwemmen is er niet veel meer te melden dan het in een uur tijd 40 x heen en weer zwemmen in een overdekt 25 meter bad; mijn fietstochtjes zijn in de regel ook aan herhaling onderhevig al variëren deze, naar gelang mijn tijd, wel in het aantal kilometers.

Anyway, een nieuwe 100 dagen stappen challenge die op 22 mei 2019 gaat starten staat inmiddels in mijn agenda genoteerd. Iets om naar uit te kijken. Dat wordt in ieder geval weer lekker veel fietsen, een aantal flinke wandeldagen en twee tot drie keer per week een uurtje zwemmen. Goed om in beweging te blijven en de spieren soepel te houden. Dat is wel nodig, want die buik gaat weer iets teveel naar voren hangen boven die feestwinkel. Tijdens de challenge van vorig jaar hadden we een prachtige zomer. Een zomer die mij dagelijks vele stappen opleverde, een gezonde kleur op mijn gezicht en bovendien vele uren in de buitenlucht.
De Kennedymars (80km) van Sittard in April 2020 staat ook al genoteerd in mijn agenda. De wandelschoenen blijven in gebruik, mijn hardloopschoenen blijven voorlopig even in het schoenenkastje staan. Het is wel effe goed zo!

Note voor de oplettende lezers: Het was een regelrechte uitdaging het woordje “ik” een keertje in een BLOG te vermijden. Probeer het maar eens als je een verslag of iets dergelijks schrijft. Een regelrechte overwinning, want het begon met het slechts reduceren van de hoeveelheid in het gebruik van het specifieke woordje. In eerste instantie stond dat persoonlijke voornaamwoord er 31x(!) in, toen nog verspreid over een totaal van zo’n 700 woorden. In de regel wordt een verhaaltje daarna toch minimaal twee keer zo lang, mezelf kennende.

Jan B. 31-maart-2019

Foto's bij deze blogpost

P1060062.JPG P1060070.JPG

5 maanden stilte

Gepost door Runhedwigrun op donderdag 28 maart 2019 10:42

Het heeft even geduurd maar ik ben er weer:

https://runhedwigrun.com/2019/03/27/vijf-maanden-stilte/

Foto's bij deze blogpost

2-11612154_full-01.jpeg 2-11612154_full.jpg

Wind mee, storm tegen

Gepost door Arranraja op woensdag 13 maart 2019 12:14

Kijk voor de finishfoto's en wat YouTube-filmpjes ook even op https://arranraja.wordpress.com/2019/03/13/wind-mee-storm-tegen/

Begin februari, kort na de vorige editie van de Twiskemolenloop, had ik zowaar loopvriend Peter kunnen strikken voor de laatste aflevering van de huidige serie van vijf TML’s. De half-grappend geopperde suggestie om samen met mij de 10 Engelse mijlen te gaan aanvallen, viel veel sneller dan ik verwacht had in vruchtbare aarde. Dit zou voor hem een laatste, zeer serieuze training zijn, voorafgaand aan zijn halve marathon bij de CPC in Den Haag exact een week later. Die bleek uiteindelijk door nog zwaardere luchtverplaatsingen reeds voor aanvang te zijn weggewaaid, maar dat terzijde. Na die overeenstemming hadden wij meerdere keren appcontact, waarbij ik niet naliet te wijzen op het risico van minder goede weersomstandigheden, die in de Twiskepolder direct een verschil van dag of nacht kunnen maken. Vooral een krachtige zuidwestenwind zou het verhapstukken van die 16,1 km tot een flink zware dobber maken. En in dat redelijk open recreatiegebied is de combinatie van wind met forse regenval helemaal een pretbederver.

Toen de dag-u naderde bleek mijn ongerustheid niet voor de kat z’n viool geweest te zijn. Er zou een windkracht 5 of 6 uit die vermaledijde zuidwesthoek komen en de diverse regenradars voorzagen niets anders dan voortdurende neerslag. Maar wie A zegt moet ook B roepen, met andere woorden, stormen nog zondvloeden konden ons ervan weerhouden de reis naar het Waterland (is de naam hier wel een voorteken?) te aanvaarden. Ik pikte mijn loopmaatje op bij het station in mijn woonplaats en gezamenlijk reden wij naar Landsmeer. Als morele opkikker vooraf had ik de snelle Newgrassmuziek van de helaas al overleden dobrovirtuoos Mike Auldridge en zijn kornuiten opgezet. Zo luisterden wij tussen de gesprekken door ter inspiratie o.a. naar ‘8 more miles to Landsmeer’, ‘Waterland Country’ en ‘Run, don’t walk’*.

