Met Peter door mijn achtertuin

Gepost door Arranraja op zaterdag 3 november 2018 20:33

Ook te lezen (met veel zonovergoten foto's) op https://arranraja.wordpress.com/

Meestal weet ik vóór ik een letter op mijn scherm zet, al hoe ik de blog ga noemen en wat mijn begin zal zijn. Deze keer echter, hinkte ik op meerdere gedachten en kwamen verschillende titels in aanmerking om boven het verhaal geplaatst te worden. Als eerste had ik de aanhef 'Geluksgetal' in mijn hoofd. Traditiegetrouw ging ik de dag voorafgaand aan de loop bij de Ren-Vandaagwinkel mijn startnummer ophalen. De jongeman achter de tafel noemde het nummer 652 en een oudere man, die ik geregeld op mijn vaste pad langs het kanaal (waar wij de volgende dag ook overheen zouden gaan) tegenkom, pakte na even zoeken de bewuste envelop uit de doos. Omdat ik een kleine afwijking heb waar het getallen betreft, begon ik in mijn hoofd direct de drie cijfers bij elkaar op te tellen en kwam zo uit op 13. 'Jammer', dacht ik, want ondanks dat mijn oudste dochter op de 13e is geboren, is dit cijfer (zoals bij velen) niet een van mijn geluksgetallen. De cijfers 7, 12, 14 en 18 zijn dat wel.

Ondanks dat de oudste van de twee uitreikers de inhoud van de envelop gecontroleerd had, kon ik het niet laten buiten de winkel toch even erin te duiken in het kader van 'eerst zelf zien en dan geloven'. Toch mijn grote verbazing stond er op het startnummer duidelijk 1652 te lezen en ik dacht meteen: 'mooi dat is opgeteld dus 14, wel een geluksgetal. Direct aansluitend drong het tot mij door dat er hier wellicht sprake zou kunnen zijn van een administratieve onvolkomenheid en dus ging ik terug de winkel in. De jongeman was verbaasd, want op zijn lijst was geen enkel nummer boven de 1000 te bekennen. De veteraan dook opnieuw de doos in, om te constateren dat alle bekeken startpapiertjes wel een duizendtal hadden met het cijfer 1 aan het begin. Ik zag vervolgens op mijn aparte chip wel het nummer 652 staan. Een vreemde gang van zaken, maar het zou wel goed komen met de vermelding van mijn prestaties in de uitslagenlijst, want daar zorgde de schoenchip tenslotte voor. Peter bleek de volgende dag trouwens één nummertje lager op zijn papier te hebben, hij dus 1651 en ik 1652. Alsof het zo voorbestemd was! Het kon niet anders of wij gingen samenlopen.

'Stralend maar schraal en fris', of iets in die trant, was een volgende ingeving, vanzelfsprekend afgeleid van de weersomstandigheden. Het was gelukkig een prachtig zonnige dag, maar de temperatuur van dik onder de 10 graden bleek, zeker vergeleken met die een paar zondagen (Eindhoven!!) terug, erg laag en er stond een stevige en koude noordoostenwind. Die zouden we vooral langs het kanaal schuin van links tegen krijgen. Gelukkig betrof het hier maar een beschaduwd stuk van ongeveer anderhalve kilometer, met direct aansluitend een zonnig en daarom warmer intermezzo door de achter de kanaaldijk gelegen Diemerpolder. 'Verdwaasd door mijn eigen dorp', zou bijna evengoed de vlag geweest kunnen zijn die de lading van dit schrijven kon dekken. Het de kluts kwijtraken werd veroorzaakt door niet-gecommuniceerde veranderingen aan de route in het centrum van Diemen. Net voorbij de basisschool die vroeger door mijn kinderen bezocht werd en waar mijn vrouw nog steeds met keihard werken als leerkracht haar dagelijks brood verdient, leidde het parcours steevast rechtsaf. Nu zag ik de lopers die ons vooraf gingen ineens linksaf met de weg meebuigen. Later in dit verslag vertel ik hier meer over.

