Hardloop blog van Freddy de Bree

Op weg naar Enschede-5

Gepost door Freddy de Bree op zondag 17 april 2011 18:44

De week vlak voor de Marathon heb ik uiteindelijk in grote twijfel en bijna wanhoop afgesloten. Er waren weer deadlines op het werk en ook nog een Hackers-meeting voor het werk (ik doe it-achtige dingen), waarbij tot laat is doorgehackt en op de koop toe werd ik ook verkouden... De laatste lichte training op de vrijdag dreef me tot wanhoop, want de beoogde minimale marathonsnelheid was al te veel voor mijn lijf. Het ging niet lekker, het was vermoeiend om alleen maar 5 min op dat tempo te lopen...

Op zaterdag zijn we naar Enschede afgereisd, eigenlijk Hengelo, want het hotel in Enschede was al volgeboekt. Hengelo is maar 9 min met de trein van Enschede, dus dat was geen probleem. De nacht sliep ik natuurlijk niet echt goed, door een lopende neus en de zenuwen.

In de ochtend stond ik op en nam me voor om de dag zo positief mogelijk door te gaan komen. Keep smiling whatever happens!

En zo gebeurde het. Na de start ben ik op streefsnelheid weggegaan en dat ging best goed. Ik voelde het wel kriebelen in de quads, een vaag, maar duidelijk teken, dat de beentjes niet in topconditie waren. Maar na een uur zette dat zich niet om in een aanstondse spierpijn en dus ging ik door....

Mijn big smile bleef op mijn gelaat en het publiek moedigde me daardoor nog meer aan! En zo liep ik de halve marathon in 1:47.

Maar goed, dan komt de 30 km nog. Na 33 km werd het zoals gewoonlijk zwaar, maar ik kon heel redelijk de snelheid boven de 11.4 houden. En weer hielp het publiek met alle lieve kinderen en mensen die maar bleven aanmoedigen. Overal rond het parcours waren ze, echt schatten!

En zo liep ik dan 3:37:31. Een nieuw PB!

Op weg naar Enschede-4 (2 reacties)

Gepost door Freddy de Bree op dinsdag 12 april 2011 15:04

De laatste week voor de marathon! Alles zit erop. Het weer staat nu in het vizier. Hopelijk zal het redelijk (koud) weer zijn! smiley
Als er maar weinig wind is. Hozen mag, maar is niet zo leuk voor de support...
Ik voel me goed, maar de week is nog druk. Heel blijven. Rusten. Beetje lopen en dan de marathon!

Op weg naar Enschede-4

Gepost door Freddy de Bree op donderdag 24 maart 2011 14:50

De 3-uursloop is ook weer achter de rug. Ik zie er altijd als een bult tegenop, maar als je eenmaal op weg bent, dan vraag je je altijd weer af, waar dat nou voor nodig was. Het eerste uur vliegt gewoon voorbij en na het tweede uur is het wel een beetje groeiende anticipatie voor het half uurtje (dan een klein stukkie) op hoger tempo. Het was pittig, zoals gewoonlijk, maar ja, na tweeenhalf uur lopen niet verwonderlijk.
Bij thuiskomst altijd dat heerlijke gevoel, dat je dit toch maar weer gedaan hebt!
Nu afbouwen en conditie vasthouden.

Op weg naar Enschede-3

Gepost door Freddy de Bree op dinsdag 15 maart 2011 21:19

De CPC-loop zat in de voorbereiding en is nu gelopen. De hoop was dat ik ondertussen ook mijn 14-jaar oude record kon breken. Dat is nog gelukt ook nog! Meer dan een minuut heb ik eraf kunnen lopen (1:18) en dat geeft een mens toch flink vertrouwen in de dingen die komen gaan. De CPC was weer een mooie race.
Volgende stap is de 3-uurstest. Nu eerst wat herstellen en weer rustig het trainen oppakken.