Zoals gezegd regende het flink en de renkleding en -schoenen kregen tijdens het stukje wandelen naar de atletiekbaan al het nodige te verduren. Wij arriveerden daar lekker bijtijds en hadden vlug het benodigde papiertje met chip te pakken. Na het afwerken van de noodzakelijke voorbereidingen stonden we ruim een half uur vóór het startschot in onze geavanceerde Action-ponchootjes buiten in weer en wind. Wij hebben dus moderne spullen maar zagen toch nog zeker een tweetal mannen dat zweert bij de traditionele KOMO-jas. Authentiek zou je kunnen zeggen maar heden-ten-dage toch ook wel lichtelijk archaïsch. Enfin, ieder zijn meug. Verscholen onder onze Action-attributen hobbelden we de twee rondjes die ik traditioneel als opwarming rondom een van de voetbalvelden over het sportpark afleg. Mij viel op dat Peter’s plastic velletje onder invloed van de wind mooie muziek maakte. Van die van mij kwam volgens mijn oren geen noemenswaardig geluid. Na een tweede en laatste bezoek aan Kamer 100 en wat ultieme vastmaak- en opwarmoefeningen togen wij door de modderpoel die men daar gravelbaan noemt en het met een grasmat bedekte middenterrein naar de start. Daar doken trouwens ineens verrassend veel medeparticipanten op. Naar het zich liet aanzien meer dan normaliter en zeker meer dan je op zo’n kletsnatte, winderige zondagochtend zou verwachten.

Onderdeel van de WhatsAppbesprekingen vooraf was uiteraard ook de te volgen tactiek. Omdat Peter niet overdreven veel getraind had de laatste tijd en ik mij tegenwoordig het prettigst voel bij een dergelijke snelheid, waren we rond de 10 per uur, ergo iets in de buurt van 6 minuten de kilometer overeengekomen. Wij moesten bij aanvang er daarom vooral voor waken om met de snellere lopers vóór ons mee te gaan huppelen. Vanwege de eerder geschetste, waterige ondergrond waarop wij de eerste honderden meters dienden af te leggen, vormde dat deze keer zowaar geen probleem. Juist de baan achter ons gelaten hebbende en nog op het sportpark richting de polder, vonden wij aansluiting bij een Brabants gezelschap dat ongeveer het door ons gewenste tempo voerde. Het leek mijn kornuit bij deze weersomstandigheden sowieso verstandig om in een groepje te gaan lopen, dus wij voegden de daad bij die overweging. Direct het park af, op het eerste stuk Luyendijkje dat Landsmeer met Het Twiske verbindt, kregen wij een voorproefje van wat ons te wachten stond. Weliswaar duwde die zuidwester kracht 6 hier vooral opzij en van achteren tegen ons aan, toch werden wij ons direct gewaar van diens kracht. Dat zou verderop op het parcours wat worden, zo verzekerde ik mijn makker. Een eveneens eerder vastgelegde taakverdeling, was gidswerk voor uw verteller en de haasklus voor Meneer de Haas, die altijd graag als haantje-de-voorste rent. Omdat wij ons vooralsnog in het kielzog van de Brabo’s genesteld hadden, bleef die laatste taak even liggen tot een later tijdstip.

