Mijn eerste 7-heuvelenloop

Gepost door Cristian Hermelink op vrijdag 22 november 2019 10:16

Evenals collega blogger Jaco is het voor mij ook een tijdje geleden dat ik een hardloopverslagje heb geproduceerd. Nu komt dit ook omdat ik na mijn laatste wedstrijd in mei voornamelijk getraind heb en geen wedstrijden heb gelopen. Doel was om begin september de 10km bij het loopfestijn Dalfsen te lopen en dan dicht bij of misschien wel net onder de 40 minuten te eindigen. Een fikse verkoudheid gooide echter roet in het eten.
De zeven heuvelenloop in mijn studiestad Nijmegen. Jarenlang loop ik elk najaar te wikken en te wegen of ik hem dat jaar zal doen. Zoals voor de vaste lezers bekend ben ik niet zo’n fan van die massale loopfeesten. Maar toen ben ik een beetje naar de uitslagen gaan kijken en zag ik dat ik met mijn huidige niveau toch redelijk vooraan kan starten en rond de 1200ste positie zou kunnen finishen.
Ik wou de trainingen op snelheid de voorgaande maanden toch tot uiting laten komen in een race en nadat ik had begrepen dat ook Jaco en Peter van de partij zouden zijn heb ik me toch ingeschreven voor het snelste 15km parcours ter wereld.
De reis naar het mooie Nijmegen begon niet zo prettig. Het boemeltje naar Zutphen zat echt hutjemutje stampensvol. Er was, zo begreep ik achteraf, uitval op een ander traject dus veel mensen moesten omreizen. Het gevolg was dat het natuurlijk bloedheet en benauwd werd. Ik stapte dan ook in Zutphen uit met een behoorlijk onpasselijk gevoel. Voelde me dusdanig dat ik een goede race wel kon vergeten.
De aansluitende intercity was echter normaal bezet en na een half uurtje rustig zitten met frisse lucht en met een half litertje vocht het gezweet in de boemel gecompenseerd te hebben knapte ik gelukkig behoorlijk op. Aangekomen in Nijmegen had ik gelukkig ook nog twee uurtjes tot de start.
Na 20 minuutjes wachten waren ook Jaco en Peter gearriveerd en na een korte kennismaking liepen we gezamenlijk richting Keizer Karelplein naar de diverse omkleedfaciliteiten. Vond het leuk om Peter nu ook in levende lijve ontmoet te hebben. Misschien kan ik hem volgend jaar nog boeken voor een sightseeing wandeling door Gouda. Ik overnacht op 4 april in Gouda want ik ga DE marathon lopen de volgende dag.
Na nog even gezellig kletsen en een leuke foto gingen we alle drie naar onze kleedkamer. Ik voelde me gelukkig steeds fitter worden en tijdens mijn warming-up voelde ik dat het goed zat. Ik was een kwartiertje voor de start in het blauwe vak en liep nog lekker een paar rondjes met de meute mee in het vak. Daarna kon ik nog een plekje in de zon vinden en heb ik nog wat rek en strek oefeningen gedaan. Goed luisterend naar de mensen om mij heen zocht ik een plekje die bij mij ambitie zou passen. Ik hoorde een jongen achter mij zeggen dat die op 56-minuten weg wou. Ik liet hem met een brede glimlach voor mij komen. Hij zag dit en zei dat ik niet naar achteren moest gaan, maar zoals Eliud Kipchoge groot moet dromen. Ik zei dat ik dat ook wel doe ,maar dat het gat van mijn PR naar 56 minuten wel heel groot is.
Mijn doelstelling vandaag was 1:02. Mijn officiële PR staat op 1:05:30 gelopen in 2015, maar twee jaar geleden kwam ik tijden een halve marathon al een op 1:04 door. Dit betekend een gemiddelde van 4:08/km. Als ik de eerste 11km onder de 47 minuten kan houden, dan kan ik in de laatste 4km nog wel tijd terugpakken had ik me bedacht.
