Profiel van Danny Wierda

Na een goede maand trainen in april was ik in mei weer even weggezakt. Zelfs een hele week niet gelopen en een week van 2 korte loopjes. De voorbereiding voor de Almere City Run leek dan ook niet optimaal. De langste duurlopen waren 10 en 12 km geweest en nu stond er 14 km op het programma. Ik moest in de trainingen zo hard werken om bij een test het beoogde tempo van 10 km/p.u. vast te houden dat de doelstelling van 1.24 nog een hele kluif leek.
Mijn voorbereiding was dan niet best, neef Giel, met wie ik de loop samen zou gaan doen, bleek geblesseerd. Ik stond er dus alleen voor. Gelukkig waren de weersomstandigheden beter dan tijdens de 1e editie, toen regende het onafgebroken. Nu weliswaar een stevig briesje, maar verder perfecte omstandigheden.
Veel bekenden van de oude loopgroep Just Run gezien, leuk!
De tijd van 1.17.19 stemde tevreden. Een tempo van bijna 11 km/p.u. is boven verwachting.

De weg terug heeft gelukkig doorgezet. De maand april afgesloten met een gemiddelde frequenties van 3 trainingen per week en de langere duurloopjes komen al in de buurt van de 10 km of meer. Het helpt natuurlijk wel dat de tafeltenniscompetitie plat ligt tot september, zodat ik mij voorlopig weer even kan richten op het hardlopen.
Met neef Giel heb ik ambitieus afgesproken de 14 km bij de Almere City Run te gaan lopen op 29 mei. Als ik dit schema volhou moet een eindtijd binnen de 1.24 haalbaar zijn. Ik hoop wel dat het dan beter weer is als verleden jaar, want toen plensde het onafgebroken.

Na maanden motivatie problemen eindelijk weer een ritme gevonden. Het begin is weliswaar voorzichtig met 2x per week stukjes van 5, 6 of maximaal 7 km, maar nog belangrijker: het plezier is terug!
Het zonnige weer inspireerde zelfs tot deelname aan mijn eerste wedstrijd dit jaar: de 5 km bij de lenteloop in Almere.
Nog nooit eerder aan zo'n korte afstand meegedaan. Door het gebrek aan trainingarbeid was ik uitermate tevreden met de eindtijd van 25.51. De gemiddelde snelheid komt dan uit op 11,5 km/p.u., een tempo dat ik een jaar geleden in Schoorl op de halve marathon ook moeiteloos haalde.
Het nieuwe doel: de Almere City Run op 29 mei 2011 (14 km).
De weg terug lijkt ingeslagen. Joepie!

Het is opvallend drukker in polder, bos en parken met hardlopende, fietsende of anderzins sportief bezig zijnde personen. Zijn het de goede voornemens om in dit nieuwe jaar nu toch echt eens meer te gaan bewegen of is iedereen blij dat de sneeuw eindelijk weg is?
Voor wat betreft mijn eigen goede voornemens: na de beslissing om aan de tafeltenniscompetitie te gaan deelnemen als herintreder nam ik mij in mijn blog van 13 september voor ernaast "fanatiek" te blijven hardlopen, maar op een "lager pitje". Van dat lagere ptije is meer terecht gekomen als van dat fanatieke, moet ik tot mijn spijt concluderen.
Beschamend weinig gelopen en ook geen enkele puf om mijzelf in beweging te krijgen. Voor het eerst sinds oktober weer eens 10 km gelopen en was nog trots ook dit in een uur te volbrengen met een gemiddelde hartslag van 156 bpm. Ter vergelijking: de Marathon van Rotterdam liep ik in april 2010 in het zelfde tempo met een gemiddelde hartslag van 145.
Er is dus werk aan de winkel!

