WARM ONTHAAL IN EINDHOVEN

Gepost door Jaco Rip op zondag 21 oktober 2018 21:18

Het is half 10 ’s ochtends, 14 oktober 2018. Vandaag is het zover, ik ga de tweede marathon in mijn leven lopen. Plaats van handeling: Eindhoven. Vorm: goed. Weer: nu nog ok, maar het gaat warm worden. Ik hoor de mededelingen van de organisatie amper in de kakafonie van geluiden, maar volgens mij wordt er gewaarschuwd dat het warm gaat worden. Er wordt ons op het hart gedrukt om de tijd die we in ons hoofd hadden, te laten varen. Verder moeten we luchtig gekleed zijn en zoveel mogelijk drinken. Ik sla het allemaal op, de tijd tikt door……

De afgelopen maanden zijn voorbij gevlogen. Ik liep steeds een beetje verder in mijn trainingen en het ging ook steeds iets makkelijker. De laatste twee weken was het tapertijd en vorige week heb ik mijn laatste testwedstrijd gehad, een 10k in Bosschenhoofd. Die ging uitstekend (42’07), waardoor ik het gevoel heb dat ik wel mijn PR kan aanvallen. De laatste voorbereidingen gingen geheel volgens plan en vanmorgen stond ik met een heel goed gevoel op. Nog even goed ontbijten en daarna naar het Beursgebouw, waar ik voor het eerst Looptijden-vriend Cristian in levenden lijve ontmoet. We begroeten elkaar hartelijk en praten wat over onze voornemens voor vandaag. In het Beursgebouw had ik nog een grappig voorval, ik werd benaderd om aan een klein wetenschappelijk onderzoek mee te doen. Ik mocht op een weegschaal staan, waarna mij werd verteld dat diezelfde weegschaal pal na de finish er ook zou zijn. Zo kon ik dus mooi meten hoeveel gewicht ik kwijtraak door een marathon te lopen. Maar nu sta ik in mijn vak en zwaai ik nog even naar mijn fantastische zus, die mij mentaal steunt op deze zware dag. Dan klinkt het startschot, we gaan ervandoor!

Ik probeer gelijk vanaf het begin rustig te lopen. Uiterst rechts is mijn positie op de weg, zodat ik ruimte laat voor de snellere lopers en de (veel grotere hoeveelheid) enthousiaste starters, die ik straks na een uur of twee vast weer terug zal zien. Ondanks mijn ingehouden start vliegen de eerste kilometers voorbij met 5’/km, maar ik voel al dat mijn blaas niet helemaal leeg is. Aangezien ik toch wat voorlig op mijn schema, zoek ik dan ook rustig de berm op. Na 5k kom ik door in 26’10, precies op schema!

Ik ga het tweede blok in. We lopen richting de TU, een heerlijk schaduwrijk stuk begroet ons. Het tempo blijft gelijk (laag in de 5 minuten) en ik voel me ok. Ik heb nog niet dat gevoel van totale ontspanning in het lopen, maar de hartslag is prima naar mijn zin met 151. We lopen rond de TU en ondertussen moest ik alweer de berm opzoeken, wat me wel wat onzekerheid oplevert. Ga ik vandaag, net zoals in Amsterdam, weer last krijgen van mijn vernauwde urinebuis? Ik probeer er niet aan te denken en loop vastberaden voort. Heel incidenteel zie ik mensen die het al moeilijk krijgen. Of zij het redden, waag ik te betwijfelen. Er is tenslotte nog ruim 30 km te gaan! Daar zie ik het 10k punt, ik kom door in 52’15. Uitstekend!

We lopen langzaam weer richting het centrum. Ik voel me nu goed, het tempo is prima, alles is nu onder controle. Na een uur heb ik er 11,4k opzitten, heel netjes. Omdat ik ondertussen al tweemaal een sanitaire stop heb moeten maken, loop ik al een paar keer dezelfde mensen voorbij. Dat geeft niks, het gaat vandaag niet om je klassering, het gaat om je tijd en het gevoel wat je eraan overhoudt. Langs de kant blijven de Eindhovenaren ons aanmoedigen, ook al hebben ze zelf soms ook wat aansporing nodig. Ondertussen blijf ik lekker lopen en blijf ik verstandig drinken en eten. Het is al een klein beetje aan het opwarmen, maar gelukkig is het zonnetje tussen de gebouwen nog niet al te fel. Voor ik het weet zit er 15k op en zie ik een tijd van 1’18’59 staan. Ik loop stug door…..

