Met lichtvoetige pas langs de Spiegelplas

Gepost door Arranraja op zaterdag 24 maart 2018 19:57

Ook te lezen (met verluchtende plaatjes) op https://arranraja.wordpress.com/

Dit epistel had ook 'Een goede dag in Nederhorst den Berg' of 'Impressies van een winderige dag' kunnen heten, maar dat geheel terzijde.

Bij het ontbijt had ik o.a. het klassieke muziekstuk 'Hoedown' uit ' Rodeo' van de Amerikaanse componist Aaron Copland 'gedraaid'. Dat was een lekker vlotte en inspirerende ouverture voor mijn loop. Warm aangekleed vanwege de snijdend koude wind en voor het eerst met mijn jongste paar Cumulussen aan de voeten, ging ik op weg naar Nederhorst den Berg voor mijn tweede Spiegelplasloop. Want vorig jaar was deze loop mij goed bevallen. Onderweg draaide ik o.a. de flinke orkestwerken 'Blue Cathedral' van Jennifer Higdon (het was tenslotte zondag, nietwaar) en 'Deep Summer Music' van Libby Larsen (tijd dat het een beetje gaat zomeren). De auto heb ik wat dichter bij de sporthal geparkeerd, omdat ik beducht was voor de koude tegenwind op de terugweg. Het meeste last van drukte had ik in de 'kantine' van de sporthal, waar ik mijzelf een weg moest banen door de menigte van renners en aanhang om bij de uitgifte van de startnummers te komen. De meeste lopers bleven dus vanwege de kou zolang mogelijk daar hangen. Na de gewoonlijke rituelen binnen (startnummer bevestigen, toiletgang, brandstof naar binnen werken), ging ik in het parkje (ingeklemd tussen de sporthal en de Plas) en in de dichtstbijzijnde straat een beetje lopen opwarmen. Pal vóór de start rekte ik de benen nog wat en te elfder ure bracht ik mijn Garmin in gereedheid. Dat zou ik door alle voorbereidingen bijna nog vergeten zijn. Gelukkig had het klokje weer bliksemsnel de gps-satelliet te pakken. Met opzet ben ik helemaal achteraan in de startopstelling gaan staan, wat ook het makkelijkste was omdat ik mijzelf hierdoor niet door het rennerspak heen naar voren hoefde te persen. Ook ging ik bewust heel kalm van start, net iets boven de 10 per uur. Het was mijn plan om in ieder geval binnen het uur de 10 km af te leggen. Iedere seconde die ik sneller zou zijn, was meegenomen. Dat rustige tempo liep eigenlijk prima en het minder leuke eerste stukje door de bebouwde kom was zo voorbij. Het duurde veel korter dan ik in mijn herinnering had.

Mijn horloge stond op het verkeerde scherm, ontdekte ik op een gegeven moment. Hierdoor had ik tot dan toe gekeken naar mijn snelheid over de hele loop en niet die over de kilometer van dat moment. De tweede kilometer ging dan ook iets te langzaam met een tijd van net boven de 6 minuten. Dit kwam mede door het lopen op het smalste deel van het parcours, in combinatie met de dichtheid aan deelnemers er nog op. Mijn eerste kilometer ging, ondanks de in mijn beleving kalme tred, in 5:46. Daarmee had ik vooraf die iets te langzame tweede al gecompenseerd, concludeerde ik direct na het zien van de tijd van nummer 2. Nu de rest gewoon ook onder de 6 minuten houden en ik zou mijn doelstelling halen. Ik zat direct achter en klein en gemêleerd clubje dat de doorgang enigszins versperde. Op zich beviel het lopen daar mij wel, maar ik kon sneller en daarom ging ik bij de eerste echte gelegenheid eroverheen. Hierdoor kwam ik meteen op een leeg stukje en dat gaf mij de mogelijkheid mijn eigen ideale snelheid te ontwikkelen. Echt last van de koude tegenwind was er eigenlijk alleen hier tussen de 2e en 3e kilometer en de eerste helft van de 4e. Toch kon ik één-voor-één renners gaan oprapen en dat werkte mentaal gezien erg prettig. Dan ging ik weer eens een loslopend iemand voorbij, dan weer een klein groepje. Een eenzame wandelaarster liep helemaal weggedoken in haar jas op het pad. Ik stak mijn duim naar haar op in het voorbijgaan. Naar of zij die heeft waargenomen, kan ik slechts raden.

