Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Mijn 15 van Amsterdam-Noord

Gepost door Arranraja op vrijdag 21 september 2018 19:02

Bekijk vooral ook de zonnige foto's op https://arranraja.wordpress.com/

In de week voorafgaand aan de Vechtloop eind juni, had ik wat last gekregen van het gebied rond mijn rechter-achillespees. Toen ik zo onverstandig was om drie dagen na de Vechtloop weer de renschoenen onder te binden voor een duurloop, schoot het er echt in en moest ik na nauwelijks 4 km stoppen. Dat werd dus een paar loopjes overslaan en ook de hitte van de afgelopen zomer zorgde voor een stagnatie in mijn trainingen. Ruim twee weken later voelde het weer niet helemaal lekker na bijna 9 km gelopen te hebben. Pas begin augustus, op vakantie in Duitsland, kon ik mijn gewone renritme weer opstarten en langzaam het aantal kilometers uitbouwen. Aan het einde van die maand durfde ik de Gooise Heideloop niet aan vanwege de oneffenheden in het terrein. Niet dat ik bang was om wederom te vallen, zoals vorig jaar, maar wel dat de net genezen blessure zou terugkeren. Ik wilde echter toch graag vóór de Dam tot Damloop op 23 september een trimloop doen als training. Ik dacht dat ik alle georganiseerde lopen in de omgeving wel had ontdekt, maar bij de Gaasperplasrun zag ik een pamflet liggen van de '30 van Amsterdam-Noord'. Na de bestudering van het parcours (vooral door het landelijke gebied net ten noorden van de Ring rond de hoofdstad) leek het mij wel wat om deze trimloop aan mijn repertoire toe te voegen. Zeker nadat ik mij ervan had vergewist dat ik aldaar voldoende parkeermogelijkheden had. Want ik houd er niet van om direct vooraf aan een loop nog te moeten gaan zoeken naar een plek voor mijn voiture. Ik kom nu eenmaal het liefst in een gespreid bedje wat het aanreizen betreft.

Die reis ging dus gewoon goed en op gevoel liep ik de juiste weg naar de atletiekbaan van de organiserende vereniging AV Atos. In de ernaast gelegen sporthal had ik fluks mijn startnummer te pakken, ik werkte een banaan naar binnen en dronk een pakje melk leeg. Daarna maakte ik wat ruimte in mijn waterhuishouding door een bezoek aan een klaarstaande krul en ging op de baan warmlopen en wat oefeningen doen. Ergens midden in het pak vertrok ik, zoals altijd eigenlijk iets te rap. Korte tijd liep ik achter Cor en een metgezel. De eerstgenoemde kom ik geregeld tegen bij loopjes in de regio en hij heeft ongeveer het tempo dat ik, in ieder geval in het verleden, ook haalde. De twee mannen gingen op dat moment exact 10 per uur maar ik had al snel het gevoel dat ik moest inhouden. Dus glipte ik er langs en ging iets vóór hen verder. Wel hoorde ik ze de hele tijd juist achter mij samen praten. Ik zat mooi net boven de 10 per uur en besloot te kijken hoe lang ik in die snelheid kon volharden. Wat minder enthousiasme bij mij losmaakte, was het klinkerwegdek aan de buitenkant van de bomenring rond de AV Atosbaan. Daar moesten we ook nog eens een extra ronde over maken alvorens we richting het noorden konden gaan. Vrij aan het begin van dat stuk, zag ik iets verderop een leuke jongedame met een lange staart. Ik had het idee dat ik haar wel kon bijhouden. Dat lukte slechts zeer korte tijd en ook Cor en zijn kompaan kwamen spoedig over mij heen. Het was intussen, door de doorgekomen zon en de niet-lage luchtvochtigheid aan de warme kant geworden. De verfrissende wind die af en toe om mij heen blies, was dan ook meer dan welkom. Ik had wel wat blikken op de routekaart geworpen maar aangezien ik in die contreien nog nooit eerder was geweest, laat staan had gelopen, was het allemaal nieuw voor mij. Daarom volgde ik gedwee de mederenners en -rensters die mij voorafgingen of voorbijliepen.

