In 1 KLAP op de LONG-stay

Gepost door Roy Wunderink op vrijdag 9 maart 2012 22:18

Ik ben sinds een aantal jaren aan het hardlopen geslagen en mag wel zeggen dat ik er redelijk verslaafd aan ben geraakt.

Ik begon jaren geleden met het lopen van de Nijmeegse 4 daagse en loop dit jaar al weer voor mijn 11e kruisje. Dit probeerde ik steeds sneller te doen en ik heb hier ongeveer anderhalf jaar geleden een GPS horloge voor aangeschaft (Garmin Forerunner 110) zodat ik mijn tijden en kilometers goed bij kon houden.

Mijn schoonvader is een echte hardloper en traint een aantal keren per week fanatiek. Hij heeft ook al diverse marathons gelopen.

Als weddenschap hebben we elkaar toen uitgedaagd. Hij zou de 160 kilometer 4 daagse een keer lopen en ik zou een keer een halve marathon lopen en zo gebeurde het ook. Hij de 4 daagse uitgelopen en ik de halve marathon.

Het begon met kleine afstanden maar dan zo hard als ik kon maar ik hoorde al snel dat het verstandiger was om lange duurlopen af te wisselen met intervaltrainingen en ik heb toen maar een professioneel halve marathon schema gevraagd aan mijn schoonvader en daarmee heb ik mijn eerste halve marathon in Eindhoven tot een goed einde weten te brengen in de tijd van 1.48.18. Dit smaakte zeker naar meer dus in plaats van missie geslaagd liep ik gewoon lekker verder met af een toe een wedstrijd tussendoor tot woensdag 22 februari jl.

Ik kon ’s avonds in bed niet meer op mijn zij liggen omdat ik te benauwd was en op de rug was al niet veel beter. De volgende dag gewoon gaan werken, ik werk als slijter, en ik had al snel iemand geregeld om de volgende dag voor me te werken zodat ik even langs de huisarts kon. Ik dacht die geeft me dan misschien een pufje want het zal wel iets van een kleine infectie zijn of zoiets maar in de loop van de dag begon ik steeds benauwder en kortademiger te worden en heb toen de huisarts gebeld of ik meteen kon komen. Dit kon en zo reed ik 25 kilometer van werk naar huisarts en heb me daarbij niet overal aan de snelheid gehouden om maar zo snel mogelijk bij de arts te zijn.
Deze klopte wat op mijn borst en rug en zei dat er wel degelijk wat aan de hand was en dat hij zich verbaasde dat ik nog zelfstandig had kunnen rijden. Ik had waarschijnlijk een klaplong en moest maar door naar het ziekenhuis, en rijden was niet verstandig dus gelukkig waren mijn vriendin en ons dochtertje er binnen een kwartier. Wij naar de spoedeisende hulp en na een röntgenfoto bleek dat ik een complete ingeklapte long had en er werd meteen een thoraxdrain geplaatst om de lucht vanuit mijn borstholte af te kunnen voeren om zo het vacuum er af te krijgen. Ik dacht toen nog steeds dat ik die avond wel weer naar huis kon maar toen ze zeiden dat ze een bed voor me gingen regelen wist ik genoeg. Mijn vriendin en mijn dochtertje van 5 weken moesten (een paar daagjes) zonder papa naar huis.
Daar lag ik op de verpleegafdeling van de spoedeisende hulp en moesten mijn vriendin en dochtertje naar huis om mijn (koffertje) te halen. Ik was ondertussen druk met het onderdrukken van de pijn en had al snel een morfinespuit in mijn buik, lekker spul joh! Wink smiley De volgende dag werd ik overgebracht naar de longafdeling en ze moesten mijn long plakken. Het gaatje in de long moest echter eerst dicht zijn en dit kon enkele dagen duren. 4 dagen na mijn opname was het eindelijk zover en het gaatje was dicht. Het plakken deden ze met talk, dit spoten ze door de drain naar binnen om zo een ontsteking te veroorzaken aan het longvlies en borstvlies om deze zo weer aan elkaar te laten plakken. Dit was een zeer pijnlijk verhaal.
2 dagen later mocht de thoraxdrain en het infuus eruit en zou ik eigenlijk een paar dagen later naar huis mogen. Maar helaas was de infuusnaald niet helemaal steriel en had ik een ontsteking over mijn hele arm. Hier moest dus weer een antibioticakuur door een ander infuus gegeven worden en zo heb ik dus 11 nachten in het ziekenhuis gelegen. Ik heb gelukkig heel veel steun gehad van familie en vrienden, met name mijn vriendin en mijn dochtertje, zij waren 2 keer per dag bij mij in het ziekenhuis.

Momenteel ben ik weer thuis maar zit nog aan de pijnstillers en ik moet mijn conditie weer stukje bij beetje opbouwen. Eerst 10 minuten wandelen en de volgende dag 15 minuten en na een week weer een stukje fietsen maar vooral veel rust en niets tillen dus ook niet mijn dochtertje!!
Werken kan ik in ieder geval voor de komende 6 weken vergeten en hardlopen de komende 4 weken ook. Daarna moet ik dit ook weer van een paar minuten opbouwen tot het lopen van de halve marathon afstand. Er is nog een lange weg te gaan maar ik weet zeker dat het met mijn discipline lukt om dit weer bereikt te hebben voordat de zomer is afgelopen.

Zo zien jullie maar weer dat een ongeluk in een klein hoekje zit. De risicogroep voor het krijgen van een klaplong: lange, slanke, sportieve mannen tussen de 17 en 40 jaar en laat ik nou net tot die doelgroep behoren,

DAAR HEB IK LEKKER WAT AAN!!!!


Looptijden.nl op Facebook