GAAN OP DIE BAAN!

Gepost door Jaco Rip op zaterdag 11 mei 2019 22:56

Het is alweer een aardig tijdje geleden dat ik in verhaalvorm iets van me heb laten horen op dit platform. Maar nu heb ik er weer zin in. Normaal gesproken doe ik per blog verslag van één wedstrijd, maar de laatste keer dat ik iets schreef brak ik al met die traditie door over mijn ervaringen op de 5k in Alphen a/d Rijn en Bergen op Zoom te vertellen. Nu ga ik bijna hetzelfde doen, met als verschil dat de afgelegde afstand nu nóg korter was. Hoe hier dan in hemelsnaam een leuk verhaal over te schrijven valt? Ik zou zeggen, lees gerust door……..

Voor de mensen met een niet zo goed geheugen, en dat zijn er nog altijd een paar, ik had in mijn vorige verhaal al aangegeven dat ik op een nieuwe manier ging trainen. Na de aanschaf van het beroemde boek van Klaas Lok, Het Duurloopmisverstand, ben ik fanatiek gaan trainen volgens de souplessemethode. In het begin merkte ik al snel dat mijn niveau flink omhoog ging, maar aangezien ik in de winter heel vaak op mijn best ben wist ik nog niet zeker of mijn stijgende vorm te danken was aan de trainingsmethode of dat ik gewoon geen last had van het weer. Na een paar maanden kwam er echter wel duidelijkheid, het lag aan de nieuwe manier van trainen. Op een lastig parcours In Halsteren liep ik een 5k in een niveau dat ik al anderhalf jaar lang niet meer had benaderd. Slechts 10 seconden boven mijn PR, dat nog steeds op 19’23 staat, maar mij dus wel het vertrouwen gaf dat de ingeslagen weg de juiste was. Om deze vorm vooral te blijven testen had ik mij vervolgens ingeschreven voor iets nieuws (voor mij), een baanwedstrijd over 3000 meter in Oud-Beijerland. Op 18 april zou ik daar 7,5 rondje op de baan gaan lopen bij de plaatselijke atletiekvereniging. Aangezien er een indeling moest worden gemaakt qua niveau (er deden ruim 170 atleten en atletes mee in 7 verschillende series!), werd mij verzocht om een beoogde tijd in te vullen. Ik besloot, aangezien het mijn allereerste keer zou zijn, om een relatief voorzichtige eindtijd van 11’30 in te vullen. Niet te langzaam, zeker niet, maar eventueel zou het misschien wel wat harder kunnen als alles mee zou zitten.
Op 18 april was het dan zover, ik zou ’s avonds met mijn trainer/loopmaatje Jack Govers mijn opwachting maken bij AV Spirit. Aangezien de laatste maanden mijn niveau net wat hoger zat dan dat van Jack, verwachtte hij rond de 11’45 te lopen. Na een korte reis waren we ruim op tijd aangekomen. We haalden ons startbewijs en gingen vervolgens, in het gezelschap van een tweetal bekende vrouwelijke atleten uit de regio, op ons gemakje warmlopen. Al snel bleek dat ik met de verwachtingen het hoogst zat. De twee dames zouden in serie 3 aantreden, Jack en ik in serie 4, precies halverwege het programma. Serie 1 was de langzaamste, serie 7 de snelste met alle kleppers uit de regio die 3k binnen 9 minuten af kunnen raffelen! Het betekende wel voor ons dat we erg laat van start zouden gaan, zo rond een uur of 10 ’s avonds! Het aftellen kon ons niet snel genoeg gaan…...

Daar gingen we zo tegen 10 uur, richting de start. Er stonden al behoorlijk veel lopers en loopsters klaar, waarna we moesten reageren als onze naam werd geroepen. Het leek wel alsof we weer terug op school waren! Ik sprak ondertussen met nog wat mensen en hoorde hier en daar toch akelig snelle tijden worden gefluisterd. Toen we dan ook van start gingen was ik bewust een beetje achterin gaan staan, ik wilde niemand voor de voeten lopen en zelf geen enkel risico lopen op struikelpartijen. Na 100 meter schrok ik toch wel van wat ik zag, ik liep helemaal achteraan! Ging ik nou zo langzaam of ging de rest zo achterlijk hard? Het antwoord op die vraag kreeg ik gelukkig al 100 meter verder, toen ik zag dat na 200 meter in 45 seconden doorkwam. De rest ging dus achterlijk hard! Ik besloot vertrouwen te houden in mijn eigen gevoel van tempo en ontspanning en gewoon strak door te lopen. De race ging nu pas echt beginnen…..