Op weg naar Enschede-2

Gepost door Freddy de Bree op woensdag 9 maart 2011 20:18

Vorige week 2:45 gelopen met 3 versnellingen. Dat ging allemaal goed. Goed rust genomen erna en op de beentjes gelet. Netjes mijn kilometers van de week volgemaakt en deze week nemen we gas terug om uitgerust aan de start vd CPC te verschijnen op zondag. Het is "mijn eerste" geweest, dus de CPC blijft altijd een speciaal plekje hebben bij mij. Het zal de 6de keer worden. Als alles meezit, dan ga ik ook mijn oude record wellicht breken, maar eerst maar zien hoe het weer dan is. Regen is fijn, wind niet.
Vandaag een testloop gedaan op wedstrijdtempo en dat beviel wel. Het was wel pittig, maar nog niet echt-zwaar. Toen de tijd stilstond wilde ik eigenlijk zo verder lopen, da's toch een goed teken, niet?

Ook weer gehad....

Gepost door Freddy de Bree op dinsdag 1 maart 2011 22:28

Ja, ik zie er altijd weer tegenop: intervallen of tempolopen. Op papier ziet het er net zo dreigend uit als een storm op de buienradar.
6x 9p3 op 14 k/u... Er was een koude tegenwind, gelukkig niet frontaal, maar op 2 uur van mij. En wat dacht je wat? Het ging gewoon?! Het kostte natuurlijk wel moeite, maar de ene na de andere en met wind-mee nog even 0.5 k/u sneller om toch op hetzelfde hartritme te komen. Zelfs de 5de tegen de wind in ging nog goed. Blij naar huis. Helemaal nat van het zweet onder mijn windjack. Moe maar zeker voldaan thuisgekomen!

Trainingen toevoegen

Gepost door Freddy de Bree op zondag 27 februari 2011 15:48

Zo, een begin gemaakt met het toevoegen van mijn trainingen vd afgelopen tijd. Het is best een werk, maar dankzij de csv-upload optie een stuk sneller dan gedacht! De rest vh afgelopen jaar en wellicht jaren komt wel in de komende tijd (zei ik hoopvol Tounge smiley).

Op weg naar Enschede - 1

Gepost door Freddy de Bree op vrijdag 25 februari 2011 15:14

Jep, de marathon van Enschede staat op het programma dit jaar. Die is op 17 april, dus er is nog aardig wat tijd. Als voorbereiding gebruik ik de CPC-loop in Den Haag. Vorige week voor het eerst weer over de 2 uur heen gegaan (2:15) met een versnelling in het 2de uur. Deze week (gisteren) een langere rit uitgelopen: 2:30 met 2 versnellingen. Het ging heel soepel en makkelijk! Als alles goed blijft gaan, dan ga ik volgende week dus weer langer en dan gaan we taperen voor de CPC-loop.

KM vreten

Gepost door Freddy de Bree op zondag 20 februari 2011 10:53

Mijn trainingskilometers (mooi galgwoord) van vorig jaar eens geturfd.

Het waren er 2675 km. Dat is gemiddeld 223 per maand en 51 per week.

Het blijkt, dat ik meer km's maak, dan onze auto.

Moet de regering eigenlijk ons wat wegenbelasting terugbetalen. Of milieubelasting.

Theeth smiley

Een prikje

Gepost door Freddy de Bree op zondag 20 februari 2011 10:49

Inderdaad een prikje. Vorig weekend een vaccinatie tegen de gele koorts gehad. Het is een verzwakt, levend vaccin, dus je moet er op bedacht zijn, dat je er wat ziek van kunt worden.

Nou, dat prikje liet idd zijn sporen na. Zaterdag geprikt. Dinsdag harde-tempolopen. Niets a/d hand. Woensdag hersteltraining. Alles OK. Donderdag LSD-run: 2uur en kwartier met 1 versnelling naar 13 kpu. De versnelling ging makkelijk en alles OK. Het laatste kwartier begon de inzinking... Schrapend op de nagels thuisgekomen. Hele nacht gezweten in bed. Vrijdag nog groggy en koortsig en 'savonds vroeg naar bed. Zaterdag lang uitgeslapen tot 11 uur (dat was lang geleden... ;D).

En toen meteen weer kiplekker! En een zin dat ik had om te gaan lopen! De ext DL was een fabuleuze rit met nog-mooiere speed/HR verhouding. Tis fijn ervan af te zijn!