De bebouwing wordt weer wat zakelijker, we zijn bijna in het centrum. Ik heb alles onder controle en maal op een constant tempo de kilometers weg. De hartslag is ondertussen wel wat gestegen, hij zit nu rond de 157. Dat is echter precies zoals ik verwacht had, dus geen reden tot paniek. Voor ik het weet zit ik alweer vlakbij de Vestdijk, de straat waar ik over ruim twee uur hoop te finishen. Na 20k staat mij een kleine verrassing te wachten, al had ik er stiekem wel rekening mee gehouden. Mijn zus staat langs de kant en moedigt mij aan, geweldig! Ik roep terug dat het allemaal prima gaat, ik loop nog heel ontspannen voor mijn gevoel. Na het 20k-punt komt natuurlijk al snel het moment dat ik op de helft ben. Mijn tussentijd is 1’51’11 en daar ben ik zeer tevreden over. Het is echter wel zo dat ik, als ik een PR wil lopen, de tweede helft twee minuten sneller zal moeten lopen. Of me dat gaat lukken, is nog maar de vraag……

Ik loop nu op het stuk van de marathon dat ik al ken, aangezien ik 3 jaar geleden de halve marathon hier over precies hetzelfde parcours heb afgelegd. Ik probeer rustig te blijven en vooral goed te blijven drinken. Ik heb 3 van mijn 5 gelletjes al ingenomen, op 28k en 35k zijn de laatste twee aan de beurt. Ik ben nu twee uur onderweg en heb 22,9k afgelegd. Ondertussen voel ik dat het steeds warmer wordt. Ik zie nu behoorlijk veel mensen al wandelen, terwijl er nog bijna 20k moet worden gelopen! Dit dreigt een slijtageslag te worden. Ik loop door en haal veel mensen in, nu al. Het voelt nog behoorlijk goed, maar toch word ook ik een beetje onzeker. Als er nu al zoveel mensen wandelen, hoe lang ga ik het dan volhouden? Na 24k komen we op een open gedeelte van het parcours en slaat de warmte in alle hevigheid toe. Ik was al aan het zweten, maar nu lijkt het uit iedere porie van mijn lichaam te stromen. Ik loop richting het 25k-punt, wat ik passeer in 2’11’30. Het gaat lang niet slecht, maar ik voel mijn hamstrings, die beginnen te zeuren. Hoe lang hou ik dit vol?

Ik loop het zesde blok van mijn marathon in en vrijwel gelijk gaat het mis. Ik voel ineens de kramp toeslaan in mijn linker hamstring. Puur op wilskracht loop ik door, ik weiger me door een krampaanval te laten vellen! Nog geen halve kilometer later is het helemaal mis, de rechter hamstring wil niet achterblijven en schiet ook in de kramp. Hoe ik het voor elkaar krijg, weet ik niet, maar ik blijf doorlopen. Het tempo zakt wel een heel klein beetje, maar erg veel verschil is er nog niet. Ik blijf mezelf voorhouden dat ik moet blijven lopen tot de eerstvolgende drankpost, dan mag ik even wandelend wat vocht innemen en mijn vierde gelletje. Dit weet ik voor elkaar te krijgen, waarna ik voorzichtig weer begin te lopen na de hoognodige pauze. Zo blijf ik doorstrompelen, met de aanmoediging aan mezelf dat ik bij iedere drankpost even rust mag pakken. Bij 30k is de volgende verzorgingspost, die ik passeer in 2’38’15. Een PR zal bijna onmogelijk zijn met mijn fysieke gesteldheid en deze temperatuur, maar ik zal mijn uiterste best doen! Met veel pijn in mijn benen, maar vastberaden in mijn hoofd loop ik door……

