Wie klaagt of zaagt over een niet behaald record of een pijntje, lees dan even één van de laatste blogpost van Sandra Cauwels. Sandra begon een loopblog maar dit evalueerde naar een 'ziekte'verloop-blog. Sandra is de zus van Kris, onze snelste marathonloper van de loopclub, Roadrunners Torhout.
Dit werd door haar gepost op 24/11/11
Intussen zijn er heel wat onderzoeken gebeurd: hersenscan maandag 21/11/2011 waarop niets te zien was.
Op dinsdag 22/11/2011 werd een lumbale punctie uitgevoerd om het lumbale vocht/hersenvocht te onderzoeken. Een fysiotherapeut en neuroloog onderzochten me ook maar ze hadden een EMG nodig om te bepalen waar precies en over welke zenuwen van mijn rechterhand het betrof: zo’n EMG onderzoek had ik indertijd al eens gehad voor mijn been en dit is met naalden en stroom en pijnlijk.
Woensdag 23/11/2011 en donderdag 24/11/2011 werd de chemokuur toegediend.
Donderdag 24/11/2011 kwamen de doktoren langs met slecht nieuws, heel slecht nieuws. Het slechtste nieuws dat ik kon horen: in het lumbale vocht/hersenvocht waren terug lymfocyten gevonden. Prognose nog te leven: 2 weken. Ze stelden wel voor om via ruggeprik chemo te geven, zwaardere chemo en dit morgen, vrijdag 25/11/2011 en volgende week maandag 28/11/22011, woensdag 30/11/2011 en vrijdag 02/12/2011. Na deze week, zou overgeschakeld worden tot het toedienen van een tweewekelijke ruggeprik met chemo (Depocyte). Als de chemo zijn werk doet en de lymfocyten wat tegenhoudt zou dit mijn leven kunnen verlengen met een paar maanden. De pijnlijke EMG was uiteraard niet meer nodig. Ik vroeg of ik Nieuwjaar 2012 nog zou halen… daar kunnen ze geen garanties opgeven.
Mijn nieuw doel is 2012 ‘pijnvrij’ halen.
Voorlopig moet ik nog tot en met vrijdag 2/12/2011 in het ziekenhuis blijven. Voorlopig is de pijn gebeterd dankzij hoge dosis cortisone. De doktoren beloofden dat ze zoveel mogelijk mijn pijn gingen bestrijden.
Wat ik nog wil zeggen: Ik heb een mooi leven achter de rug, te kort weliswaar (maar is het dat niet altijd als je komt te gaan). Ik heb nergens spijt van en kijk dus echt tevreden terug. Ik heb een schat van een man, die mij het laatste jaar enorm gesteund heeft en het zeker niet gemakkelijk had tijdens mijn pijnlijke periodes.
Verder wil ik iedereen (schoonfamilie, familie, vrienden, kennissen, …) bedanken voor de steun (ik noem bewust geen namen, omdat ik zo niemand vergeet). Wel een speciaal dankwoord voor mijn vader, die ondanks de negatieve ervaring met de kanker van mijn moeder, mij toch steeds courage en moed gaf. Hetzelfde geldt voor mijn broer.
Ik heb er alles aangedaan om te genezen: ik wou het zo graag … maar helaas wint de aanhouder niet altijd. Ik heb de strijd verloren.
Het ga jullie goed, laat jullie niet doen en leef je leven zoals je hetzelf wil leven….
Tenslotte: denk aan mij met een glimlach!!!
en
‘Nie puppen’
Toe de loe,
Sandra
PS:
- Willen jullie mijn man wat verzorgen als ik er niet meer ben;
- Ik haakte ‘Knuffels voor Oigo’ stortte reeds een bedrag van 542 EURO aan vzw OIGO (www.oigo.be). Binnenkort volgt nog een storting waardoor het totaal op 652 EUR zal komen. Bedankt aan allen voor de steun.
-Op mijn bestellijstje staan nog een aantal bestellingen voor knuffels: ik kan niet garanderen dat deze nog gehaakt zullen worden gezien de korte tijdsspanne die me nog rest….
Wie haar hele verhaal wil lezen, surf dan eens naar: http://cauwels.skynetblogs.be/
Als je het ooit eens moeilijk hebt, denk dan aan Sandra. Zij zou alles geven om nog eens te kunnen afzien in een marathon. Helaas, ze is bezig aan haar laatste wedstrijd...