Eindelijk de wedstrijdlopers worden weggeschoten en na een minuut of 4 passeer ik ook de start. De eerste ca. 2,5km zijn vlak en ik investeer hier door onder de 4:08 te lopen. De eerste 3km gaan in 12:07 en loop 17 seconden voor op schema. Nu komen echter twee klim kilometers, maar deze loop ik makkelijke omhoog dan gedacht. De regelmatige heuveltraining op de Sallandse heuvelrug betaald zich uit. De eerste 5km gaan hierdoor in 20:31.
Na 6,5km wil ik een loper inhalen en op het moment van voorbijgaan wijkt hij uit, waarvoor geen idee. Echter ik moet een rare bokkesprong maken om hem niet omver te lopen en er schiet een pijnscheut door mijn linker hamstring. Ik moet uiteraard even terug in tempo en beweeg me naar de rechterkant van de weg waar de langzamere lopers zouden moeten lopen. Ik ga lopen op de pijngrens die mijn hamstring aangeeft en verwacht dat ik nu wel aan alle kanten voorbij gelopen zou worden. Dit bleek echter niet het geval. Kilometers 6 en 7 bevatten nog wel redelijk wat daling, maar op het 7-km punt zag ik dat ik zelfs weer wat tijd had gewonnen op mijn schema.
Kilometer 7 begint met een fel stukje klimmen en gek genoeg ging me dat qua pijn beter af. Maar na een steile klim volgt vaak ook een steile daling. Daar moest ik me toch wel inhouden en heel geconcentreerd mijn voeten neerzetten. Hetzelfde gold voor de overige twee steile, maar korte beklimmingen. In kilometers 8 en 9. Kilometer 10 gaat netto naar beneden en ik kon hier gelukkig al weer wat sneller dalen.
Ik bereik het 10km punt in 40:42, dit is 6 seconden sneller dan mijn huidige 10km PR en ook bijna 40 seconden voor op het schema van 1:02. Nu nog de 11de kilometer. Ik vind het van New Balance wel heel netjes dat ze prijzen weggeven voor de recreatieve lopers in plaats van dat de prestatie gerichte lopers weer met de prijzen vandoor gaan. Degene die km 11 relatief het snelst zou bedwingen maakte kans op een paar schoenen. Het lijkt mij dat geen enkele prestatiegerichte loper km 11 als zijn snelste km zal hebben.
Maar goed, zelf loop ik deze km in 4:13 omhoog en na nog een klein stukje vals plat begint de afdaling naar Nijmegen. Ik maak me nog steeds wat zorgen om mijn hamstring en begin voorzichtig. Ik concentreer me op elke stap en heel rustig aan versnel ik steeds wat door. Km 12-13 en 14 gaan in 4:02-3:51 en 3:37. Eind km 14 beginnen ook de kuiten en bovenbenen een beetje vol te lopen en ik moet heel iets temporiseren, maar die laatste km weet ik natuurlijk al dat er een vet PR zit aan te komen en met een brede glimlach volbreng ik deze alsnog in 3:48 en kom ik in 1:00:20 over de streep.
Helemaal verbaasd over deze tijd wacht ik op Jaco. In die paar minuten schiet heel even de gedachte “wat als mijn hamstring” door mijn hoofd , maar die laat ik gauw los en al genietend van mij tijd zie ik Jaco binnen komen en ook hij heeft zijn PR verbeterd. Gezamenlijk met een kennis van Jaco lopen we richting kleedruimtes en onderweg krijgen we onze houten medaille omgehangen en nemen we afscheid.
Hoewel het tijdens de race allemaal behoorlijk gecontroleerd voelde heb ik nog 3 dagen kunnen nagenieten van een fikse spierpijn. Had bijna het idee dat ik na de Enschede marathon minder spierpijn had. Maar goed nu 5 daagjes later voelt alles we weer okay.
Nu lekker toewerken naar mijn jaarlijks afsluitende halve marathon in Borne, die niet meer op deze site als verslag zal komen, en dan de Road to Rotterdam waarbij de doelstelling finishen binnen de 3uur en 15minuten is.


Looptijden.nl op Facebook