De meest toepasselijke titel staat toch boven dit verslag. Want de hoofdzaak vandaag was, zoals altijd fijn samenlopen met maatje Peter! Verrast was ik toen hij mij via WhatsApp benaderde met de vraag of ik overwegende bezwaren ertegen zou hebben als hij met mij deze loop ging verhapstukken. Om een beetje te plagen was mij eerste reactie dat hij mij daarmee nogal voor het blok zette. Om daarna serieus te vervolgen dat ik onmogelijk bezwaren kon hebben. Als de beste haas aan deze kant van de Oeral zich aanbiedt om jou door 10 pittige kilometers te loodsen, zou je wel gek zijn om niet op dat aanbod in te gaan. Ook de te volgen tactiek werd via de sociale media besproken en ik mocht zeggen hoe ik te werk wilde gaan. Wat mij betreft werd het een snelheid van 10 per uur of iets hoger en de intentie om een negatieve split te bewerkstelligen. En zo geschiedde het.

Wandelend op weg naar de AV '23-baan zag ik in Diemen-centrum eerst de allerlaatste, zeer corpulente loper (hulde, hulde en veel respect dat hij meeliep!) van de 5 kmloop, die nog niet op de helft van zijn afstand was en daarna een eindje verderop de snellere lopers en loopsters die reeds aan hun laatste kilometer begonnen. Nabij de ingang van de atletiekbaan ging ik de mist in door tegen een jonge vrouw die daar op haar fiets zat, op te merken dat de chip nog op haar schoen zat. Ik ging er volledig vanuit dat zij de 5 km had gelopen en dus al klaar was. Zij speurde echter naar een plek om haar fiets te stallen en ging net als ik starten op de dubbele afstand, Oeps, foutje, bedankt! Direct na binnenkomst gaf ik op het middenterrein mijn tas af teneinde de handen zoveel als mogelijk vrij te hebben. Peter was snel gevonden voor het clubhuis en al pratende verorberde ik mijn banaantje en dronk ik het meegesleepte melkpakje leeg. Arthur, het loopmaatje van Jan Bakker, vroeg mij de weg naar de trap omhoog om de kantine te kunnen bereiken. Terwijl wij ons bij het clubhuis bevonden, kwam de eerder genoemde, laatste loper van de 5 km de baan op en hij werd met vele aanmoedigingen naar de eindstreep begeleid.

Na een eerste plasje gepleegd te hebben, liep ik met Peter in op de baan en deed ik aansluitend een paar rekoefeningen. Er was kort voor de start nog juist tijd voor tweede en laatste afwatering (een 'zenuwenplasje' zoals een andere, gelijktijdige krulgebruiker dit zo mooi betitelde) en vervolgens op een drafje naar de startopstelling. Die was aan de andere kant van het doek, afwijkend van wat ik in mijn hoofd had. Maar als ik terugdenk aan mijn vorige vijf deelnames aan deze specifieke loop, was er telkens wel de een of andere verandering in het parcours, zoals ook later in dit relaas nog zal blijken. De afspraak was zoals eerder vermeld om te vertrekken met ongeveer 10 per uur en dan, als dat goed liep, eventueel het tempo wat op te voeren. Sportpark Middenmeer was al behoorlijk in herfsttooi, dus de anderhalve kilometer die wij daar in het begin aflegden was beslist geen straf. Omdat de renners nog vrij dicht op elkaar voortbewogen, was het wel zaak goed op te letten op oneffenheden in het wegdek.

