HOE ALLES BIJ ELKAAR KWAM IN NIJMEGEN

Gepost door Jaco Rip op maandag 18 november 2019 21:57

Het is alweer een tijd geleden dat er iets van mijn hand is verschenen op deze illustere site. En hoogstwaarschijnlijk wordt het ook de laatste keer dat er iets van mijn hand verschijnt op deze site. Niet omdat ik stop met hardlopen, maar helaas omdat over anderhalve maand ons aller looptijden.nl uit de lucht gaat. Vandaar dat ik (en hopelijk ook mijn hardloopkameraden) nog iets op dit dierbare stukje internet zal plaatsen.

Goed, waar te beginnen? Een eenduidig startpunt is soms wat moeilijk te ontdekken. Zal ik beginnen bij het begin van het hele traject richting de Zevenheuvelenloop of neem ik alleen de dag van handeling mee in mijn verslag? Na een tijdje wikken en wegen koos ik toch voor het laatste. Zondag 17 november bood mij al voldoende materiaal om een interessante, maar prettig leesbare blog te produceren. Hier gaan we dan…..

Het was zondagmorgen, 8 uur. Normaal vind ik dit als avondmens een gruwelijk tijdstip om op te staan, maar nu was ik al een half uur wakker (wedstrijdspanning wellicht?) en was ik druk bezig met de laatste voorbereidingen alvorens ik op reis zou gaan naar Nijmegen, de stad waar het vandaag allemaal zou gebeuren. Ik had mijn loopkledij al aangetrokken (korte broek en t-shirt) en had de schone kleren al ingepakt, terwijl er in de grote sporttas verder wat eet- en drinkbare doping (bron: Peter de Haan) zat. Het gevoel van wedstrijdspanning was ontegenzeglijk al aanwezig, want ik had stoute plannen voor vanmiddag. Mijn PR van 1’03’21 was door de uiterst soepele trainingen van de voorafgaande week ineens een haalbaar doel geworden, maar U kent dat wel, dat gevoel in de laatste uren voor een race. Twijfels raasden door mijn hoofd: gaan mijn benen wel meewerken? Gaat dat vals plat tot km 5 niet teveel van het goede blijken? Hoe kom ik tegen die laatste helling tussen 10 en 11 km op? Eén en al onzekerheid stapelde zich in mijn lichaam op.

Om 09.00 stipt vertrok ik dan in mijn betrouwbare vierwieler richting Bergen op Zoom. Een klein half uurtje later was ik gearriveerd en kon ik op de trein wachten die mij naar Roosendaal zou brengen, alwaar ik de intercity kon pakken die mij rechtstreeks naar Nijmegen zou vervoeren. Ondertussen had ik in een appje al goed nieuws vernomen: hardloopkameraad Peter zou ook deelnemen aan dezelfde illustere loop als ik, ondanks een voorafgaande periode gevuld met verkoudheid. Tel daarbij op dat ook hardloopvriend Cristian naar Nijmegen zou komen en de plannen voor een meeting waren al snel gemaakt. Mocht de race dus tegenvallen, dan was het samenkomen voorafgaand in ieder geval al iets positiefs op deze dag.

Vanuit Roosendaal, waar ik de aansluitende trein met een kleine tussensprint nog kon betreden (tja, vertragingen zullen er altijd zijn), werd alle lopers bij zo’n beetje ieder station een hart onder de riem gestoken door de conducteur, die ons allemaal ontzettend veel succes wenste. Dat doet een mens goed! Op de door mij vooraf geplande tijden nam ik wat boterhammen en sportdrank in, zodat ik optimaal geprepareerd aan de start zou verschijnen. Voor ik het wist waren we in Nijmegen en begon de grote uittocht. Ik liep snel, maar gecontroleerd richting de Starbucks waar ik met mijn kompanen had afgesproken. Al snel ontwaarde ik Peter, waarbij de begroeting weer bijzonder hartelijk was. Pal daarna arriveerde Cristian, zodat de drie musketiers compleet waren. Gezamenlijk liepen wij het station uit richting de kleedkamers/garages.