Na ruim 3 km stond er een man in de wei aan de rechterkant van het pad met iets in zijn handen, Eerst dacht ik dat het een tablet was, maar bij nadere inspectie leek het meer op een kastje waarmee je een vliegtuigje of drone kunt besturen. Ik had echter al de tijd dat ik daar voortging geen vliegend apparaat gehoord of gezien. Intussen was ik neergestreken op een (wederom gemengd) groepje renners met opschriften op hun rug. Later bleek mij dat dit de namen van sponsors van de loop, tevens bedrijventeams, waren. Van de twee achterste mannen, ging er plotseling één in de berm aan de linkerkant lopen, terwijl hij tegen zijn metgezel zei: 'loop jij maar door'. Hij sloot echter vlug weer aan, dus wat er aan de hand was, is mij niet duidelijk geworden. Al iets eerder hadden wij de rand van de open weilanden verlaten en er was nu veel meer begroeiing aan de zijde waarvan de wind kwam. Ergo, wij liepen nu in de luwte. Dat was duidelijk te merken en uiteraard erg prettig. Ergens op dit stuk deed ik ook mijn handschoenen uit, want die had ik nu echt niet meer nodig als handenwarmertjes.

Na ruim 4 km maakte het Googpad een haakse bocht naar links en liepen wij korte tijd recht op het water af. Hier stond een fotograaf zijn plaatjes te schieten. Ik ging zo veel mogelijk aan de linkerkant lopen teneinde op zijn voordeligst in beeld te komen. Helaas heb ik achteraf online geen plaatjes van deze paparazzo kunnen vinden. Vanaf iets verder ging de route 2 km pal langs de plas. Dit was voor mij het 'echte' Spiegelplasloopgedeelte dus, want verder was dat grote water eigenlijk nauwelijks in beeld. Ik sloot bij een volgend groepje aan, dat zo breeduit liep dat het feitelijk het pad voor mij versperde. Ik ging met mijn nieuwe schoenen liever niet door de berm, omdat ik niet zeker wist of die stevig genoeg zou zijn. Zonder om te kijken, hadden een paar loopsters toch in de smiezen dat ik erlangs wilde, want zij schoven wat op naar rechts. Tegelijkertijd zei een van hen: 'er komt er eentje aan'. Heel makkelijk glipte ik erlangs en ging op weg naar het volgende slachtoffer. Dat was een renner die een Looptijdenjasje droeg met de naam Otto erop. Korte tijd ging deze man met mij mee en ik kreeg de neiging een praatje met hem beginnen over de hardloopsite waarvan de naam op zijn rug prijkte. Maar ik spaarde wijselijk mijn adem, ik was tenslotte pas halverwege het parcours. Bovendien de man viel al snel wat terug. Er waren nog genoeg deelnemers in zicht die ik kon opvegen en dat deed ik stukje bij beetje. Door al die opraap-activiteiten en door het wegvallen van de remmende invloed van de wind, was mijn snelheid vanaf de 5e km al wat omhoog gegaan van 10 per uur naar 10,5.

Hoewel er wat bomen langs het water stonden, was de Spiegel- en Blijkpolderplas, zoals deze officieel heet, ertussendoor goed te zien. Over die flinke sloot water heen kon je Nederhorst den Berg goed zien liggen. Ik had eigenlijk best zin om even te stoppen en een paar plaatjes te schieten van het zonovergoten tafereel. Maar ik was ook erg lekker aan het rennen en de mededeelnemers vóór mij nodigden onweerstaanbaar uit om in te rekenen. Er stonden wat volwassenen met kinderen langs de kant en vanzelfsprekend was ik niet te beroerd om een paar lage vijven uit te delen. Het Googpad maakte bij een paar huisjes een scherpe bocht naar rechts. Over een stukje slecht en rommelig asfalt, alwaar ik goed moest kijken waar de voeten neer te platen, ging het van het water af en naar de weg toe. Aan het einde stonden drie heel stoere vrouwen in de volle wind bekertjes water uit te delen. Een van hen spurtte zelfs achter een deelneemster aan die blijkbaar geen water had kunnen aanpakken. Deze vrouwen verdienen uiteraard een flinke schouderklop voor het afzien op die tochtige plaats.

