Hardloop blog van Esther Veldstra

Dam tot damloop: Toch nog in de herhaling (3 reacties)

Gepost door Esther Veldstra op zondag 23 september 2012 21:19

De dam tot damloop. Vorig jaar was het de oorzaak dat ik aan deze uit de hand gelopen hardloopgrap begonnen ben. Dit jaar moest ie eigenlijk in de herkansing en zo geschiedde dat ik me ergens in het voorjaar inschreef. Mijn tijd toen: 2:17. Dat moest niet heel moeilijk te kloppen zijn, toch? En gezien mijn trainingen soepel gingen en mijn snelheid omhoog, besloot ik mijn streeftijd op 1:45 te zetten. Haalbaar.

Maar dan moet je niet ziek worden.

Twee weken voor de dam tot damloop zat ik thuis, met een feestelijke antibioticakuur uit te zieken. Geen trainingen, alleen maar slapen en fleecedekentjes en thee. Bah. Het zat er niet in, dus. Na het uitzieken ben ik toch weer gaan trainen, en het resultaat viel me mee. Dus. Twijfel, twijfel... to run or not to run.

Sterker nog. Ik heb tot de ochtend voor de run getwijfeld. Er was alweer een lichte kou in opkomst en ik kon de rust toch ook wel gebruiken. Maar toch, als ik niet was gegaan, dan had ik er waarschijnlijk nog dagen van gebaald. MP3-speler volgegooid met alles wat ik op mijn computer kon vinden (en wat facebookvrienden me hebben aangeraden), spullen in de tas, en GAAN.

In tegenstelling tot vorig jaar was het dit jaar uitstekend renweer. Halfbewolkt, een graadje of 15 en droog. Boven alles: DROOG. En dit keer wist ik waar de pendelbussen naar de start zouden vertrekken, dus dat scheelde weer een boel gestress. Ik heb op z'n janboerenfluitjes mijn tas ingeleverd en ben uiterst ontspannen naar het startvak gehuppeld. Daar heb ik nog een paar woorden gewisseld met een collega. Kort daarna viel het startschot. Bring on the music.

  • _Beatrunning - Dance mix 1_

Met deze muziek heb ik heel veel getraind. Ik ken elk geluidje en weet precies wanneer wat komt. Het helpt me om mijn focus te vinden in het eerste stuk.

Kilometer één begint direct pittig. Na een klein stukje vlak duik je direct de ij-tunnel in. Rap naar beneden, maar omhoog is verraderlijk. Deze keer wist ik HOE verraderlijk, dus ik was voorbereid. Toch heb ik heel wat lopers zich zien kapotlopen op de weg terug naar boven. Luid joelend passeerden we het eerste kilometerbordje. Zo. In de pocket. Nog 15... en een beetje te gaan.

Bij kilometer twee zag ik de eerste wandelaars al. Deze keer was ik er geen van. De nieuwe Leeuwarderweg is vrij saai. Onder elk viaduct (en het zijn er een boel) stond een bandje of DJ.

Kilometer drie heb ik gemist, maar ach, het ging wel lekker. smiley Kilometer vier loopt al weer door een wijk. Een vervelend klinkerstuk waar free-run schoenen niet zo prettig op zijn. Een klein stukje verderop stond de eerste verzorgingspost met sportdrank en water. Ik kon maar en klein slokje sportdrank nemen. De rest werd mij uit mijn handen gestoten door een of andere lompe hork. Met mijn vingers onder de plakzooi ging ik op weg naar kilometer vijf.

Halfbeats rennen op Dubstep: Werkt. Bovendien vind ik dit toch wel een erg mooie track. Genieten! Als ik toch eens niet van die plakkerige vingers had... En dan staat d'r een man aan de weg die je d'r op attendeert dat je beter even kunt ophouden je vingers schoon te wrijven, want d'r is een videopunt. O hai!

Iets meer power in de muziek. En ik concentreer me onwillekeurig op de tekst. Dan heb ik iets te doen tijdens het lopen. Meestal probeer ik de teksten naar het Nederlands te vertalen, of zo... maar deze keer was ik vooral bezig stukjes door damloopgerelateerde woorden te vervangen...

"I'm flying away, running like the wind, as I chase the sun..."