Ondergetekende was wél van meet af aan erg actief met zijn opdracht. Zo kondigde ik geregeld de naderende bruggetjes aan. Achteraf gezien was dit een zinloze bezigheid, was zelfs een edele viervoeter met een heel beperkt gezichtsvermogen kon die houten wateroverspanningen met gemak zien aankomen. Al direct hadden wij mondeling contact met de lieden uit het ‘zonnige zuden’ en vooral de dame die zich direct vóór ons voortbewoog, liet zich niet onbetuigd. Zo hadden wij volgens haar met opzet haar brede rug rug opgezocht om een beetje uit de wind te kunnen lopen. Dat was echter volledig bezijden de waarheid want in het eerste deel van de race hadden wij die wapper vooral in de rug en hielden wij háár aldus in de luwte. Overwegend windje mee tijdens dat eerste deel, derhalve. Met enige trots kon ik de verblijfplaats van mijn Schotse vriendinnen aankondigen. Vergezeld van de mededeling dat wij in een later stadium, als wij de Stootersplas geheel gerond hadden, een tweede keer erlangs zouden zeilen. Die grote watermassa diende zich een stukje verderop aan. Donkergrijs was de kleur van het water en de golven die met kracht tegen de kant klotsten waarlangs wij liepen, hadden heuse schuimkoppen. Al die tijd renden we keurig rond de 10/uur en zaten we derhalve netjes op schema.

Bijtijds maakte ik gewag van de aankomende drankpost en de direct daaropvolgende haakse bocht naar links. Behalve uw chroniqueur hield het hele pelotonnetje halt om een of meerdere bekertjes warm, dan wel koud vocht tot zich te nemen. Ik dribbelde rustig verder en nam een paar slokken water uit mijn fles, in afwachting van de terugkeer van mijn entourage. Die was spoedig weer aangesloten en wij gingen lustig verder op ons pad met de wind nog immer vooral in de rug. De snelheid bleef heel constant volgens schema maar blijkbaar vond Peter even later dat het tijd werd om enigermate te accelereren. Want hij stak ineens voorbij onze Brabantse hazen en ging ervandoor. Ik kon uiteraard niet anders dan volgen en bijgevolg moest ik eveneens extra in de hoeven. Zo naderden wij het voorlopige einde van de taiga zijnde het beboomde gebied. Na het voorzichtig nemen van twee spekgladde veeroosters en het voorbijsteken van een rijzige halvemarathonloopster, betraden wij de toendra, zo u wilt de boomloze steppe van Centraal-Waterland. Zoals ik voordien al meerdere keren met klem had benadrukt, het was nu uit met het luie lopen. Geen ‘Summertime and the running is easy'** meer. Nee, het spel ging hier echt op de wagen, er moest ernstig gebikkeld gaan worden. Na het tweede veerooster leidde de route scherp linksaf en weldra beukte de wind van opzij, maar nu schuin van voren tegen ons aan. En let wel, de neerslag viel nog steeds gestaag. Aan het einde van dat stuk pad, als wij pal tegen de wind in gingen draaien, zou de tegenwerking van de luchtmassa’s nog een stuk heviger worden.

Voor wij daar arriveerden, kwam de rapste Brabander, die ons al eerder vooruitgesneld was, ineens op zijn schreden teruggekeerd om een paar van de achterop geraakte makkers terug te halen. Na een paar flauwe bochten, bij elkaar een soort chicane vormend, werd het over een lengte van circa anderhalve kilometer echt, maar dan ook serieus menens. Wij kregen de wind, die hier werkelijk als twee druppels water op een storm leek, pal van voren. Het was nu hoofd omlaag en harken, vechten om vooruit te komen. Peter, iets kleiner van stuk, had daar een tikkeltje minder moeite mee dan ik en wij raakten enigszins los van elkaar. Het was op dit loodzware deel van het parcours ieder voor zich tegen de elementen. Bij het oprapen van een kleine seniorloopster had mijn strijdmakker zowaar adem over om een piepkleine woordenwisseling met haar aan te gaan. Ikzelf had echt alle zuurstof nodig om nog enigermate weerstand te kunnen bieden aan die enorme krachten die uit alle macht poogden om ons achteruit te duwen. En dan had de speaker van dienst voor aanvang nog wel geroepen dat het in ieder geval zuurstofrijk loopweer was. Mijn regenjas, althans de capuchon daarvan, zorgde voor een extra verzwaring door voortdurend als een spinakerzeil op te bollen en zodoende nog eens wat extra luchtweerstand te veroorzaken. Dit bezorgde mij de toegevoegde taak het stukje textiel telkens weer onder de kraag terug te duwen. Een schier hopeloze bezigheid, want Aeolus bleek er wel schik in te hebben het hoofddekseltje telkenmale tevoorschijn te toveren en te laten opbollen. Toch kwamen wij stap voor stap verder en na een paar windstoten, die mij in ieder geval vrijwel tot stilstand dwongen, bereikten wij ten langen leste het einde van de boomloze vlakte en daarmee de beschutting van het hoge groen.