Op Sciencepark kwamen we langszij bij Arthur die samen liep met een visueel gehandicapte loper. Ik vroeg hem even naar Jan Bakker, eveneens actief op Looptijden.nl, met wie ik al meerdere malen bij de Nescioloop (ook van AV '23) en in het Twiske heb samengelopen. Ik heb namelijk al een tijdje niets meer van hem vernomen. Onze tweede kilometer ging als enige net onder de afgesproken uursnelheid en dus iets boven de 6 minuten/km. Wellicht dat alle lopers in de lange tunnel onder het spoor, net als automobilisten dat vaak doen, onbewust wat gas terug namen. En wij dientengevolge dus ook. Aan het einde van Sciencepark klommen we omhoog de Oosterringdijk op, die ons naar de boorden van het Amsterdam-Rijnkanaal leidde. Daar had ik gelegenheid te pochen met de Nesciobrug, de langste en mooiste fietsbrug van het land, die ook bij hardlopers zeer populair is. En de naamgever en het centrale punt is van de Nescioloop. En dat alles omdat deze schrijver uit het begin van de vorige eeuw in zijn verhalen deze plek veelvuldig liet figureren. Nu gingen wij overigens alleen onder dit mooie bouwwerk door.

Mijn favoriete stuk onder de bomen langs het water was ondanks de schuine tegenwind en de drukte met fietsers en bromfietsers snel overbrugd. Aan het einde van het pad door het recreatiegebied Diemerpolder, stond de drinkpost. Juist de bocht om en het fietspad naast de Diemerpolderweg op, stond een jongeman die heel mooi de lege waterbekertjes aanpakte. Was deze actie spontaan zo ontstaan of vooraf goed geregeld door de organisatie? Hier dus geen semi-papieren bekertjes die op de grond en in het milieu terecht kwamen! Prima de luxe. We waren hier al over de helft van de loop en gingen ruim of net boven de 10/uur. De jonge wegwijster bij het begin van de Overdiemerweg/ de Diem riep luidkeels dat zij 'in ons geloofde'. Dat was een krachtig hart onder de riem en ongetwijfeld waren alle lopers die het opvingen, vertederd door zoveel jeugdig enthousiasme. Het stuk Overdiemerweg langs de Eerste Diem lag prettig in de zon en uit de wind. Hierdoor voelde het wel snel een stuk warmer aan.

Mijn oudste dochter stond iets voorbij het 7-kmpunt niet op haar balkon, maar even later wel langs de route. Zij maakte naar ik dacht foto's met haar telefoon, maar bleek in plaats daarvan te Facetimen met mijn vrouw. Dit mislukte en daarom kwam zij even later achter ons aanhollen om alsnog plaatjes van de twee oudere jongemannen in actie te schieten. In deze nieuwste woonwijk van Diemen werden we hier en daar aangemoedigd door de omstanders. Juist nadat ik Peter had verteld dat aan het einde van deze straat het eindpunt van tram 9 was, die nu om onbegrijpelijke reden is ongenummerd naar 19 en die niet meer naar het CS rijdt, kwam er zo'n ding aan en moesten wij zomaar halt houden tot hij gepasseerd was. De trambestuurder stak wel zijn hand op ter verontschuldiging, maar het kwaad was al geschied. Stilstand is tenslotte achteruitgang! En jammer, want even daarvoor had ik korte tijd 11 km per uur op mijn Garmin zien staan. Zo voortvarend gingen wij te werk in dit tweede deel van de race. En op weg naar een mooie negatieve split, zoals ik vooraf gehoopt had en ook tegen Peter uitgesproken. Overigens had ik het idee dat mijn haas van dienst tijdens de koers stiekem de snelheidskraan steeds iets verder opendraaide. Alsof het hem toch te langzaam ging. En voor mijn gevoel was bij mij de ballon langzaam aan het leeglopen. Dit blijkt overigens niet echt uit de lijst met tijden en snelheden per kilometer. Ja, die zevende kilometer, net vóór wij mijn dochter bereikten, was na de slotkilometer de snelste van de rit met 10,7 per uur. Maar daarna zakte onze snelheid toch iets terug naar juist onder de 10,5/uur.