CPC here we come!

PS. mocht je ooit een gelekoortsvaccin krijgen: je bent gewaarschuwd.

Lente!

Gepost door Freddy de Bree op dinsdag 27 april 2010 16:57

En daar is 'ie dan! DE lente!

Ik ga maar eens als een nieuw lammetje
wat dartelen in de wei.

Eindelijk dan gelopen (3 reacties)

Gepost door Freddy de Bree op donderdag 15 april 2010 00:31

Eindelijk is het gelukt om de Rotterdam Marathon te lopen! En dan ook nog de 30ste jubileumeditie!
Al meerdere malen geprobeerd, maar niet gekund. De eerste keer niet, omdat ik toch 'Londen' kon lopen en ja, 2 marathons na elkaar lopen zag ik niet zitten. De tweede keer niet, omdat mijn lichaam niet wilde (blessure). Dus dit jaar is het echt gelukt om aan de start te verschijnen.

Het was een mooie ervaring! Zoveel publiek en zo aardig, met hier en daar versnaperingen en drankjes van bouillon tot lauwe thee _met_ suiker (expliciet meegedeeld) tot aan _extra_ Extran postjes in het Kralingse bos. Het was met stomme verbazing dat ik zoveel publiek overal aanschouwde. Gelukkig heb ik door de mensenmassa's mijn vrouw niet gemist onderweg en kon ik haar nog even groeten en een leeg flesje aangeven. De schat.

De race ging niet meteen van een leien dakje, want ik stond natuurlijk weer iets te ver naar achteren. Ik ben met de flow gegaan en heb uiteindelijk na een uur wel een redelijk tempo kunnen vinden en dit eigenlijk nooit meer losgelaten. Dit klinkt als een walk in the park, maar dat was het niet. Na 30 km werd het zwaarder en na 35 km nog zwaarder, maar ik kon vasthouden aan de snelheid, omdat mijn iets-minder-maar-nog-snelwerkend brein mij zei, dat ik nog 3:45 zou kunnen lopen, ondanks de verloren tijd in het 1ste uur. Vooral na de 39 km werd dit alsmaar duidelijker en vooral: makkelijker te berekenen (arm brein). Vanaf de 40 km wilde ik wel harder, maar ik vertrouwde het lichaam nog niet helemaal. Vanaf 41 km, dacht ik, ja, nu moet het! Dus gas intrappen en weg was ik. Dit kan niet, dacht ik, want ik vloog van 12 naar 13 en zelfs naar 14 k/u. Dit was ook nodig, want ik was even vergeten, dat een marathon 42 komma 2 (!) kilo-meter is. Maar daar kom je snel achter met de prachtige en goed aangegeven 1000 meter, die iets verder weg lag dan verwacht....

Zoef langs de collegalopers en nog even poseren voor de eerwaarde fotografen bij de finishlijn. (ik zie er niet uit)
Klokje ingedrukt en wat zien ik?: 3:45:00 !
Meestal is mijn geklokte tijd iets meer dan de nettotijd van de organisatie, dus ik blij.
Je raadt het al, dit keer niet.
De officiele nettotijd: 3:45:02

Maar ik ben wel blij, hoor. Want het is weer meer dan 7 min sneller en dus een PR.

Letne? Lnete? Leten? Lente!? (2 reacties)

Gepost door Freddy de Bree op vrijdag 26 maart 2010 14:11

Het wachten was op de lente. Het wachten werd beloond met lente. En nu wachten we op DE lente.

Ik moest dit even kwijt, want na zoveel (heerlijke) sneeuw en (weinig) ijs, smachten we wel een beetje naar wat glinsterende zonnestraaltjes.

Van de week al wat gevoeld en dat was fijn!

Lopen is dan wel meteen een stuk warmer, maar dat nemen we wel even voor lief tot we dit ook weer gewend zijn.

En nu maar weer wachten.

