300km Oost Algarve Trails mei 2018

Gepost door Jos Oonincx op zondag 24 juni 2018 11:29

In de zomer populair bij vakantiegangers, en dan vooral de westkant, in de koude maanden een favoriete bestemming voor overwinteraars; dat is kort gezegd de Algarve voor de meeste Nederlanders. Er valt op sportief gebied ook heel wat te doen en mijn oog viel op de Via Algarviana, de GR13, een wandelpad dat je ook kunt trailen of met MTB af kunt leggen. In totaal is deze route van oost naar west 302km/8600hm en deze route stond al langer op mijn lijstje. Een impressie van een trip waar uiteindelijk wel 300km gerend werd in vier weken, maar niet volgens de vooraf uitgestippelde lijntjes. Om logistieke redenen is het niet om te doen om alleen en vanuit 1 uitvalsbasis, Cabanas de Tavira, de route af te leggen. Ik kon het trailavontuur aanpassen en combineren met onze gezinsvakantie.

Hoe ik er bij kwam om in Portugal de paadjes te gaan belopen weet ik al niet meer, maar ik gok er op dat ik een doelloos avondje heb zitten googelen naar allerlei avonturen in verre landen die buiten mijn bereik liggen qua motorische mogelijkheden en budget. Nu had ik in Portugal al wel gerend in de buurt van Porto, Lissabon en natuurgebied Ria Formosa bij Faro. Bovendien was mijn oog al eens gevallen op een Fishermans Trail en de Rota Vincentina, meer naar het westen, maar een keus kon ik niet maken. Totdat ik de genoemde Algarvian zag. Mijn fantasie ging met me op de loop en ik boetseerde de GR 13, de GR 15, Ecovia fietsroute en Ria Formosa met lagunes en stranden tot een lus van ruim 300 kilometer en 3800 hoogtemeters.

Via Algarviana

Een wandelpad van 300 km/8600hm, in twee richtingen te lopen. Goed bewegwijzerd als GR 13 van Alcoutim in het oosten naar Cabo de Sao Vicente in het westen. De route is opgedeeld in 14 sectoren die in zwaarte en afstand varieren. Het gedeelte van Alcoutim tot aan de bronnen in het dorpje Alte lagen binnen mijn bereik; 135km/3500hm. Enkele sectoren die bepalend zijn voor variatie in ondergrond, afstand en/of hoogtemeters zijn:

GR 13-1 Alcoutim – Balurcus (24,2km/940hm) Om het meest oostelijke punt mee te pakken met de glooiende heuvels moest eerst een uurtje aangereden worden voordat ik kon gaan trailen. Het eerste stuk volg je min of meer de grensrivier met Spanje, de Guadiana, maar gaandeweg maak je een flinke lus de heuvels in. In mei is het de tijd voor de voorjaarsbloeiers en dat zijn er heel wat. Wat een schitterende kleuren en heerlijke geuren in een bijna verlaten landschap met hier en daar een klein gehucht. Omdat de temperatuur naar het middaguur toe al snel opliep naar 24 graden in een open gebied ging bij mij het kaarsje bij km 20 op de spaarstand. Deze periode kan het te warm zijn om langer dan 3, 4 of zelfs 5 uur aaneengesloten te lopen in een open en verlaten landschap. De paden waren hier goed te lopen, maar zorg voor stevige trailschoenen want er liggen veel losse stenen. Deze sector staat door het steeds glooiende landschap terecht te boek als ‘moeilijk’.

GR 13-5 Cachopo – Baranco do Velho (29,1km/1280hm) wordt omschreven als zeer zwaar door afstand en hoogtemeters. Het aanrijden van de route over de N397 is adembenemend mooi door de vergezichten, maar gaat erg traag. Voor de 40km hebben we een uur nodig. De GR 13 kruist de ‘cork route’ waar de kurkeiken staan. Het gehucht Castelao is er een van de vele dat bijna letterlijk is dichtgeplakt totdat opeens toch weer een oud vrouwtje in het zwart uit een onooglijk huisje tevoorschijn komt met een juten baal brandhout. Een oud mannetje met een stok lijkt vastgepind op een stoeltje voor zijn huisje. Je loopt hier over een rotsachtige bodem en het is meestal letterlijk hollen of stilstaan. Hier heb ik mijn afdaaltechniek goed kunnen bijspijkeren; slingerend van buitenbocht naar buitenbocht. Bij het klimmen blijft na elke bocht het uitzicht verrassen; het is in deze periode prachtig met de duizenden witte ‘rock roses’, afgewisseld met rose, paarse en rode tapijtjes van bloemenveldjes. Op sommige klimmetjes gaan de handen naar de bovenbenen ter ondersteuning.

