Over rozen bij de Roze(n) Loop

Gepost door Arranraja op maandag 28 mei 2018 19:59

Ook te lezen (met veel foto's) op https://arranraja.wordpress.com/

Exact een maand na mijn blindedarmoperatie stond ik weer aan de start van een georganiseerde loop. Ik had door het medische akkevietje gelukkig alleen de Nescioloop moeten overslaan en tweeënhalve week training. Nu deed ik mee aan de kleine buur van die trimloop, tevens de kleinschaligste run op mijn vaste programma. Wanneer in goede doen en vorm, attaqueer ik steevast de maximale drie rondjes van 5 km om het water van het Benedendiep. Nu hield ik het vanwege die medische interventie 31 dagen ervoor bij twee omlopen. Want ik was ook pas weer tweeënhalve week in training, zijnde 4 duurlopen van respectievelijk 6, 8, 11 en 10 km. Om die reden leek het mij iets te gortig en ook onverstandig om de 'herstart' van mijn trimloopcarriere meteen met 15 km te beginnen. Ik was al verheugd genoeg dat ik weer georganiseerd kon gaan lopen, en daarom was ik tevreden met 'slechts' 10 km.

Deze keer stonden er voor mijn gevoel relatief veel lopers en loopsters aan de start, pal voor de ingang van het Flevoparkbad in Amsterdam-Zeeburg. Het was dan ook een aardige stoet die vóór mij het Flevopark in snelde. Ik had met opzet achterin de startopstelling plaatsgenomen, zodat ik mij niet te veel zou laten opjagen door snellere lopers. Iedere eindtijd binnen het uur zou gelden als een goed resultaat, zeker ook als ik die kleine 10 km (want niet gecertificeerd) zou kunnen afleggen zonder wandelstukken. Iets waarin ik overigens alle vertrouwen had. De weersomstandigheden waren nu eens een keer zoals ze voorspeld waren, regenachtig en koel. Dat laatste is voor de meeste renners, mijzelf incluis, trouwens absoluut geen onoverkomelijk gegeven. Wel had ik tijdens mijn wandeling naar de plaats van handeling mijn tijdens de loop te dragen renschoenen onder een viaduct tijdelijk weer verwisseld voor de veel meer waterdichte, stokoude Reeboks. En mijn regenjack en dito pet kwamen nu erg goed van pas. Net voorafgaand aan de starttijd was het trouwens gelukkig wel droog.

Omdat het inmiddels ruim drie weken geleden is en ik daarna alweer een volgende loop heb verhapstukt, moet ik wat dieper in mijn geheugen graven en zijn er tevens wat details mij ontschoten. Ik ben tenslotte ook geen 18 jaar meer. De bekende taferelen ontrolden zich, ik stak wat mededeelnemers voorbij, anderen raapten mij op. En ik ging uiteraard op zoek naar collega's met wie ik gelijk-op zou kunnen lopen. Eerst viel mijn oog op een tweetal dames, maar al snel constateerde ik dat die voor mijn maatstaven te rap gingen. Daarna kwam ik in het kielzog van een groepje jonge vrouwen terecht. Maar na precies 1 km koers en net het park uit en de Valentijnkade direct erlangs op, liet ik ze reeds mijn hielen zien. Als het park en de ernaast gelegen, historische Joodse begraafplaats gepasseerd zijn, volgt steevast het minst aantrekkelijke deeltje van het parcours: het bewoonde deel van de Valentijnkade, dat tot aan de Molukkenstraat afgelegd dient te worden. Bij de 10 km moet dat dus twee keer en bij de 15 km zelfs driemaal. Zo rap mogelijk linksaf de brug over en nogmaals links de Oosterringdijk op, die tot vrijwel het einde afgelegd dient te worden. Vaak heb je hier de wind in de rug, maar soms zit het tegen, zoals vorig jaar, en moet je tegen een oost- of noordooster optornen. Nu was er van enige wind van betekenis geen sprake.

Overigens was er recent een extra brug over het water aangelegd, die de loodrecht op de Valentijnkade staande Kramatweg direct verbindt met het aan de andere kant gelegen Science Park. Het verleggen van de route over deze fiets- en voetgangersbrug, zou het eerder genoemde, minder prettige stukje Valentijnkade uit het parcours hebben gesneden. Iets wat ik persoonlijk wel toegejuicht zou hebben. Het zou echter ook het totale rondje pak-hem-beet 500 meter te kort maken. Om die reden lieten de lopers de nieuwe aanwinst links en rechts (al naar gelang hun positie in de race) liggen tijdens hun sportieve inspanningen. Ik zal er eens op studeren of die halve kilometer middels een extra lus in het park gecompenseerd zou kunnen worden en dan eventueel een routewijziging aan de organisatie voorstellen.

