Profiel van berry peters

Langzaam maar zeker begin ik weer in een soort ritme te komen. Ik loop nu drie keer per week, ongeveer 40 km, en dat smaakt naar meer. Laatst moest ik van de trainert maar weer eens met de grote jongens mee lopen. We zouden rustig an gaan doen. Inderdaad geen woord te veel gezegd, ik kon aardig meekomen. Daarbij ging die lekkere trail in Gulpen ook al echt heel soepeltjes. Kortom stiekem begin ik alweer te denken aan de volgende grote loop bijvoorkeur een marathon.

De eerste die binnen kwam is al volgende weekend, de marathon van Leiden. Naast dat het een lekker vlakke marathon is, lijkt het me vooral leuk om daar te lopen omdat dan mijn kinderen kunnen komen kijken. Dat lijkt me helemaal geweldig.. Maar helaas het is te vroeg. Ik wil de pril opgebouwde vorm niet al snel weer te grabbel gooien. Ik wil die 40 kilometer per week wellicht over een paar weken dit uit gaan bouwen naar 4 a 5 keer 50 a 60 kilometer per week. Eens kijken of we in het najaar weer eens een fatsoenlijke marathon kunnen lopen.

Dus Leiden schuiven we naar volgend jaar. Maar op de kalender van Looptijden.nl gekeken wat er nog meer op het programma staat. Het is toch werkelijk niet normaal meer, al die wedstrijden, prestatielopen, trails en natuurlijk marathons. Het is eigenlijk bijna onmogelijk om een fatsoenlijke keuze te maken. Ze zijn allemaal even mooi, aantrekkelijk en uitdagend.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/05/21/keuzes-keuzes-al-die-keuzes/

Zondagochtend 8:00, ik rij naar mijn hardloopafspraak. Gisteren had ik er nog niet veel zin in. Twee uur in de auto om een stukje hard te lopen, dat is toch waanzin. Maar goed, bij de atletiek vereniging hadden ze me gezegd dat deze trail echt een must was. Als je je familie vertelt op verjaardagen dat je een hardloper bent, dan moet je toch minimaal deze trail hebben gelopen, de Koning van Spanje in Gulpen. Gulpen inderdaad, in het zuiden van Limburg. “maak je borst maar nat” zeiden ze. Nou ik weet ondertussen dat dat vaak niet het probleem hoeft te zijn. Over familie gesproken.. Wie prikt er nu zo’n trail op Moederdag? Zonder aarzeling en niet gehinderd door enige kennis had ik toch dit loopje op deze datum geprikt. Ach, ben maar een dagje eerder naar haar toe gegaan en ik zal wel niet de enige zijn die op deze dag iets anders heeft prikt.

Nu had ik me al voorgenomen dat ik slechts ging voor de 17 km. Inderdaad slechts 17 km oftewel de kidsrun zoals ze dat dan in mijn loopgroep noemen. Tja, ik doe het wat rustig aan. Ik probeer weer gewoon te genieten. Die vorm komt vanzelf wel. De volle trail was 31 km en was extra zwaar omdat het vooral heuvel op heuvel af was. Daarom werd deze trail door de hardloopheren ook wel vergeleken met een marathon. Nou.. daar ben ik even klaar mee. Tijdens een van de laatste marathons en ook in de trainingen kreeg ik hardkloppingen. Dat kan maar twee dingen betekenen of er staat een mooie vrouw langs de kant of ik span me teveel in. In beide gevallen kan het echt geen kwaad om wat rustiger te lopen.

Lees rustig verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/05/14/lekker-modderen-op-de-koning-van-spanje/

Sinds kort probeer ik weer zo natuurlijk als mogelijk te lopen, nog net niet op blote voeten, zogenaamd “minimalist running”. Ik bedoel dan niet zoals die twee kerels uit de MTV-serie “wild boyz” die in string achter de struisvogels aan renden (zie ook op http://www.youtube.com/watch?v=ddBlH5TYqB8). Waarschijnlijk teleurstellend maar nee, ik ren zelf zeker niet half naakt achter het wild aan. Zoveel wild is hier trouwens ook niet. Nee.. “minimalist running” is de ietsje pietsje beschaafdere versie van “barefoot running”.

De “barefoot” runner rent gewoon op de blote voeten, altijd en overal. Ja, die heb je er bij. Ik zag er eentje lopen in de Marathon van Rotterdam. Werkelijk niet te geloven. Het zijn ware helden maar je moet er wel een tikkeltje gestoord voor zijn. In de laatste editie van de marathon van Amersfoort liep een man op blote voeten me kei-hard voorbij. Zijn huid was blauw gepaint en hij droeg een staart. Later begreep ik dat hij een persoon uit Avatar moest voorstellen. I rest my case…

lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/05/04/minimalist-running-voor-de-hardloopkoning/

Het leven van een beginnend marathon loper gaat niet over rozen. Zeker niet als hij van het experimentele type is. Ze hadden me altijd wijs gemaakt dat je maar 1 marathon per half jaar kon lopen. Ownee.. op mijn hart gedrukt dat het verstandig was om maar 1 marathon per half jaar te lopen. Men zei namelijk ook dat zo’n marathon niet in de koude kleren gaat zitten. Dat het een aanslag is op je lichaam. Men struikelde over elkaar heen om me voor gek te verklaren of in ieder geval te vragen wanneer ik weer normaal ging doen.