Na 3 km waren we onder de ringweg door gegaan en kwamen we in het open terrein terecht. Om te beginnen langs de plaatselijke golfbaan, waar reeds aardig wat volk op de been was. Ook werd er om ons heen frequent gewandeld en gefietst. Niet verwonderlijk op zo'n mooie zonnige zondag. Wat ik wel jammer vond, was het feit dat de route tot 7 km evenwijdig aan- en niet ver verwijderd van de snelweg voortging. Met derhalve voortdurend het geluid van het verkeer aldaar op de achtergrond. Exact op het 7 km-punt sloegen we linksaf het polderland in. De naam van het dorp dat ik wat verderop aan de einder zag liggen en waarvan vooral de kerktoren opviel, bleek Ransdorp te zijn. Op de kaart te zien, net zo'n metropool als Zunderdorp, waar wij doorheen zouden komen. Intussen had ik al een tijd twee lopers direct achter mij. Een vrouw en een man liepen lekker keuvelend bijna op mijn hielen en gebruikten mij als haas. Misbruikten mij, was een beetje mijn gevoel. Niet vreemd derhalve dat ik dat als minder prettig ervoer. Zij moeten zo ongeveer bij Golfbaan Waterland zijn aangesloten, na 4,5 of 5 km. Ik hoorde de man op een gegeven moment zeggen dat, als hij het wat moeilijk had tijdens het rennen, versnellen voor hem een beter medicijn was dan gas terugnemen. Daar zit eigenlijk wel wat in maar dat moet je ook maar net kunnen op zo'n moment. Bij het scherp afslaan na exact 7 km, stond een klein meisje op een houten muurtje aan te moedigen. Die verdiende naar mijn stellige overtuiging een hoge vijf en die diende ik haar in het voorbijgaan dan ook toe. 'Klats', hoorde ik de meeliftende dame achter mij zeggen. Nu ging de route dus eindelijk echt het open land in, op weg naar Zunderdorp dat al een tijd ter linkerzijde vrij dichtbij te zien was. In de weides stonden en lagen wat koeien en op het fietspad dat wij gebruikten werd enthousiast gefietst. Ik herinner mij een oudere man op een elektrische fiets die maar even stopte omdat er wel wat veel renners hem tegemoet kwamen.

Aan het einde van dit fietspad ging het nogmaals linksaf en direct na de bocht stond de drinkpost. Ik had mijn eigen watervoorraad en hoefde derhalve niet te stoppen voor een beker koel nat. De twee achter mij leken dat wel te doen. Onbewust hield ik een beetje in, alsof ik op ze wilde wachten. Ik zag dat ook aan de snelheidsaanduiding op mijn horloge en bedacht toen pas dat dit dé gelegenheid was om ze af te schudden. Direct zette ik zo goed mogelijk aan teneinde een substantieel gat te slaan. Had ik al die tijd zonder veel moeite op of net boven de 10 per uur gelopen, nu kwam bij mij ineens de klad erin. Precies bij het binnengaan van Zunderdorp lag het punt van de 9 km en deze kilometer zat ik al iets onder de 10 per uur. Of het door deze plaats kwam of door het feit dat ik tot dan toe boven mijn stand gelopen had, weet ik niet. Feit is wel dat ik in het derde deel van deze loop, zijnde de laatste 5 km, heel langzaam maar zeker leegliep. Als een fietsband waarin een minuscuul gaatje is geprikt dat zorgt voor een telkens een beetje spanningsverlies. Was het de verbazing over het doorkruisen van de metropool Zunderdorp (grapje, want ongeveer 5 straten, enkele tientallen huizen, een paar andere gebouwen en 463 inwoners!) of had ik al die tijd boven mijn stand gelopen? Om in de vervoersmiddelenterminologie te blijven: de brandstoftank begon zoetjes-aan leeg te raken.

In de buurtschap 't Nopeind kwamen er lopers van de 21 en 30 km zich bij ons voegen. De meesten liepen mij voorbij. Ik troostte mij met de gedachte dat dit allemaal de snellere lopers waren. Tussen km's 10 en 11 kwam er ook een vrouw langs die ik toch echt herkende van een eerdere opraapactie mijnerzijds. Ik poogde bij haar aan te haken maar dat lukte van geen kanten. Langs een paar boerderijen, waaronder een zorgboerderij, hobbelde ik terug richting de golfbaan en naar het deel van het traject waar ik de eerste 5 km ook op had voortbewogen. Mijn snelheid liep steeds meer achteruit en de kilometertijden derhalve steeds meer op. 6:01 minuten over de 9e en vervolgens 6:16, 6:18, 6:25 en 6:31 over de volgende 4 km. Aangezien ik deze loop als een training voor de Dam tot Damloop beschouwde, maakte ik mij daar niet zo heel erg druk over. Mijn doel was slechts om het parcours van 15 km zonder wandelen af te leggen. Was het psychologisch gezien prettig dat er steeds lopers langs mij snelden? Nee, uiteraard niet, andersom is veel prettiger! Helaas ik kon bij geen enkele mededeelnemer aanhaken. Alleen de dame die ik op het lange stuk naast een vaart in het gedeelte binnen de ring helemaal aan de rechterkant van de weg langzaam zag voortgaan, gaf mij een mentale oppepper. Eerst dacht ik namelijk dat zij gewoon lekker voor zichzelf aan het joggen was maar toen ik haar voorbijging zag ik een startnummer aan de voorzijde. Had ik op dat stuk waar maar geen einde aan leek te komen, toch nog één deelnemer weten op te rapen!!

