Profiel van Arranraja

Overzicht van alle hardloopprestaties van Arranraja. Op deze profiel pagina worden alleen wedstrijdtijden getoond, trainingstijden zijn enkel voor de gebruiker zelf zichtbaar.

Arranraja heeft Looptijden.nl Plus Pakket geactiveerd om hardlopen nóg leuker te maken.

Laatste behaalde successen

Jarige Job
Ultraloper
Twitteraar
5x per week
Looptijden.nl master

Hardloop statistieken

AfstandAantalBeste tijdDatum PRGemiddelde tijd
2.600m100:12:0014-01-201200:12:00
5.000m300:24:1821-04-201200:24:49
5.090m100:24:2702-03-201400:24:27
7.500m100:36:3521-04-201200:36:35
8.000m100:39:0421-04-201200:39:04
10.000m1100:49:3105-06-201200:51:33
10.107m100:50:0511-11-201200:50:05
10.127m100:52:5112-04-201400:52:51
12.000m301:00:4815-04-201201:01:38
13.000m201:05:4415-04-201201:06:47
14.241m101:17:1518-05-201401:17:15
14.249m101:13:2819-05-201301:13:28
14.350m101:18:1220-05-201201:18:12
15.000m401:15:3515-04-201201:18:35
15.128m101:16:0715-04-201201:16:07
15.185m101:16:2214-04-201301:16:22
16.093m301:27:4208-12-201301:29:27
16.100m501:26:1802-06-201201:30:15
21.097m101:59:3710-11-201301:59:37
21.100m102:00:4504-11-201202:00:45

Uitgebreide statistieken zijn alleen beschikbaar voor ingelogde gebruikers

Log eerst in op Looptijden.nl voordat je de uitgebreide statistieken kunt bekijken.

Indien je nog niet aangemeld bent op Looptijden.nl kun je je heel eenvoudig gratis aanmelden.


Blog posts

Tussen bewustzijn en roes (2 reacties)

Gepost door Arranraja op zondag 27 juli 2014 17:03

Ook te lezen (met heel veel foto's en een link naar de muziek) op http://arranraja.wordpress.com

Het Diemerpark is momenteel op zijn mooist, zo heb ik onlangs kunnen constateren. Ik zag een prachtig geheel van uitbundig bloeiende planten, -struiken en -bomen toen ik kriskras door het park aan het rennen was. Sterker nog, Ik liep er aan het begin op mijn vaste stukje bermtrailen dwars tussendoor. Daarbij had ik op sommige momenten maar een smal hazenpaadje om mij op voort te bewegen, maar het was zeker een inspirerend looptoneel.

Nog nooit eerder heb ik op deze plek zo’n kleurenpracht geregistreerd, terwijl ik een paar dagen ervoor ook door het park gerend had. Alleen toen liep ik slechts van A naar B via de “hoofdweg”. Nu ging ik kriskras door het park, waardoor ik meer van de natuurlijke stoffering in mij kon opnemen. Kwam dit omdat ik hier tot nu toe in deze tijd van het jaar niet gelopen had of had ik de kleurenparade gemist door de concentratie of de roes bij het lopen? Ik zou het niet kunnen zeggen.

De keer ervoor dat ik hier rende, bij een 18 km-training, had ik niet zoveel uitbundigheid waargenomen, of was deze er toen nog niet? Omdat ik doorgaans toch wel aardig wat details in mij opneem tijdens het lopen, kan ik mij bijna niet voorstellen dat ik zoveel fraais compleet gemist zou hebben. Libellen zweefden voor mij uit en vlogen al het ware met mij mee, zoals ik reeds tijdens eerdere trainingen op bospaden had waargenomen. Een paar keer al had ik in mijn hoofd gehad om een gedicht te schrijven over die vliegende metgezellen maar dat is er helaas niet van gekomen.

Waar ik, letterlijk en figuurlijk, ook reeds langer mee in mijn hoofd rondloop is de vraag hoe het toch kan dat je de ene keer en het ene moment precies registreert wat er in jouw directe omgeving gebeurt tijdens het rennen, tot en met de insecten en veelpotigen die vlak voor je op de weg jouw pad kruisen. En dat je de andere keer, of op sommige momenten, zodanig in een roes bent dat alles om je heen jou volledig ontgaat. Met daar tussenin uiteraard nog een paar overgangsstadia.