De marathon, zo wordt vaak gezegd, gaat na 30k pas echt beginnen. Ik heb echter het gevoel dat ik al uren aan het vechten ben. Om de zaak nog wat moeilijker te maken, krijg ik nu ook kramp in mijn kuiten. Ik weet niet hoe de mensen langs de kant het zien, maar als je het mij vraagt ben ik wel heel beroerd aan het lopen. Nog steeds weet ik het vol te houden om tussen de verzorgingsposten te blijven lopen, maar het gaat steeds meer pijn doen. Ik zie wel ontzettend veel mensen wandelen en daardoor blijf ik verbeten doorlopen. Het is echt compleet afzien nu, alleen op pure wilskracht weet ik nog een aanvaardbaar tempo te lopen. Ineens zie ik, terwijl ik echt verga van de pijn, dat ik Cristian voorbij schuifel. Hij heeft het dus nog zwaarder dan ik! Ik kom bij het punt van 35k nu, nog 7k te gaan. Mijn tijd? 3’06’31. Kom op nou!

Ik loop, met honderden anderen, richting Strijp-S. Nog even en we komen langs de Herdgang, het trainingscomplex van mijn cluppie PSV. Daar denk ik echter niet aan, want ik word afgeleid door een gruwelijk geluid dat door merg en been gaat. Ik zie in een flits een donkere atleet in de berm liggen die (zo blijkt later op de dag) daar al ruim anderhalf uur ligt! Hij was een haas voor de kopgroep, maar liep een spierblessure op en kon niet gelijk worden weggehaald. Dit blijkt teveel voor mij om te verwerken. De pijn neemt nu ook de controle over in mijn hoofd en ik moet gaan wandelen. De kilometers lijken nu voorbij te kruipen, net zoals ik doe. Het lijkt een eeuwigheid te duren, maar uiteindelijk zie ik dan toch het punt van 40k voorbij komen na 3’40’20. Een PR wordt het dus niet, maar ik moet nog maar iets meer dan 10 minuten! Met een van pijn vertrokken gezicht ga ik door….

Het zit er nu echt bijna op, maar het voelt op hetzelfde moment nog zover. Ik loop voorbij het Philips Stadion, waar ik nog een kleine opkikker krijg. Langs de kant staat een moeder met haar kinderen, van wie er ééntje een bord in de hand heeft waarop staat: Voor superkrachten hier drukken! Ik moet ondanks alles glimlachen en druk hard op de zogenaamde knop. Daarna loop ik gewoon door, zoals ik al ruim 3 ½ uur aan het doen ben. Het 18 September-plein steek ik zonder problemen over en dan komt het allermooiste stuk; het Stratumseind! Rijen dik staan de mensen hier alle lopers enthousiast aan te moedigen, wat ontzettend helpt tegen de fysieke en mentale pijn. Je wilt hier absoluut niet wandelen, hoeveel pijn er ook door je lichaam lijkt te denderen. Voor ik het in de gaten heb, ben ik alweer bij de dubbele bocht naar links die ons naar de laatste honderden meters brengt op de Vestdijk. Ik probeer nog iets van een versnelling uit mijn lichaam te persen, maar harder dan 13 per uur kan ik gewoon niet meer. Ik ben helemaal kapot als ik over de finish kom in een tijd van 3’52’01, bijna 12 minuten boven mijn PR. Desondanks ben ik uitermate trots dat ik de marathon toch binnen de 4 uur heb uitgelopen. Ik begroet mijn zus, waarna ik op zoek ga naar de mensen van de weegschaal (dat onderzoek, weet je nog?). Na even zoeken vind ik ze en ga op de weegschaal staan, die aangeeft dat ik ruim 2,5 kg ben afgevallen! En dan te bedenken dat ik volgens mijn eigen berekening zo’n 3,5 liter vocht naar binnen heb gewerkt, als ik de gelletjes als vocht meetel. Helemaal gesloopt strompel ik met mijn zus, die me nu ook fysiek ondersteunt, naar het treinstation van Eindhoven. Het was een memorabele dag……..

Nu komt er dan eindelijk een eind aan dit marathonverhaal. Ik kan gelukkig goed nieuws melden, want ik ben goed hersteld en heb vanmiddag alweer een 10k-wedstrijd gelopen in een zeer acceptabele tijd van 42’07. Voor nu rest mij om jullie allemaal een fantastische herfst toe te wensen en veel succes met alle doelen die jullie gesteld hebben voor de rest van dit jaar. Keep on running!

Groeten, Jaco.


Looptijden.nl op Facebook