Op zes kilometer herkende ik plots aan de rechterzijde, net voorbij een brug, het terrasje waar ik vorig jaar noodgedwongen moest stoppen om mijn blaren te verzorgen. Heel tevreden rende ik er voorbij.

"Baptized in fire, 40.000 to one! Spirit of spartans, pain and glory!"

De power in dit nummer had ik even nodig na 7 kilometer. Hier eindigde de eerste zone van Runner's High. Ik nam mezelf stellig voor dat ik bij de verzorgingspost op 8km heel even rustig aan mocht doen. De sinaasappel smaakte nog net zo heerlijk als ik hem me herinnerde na 8 kilometer doorbijten. smiley

"Grijp naar de schoenen, zweer de eed op Zaandam. Vrees toch uw dood niet, want Walhalla wacht."

Na 9 kilometer loop je de stad uit. Een stukje langs de snelweg. Vorige keer stond het hier blank. Nu was het een fijn stukje rennen. Het fruit had me een boost gegeven en het ging weer even heerlijk.

Dan kom je op het 10-kilometer punt. En je loopt zo de tweede Zone in. Even genieten. Een waterig zonnetje schijnt door de wolkjes heen. Oh, hoe passend, het volgende nummer...

"(1) Hier komt die Sonne, (2) Hier komt die Sonne. (3) Sie ist der letzten Stern von alle. (4) Hier komt die Sonne."

En zo door naar de 12 kilometer. En da's gewoon een roteind. Vooral omdat het over een lang, saai, winderig dijkje loopt. Even doorbijten...

"Through the gates of Hell, as we make our way to Zaandam, in the Dam tot Dam. Primo Victoria!"

En ergens tussendoor verbaas ik mezelf. Ik ren nog steeds! Ohja, en ik verhaksel meer hardloopliedjes dan ik voor mogelijk hield. Het is ook wel nodig, want mijn voeten beginnen inmiddels heftig te protesteren. [13 KM: You are made of MORE.] staat op de vloer.

"At the finish, I'll see you at the finish finish!"

Ergens tussen de 13 en de 14 kilometer kwam ik lopers tegen die d'r echt helemaal doorheen zaten. Vorig jaar was ik op dit punt helemaal gesloopt. Toen waren er lopers die mij hielpen. Dus ik heb even de tijd genomen ze een hart onder de riem te steken. Het was echt nog maar een klein stukje. Voor de bocht Zaandam in hing een spandoek. Nog 2400 meter. Gaat helemaal lukken!
In de bocht: een waterpost. Niet om te drinken dit keer. Dat hele kopje heb ik over mijn hoofd gegooid. Dat was nodig!

"Hoppa, Damloop-style!"

Laatste loodjes. Toch wel ver, zo 16 kilometer. Zwitter van Rammstein heb ik weggedrukt omdat ik "Ich bin so verliebt!" in mijn hoofd bleef vervangen door "Ik ga zo kapot!".

"Aujourd'hui c'etait une course. C'etait tellement fantastique Maintenant pour être honnête C'est dur pour la physique."
  • _Vive la fète - Nuit Blanche_ (Electro)

Op de Burcht in Zaandam is het smoordruk. De aanmoedigingen van willekeurige toeschouwers helpen je te blijven rennen.

Feeling damn heroic! Als ik vanmorgen had besloten niet te gaan, had ik daar niet gestaan! Ik weet d'r zelfs nog een versnelling uit te gooien, zo vlak voor het einde. The finishline is mine! Zestien kilometer waarop ik de eerste keer he-le-maal kapot ben gegaan. Nu ging het zo veel beter. Mijn tijd? Oh, die is niet fantastisch. Misschien de volgende keer. Wie weet. Ziek of niet, ik heb het in elk geval nog steeds in me om een flink stuk hardlopend af te leggen.

Nu, over twee weken Mud Masters! En in November de Zevenheuvelenloop. Ik ben heel benieuwd of het me gaat lukken daar een snellere tijd neer te zetten...

Help! Een thuiswedstrijd!

Gepost door Esther Veldstra op zaterdag 2 juni 2012 17:15

Driekwart tight? Of toch een short? Heb ik een nieuwe zonnebril nodig? Doe ik lipgloss op? Als een nerveuze kat met oversprong gedrag richt ik mijn volledige aandacht dan maar op ijdelheidszaakjes. Als ik een staart had om te likken, zou ik het serieus overwegen. O jee, o jee, o jee... morgen ga ik mee doen met Loop Leeuwarden. Een omloopje doen van tien kilometer. Ik heb wel twaalfjes gelopen, ook wel de tien engelse mijl, en toch zie ik er tegen op. Als tegen een berg. En dat terwijl er in het hele parcours geen berg te vinden is. Hooguit een bruggetje. Help!