Wink smiley

Barcelona (2 reacties)

Gepost door Freddy de Bree op maandag 15 februari 2010 15:28

Afgelopen zondag de halve marathon van Barcelona gelopen!
De eerste hindernis was voor mij de starttijd: 9 uur 'smorgens. Niet mijn ideale tijd van de dag! Ondanks de late avond ervoor door de gouden medaille van Sven Kramer op de 5000 en dus een korte nacht met 5-6 uur slaap, was ik toch nog op tijd bij de start.

De organisatie is werkelijk heel goed. Erg veel ruimte rondom de start site en ook in het startvak, wat duidelijk aangegeven is ogv startnummers. Het was pakweg 6 graden met weinig wind, dus we hadden geluk. Niet bepaald het weer waar je aan denkt, als je aan Barcelona en Spanje denkt. De straten waren goed berekend op de ingeschreven 5000 lopers. Uiteindelijk waren er 4135 finishers. De rest had of opgegeven of was gestopt bij de 10 km markering.

La Gran Via en el Diagonal zijn de grote verkeersaders dwars door de stad heen en die waren voor ons in 1 richting helemaal afgesloten. Dit verklaart voor een belangrijk deel de vroege starttijd. Helaas was de wind noordoost en dus de richting van deze aders. Maar zoals gezegd was er niet veel wind, dus dat viel mee. Verder moest je je ook niet vergissen in de vals-platte stukken hier en daar en de helling hier en daar van de kust de stad in, maar i.h.a. was het een vrij vlakke race.

De route is echt heel mooi. Je komt door alle belangrijke straten van Barcelona. Het begint bij de Arc de Triomf (ja, die hebben zij ook), wat zowiezo een mooi plein is. Deze loop is zeker aan te raden als vakantieloop.
Alleen hebben je supporters bij dit weer - niet normaal voor deze tijd vh jaar in Barcelona - meer aanmoediging nodig dan jij als participant. Voor mijn supporters was het echt veel te koud. Ik had nergens last van....

Het is een mooie voorbereiding voor de hele marathon van Barcelona in maart trouwens (misschien volgend jaar, dit jaar ga ik R'dam lopen). Die heeft trouwens ook een hindernis. Die begint om 8 uur 'smorgens...

Blootvoets lopen

Gepost door Freddy de Bree op donderdag 28 januari 2010 20:37

Check this out: http://bit.ly/9T7hWT

Lopen en lopen

Gepost door Freddy de Bree op maandag 18 januari 2010 04:21

Hij was gevangen genomen en moest naar het kamp.

Ver achter de linies van de vijand kwam hij in een kamp met andere sympathisanten. Hij was nog veel te jong om achter steen en prikkeldraad te verdwijnen. Te jong om te sterven, maar te oud om vrij te laten.

De uitkomst van de oorlog was nog zeer ongewis op dat moment. Misschien daardoor waren alle partijen net zo verdeeld als het land zelf. Vriend en vijand waren overal, maar nooit bewust van elkaar.
Het kamp was een doorn in het oog van de vijand. Wat moesten ze immers met de groeiende horde gevangenen?, zo vroeg hij zich af. Het was sterven van de ondervoeding of weggevoerd worden uit dit kamp naar, ja waar naartoe eigenlijk? Want wekelijks werden er enkelen aangewezen bij het appèl, maar onduidelijk was waarvoor, want je zag ze nooit meer terug.

Op een dag was het zijn beurt. Hij hoorde zijn naam en het zweet brak hem uit. Zoals opgedragen liep hij naar voren. Daar zat achter een tafeltje een soldaat, die zijn identiteit zou controleren. Achter de soldaat stond de bevelvoerende officier, die hem aandachtig monsterde. Hij zocht er niks achter, want dat deed de officier vast bij elke opgeroepen gevangene.

Maar, hij en de officier verloren hun ernstige blikken en er was iets van verrassing en ook voorzichtige blijdschap in gekomen. Hij werd gewenkt door de officier om bij hem te komen. Ik herken jou! Wij komen uit hetzelfde dorp! Ik wil dat je iets voor mij doet. Breng een brief voor mij naar mijn zwangere vrouw en vertel haar dat ik veilig ben en dat ze zich geen zorgen hoeft te maken. Neem deze ring mee als bewijs. Hoe het de officier gelukt was, weet hij niet, maar hij mocht vertrekken met ring en brief.