Nog rennend over de kade langs het parkgedeelte, zag ik de snellere lopers reeds aan de andere kant van het water voortbewegen, waaronder Cor, die ik bij deze loop altijd tegenkom en Marleen, de voorzitter van de organiserende vereniging. Zij is een bekende en vakgenoot van mijn vrouw. Deze laatste stond, ondanks eerdere aankondigingen dat zij vanwege de weersomstandigheden geen acte-de-présence zou geven, toch aan het einde van de Oosterringdijk om mij een hart onder de riem te steken en wat plaatjes te schieten. Tijdens de eerste helft van de loop liep ik keurig net iets sneller dan 10 km per uur, met kilometertijden stabiel tussen 5:50 en 5:59 minuten en lag ik derhalve netjes op schema voor de gewenste eindtijd binnen de 60 minuten. Ergens tijdens de loop vielen er nog wat spetters, maar die stelden bitter weinig voor. En mijn gok om regenjas en -pet niet aan te trekken, pakte om die reden goed uit. Want dat spul is fijn bij plensbuien of gestage regen, maar zorgt bij drogere omstandigheden al snel voor de productie van nog extra lichaamsvocht.

Zoals gebruikelijk ging aan het einde van de kanaaldijk menig renner rechtdoor naar huis en kantoor, oftewel naar de eindstreep. Ik ging naar beneden de dijk af en langs de ingang van het zwembad het park weer in. Daar vond ik halverwege aansluiting bij een gemêleerd groepje, aangevoerd door veteraan Lesley in zijn Surinaamse-vlag-shirt en een man met rubber sokken (Vibrams) aan de voeten en een lichtgroene hoofddoek op de schedel. Die twee mannen had ik tijdens de eerst ronde al steeds in het vizier gehad. De reden dat ik op dit groepje kon neerstrijken, werd mij duidelijk bij een blik op mijn renhorloge. Op het scherm van mijn Garmin zag ik een snelheid van 9,7 per uur. De twee heren waren wat betreft hun tempo duidelijk even wat ingezakt. Die eerste kilometer van de tweede helft van de loop ging daardoor als enige met 6:11 minuten een eindje boven de door mij gestelde grens. Gelukkig had ik bij alle kilometers daarvoor reeds een kleine tijdbuffer opgebouwd en als ik de laatste 4 km mijn snelheid weer zou kunnen hernemen, was mijn missie volledig geslaagd.

Ik ging verder mee in het spoor van Lesley en Jos, zoals de Vibram-loper bleek te heten. Weer het stukje bewoonde wereld over de Valentijnkade, waar het altijd goed opletten is op de overige weggebruikers. Korte tijd liep ik naast een jonge vrouw met een paar tatoeages op haar schouders en wij beiden direct achter de twee gangmakers. Jos riep een paar woorden naar achteren en het viel mij op dat alleen ik erop reageerde. Nog voor we de kaap van de 7 km hadden bereikt, stopte de vrouw ineens. Al eerder tijdens de koers had ik haar zien wandelen en stilstaan. Jos gaf even later zijn inzichten over deze jongedame. Hij dacht haar zoiets als 'I'm dying' te hebben horen zeggen, voor zijn gevoel met een Pools accent. Dat verklaart in ieder geval het feit dat zij niet met woorden reageerde op zijn eerdere vragen om informatie. In de uitslagenlijst staat als een-na-laatste een dame met buitenlands klinkende naam, als tweede en laatste vrouwelijke deelnemer aan de 15 km (om maar weer even de grootte van deze loop te benadrukken) en als voorlaatste van alle binnengekomen participanten.