Zodra ik weer genoeg adem had en hernieuwd naast Peter was neergestreken vroeg ik hem: ‘En, heb ik te veel gezegd? Hij kon vanzelfsprekend niet anders dan mijn eerdere lezing bevestigen. Over de negende kilometer had ondergetekende, in ieder geval volgens Garmin, 6:46 minuten gedaan. Bewijs genoeg, dunkt mij, dat het bikkelen geweest was en niets anders. De seniorloopster kon nog korte tijd met ons oplopen, maar moest vervolgens toch lossen. Verder was het gecombineerde groepje van bloggers en Brabanders weer bij elkaar. Die hereniging duurde slechts een ruime 1000 meters,want toen kwam de tweede verversingspost. Daar hielden de meesten halt om bij te tanken. Ik liep net als bij de vorige pleisterplaats met een lagere snelheid rustig verder in afwachting van Peter’s aansluiting. Die vond al rap plaats. Wij hadden nu een beschut deel, wat ons de gelegenheid gaf zowel te recupereren alsook om weer terug te gaan richting onze streefsnelheid. Wel was er ook hier een enkel stukje pad waarop wij vol tegen de wind moesten opboksen. Na een enerverende omloop van zo’n 8 km om de Stootersplas en aanpalende wateren en na 12 km in totaal, passeerden wij voor de tweede keer de plek waar de ‘bonnie lasses from Caledonia’ hun domicilie hebben. Nu weer even flink voortgeduwd door de woeste wind. Ik moest onwillekeurig terugdenken aan die keer onlangs toen mij boven op een brug over het kanaal hetzelfde overkwam en ik mijn benen als een bezetene moest laten rondgaan om de rest van mijn lichaam te laten bijbenen. Anders was ik bekant van de sokken geblazen. Zo ver kwam het toen en ook hier gelukkig niet en na die knokpartij aan de noordwestzijde was het best prettig tijdelijk een steuntje in de rug te krijgen.

Een bocht en een brug verder was die steun alweer verleden tijd, want in het opnieuw open terrein aan de zuidoostkant had Aeolus andermaal vrij spel. Om te beginnen blies hij dwars door mijn schoenen heen en plotsklaps voelde ik mijn voeten koud worden. Schoeisel en sokken waren tenslotte kleddernat. Bij iedere bocht en richtingsverandering was de situatie anders en met onderhand behoorlijk vermoeide benen waren wij een speelbal van de storm. Voor mijn gevoel werd het nu werkelijk harken en vechten tegen de elementen. De 10/uur haalden wij helaas niet meer. Pluvius en Aeolus hadden ongetwijfeld veel plezier maar die laatste drie kilometers werden, althans voor mij, een ware lijdensweg. ‘Killing us harshly with their strength’***, zou een aardige titel zijn voor een verhalend lied over deze roerige episode. Als we even door de luwte bij de bomen gingen was dat slechts een stilte voor de telkens terugkerende storm. Het was werkelijk bijna hangen en wurgen tegen de klippen op. Met name het korte stuk recht op de Twiskemolen af, was moordend. Als ik daar maar eenmaal de bocht naar links om kon en het laatste stukje Luyendijkje op, zou het allerergste leed geleden zijn, zo sprak ik mijzelf moed in. Peter liep al enige tijd een stukje vóór mij en het lukte mij niet meer om hem nog helemaal bij te sloffen. Het leek daar wel vechten tegen de bierkaai en hoe we het flikten is mij nog steeds een raadsel maar we kwamen uiteindelijk waar we wezen moesten. Vanwege het prutweer was er op deze plek uiteraard niet zoals gebruikelijk een plaatjesschietende fotograaf te bekennen. Heel veel respect had ik voor de drie vrijwillige dames die aan het einde in de winderige bocht naar het sportpark ons de weg stonden te wijzen. Die moeten goed winddicht gekleed geweest zijn. Bij mijn negenentwintigste keer aldaar wist ik de weg gelukkig blindelings te vinden.

