Eindhoven Marathon, Mind over Body

Gepost door Cristian Hermelink op donderdag 18 oktober 2018 07:47

Maandag 8 oktober, de wekker gaat om kwart voor vijf. Ik begin aan mijn laatste week in Amsterdam. Na deze week komt er een einde een periode waarin ik voor twee bedrijven tegelijk werk. En begint mijn welverdiende 3 weken vakantie die ik nog niet heb gehad. Deze situatie ontstond begin juli. Ik had op en vacature gereageerd dicht bij huis. Echter, had ik na de gesprekken nog wat twijfel en dus had ik een soort inwerkperiode bedongen waarbij ik gedurende 4 maand 20 uur per week voor mijn nieuwe bedrijf ging werken en 20 uur voor mijn werk in Amsterdam bleef werken.
In September wordt het besluit genomen, de twijfels die ik had over mijn nieuwe werkgever zijn weggenomen en per 1 november ga ik volledig over naar mijn nieuwe baan en komt er dus een einde aan 3,5 jaar reizen naar en overnachten in Amsterdam. Gedurende de week wordt ik steeds onrustiger ik ben moe, vooral mentaal. Ik ga op tijd naar bed, maar heb slechte nachten.
Dan loop ik voor het laatst de poort uit op vrijdagmiddag en voel gelijk een last van mijn schouders glijden. Ik voel me iets beter maar nog steeds moe. Na een goede nacht doe ik de boodschappen zoals elke zaterdag voor ons gezin en ook een deel voor mijn schoonouders. Bij het afleveren van de boodschappen vraagt mijn schoonmoeder meteen of het goed met me gaat, ze vind me er moe uitzien.
Zondag 14 oktober gaat mijn wekker af om 06:00 in mijn hotelkamer in Eindhoven. Ik voel me fysiek goed. Benen voelen sterk en mijn maag heeft geen problemen met de vele koolhydraten van de voorbije dagen. In de ontbijtzaal zitten allemaal hardlopers en ik begin een beetje in de sfeer te komen. Na jaren van online contact ontmoet ik Jaco bij het beursgebouw in levende lijve. We praten wat en ik krijg nog meer zin om aan dit avontuur te beginnen.
Dan is het zover, het startschot valt en we zijn begonnen aan de marathon. Ik vind maar moeilijk mijn ritme. Op een gegeven moment kom ik wel in een soort ritme, maar het blijft werken en niet soepel. De temperatuur loopt lekker op, maar in de eerste helft zaten nog wel redelijk wat schaduwgedeeltes. Halverwege kom ik door net onder de 1:43. Dit is normaalgesproken op de halve marathon een tijd die ik met 3 vingers in de neus kan lopen, maar vandaag voelde dat niet. Omdat de temperatuur nu echt richting de 25 graden zou gaan besluit ik dat ik de tweede helft net onder de twee uur wil gaan lopen. Een tijd rond de 3:40 zou onder deze omstandigheden heel mooi zijn. Mijn tempo gaat richting de 5:30/km en mijn hartslag zakt navenant mee.
Ik hobbel lekker door, maar het is alleen maar zon op dit stuk. Halverwege km 26 begint mijn rechterbeen pijn te doen. Het is geen kramp, maar voelt dieper gelegen. Het begint net onder de knie en trekt door naar mijn heup, maar deed vooral zeer op mijn bovenbeen. In km 27 wandel ik wat en rek en strek een beetje. Kilometer 28 kan ik volledig rennen, maar vanaf dat moment is het mis. Ik kan niet door de pijn heenlopen. En ik moet elke kilometer een stuk wandelen en kan dan weer een stukje dribbelen.
Ik probeer mezelf op te peppen. Bij km 32 zie ik dat ik nog een PR kan lopen als in de laatste 10 km binnen 65 minuten afleg. Ik zet nog een keer aan en loop deze km in 5:13 maar daarna is het snel weer over. Ik dribbel door en zie een meisje langs de kant met een bordje “Tap here for Power-ups”. Ik loop er naartoe en begin als een idioot te tikken op het bord. De omstanders moesten hier uiteraard om lachen en het bracht mij weer een stukje verder voor ik moest wandelen.
Om me heen zie ik zich een behoorlijk slachtveld ontwikkelen. Veel lopers die wandelen, rekken en strekken en een enkeling moet zelfs overgeven. Op 34km passeert Jaco mij en ik roep nog “kom op Jaco” na. Ondertussen nemen bij de ongemakken alleen maar toe. Mijn ademhaling begint pijn te doen tijdens het joggen en ik krijg een steek in mijn rechterzij.
De kilometers gaan nu echt met 200m wandelen en 800m dribbelen. Ondanks de genoemde kwalen houdt ik me voor dat ik ga finishen, ook al moet ik de rest wandelen. Dan op 36km schrik ik toch een beetje. Ik zie een jongedame langs het parcours gewikkeld in folie en aan het infuus. De blik in haar ogen gaf mij een naar gevoel. Even dacht ik, waar ben ik mee bezig, maar mijn hartslag was ondertussen laag dus ik besluit om door te zetten.
In Eindhoven probeer ik er maar een feestje van te maken, ik pep me op door waar mogelijk high fives uit te delen. Het publiek geeft goed bedoelde aanmoedigingen als ik weer moet wandelen. En zo overleef ik het laatste stuk om op precies 4 uur de finish te passeren.
Ben volledig stuk en heb ook niet de euforie van het finishen van een marathon. Tijdens het douchen en de thuisreis merk ik dat ik eigenlijk te ver ben gegaan. Ik blijf het heel warm houden, ook in de trein met airco en thuis op de bank. Die steek in mijn zij was pas dinsdag helemaal weg. De spierpijn daarin tegen valt reuze mee, dat is dan weer het voordeel als je de laatste 14 km niet voluit hardloopt.
Nu na een paar daagjes bezinning had ik qua planning beter de marathon van Amsterdam kunnen kiezen. Dan had ik in deze week mijn afscheid van mijn werk in Amsterdam een plekje kunnen geven. Ook had ik dan een weekje (mentale) rust gehad waar ik blijkbaar toch echt aan toe was.
Ondertussen ben ik echt wel trots dat ik hem uitgelopen heb. Maar zo zie je maar weer, als het koppie niet fris is het lijf ook niet meewerkt. Gezien de 34km trail die ik kortgeleden liep zonder bovenmatige inspanning net onder de 3:54 was ik er fysiek wel klaar voor eigenlijk.
Nu lekker herstellen en toewerken naar 23 december waar ik de 90 minuten grens voor de halve marathon ga aanvallen. En voor volgend najaar gaan we echt wel weer een mooie marathon uitzoeken, want het blijft natuurlijk een machtig mooie afstand om te beslechten.


Looptijden.nl op Facebook