Het was een mooi experiment; Eindhoven, Apeldoorn, Barcelona en uiteindelijk Rotterdam. 4 in een half jaar. Je zag de tijden oplopen; 3:49, 3:53, 3:61.. 3:70. Waarbij ik eigenlijk alleen in Barcelona slecht heb gelopen, voor mijn gevoel dan. In Rotterdam liep ik eigenlijk alleen nog maar op het enthousiasme van het publiek, op techniek en blik op oneindig. Ik had gewoonweg niet meer echt de puffff. Ik realiseerde me in het Kralingse bos dan ook dat het hierna wel eventjes genoeg is.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/04/28/rustig-an-rustig-an/

Vrijdagavond was het weer zover. Mijn halfjaarlijkse hardloopfeestje op de Grebbeberg bij Ouwehands dierenpark in Rhenen. de bergrace by night 2013. Altijd leuk. Traditioneel ga ik er elk half jaar naar toe met mijn bergrace hardloopmaatje (lees ook op http://wp.me/p2AmkQ-2i). Het is een sportief uitje waarbij we ook altijd bijpraten, over werk, gezamelijke oudcollega’s, vrouwen.. niet noodzakelijkerwijs in die volgorde. Een stukje rennen door de polder.. Na afloop een biertje.. redelijk stukje muziek.. wat wil je nog meer?

Nou.. ik wil hem altijd inhalen. Hij gaat altijd als een speer van start. Zoals een spinning instructeur betaamd zou ik bijna willen zeggen. Conditie als een paard en altijd voorop om te winnen. Van mij dan.. De laatste twee keer was het me gelukt. Altijd grappig dat verbaasde gezicht zo rond de 8e kilometer. In alle eerlijkheid moet ik daarbij wel zeggen dat we tegen al dat andere rentalent geen schijn van kans maken. Sommige van die gasten proberen twee wedstrijden op een avond te lopen (de vroege van 5,6 en de latere van 11,6km) en ze ook nog te winnen. Niet normaal.. Nee, wij lopen gewoon voor ons eigen PR en een klein beetje sportief tegen elkaar.

lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/04/21/de-haas-ziet-minder-dan-de-slak/

Vrijdagavond was het weer zover. Mijn halfjaarlijkse hardloopfeestje op de Grebbeberg bij Ouwehands dierenpark in Rhenen. de bergrace by night 2013. Altijd leuk. Traditioneel ga ik er elk half jaar naar toe met mijn bergrace hardloopmaatje (lees ook op http://wp.me/p2AmkQ-2i). Het is een sportief uitje waarbij we ook altijd bijpraten, over werk, gezamelijke oudcollega’s, vrouwen.. niet noodzakelijkerwijs in die volgorde. Een stukje rennen door de polder.. Na afloop een biertje.. redelijk stukje muziek.. wat wil je nog meer?

Nou.. ik wil hem altijd inhalen. Hij gaat altijd als een speer van start. Zoals een spinning instructeur betaamd zou ik bijna willen zeggen. Conditie als een paard en altijd voorop om te winnen. Van mij dan.. De laatste twee keer was het me gelukt. Altijd grappig dat verbaasde gezicht zo rond de 8e kilometer. In alle eerlijkheid moet ik daarbij wel zeggen dat we tegen al dat andere rentalent geen schijn van kans maken. Sommige van die gasten proberen twee wedstrijden op een avond te lopen (de vroege van 5,6 en de latere van 11,6km) en ze ook nog te winnen. Niet normaal.. Nee, wij lopen gewoon voor ons eigen PR en een klein beetje sportief tegen elkaar.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/04/21/de-haas-ziet-minder-dan-de-slak/

Als haringen in een ton staan we al zeker een half uur te trappelen van ongeduld in het startvak aan het begin van de Coolsingel. Iedereen wil, iedereen heeft er ongelofelijk veel zin in. Dit is de marathon van het jaar. Dit is waar velen al een half jaar voor in training zijn. Dit is DE marathon van Nederland. Ik sta wat semi-ontspannen te praten met een paar loopsters van mijn vereniging. Ga ik ook nog even plassen, vraag ik me af terwijl een van hun voor de tweede keer naar de wc zie gaan. Alles wat ik nu kan lozen, hoef ik niet meer te dragen. Mijn vakkundig uit een vuilneszak gesneden hesje is al uit. Het is nog vroeg maar het voelt al warm. Stom trouwens dat ik niet zo mooi groen ABNAmro hesje heb. Ze zijn vergeten om me bij het startnummer de goodybag te geven. En ik ook..

Ondanks de bijna tien duizend lopers kun je met gemak de start zien. Op zo'n groen plateau verrijst Lee Towers. "when you walk through a storm, hold your head up high.. and don't... don't be afraid of the dark..". Eerlijk gezegd ben ik nooit zo fan geweest van Lee maar dit maakt indruk. Al die mensen die uit volle borst meezingen. "Walk on... Walk on... with hope in your heart.. and you never walk alone.." Ik zing mee denkend aan gister. Dat letsel gaat me niet onderuit halen. Ik sta nu hier. Ik ga hem lopen maakt niet uit hoe.. maakt niet uit welke tijd.. Vandaag ben ik wie ik ben en laat me door niets of niemand uit mijn element brengen. "... you never walk alone..". Rillingen over mijn rug. Prachtig..