Iedere meter
Er is een wezenlijk verschil tussen deze tien en 99,9% van alle andere tien kilometer loopjes in Nederland. Deze ken ik! Meter voor meter voor meter. Ik ken hem van mijn trainingsrondje, ik ken hem van de fietsroute naar mijn werk, ik ken hem van de weg naar vrienden. Ik weet precies hoe lang en hoe ver het lopen is van Taniaburg naar Snakkerburen en wat er na de bocht in Bilgaard komt weet ik ook. Bij al die andere loopjes kon ik me zo heerlijk focussen op de volgende bocht. Alles wat daarna kwam was op dat moment nog een verrassing. Dat voordeel heb ik nu niet.

... en de rest.
En dan het nieuws. Zondag koudste zomerdag in jaren. Met z'n twaalf graden. De herinnering aan mijn overbelaste spieren na de vorige run. De eerste tekenen van een opkomende verkoudheid. De afwas die nog gedaan moet worden. Het onkruid dat gewied moet. Een broek versteld. Een lampje opgehangen in de schuur...

Miep
Of misschien moet ik gewoon ophouden te miepen en een gaan lopen met mijn hoofd. Er voordeel uit halen dat ik weet waar ik tempo kan maken, welke ondergrond ik waar kan verwachten, hoe de wind om de gebouwen wervelt en zo. En me gewoon richten op een tijd binnen het uur.

... Maar toch. Als het niet regent, doe ik wel mascara op.

Net als mama

Gepost door Esther Veldstra op dinsdag 29 mei 2012 20:29

De Runner's World Zandvoort Circuit Run was niet eens mijn eerste "wedstrijd". Het was wel de eerste keer dat mijn zoontje Ingmar (3) mee ging om mama te "supporteren". Hij had wel eens vaker gezien dat mama ging rennen en vond dat wel interessant, maar ook wel een beetje gek... tot hij het plotseling, na 12 kilometer in de Zandvoortse zon, allemaal begreep. In eerste instantie was hij er nog van overtuigd dat hij mee ging te rennen. Dat hij met zijn drie lentes echt te jong was voor een 12 kilometer wedstrijd beviel hem voor geen meter. Hij wilde ook!

Medaille
Dat kwam door de medaille. Oh, die medailles. Ze hebben toch wel wat. Ookal heb ik mijn eerste herinneringsmedaille direct uitgemaakt voor een lelijk stukje metaal aan een schreeuwerig lintje, toch heeft hij een ereplaatsje gekregen ergens aan een haakje. Dat bijna magische effect had het dus ook op Ingmar. Misschien was het heel wreed van me, maar zoonlief mocht mijn medaille niet.

Medailles, vind ik, moet je zelf verdienen. Je gaat niet lopen pronken met andermans veren en dus mocht hij er alleen even naar kijken. Als hij zelf een medaille wilde, moest ie 'm zelf ook maar gaan halen.

Geen passing fancy
Natuurlijk was hij de week daarop voortdurend bezig met rennen. Rondjes rond de salontafel, rechte stukjes van de TV naar de keuken en heen en weer op straat. Er was alleen een groot manco... Mama mocht op van die hele mooie Nike's als ze gaat rennen en Ingmar had alleen zijn winterschoenen.

Ik heb het even aangekeken. De obsessie bleef. Ingmar bleef rondjes crossen en wilde zelfs al een keer met mij op straat de strijd aan gaan. En dus moesten we d'r van de week maar aan geloven.

Sindsdien staan er in mijn gang twee paar hardloopschoenen. Een paar voor mij, en een paar voor Ingmar. En trots dat hij er op is? Vanmorgen bracht ik hem voor mij werk naar de opvang en hij mocht zijn renschoenen aan. Die gingen niet uit voor iedereen had gezien hoe goed Ingmar kon rennen.

In Januari wordt ie 4. Ik ben benieuwd of de fascinatie blijvend is. Anders krijgt hij volgend jaar in Zandvoort een eigen startnummertje. En wie weet... een eigen medaille. Net als mama.