Zo vertrok hij. Naar het dorp van hem en zijn officier. Een marathon van bijna 600 km! Onderweg klopte hij bij de mensen aan om eten en gaf nooit op om zijn belofte in te kunnen lossen van de brief en de ring. De belofte was zo'n sterke drijfveer, dat hij nooit de ring te gelde maakte en altijd door bleef gaan naar de linies en het dorp. Eenmaal in het dorp aangekomen ging hij regelrecht naar het huis van de officier en trof daar inderdaad zijn zwangere vrouw aan. De ring was genoeg om haar te overtuigen. En zo overleefde hij de oorlog.

Opa is nu meer dan 90 jaar oud. Tot voor kort wandelde hij ELKE dag een "schamele" 2 uur van 6 tot 8 uur 's morgens. Dan hebben wij vaak niet meer dan een ontbijt achter de rug! Om van het weekeinde nog maar niet te spreken, want dat waren voor opa natuurlijk dagen als elke andere dag.

Opa kan dat nu niet meer, niet omdat hij niet kan, maar omdat oma - die dus (ook!) 2 uur liep - niet meer kan. Hij loopt nu minder, maar blijft toch zijn best doen om te lopen, zodra de thuiszorg komt om zijn vrouw gezelschap te houden.

Onze langeduurlopen zijn ook gauw anderhalf tot twee uur. Als het me af en toe wat te lang duurt en te langzaam gaat, dan denk ik aan opa.

De eerste keer

Gepost door Freddy de Bree op woensdag 16 december 2009 07:46

De eerste loop was de CPC in Den Haag. Ik had er meer dan een jaar voor getraind, want ik wilde wel goed voorbereid zijn natuurlijk. Dat dat met een half jaar ook wel had gekund, dat wist ik toen nog niet. Het leek me zo'n enorme afstand zo'n hal-lu-ve ma-ra-thon. En het moest op een redelijke snelheid natuurlijk ook nog. Dus ik dacht, nou 12 k/u of zo, dat moet gaan.

En zo trainde ik er dus op los als een jonge hond in de wei. Door weer en wind en sneeuw, want ja, het moest goe' komme'.
Qua uitrusting echter mocht het allemaal niet te duur, want ja, het moest leuk blijven. Dus veel verder dan een echt ouderwets trainingspak van de Bristol kwam het niet. O ja, de schoenen waren dan nog wel Reebok, wat destijds nog serieuze hardloopschoenen maakte. Maar voor de rest, was het sokken van de Zeeman of misschien wel de Brons (ken je die nog?), van die badstoffen weet je wel. En zo kwam ik dus op de CPC in Den Haag aan.

Ik zag hoe iedereen professioneel in zijn superpakje rondliep en smaalde een beetje bij het zien van die luxe als ik dat vergeleek met mijn Zeeman/Bristol/Reebok outfit. Enigszins terecht, want ik vroeg me toen al af hoeveel van die luxe pakjes 1:40 liepen op hun eerste halve M, maar ik wel. Voor de niet-kenners: dit was dus sneller dan die 12 k/u die ik gepland had.

Inmiddels zijn we weer jaren verder.
Nu loop ik ook in mijn schoenen en pakje van veel meer dan 100 euro en loop nog steeds ongeveer dezelfde tijden. In gedachten, zie ik mezelf nu smalend lachen om mezelf....

Plankenkoorts

Gepost door Freddy de Bree op maandag 23 november 2009 20:45

Het was nog al wat om een 'stukje' op te moeten voeren op school: in de kring iets opvoeren, expressief bezig zijn, de latere gesprekstherapie VOOR zijn. Vreselijk vond ik het en om te zien een beetje belachelijk. Het was voornamelijk plankenkoorts, dat ik het altijd zo vreselijk vond. En belachelijk, omdat je zo hilarisch voor schut stond. Je wilde eigenlijk zo goed mogelijk je best doen en dit kon ik gewoon niet goed.