Weer duwde de wind ons korte tijd voort, nu direct naar de atletiekbaan en de verlangde eindstreep. Het AC Waterlandterrein lag er bijkans verlaten bij. Logisch, het was weer om mens noch dier naar buiten te sturen. Peter had mij inmiddels definitief zijn hielen laten zien en ik poogde slechts om zo goed als mogelijk de modderpoel door te komen en eventuele ultieme belagers van mij af te houden. Er bleek geen enkele renner kort achter mij te zitten, dus had ik tijd een blik op mijn horloge te werpen. Daaruit concludeerde ik dat binnenkomen onder de 1:40 uur niet meer tot de reële mogelijkheden behoorde. Ergo, ik hoefde mij niet meer uit de naad te gaan sprinten. Naar verluid heb ik op de laatste 286 meters die ik volgens mijn chrono aflegde, wel een uursnelheid van 10,62 weten te bereiken. Toch nog een laatste restje brandstof in de tank weten aan te spreken. Die zorgde ervoor dat ik in 1:40:39 over de meet kwam. Daarmee voltooide ik mijn twintigste 10 Engelse mijlenloop (11 maal TML, 9 maal DtD) en scoorde ik mijn op-een-na langzaamste tijd over deze afstand. Me dunkt dat ik in het afgelopen verhaal genoeg excuses bij elkaar heb verzonnen om dat bijna-dieptepunt te rechtvaardigen. Mijn gebruikelijke drie uitwandelrondjes lieten wij om overduidelijke redenen maar voor wat ze waren en ik snelde naar het dichtstbijzijnde loket. Ik wilde vanzelfsprekend niet te laat komen om het felbegeerde Twiskemolenloop-herinneringsshirt binnen te halen. En ik wenste voor mijn privéhaas een medaille aanschaffen. Want die had hij, alleen al door opnieuw de reis vanuit de verre Zuid-Hollandse kaasstad te maken, zonder twijfel meer dan verdiend. En ik had toevallig even niet genoeg contanten voorhanden om zijn honorarium in klinkende munt te voldoen, dus ik moest toch wat.

Na een paar bekers warme thee en wat napraten met onze inmiddels ook gefinishte Brabantse loopvrinden, zochten wij fluks de droge en warme kleedkamer op. Daar ging Peter een beetje mediteren en moegestreden ik mij in traag tempo van de loodzware, doornatte kleding ontdoen. Een renner die naast mij was neergestreken merkte op dat wij het toch maar weer gered hadden en dat de ondergane ontberingen borg zouden staan voor een hele berg sterke verhalen. Ook benadrukte hij heel nadrukkelijk het rustieke en authentieke karakter van de naastgelegen atletiekbaan c.q. modderpoel, alsof hij die wilde verdedigen. Ik hoop trouwens van harte dat ik met bovenstaand relaas de sage smeuïg genoeg heb opgediend. Geheel tegen mijn gewoonte in, dirigeerde ik Peter daarna naar de verenigingskantine. Alwaar wij onder het genot van een bakkie plaatselijke pleur en een broodje de afgelopen uren nog eens uitgebreid de revue lieten passeren. Op punt staand dit etablissement te verlaten zagen wij de rijzige loopster die wij eerder die ochtend voorbijgestoken waren, als allerlaatste de baan opkomen en de eindstreep overschrijden. Daarna werd het de hoogste tijd om met behoorlijke stijve ledematen door de nog immer vallende regendruppels naar mijn auto te banjeren. Met opnieuw de muziek van Mike Auldridge uit de autoluidsprekers, zochten wij de zuidkant van het IJ op. Ik wist Peter exact op tijd af te leveren bij het NS-station zodat hij middels een machtige, ultieme versnelling zijn trein naar huis kon halen. Daarmee kwam een einde aan een opnieuw zeer succesvolle en memorabele samenloop en deze keer dito samenwerking in de strijd tegen de weergoden. Dat wij maar zeer spoedig op herhaling mogen gaan!