Daar liep ik dan in mijn allereerste baanwedstrijd. Ik merkte vrij snel dat ik weer mensen begon te achterhalen en ze vervolgens ook makkelijk voorbij stak. Onder hen mijn maatje Jack, die ik na 600 meter al achter mij wist. Ik voelde mij erg sterk en bleef constant een hoog tempo aanhouden, zodat ik binnen een mum van tijd de eerste kilometer erop had zitten in de prachtige tijd van 3’48! Ik liep nu even in een soort van niemandsland, met voor en achter me een marge van een meter of 20. Dat veranderde echter langzaam maar zeker met de situatie voor me. Ik liep steeds meer in op een trio jeugdige atleten, dat erg hard van start was gegaan. Bij de doorkomst op 1400 meter was de aansluiting een feit en liep ik met een hoog tempo, maar uiterst gecontroleerd, het groepje rustig voorbij. Enkele ouders langs de kant schreeuwden nog naar hun kroost dat ze moesten proberen aan te pikken bij mij, “want dan ben je verzekerd van een goede eindtijd!” Ik wist echter dat dit ijdele hoop was, want ik had aan hun ademhaling al gehoord dat ze niet bij mijn hoge tempo van 16 per uur (!) zouden kunnen blijven zonder zwaar in het rood te gaan. Na 2k zag ik een fantastische doorkomsttijd van 7’34, wat betekende dat km 2 in 3’46 was gegaan. Het begon nu allemaal wel wat lastiger aan te voelen, maar ik wist dat ik nog maar 2,5 ronde had af te leggen. Nog een kleine 4 minuten en ik zou er zijn!

Daar kwam de doorkomst op 2200 meter. Ik had in mijn racevoorbereiding ingeschat dat ik hier zou beginnen te verzuren en dat klopte aardig met wat ik voelde, maar ik was ook hierop voorbereid. Het ritme ging wat omhoog en ik concentreerde me op een paar lopers die ik nog voor me zag. Het gat werd steeds ietsje kleiner, onder luide aanmoedigingen van een paar bekenden langs de kant. Toen de bel voor de laatste ronde voor mij werd geluid riep Jacques, een kennis van Spado, dat een tijd van 11’15 er zeker inzat. De doorkomsttijd van 9’47 gaf mij vleugels. Ik verlengde mijn pas en stormde werkelijk mijn laatste ronde in. De ademhaling ging nu met horten en stoten, maar toch bleef het tempo monsterlijk hoog, rond de 20 per uur! Ik haalde een atleet in met nog ruim 200 meter te gaan, maar nog geen 10 meter verder had hij zelf de gaskraan opengedraaid en kwam hij langs mij heen alsof ik stilstond! Toch zonk de moed mij hierdoor niet in de schoenen, omdat ik zag dat ik heel rap inliep op een andere atleet. Deze arme kerel werd in de laatste 100 meter nog 2x ingehaald, waaronder dus door mijn persoontje. Ik kwam met een gevoel van euforie en ongeloof over de finish na 11 minuten en 4 seconden. 45 seconden later kwam Jack over de finish, net zo uitgewoond als ik. We gingen nog even uitlopen, douchen en snel richting huis na het bekijken van de laatste serie, want het was al 11 uur geweest en de volgende morgen moesten we alweer erg vroeg opstaan. Uiteindelijk kwam ik net na twaalven thuis, waar ik nog één keer mijn officiële uitslag teruglas; 10e in mijn serie in 11’04’62! Met een grote glimlach op mijn gezicht sliep ik in…….

De dagen en weken na de geslaagde onderneming in Oud-Beijerland voelde ik me behoorlijk goed. De trainingen gingen niet altijd als vanzelf, soms zelf met wat meer moeite dan ik zelf had voorgenomen, maar toch bleef het niveau in competitie hoog, gezien een 10k in Oud-Gastel die ik volbracht in regelrecht stormachtige omstandigheden met een tijd die nauwelijks 40 seconden boven mijn PR van 40’27 zat. Ik had me dan ook ingeschreven voor weer een baanwedstrijd, deze keer in Etten-Leur. Gezien mijn PR van 11’04 werd ik eerst ingedeeld in de allersnelste serie, maar tot mijn grote opluchting werd dat in de loop van week voor de wedstrijd nog veranderd. Om in één race te worden ingedeeld met toppers die rond de 9’30 zouden lopen, zag ik niet heel erg zitten. Verder gaf de indeling tot mijn grote vreugde aan dat kameraad Fred, loopkennis Hans en nog een paar bekenden uit de regio ook acte de présence zouden geven. Ik leefde vol enthousiasme naar vrijdagavond 11 mei toe…..

Het was zover, mijn weekend was begonnen en het werd hoog tijd om richting Etten-Leur te rijden. Na drie kwartier op de weg te hebben vertoefd parkeerde ik mijn bolide bij het plaatselijke sportpark en begaf ik me naar het terrein van Achilles, de plaatselijke atletiekvereniging. Al snel trof ik Fred, die mij aanwees waar ik mijn startnummer kon afhalen. Bij het wedstrijdsecretariaat ontspon zich nog een grappig gesprekje. Omdat ik geen lid ben van een vereniging, had ik mij via een mailtje naar de contactpersoon in moeten schrijven. Deze had mij onder de vereniging “Nederland” ingeschreven. De personen die mijn inschrijving en betaling afhandelden, vonden dan ook maar dat ik voor een Nederlands record moest gaan. Dit leek mij niet één brug, maar meerdere bruggen te ver (na enig zoekwerk kwam ik erachter dat het NR op 7’37’48 staat). Ik beloofde ze dat ik mijn uiterste best zou doen om mijn PR aan te scherpen en daar namen ze gelukkig ook genoegen mee. Na redelijk lang te hebben warmgelopen met Fred, Hans, Petra en Jos, werd het tijd om alle overtollige kleding uit te doen en richting de startstreep te gaan. Om kwart voor 9 zou onze serie van start gaan………