Zoals eerder vermeld had ik de routekaart wel globaal bestudeerd maar uiteraard niet alle details helder in het hoofd. Tijdens die zware laatste kilometers was ik mij aan het afvragen of we linksom of rechtsom de atletiekbaan en de eindstreep zouden bereiken. De laatste mogelijkheid had mijn voorkeur omdat die korter was en in tegenstelling tot de tweede optie vrijwel geen klinkerbestrating meer had. Het werd uiteraard linksom! Dus weer enkele honderden meters over die vermaledijde kasseien. Op dat stuk kwam een dame langs, die zo te zien niet meer echt soepel vooruit kwam. Ook nu wilde ik aanhaken om met haar de finish te bereiken maar wederom had ik slechts het nakijken. Wel aanvaardde ik dat gegeven direct. Met eenvoudigweg stug doorzetten kwam ik toch spoedig op de baan en over de meet. Net daarvoor had ik, bij een blik op mijn horloge, verbaasd geconstateerd dat ik binnen de 1:30 uur kon eindigen. En dat lukte mij makkelijk: 1:29:37 was mijn officiële eindtijd, met zowaar een snelheid van 9,82 per uur over de slotkilometer. Ik had mijn doel bereikt, kreeg luttele meters na de eindstreep een leuke medaille overhandigd en kon gaan bijkomen van de inspanningen. Van Cor was, zoals ook tijdens het leeuwendeel van de loop, geen spoor meer te bekennen. Noch van andere lopers die ik onderweg bewust had waargenomen. De zon scheen volop en de atletiekbaan van AV Atos lag er prachtig bij in die groene oase in Amsterdam-Noord. Ik had daar op dat moment geen oog voor, want ik was moe. Later bedacht ik pas in het pamflet over de loop gelezen te hebben dat de club over een jaar moet verhuizen omdat de gemeente Amsterdam op die plek woningen wil gaan bouwen. Wat mij betreft doodzonde van deze prachtige locatie tussen het groen en om die reden hoogst waarschijnlijk de eerste en de laatste keer dat ik er als hardloper heb kunnen vertoeven.

Gewoontegetrouw wandelde ik wat uit naar het stille deel van de baan in de andere bocht. Daar kon ik de verleiding niet weerstaan om even te gaan zitten, toen een geschikte plek daarvoor zich aandiende in de vorm van een hindernisbalk bij een droogstaande waterbak. De kwalificatie 'nooit' is misschien bezijden de waarheid, maar ik kan mij niet herinneren vaak te zijn neergeploft direct na een ren. Na een paar minuten stond ik weer op om mijn uitwandelrondje, over de piste in de richting van de finish te vervolgen. Ik zag een renster met 'Running Junkies' op haar shirt en moest direct denken aan collegablogger Mari Durieux, die geregeld melding maakt van het feit dat hij ook lid is van die bonte verzameling fanatieke renners. Ik bedacht dat het leuk zou zijn als ik hem hier nu tegen het lijf zou lopen. Zoals vaker werden er door de omroeper van dienst namen van binnenkomende renners genoemd en luttele tellen na mijn gedachtestroom over Mari, die er dus niet was, hoorde ik ineens de naam Hedwig noemen. Wie schetst mijn verbazing dat die andere collegablogger tussen twee mannelijke lopers in, de meet naderde. Precies een jaar geleden had ik vlak achter haar gestaan bij de start van de Gooise Heideloop maar haar niet aangesproken omdat ik ging twijfelen of zij het echt wel was (ik kende haar tenslotte alleen digitaal). Nu was die twijfel er duidelijk niet en ik liep zo rap als mogelijk door naar het stuk achter de eindstreep. Zodra het kon ging ik naast haar lopen en sprak haar aan. Een kort gesprek volgde, waarbij Hedwig, nog buiten adem, vertelde dat zij onlangs gevallen was, waardoor haar bekken scheef was komen te staan. Zij had daardoor de 30 km die zij zojuist voltooid had, niet kunnen lopen zoals zij wilde. Een kleine maand later zou zij in Chicago aan de start staan voor haar volgende internationale marathon. Ik wenste haar heel veel succes bij het herstel en ging verder mijns weegs. Nog een paar rondjes wandelen over de baan, tas ophalen, omkleden en huiswaarts keren, waren de volgende items op mijn programma. Ik zag Hedwig nog een paar keer op het kunststof en in de sporthal, maar wilde haar niet verder lastigvallen, ook omdat zij zich in het gezelschap van anderen bevond.