Zo heb ik vaak aan de start gestaan van een loop in het begin van mijn loopcarriere. Doodnerveus, op het hilarische af, omdat er ook helemaal niets van afhing of ik nou goed of slecht zou lopen.

Zoveel ontspannener sta ik nu aan de start van menig loop. Wel met wat plankenkoorts, omdat je voor jezelf het beste eruit wilt halen, maar belachelijk ben je niet meer en de rest vind dat ook niet (meer?).

We zijn allen op weg naar verbetering. Een soort bevestiging van kunnen. Winnen van jezelf. Die anderen zijn metgezellen geworden. Met zijn allen op weg naar een nieuw record. De wil om een prestatie neer te zetten. Toch nog hilarisch?

Boslopen

Gepost door Freddy de Bree op donderdag 19 november 2009 07:24

Als mijn moeder had geweten, dat we zo lang in het donker in het bos moesten lopen bij de atletiekclub, had ze me als pubertje nooit laten gaan.
We waren een grote groep van echt te-jonge atleetjes en opgeschoten pubers, die al helemaal klaar waren voor het grote werk (dachten ze). Uiteindelijk werden we dan in 2 groepen ingedeeld, die "ver" en "nog-verder" gingen. Come rain or sunshine (die was er niet in de winter) gingen we altijd op pad. Het bos was net buiten het atletiekcomplex de hoek om naar rechts en zo begon je aan een lange reis door (vaak) de kou, de regen, en de modder. Heerlijk was het! Het bos was een ander domein. De baan was overzichtelijk, daar kon je iedereen zien en dat was ook noodzakelijk met rondvliegende speren, kogels en de incidentele topsprinter die de club rijk was. Maar het bos was wat anders! Je zou je er nooit alleen in wagen op dat uur in de avond, zeker niet als kind. Maar met zovelen was het een avontuur! Het deed je denken aan zomerkampen, aan droppings, aan lekker lang opblijven in de natuur. Maar ook aan de winter kwam altijd weer een einde en je was ook wel weer blij, dat je niet steeds weer nat en bemodderd huiswaarts hoefde te fietsen. En dan kwam het seizoen op de baan weer en kwam je erachter, dat je ongelooflijk veel sneller en harder was geworden! En dat allemaal door speels en spontaan in het sprookjesbos te gaan rennen.

Het begin

Gepost door Freddy de Bree op vrijdag 9 oktober 2009 08:30

Hardlopen was een noodzakelijk kwaad op school. We moesten elk trimester een 4 km lopen naar het bos, door het bos en weer terug. Het was een bekend parcours, zodat je je tijden kon vergelijken over de jaren dat je op school zat. Elk trimester betekende dat je door zon, door wind, door regen en soms wat sneeuw het parcours onder je zag veranderen (en soms verdwijnen). De eerste keer dat ik hem samen met Hans moest lopen - een klasgenoot die de weg al kende - liepen wij het in 20 minuten, dat herinner ik me nog goed. Helemaal niet slecht, maar ja, je was een stuk jonger, he? (knipoog)

Eigenlijk waren er maar weinig rond die leeftijd die deze cross waardeerden. Maar als ik zo terugkijk, dan ben ik blij, dat we aan dit soort uitdagingen werden blootgesteld. In die tijd was onze school in dat opzicht al vrij uniek, want ik kan me niet herinneren, dat leeftijdgenoten/vrienden op andere scholen dergelijke ervaringen hadden bij het vak LO. Dit vak had nog wel meer van dit soort unieke agendapunten, maar dat gaat te ver voor deze blog.

Van dit soort uitdagingen leer je als kind, dat je veel meer kunt, dan je denkt. Dat 4 km ver lijkt, maar helemaal niet zo ver is. Dat als het koud is buiten, je heel goed in korte broek en school t-shirt warm kunt zijn en blijven etc. Dat iedereen dit wel kan, snel of langzaam, maar iedere gemiddelde persoon kan dit.

En dat laatste, dat geloven dat elk mens potentieel bezit om iets te bereiken - ook al zie je dat niet meteen aan de buitenkant - is belangrijk.



Bekijk de hardloop prestaties van Freddy de Bree

Looptijden.nl op Facebook