Bij de sterretjes: ik heb hier flink misbruik gemaakt van mijn dichterlijke vrijheid want de correcte titels zijn, zoals in de YouTube-filmpjes op mijn eigen site te zien is: ‘8 more miles to Louisville’, ‘Panhandle Country’, ‘Walk don’t run’ en ‘Killing me softly with his song’. Bij ‘Summertime’ hoort vanzelfsprekend onlosmakelijk de zinsnede ‘and the LIVING is easy’.

On🏃ME2019 Achtkastelenloop Vorden* 30KM (2 reacties)

Gepost door Ben Engel op zondag 3 maart 2019 21:30

Acht🏰loop Vorden 30KM vandaag 3 maart 2019

Om te beginnen was even steggelen hoe ik naar Vorden zou gaan laten brengen en ophalen door Ati (mijn vrouw) of met iemand van onze loopgroep meerijden. Het werd na korte correspondentie via Watch app een loopmaatje met wie ik mee kon rijden. Mooi geregeld dacht ik maar helaas kreeg ik de volgende dag een berichtje dat hij ziek was geworden en dus niet mee ging naar Vorden. Uiteindelijk werd het een ander loopmaatje van onze ABS loopgroep met wie ik mee kon rijden en werd vanmorgen thuis door hem opgehaald.

Verzamelen in Bathmen

Er was afgesproken dat wij ons in Bathmen zouden verzamelen op de PK bij de bibliotheek. Daar aangekomen eerst kennis gemaakt met de loopmaatjes die elkaar nog niet kennen. Vervolgens werd iedereen verdeeld over de aanwezige auto's en zijn wij naar Vorden gereden.

Gekoppeld aan een loopmaatje

Er werd in de auto even overlegd en gezegd dat het wel slim was dat Danielle met mijn samen de Acht🏰loop zou gaan doen. De suggestie was niet verkeerd aangezien wij blijkbaar het zelfde tempo en snelheid lopen. Ik vond het prima en Danielle vond dit ook een goed idee om je samen aan elkaar op te kunnen trekken. tijdens de run.

Sporthal 't Jebbink

Nadat wij een tijdje vertoeft hadden in de Sporthal 't Jebbink en onze spullen bij elkaar hadden gelegd zijn wij rond 12:05 naar buiten gewandeld en bij de start gaan staan.

Start

Het was dan zover want om 12:15 uur mochten wij vertrekken en zijn Danielle en ik gelijk samen opgelopen. Ik had mijn Fenix3 HR geactiveerd voor de tijdregistratie bij het lopen over de blauwe matten.

De run

Het ging de eerste 10km perfect ook met Danielle waarmee ik onderweg gezellig gekletst heb. Wij volgde een tijdje op geringe afstand de Pacer van 3uur. maar die liepen met 6min/km dus verloren wij ze uiteindelijk bijna uit het zicht. Ook hebben samen gekeken naar ons tempo wat zowel voor haar als voor mijn goed beviel. Wij hadden allebei de insteek om niks te forceren. Wel zag ik dat ik liep met een snelheid van 10km/u en tempo 6:06min/km. Ik had voor de start een Born Caffeine ingenomen dat ging goed en bij kilometer punt 15 (weet het niet zeker) een Born Final genomen dat had ik beter niet kunnen doen. Of het door de Born kwam geen idee, maar wij hadden besloten om wisselend voorop te gaan lopen zodat de ander uit de wind liep. Dat ging een paar keer goed maar toen kwam bij mij de klad erin en lukte het mij niet meer om voorop te lopen. Ik heb tegen Danielle gezegd ga jij maar door op eigen tempo. Zelf ben ik op mijn tempo doorgelopen maar het voelde na een tijdje niet echt super en ging het voor mijn gevoel steeds langzamer.

Alleen op de route

Het werd zwaar aangezien ik uiteindelijk het grooste deel alleen op de route liep ondanks dat er nog wel loopmaatjes een stuk (uitzicht) achter mijn liepen, maar daar werd ik op het laatst door ingehaald. )

Lange stukken

Het werd een hele beproeving want op de lange uitzichtloze route (zo voelde dat voor mij)kreeg ik steeds het gevoel nu mag de finish wel inzicht komen. Maar dat zat er dus niet in.