In Sporthal Elzenhagen, waar ik vroeger ooit eens een keer een basketbalwedstrijd gespeeld moet hebben, wachtten mij twee verrassingen. Een onverwachte en een onaangename! Ineens voelde ik mijn horloge trillen en zag ik op het scherm een mededeling over in een 'spaarstand gaan'. Ik was bij het passeren van de meet nog wel zo alert geweest om mijn tijdmeting te stoppen maar had er vervolgens in het geheel niet meer aan gedacht die registratie op te slaan en mijn Garmin in zijn gewone modus terug te zetten. Dat deed ik alsnog. Nu viel mij ook pas op dat er 14,82 afgelegde kilometers op het scherm stonden. En ik meende toch ergens gelezen te hebben dat het bij deze loop om door de atletiekbond gecertificeerde parcoursen ging. 's-Avonds kwam het verlossende woord over deze kwestie in de vorm van een mail van de organisatie. Door een onvolkomenheid had men ons verkeerd laten starten: in plaats van een volledige ronde over de baan met de klok mee, gingen we net als de twee langere afstanden tegen de klok in na driekwart ronde van de baan af en de weg op. Die 220 meters die ik tekort had gelopen zorgden er wel voor dat ik binnen de 1:30 uur kon finishen. Ieder nadeel heb zijn voordeel!

De onaangename verrassing betrof de beschikbaarheid van kleedruimte. In een mail stond te lezen dat de kleedkamers in het clubhuis van AV Atos voor de dames gereserveerd waren en die in de sporthal voor de heren. De dameskleedruimte waar ik langsliep in dat laatste bouwwerk werd echter gewoon bevolkt door vrouwen en er bleek slechts één klein kleedhok voor de heren open te zijn. Daar was het niet alleen propvol met dampende renners maar er werd ook nog eens flink gedoucht. Gevolg: huizenhoge temperaturen en een luchtvochtigheidsgraad die door het dak heen schoot. Nauwelijks had ik daar een voet binnen gezet, of ik begon, vooral op mijn voorhoofd, hevig te zweten. En die bijtende substantie stroomde tijdens het omkleden mijn arme ogen in. De piepkleine handdoek die ik bij mij had, kon de veelvuldige lapwerkzaamheden nauwelijks aan. Ik vertelde de man naast mij dat het, gezien het overmatige vochtafscheiden, geen enkele zin had om nu te douchen. Hetgeen ik overigens ook niet van plan was geweest. Ik wist niet hoe snel ik daar weg moest komen en de relatief koele buitenlucht opzoeken. Op weg naar auto, huis, koffie en eigen, ruime relatief koele badkamer.

hartslagmeter

Gepost door Olaf Kop op vrijdag 21 september 2018 17:28

Welke hartslagmeter past goed bij Looptijden.nl ?

Yasso's

Gepost door Runhedwigrun op donderdag 20 september 2018 15:56

Foto's bij deze blogpost

Screenshot_20180920-093309_Video Player-01.jpeg

Gezapig en Gezellig Gelopen in Gouda

Gepost door Peter de Haan op donderdag 20 september 2018 01:10

Time flies, en dat steeds sneller naarmate je ouder wordt. Het is een feit, een gegeven, je ontkomt er niet aan. Sinds de nostalgische Trip down Memory Lane in en om Leiderdorp begin juli (zie mijn vorige kletsverhaaltje) waren binnen no time ruim twee maanden verstreken. Die twee ongekend warme en droge zomermaanden hadden ons land op de rand van een watertekort gebracht dat - met dank aan Van Kooten en De Bie - schrijpend kon worden genoemd. Temperaturen die soms de veertig graden aantikten maakten ons volkje tot een stroperig volkje; alles werd gedaan en gelaten in een lagere versnelling dan normaal. Wat dat aangaat leek ons land net een mediterraan land deze zomer.

En hardlopen: tja dat zat er vaak domweg niet in. De Goudse Runners intervaltrainingen konden nog wel worden afgewerkt mits men zich gedeisd hield en veel dronk, maar vooral het langere duurwerk werd het kind van de rekening bij deze tropische omstandigheden. Uw dienstwillige dienaar had derhalve ongewild een veel te lang duurloopreces. En dat terwijl de hardloopagenda voor het najaar zich gestaag vulde. Maar daarover later meer.

