Stuwwaltrail 2018

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 4 juni 2018 11:26

Eigenlijk had hier een dikke maand geleden een heroïsch epistel moeten staan over hoe ik de 50ste editie van de Enschede marathon had volbracht in een tijd van 3:20h. Maar helaas moest ik weer ondervinden dat je op bepaalde zaken geen invloed hebt. Allereerst was er natuurlijk die belachelijk hoge temperatuur voor de tijd van het jaar voorafgaand in de week van de marathon met de piek op de marathon dag zelf.
Ik had lekker een half weekje vrij genomen om volledig uitgerust aan de start te kunnen verschijnen, maar in plaats van uitrusten liet mijn lijf een virusje zijn gang gaan met als gevolg een zere keel en lekker snotteren op vrijdag en zaterdag. Zondag geen last meer van de keel, maar nog wel snotterig. Omdat ik geen koorts of zelfs maar verhoging heb gehad, besluit ik toch om te starten. Dat gesnotter zou ik er wel uit lopen
Er was nog een beetje hoop in de voorgaande dagen dat we bij een graad of 17 konden starten, maar het was al 22 graden bij de start. Vol goede moed op pad, maar naarmate de tijd vordert wordt de ademhaling steeds onrustiger. Bij kilometer 12 neem ik eigenlijk al het besluit om deze marathon niet te voltooien. Achterliggende geachte was dat ik dan eind mei begin juni nog een poging zou kunnen doen. De benen voelden op zich nog goed en met 9,5-10km/h had ik hem waarschijnlijk ook wel kunnen uitlopen, maar uitlopen was niet de doelstelling en 4 uur in die hitte (27 graden inmiddels) leek me een te grote aanslag. Ik moet nog wel door tot 19 km, want daar passeren we het van Heekplein met de parkeergarage waar mijn spullen lagen. Berustend en eigenlijk nauwelijks teleurgesteld stap ik daar uit.
En dan komen we bij de Stuwwaltrail op 26mei uit en niet een tweede marathon poging. Mijn “verkoudheid” had zich ontwikkeld tot een milde bronchitis. Hierdoor 1,5 helemaal niet getraind en tot 19 mei heel rustig. De inschrijving voor Amersfoort marathon sloot op 20 mei en de training van de dag ervoor gaf toch nog een heel klein beetje reactie. Dat gaf net wat onvoldoende vertrouwen om me in te schrijven. Daarbij had ik sowieso liever van na inschrijving gebruik willen maken, want als het dan weer heel warm zou zijn ik het niet gaan proberen. Maar dat heeft Amersfoort niet, dus kan de focus op de Eindhoven marathon in oktober dit jaar.
Omdat de Sallandtrail zo goed was bevallen, leek het me leuk om de stuwwaltrail te doen. 20km in de omgeving van Oosterbeek. De trainingen de week voorafgaand voelden weer goed aan dus op de laatste dag dat het kon me ingeschreven. Ook voor deze afstand was geen na-inschrijving mogelijk. Op het moment van inschrijven wist ik ook al dat het tropisch warm zou worden, maar ik hield me voor dat we grotendeels in het bos zouden lopen en niet in de volle zon.
Qua temperatuur werd op 26 mei de soep inderdaad zo heet gegeten als voorspeld, 29 graden. In het startvak spreek ik met wat recidivisten van deze trail en vertel dat het mijn tweede is. Met serieuze toon geven ze aan dat ik vooral heel rustig moet beginnen, want er zitten wat steile klimmen in, maar ook een lang stuk langs de Rijn vol in de zon. Ik dacht nog, dat zal wel loslopen toch.
De start zou is in 3 groepen verdeeld, zodat men op de single tracks niet opgehouden zou worden. Ik moet eerlijkzeggen dat de lopers zich daar echt aan gehouden hebben. Zeker in het begin heb ik nergens moeten inhouden of zelf mensen opgehouden. De eerste twee km gingen veel te snel, maar daarna vond ik een lekkere modus. We gingen niet voor een toptijd, maar het mocht wel een lekkere krachttraining worden.
Vanwege de hitte had ik wel een drink strategie uiteraard. Bij deze trail moest je een eigen beker of iets meenemen, want die werden niet bij de verzorgingsposten op 9 en 16 km uitgedeeld. Ik had mijn belt om gedaan met twee flesjes drinken. Dan kon ik om de 3km drinken en bij de verzorgingspost eerst drinken en de flesjes weer vullen en weer het zelfde regime aanhouden tot de volgende verzorgingspost. Op de dag zelf hadden ze gelukkig nog extra waterposten ingeregeld, en dat was maar goed ook, want mijn initiële strategie bleek niet voldoende.
