Column: Wachtrij

Gepost door Looptijden.nl op zondag 20 juni 2010 08:27

Zoals je wel eens naar de toilet moet, zo moet je ook wel eens naar de winkels. Niet dat het ene net zo zwaarwegend is als het andere, maar ik bedoel maar. Ik moet dan altijd eraan denken, dat ik mijn portemonnee niet moet vergeten. Al zo vaak vergeten! Er is weinig meer rood-op-de-kaken gevoelend dan met al je boodschappen al door de scanner gehaald en een rij van ongeduldige klanten achter je in-je-nek-hijgend te moeten vaststellen, dat jij, ja, jij, de hele rij ophoudt, omdat je je portemonnee niet kan vinden. Einde van het verhaal is, dat je boodschappen dan gecanceld moeten worden. In de kassa dus. En dat is geen sinecure, want een kassa is een computer en we weten allemaal dat daar geen compromis mee valt te sluiten. Vooral de kassajuffrouw, die trekt wit en rood tegelijk weg, als je haar op de hoogte moet stellen van het ongemak. Zenuwachtig wordt er gebeld naar de balie, amper vijf meter verderop. De dienstdoende winkelbediende eersteklas komt er even bij en ja, dat is een probleem. Nee, dat kan niet zomaar gecanceld, want die autorisatie heeft niemand, en ja, dan moet je alle boodschappen weer opnieuw scannen om ze te cancelen. Zucht (van mij). Zucht (van haar). Nerveuze, zweterige blik van achter de perspexplaat van de getergde kassajuffrouw naar mij. Nerveuze blik van door-de-grond-zakkende klant naar haar. Een aantal boze blikken in het kwadraat van klanten uit de rij achter me. Ja, hoe kun je je huis verlaten zonder geld!! Hoe haal je het in je hoofd!? Zonder wapen, alla, zonder jas, nou goed, boodschappentas, geen probleem. Maar zonder geld?? Enfin, ik denk, laat ik wat zeggen: “Zal ik zo terugkomen met het geld? Dan hoef je misschien niks te cancelen?”. De soldaat eerste klas is opgetogen, want: inderdaad, zo lang ik maar terugkom, is dat geen probleem. De kassa kan niet zomaar cancelen, maar wachten is geen probleem. Mijn kassajuffrouw klaart op als regen voor de zon. Zonder te kijken voel ik dat er een zucht van verlichting door de wachtende rij klanten gaat. En ik maak me zo snel mogelijk uit de voeten richting huis op zoek naar die vermaledijde geldbuidel.

Zoals je wel eens naar de winkel gaat, zo doe je wel eens mee aan een wedstrijdloop. Niet dat het ene net zo zwaarwegend is als het andere, maar ik bedoel maar. Het is net als in de winkel. Je gaat van schap naar schap. Zoekt je lijstje bij elkaar en je vervolgt je weg door de winkel met je wagentje. Totdat er ineens iemand achter je wat roept: “Mag ik er langs?”. Ik ben geen computer, dus compromissen zijn snel gesloten: “Oh sorry, maar natuurlijk!”.

---

Deze column is geschreven door Freddy de Bree (http://www.looptijden.nl/lopers/trotter22).


Looptijden.nl op Facebook