Weeks na de Leiderdorpse Lijdensweg had de zaterdaggroep van de Goudse Runners nog zijn jaarlijkse Rose Run beleefd. Daarbij lopen de atleten 3 kilometer in het Groenhovenpark zo hard zij kunnen. Elke loper die over de finish komt krijgt dan van trainerswege een rode roos uitgereikt. Vervolgens wordt er een brunch aangericht waarvoor iedereen wat heeft klaargemaakt en meegenomen. Al sinds jaar en dag maken Elfriede (mijn lief) en ik de jam die zo heerlijk op de pannenkoekjes van Liesbeth en Wim gaat. Maar ook vele andere versnaperingen worden op het grote buffet geplaatst en met smaak verorberd.

Daarnaast werd er door ondergetekende en zijn kakelverse geregistreerd partner driftig vakantie gevierd. De boog kan immers niet altijd gespannen zijn, en voor ons dus ook niet. Deel één van die vakantie vond plaats in de Achterhoek, dat zichtbaar zuchtte onder de hitte. Daar genoten wij van een fiets- en wandelvakantie, zij het dat vaak de fiets- en wandeltochten door de warmte moesten worden ingekort. Voor het tweede deel togen wij richting Mongazon waar het eigenlijk ook veel te warm was en we vaak moesten uitwijken naar Lesalon. Het derde en laatste deel bracht ons in het zwoele Parijs. Oh la la. Ex aequo met Amsterdam de absoluut favoriete van alle steden waar ik ooit kwam. Ontelbare malen heb ik al in die stad vertoefd, and I love the city to bits zoals de Fransen dat tegenwoordig zo mooi zeggen. Ik voel me er compleet thuis zodra ik er ben, ik kan er blindelings overal de weg vinden naar alles, en ik vind het heerlijk om lekker Frans te toeteren en te merken dat ik het nog steeds kan. Wat ik ook merkte is dat mijn Frans door de Fransen wel veel vaker werd beantwoord met Engels – en dat had overigens niets te maken met mijn command of the French language. Maar enfin.

Over dit vakantie-drieluik kan ik verder kort zijn: wij beiden hebben het ons allemaal buitengewoon goed laten smaken. Tezamen met het gebrek aan duursportinspanning maakte dit dat mijn buikje danig begon uit te dijen en dat het lichaamsgewicht navenant toenam. Alle in het voorjaar opgedane en onderhouden basisconditie werd in luttele weken vakkundig om zeep geholpen.

Uiteraard gaf dat allemaal geen pas, immers: ik had mij in vlagen van onbegrensd optimisme intussen ingeschreven voor een aantal serieus zware najaarsklassiekers. Achtereenvolgens de 10EM Dam-tot-Damloop, de Halve Marathon van Eindhoven en de 15km Zevenheuvelenloop werden achteloos door mij op mijn hardloopkalender gekwakt. Zoals gedurende de hele periode na mijn eerste Marathon in 2016 gebeurde dit zonder enige missie, visie en strategie. Laat staan beleid. Laat staan nadenken. En dat terwijl dat alles nota bene mijn vak is.

Waar ik mij traditiegetrouw niet voor had ingeschreven was de door mij zo verguisde maar tegelijkertijd geliefde Goudse Nationale Singelloop. Verguisd door het verschrikkelijke parcours, geliefd door de enorme gezelligheid in het (jawel!) kneuterige Gouda. Daarbij: het is het jaarlijkse hoogtepunt - qua hardlopen dan - voor zowat alle Goudse Runners. Dit is het evenement waar al mijn hardloopvrienden en –vriendinnen een jaar lang naar smachten, voor de meesten is het het enige evenement van het jaar waar zij zich überhaupt voor inschrijven. Het maakt in ieder geval wel dat het qua gezelligheid en saamhorigheid een geweldig festijn is – en het is daarom dat ik er toch graag aan meedoe.

Wie mijn prietpraat op dit blog door de jaren heen heeft gevolgd (zij bestaan!) weet dat ik al vele jaren onder een valse naam aan deze wedstrijd deelneem. Dit is niet omdat ik niet met deze loop geafficheerd wil worden, maar domweg omdat ik bijna nooit in de gelegenheid ben om mij onder mijn eigen naam in te schrijven. Dit behoeft een nadere toelichting: elk jaar op een kwade dag in mei - en op een zelfs voor Gouda godsonmogelijk tijdstip - start de inschrijving voor deze loop, en binnen een tijdsbestek van 15(!) minuten is dan de héle 10km uitverkocht.

