IK HEB MIJN GRENZEN OPGEZOCHT | Marathon Rotterdam: ziek, geblesseerd en toch gelopen

Gepost door Vera Dings op dinsdag 9 april 2019 11:39

Rotterdam, 7 april 2019 | Marathon Rotterdam. Voor de tweede keer loop ik #demooiste, de zesde marathon in de vijf jaar dat ik nu hardloop. Liep ik dezelfde marathon in 2016 nog in ruim viereneenhalf uur, dit jaar waren het ruim 20 minuten meer. In januari dit jaar liep ik nog een PR op de halve marathon in Roerdalen en behaalde ik voor het eerst in mijn hardloopcarriers een podiumplek. Kort daarna kreeg ik last van wat later een hielspoor bleek te zijn.

Omdat deze marathon voor mij een grote persoonlijke betekenis had, besloot ik er toch voor te gaan. Met deze marathon zou ik immers de zwaarste en pijnlijkste periode in mijn leven afsluiten, een periode die begon met mijn totaal onverwachte ontslag op 3 september 2017 na tientallen jaren trouwe dienst en veel behaalde zakelijke successen. Als bonus kreeg ik ook nog eens zo'n concurrentiebeding mee. Als 50-plusser word je in het diepe gegooid en moet je opnieuw je ‘Ikigai' gaan vinden. In deze periode liep ik drie marathons om mijn hoofd te legen: Curacao, Eindhoven en Rotterdam. Met Rotterdam zou ik dan deze periode afsluiten en mijn nieuwe periode inluiden. Want mijn ‘Ikigai' kwam op mijn pad. Een prachtige job als marketing coördinator bij een prachtig bedrijf en mijn eigen bedrijfje Veralingua. The best of both worlds!

Dus wat er ook gebeurt, deze marathon moest gelopen worden. Mijn hielspoor werd er niet beter op, eerder erger. Maar met ‘dry needling’ wist ik de blessure redelijk onder controle te houden. Met een minimale training van 3 dagen per week ging ik richting marathon. De ‘after party’ na iedere training was pijnlijk, nog pijnlijker dan tijdens het lopen. Maar het wende en ik kreeg mijn vertrouwen terug.

We besloten om een overnachting te boeken in Rotterdam. De trein durfde ik niet meer te nemen. Bij Marathon Eindhoven in Oktober 2018 reden er op de heenweg en terugweg geen treinen. Die stress wilde ik niet meer meemaken. Alles zat overvol in Rotterdam, maar in CityHub vonden we nog een overnachtingsplaats, op nog geen 500 meter van de start. De kamer was een soort 'scan' waarin je jezelf naar binnen schoof. De verlichting was via de app op afstand te regelen, in alle kleuren van de regenboog. Een klein rooster in het plafond was de ventilatie, die centraal geregeld was. Als je geen last van claustrofobie hebt, dan kreeg je die hier wel.
Het hotel zat vol met marathonlopers uit alle hoeken van de wereld, van Spanje tot Argentinië. Enkele dagen geleden heb ik een fikse verkoudheid opgelopen, waardoor ik wat kort van adem was. Ik besloot dan ook om vroeg te eten en om uiterlijk 20:00 uur te gaan slapen. Om middernacht viel ik pas in slaap en werd nog geen uur later wakker van mijn benauwdheid. Het was bloedheet en de lucht was kurkdroog. Bij de receptie kregen we te horen dat de Spanjaarden het koud hadden en de verwarming daarom ingeschakeld werd. In alle cabines dus, want het was centraal geregeld. Ik kreeg een kleine ventilator mee naar mijn cabine om nog enigszins wat frisse lucht binnen te krijgen.

Gebroken, hoestend, proestend en totaal schor werd ik wakker in de morgen. Mijn god, moet ik een marathon lopen, dacht ik nog. Al mijn signalen zeiden NEE, het is beter van niet. Maar mijn hoofd zei JA. Ik heb zo’n zware periode achter de rug, dit kan ik ook nog wel. En hup, twee croissants en wat drank naar binnen en op naar de start.
En daar hoor je Lee Towers die alle lopers live toezingt. You never walk alone… dan begint die adrenaline door mijn lijf te gieren en lijk ik plots alle pijn te vergeten. De eerste 10 km gaan redelijk goed naar omstandigheden. Maar dan begint mijn voet pijn te doen en mijn mond voelt zo droog. Ondanks de liters vocht die ik de afgelopen weken en nacht gedronken heb, lijk ik nog steeds dorst te hebben. Ik neem bij iedere drankpost dan ook ruim de tijd om goed bij te tanken met Iso drank, bananen, water en alles wat aangeboden wordt. De sponsjes hield ik steeds bij me zodat ik me van tijd tot tijd kon koelen.

Van de hitte had ik weinig last in tegenstelling tot vele andere lopers. De eerste lopers zag ik naast de kant liggen, de eerste ambulances hoorde ik aankomen. Mijn hoofd voelde zwaar, ik kon geen woord meer praten, zo schor was ik. Mijn linkervoet was ik op dat moment liever even kwijt dan rijk. Ik overwoog, inmiddels al voor de derde keer, om uit te stappen. Maar mijn hoofd zei dat het nog maar 10 km waren en dat ik kon gaan aftellen.
De laatste kilometers kreeg ik amper nog mijn voet opgetild. Lopen ging inmiddels al helemaal niet meer. Ik moest dus blijven rennen, maar hoe. Het publiek dat in rijen langs de weg stond droeg me naar de finish. Zonder dat publiek zou ik het niet gered hebben. 200 meter voor de finish trok ik alle energie nog uit de toppen van mijn tenen en rende over de finish alsof er niks aan de hand is. I did it… maar nooit meer met zoveel pijn!

Ik denk dat deze marathon voor mij misschien wel een grotere strijd was dan voor de winnaar, Marius Kipserem, die in 2:04:11 finishte. Heel symbolisch sluit ik een uiterst pijnlijke periode dan ook op pijnlijke wijze af.

Ik realiseer me dat ik een super sterk lichaam heb, waarop ik trots mag zijn. Maar waarmee ik wel wat voorzichtiger moet omgaan. Ik weet het zeker, mijn grenzen wat hardlopen betreft zijn hier toch wel bereikt.

met sportieve groet,
Vera

Foto's bij deze blogpost

Marathon Rotterdam 2019.jpg

Looptijden.nl op Facebook