Een man die net in de scherpe bocht naar links stond, riep dat we de wind nu in de rug kregen. En dat klopte als een bus. De wind duwde mij als het ware voort en mijn snelheid ging als vanzelf verder omhoog. Een renster die ik al een tijdje als richtpunt vóór mij had gezien en van wie ik eigenlijk zeker wist dat ik haar nog wel zou gaan achterhalen, kwam nu heel dichtbij. Al snel had ik haar opgeraapt. Zij liep een eindje achter een paar mannen en ik probeerde haar op sleeptouw te nemen zodat zij aansluiting zou vinden bij deze heren. Dat lukte haar echter niet, waardoor zij al spoedig uit mijn vizier verdween. Ik sloot wel bij de mannen aan en het het was op dit rechte stuk fietspad langs de toegangsweg naar Nederhorst den Berg heerlijk rennen met die harde oost-noordoostenwind in de rug. Op een bepaald moment zag ik 10,9 per uur op mijn horloge staan. Wow, dat ging ineens wel heel voorspoedig! Die zevende kilometer was ik dan ook met 5:32 minuten 15 seconden sneller dan die ervoor. Ergens halverwege kwam een oudere vrouw met noordse wandelstokken tegen de wind optornen. Toen wij bijna bij haar waren, stapte zij van het pad af en wachtte in de berm tot wij gepasseerd waren. In het voorbijgaan riep ik iets naar haar over respect voor het tegen deze forse en koude wapper inwandelen. Dit pad naast de weg tussen de weilanden was net iets meer dan een kilometer langs. Aan het einde ervan, een stukje vóór de eerste bebouwing en daar waar de weg een flauwe bocht naar links maakte, stonden twee mannen de lopers aan te moedigen.

'De bocht om en dan met wind in de rug rechtdoor naar de finish', riep één van hen. Omdat wij nu naar het zuiden gingen, de wind door de huizen werd tegengehouden en de ondergrond plots een klinkerweg was, liep ik iets minder makkelijk. De twee mannen namen dan ook langzaam een beetje afstand. Na circa 500 meter staken we de weg over en kwamen gelukkig weer op asfalt te lopen. En er waren weer enkele renners of rensters die ik kon oprapen. Door de looprichting scheen de zon vol van voren in mijn gezicht. Ik had geen pet met klep bij mij, omdat ik 's-ochtends geoordeeld had dat die te koud zou zijn en wellicht zou afwaaien. Van die beslissing had ik nu een beetje spijt, want ondanks de zonnebril moest ik extra mijn best doen om alles goed in de gaten te kunnen houden. Al eerder had ik trouwens mijn muts omhoog gevouwen, zodat mijn oren vrijkwamen. En ik had de rits van mijn jas geregeld een stukje naar beneden. Het was inde volle zon dus beslist niet koud. Ergens aan de rechterkant stonden drie in opvallend roze geklede jongedametjes die een lage vijf verwachtten. Ik week er graag voor van mijn lijn af om ze te bedienen. Grappig dat jonge kinderen dit vaak leuk vinden. Het geeft mij in ieder geval steevast extra energie.