Vijf jaar geleden lukte het mij voor het laatst om nog bij inschrijving een startbewijs te bemachtigen. Sindsdien moest ik elke keer weer de nodige capriolen uithalen om toch weer aan die vermaledijde start te kunnen verschijnen. Altijd met succes. En ditmaal was het niet anders. Ene Marcel had drie dagen voor aanvang van de loop nog zoveel last van een blessure dat hij mij smeekte om zijn ticket over te nemen. Uiteraard streek ik mijn hand over mijn hart. En dus: na Paul, Sietske, Gerrit, en Jimi zou in 2018 de naam Marcel op mijn torso prijken. Ik had het ‘m weer geflikt! Vrijdag 14 september was de Grote Goudsche Dag, en ik zou er gloeiend bij zijn.

Een kleine twee weken van te voren had ik mijn duurvermogen nog beproefd door deel te nemen aan een langzame duurloop over 15km tezamen met een viertal Goudse Runners onder leiding van GR-pionier Hans. Daarbij bleek mij dat met een laag tempo (we hebben het hier over een heel klein beetje meer dan 6 minuten per kilometer) deze inspanning goed vol te houden viel. Hans hield wel heel scherp in de gaten hoe het ging met mijn ademhaling en pasfrequentie, en hij maande mij af en toe om mijn druistigheid in te tomen. Tegen zoveel autoriteit ben ik natuurlijk niet opgewassen. De man die in 1979 de Goudse Runners startte en die nu met zijn 75(!) jaar nog steeds trainingen geeft en op een behoorlijk niveau zijn partijtje meeloopt: die spreek je niet tegen. Nimmer. Al was het maar uit beleefdheid.

Voorzichtig optimistisch over het uitlopen van de Singelloop wandelde ik op de wedstrijddag aan het begin van de middag richting de fysiotherapiepraktijk in de binnenstad. Daar kon vanaf 13:00 uur het startbewijs plus het bij de prijs inbegrepen hardloopshirt worden opgehaald. Binnen de praktijk was het al een drukte van belang. Op dit nog vroege tijdstip kwam ik al een aantal Goudse Runners tegen die relaxed – en een enkeling juist nerveus - naar de wedstrijd aan het toeleven waren. Zelf moet ik een toonbeeld van ontspannenheid zijn geweest: ik had mij voor vandaag slechts ten doel gesteld om de eerste twee ronden á 3.333km heel rustig te lopen – dan breekt het lijntje niet – en daarna in de derde ronde wat te versnellen. Dat zou gezien het reeds gememoreerde najaarsgeweld een verstandige move zijn, zo had ik mij bedacht.

Gezegend met startbewijs en prachtig rood Singelloopshirt togen mijn kerschversche eega en ik vervolgens naar etablissement De Pannenkoe. Dit doen wij al een jaar of drie op Singelloopdag: in plaats van de warme avondprak nuttigen wij een vroeg pannenkoekje die in mijn geval dan nog alle tijd heeft om in te dalen in het maagje en darmstelsel. Voor wie het weten wil: een topping van spek, appel en rozijnen en een afdoende hoeveelheid schenkstroop maakt mijn pannenkoek tot het ideale Singelloopvoer.

Na deze traktatie hadden wij nog voldoende tijd om het gehele Singelloopparcours al wandelend af te leggen, waarbij wij het tracé met een loepje zorgvuldig checkten op oneffenheden, obstakels en te smalle doorgangen. U moet weten dat het hier niet echt een singelloop behelst maar meer een stegen-en-straatjesloop door de Goudse binnenstad met hier en daar een stukje singel. Wat dat betreft kan Woerden meer aanspraak maken op de website singelloop.nl, maar dat geheel terzijde.

Inmiddels was het vijf uur geworden: hoogste tijd om thuis de kleertjes uit te zoeken aan het looprek. Traditie vereist dat hierbij het kortgemouwde Goudse Runnersshirt wordt gekozen, tezamen met passende korte tights en dito enkelsokjes. Zo behaaglijk was het immers wel: een mooie temperatuur van circa 17 graden ging het voor de lopers niet al te warm maken. Vervolgens nog even snel de doping versnijden en een flesje bronwater uit de koelkast snaaien. Tenslotte jasje recht, dasje recht, en vader ging op stap. Dat wil zeggen: op een drafje richting het starttoneel op de schilderachtige Goudse Markt.