Lees verder op: http://wp.me/p2AmkQ-hg

Hoe kan dat nou? Toch nog een blessure opgelopen. Een lastige plek in mijn bovenlichaam.. in de borststreek, beetje links. Je staat daar vaak niet bij stil. Dat je daar ook spieren hebt. Vaak voel je het pas als het pijn doet. En dan is meestal te laat. Het is zo’n pijn waarvan je denkt dat die nooit over gaat. Maar dat is onzin. Ik had die pijn al eerder gevoeld. Wellicht had ik voorzichtiger moeten zijn. Achteraf.. Achteraf is het mooi wonen.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/04/13/toch-nog-een-blessure-opgelopen/

Ja.. het is gelukt!! Het startbewijs is binnen. Super gemakkelijk via http://www.startbewijshulp.nl. Ik wilde het nog aan het lot overlaten en ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat het zo makkelijk zou gaan. Ik zag namelijk net na de sluiting van de inschrijving dat op marktplaats voor startbewijzen bijna 100 euro geboden werd. Dat is toch werkelijk niet normaal. Toch? Via een geblesseerde medehardloop-liefhebber kreeg ik hem voor de normale prijs. Iemand die het begrijpt. Hardlopers onder elkaar, gewoon sportief het een ander het gunnen.

Dus het gaat er alsnog van komen, de Marathon van Rotterdam, de 4e in een half jaar. Een paar vrienden vonden het echt een slecht idee. Maar ja, eigenwijs als ik ben.. Om te voorkomen dat ik toch zou lopen kreeg ik zelfs een vriendelijke en eigenlijk niet te weigeren alternatief om die zondag mee uit te gaan. Ze zette haar argumentatie kracht bij door in haar beeld een fris en fruitig zomerjurkje te dragen. Brrr.. en hummm best ook wel aantrekkelijk.. en toch.. soms moet je prioriteiten stellen. Nadat ik de film “de Marathon” had gezien, kreeg ik de kriebels. Ik moest en zou die marathon ook nog lopen. Daarna zal het voorlopig wel even ok zijn. Waarschijnlijk..

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/04/07/stel-dat-het-gebeurt-dat-we-op-de-coolsingel-staan/

Tjonge. Kom net terug van een stukje rennen en moet even wat wegkloppen. Wat een geweldige tocht! Gewoon lekker lopen door de bossen. Tuurlijk het was koud maar niets wat drie laagjes en een lekker gecertificeerde muts van Buff niet kunnen verhelpen. Ik had nooit gedacht dat ik die route nog zou terug vinden. De vorige keer was ik best wel kapot en alles lag onder de sneeuw.. Ik had toen geen flauw idee waar we waren. Toch vond ik ze vanochtend.. ik was terug op de wallen..

Op de wallen. Wat een bizarre tocht was het toen. (Ploeter mee op: http://wp.me/p2AmkQ-9a.) Ik kon maar net aanhaken. Het ging te snel. Het was te koud, het sneeuwde, het was glad.. heuvelachtig.. het ging eigenlijk niet. Ik was blij toen ik klaar was. Was blij toen ik in bad lag. Moest slapen. Ik was echt helemaal op. Maar de tocht was geweldig, bovenop die oude stuw-wallen.

Lees meer op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/03/31/terug-op-de-wallen/

Ondertussen weer eventjes terug in Nederland. Dankzij de sneeuw en ijzelijke kou zit ik lekker binnen voor de haard om de marathon van Barcelona (strompel mee op http://wp.me/p2AmkQ-bv) nog een keer de revue te laten passeren. Bennen op tafel.. Een duveltje erbij en in het vuur staren. 04:01:02, het schiet me gelijk te binnen. Slik.. Ik had me voorgenomen om in ieder geval binnen de 4 uur te lopen. Toch even balen. Hoe kwam dat nou? Watskeburt?

Ik stond in het verkeerde startvak en liep ik de veilige pacers van 4 uur mis. Ik liet me opjutten door het veel te enthousiaste publiek. Ik ging te snel te hard. Ik miste een niet te missen eet-post. Het was erg heuvelachtig parcours. Ik was te warm aangekleed. Verkeerde hoofddeksel, die pet is zo 2012. Het was regenachtig. Ik was van te voren ziek geweest. Ik had een slechte voorbereiding vanwege het winterse weer. Tjonge.. ik kan gewoon even snel 10 smoezen bedenken.

lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/03/25/terug-naar-de-basis-bewust-van-de-techniek-en-meer-voor-de-lol-lopen/

Met erg veel moeite en slaperige ogen kom ik uit mijn bed. Mijn benen voelen alsof er een trein over heen is gereden. Ik heb honger. Nee, ik heb dorst. Ownee, ik heb honger en dorst. Ik wil soep.. Een biertje.. last van mijn schouder. En mijn coördinatie is ook niet meer het je van het. Ik stoot mijn toch al pijnlijke voeten tegen de poot van de bank. Au, het valt allemaal nog niet mee.. Heb ik me laten gaan in een wild en typisch Catalaans stapavondje? Nee.. Pak um beet 4 uur geleden liep ik over de finish van de Marathon van Barcelona..

Lees ook op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/03/17/viva-barcelona/

Het is toch altijd weer spannend.. Zo'n reisje naar het buitenland.. Deze keer extra spannend.. Zondag de marathon van Barcelona. Voor de eerste keer een marathon in het buitenland. Al voelt ook een beetje als een thuiswedstrijd..

Ik heb wel 10x gecheckt of ik alles heb. Daar waar ik meestal volsta met paspoort, boardingpass, bankpas en zwembroek (niet noodzakelijk in die volgorde) is dat nu volstrekt onvoldoende. Heb ik mijn schoenen? mijn geleende oranje shirt? korte broek? de hele reutemeteut.. En natuurlijk mijn startbewijs. Het zal je toch gebeuren, dat je dan daar staat zonder startbewijs. Dan kun je niet even terugrijden..

