Al jaren wou ik het doen, maar nooit kwam het ervan. Vorig jaar nam ik het me voor om het nu echt te doen, en ja hoor, dit jaar was het zover: mijn eerste echte bergloop. Of beter, trail run zoals dat tegenwoordig heet.
Maar het idee is hetzelfde: men start aan de voet van een veel te hoge berg en de finish is (je voelt 'm al aankomen) helemaal bovenop deze berg.
Ik had voor de Course Montreux - Les Rochers de Naye gekozen. Deze wedstrijd begint aan het meer van Geneve in Zwitserland en eindigt 18.5 kilometer later, en daar komt ie, 1600 meter hoger aan de top van de Les Rochers de Raye.
Het grote voordeel van deze wedstrijd was dat je met een bergtreintje naar beneden kan na afloop. Ook kon m'n vriendin hier (met datzelfde treintje) makkelijk naar de finish komen om foto's te maken en voor morele steun te zorgen.
Deze wedstrijd was dit jaar ook nog eens het officiele Zwitsers bergloopkampioenschap. Ook leuk om eens aan meegedaan te hebben
.
http://www.looptijden.nl/content/images/misc/montreux/route.png" alt="De route van het parcours" />
De dag voor de wedstrijd zag ik de berg voor het eerst. En hij was hoog, echt heel hoog. Het aanzicht van de berg in het echt maakte direct enig angstzweet los.
De dag van de wedstrijd zelf begon gespannen. Het is me toch wat, 1600 meter omhoog rennen... Eigenlijk wel een beetje gek... maar goed, nu moest het gebeuren!
Jan Fokke Oosterhof (schrijver en columnist op Looptijden.nl) en zijn vriendin Hester deden ook mee. Ook zei waren gespannen, hoe kon het ook anders?
http://www.looptijden.nl/content/images/misc/montreux/vooraf.jpg" alt="Vlnr: ondergetekende, Jan Fokke en Hester" />
De start! Gaan! Het begin was lekker makkelijk, beetje stijgen door het dorp, heerlijk! Al snel de eerste verassing: een file! Het parcours gaat al redelijk snel door een schitterende kloof, met smalle paadjes, mooie trappetjes, maar ook heel smal. Dus staan we met z'n allen in de file en moeten we het eerste trappetje op wandelen. Daarna komt er weer enigszins snelheid in, met af en toe een stukje wandelen bij lastige passages. Maar dat geeft ook de mogelijkheid tot herstel en het bewonderen van de mooie omgeving.
Na een flinke klim door de kloof komen er twee relatief vlakke kilometers over asfalt: heerlijk! Daarna een paar kilometer lang s-bochten klimmen over een mooie weg. Dat gaat eigenlijk verassend goed. Na een flinke tijd ploeteren komt het halverwege punt er aan: Caux. Hier was ook een tweede start punt voor lopers welke niet het hele stuk wouden doen. Met een doorkomsttijd van 57:30 liep ik flink voor op schema en het liep ook allemaal prima. Ik wist dat het nu een kilometer of wat vlak ging worden, dus dat was een fijn vooruitzicht.
En ja hoor, 4 kilometer lang over nagenoeg vlak asfalt rennen, wat een verademing! Sommige stukken gingen zelfs omlaag! Hier heb ik er nog flink de vaart ingezet en redelijk wat lopers ingehaald, want het zwaarste stuk moest nog komen...
Op de route kaart had ik al gezien dat de laatste 5 kilometer steeds stijler omhoog gaan, met als climax een bergpaadje voor de laatste anderhalve kilometer met een stijgingspercentage van meer dan 20%. Dat is wandelend al zwaar...
http://www.looptijden.nl/content/images/misc/montreux/pad.jpg" alt="Het bergpad vlak voor de finish, met de start bij het meer van Geneve op de achtergrond" />
Toch ging ik er vol goede moed tegenaan. De eerste zware kilometer ging zowaar nog wel. Langzaam, maar zeker. De zon stond inmiddels al hoog in de lucht en met 30 graden was het ernstig warm. Elke drankpost werd dan ook enthiousast begroet.
En toen, zo'n 3 a 4 kilometer voor de finish, ging het niet meer. Ik moest pas op de plaats nemen en stukjes wandelen. Andere (hard)lopers hadden dat besluit al eerder moeten nemen, anderen gingen nog moedig verder met sjokken. Maar ook zij moesten er in de kilometers die volgden aan geloven. Wandelen was onvermijdelijk. Uiteindelijk bleek dat alleen de eerste tien hardlopers de hele afstand hebben kunnen rennen, alle anderen (+/- 500) moesten stukken wandelen.
De laatste kilometers leken wel oneindig ver te gaan, steeds maar nieuwe bochten, nieuwe meters, nog verder omhoog. Met nog zo'n kilometer te gaan kwam de finish in zicht. Dat was enerzijds goed nieuws (de finish bestaat dus echt!) maar anderszijds minder goed nieuws (wow, dat is nog een stuk klimmen...).
En ver was het! Hoog, dat was het ook! En warm! Amper 3 stappen na een drankpost snakte ik al naar water. Toch stug door blijven gaan. Gewoon blik op oneindig en verder gaan. Nergens aan denken, alleen de finish. En de dorst. En de pijn. Want pijn deed het. Ik ben nog nooit zo kapot gegaan. De laatste beklimming kwam in zicht, nog één stukje klimmen, dat moet kunnen! Zelfs wandelen kost nu pijn. Toch doorzetten.
En eindelijk! Het laatste stukje naar de finish is zowaar valsplat! Toch nog even hardlopen! Voor de foto dan maar. De altijd sadistische Zwitsers hebben vlak voor de finish nog even een leuk trappetje geplaatst om ook het aller-aller-aller-laatste beetje energie ook op te maken. Maar de finish is er!
http://www.looptijden.nl/content/images/misc/montreux/finish.jpg" alt="Al zwalkend over de finish" />
In een tijd van 2:09:17 behoor ik tot de top 25 procent en daar ben ik meer dan tevreden mee. Maar vooral de prestatie geeft een enorm gevoel van voldoening. Zo zwaar heb ik nooit eerder gelopen, zo erg kapot ben ik nooit eerder gegaan. Zo'n mooie wedstrijd heb ik ook nooit eerder meegemaakt. Het was de pijn, het zweet en het doorbijten meer dan waard!
Om ook maar antwoord te geven op de vraag van de titel: snel! Een Nieuw-Zeelander heeft de wedstrijd gewonnen met een tijd onder het anderhalve uur. Daar doe ik amper een halve marathon in het vlakke Nederland in...
Kortom: trail running is Afzien met een hoofdletter A, maar méér dan de moeite waard. Nu maar op zoek naar een volgende leuke uitdaging!