GR 13–7 Salir – Alte (16,2km/610hm) Een heel andere ervaring dan de 1e sector in het glooiende landschap. Tegen de Rocha da Pena wordt het echt steiler en rotsachtiger. Ook de vegetatie is anders met meer olijfbomen. Eigenaren zetten hun land af met rotsmuurtjes (en honden). Op de route liggen wat meer dorpjes waar je door heen gaat. Stevig geklommen en evenveel afgedaald aan zo’n 10% per helling. Relatief veel (roodgekleurde) paden met losse stenen lopen soms lastig en vragen om een goede focus.

Grande Rota 15

De GR 15, is het wandelpad van Villa Real tot aan Alcoutim en het omvat 65 km wandelpaden die voor een deel langs de rivier de Guadiana/Spaanse grens lopen. Als je het gezellige centrum van Villa Real achter je laat en bij de douane/veerhaven start, loop je het eerste stuk naar Castro Marim nog parallel aan de autoweg, niet zo lekker dus. Castro Marim heeft een indrukwekkende kasteelruïne waar je een fenomenaal uitzicht hebt op de omgeving met zoutpannen, brug naar Spanje en verdedigingswerken.

Castro Marim – Odeleite. Van Castro Marim naar Odeleite is een mooie etappeafstand van 24 km/700hm. Net als bij de GR13 kan ik zo’n 8 tot 9 km per uur aanhouden en dat gaat vandaag in een glooiend landschap met veel losse stenen, rotsachtige ondergrond en leisteen. Niet heel zwaar, maar zorg voor een goed profiel onder je trailschoen. De route is iets minder goed aangegeven dan de GR13, maar toch goed te volgen. Mijn trail liep op enig moment bij Junqueira wel letterlijk het water in toen ik alleen door een modderig beekje verder kon. Een boer had het pad omgeploegd en bij zijn land geannexeerd. Met een omweg kwam ik er wel uit, maar toch.. Ander (klein) nadeel is dat de routebouwers je graag door de dorpjes sturen en dan ligt er vaak asfalt of een verharde weg doorheen.

Laranjeira – Odeleite is een etappe van 18km/300hm en begint op een stukje asfalt totdat je bij Gueirreros do Rio ineens een stukje ‘bush’ ingestuurd wordt. Daarna is het drie kilometer klimmen en de ondergrond bestaat veelal uit losse stenen en rotsgrond, geen beginnersstukje dus. Via de gehuchten Alamo en Corte das Donas krijg je een lange afdaling, gevolgd door een km of zes glooiend landschap wat best pittig is. Aangekomen in Foz de Odeleite zijn er nog ruim zes nagenoeg vlakke km te gaan door een kleurrijk en slingerend rivierlandschap. Ik betrap een adder die lekker ligt te zonnen op een pad, maar ben niet snel genoeg om hem zelf te fotograferen. Eenmaal in Odeleite aangekomen kan de GR15 worden afgestreept.

Ecovia

Dit is een variant op een route van oost naar west, maar dan voor fietsers en langs de kust. De route is goed te lopen, maar houd er als rechtgeaarde trailer rekening mee dat er ook lange stukken verhard tussen zitten. Ik zag hem in de weken dat ik vanuit 1 uitvalsbasis liep vooral als afwisseling op de andere routes. Deze route kent bij Ria Formosa ook mooie stukjes. Bij Fuseta zie je de zoutpannen en flamingo’s. Verder zie je onderweg veel boomgaarden en landgoederen. Ten opzichte van de Via Algarviana is deze route veel vlakker en saaier. Waar ik liep was de route goed aangegeven hoewel de borden met route info na 10 jaar (2018) wel aan vervanging toe zijn. Als je geen haast hebt dan kun je lussen lopen door op de heenweg de Ecovia te pakken en op de terugweg de lagune waar je nooit raakt uitgekeken op krabbetjes, vissers, getij, bloeiende cactussen en kleurschakeringen.

