Wie A(lphen aan de Rijn) zegt, moet ook B(ergen op Zoom) zeggen

Gepost door Jaco Rip op zondag 20 januari 2019 22:11

Hallo allemaal! Er is weer een nieuw jaar aangebroken, waarin we vast allemaal wel het één of andere goede voornemen hebben. Nou is dat voor de meeste mensen die op deze website actief zijn niet zo nodig. Ik bedoel maar, wij zijn hardlopers! Gezond bezig zijn is voor ons dagelijkse kost. Maar goed, ik dreig al af te dwalen van wat ik eigenlijk in dit blog wilde vertellen, voordat ik überhaupt er een woord over heb geschreven. Aan de slag dan maar……

De laatste maand van het afgelopen jaar was er voor mij één van gedwongen inactiviteit. Door een zware operatie aan mijn vernauwde urinebuis was hardlopen, werken en andere fysieke activiteiten niet toegestaan. Maar toen het nieuwe jaar begon, was ik niet meer te houden! Ik begon (geheel volgens de richtlijnen van de uroloog) na een kleine 6 weken weer met hardlopen op 1 januari. Dit ging de eerste week nog niet helemaal vanzelf, maar na een week voelde ik me sterk genoeg om voorzichtig te gaan trainen volgens een nieuwe methode. Ik had namelijk het boek “Het duurloopmisverstand” gekocht en ik wilde de trainingsaanpak van Klaas Lok eens een kans geven. Dit ging best voorspoedig, zodat ik snel weer een redelijke basisvorm had. Om deze te testen, had ik een wedstrijdje in de woonplaats van bevriend hardloopkoppel Matthijs en Everdien op het oog. De Zegerplasloop had onder andere de 5k in het assortiment en dus reisde ik op 13 januari af naar mijn vrienden voor een bezoekje aan hun nieuwe stulpje en de race die wij gedrieën zouden afleggen.

Op de dag in kwestie vlogen de eerste uren voorbij. Ik kende een zeer voorspoedige rit vanuit mijn woonplaats Scherpenisse en om 09.45 stond ik voor de deur bij mijn vrienden. Na een hartelijke ontvangst en even relaxed bijpraten was het tijd om naar de atletiekbaan te rijden, ons daar in te schrijven en vervolgens de voorbereidingen voor het uur U aan te vatten. Gedurende deze laatste minuten leek het wel steeds wat slechter weer te worden. Uiteindelijk viel het relatief nog mee met de regen, maar de wind liet zich duidelijk gelden! We hadden al snel in de gaten dat de wind uit een relatief ongunstige hoek kwam (tegenwind in de laatste kilometers), maar daar konden we toch niks aan veranderen. Om 11.20 waren we aan de beurt en werden we op pad gestuurd!

Gelijk na de start probeerde ik in een geschikt tempo te komen, maar met de wind die we hier in de rug hadden viel dat nog niet helemaal mee. Ik had een plekje bij de eerste 15, maar zag wel dat de afstand tussen mij en vriend Matthijs toch niet heel groot was. Het vermoeden dat ik dus best wel hard ging, werd bevestigd door de tijd na km 1: 4’09! Dit zou ik niet de hele tijd volhouden, zo wist ik behoorlijk zeker. Ik schakelde dan ook een tandje terug en probeerde de ontspanning die ik nog wel had zo lang mogelijk vast te houden. Ondertussen kwam het punt van 2k ook weer voorbij en deze km-tijd was duidelijk langzamer met 4’24. Nu kwam ik langzamerhand richting het zware stuk van het parcours. Hoe lang zou ik dit tempo vol kunnen houden? Ietwat gespannen liep ik door……

Ik was halverwege de race. De wind kwam steeds meer recht in het gezicht te blazen en ik voelde hoe ik langzaam begon te verzuren. De ademhaling kon het tempo niet meer ontspannen bijbenen en ik moest mijn ritme aanpassen. Op 3k kwam ik nog wel door in 12’55, maar ik voelde hoe mijn benen het steeds zwaarder begonnen te krijgen. Helaas had ik ook geen steun aan eventuele medelopers, ik liep echt in niemandsland. Het tempo voelde ik steeds iets verder teruglopen, maar ik wist op wilskracht het verval nog wel enigszins beperkt te houden. Bij 4k kwam ik door in 17’30, maar ik kreeg daar al het idee dat de race niet precies 5k zou zijn. Nou was er ook op de website aangegeven dat de afstand officieel 5,11 km zou zijn, maar toch had ik het vermoeden dat de finishlijn nog een stukje verder zou liggen. Ik naderde wel redelijk snel nu het 5k-punt, maar wat ik vreesde werd bevestigd; ik was nog een paar 100 meter van het sportpark verwijderd!