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/03/14/rozengeur-en-maneschijn-in-barcelona/

Gisterenochtend trok ik mijn gordijnen open en zag tot mijn verbijstering dat er alweer sneeuw gevallen was. Dan krijg ik toch echt de neiging om gelijk weer terug het bed in te gaan.. Vind je het gek? We hebben al winter sinds wat is het? November.. Dat is toch niet normaal meer. Ik was eigenlijk van plan om nog wat overbodige kilometers te maken in de voorbereiding naar de marathon van Barcelona. Gewoon voor de fun. De lol is er wel even af. Dan maar rust.

Lees rustig verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/03/11/ik-ben-er-helemaal-klaar-mee-wat-een-k-voorbereiding/

Heel blijven.. Heel blijven. ik zeg het zo vaak tegen mezelf en tegen iedereen die het maar wil horen. Wat mij betreft het aller belangrijkste voor een hardloper. Ik loop in wedstrijden altijd gedoseerd.. probeer me nooit kapot te lopen. Ik bereid me altijd goed voor. Goed eten, drinken, op tijd naar bed.. en gelijk gaan slapen. Tijdens trainingen kijk ik altijd goed uit waar ik loop. Ik forceer nooit. Natuurlijk geniet ik ook. Zeker weten geniet ik maar je kunt me toch rustig categoriseren als een voorzichtige loper.

Tja en dan sta je dan met je doorgemeten, uitgekauwde voorbereiding. Vorige week opeens last van mijn linkerknie. Een dag later absoluut geen kracht.. geen versnelling.. In het weekend geen puff.. moe, warm, koud, totaal geen energie… Wat te doen? Negeren en toch gewoon doorlopen? Of in bed gaan liggen en uitzieken? Wat is wijsheid? Het duurde maar even totdat ik snapte dat ik geen schijn van kans maakte. Al is het lichaam nog zo snel, de griep die achterhaalt haar wel.

Lees zeker verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/03/04/daar-ga-je-dan-met-je-goeie-gedrag/

Het enige vrije weekend in weken moest en zou goed benut worden. Mijn loopmaatjes boden al aan om mee te gaan naar Renesse voor de Trail by the sea. Ben ik even blij dat ik dat niet gedaan heb. Voor deze mannen heb ik respect! Wat een weer! Het bleef maar sneeuwen.. en waaien. Niet normaal meer. Nee.. ik zou gewoon een stukje gaan lopen met de loopgroep. Eerst een stukje 10km. Dan wat liefhebbers oppikken voor nog een rondje 21km. Echt heel relaxt.. een 30+-er die precies paste in mijn schema. Jaja..

Daarbij komt dat de marathon van Barcelona natuurlijk wel een goede voorbereiding verdient. Al dat publiek gaat natuurlijk niet voor niets 4 uur langs de kant staan. Daarom een hardloopweek ingepland om even lekker fanatiek te doen.. 70 km rennen inclusief de befaamde 30+. Ik had eigenlijk niet zien aankomen dat ik daarbij ook over de wallen zou lopen.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/02/26/een-30-er-op-de-wallen-ik-werd-er-niet-warm-van/

Gisterenavond was het weer tijd voor interval training. De baan was ijsvrij en ook niet meer glad dus hup gaan met die banaan.. 4 keer 1200T + 200R (voor de nieuwe lezers en/of potentiele fanatieke hardlopers.. dat is dus 4 keer 1200m tempo en 200m rust). Dan is het gewoon wel fijn als je het tempo een beetje kunt volgen. Voor mij als semi beginner is dan tegen de 15km/u toch een tikkeltje snel. Afhaken is nooit leuk maar ja.. op de baan kun je de groep of de weg in ieder geval niet kwijt raken.

Waarom doen we eigenlijk interval training? Men zegt dat het goed is voor het herstellen van het lichaam. Ook hoor ik wel dat het lichaam hierdoor een hogere basissnelheid krijgt. Ik lees ook dat sommige interval trainingen zorgen voor betere conditie of voor meer vetverbranding. Een website suggereerde tot mijn verbazing dat je lichaam dan instaat is om spieren op te bouwen zoals je dat ziet bij sprinters. Je schijnt ook nog verschillende types met allerlei verschillende resultaten te hebben om het nog makkelijker te maken. Sommigen beweren dat interval gewoon wordt gebruikt om te zorgen dat het baantjes draaien minder saai te maken.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/02/22/interval-een-beetje-gek-en-soms-toch-ook-wel-lekker/

Tijdens mijn laatste marathon vroeg Isabella aan Phineas "wat dooeeee je?". Ik was ondertussen naar mijn trainingsschema aan het kijken en zag daar tot mijn grote verbazing een vrij weekend. Hummm.. wat dooeeee ik? Lekker weekendje veel hardlopen.. moest toch nog trainen voor Barcelona. Ik zat me al af te vragen wanneer ik die 30+-er zou doen.

Goed dus ik google "hardlopen 23 24 februari" met een gezonde nieuwsgierigheid keek ik of daar dan een hardloopevenment tussen zou zitten. Tjonge.. wat een keus! Even nog wat verder kijken via wat andere sites. Is werkelijk niet normaal meer. In bijna elke uithoek van Nederland kun je vrijwel elke afstand hardlopen.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/02/14/wat-dooeeeee-je-in-het-weekend-van-2324-februari/

Na de Midwinter marathon van Apeldoorn moet ik rusten, dat schijnt goed te zijn. Ik heb het er maar moeilijk mee. En daar komt dan nog bij dat ik eigenlijk al weer moet trainen voor de volgende marathon. Verschrikt kijk ik op de kalender, 17 maart. Dan heb ik dus 6 weken. Deze rust-week is al bijna voorbij en in die laatste week doe je ook niet zo veel. Dus 4 weken om in vorm te blijven.