Suppoost van de Organisatie als begeleider

Het was heel plezierig dat de suppoost die onderweg naast mijn kwam fietsen de rest van de route naast mij is gebleven en eigenlijk begeleid heeft tot bijna aan de finish. Ik heb hem na afloop bedankt en gezegd dat ik het als prettig heb ervaren dat hij mij soms aanstuurde om niet op te gegeven(zie hieronder).

Opgeven ja/nee

Tot 2 keer toe heb ik op het punt gestaan om het op te geven, maar mede door de support en andere mannen van de organisatie heb ik dit niet gedaan. Ze hebben mij aangemoedigd met de woorden je kunt het nog een klein stukje. Ja dat was een dingetje want de een zei nog 5km en kwam ik op het volgende afslag punt van de 30km werd er door een andere suppoost gezegd nog 6 -7 km. Jullie snappen daar werd ik niet vrolijk van. Ik had dit zelf ook kunnen zien op mijn horloge , maar had deze keer de tijd van 3 uur erin gezet ipv de 30km. Maar door het weer en de vermoeidheid ging dat even niet op bij mij. En toch had ik zelf de spirit al ging het niet vanzelf om wel de finish te halen. Ik wilde dit keer hem helemaal uitlopen hoe dan ook.

Finish

Eindelijk liep ik weer het dorp Vorden in kreeg de finish in het vizier en werd ik op afstand met luid gejuich binnen gehaald. Bastian van onze groep kwam op mij afgelopen en heeft mij over de finish geschreeuwd.

Binnengekomen binnen de registratie limiet is gelukt

Achteraf viel het qua eind tijd nog mee het is geen top tijd geworden, maar met een bruto tijd van 3:38:14 en netto 3:37:02 mag ik best tevreden zijn over de Acht🏰loop. Want de 1ste keer dat ik de 30km in 2017 heb gelopen moest ik afhaken want zat er compleet doorheen dus toen geen medaille. Nu wel trots en in het bezit van een verdiende medaille.

Pokke weer

Ik kan zeggen wij hadden niet echt geluk met het weer vandaag want er was veel regen en stond behoorlijke veel wind. Dat speelt natuurlijk ook parten want dat valt dan niet mee (geen excuus) om te lopen.

Terug in de Sporthal

Nadat ik binnen was in de sporthal mijn zeiknatte bovensportkleding uit getrokken en zover mogelijk mijn gedroogd met de meegenomen handdoek. Ook had ik gezorgd voor droge kleding na afloop dat was wel nodig. Dit heb ik aangetrokken en ging niet zomaar even want ik had koude handen en de koudlijf wilde dit niet echt vlotten. Nu kan ik veel hebben want ik werd geholpen door o.a. Frank. Hij maakte er een leuk spel van onder het mom van. Oké shirt uit hemdje uit en geholpen de droge kleding aan te trekken. Hij maakte de gevatte opmerking nu gaan wij nog even steunkous aantrekken. Het was prima dat de humor er ook was dat haalt de druk ervan af. En top want ze hebben natuurlijk wel allemaal op mij gewacht.

Naar Huis

Samen met Danielle -Pieter en ondergetekende en Bastian(onze chauffeur) terug gereden naar Bathmen en Danielle en Pieter zijn daar uitgestapt en huiswaarts gegaan. Bastian en ik door naar Deventer waar hij mij thuis heeft afgezet. Al met al is het toch een geslaagde dag geweest en ga de rest van deze zondag relaxen. Wel even onder het genot van een verdiend 🍻tje straks😉

Foto's bij deze blogpost

IMG_0506.png IMG_0503.jpg IMG_0501.png IMG_0505.png

Lente?

Gepost door Arranraja op donderdag 28 februari 2019 16:21

Met dergelijk mooi weer en zulke temperaturen wordt zelfs een hardloper even een poëet. Lees mijn ode op:

https://arranraja.wordpress.com/2019/02/28/lente/

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper