Esther: Afzien en genieten in Berlijn

Gepost door Looptijden.nl op donderdag 29 september 2016 11:39

Let’s run Berlin!

Bij het afronden van mijn vorige blog was het nog een flinke wik en weeg kwestie alvorens deze de deur uit ging. Was het niet te vol met excuses waarom het níet zo kunnen lukken? Of was het misschien juist te overtuigend dat het me wél zou lukken? Want dat mijn gevoel ergens daartussen lag daar kan ik nu best eerlijk over zijn. De wil om een marathon uit te lopen is één ding maar de mogelijkheid om het te kunnen is een tweede. Doorzettingsvermogen, wilskracht en een enorme dosis energie zijn broodnodige ingrediënten, maar dat de beentjes er 42 kilometer lang zin in hebben, is toch van essentieel belang.

De 2 weken voorafgaand aan Berlijn waren dan ook gevuld met afwisselende ingrediënten die mij zouden overtuigen van het feit dat dit ging slagen. Een rustige 10 km loop zo’n anderhalve week van tevoren ging eigenlijk best goed; Ik had nauwelijks last en conditioneel redde ik het prima. De generale repetitie zou kort daarna plaatsvinden; De Dam tot Dam loop welke precies één week voor Berlijn was. De wedstrijd ging super en de sfeer was fantastisch! Toen ik de finishlijn overkwam na 16 kilometer voelde ik me prima. Klein beetje last aan m’n heup maar gewoon draaglijk en ik was nog lekker fit. De gedachte dat ik volgende week ‘op de helft was’ en dan nog 10 kilometer erachteraan moest plakken was niet geheel geruststellend maar oké, het was hartstikke goed gegaan en ik had geen pijn, top!

Expo vol bierdrinkers
Die week erna volgde volledige looprust en op donderdagmiddag begon dan eindelijk het echte avontuur. Vanaf Rotterdam vlogen we naar Berlijn en mijn lieve vriendin/collega/supersupporter Sanne zou de hele reis meegaan en op de dag zelf mijn grootste fan gaan zijn, gezellig! Vrijdag bezochten we de immens grote Marathon Expo waar ik mijn startpakket ophaalde welke vergezeld werd van een rugzak vol sponsorartikelen. De nieuwste gadgets op hardloopgebied werden gepresenteerd en we hebben ons goed vermaakt door alle hallen af te gaan en ons te mengen in de, overwegend sportieve en ietwat zenuwachtige, mensenmassa die daar samenkwam. Opvallend veel flinke bierbekers welke in grote getale rond gingen, zeker zo aan de vooravond van een marathon maar dit konden we vrij snel verklaren; Die Duitsers kunnen namelijk ontzettend lekker alcoholvrij bier brouwen en de ‘Erdinger alkoholfrei’ vond gretig aftrek. Staat toch ook veel gezelliger dan zo’n flesje bronwater!?

Zaterdag stond in het teken van rust en zodoende besloten we op ons gemak de stad rond te fietsen, alles in laag tempo en licht verzet want die beentjes moesten gespaard worden! Uiteraard hebben we lekker de toerist uitgehangen en de stad bekeken én alvast wat pré zenuwen gekweekt door bij de start en finish locatie te gaan kijken. Morgen zou het hier allemaal gaan gebeuren!!! Onderweg kwamen we met regelmaat borden tegen welke erop wezen dat de aanwezigheid van auto’s niet gewaardeerd werd in verband met de marathon. Hier zou ik dus morgen lopen! Nu reed er nog volop verkeer en fietsten wij hier alsof er niks aan de hand was, morgen zouden we hier met 41.000 lopers bikkelen op weg naar het eremetaal: bizar! Die avond werd in het hotel een pastaparty georganiseerd waar we heerlijk van hebben zitten smullen; Koolhydraten stapelen en vervolgens vroeg naar bed!

Matchday!
Eindelijk was het zover, om 05.45 stond de wekker en samen met mijn vriend in pot genaamd ‘Calvé pindakaas’, stapten we de lift in voor het ontbijt. Na een goed ontbijt en een gezonde portie zenuwen maakten we ons klaar voor vertrek; De spullen lagen al klaar en bepakt en bezakt vertrokken we richting de tram. Alle lopers waren goed te herkennen aan de uitgegeven rugzakken van de organisatie en in het openbaar vervoer hing een gemoedelijke rustige sfeer, eigenlijk een beetje het ‘stilte voor de storm’ gevoel. Bij de Bundestag scheidden onze wegen; San en ik zouden elkaar op het 9 kilometer punt weer zien, nu kwam het echt dichtbij!! Het hele veld stond/zat/lag vol met mensen die hun voorbereiding maakten, veters werden extra aangetrokken, gelletjes genuttigd, spieren gerekt en nog wel vreemde(re) dingen, iedereen heeft zo zijn eigen voorbereiding..