Eenmaal het station uit ontvouwt zich ieder jaar hetzelfde schouwspel voor je. Hardlopers zover het oog reikt en de Zevenheuvelenexpo, waar je je iedere keer weer in de fuik laat lokken met hardloopartikelen aan weerszijden, die bijna erom schreeuwen om gekocht te worden. Toch lukte het ons om ons af te sluiten voor al die smeekbeden en stonden we even later aan de rand van de Keizer Karel-rotonde, waar het feest dan echt begint. Omdat wij alle drie in een andere kleedruimte werden verwacht (ivm ons startnummer), stonden we nog even te praten over onze verwachtingen en wist Peter nog iemand te overtuigen om ons drietal op de gevoelige plaat vast te leggen. Daarna namen we afscheid van elkaar, met de belofte om contact te houden. Nu ging het zenuwenspel pas echt beginnen!

Ik liep naar de parkeergarage van de ABN/AMRO, waar ik mij op deze dag kon omkleden en mijn tas kon achterlaten. Ik nam alle tijd om de laatste voorbereidingen te treffen en wat toevallig aanwezige bekende hardlopers uit mijn regio te begroeten en succes te wensen. Na een laatste toiletgang werd het dan echt tijd om warm te gaan lopen, want er was nog minder dan 25 minuten te gaan tot de officiële start. Ik liep wat heen en weer in de zijstraten van de Groesbeekseweg, met toch een onzeker gevoel. De benen voelden nog best wel zwaar aan, wat mijn gemoed niet verbeterde. Het weer was gelukkig wel nagenoeg ideaal, met 7 graden, weinig wind en af en toe een flauw zonnetje. Na zo’n 10 minuten opwarmen werd het tijd om mijn startvak (geel) op te zoeken. Met een ietwat onzeker, maar toch ook vastberaden gevoel stapte ik het vak in. Het was tijd om te knallen!

Daar stond ik dan, in mijn vak om 12.55. Ik schuifelde stiekem steeds een beetje verder naar voren, want ondanks alle twijfels had ik nog steeds dat PR van 1’03’21 in mijn hoofd. Het moment van vertrek kwam steeds dichterbij, terwijl ik nog met wat medelopers om mij heen in gesprek raakte. Op het moment dat de absolute top op weg ging had ik het idee dat ik veel dichterbij de startstreep stond dan voorgaande keren. Dit leek ook te kloppen, toen we na ruim 5 minuten door de zandloperstart werden gelaten en ik na ruim 6 minuten over de startstreep ging. Het spel was nu echt begonnen……

Daar liep ik dan, omringd door honderden andere lopers en loopsters die ongeveer hetzelfde tempo als ikzelf liepen. Desondanks had ik het idee dat ik nog redelijk veel mensen voorbij ging, terwijl een paar anderen mij hun hielen lieten zien. Ik liep ontspannen, maar dat was ook te verwachten op dit eerste stuk dat licht omlaag liep. In een mum van tijd waren de matten van het 1k-punt bereikt, wat voor mij in de uiterst snelle tijd van 4’03 gebeurde! Km 2 ging wat langzamer, maar dat maakte mij niets uit. Zolang ik het gevoel van ontspanning maar vast kon houden, zat ik goed. Aangezien er tegenwoordig bij ieder km-punt matten liggen waar je tussentijd op geregistreerd wordt, voelde het voor mij ontzettend fijn. Op deze manier was het mentaal veel makkelijker om van kilometer naar kilometer te lopen, in tegenstelling tot de twee voorgaande keren toen de matten om de 5k op de weg lagen. Het stuk wat ik vooraf behoorlijk gevreesd had (het vals plat tussen 2.5 en 5k) leek nu dan ook redelijk voorbij te vliegen. Ik had vooraf gehoopt op een doorkomsttijd van tussen de 21’30 en 21’45, dus was ik nu blij verrast met een tijd van 21’20 terwijl ik nog behoorlijk ontspannen liep. Op naar het tweede stuk!