Het bruisende centrum van de plaats kwam nu binnen voetbereik. Pal voor de ingang van de plaatselijke supermarkt waren er nieuwe klinkers gelegd. Dat voelde, zoals altijd, weer even minder lekker onder mijn voeten en ik moest hier extra goed letten op eventuele oneffenheden. Met de felle zon in het gezicht als extra handicap. Wonder boven wonder kon ik het een paar kilometer eerder ingezette tempo makkelijk vasthouden en ik bleef even boven de 5:30 minuten per km voortgaan. De finish kwam nu aan de linkerkant van de weg in zicht. Maar aan de rechterkant, waar wij liepen, moest het fietspad tot het einde toe gevolgd worden. Uiteindelijk bracht, bij het piepkleine stukje van de rivier de Vecht dat tot het decor behoorde, een ruime 180-gradenbocht ons dan naar het laatste rechte eind. Ik passeerde op het nogal oneffen fietspad eerst nog o.a. een stel lopers dat ik ergens in het eerste stuk aan mij voorbij had zien schuiven. Ik verlangde nu wel naar het einde van de rit, mede vanwege die tegenzon, maar kon nog immer in mijn prima tempo volharden. Gelukkig bleek er geen harde tegenwind te staan op de laatste 500 meter naar de finish toe. Iets dat ik wel vooraf verwacht en gevreesd had. Ook nu waren er nog lopers die ik kon voorbijstreven, waaronder een dame en vrijwel op de eindstreep twee oudere mannen. Volgens mijn eigen tijdwaarneming haalde ik in de laatste volle kilometer een snelheid van 11 per uur (5:27 minuten) en tijdens de ultieme sprint op de 23 meter die ik volgens Garmin extra zou hebben afgelegd, was dat zelfs 17 per uur. Op 57:26 zette ik mijn horloge stil. In de officiële uitslag werden daar nog 4 seconden van afgeknabbeld. Weliswaar zo'n 45 seconden langzamer dan vorig jaar, maar ik was heel ruim binnen de 60 minuten gebleven. Dus ik mocht dik tevreden zijn.

Ik moest pal na de tweede mat pardoes halt houden om de dame die de medailles en flesjes water uitdeelde niet voorbij te vliegen. Na wat uitwandelen, het thuisfront berichten dat ik geland was en het maken van een enkele foto, zocht ik snel de warme sporthal op. De kleedkamer aldaar was erg warm vergeleken bij de verhoudingsgewijs ijzige koude in de wind buiten. Toch nam ik, zoveel mogelijk ontdaan van alle lagen natte renkleding, ruim de tijd om bij te komen. Terwijl ik daar zat, kwam er een relatief jonge man binnen. Nadat hij zijn winterbovenkleding had uitgedaan, droeg hij alleen nog een singletje met startnummer en een korte renbroek. Mijn vraag of hij in alleen die kledij had gelopen, beantwoordde hij met de wedervraag of ik Engels dan wel Duits sprak. Toen ik mijn vraag in het Engels had herhaald kwam de (vrij vertaalde) reactie: 'hierin loop je harder omdat het eigenlijk te koud is. Deze Oosterbuur bleek met een tijd van 32:54 net naast het podium beland te zijn en had inderdaad dus in die zomerse outfit zijn rondje om de Spiegelplas voltooid. Tegen mijn Nederlandse buurman ter rechterzijde zei ik even later dat ik maar niet zou vertellen hoeveel lagen ik zojuist had afgepeld. En ik moet zeggen dat ik tijdens de koers bij de renners om mij heen alleen maar lange winterkleding had waargenomen.

Gedurende het eerste deel van de loop had ik al het gevoel dat ik die dag op een negatieve split kon gaan uitkomen. En zo geschiedde het, mede dankzij de gunstige wind. Deed ik over de eerste 5 km nog 29:26 minuten, het tweede deel 'raffelde' ik in 27:56 af. Daarbij speelden alle collega's die bereid waren geweest om zich te laten inrekenen, uiteraard ook een niet te verwaarlozen rol. Want dat is toch echt het grote voordeel van een georganiseerde loop ten opzichte van een solotraining. Zeker als je een goede dag hebt en er zoveel lopers voor je zijn die je met stoffer-en-blik kunt verwerken. Mocht je trouwens op zoek zijn naar een geschikte loop om jouw pr op de 10 km te verbeteren, dan is de Spiegelplasloop een heuse aanrader. Het is een echte, gecertificeerde 10 km met een snel parcours. Met nog geen 500 deelnemers op alle afstanden, waarvan deze keer precies 250 op de 10, is hij kleinschalig te noemen. En de voorinschrijfprijs van € 6,50 kan ook al geen al te groot beletsel vormen, dunkt mij. Toen ik na afloop nog wat rondliep in het finishgebied, vernam ik van de speaker dat er een recordaantal lopers (4XX personen) had deelgenomen en dat er door een deelnemer (uit mijn voormalige woonplaats Heemstede) een nieuw parcoursrecord (30:50) was neergezet. Alles bij elkaar redenen genoeg voor mij om hier volgend jaar, ijs en weder dienende, weer aan de start te verschijnen.


Looptijden.nl op Facebook