Daar kwam het punt van de 5k. Ik keek op mijn klokje en was ondanks alles wel tevreden met wat ik zag: 22’02. Nu was het een kwestie van nog een kleine versnelling eruit persen en zo snel mogelijk over de finish te komen. Dit was anderhalve minuut later het geval en zo liep ik uiteindelijk een tijd van 23’37 over 5,36 km. Ik was hier dik tevreden mee, zo vertelde ik aan Matthijs, die in 20’45 de race had voltooid. Toen een paar minuutjes later Everdien over de eindstreep was gesneld in een tijd van 28’10, hadden we het snel gezien. Uitlopen en wegwezen! We reden snel terug naar het prachtig ingerichte huis van M&E, waar we genoten van een verfrissende douche (niet allemaal tegelijk natuurlijk!) en een heerlijke lunch, verzorgd door de diëtiste in huis. Een gezellig uitstapje kwam zo ten einde…….

Na de gebeurtenissen in Alphen a/d Rijn trainde ik fanatiek door. Ik had me al voorgenomen namelijk om een week later bij de Kievitloop in Bergen op Zoom (alom bekend natuurlijk) opnieuw te testen op de 5k. Ook hier zou een leuk extraatje aan worden vastgeplakt, namelijk een lunch bij het roemruchte Appeltje met loopvriend Arjan (van Geel), zijn vriendin Ellis en zijn vader Wies. Gedurende de week voelde ik tijdens de trainingen hoe de basisvorm langzaam ietsje beter werd, en gecombineerd met de weersvooruitzichten (ijskoud, maar weinig wind en gelukkig ook droog) zorgde dat ervoor dat ik wat meer zelfvertrouwen kreeg. Vandaag reisde ik dan ook af naar de Stayokay met de gedachte dat een tijd rond de 21’30 wel tot de mogelijkheden behoorde. Na een korte rit kwam ik op de plaats van bestemming, ik had er zin in!

Ik ging me snel inschrijven, want het was nog akelig fris zo rond 9.45. Ik liep snel naar het gebouw waar de inschrijving zetelde en betaalde het benodigde geld (3 euro, echt een prachtige kleine vergoeding voor een fijne loop als deze). Daarna liep ik terug naar de auto, waarna ik Wies (van Geel, de vader van dus) als eerste tegen het lijf liep. Deze loper heeft al een zeer respectabele leeftijd bereikt, maar dat belemmert hem niet om iedere week toch nog 2 of 3 keer te trainen. Ik heb daar echt diep respect voor en hoop van ganser harte dat ik op zijn leeftijd ook nog zo actief kan zijn! Niet lang daarna kwamen ook Arjan en Ellis ter plaatse en na het inschrijven gingen we nog even met z’n allen warmlopen, wat met een temperatuur van net onder het vriespunt geen overbodige luxe was! Al snel kwam het moment van de start dichterbij en deed ik mijn trainingspak uit, om in korte tight, thermoshirt en singlet gekleed de strijd aan te gaan. Ik was er klaar voor!