Rondom het prachtige Gotische Stadhuis, dat uit de vijftiende eeuw stamt, was al een uitzinnige mensenmenigte waar te nemen. Maar in die drukte vond ik al snel mijn collega-Goudse Runners; de meesten gehuld in de karakteristieke kanariegele shirts met opdruk. Met mijn loopvrienden Nico en Peter liep ik een kilometertje warm in de pittoreske binnenstad. Met hier en daar vanzelfsprekend een hakkenbilletje en een kniehefje om de boel los te krijgen. Uiteraard waren wij bijtijds terug voor het startschot dat om 19:15 uur gelost ging worden. Intussen hadden wij onze collega’s die de kortere afstanden (3.5 en 7 kilometer) gingen lopen al uitgezwaaid en een enkeling al weer bij de finish verwelkomd. Om klokslag twee over zeven propten wij onszelf in het al flink gevulde 10km startvak. Het festijn kon aanvangen!

Eén ding was ik evenwel vergeten: mijn Garmin op tijd naar een kunstmaan laten zoeken. Pas één minuut voor aanvang gaf ik ‘m die opdracht – en dat trekt ie niet in zo weinig tijd. Enfin, het was dit keer niet erg: ik had toch al bedacht dat ik deze singelloop helemaal op gevoel wilde lopen, lekker relaxed, dus was dat uurwerkje ook niet zo belangrijk. Bij het startschot staakte ik dan ook direct mijn pogingen en ging ik onbevangen onderweg voor mijn drie rondjes.

Na ongeveer tweehonderd meter solitair lopen vond ik eindelijk de vrouw met wie ik de eerste kilometers zou doorbrengen. Uiteraard weer puur instinctief. Een vrouw met een blonde paardenstaart ditmaal, en gehuld in het rode Singelloopshirtje. Zij liep een snelheid van om en nabij de 5:45 per kilometer (zo bleek mij achteraf), en dat paste eigenlijk wel goed in mijn behouden opbouw. Maar in het laatste deel van de eerste ronde ging het me net een tikkeltje te langzaam en passeerde ik haar, op zoek naar een volgende al dan niet gewillige vrouwtjeshaas.

Ik trof echter niet alleen een vrouwtjeshaas, maar gratis en voor niks ook nog een mannetjesexemplaar. Zij liepen samen in iets hoger tempo, en gedrieën voltooiden wij de eerste ronde in een voor mij netto tijd van 19:02. Heerlijk relaxed, geen centje pijn, precies volgens plan. Ik bleef een ronde lang bewust achter dit hazenkoppel aanlopen om mijn druistigheid in te dammen en niet te hard te gaan. Lekker rustig ademen en goed op de pasfrequentie letten. Geen energie verspillen, eigenlijk best lekker zo. Bij voorgaande gelegenheden (behalve vorig jaar toen ik zelf de haas speelde) was het altijd gruwelijk afzien, met overigens wisselende resultaten. Nu was het gewoon een heerlijk ontspannen avondloop als training voor al die najaarsklassiekers.

Tegen het eind van de tweede ronde passeerde ik het stel waarachter ik mij zo comfortabel had genesteld. Zij hadden die ronde wel iets aan snelheid ingeboet, getuige de netto tijd van 19:06 over de tweede ronde. Nu was het tijd om heel lichtjes te versnellen in het laatste deel. Gewoon even die ronde op een iets hoger tempo doorkomen. En dat lukte prima. Het was inmiddels al aardig donker geworden, de dweilorkestjes langs de kant hadden hun biezen al gepakt, en het publiek begon langzaam weg te stromen.

Op het laatste stuk langs de Kattensingel beleefde ik iets bijzonders. Door het ontbreken van publiek en muziek, en door het feit dat iedere loper het behoorlijk druk met zichzelf had, ervoer ik opeens dat het stil, heel stil, was. En omdat ik toch al heel ontspannen liep werd ik die stilte heel indringend gewaar, een sereniteit die ongekend is bij wedstrijden en die ik anders alleen maar voel als ik ’s-avonds in het donker in mijn uppie aan het duurlopen ben. Een heel vredig gevoel gaf het, dat zeker.

In de steegjes en straatjes binnen de laatste kilometer gaf ik nog een beetje extra gas, en voldaan vloog ik over de finish in een netto tijd van 56:21. Dat betekende dat ik die laatste ronde in 18:23 had gelopen – een mooie negatieve split dus ook nog eens een keer.