Run on smiley

Foto's bij deze blogpost

2012-05-29 22.15.54.jpg

Niet geluisterd, he?

Gepost door Esther Veldstra op zondag 27 mei 2012 18:00

Hardlopers. Je hebt ze in alle soorten en maten. Je hebt de typische vrouwelijke loper die zich bij de loopwinkel beklaagt over het feit dat de voor haar geschikte schoenen "niet in het zwart" verkrijgbaar zijn. Je hebt de Zennn-loper die van elke hardlooptraining een soort meditatie maakt. Je hebt de techneut, die niet de deur uit gaat zonder shoepod, GPS-apparatuur, mp3-speler, blitse zonnebril en ditto kleding... En dan heb je nog lopers die deze drie stereotypen combineren. Zoals ik.

Okee. Ik heb inmiddels wat nuances aangebracht. Mijn kleding kies ik nu uit bij mijn schoenen. Mijn schoenen zijn toevalligerwijs zwart met paarse details en daar is vrij aardig mee te combineren... maar ik ben en blijf een vrouw, en chicks run in style.

Aan het materiaal zal het niet liggen
Even geleden kocht ik een drinksysteempje in een vage kleur oranje-grijs. Ik wilde zomerklaar lange afstanden kunnen lopen, en dus zag ik daar noodzaak toe. En iedere keer opnieuw stond ik bij de voordeur met de flesjesgordel in mijn handen. Na een blik op mijn zwart-oranjerode kleding besloot ik steeds dat die combinatie echt niet kon... En daarom heb ik 'm nu in de verkoop.

Ik ben, ondanks het warme weer toch de deur uit gegaan. Volgende week mag ik weer los op de 10km loop Leeuwarden en ik wilde mijn training liever niet missen. Met een muzikaal ondersteunde training + afstandsmeting via de koptelefoon moest het goed komen. Nou, dat viel zwaar tegen! Aan het materiaal zou het dan misschien niet liggen. Met al die snufjes zou je bijna het allerbelangrijkste vergeten... Luisteren naar je lijf.

Dus, mijn tempoloop veranderde langzaam in een dribbelpasje. Thuis kon ik nagenieten met een stevige hoofdpijn.

Mijn drinksysteem staat nog steeds in de verkoop, maar ik ben inmiddels wel in bezit van een vergelijkbaar exemplaar in het zwart. Tsja, we blijven natuurlijk rennen in stijl he. Met muziek. Nu is het nog zaak te leren luisteren naar al die signalen die niet via de koptelefoon komen. Zeker met dit weer!

Run on. smiley

Een uit de hand gelopen grap (2 reacties)

Gepost door Esther Veldstra op zaterdag 19 mei 2012 19:03

Had je me twee jaar geleden verteld dat ik zou gaan hardlopen, dan had ik je heel merkwaardig aangekeken en je subtiel voor gek verklaard. Had je me vervolgens verteld dat ik het nog leuk zou gaan vinden ook, had ik je vierkant uitgelachen. Zo simpel stak het nou eenmaal in elkaar. smiley

Waarom?
Als puber liep ik nog geen coopertest uit. De landmacht wilde me niet hebben omdat ik, zoals ze zeiden, te lenig ben. Hypermobiliteitssyndroom, noemden ze het. Ik was niet gewoon teleurgesteld, ik was ziedend! Maar het verklaarde wel de flinke serie blessures die mij al jaren parten speelde. Ik had altijd wat. Een gebroken vinger, zweepslag in mijn kuit, uitgerekte enkelbanden enzovoorts, enzovoorts, enzovoorts... Ik judo'de. Vrij fanatiek. En daarbij kwam die lenigheid wel van pas.

Al dat sportieve eindigde toen ik in 2001 ging studeren. Na een nekblessure was ik niet meer op niveau gekomen met judo, en mijn verhuizing naar mijn studentenkamer maakte het trainen met mijn oude dojo lastig. Het sporten verdween uit het zicht, en daar bleef het. Jaren. In Oktober 2009 kwam daar verandering in.