Of kan ik beter zeggen om weer in vorm te komen? Ondanks de prima prestatie was ik ergens ook een beetje teleurgesteld dat de PR uit bleef. Natuurlijk de excuses stonden al klaar op de plank. Het was kouder, het parcours zwaarder, minder publiek (maar wel leuker..) langs de kant en het begon te regenen. Alles klopt en toch zat het me niet lekker. Volgens mijn Runkeeper heb de PR laten schieten tussen de 30e en 38e kilometers. Kreeg ik daar niet kramp? Men vertelde me dat ik wellicht wat meer moest drinken. Of zouttabletten? Dat zou ook kunnen helpen. jaja.. Nu nog achterhalen wat zouttabletten eigenlijk zijn..

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/02/10/rusten-of-trainen-op-weg-naar-de-volgende-de-penf-marathon/

Het is 8 uur. Een kwartier geleden ging de wekker. Ik moet eruit maar dat lukt toch niet echt. Gisteren toch nog net ietsje te laat geworden.. en te gezellig. “Stel je niet zo an man..” gonst het door mijn hoofd als ik eruit spring. Achter de gordijnen is een prachtige rood roze zonsopgang. Dit kon wel eens een hele mooie dag worden..

Ik schuif de afwas van gisteren aan de kant en maak mijn dagelijkse portie gierstevlokken. Er komen misschien dagen dat ik de marathon ga lopen zonder gierstevlokken maar vandaag is niet zo’n dag. Ik denk lachend aan dat bord pasta wat ik hierna nog naar binnen ga schuiven.. Het standaard ochtend ritueel lijkt verder zo zinloos. Me douchen, deodorant.. tjonge man.. ik loop straks meer dan 40 km. Alsof het dan nog wat uit maakt. De eerste blije enthousiaste aanmoedigingen op facebook komen binnen. Vind ik leuk!

In mijn enthousiasme ben ik een uurtje te vroeg in de sporthal waar ik me ga omkleden. Maar ja, ik heb mijn hardloopkleren al aan, dus waar hebben we het over. Voor de goede orde doe ik interessant met mijn drinkbuidel. Ik trek de veters van mijn schoenen dan nog maar eens strak. En kijk wat rond om te zien wat er nog meer moet gebeuren.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/02/04/eindelijk-de-midwinter-marathon-van-apeldoorn/

Voor de 50e keer bekijk ik het parcours van de Midwinter marathon. Ik weet blind de stijgende en dalende stukken te onderscheiden. Ik bepaal voor de zoveelste keer mijn strategie. Alsof het ooit nog mogelijk is om die te vergeten. Zenuwen.. zenuwen dat zijn het. Ga ik het halen? En nog belangrijker.. ga ik het soepeltjes halen?

Ik herinner me de meer dan 200 km training zowel in december als in januari. Ik moest toch echt afhaken op nieuwjaarsdag, geen 30+-er op die dag (huiver ook op: http://wp.me/p2AmkQ-5w). Ik parkeer deze ver weg. Mijn gedachtes gaan naar de trainingen bij de atletiek vereniging. Op mijn gezicht verschijnt een glimlach. Ik kon daar toch echt redelijk met de grote jongens meelopen. En wat dacht je van die PR op de halve van Egmond, mooie stad achter de duinen (geniet mee op: http://wp.me/p2AmkQ-6n). Waarom me zorgen maken? Ik ben in vorm. Waarom dan die zenuwen?

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/02/02/nog-een-dagje-en-dan/

Vanavond mijn laatste training gelopen voor de Midwinter Marathon. Lekker stukje gelopen met zijn allen door de wijk en nog een 4 x (1000 WT + 400 R). Lekker nat geregend en tevreden onder de douche realiseerde ik me dat ik nu aan ben gekomen bij het moelijkste deel in de voorbereiding van de marathon. Het aller.. allermoeilijkste deel..

Natuurlijk weet elke marathon loper dat je bijna verplicht een aantal dingen moet doen in de voorbereiding. Zo is het een ongeschreven wet dat je eigenlijk gewoon een paar 30+-ers moet doen. Vanavond hoorde ik het ook in de loopgroep. “ja, ik ga zondag de Midwinter marathon doen.. Nee.. ik heb maar 1 30+-er gedaan.. dus ik weet niet wat het gaat worden”. Het lopen van een paar van die 30+-ers is echter niet het moeilijkste.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/01/29/het-aller-allermoeilijkste-voor-de-marathon/

De laatste tijd kreeg ik van een verschillende vrienden wat commentaar op mijn gewicht. Ik zou er pezig uit zien, erg afgetraind, magertjes. Eentje dacht zelfs te voelen dat ze mijn ribben kon tellen. Beetje onnodig.. op wikipedia tellen ze er 24, voor mannen en vrouwen. Of ik niet wat minder zou gaan hardlopen? Ja, ammehoela..

En toch liet het me niet los. Ik besloot er wat meer op te gaan letten. Ik kon me nog herinneren dat ik na de marathon van Eindhoven behoorlijk was afgevallen.. 71,5 kg. Beetje weinig voor zo’n lange vent. Gelukkig kwam ik in de weken daarna wel aardig wat bij. Maar ja.. een hardloper zal nooit erg zwaar worden.