De editie langs het Almeerderstrand was de enige cross in het cupcircuit die ik nog nooit eerder had gelopen. Dat het zwaar zou worden, had ik van loopgenoten wel al begrepen. Het parcours slingert zich door voornamelijk mul zand met als extra'tje een paar hobbels en een balk. Door de zwaarte van het parcours en mijn abominabele conditie had ik al wel besloten mijn ambitie wederom te verleggen naar 3 in plaats van 4 ronden van 2 km. Door de verwarring die hierdoor verleden keer ontstond, voor de zekerheid bij aanvang en finish benadrukt dat ik slechts 6 km had gelopen, en niet de 8 van mijn startnummer. Desondanks vond ik mijzelf terug als prijswinnaar bij Masters 8, als 3e deze keer. En dat terwijl ik er al 36 minuten over deed om slechts 3 rondjes te slechten.
Neef Giel liep zijn eerste wedstrijd en kwam over de finish in 40 minuten. Hij vond het gelukkig ook zwaar.
Toch maar weer gaan trainen!

Ik zit nog steeds in een loopdip, omdat ik nog geen goede balans heb kunnen vinden tussen hardlopen en tafeltennissen (3x per week). In de aanloop naar de halve marathon van Amsterdam was het al niet veel soeps, maar het is alleen maar erger geworden. De frequentie is naar 1x per week gezakt en de intensiteit stelt ook al niet veel voor.
De verwachtingen voor de 2e cross van Almere waren dus somber. Het parcours door het Beginbos was precies zoals een cross hoort te zijn: een drassige modderpoel.
De 1e ronde viel nog mee (tempo van ongeveer 11 km/p.u.) gezien de condities, zowel vwb de bodemgesteldheid als mijn eigen fysiek. De 2e ronde viel al zwaarder om tempo te houden en de 3e ronde zakte ik rap terug. Omdat mijn zwakke rechterknie opspeelde besloten al na 3 rondjes uit te stappen en niet aan de 4e (en laatste) te beginnen.
Naar later bleek had de organisatie dit gemist en mij uitgeroepen tot winnaar bij de categorie Masters 8 km.
Toch wel een keer leuk om je naam bovenaan in een uitslag terug te vinden. Vooral omdat mij dit nog nooit is overkomen. Na lang aarzelen (grapje) toch maar de organisatie geinformeerd dat de eer een ander toebehoord. Wie helpt mij uit de dip?

September en oktober stonden redelijk "volgeboekt", er vanuitgaande dat ik in voorbereiding was voor de Amsterdam Marathon. De afstraffing tijdens de Singelloop Breda voor te weinig trainingsuren, met als resultaat mijn slechtste halve marathon tijd ooit, had mij aan het twijfelen gebracht. Waren de voor mij normale gemiddelde snelheden van ongeveer 11 km/p.u. tijdens wedstrijden nog wel reëel om te verwachten?
Met wankel vetrouwen begon ik dan ook aan de 1e wedstrijd van het Cross-seizoen in Almere. Op mijn Nike free's zou ik proberen zo snel mogelijk 8 km over glibberige bospaden te spurten. De eindtijd van 35,29 stemde aanvankelijk tot euforie, totdat bleek dat het parcours dichter bij 7 km lag dan de verwachte 8. De gemiddelde snelheid lag toch nog altijd op 11,8 en dat is voor mij niet slecht op dit terrein.

De Amsterdam Marathon is druk. Erg druk! Zelfs tegen de halve afstand zag ik enigzins op. De pacers van 1.55 liet ik lopen en koos een ontspannen ritme. Dat hielp, want ik liep heerlijk. Kon redelijk tempo houden en haalde bij 15 km zelfs de pacers van 1.55 in en bleef ze voor tot de finish. Eindtijd: 1.54.05, een gemiddelde van 11.096. Ondanks dat dit mijn op 1 na slechtste resultaat is op de halve stemt dit toch tot tevredenheid.