Haha... Hardlopen. Ik. Pff.
Er was die maand een bedrijfsfeestje. Strandzeskamp aan de Noordzee. Nou had ik dan misschien niet zo veel gesport, fanatiek was ik wel. Ik ben niet zo van half werk, en als ik ergens voor ga is het voor 200%. Die avond kwam, om een of andere reden, het gesprek op de Dam tot Damloop. Er konden al jaren via Rabo Private Equity startbewijzen worden verkregen, en we waren nog nooit met een team uitgekomen. Dit was natuurlijk erg jammer... Ik weet nog goed dat ik terloops de opmerking maakte dat er onder 160 man vast wel een handjevol lopers te vinden moest zijn. "Is dat niet iets voor jou, Es?" vroeg iemand. "Jij lijkt me ook wel zo'n sportieveling." Ik heb het toen afgewimpeld. Ik had nog nooit een meter met plezier hardgelopen. Het was altijd meer een kwelling geweest. Ook reuze onverstandig met mijn super lenige gewrichtjes. Dus neen.

Reden nummer twee
Toch heeft het me wel aan het denken gezet. Een paar weken later zat ik bij de fysiotherapeut vanwege steeds terugkerende nekklachten. Een restje van een auto ongeluk uit 2006. Daar kreeg ik het advies te gaan sporten, zodat mijn lichaam kon leren de verzuring op te ruimen. Het maakte niet uit wat ik ging doen, als ik maar iets ging doen. Een en een is, jawel, twee. En zo stond ik een paar weken later met een paar goedkope Asics (model van twee jaar oud of zo) en een set sportkleren van de Scapino, op straat. Het was november en vrij koud. Ik had nog tien maanden om in vorm te komen. 16,1 kilometer levend volbrengen. Dat was het doel.

Ik begon, op advies van de fysio, heel heel heel rustig aan. Bij week één van het schema. 45 seconden hardlopen, 1 minuut wandelen en dat eerst maar eens een keer of 4. Het werd al snel kouder, maar ik had geen tijd te verliezen. Ik had een deadline, immers. Tegen april lukte het me aardig om de 5 kilometer uit te lopen. Nog geen toptijd, maar het was al meer dan ik ooit had gekund. Toen sloeg het noodlot toe. Halverwege mijn 5 kilometerrondje moest ik uitwijken voor een auto en zakte in de berm door mijn knieband. Een uitgerekt mediaal ligament... ofzo. Rust was het devies.

Koppig, he.
Ik heb zeker tot eind juli behoorlijk last gehad van mijn knie en kon eigenlijk helemaal niets verdragen. Daarna ben ik heel rustig weer gaan trainen. Eerst met tape, later zonder. En toen was het plots 18 september. Ik heb nog vreselijk in dubio gestaan, maar uiteindelijk ben ik toch naar Amsterdam afgereisd. Ik wilde in ieder geval starten. Ik kon weer 5 kilometer lopen, dus alles boven de 5 was prima. Ik kon me altijd nog laten opbezemen door de bezemwagen...

Dam één
In Amsterdam was het erg nat. In de auto had ik op de buienradar al een donkerrood stipje aan zien drijven. Ik had gehoopt dat de hoosbui zou zijn overgedreven, maar niets bleek minder waar. In startvak drie ben ik helemaal natgeregend. Tot op mijn ondergoed. Mijn schoenen stonden vol water. Het was steenkoud. Zo'n honderd meter na de start vroeg ik me nog af waar ik in vredesnaam aan begonnen was... maar als je dan die duizenden lopers de ij-tunnel in ziet gaan, dan ga je gewoon mee.

Dam twee
Tot zes kilometer ging het goed. Toen kwamen er blaren. Na verzorging ging het weer even beter. Na acht kilometer was er fruit. Dat gaf even een boost, maar op twaalf kilometer was die op. En de pijn was ook terug. Open gelopen blaren op twee verweekte voeten. En de laatste vier kilometer waren hels. Met een mix van PIJN en uitzinnige vreugde ben ik in Zaandam, met een gangetje van zo'n zeven kilometer per uur, de finish over geklost. Ik had het gehaald!

En ja, dat je dan een week niet vooruit de trap af kunt, dat neem je dan voor lief. Maar die ervaring, die smaakt naar meer. Doelen zetten en ze halen. Finishlijnen over!

En sindsdien loop ik dus hard. smiley

Mijn volgende doelen? De 10km binnen het uur, de damloop binnen 1:45 en de halve marathon uitlopen. Kicking asphalt!



Bekijk de hardloop prestaties van Esther Veldstra

Looptijden.nl op Facebook