Geschrokken was ik wel. Dat je zo snel gewicht kunt verliezen. Zonder het eigenlijk in de gaten te hebben. Opeens zag ik om me heen wel erg veel smalle hardlopers.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/01/27/last-van-ondergewicht-en-van-bredere-schouders/

Laatst las ik een artikel over trail running in de nacht. Het leek me helemaal geweldig. Wel werd afgeraden om het in je eentje te doen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel even heb gedacht om het toch te doen. Waar vind ik immers een gek die met me mee wil?

Tijdens het klaar maken voor de training van de lange afstand groep denk ik er weer aan. Ik neem mijn reflecterend hesje en de kerstverlichting mee. Het is altijd weer een verrassing wat we gaan doen. Het is min 7 dus muts en handschoenen zijn geen overbodige luxe. En ik moet ook nog haasten want ik ben al laat.

Inderdaad iedereen staat al buiten, niet echt te wachten. 7 uur is immers 7 uur en 5 over 7 is dat niet. Ik ren de kleedkamer in en met muts op/jas uit weer naar buiten. Gelukkig is één van de lopers blijven wachten. Ik bedank hem en vraag voorzichtig wat we gaan doen. Rondje apeldoorn over sneeuwvrije paden? Die vraag was de vorige training ook al niet echt bijdehand. “De sneeuwroute”. Huh? Ik versta het goed. De sneeuwroute, blijkt een soort traditie binnen deze groep in het geval dat er een flink pak sneeuw ligt. Hij versnelt nog eens.

Lees vooral verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/01/22/de-sneeuwroute-in-het-maanlicht/

Kan mijn bed niet uitkomen. Buiten ligt nog steeds sneeuw en het vriest dat het kraakt. Ik wil gaan hardlopen en ook weer niet. Gelukkig heb ik afgesproken om met de grote jongens te trainen. Waarschijnlijk gaan we een flink stuk lopen. In ieder geval niet op de baan. Dat zal waarschijnlijk wel te glad zijn. Ik ben benieuwd of we nog ergens een stukje sneeuwvrij kunnen vinden.

Bij het clubhuis is het een drukte van belang. Wel 30 lopers staan te trappelen in de relatieve warmte van het halletje voor de kleedruimte. Nog een aantal zitten te trappelen in de kleedkamers. En wel 50.. misschien nog wel meer kinderen en ouders staan buiten al klaar voor hun training. Zaterdagochtend 09:00.. een drukte van belang. Apeldoorn bruist.. kwa hardlopen dan..

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/01/20/snow-trail-running/

Met -5 op de thermometer in Egmond was het een leuk voorproefje op de Midwinter Marathon. Aan de andere kant liep de aloha-man gewoon met blote buik, dus eigenlijk viel het nog reuze mee. De zon maakte veel goed. Dus ja.. weet nog niet of ik klaar voor ben voor het grote werk over twee weken in Apeldoorn.

Vanmiddag lijkt het beter. Weer -5 op de teller en overal ligt sneeuw, de fietspaden zijn beetje glad, de zon schijnt niet. De lucht is 50 tinten wit. Echt geil winter hardloopweer. Ik heb zin in een 20-er met een mooie strakke heuvels. De lastigste heuvel die genomen wordt, is het omkleden en naar buiten gaan. Brr.. wat is het koud.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/01/17/hoe-doet-the-iceman-dat/

Dagje naar zee is altijd leuk. Vroeg op staan en natuurlijk neem ik dan de strandspullen mee. Geen schepjes en emmertjes deze keer.. wel mijn Saucony’s, een lange renbroek, ondershirt en een shirt met lange mouwen want het kon nogal wel koud worden stond op de website van de halve marathon van Egmond. Weinig wind.. dus het windscherm kon sowieso thuis blijven.

Wel moest ik de ruiten krabben en de teller in de auto gaf -4 aan.. brrr.. maar goed.. Dat krijg je met het landklimaat.. Aan de kust is het natuurlijk een stukje warmer, dus het zal allemaal wel los lopen. De snowsteps kunnen in ieder geval wel thuis blijven maar handschoenen zijn geen overbodige luxe. Eigenlijk moet je toch wel een beetje raar zijn om in de vrieskou naar de andere kant van het land te rijden om daar een stukje te rennen. Het is wel de perfecte voorbereiding op de Midwinter Marathon.
Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/01/13/egmond-mooie-stad-achter-de-duinen/

Na drie jaar lopen moest het er maar eens van komen. Ik ging eens kijken en lopen bij de lokale atletiekvereniging. Nieuwsgierig was ik naar de sfeer, de training, het gezelschap en eigenlijk alles. Nu ben ik soms een beetje verlegen en zeker niet iemand die zomaar ergens naar binnen stapt. Dus ik was blij dat mijn Loenermarkse loopmaat me wilde introduceren.

De ontspannen sfeer in de kleedkaamer neigde meer naar het klaarmaken voor een gezellige wandeling met daarna thee dan naar een pittige training van de lange afstand groep. Blijkbaar stelde dit voor deze heren niet veel voor. Met een groep van ongeveer dertig lopers en loopsters een paar rondjes inlopen om de baan, nog wat rekken en strekken en daarna het echte werk. We zouden 4x(200mT100mR) + 6x(1200mT200mR) gaan doen. Voor de lopers met wat minder wiskundige aanleg is misschien wat uitleg handig. Eerst 4 keer 200 meter tempo met tussendoor 100 meter rust, daarna 6 keer 1200 meter tempo met tussen door 200 meter rust. Simpel toch? Een andere groep ging voor 2-2-3-4-5-4-3-2-2′T2′R. Ik keek om me heen en vroeg me af of iemand dat begreep of wilde begrijpen.