Mijn jubel "rust doet goed" is deze week afgestraft bij de Singelloop in de geboortestad van mijn geliefde, Breda. Omdat ik relatief weinig getraind heb de laatste tijd leek mijn PR (1.49) benaderen een utopie. De omstandigheden (zonnig en warm met 21 graden Celsius) waren dan weliswaar een heerlijke nazomerverrassing, ideale omstandigheden voor toptijden waren het niet.
Voor de ambiance tijdens deze gezellige stadsloop was het overigens geweldig. De Singelloop blinkt altijd al uit qua sfeer, maar dit jaar waren supporters in nog grotere getalen aanwezig, de muziekbands speelden met nog meer vuur en de bierpompen draaiden overuren.
Zelf besloot ik mij aan te sluiten bij de pacers die zich richten op een eindtijd van 1.55. Kon ik altijd nog afzakken naar 2.00 als het slecht ging of versnellen naar 1.50 als ik mijzelf voor de 3e maal op rij zou kunnen verrassen. De pacers bleken echter helaas niet in grootse vorm. Zij starten veel te snel, tussen 1,5 en 2 minuten voor op schema binnen 2 km (!?!), en blonken ook daarna niet uit in een gelijkmatig tempo. Veel volgers moesten dan ook afhaken, waaronder ikzelf na ongeveer 12 km. Later haalde ik nog 2 pacers in die waren afgehaakt (!?).
De beslissing om de drinkgordel af te laten bleek ook een slechte te zijn. Er waren geen extra drinkposten ingericht en de deelnemers leden duidelijk dorst.
Kortom: een waardeloze race, met een snel eerste deel en een traag vervolg, maar een feest voor de deelnemers. Wat een sfeer, wat een weer, wat een stad!

De hardlooptrainingen staan sinds mijn start aan de tafeltenniscompetitie eind augustus op een relatief laag pitje. De frequentie is van gemiddeld 3 keer per week naar 2 gezakt en de intensiteit en omvang met 20% afgenomen.
En wat zien we? Na verleden week al ruim een halve minuut van mijn PR op de 10 Engelse Mijl te hebben afgesnoept op nota bene de drukste loop van het jaar (Dam tot Damloop), sneuvelde nu ook mijn PR op de 10 KM.
Ook nu werd een halve minuut gewonnen, terwijl volgens de organisatie het parcours 100 meter langer was.
Misschien nog maar wat rustiger aan doen?

Na jaren afwezigheid weer eens ingeschreven voor deze klassieker. De laatste keer was 5 jaar geleden. De verwachtingen waren door de slappe trainingsweken van de afgelopen periode niet hooggespannen. Het plan was om bovenal ontspannen te lopen en te genieten van de ambiance. Voor een PR was dit evenement immers ongeschikt door de enorme drukte.
Al snel na de start vond ik een heerlijk ritme wat mij comfortabel afging. Bovendien was het tempo boven verwachting. De verbazing was dan ook groot dat ik het tempo kon vasthouden tot de slotkilometers en er zowaar nog een tempoversnelling wist uit te persen. Het resultaat was een nieuw PR op de 10 Engelse Mijl met een eindtijd van 1.24.10. En een mooie vlakke race!
Mijn eindtijd in 2005 was net binnen de 1.45 geweest, dus het is leuk om te zien dat er progressie is geboekt.
Organisator Le Champion heeft alles nog steeds pico bello op orde. De logistieke prestatie is werkelijk uitmuntend. Aankomen op Amsterdam Centraal, tasje halen, omkleden, tasje dichtnieten, tasje bij bus afleveren, starten in goed aangegeven startvakken, op tijd starten, nergens te druk op het parcours ondanks mensenmassa, veel en goed bemande verzorgingsposten, accurate kilometer en tijd-aanduidingen, drank en medaille na finish, kleding ophalen en chip inleveren en met de pendelbus weer naar CS Adam. Vlekkenloos!