Daar stonden we dan, met zo’n 15 lopers en loopsters bij de startstreep. De eerste serie (die hier dus juist de snelste was!) zat er net op en wij namen onze posities in. 11 mannen en 4 vrouwen, klaar voor 3 kilometer gas geven. Ik wist wat me te doen stond en ging ontspannen van start. Het gehele veld ging weer als een haas van start, met uitzondering van kameraad Fred en ik. Nog in de eerste bocht maande ik Fred tot kalmte, want ik wist zeker dat de grote meerderheid het aanvangstempo niet vol zou kunnen houden. Na 200 meter kwamen Fred en ik redelijk achterin het veld alsnog door in 43 seconden, wat mijn gevoel bevestigde. De rest ging gewoon weer achterlijk hard van start en toen de eerste adrenaline uit hun lichaam was verdwenen begon mijn grote inhaalrace. Na 400 meter kwam ik door in 1’28, wat een tempo inhield van 16.5 km/u. Ik bleef maar lopers inhalen, tot ik na 900 meter op plek 4 kwam te liggen, een meter of 30 achter kennis Hans en met bekende Kees v.d. Riet in mijn rug, die hij de eerstvolgende 3 rondes niet meer zou verlaten. Na 1 km kwam ik door in 3’43 met een redelijk ontspannen ademhaling, maar het inhalen was nu wel gedaan. Zou ik de tweede kilometer, die meestal als moeilijkste wordt aangeduid, ook zo goed doorkomen?

Nu begon het moeilijkste mentale gedeelte van de race. Ik zag de top-2 op een kleine 60 meter als ik het rechte eind opging en Hans bleef stug doorlopen op zo’n 30 meter voor me. Ondertussen bleef Kees (zo voelde en hoorde ik via aanmoedigingen vanaf de zijlijn voor mijn metgezel) pal achter me lopen. Ik begon het lastiger te krijgen om het tempo vast te houden, maar keek met opzet niet naar achteren. Zo leken rondje 3, 4 en 5 best wel lang te duren, maar ondertussen bleef toch het tempo behoorlijk goed. Ik zag bij de doorkomst na 2k dat ik 7’31 onderweg was, zodat ik nog bovenop het schema van 16 per uur zat. Om echter een PR te lopen moest ik net als in Oud-Beijerland een behoorlijk snelle laatste 1000 meter lopen. Zou ik dat kunnen? Behoorlijk vermoeid ging ik de laatste 2 rondes in…..

Bij het ingaan van de voorlaatste ronde kwam er een gevoel van vastberadenheid over me. Ook al zou ik misschien niet meer mijn PR halen, toch zou ik mijn uiterste best doen om Kees te lossen en mijn 4e plaats met hand en tand te verdedigen. Met een behoorlijke krachtsinspanning wist ik een klein beetje te versnellen en ik hoorde al vrij snel dat het effect had, Kees kon niet meer mee! Ik ging diep, echt heel diep, maar ik hield vol. Daar kwam de bel voor de laatste ronde alweer, in wat voor tijd zou ik doorkomen? Met een schok zag ik 9’38 op de klok staan, dat was bijna 10 tellen sneller dan in Oud-Beijerland! Nog één rondje van 87 tellen, net zoals ik zojuist had gelopen, dan zou ik bovenop mijn PR zitten. Ik opende de gaskraan volledig in de voorlaatste bocht. Ik zou geen podiumplaats halen, maar dat maakte me niets uit, op naar dat PR! De ademhaling ging ook nu weer met horten en stoten, maar ik hield vol. Daar kwam het laatste rechte eind, waar ik zag dat kennis Hans in een prachtige eindsprint nog de tweede plaats bemachtigde. Ik spoorde mezelf aan om alles uit de kast te halen. Ik werd compleet euforisch toen ik de klok een tijd zag aangeven van onder de 11 minuten, ik ging het redden! Ik zou een grens gaan doorbreken die ik tot een paar maanden geleden voor onmogelijk zou hebben geacht. Ik kwam behoorlijk kapot, maar uitzinnig van vreugde over de finish in een tijd van 10’56’52 (zo bleek later uit de officiële uitslag). Het was een glorieuze avond geworden!

Nu is het ondertussen ruim 24 uur geleden dat ik deze prestatie heb geleverd. Ik kamp nog steeds met een gevoel van licht ongeloof, maar ook van euforie. Wat nu mijn doel wordt? De 10k binnen de 40 minuten. Waar en wanneer ik dat ga proberen, weet ik nog niet, maar na de afgelopen maand heb ik genoeg zelfvertrouwen dat ik dit kan halen. Tot die tijd bleef ik gewoon lekker doortrainen en met enige regelmaat mijn wedstrijden uit te zoeken. U hoort nog van mij!

Met euforische groet, Jaco.


Looptijden.nl op Facebook