Lees verder: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/01/09/zo-kom-ik-de-winter-wel-door/

Opeens had ik sterk het gevoel dat ik nog een leuk wedstrijdje wilde lopen. Nou ja, eigenlijk meer een prestatieloop want ik doe toch nooit mee met de echt snelle jongens. Gewoon lekker in de mensenmassa naar de finish en daarna met zijn allen blij zijn dat we het weer gehaald hebben.

Mijn oog viel op de halve marathon van Egmond. Een flinke loop, lekker langs de kust en door de duinen. Dat moest het worden. Goed.. ik kan ook nog mee lopen met een goede doelen team. Dat heb ik eigenlijk nog nooit gedaan. Humm.. aanmelden op een website.. en even snel een fondsenwervingspagina aanmaken..
http://loopdehalvemarathonvanegmondvoorunicef.alvarum.net/berrypeters2
humm.. pas twee andere lopers.. Klein teampje. Niet te veel nadenken, gewoon ervoor gaan..
Lees verder: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/01/05/rennen-voor-unicef-in-de-halve-van-egmond/

Flink gestimuleerd door een reactie op de vorige blogpost besloot ik het nieuwe jaar maar eens goed te beginnen. Nieuwjaarsdag kan ik eigenlijk alleen maar zinnig besteden door een flink stuk hard te lopen. Zo’n vrije dag komt dan eigenlijk goed uit. In de voorbereiding naar de Midwinter Marathon wil ik toch nog een aantal 30+ers doen.

De buien waren over gewaaid.. de zon scheen.. ideale omstandigheden om het jaar eens flink te starten. Wat was ook alweer het plan?..
Lees verder: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2013/01/02/geen-30-voor-deze-jongen/

Op naar nummer twee.. de Midwinter Marathon..

Vorige week was ik aan het chatten met een bijdehante vriendin. “Of ik al aan het trainen was voor de Midwinter Marathon?” “Nou.. een beetje.. eigenlijk niet..” Ik had nog geen enkele 30+ gescored en dat is toch wel het minste wat ik moet doen. “Ach, dat is volgend jaar pas..” “ja.. over 5.. 6 weken al..” zegt ze. Dat kon toch niet waar zijn. Ik checkte mijn agenda en moest blozend constateren dat het inderdaad klopte.

Geen paniek.. Eens kijken hoe ik me de vorige keer heb voorbereid. Volgens de statistieken heb ik twee 30+-ers en een 40+-er gedaan.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2012/12/30/op-naar-nummer-twee-de-midwinter-marathon/

Vanmorgen werd ik een beetje melancholisch wakker. Wellicht kwam dat omdat ik vrijdagavond puur toevallig naar de cult film Armageddon had zitten kijken. Ik weet het niet. Het themalied zat nog in mijn hoofd toen ik richting Arnhem reed voor alweer een nieuw avontuur met de jongens van het Safari joggen. I could stay awake just to hear you breathing. Aerosmith is dit keer helemaal ok.. keihard in de auto. Erg lekker. Kwart over 8 op een zaterdagochtend, dat is minder lekker.

De vorige Safari was helemaal geweldig. De kuddes edelherten vlogen ons links en rechts voorbij. Het weer was fantastisch, de sfeer geweldig. (lees ook op http://bigsmilerunning.wordpress.com/2012/10/27/safari-joggen-op-zoek-naar-de-veluwse-big-five/) Meestal probeer ik op mijn hoogtepunt te stoppen. Maar goed, in dit geval maak ik een uitzondering. Wat is er immers leuker dan 1 keer met de Safari joggers mee lopen? Inderdaad, twee keer... En meer dan 20 kilometer maakt het nog een keer extra de moeite waard. Watch you smile while you are sleeping. En ach.. met zo'n liedje in mijn hoofd.. dan moet het toch zeker goed komen.

Het is mistig, nevelig. Of is het laag hangende bewolking? Het uitzicht is minder rooskleurig dan dat ik had gehoopt. Zo'n mooie zonopgang met zacht roze, oranje kleurig lucht zit er niet in vandaag. De damherten trekken er gelukkig niets van aan. Al na 5 minuten zien we een groepje van 4 lopen.

Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2012/12/23/het-blijft-gewoon-in-je-hoofd-hangen/

Steeds vaker lees ik over het einde der tijden. Het internet staat er vol mee. Nu wist ik wel dat natuurlijk hardlopen steeds populairder aan het worden is. Maar waarom dan nu juist dit aspect zo belicht moet worden, is me een volstrekt raadsel. Een van de mooie dingen van natuurlijk hardlopen is namelijk dat je je niet bezig houdt met hoe ver of hoe lang. Persoonlijke records en gemiddeldes per kilometer doen er niet toe. Het gaat alleen om goed bezig zijn, de mooie techniek en vooral het genieten.

Ik vind het best wel lastig. Ik heb altijd mijn iPhone met Runkeeper om mijn arm. Alle kilometers en uren, die ik heb gelopen, staan veilig opgeslagen in tabellen en grafieken op www.looptijden.nl. En dan praat iedereen over gaan lopen zonder tijden.. Het einde der tijden.. Dit zou in werking moeten gaan vanaf de 21e.. Maar ik weet niet hoe dat moet… Ik weet het echt niet…

Lees verder op http://bigsmilerunning.wordpress.com/2012/12/18/21-12-2012-het-einde-der-tijden/

Het einde van het jaar nadert. Dan is het weer tijd voor de onvermijdelijke hitlijsten. Deze keer de top 5 met de grootste hardloopgevaren. Hier komt het gevaar.