Na de vakantie direct de clubtrainingen opgepakt. Op dinsdag interval, donderdags duurloop met tempo's en zondags de lange langzame duurlopen. Met name de eerste donderdagtrainingen waren pittig, omdat in augustus tradioneel de Stichtsebrug menigmaal wordt bedwongen. Ook de andere traingen gingen goed, maar voelden zwaar. Het onzekere gevoel te weinig arbeid te hebben verricht werd nog eens aangewakkerd doordat elke ongeveer gelijkwaardige clubgenoot in voorbereiding voor de halve Marathon op hetzelfde niveau leek te zitten als ik. De test tijdens de 30 van Noord moest ik door omstandigheden aan mij voorbij laten gaan.
Afgelopen zondag een test gedaan over 28 km en moet helaas concluderen dat ik niet klaar ben voor Amsterdam!
De test werd weliswaar volbracht in het voorgenomen tempo van ruim 9km/p.u. bij een hartslag van 140bpm, maar de benen voelden vanaf het begin als lood. Dribbelpauzes van 2 minuten bij 20 en 25 km om te drinken en gelletjes te nemen waren noodzakelijk.
Sinds mijn zoontje heeft besloten te gaan tafeltennisen heb ook ik mij weer laten verleiden om in competitie-verband te gaan spelen. Deze sport heb ik als jongeling fanatiek bedreven, maar de laatste activiteit in clubverband dateerde reeds van 20 jaar geleden. De passie voor dit balspel heeft ervoor gezorgd dat ik buiten de Marathontraining ook nog eens 3x per week voor tafeltennis stond te trainen.
De spieren, pezen en banden vertellen deze oude man nu onverbiddelijk dat dat te dol is. Er moeten keuzes worden gemaakt!
Omdat een PR lopen op de Marathon van Amsterdam in deze conditie toch niet meer tot de mogelijkheden behoort heb ik besloten mijn inschrijving te wijzigen in deelname aan de halve. Bij de 30 v Almere ga ik niet voor de hoofdafstand maar de 10. Dam tot Dam en de halve van de Singelloop van Breda blijf ik gewoon doen, maar met aangepaste ambitie.
Kortom: hardlopen blijf ik fanatiek doen, maar op een "iets" lager pitje.

Ons vakantieadres lag met enige regelmaat in de wolken, niet verwonderlijk op ruim 1000 meter hoogte. Het was dus geenzins te warm om trainingsarbeid te verrichten. Steil was het echter wel! Het 1e verkenningstochtje stemde niet optimistisch, omdat de 1e km steil omhoog naar de top van de berg voerde. Bovenop bleek de weg gelukkig 500 meter relatief vlak door te kronkelen alvorens weer de diepte in te duiken. Dat bood dus perspectief voor een heen/terugtraject!
Op mijn Nike Free's heb ik maar liefst 8 trainingen afgewerkt, varierend van 4 snelle kilometers tot 8 km in marathon tempo. Geen lange trainingen dus, maar wel veel kwalitatief tempowerk en kracht en/of heuveltrainingen. Een meer dan bevredigend resultaat na de mislukkingen van de laatste jaren tijdens vakantie. Trainen was ook hard nodig om de extra kilo's van 2 weken pasta-party te pareren. Om over de ijsjes en overige lekkernijen maar te zwijgen.
De schade (lees:trainingsachterstand) leek dus beperkt te blijven. Zondag maar gelijk 20 km gelopen in 2 uur en 5 minuten, ondanks windkrachtje 6. Ik ben tevreden.
Vanaf deze week de clubtrainingen op dinsdag en donderdag maar weer proberen op te pakken.

De vakantie staat voor de deur. De eerste twee weken van augustus vieren wij 'la dolce vita' in 'bella italia'. Zoals ieder jaar pak ik ook dit jaar weer trouw de hardloopschoenen in. Ervaring heeft inmiddels geleerd dat deze (vrijwel) ongebruikt weer mee retour gaan. De smoezen zijn talrijk en voor de hand liggend: te warm, te steil en te vermoeiend na zware avonden met vino.
Tegen beter weten in ben ik ook dit jaar weer vol vertrouwen dat het deze keer allemaal anders zal gaan. Na terugkomst heb ik immers niet al te veel tijd meer voordat de voorbereidende 30-km lopen op het programma staan. Volgens het schema voor de Amsterdam Marathon moest ik nu ongeveer klaar zijn voor een 20-km test op marathontempo. Gisteren heb ik die test met goed gevolg afgelegd (20 km in 1 uur 58 minuten).
Nu maar hopen dat ik de vakantieschade beperkt kan houden.

