De wind giert om het huis. Buiten is alles nog wit en je ziet de kou in de lucht. Al eerder een rondje overgeslagen, nu weer? Ik besluit te gaan lopen in het Staphorster Bos. Iets wat ik zelden doe, maar de beschutting van het bos is nu zeer aanlokkelijk. Goed en verstandig aangekleed, een warme jas extra in de auto voor de terugweg en dan op pad. Slechts 10 minuten met de auto en we stoppen aan de bosrand. Geen goed plekje, de wind staat pal op de auto en het voelt koud, erg koud. Muts op en handschoenen aan en voorzichtig beginnen. Het is stil in het bos. Je hoort alleen de wind hard waaien en af en toe kreunt een boom onder de kou en de wind. Ik start rustig en voorzichtig. De gladheid valt erg mee en al gauw heb ik een rustig tempo te pakken. Een rondje van 45 minuten lijkt me genoeg. Ik ken het bos op mijn duimpje. De vele uren paardrijden zijn hier debet aan. Ik weet waar de kale stukken zijn en de wind vrij spel heeft. Daar blijf ik ver uit de buurt. Ik word warm en loop eigenlijk heel lekker. Ik begin steeds meer te genieten van de rust, de stilte en de natuur. Drie keer kom ik een mountainbiker tegen. Onherkenbaar door mutsen. Twee keer dezelfde. Het bos is voor mij alleen. Na een half uur begint het te sneeuwen. Er daalt een wollen deken over het bos. Een oorverdovende stilte. Ik concentreer me op het lopen en op het bijzondere genieten van deze omstandigheden. Ik denk niet aan tempo, hartslag, training of doel. Ik loop en ik geniet. Echt een dik uur gaat het zo door. Het bos wordt snel witter. Bij de auto gekomen blijkt er een complete sneeuwstorm te staan. Jas aan en naar het warme huis,, Maar.. wat was het een mooi rondje!