Enschede marathon 2019, eindelijk zoals gehoopt

Gepost door Cristian Hermelink op maandag 15 april 2019 10:42

Gisteren was het eindelijk zover, voor de vijfde keer aan de start van een marathon. De week voorafgaand was veelbelovend, geen rare pijntjes niet verkouden of ziekjes geworden tijdens de rustdagen. Het voorspelde weer was uitstekend.

De voorbereiding was eigenlijk ook prima. Meer kilometers gemaakt als bij voorgaande marathons en de 3 wedstrijden die ik als test liep resulteerde alle drie in een verbetering van de PR.

Ik wou me vandaag dan ook niet blindstaren op een tijd, maar moest ook even terugdenken aan een interview van vorige week met Abdy Nageeye, waarbij hij aangaf dat je ook groot moet denken.
Maar ja, mijn historie met marathons is nog niet zo dat ik me dat durf te veroorloven.
Op de site van McMillan running staan diverse inspirerende blogs en die prediken dat je vooral vertrouwen moet hebben in de geleverde trainingsarbeid. De route er naartoe is als het goed is een al een mooie ervaring geweest en de afsluiting moet een feestje zijn. De eerste 16km moet je van het publiek kunnen genieten de tweede 16km moet er iets meer focus komen en de laatste 10 moeten de oogkleppen op.
Als laatste kreeg ik ook nog een tip van Runhedwig. Zij had in Tokyo ook op gevoel gelopen zonder constant op tijd en hartslag te letten. Om de 5km even checken of ze nog op schema zat.

En zo stond ik dan ook positief en vrij aan de start, zin om er een feestje van te maken. In het startvak kwam ik meteen een nichtje van mij tegen en gezellig kletsend bleef ik ontspannen tot de start. We gingen allebei achter de halve marathon pacer van 1:40 aan. De eerste 13km tot in Lonneker is netto wat omhoog dus dat stuk wou ik graag in een groepje lopen.

De eerste kilometers heb ik echt nodig om in mijn ritme te komen. Ik ben ontspannen en geniet van het publiek geef veel high fives aan de kindjes. Bij 9km laat ik de pacer een klein beetje gaan. We gaan een beetje klimmen en ik wil dit zo vroeg in de race ontspannen doen uiteraard.

In de afdaling van km11 sluit ik weer aan en als we na 12km op het hoogste punt zijn besluit ik iets te versnellen en laat de pacer achter mij. Het is nu 8km relatief naar beneden. Bij 16km haal ik mijn nichtje in die dan goed opweg is naar een tijd onder de 1:40. Ik ga nog even voor haar lopen om te hazen, maar ze kan niet volgen.

Na ongeveer 19km kom ik het centrum van Enschede weer binnen. Er volgt een vervelend stukje klinkerweg die zwaar aanvoelt. Dit gevoel gaat niet meer helemaal weg als ik weer op het asfalt kom. Had gehoopt dat dit iets later in de race pas zou komen.
Ik heb de tred er verder nog wel lekker in en tot 25 raap ik nog wat lopers op en reageer nog steeds op het enthousiast aanmoedigende publiek en geef nog steeds high fives aan de kids.
Na 25,5km draaien we rechts de provinciale weg op en de wind staat vol op de kop en het loopt hier ook omhoog. De komende 3km zijn zwaar, want vlak voor Lonneker ligt nog een venijnige klim.
Na het 28km punt volgen gelukkig weer wat aflopende kilometers.
Bij km 30 staat mijn andere nichtje, heerlijk een morele boost. Bij 31km komt ze naast me fietsen en die afleiding kan ik wel gebruiken. Het begint nu toch wel zwaar te worden, krijg de ademhaling wat moeilijk rustig.
Het 32km punt bereik ik in de 2:29 op mijn horloge en ik besef dat ik op weg ben naar iets heel moois.
Mijn nichtje moet helaas werken en verlaat mij vlak voor km33. Ben weer op mezelf aangewezen, maar zie nog wel lopers voor me.
We slingeren nu over het terrein van de Universiteit Twente en mijn ritme breekt. Mijn pace, ademhaling en paslengte is niet meer in verhouding en bij 35km wissel ik de muziek van wedstrijdtempo naar duurtempo, ofwel ik verlaag mijn pace met ca. 10 passen per minuut. Tempo gaat helaas met 20 tot 25 seconden omlaag maar het voelt gelijk beter, maar de finale is nu wel begonnen.

Halverwege km35 dalen we richting het Twente stadion waarna we linksaf de fietssnelweg opgaan. Naast dat we weer die vervelende wind vol tegen krijgen, dit bleef zo tot de finish overigens, is het ook nog 300m, tot net na het 36km punt gemeen omhoog. Mijn benen staan op knappen en ik krijg de eerste aandrang tot wandelen. Maar ik weet als ik nu stop kom ik niet meer op gang. Ik besef dat ik sowieso op weg ben naar een mooie tijd, dus blijven rennen hoe langzaam ook is het enigste wat ik nu moet blijven doen.
Ik probeer te ontspannen en zoek interactie met het beetje publiek dat aanwezig is op dit stuk. Voor me zie ik ook lopers stuk gaan hier en ik haal er zelfs nog enkele in.
Dan na iets meer als 39km draai ik het van Heekpark in op een vervelend oneffen grindpad. Dacht dat mijn benen niet nog meer pijn konden doen, wel dus. Ik blijf glimlachen, want dat schijnt minder energie te kosten. Nee het dringt steeds meer tot me door dat dit eindelijk de marathon gaat worden waar ik zo op gehoopt heb. Ik hoor uit het publiek nog iemand de opmerking maken dat ik nog kan glimlachen.
Na 40,5km gaan we het park uit en komen we weer even op asfalt. Ik zie nog een loper voor me en ik loop vlot op hem in. Ik wordt iets te enthousiast in het moment van voorbijlopen en zet mijn voet verkeerd neer waardoor ik bijna kramp in mijn linkerkuit krijg. Gelukkig kon ik dit met een stukje rustiger lopen dit voorkomen. Voor me zie ik een loper die de laatste kilometers steeds verder op me uitliep dat die minder geluk heeft. Hij stond wel stil vanwege kramp.
Eindelijk draai ik weer het centrum in, nog 800m en met een brede glimlach geniet ik van dit laatste stuk over die vervelende klinkers. Mijn benen staan op ontploffen maar het kan bij mij de pret niet drukken.
Na 3:22:20 kom ik dolblij over de finish ik wil eigenlijk meteen op de grond liggen maar weet dat ik dan niet meer overeind kom. Ik buig voorover om uit te hijgen en een EHBO'r vraagt of het gaat. Ik zeg ja en vraag of hij nog een nieuw setje benen heeft. Helaas dat had hij niet.
Na een slechte nacht slapen, bij elke keer draaien voelde ik mijn benen, schrijf ik nog hyper dit verhaal. Ondanks de spierpijn voel ik me verder eigenlijk wel goed. Na Eindhoven was ik echt brak en compleet lichamelijk uitgeput, dat heb ik nu niet. Nu lekker herstellen en de plannen voor de rest van 2019 te bedenken.


Looptijden.nl op Facebook