Omdat zondag de 10-km wedstrijd van de Vechtloop op het programma staat, besluit ik mijn lange langzame duurloop op hartslag vandaag te doen. Al snel bleek dat de opdracht onder 140bpm te blijven een schier onmogelijke was. Het was verleidelijk om de schuld te geven aan de uitbundig schijnende zon en de relatief hoge temperatuur van 25 graden, maar dat was natuurlijk onzin. Ik loop normaal heerlijk in deze condities en een verkoelend windje zorgde ervoor dat de gevoelstemperatuur niets te hoog was. De extra gemaakte kilometers op de Nike Free van deze week leken ook nog een verklaring. De inspanningen waren weliswaar erg kort geweest, maar door de hogere frequentie hadden de spieren geen rustmoment gehad deze week. Ook deze theorie moest ik hevig puffend verwerpen.
De enige reden voor het feit dat mijn hartslag zelfs in dribbeltempo al boven de 150bpm schoot was natuurlijk dat ik mijn eerste koohlydraatloze weekje zojuist achter de rug had. Met de zomervakantie voor de boeg zag ik namelijk de bui al hangen. Traditiegetrouw neemt de trainingsarbeid in deze periode geleidelijk aan af en in Italie zal ik de verleiding van pizza, ijs en alle overige lokale lekkernijen zeker niet kunnen weerstaan. Mijn ideale gewicht ligt ergens tussen de 70 en 75 kg. Het streven om nooit meer boven de 80kg te komen stond de laatste weken zwaar onder druk. Geleidelijk aan was ik toch weer naar die gevaarlijke grens gekropen en om mijzelf straks niet met een te grote opdracht op te zadelen nam ik het kloeke besluit voor de vakantie nog wat kilo-tjes kwijte te raken. Mijn 20 kg overgewicht had ik 2 jaar geleden met succes bestreden met het South-Beach dieet. Dit houdt grofweg in dat je de suikers en de koohlydraten even laat voor wat ze zijn. Het goede nieuws was dat ik inderdaad een paar kilo kwijt bleek te zijn geraakt maar het resultaat van dit duurloopje toont eveneens aan dat hardlopen en koohlydraten beperken maar moeilijk samen gaan.
Na 5 km ging ik voor de 1e keer wandelen om te drinken en de hartslag weer onder de 120bpm te krijgen. Dat ging gelukkig vrij rap maar na hervatting van een sukkeldrafje ging de hartslag nog rapper weer terug naar 150bpm. De energietank leek compleet leeg. Wat een lange langzame duurloop moest worden voelde aan alsof ik in de slotkilometers van de Marathon was beland. Omdat ik toch aan mijn uitgangspunt vast wilde houden om de hartslag leidend te laten zijn moest ik regelmatig mijn toevlucht tot het wandelen nemen.
Voor de 15 km rond de Noorderplassen klokte ik deze keer 2 uur. Gemiddelde snelheid 7,5km/p.u bij een hartslag van 141bpm. (ter vergelijking: hetzelfde rondje begin mei met een gemiddelde snelheid van 9,2km//p.u. bij 133bpm).
Al met al een behoorlijk ontluisterend tochtje.
Gelukkig kan ik mij in mijn schema op weg naar de Amsterdam Marathon wel wat rustige weken permitteren. Eerst maar weer terug naar mijn streefgewicht en dan weer opbouwen.
In deze conditie heb ik uiteraard niets te zoeken in Weesp. De Vechtloop zal het dit jaar zonder mij moeten stellen. Ik troost mijzelf met de gedachte dat het eigenlijk toch te warm is om een goede tijd weg te zetten. Wel is het jammerdat ik na de Zeebodemloop te hebben moeten missen door een achillespeesblessure nu weer een wedstrijd moet laten schieten. Op deze manier komt er van de door mij aangegane challenges bar weinig terecht.

Mooi vaderdagcadeau gekregen vandaag: de Nike Free 5.0.
Het concept van "barefoot running"spreekt mij erg aan omdat ik uit eigen ervaring als overproneerder weet dat de voeten wel erg lui worden van al die heerlijke ondersteuning van het hedendaagse high tech schoeisel.
Zoals aanbevolen zal ik de afstanden op de Nike Free heel langzaam opbouwen. Blootvoets lopen op fietspaden is niet mijn ambitie. In de zomer blootvoets over het strand of door het bos draven spreekt mij wel aan. De Nike Free is een goed alternatief om de overgang van veel demping en ondersteuning naar helemaal niets te overbruggen. Voorlopig zal ik alleen de warming up en de extra korte trainingen doen op de Nike Free.
De 1e test verliep inspirerend. Ze voelen vederlicht aan en zitten ook zonder sokken heerlijk. Ik heb er zin in!