Ria Formosa

Het is de naam van een beschermd natuurgebied langs de kust met lagunes en eilandjes dat zich uitstrekt van Faro tot 60km naar het oosten. De stranden en de lagunes waar ik liep bestrijken het gebied tussen Fuzeta en de Spaanse grens bij Vila Real do Santo Antonio. Als je op de waterstand let dan zijn de stranden goed te trailen. Bij de lagunes wordt je telkens weer verrast door het water waar je doorheen moet waden en natte stranden waar je in weg zakt. Als je de vissen, reigers, flamingo’s ziet maal je niet om een stukje waarbij het tempo er uit gaat. Ria Formosa is een schitterend natuurgebied waar je verrast wordt door prachtige kleurschakeringen, helder water en bijzondere dieren. Ik liep ruim 100km in de buurt van:

Fuseta met de zoutpannen en de flamingo’s.
Cacela Velha waar je altijd moet waden door de sterke stroming en je duizenden krabbetjes ziet dansen en veel vogels hun voedsel vinden.
Cabanas de Tavira, een mooi en rustig plaatsje aan lagune en strand met veel citrus- en vijgenbomen.
De stranden van Altura, Manta Rota, Tavira, Santa Luzia en Cabanas.

Samenvattend:

- Ik liep de trails in de Oost-Algarve in etappes van 12 tot 30 km. Totaal 308km/3800hm tussen 3 en 26 mei 2018 op 15 running dagen.

- Ik liep 135km het oostelijke deel van de Via Algarviana, ook bekend als GR13, van Alcoutim naar Alte, overal goed aangegeven.

- Verder 65km de GR 15 van Vila Real tot Alcoutim, goed aangegeven.
108 km door natuurgebied Ria Formosa, Ecovia, een fietsroute langs de kust, en lussen (Pequena Rotas, ofwel PR routes).

- Zorg voor stevige trailschoenen met demping, geschikt voor rotsachtige ondergrond. Op de stranden en Ecovia kan ook met normale loopschoenen gelopen worden.

- Zorg voor een goed racevest waar je minimaal 1,5 liter drinken mee kunt nemen. Verder had ik gels, zakdoekjes, zakmes, telefoon, geld bij me. Tot slot pakte ik soms een kei als ik in de buurt van waakse, loslopende honden kwam.

- Het voorjaar is bij uitstek de periode om dit avontuur te ondernemen. Begin mei staat er veel in bloei en is alles groen.

- Accepteer dat je je tempo aan moet passen. Waar ik in Nederland 9 tot 10km/u haal, is het hier op de GR routes 8 tot 8,5km/u.

- Neem de tijd voor het maken van foto’s, een begroeting met een local of een praatje met andere avonturiers en sta even stil bij de telkens wisselende, soms fenomenale uitzichten in de heuvels.

- Als natuurliefhebber kom je door de uitgestrektheid volledig tot rust en jezelf en je ziet in het voorjaar veel in bloei staan. Ook is het de moeite om de vele vogelsoorten te zien, waaronder roofvogels, zilverreigers en flamingo’s. In het buitengebied zag ik onder andere patrijzen, hagedissen, hazen, schildpad en een slang. Citrusboomgaarden dragen volop vruchten en je ziet olijfbomen, vijgenbomen, eucalyptus en kurkbomen.

- Als je net als ik vanuit een uitvalsbasis gaat lopen dan is het prettig om op de rustdagen naar het strand te kunnen gaan. In mei is het lekker weer en ik heb vaak in de zee gezwommen; fris, maar goed te doen.

Foto's bij deze blogpost

gr 13 1-1.jpg sector 1 3.jpg gr 15-1.jpg lagune cacela velha.jpg

Looptijden.nl op Facebook