De zenuwen voor het lopen werden gelukkig een uur lang weggedrukt door de zenuwen voor de wc rij. Zou ik in die immens lange rij voor de Dixi’s op tijd naar voren geschoven zijn om nog de laatste zenuwplas te lozen? Gelukkig schoot dit aardig op en kon ik zo vanaf Dixiland door naar het startgebied. Wat een e-nor-me mensenmassa en wát een sfeer, hier al! De startgolven liepen naadloos in elkaar over en ons startvak deinde steeds verder richting start. Voor we het wisten waren we los en renden we richting het Siegessäule, laat die overwinning maar komen!!

Water van een vriendelijke Deen
De eerste helft ging eigenlijk vlekkeloos; Er zat een lekker tempo in, het was enorm druk maar doordat het parcours een flinke breedte heeft kan iedereen lekker zijn eigen tempo houden en is er ruimte zat. Op 9 kilometer wisten San en ik elkaar net op tijd te spotten tussen de mensenmassa en vol enthousiasme kon ik haar toeroepen dat het hartstikke goed ging. Ik had geen last of pijn of wat dan ook, het was echt alleen maar genieten. Rond 12 kilometer had ik nog een klein paniekmomentje omdat ik de waterpost had gemist.. omdat het flink warm was, zo’n 24 graden, leek het mij niet verstandig om een post over te slaan en nu was ik te laat! Gelukkig liep er een vriendelijke Deen naast mij die het blijkbaar doorhad en vol enthousiasme zijn bekertje aan mij gaf. Het zijn de kleine dingen die het leuk maken!

Vanaf de tweede helft ging het minder, ik begon al te voelen dat m’n benen moe werden en er leek maar geen zuil te komen waarop het, op dat moment felbegeerde, 25 kilometer punt stond aangegeven. Hoe goed het ook georganiseerd was en hoe groots opgezet, de waterposten waren een soort gevecht en hier was het dringen, duwen en zigzaggen waardoor het mij verstandiger leek om hier te gaan wandelen en rustig een half banaantje te verorberen en een bekertje water te drinken. Toen ik weer wilde aanzetten om het tempo terug te pakken, voelde ik hoe stijf de beentjes waren en het kostte me echt een ruime 100 meter om er weer een lekkere pas in te krijgen. Ai, dit werd nog een hele lange rit, vreesde ik.

Stijf en houterig
De gedachte aan de nog af te leggen afstand van 17 kilometer werd snel overboord gegooid en ik ging echt van 25 naar 30 toewerken, rustig aan in een drafje en elke waterpost pakken om die verzuurde beentjes nog een klein beetje op te peppen. Door de rennende mensenmassa, sponsorstraten, het uitzinnige publiek én het idee dat ik ruim over de helft was, bleef ik aardig doorlopen maar het tempo was er wel echt uit. Toen eindelijk de 30 was bereikt heb ik mezelf beloond met een stukje wandelen met bovenbenen die in brand leken te staan, niet prettig. Rond de 34 kilometer kreeg ik ook nog het gevoel alsof er kramp in m’n kuiten zou schieten en ging ik nóg stijver en houteriger lopen maar het aftellen was begonnen. Nog maar 8 kilometer bikkelen en afzien en dan zou de Brandenburger Tor in zicht zijn!

Die laatste kilometers zakte het tempo nog verder in en toen ik het idee kreeg dat ik rennend net zo snel ging als in een stevige looppas wisselde ik steeds vaker af, hoewel de omschakeling juist pijnlijk was en ik me een soort houten pop voelde bij het op gang komen. Sanne wist mij bij het 39 kilometer punt nog te verblijden de vermelding ‘dat het nog maar 3 kilometer was’ en ik heb ze alle 3 echt tot in de puntjes mogen beleven... Toen heb ik geconcludeerd dat het spreekwoord over de laatste loodjes niet goed geformuleerd is; Ze zijn niet zwaar, ze wegen dieplood!

Hoe dichter bij de finish hoe uitzinniger de mensenmassa leek te worden en de laatste kilometer wordt je écht gedragen door het publiek. Die sfeer, de muziek, absurd veel juichende mensen en vervolgens onder de Brandenburger Tor door met een tempo dat ik de laatste 20 kilometer niet meer had gehaald, kippenvelmomentjes! Die laatste 200 meter was de finishboog in zicht, barstte het publiek zowat uit zijn voegen en rende ik dolblij richting die lang verwachte eindstreep. Een zware tocht van in totaal 4 uur, 19 minuten en 17 seconden waarna de felbegeerde medaille werd omgehangen; I DID IT!

Foto's bij deze blogpost

DSC_0052.JPG

Looptijden.nl op Facebook