De eerste 3 beklimmingen gaan nog rennend omhoog, maar ik voel de benen behoorlijk zwaar worden en we zijn pas 6 km onderweg. Besluit al om het tempo op de weinig aanwezige vlakke stukken te verlagen naar 10 per uur. De vierde beklimming begin ik nog rennend, maar ik houdt het, net als veel lopers voor mij niet vol en moet echt wandelen. Hoewel wandelen, het is zo steil dat ook wandelen niet makkelijk gaat. Na ruim 52 minuten en 4 steile beklimmingen verder, die omhoog al wandelend werden volbracht, kom ik al behoorlijk gesloopt bij de verzorgingspost aan. Naast de steile beklimmingen waren de evenzo steile afdalingen ook een behoorlijke uitdaging. Op de website stond al iets van pittige klimmen en technische afdalingen, nou dat was niet gelogen. Was al een keer bijna uit de bocht gevlogen en kon ternauwernood op het pad blijven. Was anders een vervelende val heuvelaf geworden.
Goed bij de verzorgingspost neem ik extra de tijd. Even goed drinken en lekker wat rozijnen en winegummies eten. Na enkele minuten vervolg ik mijn weg weer met meteen de volgende beklimming richting 10km. Eenmaal boven zucht ik diep richting een vrijwilliger. Nu volgt een vlak stuk en een afdaling, kan je even op adem komen, zegt hij. En inderdaad er volgt even een vlak stukje waar ik de hartslag weer wat omlaag breng. Na de afdaling volgt meteen weer een klim die, wandelend moet worden volbracht. De afdaling na deze 10de klim was de moeilijkste van allemaal. Het was een pad van denk ik 80cm waarvan het middenstuk een geul was en je dus aan de zijkanten zo’n 20cm overhield om je voeten neer te zetten. Dus al heen en weer hoppend, om de wortels te ontwijken voelde deze steile afdalingen als een behoorlijk aanslag op mijn gewrichten.
Nu volgt het vlakke stuk langs de Rijn, maar zoals al voor gewaarschuwd vol in de ongenadig hard brandende zon. Na een kleine opmaat via een stukje weg, gaan we linksaf het veld in. Hier was inmiddels een heel smal looppad ontstaan in het hoge, op sommige stukken tot mijn heupen, gras. Waar mogelijk probeerde ik de rijkelijk aanwezige distels te ontwijken, maar ik kan u vertellen dat ik er heel veel niet heb ontweken. Op geleide van hartslag dribbel ik dit stuk langs de Rijn en probeer door de uitputting heen maar te genieten van de omgeving. De organisatie had overigens zowel aan het begin als eind van dit stuk een broodnodige waterpost neergezet. Enkele renners namen zelfs even een duik in de rijn, maar om volledig nat weer het bos in te duiken leek mij niet zo fijn dus ik sloeg deze aanlokkelijke koeling over.
De uitputting begint zijn tol te eisen. Er volgt weer een steile klim, waarbij soms even de handjes aan de grond moeten. Na een klein stukje vlak een steile trapopgang en halverwege voel ik me even wat licht in mijn hoofd, gelukkig is meteen daarna de 16km verzorgingspost. Ook hier weer goed drinken en even wat eten, zoute chips, rozijnen en winegummies. Na enkele minuten voel ik me weer okay en vervolg ik rustig mijn weg voor de laatste 4 km. Drie beklimmingen en wat trapopgangen verder, die zonder licht in het hoof te worden verliepen ben ik eindelijk bij de finish. In km 19 ben ik van pure vermoeidheid op een vlak stuk nog een keer op mijn snufferd gegaan met een geschaafde knie als resultaat.
Maar vol trots vanwege het volbrengen van deze monstertocht passeer ik de finish na 2 uur en 12 minuten. Zelfs de winnaar had er 1 uur 30 overgedaan zag ik achteraf. Deze was echt tot het gaatje waarbij ik wel mijn hartslag redelijk goed in de duurzone heb kunnen houden en niet 20km in het rood heb laten pompen. Bij een volgende trail toch even kijken of ik een hoogteprofiel kaartje kan vinden, want ik had uiteraard wel gezien dat er 500 hoogtemeters in zaten. Dat is 2,5% gemiddeld en ik had uiteraard wel wat steile klimmen verwacht, maar dit waren er 14. Merk nu dat vooral de pezen en gewrichten nog moeten herstellen, maar gelukkig is mijn volgende loopje pas 21 juli. Dan ga ik de vlakke midzomermarathon (30km) in Diever lopen.

Foto's bij deze blogpost

Knipsel.PNG

Looptijden.nl op Facebook