Op 5: De bijdehante jochies. Ben je net aan het genieten van je nieuwe flitse outfit, is er altijd wel zo’n bijdehand knaapje die dan net de verkeerde opmerking plaatst. Vaak heeft hij gelijk. Je wist natuurlijk allang dat dat shirt inderdaad te kanarie-geel is.. Ga vooral niet bijdehand terug doen met gebruik van middelvingers of andere lichaamdelen. Dat kan slecht aflopen. In het beste geval zorgt het voor goede tussentijden in je Runkeeper. Gebruik in dit soort situaties de betere oorwarmers. In de zomer kun je doen alsof je naar muziek of Belgische ren-stimuli zit te luisteren. Vermijd te aller tijde deze groep in de periode net voor oud en nieuw. Dan zijn zelfs oorwarmers niet echt jochie-proof.

Op 4 staan de wilde beesten. Vooral op de Veluwe kun je met gemak een kudde schotse hooglanders tegen komen. De gelukkigen onder ons stuiten soms op een groepje wilde zwijnen. Ze zeggen dat je altijd moet oppassen als ze kleintjes hebben. Heb je die hooglanders wel eens gezien? Die worden groot geboren..Ik kijk goed naar de uiteinden. Als de staart blijft wapperen, dan is het meestal wel ok. Probeer zoveel in ieder geval hun beste en meest spitse kant te vermijden. Dan zien sommigen bij het lopen over de Veluwe veel beren op de weg. Ik zag ze nooit en baal er nog steeds van.

Lees verder op http://bigsmilerunning.wordpress.com/2012/12/12/top-5-omgaan-met-de-grootste-hardloopgevaren/

Het is weekend. Dan mag het weer. Dan kan het weer. Gewoon lekker lopen door de bossen en over de hei. Deze keer is het extra leuk omdat de bossen onder een flink pak sneeuw liggen. Ik kan me echt al dagen van te voren verheugen op een extra lange tocht, deze keer naar de zandvlakte van Kootwijk. Kon ik ook eindelijk mijn snowsteps uit proberen. Ik schrok wel van die ijskoude -9 op de teller. Brrr.. Ik moest even zoeken naar mijn lange onderbroek en de bivakmuts. Die lagen nog in de kast sinds de Midwinter Marathon van afgelopen februari.

Goed gemutst liep ik nog maar net in het bos of ik kreeg mooie gedachten waarin ik straks door de verse sneeuw zou lopen.

Lees verder en kijk foto's op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2012/12/09/sneeuw-sneeuw-weg-was-sneeuw/

Motivatieprobleem.. ik heb een motivatieprobleem. Als ik in de ochtend wil gaan hardlopen, dan kan ik bijna niet mijn bed uitkomen. Ik vind het koud en het waait vaak hard.. Ow, het regent. Goed, dan draai ik me nog even om. Hetzelfde verhaal als ik in de avond thuis kom na het werken. Dan ben ik moe en moet ik allerlei heel erg belangrijke dingen doen.. boodschappen, was draaien, koken en nog meer van dat soort ongein. Het kost me erg veel moeite om in de benen te komen.

Het wordt echter langzaam maar zeker tijd om me te gaan richten op de Midwinter Marathon. Met dat in mijn hoofd wordt het er allemaal niet beter van.
Lees verder op: http://bigsmilerunning.wordpress.com/2012/12/05/motivatieprobleem-alleen-als-het-ijs-en-ijskoud-is/

Windkracht 7 en het regent.. Tja, daar heb ik buienradar eigenlijk niet voor nodig. Buiten spookt het. Vandaag loop ik de twee bruggenloop in Zwolle. Een rustig loopje met 3 rondjes van 5 km.. normaal gesproken dan.. Windkracht 7.. Even flitst het door mijn hoofd. Zal ik thuis blijven? Natuurlijk ga ik. Vorige week ging uiteindelijk de 7 heuvelenloop voor mij ook al niet door. Vandaag heb ik een nieuwe kans. Op de website staat: 'De brug omhoog lopen is goed te doen, het is in het begin en bij het aflopen kom je mooi op snelheid. Er worden altijd goede tijden gelopen.' Windkracht 7.. en het zou ook blijven regenen. humm..

In het clubhuis van AV PEC 1910 is het gezellig druk. De vrijwilligers staan klaar achter de bar, bij de inschrijfbalie en buiten in de regen om de finish te markeren. Heerlijk.. de charmes van een kleine loop. Nadat ik mijn startnummer en chip heb opgeprikt, ga ik rustig zitten kijken naar de ongeveer 150 lopers die langzaam binnen druppelen. Humm.. het regent dus nog steeds. Ik wacht nog maar even met het inlopen, net als de meeste van mijn lotgenoten. Al met al wordt het binnen in ieder geval steeds warmer.

Bij de start is het even droog. De wind waait door de bomen en ook geheel passend bij de tijd van het jaar staan de lopers te trappelen. Vol verwachting neem ik me dan ook voor om niet te snel van start te gaan. Stom.. we lopen de 1e brug op en de lopers voor me stoppen. WTF.. de brug gaat omhoog. In het kanaal zie ik ginds een boot aan komen varen. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Aan de andere kant rennen de eerste lopers de dijk op. Die snelle tijd kan ik nu wel op mijn buik schrijven. En toch.. Dit is bizar.. en grappig..

lees verder op www.bigsmilerunning.wordpress.com