Bij de eerder vermelde school moesten we dus verrassenderwijs niet rechts- maar linksaf. Ik vroeg in het voorbijgaan aan de wegwijzer, die met een vrouw met fiets stond te praten of wij echt die kant op moesten en niet de andere kant, zoals ik gewend was en zoals op de routekaart stond aangegeven. Hier raakte ik om die reden een beetje confuus en geestelijk het spoor korte tijd bijster. De zo te zien professionele verkeersregelaar op een drukke kruising in het centrum, liet net toen wij aankwamen ook nog een stroom auto's optrekken i.p.v. dat hij de weg voor ons vrijhield! Gelukkig konden wij toch rap tussen de voertuigen doorglippen. Op de kruising Wilhelminaplantsoen / Arent Krijtsstraat, een eind verderop, stond zowaar weer een vrijwilligster. Die stuurde ons, terwijl ze haar blik niet van haar telefoon afhield, naar rechts en even verderop linksaf, de Diemerkade op. Daar voortgaand zagen wij veel deelnemers aan de andere kant van de sloot op het brede fiets/voetpad langs de A10 lopen. Hier was duidelijk iets niet goed gegaan! Later op de middag kregen wij een excuusmail van de organisatie, waarin overigens niets werd gezegd over de oorzaak van dit gebrek aan het begeleiden over het juiste pad. Ook de woorden er later aan gewijd op de Smoelenboekpagina, brachten jammer genoeg geen verdere opheldering.

Terug op sportpark Middenmeer moesten we niet zoals verwacht rechtsaf en om de hockeyvelden van Athena heen, maar rechtdoor naar de hoofdingang van de Chris Bergerbaan. Op mijn horloge zag ik toen al dat het geen complete 10 km zou worden, want Garmin gaf pas 9,60 km aan en het was beslist geen 400 meter meer tot de meet. Het werden voor ons uiteindelijk 9,8 km. Later las ik op de zojuist genoemde webpagina van de loop dat anderen 10,4 km hadden afgelegd. Dat waren ongetwijfeld de lopers die wij op dat andere pad zagen naderen. Ik was intussen druk bezig het kleine gaatje met Peter dicht te lopen, zodat wij gelijktijdig konden finishen. Peter zette echter net binnen de hekken van de AV '23-baan even flink aan om een dame de loef af te steken. Ik had dientengevolge het nakijken, kon hem niet meer bijbenen en ging 6 seconden later over de eindstreep. 56:25 om 56:31, voor de resultaatfetisjisten. Doelstellingen behaald en missie geslaagd. Het was al weer even geleden dat ik zo'n mooie tijd op de 10 km had neergezet. Na het in ontvangst nemen van de fraaie 'Rondje Mokum'-medaille en het laten verwijderen van de chip van de schoen, wandelden wij één rondje uit over de ruime atletiekbaan. Daarna haalden wij op het middenterrein snel de in bewaring gegeven tas op en gingen fluks de kleedkamer in Het ging namelijk, ondanks de uitbundige zonneschijn, door de noordoostenwind vlug kouder aanvoelen.

Na het verlaten van de kleedkamer zagen wij de kleine, oude man, die ik ook al bij de Twiskemolenloop had waargenomen, pas binnenkomen en finishen. Het moet zo'n drie kwartier geweest zijn nadat wij zelf onze loop beëindigden. Peter was deze oude renner een paar jaar geleden ook al eens tegengekomen bij een trimloop bij hem in de buurt. Het schijnt dat de man vele marathons achter zijn naam heeft staan. Aangezien er geen geschikte koffiegelegenheid voorhanden was, besloten we maar met z'n tweeën naar treinstation Diemen te wandelen. Hiermee werd de rondleiding door mijn woonplaats nog even voortgezet. Uiteraard spraken wij onderweg tevens uitgebreid over onze zojuist verrichte heldendaden! Er kwam snel een trein richting Amsterdam Centraal aan, dus kon Peter vlot instappen en namen wij om die reden te snel hartelijk afscheid. Uiteraard nádat wij de wens hadden uitgesproken spoedig weer gezamenlijk in het strijdperk te treden.


Looptijden.nl op Facebook