Het tweede blok van 5k, waar ik hoopte ongeveer 21’15-21’30 over te doen, omvatte de mythische Zevenheuvelenweg. Voordat die beproeving in beeld komt, moet je eerst nog over de Derdebaan, waar je na 6k de eerste verzorgingspost aantreft. De vorige keren pakte ik daar ook een bekertje aan, maar nu niet. Het weer was namelijk dusdanig ideaal dat ik totaal geen behoefte had aan wat vocht wat bovendien altijd gehannes oplevert met het plastic bekertje waarin het wordt aangereikt. Op mijn eigen manier was ik dus zeer milieubewust bezig. Niet lang daarna werd het punt van 7k bereikt, wat precies bij de afslag naar links is die alle lopers (en loopsters!) naar de Zevenheuvelenweg voert. Ik was ondertussen een half uur onderweg en bij de eerste lichte afdaling richting de eerste echte bult passeerde ik de 7.5k in 31’43, wat mij zeer verheugde. Voor mijn gevoel had ik namelijk al de zwaarste helft van het parcours gehad en liep ik nagenoeg bovenop het schema van mijn PR! De heuvels kwamen nu echt in rap tempo dichterbij. Ik liep hard, maar verstandig omhoog. De hartslag kwam nu af en toe wel gevaarlijk dicht bij mijn omslagpunt (175), maar iedere keer dat ik weer heuvelafwaarts ging daalde deze ook precies genoeg om het gevoel van ontspanning vast te houden. Binnen 10 minuten was ik dan ook deze bron van onzekerheid over mijn doelstelling gepasseerd, waarna ik bij de drankpost na 9.5k een noviteit op mijn pad vond. De organisatie had namelijk een proef georganiseerd met een nieuwe vorm van sportdrank-inname, te weten de Ooho. Dit was een klein bolletje van zeewier, dat gevuld was met een kleine hoeveelheid AA Drink Iso-Lemon (sorry voor de onvervalste reclame). Ik pakte dit bolletje gretig, maar voorzichtig aan en werkte het bolletje in één vloeiende beweging naar binnen. Het effect was verfrissend en bovenal, er was geen sprake van onhandig klotsende vloeistof uit een bekertje! Ik liep vol vertrouwen en met krachtige pas door naar de 10k, waar de doorkomsttijd wederom een positief gevoel gaf: 42’20!

De laatste hindernis lag nu voor me, de laatste klim van 1000 meter. Ook hier was iets nieuws verzonnen door de organisatie. De 10 mannen en vrouwen die relatief het snelst deze klim bedwongen zouden een gratis paar schoenen van New Balance ontvangen. Ik maakte mij hier geen illusies over, dus deed ik gewoon wat ik al de hele race deed, zo hard mogelijk tegen die heuvel opknallen! Ook hier passeerde mijn persoontje nog aardig wat renners, zodat ik dat machtige gevoel in mijn benen alleen maar sterker voelde. Bovenop de laatste heuvel kwam ik door in 46’47, wat betekende dat ik de kilometer in 4’27 had bedwongen! Zo snel was ik nog nooit gegaan. Ik voelde aan alles dat ik mijn PR ging verbeteren. Het makkelijke stuk zou nu immers aanvangen. Ik versnelde mijn pasritme licht, zodat het tempo wat ik al de hele tijd had volgehouden nu nog wat verder steeg. De volgende kilometers gingen dan ook in 4’02, waarbij ik als fijne bonus had dat ik net voor het punt van 13k nog een bekende atlete uit mijn regio achterhaalde, die (zo bleek later) ruim 4 minuten voor mij over de startlijn was gegaan! Ik spoorde af en toe de toeschouwers aan om nog wat meer lawaai te maken, wat ze met enige regelmaat ook prima deden, zelfs met het laten vergezellen van mijn naam, die op mijn startnummer was gedrukt. Ik stormde dan ook de laatste 2k in en kreeg echt een gevoel van lichte euforie toen ik op het 14k-punt een tussentijd zag van 58’56 zag, zo hard had ik nog nooit gelopen! De laatste kilometer was een kwestie van aftellen en toen ik de Groesbeekseweg weer opliep, voelde ik intense blijdschap. Ik ging mijn grenzen weer verleggen! Met een allerlaatste inspanning kwam ik over de finish in een tijd van 1’02’46, een PR met 35 seconden. Pal daarna trof ik tot mijn grote blijdschap Cristian, die mij vertelde dat ook hij al zijn grenzen verlegd had. Zijn tijd deed mijn mond wijd open vallen, 1’00’21! Wat een wereldprestatie. We liepen gezamenlijk door naar onze kleedruimtes, terwijl we ondertussen onze welverdiende medailles (van hout, hoezo milieuvriendelijk?) in ontvangst namen. Niet lang daarna namen we afscheid en werd het tijd voor mij om me om te kleden en de reis huiswaarts aan te vangen. Het was een gedenkwaardige dag geworden!

En nu is het dan zover, ik ga een eind aan dit epistel breien. Ik wil alle mensen die in de afgelopen jaren mijn verhalen hebben gelezen en er op hebben gereageerd ontzettend bedanken. Misschien kom ik jullie nog weleens tegen, hetzij in levende lijve, hetzij via een andere internetsite. Ik wens jullie allemaal het allerbeste op loopgebied en natuurlijk ook bij het leven in het algemeen!

Met weemoedige groet, Jaco.


Looptijden.nl op Facebook