De achillespees leek onvoldoende hersteld voor een 2e test binnen twee weken. Rust deed de pees duidelijk goed en de temperatuur was wel erg hoog, dus de beslissing om de Zeebodemloop dit jaar over te slaan was snel gemaakt. Klimatologisch kon het verschil met verleden week niet groter zijn, harde wind en slagregens tegenover uitbundige zonneschijn en ruim 25 graden celsius.
Zoals tijdens Almere City Run bleek op de halve marathon is vormbehoud wel aangetoond, dus laat ik maar verstandig zijn en de blessure tijd gunnen te herstellen. Eind juni staat 10 km gepland bij de vechtloop in Weesp. Kijken of alles dan weer functioneert!

Heb door een achillespeesblessure helaas de Zeebodemloop moeten overslaan. Was zo eigenwijs geweest een licht pijntje aan de linkerachillespees te negeren en toch de Almere City Run te lopen op 31 mei jl, een thuiswedstrijd voor mij. De tijd op de halve marathon was prima (1.51) ondanks de slechte weersomstandigheden (harde wind en regen) en in lijn met het tempo dat ik in Lelystad wilde lopen. De reactie op de achillespees bleef jammergenoeg niet achterwege. Rust is dus het devies.
Ben benieuwd hoe de anderen het hebben gedaan.
Was het erg warm? Danny Wierda

Wat een hondenweer! Het regende onophoudelijk tijdens de 1e editie van de Almere City Run. Bovendien stond er een harde wind. Al met al geen optimale condities. Ook met de persoonlijke conditie was het twijfelachtig gesteld, want ik was niet gerust op mijn linker-achillespees. De eindtijd viel dus reuze mee: 1.51.40.
Wat helaas niet meeviel was de reactie op de achillespees. Het devies luidt nu: rustig trainingsweekje inplannen. Rust houden tot donderdag en dan een kort rustig duurloopje als test voor zaterdag, want dan staat de Zeebodemloop(10 E.M.) in Lelystad alweer op het programma.
:'(

In 2005 liep ik mijn eerste editie van de Zeebodemloop toen ik pas begonnen was met hardlopen. Verleden jaar liep ik net binnen de 1.25, dus die tijd evenaren is een mooie uitdaging.

Sind verleden jaar heb ik als doel om een voor-en een najaarsmarathon te lopen. In de voorbereiding probeer ik alle reguliere afstanden een keer als wedstrijd te lopen, dus beginnen met een 10km, dan een 10 E.M., vervolgens een halve marathon en ter afsluiting een test op de 30km in mijn streeftempo bij de Marathon. Zo blijf je het hele jaar lekker bezig al leert een blik op mijn agenda dat de maanden juli en augustus "lastig" blijken. Niet alleen door de eigen beslommeringen rond de zomervakantie, maar ook omdat de wedstrijd kalender dan een stuk rustiger is en een geschikte wedstrijd vinden dus lastiger.
Succes allen!
Danny

Een week voor Almere City Run twee rondjes Weerwater gelopen. Ging prima, alleen had ik wat reactie op de linker-achillespees die de volgende ochtend stijf en pijnlijk aanvoelde. Dinsdag bij Just Run toch maar aangehaakt bij een extensieve intervaltraining. De achillespees voelde nog steeds wat stijf, maar na rustig inlopen en loopscholing was de doorbloeding uitstekend, waardoor ik de 5 x 1000 mtr met gemak binnen de 5 m/km liep. De reactie bleef helaas niet uit de volgende ochtend. De donderdag Just Run duurloop met tempo's maar gelaten en vrijdagochtend een rustig kort duurloopje gedaan. Na stroef begin ging het wat beter. Pogingen om bij de City Run of Zeebodemloop een PR te lopen, moet ik maar even uit het hoofd zetten.