Boslopen

Gepost door Freddy de Bree op donderdag 19 november 2009 07:24

Als mijn moeder had geweten, dat we zo lang in het donker in het bos moesten lopen bij de atletiekclub, had ze me als pubertje nooit laten gaan.
We waren een grote groep van echt te-jonge atleetjes en opgeschoten pubers, die al helemaal klaar waren voor het grote werk (dachten ze). Uiteindelijk werden we dan in 2 groepen ingedeeld, die "ver" en "nog-verder" gingen. Come rain or sunshine (die was er niet in de winter) gingen we altijd op pad. Het bos was net buiten het atletiekcomplex de hoek om naar rechts en zo begon je aan een lange reis door (vaak) de kou, de regen, en de modder. Heerlijk was het! Het bos was een ander domein. De baan was overzichtelijk, daar kon je iedereen zien en dat was ook noodzakelijk met rondvliegende speren, kogels en de incidentele topsprinter die de club rijk was. Maar het bos was wat anders! Je zou je er nooit alleen in wagen op dat uur in de avond, zeker niet als kind. Maar met zovelen was het een avontuur! Het deed je denken aan zomerkampen, aan droppings, aan lekker lang opblijven in de natuur. Maar ook aan de winter kwam altijd weer een einde en je was ook wel weer blij, dat je niet steeds weer nat en bemodderd huiswaarts hoefde te fietsen. En dan kwam het seizoen op de baan weer en kwam je erachter, dat je ongelooflijk veel sneller en harder was geworden! En dat allemaal door speels en spontaan in het sprookjesbos te gaan rennen.


Looptijden.nl op Facebook