Intussen bleef ik dankbaar in het kielzog van mijn twee mannelijke hazen. Echter, waar zij op het laatste stukje in het park hun snelheid tot onder de 10/uur hadden laten zakken, gooiden zij het gas op de Oosterringdijk steeds iets verder open. En wel zodanig dat ik eerst kwam te zwemmen en van lieverlee moest afhaken. Dus moest ik het, voor de tweede keer bij het Amsterdam-Rijnkanaal gekomen (de derde keer als ik mijn wandeling vooraf meetel), het nu helemaal alleen doen. Waar ik geruime tijd direct of wat verder achter Lesley en Jos liep, zie ik op de foto's die mijn vrouw na ruim 3 km schoot een loopster niet ver achter mij voortgaan. Deze dame schoof op de Westelijke Merwedekanaaldijk, na bijna 9 km, langs mij heen. Na een achtervolging die dus in ieder geval bijna 6 kilometer geduurd had. Ik probeerde wel bij haar aan te pikken, maar het beste was er inmiddels wel af en ik moest de dame laten gaan. Zij werd al snel opgepikt door een kleine loper van Marokkaanse origine, die van de andere kant kwam. Deze man had ik hier tijdens mijn wandeling vooraf al zien joggen. De winnaar van de 10 km bij de mannen was ene Abdelhamid, die de twee rondjes in 35 minuten had afgeraffeld. Ik vermoed dat dit de collega-loper was die tijdens het uitlopen besloten had de betreffende dame naar de finish te begeleiden. Overigens na mijn eerst enkele woorden van aanmoediging toe te spreken. Ik vroeg mij uiteraard af of er een band tussen deze twee deelnemers was, maar de namen en verdere gegevens in de lijst duiden daar niet op.

Nog een laatste kilometer scheidde mij van het volbrengen van wederom een trimloop, inmiddels mijn 75ste. In mijn pogingen Lesley en Jos zo lang mogelijk bij te benen, had ik mooie kilometertijden van 5:53, 5:50 en 5:50 geproduceerd. Het laatste stuk langs het kanaal en over de Flevoparkweg naar de meet ging ik niet meer zo heel soepel en over de 835 meter die ik volgens Garmin aflegde (want zoals eerder vermeld: dit is uiteraard geen door de bond gecertificeerde ren) deed ik 5:52 minuten. Ik zou bij een volledige kilometer ten tweeden male de kaap van de 6 minuten te boven zijn gegaan. Ik wist dat er geen kaper op de kust direct in mijn nabijheid voorhanden was, want het is toch niet fijn om pal vóór of op de finish nog overlopen te worden. Geheel solo voltooide ik het karwei. Mijn eindtijd was (volgens mijn eigen waarneming en die houd ik hier aan &) 58:28 minuten. Daarmee werd ik 29ste en laatste bij de mannen op de 10 km, net na de eerder genoemde hazen Lesley en Jos. Blij dat lichamelijk alles goed was gegaan, dat er tijdens de loop weinig neerslag gevallen was en dat ik, na die korte onderbreking, weer terug was op de trimloopbaan.

Na het over de finish komen, liep ik, zoals gebruikelijk, een paar stappen door. Dit leverde achter mijn rug het commentaar 'Oh, hij loopt gewoon door' op. Alsof ik iets heel erg buitenissigs deed! Dus keerde ik maar snel op mijn schreden terug om de welverdiende medaille omgehangen te krijgen. En zo zag ik tevens de eerste mannelijke binnenkomers op de 15 km arriveren. Die hadden er maar een paar minuten langer over gedaan dan ik, maar wel een ronde van 5 km meer afgelegd. Terug in de sporthal sprak ik kort met Cor, aan wie ik vooral al verteld had dat ik een maand eerder op de operatietafel lag om van mijn blindedarm ontdaan te worden. Hij was verbaasd en enthousiast dat ik het er zo goed vanaf had gebracht. Een andere loper in zijn gezelschap vroeg of er op mijn medaille-exemplaar ook 'Rozen Loop' stond, i.p.v. 'Roze Loop'. Dat bleek inderdaad het geval, al had ik dat zelf nog niet geconstateerd. Klein foutje van de leverancier, wat meteen een spellingfout opleverde, want dan had er Rozenloop (dus zonder spatie) moeten staan. De organisatoren zullen er niet direct enthousiast over geweest zijn, maar geen plakken uitreiken is uiteraard nog vervelender. In mijn geval was deze onvolkomenheid eigenlijk wel toepasselijk omdat deze terugkeer voor mijn gevoel redelijk over rozen gegaan was. Na afgekoeld en omgekleed te zijn liep ik wel weer in de regen (daarom met regenjack en -pet weer aan en op) naar huis. Met in mijn gedachten reeds de volgende loop op het programma. Precies twee weken later ging ik bij de Geinloop wél de 15 km aanvallen. Daarover binnenkort een uitgebreid verslag.

& Bij deze loop wordt er handmatig door enkele vrijwilligers geklokt en om die reden alleen met bruto eindtijden gewerkt. Ik schat mijn eigen tijdsregistratie daarom als nauwkeuriger en betrouwbaarder in.


Looptijden.nl op Facebook