Esther op weg naar Berlijn (deel 2)

Gepost door Looptijden.nl op dinsdag 13 september 2016 15:04

Esther is de gelukkige winnares van het Looptijden-arrangement voor de Marathon van Berlijn (25 september). In deel 1 heb je kunnen lezen hoe Esther heerlijk haar trainingsrondjes heeft gelopen. Op dit moment worstelt ze met een aantal tegenslagen. Lees gauw verder!

Zonder strijd geen overwinning
En strijden zullen we!

Zo half juli werden de kilometers steeds verder opgebouwd. De rondjes die ik vooraf uitstippel, werden langer en de voorbereiding vergde wat meer organisatie. Maar niet alleen de kilometers liepen op, ook de temperaturen in ons ‘koude kikkerlandje’! Het minste zuchtje wind probeerde ik te pakken door wat langere open stukken op te zoeken. Toen ik op een zomerse namiddag langs de A20 liep en wat rijwind van voorbijrazende auto’s probeerde mee te pikken, stond ik wel even te knipperen met mijn ogen bij het zien van de thermometer die daar langs de rijksweg staat opgesteld: 35 graden! Ik had gelukkig mijn waterrugzak bij me, maar elk stukje stof en elk stukje rugzak leek de warmte te benadrukken. Hup, doorbikkelen en klaarstomen voor Berlijn! Afzien, doorzetten en rennen, and so we did!

De lange afstanden, de warmte en de waterrugzak vond ik toch niet zo’n hele succesvolle combi en gelukkig waren daar lieve familie, vrienden en collega’s die creatief mee gingen helpen door bij hun huis of werk flesjes (ijskoud) water neer te zetten. Superleuk en ontzettend lief dat ze zo helpen en ‘meedoen’. Dat ik op die manier rugzak-vrij kan lopen is fijn én vormt een stok achter de deur. Ook simuleert het meer de wedstrijd te zijner tijd want daar staan de waterpunten natuurlijk ook vast. Voorheen smokkelde ik namelijk nog wel eens en dronk ik soms ‘stiekem’ eerder dan gepland was. Nu kan dit niet en moet ik wachten tot de waterpost en trek ik in de laatste kilometer (voor mijn gevoel?) een sprint vanwege dorst en het vooruitzicht op een korte drinkstop. Helemaal super dus! Als ik vervolgens moe en snakkend naar water bij mijn collega aankom en er liggen naast het flesje water ook nog winegums dan is het feest compleet! Zo blij als een kind loop ik trots verder, half huppelend en heerlijk snoepend van de zoetwaren! Dat zijn toch kleine dingetjes die tot grote vreugde leiden bij een duurloop! smiley

De kilometers gingen al snel de 20 voorbij en dat ging probleemloos en voorspoedig maar zo rond de 26 kilometer kwam er helaas een kink in de kabel. Waar ik voorheen juist van huis ging en helemaal voldaan terug kwam met een leeg hoofd en een volle dosis energie draaide dit zich om. Eind juli kregen we heel slecht nieuws over mijn lieve oersterke paps en de dag na dit bericht liep ik een wedstijd van (slechts) 10 km en stroomde het hoofd juist vol. De constante ademhaling lukte niet, het ontspannen lopen, de rust... Een flinke stap terug waar ik me op dat moment niet druk over kon of wilde maken. Serieus... hardlopen?! Boeiend! Boosheid, woede en verdriet. Hardlopen bekijkt het maar even.

Die instelling heeft gelukkig niet lang geduurd; Doorpakken, doorgaan, schouders eronder! Na hele gekke dagen en enorm spannende weken vol onderzoeken, scans en uiteindelijk een hele zware operatie waren we nog steeds positief en kropen we eigenlijk steeds door het oog van de naald... Wederom de lieve vrienden, familie en collega’s die allemaal meeleven en mij supporten, dat geeft toch wel steeds een duwtje in de rug. Dus we bleven de, nu nog spaarzamere, momentjes pakken om wat kilometers te maken.

De afstanden werden wel korter en het hele loopgevoel werd anders. Het was meer ‘moeten’ om mezelf klaar te stomen voor Berlijn, maar het ging met een stuk meer pijn en moeite. Creatieve oplossingen werden bedacht; Met de bus naar het ziekenhuis om vervolgens naar huis te rennen. Gekke loopjes, andere omgeving en een heel andere mindset. Maar we gingen door met de strijd en dat ging goed. Totdat het lijf niet meer wilde meewerken en een blessure zijn kans wist te grijpen door een irritatie in mijn heupkommetje te settelen. De blessure vraagt om rust zodat de irritatie kan wegebben. Gelukkig geen volledige rust maar voornamelijk looprust. Ik mag lekker veel fietsen dus de mountainbike draait overuren en ook het spinning is een uitkomst. Heerlijk!

De afronding van mijn trainingsschema verloopt nu dus helaas wel anders dan gepland. Of dat erg is? Tja, ik denk en hoop van niet, mijn trainingsschema was een richtlijn en tot 3 weken geleden verliep deze eigenlijk grotendeels zoals gepland, dus ik moet me geen zorgen maken. Het moet gewoon gaan lukken daar bij onze Oosterburen! Ik heb dit 5 maanden geleden al een keer gedaan dus ik weet dat ik het kan en dat geeft vertrouwen. Daarnaast is de opgedane loopervaring, de basis en het aantal kilometers in de benen flink én ik bezit een portie doorzettingsvermogen waar menig atleet jaloers op mag zijn. Die ingrediënten moeten mij die 42 kilometers op de been houden en naar de finish loodsen.

Natuurlijk moet die blessure op zeer korte termijn verdwenen zijn, maar in 2 weken kan een lichaam flink herstellen. We blijven er in geloven en gaan dit gewoon doen. Al is het wellicht geen ideale training geweest, we doen het op karakter! Als ik zie wat pap allemaal (aan)kan, dan zijn die 42 kilometers peanuts, dus we strijden door!

Foto's bij deze blogpost

EL RM.jpeg

Looptijden.nl op Facebook