Om 10.30 was het dan zover, na het klinken van de toeter schoten we allemaal uit de startblokken. Ik probeerde, net zoals in Alphen, zo snel mogelijk mijn steady state te vinden. Dat lukte deze keer een stuk beter en al snel had ik de kop te pakken van een klein groepje, maar dat deerde me niet. Ik liep ontspannen door en begon al vrij snel wat mensen in te halen die redelijk zwaar ademden, een overduidelijk teken dat ze te hard van start waren gegaan. Na 1k zag ik tot mijn tevredenheid dat de gelopen tijd 4’19 was, heel wat beter (lees rustiger!) dan vorige week. Vlak daarna hoorde ik tot mijn lichte verbazing ineens de stem van Arjan pal achter me mededelen dat hij in mijn nabijheid liep. Aangezien hij van tevoren had aangegeven om eventueel de 10k in 45 minuten te willen lopen, betekende dit dat hij of wel erg hard van stapel liep of toch besloten had om voor de 5k te gaan (bij de Kievitloop kun je dit al lopende beslissen). Na de eerste afslag liepen we gezamenlijk door en hoorde ik duidelijk dat Arjan redelijk veel moeite moest doen om bij te blijven, zodat ik het laatste vermoedde. Ik maande hem om in mijn rug te blijven zitten en mij het kopwerk te laten verrichten, aangezien ik nog behoorlijk ontspannen liep. Zo liepen we naar het 2k-punt……

Arjan en ik liepen dus samen, maar we waren niet alleen. Langzaam maar zeker liepen we steeds wat in op een aantal lopers en de snelste loopster, die we ook allemaal voorbij gingen. Ondertussen was kilometer 2 keurig in 4’23 gegaan en ik voelde me nog steeds behoorlijk sterk en ontspannen lopen. Arjan wist nog steeds goed bij te blijven, maar ik wist dat ik in de slotfase nog bij hem weg zou kunnen lopen. Na de tweede afslag kwamen we al snel bij 3k, waar ik een tijd registreerde van 12’55. Daarna kwam het gevreesde bospaadje, maar deze keer had ik er lang niet zoveel last van. Integendeel, ik liep juist bij mijn loopgezelschap weg! Omdat de GPS altijd kuren vertoont op dit beruchte stuk, trok ik me niks aan van de tempo’s die werden aangegeven. Bij het bordje van 4k kwam ik door 17’10 en wist ik dat een tijd onder de 21’30 zeker mogelijk was. Daar ging ik dan, de laatste kilometer in…..

Het begon nu allemaal wel wat moeizamer te gaan, maar toch wist ik nog wel een lichte versnelling te plaatsen. Ik voelde mijn hartslag verder stijgen en de verzuring begon nu echt in te zetten. Gelukkig zag ik in de verte al de contouren van de Stayokay en wist ik mijzelf te motiveren om het hogere tempo vast te houden. Op het laatste stuk versnelde ik nog iets meer en kwam de laatste bocht door. Pal daarna sprintte ik over de finish in een prima tijd van 21’15! Niet heel lang daarna (om precies te zijn 11 seconden later) kwam Arjan over de eindstreep. We gingen even onze eigen weg en ik besloot om nog even het laatste stuk van het parcours in tegengestelde richting uit te lopen en Ellis nog even mentale steun te geven in haar laatste kilometer. Ik zag haar al snel mij tegemoet lopen, waarna ik me omdraaide en nog even voor haas speelde. Dat dit effect had bleek later uit haar kilometertijd, die met 5’43 maar liefst 40 seconden sneller was dan het gemiddelde tot dan toe! Uiteindelijk kwam zij in 30’53 over de finish, waarna Wies anderhalve minuut later zijn 5k beëindigde. Een uiterst geslaagde race dus!

Zo was deze 5k ook alweer ten einde. Ik kon uiterst tevreden terugkijken op een prima loop, die ik in een strak tempo had gelopen met een mooie versnelling op het laatst. Daarna werd het nog ontzettend gezellig met Arjan, Ellis en Wies in het Appeltje, waar we onder het genot van een hapje (een lekkere grote pannenkoek) en een drankje (een cappuccino in mijn geval) nog even uitgebreid nabeschouwd en bijgekletst hebben. Uiteindelijk werd het toch tijd om afscheid te nemen, waarna we ieder ons weegs gingen. Het was een zeer geslaagde zondag……

Hoe het nu verder gaat? Nou, mijn plan is om de komende maanden goed door te blijven trainen, zodat ik hopelijk eind maart de vereiste vorm heb om een aanval te doen op mijn PR op de 5k (19’23) bij de zogenaamde 10 van Halsteren. Ik ga ervoor, hopelijk hebben jullie, de lezers van dit blog, ook succesvolle winters!

Met fanatieke groet, Jaco.


Looptijden.nl op Facebook