Mijn allerliefste supporter ontfermde zich vlak na de finish over mij, en met vaste hand leidde zij mij naar de kraampjes waar water en sportdrank werden uitgedeeld. Daar trof ik onder anderen Karin, die ik vorig jaar nog had gehaasd naar een voor haar doen mooie tijd. Nu had ze het zonder mij nóg beter gedaan. Tja.

Ook trof ik bij de drankvoorziening hardloopcollega Andy, die trainer is bij die andere loopgroep die Gouda rijk is. Hmmm, eventjes lekker heulen met de vijand, eventjes zien of ik een transfer onder gunstige voorwaarden zou kunnen fixen. En ondertussen schichtig om me heenkijken om te zien of ik niet door mijn eigen Goudse Runners-trainers gesnapt zou worden. Gelukkig liep het allemaal met een sisser af en ben ik ook de komende seizoenen in het kanariegele shirt van de Goudse Runners te bewonderen.

Ik zal U de verhalen over het min of meer alcoholvrije bacchanaal met de Goudse Runners in café De Goudse Eend besparen. Een festijn dat op een wat bescheidener schaal nog in Huize De Haan werd voortgezet. Het feit dat iedereen in de navolgende dagen alweer volop aan het trainen was zegt hopelijk genoeg. Zondagochtend liep ondergetekende onder leiding van Hans een mooie hersteltraining over 11 kilometer. En uiteraard leef ik nu met grenzeloos optimisme toe naar het Grote Festijn tussen Dam en Dam, dat op zondag 23 september weer gaat losbarsten. En ondanks mijn nog wat gebrekkige duurvermogen heb ik er enorm veel zin in. De weersvoorspellingen voor aanstaande zondag zijn, as I write this, niet al te best - behoorlijk wat regen en een pittige wind waarvan het mij nog niet zeker is in welke richting ie gaat blazen. Maar ach, een mooi verhaal valt er altijd wel te vertellen. Rain or Shine!

da was lang gelee

Gepost door Astrid op woensdag 19 september 2018 21:05

na een drukke periode van verhuizen had ik t loopje tijdje op een heel laag pitje staan
Maar inmiddels wonen we prachtig en besloot ik om t lopen weer op te gaan pakken
ik ben weer gewoon helemaal opnieuw begonnen en t ging eigenlijk best lekker

Weer geen Marathon van Amsterdam.

Gepost door Evert de Ruijter op woensdag 19 september 2018 09:30

De 4e poging om de Marathon van Amsterdam is wee mislukt. Al 4 x ingeschreven maar nog nooit de startlijn gepasseerd.
1e x geblesseerd aan beide dijbenen.
2e x motorongeluk op 1 september.
3e x overtraind.
En deze keer acute hielspoor eind augustus.
Kan alweer een beetje wandelen. Hardlopen zit er voorlopig niet in. Bij de podoloog geweest en krijg volgende week zooltjes. Mag pas weer beginnen met hardlopen als ik 's morgens geen pijn meer heb.
Ga ik nog voor een 5e poging?????
Ik weet het niet.

Akkoordje op d’Ossekoppenloop

Gepost door Margo Hermans op woensdag 12 september 2018 21:40

Zij wilde wel bij mij blijven, want dan zou ze dit keer wat trager lopen. Ik wilde wel bij haar blijven; misschien liep ik dan net wat harder? Lees verder via http://bit.ly/2OcXbtc

Foto's bij deze blogpost

Akkoordje op d'Ossekoppenloop.jpg

Statistieken van deze tijd

Afstand
7.991 m
Tijd
00:43:29
Snelheid
11,03 km/u
Calorieën
448 kcal

Chicago - Tokyo - Londen marathon in 6 maanden

Gepost door Runhedwigrun op maandag 10 september 2018 12:31

Foto's bij deze blogpost

Screenshot_20180906-140442_Video Player-01.jpeg

Modderbad

Gepost door Margo Hermans op zondag 9 september 2018 22:03

Met kriebels in mijn buik verscheen ik zondagochtend aan de start. Lees verder via http://bit.ly/2MFIPFm

Foto's bij deze blogpost

Modderbad.jpg

Statistieken van deze tijd

Afstand
11.379 m
Tijd
01:12:43
Snelheid
9,39 km/u
Calorieën
694 kcal

Klauteren

Gepost door Margo Hermans op zondag 9 september 2018 22:02

Ik klom naar boven en voelde een draai in mijn maag… Zou dit een vleugje hoogtevrees zijn? Lees verder via http://bit.ly/2LXa3lw

Foto's bij deze blogpost

Klauteren.jpg

Statistieken van deze tijd

Afstand
11.022 m
Tijd
01:56:40
Snelheid
5,67 km/u
Calorieën
944 kcal

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper