Twenterandrun 5km, nou ja bijna dan

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 27 mei 2019 16:42

Afgelopen vrijdag 24 mei was de Twenterandrun 2019. Ik heb deze run al een paar jaar op mijn lijstje staan, maar mede door mijn werk in Amsterdam kwam het er nooit van om aan de start te verschijnen.

Ook dit jaar kostte het wel enige overredingskracht, maar dan voornamelijk met mijzelf. De vrijdagavond is eigenlijk mijn wekelijkse instort momentje. Zodra het avondeten is genuttigd en de vaat is weggewerkt plof ik uitgeblust op de bank om er pas weer af te komen als ik naar bed ga of er voor die tijd een sanitaire noodzaak is. Het is ook de dag dat ik nooit hardloop.

Maar dit keer kon ik mezelf er toch toe zetten. Er moest getest worden hoe het lijf ervoor stond. Een soort nulmeting om de koers voor de komende maanden te kwantificeren.

Daags na mijn marathon van Enschede stond ik ingepland voor een kleine operatie aan mijn voet. In de loop de hardloopjaren had zich een bult(je) ontwikkelt. Had er op zich geen last van, maar nu ik weer lekker dicht bij huis werk heb ik toch de moeite genomen om uit te laten zoeken wat het is en of het weggehaald moest worden. Begin februari bevestigde de arts inderdaad dat het wel verstandig zou zijn om het te verwijderen. Toch wel na 14 April toch, vroeg ik met licht paniek in mijn ogen. Dat was geen probleem, ik zou in de nieuwe planningscyclus worden opgenomen en met een paar weken bericht krijgen welke datum het zou worden.

Dat werd dus 15 April en met stevige spierpijn meldde ik mij netjes bij de poli op het afgesproken tijdstip om vervolgens te horen te krijgen dat ze intern de afspraak hadden verschoven naar een eerder tijdstip op die dag, alleen mij dus niet hadden geïnformeerd. Omdat de fout geheel bij het ziekenhuis lag kon ik plotsklaps de volgende dag ingepland worden.

Goed, na de succesvol verlopen ingreep mocht ik twee weken niet hardlopen en fietsen. Dit omdat er ook (dichtbij) de pezen wat geknipt en gesneden moest worden. Maar in die twee weken ging ik wel ter ere van het 45-jarige huwelijksjubileum van mijn ouders een midweekje weg met veel lekkere versnaperingen en goed eten. Daarnaast mocht ik ook mijn 45ste verjaardag vieren in die periode met wederom heel veel lekkers.

U begrijpt, niet sporten en veel eten is niet zo'n geweldige combinatie. Niet dat ik me volledig te buiten ben gegaan, maar er was toch wel weer iets meer gewicht om mee te zuilen. De eerste trainingen vanaf 30 April voelden dan ook zwaar.

Uiteraard was de rust periode ook een mooi moment voor reflectie en koersbepaling voor de rest van 2019. En zo kwam ik tot het besluit dat na 2,5 jaar van marathonschema naar marathonschema ik mijn lijf andere prikkels wil geven. Ik ga dan ook geen marathon in het najaar lopen. Ik ga me wat meer focussen op snelheid en ga nu eerst beginnen met een 10km schema. Uiteraard moet het komende halfjaar wel de basis worden voor een snellere marathon in het voorjaar van 2020. Ik ga komende zomer ook wel de langzame duurlopen met de loopgroep van mijn nichtje meelopen op zondagochtend. Enige research in de literatuur leerde dat regelmatig lange langzame duurlopen altijd goed zijn, ook al train je voor een snelle 10km.

Na 3 weken weer gestructureerd getraind te hebben was het tijd om te bepalen hoe het lijf ervoor stond. En zo stond ik dus op vrijdagavond om kwart voor acht aan de start in Vriezenveen. Ik ging iets te laat naar het startvak en stond daardoor op de circa zesde rij en om me heen kijkend voelde ik de bui al hangen, dat wordt zigzagen. In de eerste rij zag ik gelegenheidsloopmaatje Marc staan. Ging ervanuit dat de race tekort zou zijn om hem bij te halen om samen te lopen.

Na de start werd het inderdaad zigzaggen en 3 scherpe bochten in de eerste 200 meter zijn ook niet bevorderlijk. Nadat het veld enigszins verdeeld was zag ik Marc op een dikke 100 meter voor me lopen, die ging ik niet meer bijhalen want bij zijn laatste korte loopjes liep hij ruim boven de 15km/u.

Door de lastige start zat mijn ademhaling natuurlijk meteen veel te hoog. De klinkerstraten en bochten maakte het toch wel een lastig parcours. Ging eigenlijk te fanatiek weg en vergat een beetje rust in mijn loop te nemen. Na 2,5km moest ik dit bekopen met steken in mijn zij en ondanks dat mijn benen nog wel goed voelden kon ik niet anders dan even terug in tempo.

Maar de finish op 4,7km< had het al aangegeven in de titel, werd desondanks bereikt met een gemiddelde van 4:05/km. Kon het laatste stuk wel weer versnellen, dus doorgerekend zou ik rond de 20:15-20:20 zijn binnen gekomen als het echt 5km was geweest. Dit is rond mijn huidige PR, dus ondanks dat de race wat onrustig en moeilijk verliep op een voor mij ook nog onnatuurlijk tijdstip ben ik tevreden met deze "nulmeting". Kan nu mijn intervaltijden gaan bepalen en aan de slag.

Op 26 juni doe ik nog een 5km wedstrijd en als het weer gunstig is dan ga ik 3 juli een eerste poging wagen om mijn PR op de 10km te verbeteren tijdens de Klepperstadloop in Hardenberg.


Looptijden.nl op Facebook