De wielrenners die ik nu aan beide kanten van het kanaal zag, kun je meestal niet over het hoofd zien, evenals de meerdere lopers die je altijd wel tegenkomt. Zo kwam er een vrouw achter mij lopen die ik niet direct kon afschudden, ik had zelfs het idee dat zij langzaam maar zeker op mij aan het inlopen was. Dat vond ik niet zo’n prettig gevoel. Ik heb liever collega’s voor mij die ik eventueel kan inhalen dan dat ik het vermoeden heb dat ik voorbijgestoken ga worden. Gelukkig ging ik op een bepaald punt linksaf en liep zij rechtdoor.

Tijdens deze training was er een afwisseling van zon en wolken. Op momenten dat de zon scheen, zag ik mijn schaduw voor mij uit vluchten. Ik zag mensen recreëren in de zon, konijntjes in het gras, een wandelende vrouw waarvan ik vermoedde dat het een collega van mijn vrouw zou zijn. Toen ik haar passeerde leek zij veel meer op een collega van mijn eigen werk. Of zij echt die persoon was weet ik niet zeker, daarvoor was het moment van identificatie te kort en te vluchtig. Ergens stond er ineens een kinderwagen in het hoge gras. Dat bevreemdde mij in eerste instantie en maakte mij alert. Maar toen ik er vlak langs voorbij liep zag ik dat er een vrouw direct aan de andere kant naast het voertuigje zat en dat zij een dekentje of ander stukje textiel boven haar hoofd hield als beschutting tegen de zon.

Ik registreerde wetshandhavers bij het plaatselijke strandje en een vrouw met een hond en een kind. Mijn plan was aanvankelijk om in het park te blijven lopen maar toen er een groot stuk blauwe lucht zich in het zwerk aandiende, leek het mij verstandiger om de schaduw op te zoeken en besloot ik terug te keren naar de andere, lommerrijke kant van het kanaal. Ik liep met de cruise control aan de brug op achter een andere loper aan. Met een voor mijn gevoel constante snelheid dus, die niet minder werd naarmate ik de brug besteeg. De brug afkomend aan die andere kant, schoof er ineens een grote wolk voor de zon. Zo goed was mijn inschatting dat het voorlopig zonnig zou blijven dus niet. Maar ik was nu op mijn vertrouwde fietspad onder de bomen en liep daar rustig en tevreden in oostelijke richting.

Zoals wel vaker, passeerde er een groot, in dit geval wit, passagiersschip op het water. De naam ervan is mij helaas ontschoten. Even later kliefde er een snelle motorboot door de golven die het schip had achtergelaten. Ook die zie je hier wel vaker, wat niet verwonderlijk is met de vele luxe jachthavens dicht in de buurt. Op de heenweg had ik de wind achter en dus na mijn keerpunt op de terugtocht kwam diezelfde wind van voren. Tegen voelde die bries wat fris tot zelfs een beetje koud aan. Best wel even een prettig gevoel. Ik zag een aantal ganzen in het weiland verderop. Vandaag was ik, tegen mijn gewoonte in, maar eens vertrokken zonder hartslagmeter. Ik begon met een gemiddelde snelheid van 11 per uur, maar na 7 km kwamen mijn `rondjes` boven de 5:30 en verloor ik dus snelheid. De laatste km’s gingen in tijden boven de 6 minuten en zat ik derhalve onder de 10 per uur. Dat mocht voor mij de pret echter helemaal niet drukken.

Het was zondag en ineens had ik het fraaie, instrumentale “Rockport Sunday” van Tom Rush in mijn hoofd. Dat is een rustig nummer dat prachtig wordt vertolkt op de akoestische gitaar en het weerspiegelde op dat moment precies mijn gemoedstoestand tijdens het lopen. Hoe een mens erop komt, ik heb geen idee maar ineens was de prettige gedachte aan dat stukje muziek er en hoorde ik het in mijn hoofd. `Rush` is natuurlijk Engels voor `haast` of `drukte`, maar het klinkt bijna als `roes`. Zijn gitaarnummertje zou je ook haast in die gemoedstoestand kunnen brengen. Verder was ik toen overigens behoorlijk bewust bezig met het registreren van wat er in mijn directe omgeving zoals te zien was.

Misschien is het zo dat je in een roes raakt als je een wat hoger tempo en tegelijkertijd makkelijk loopt, als alles vanzelf lijkt te gaan. Net als weleens gebeurt in de auto of op de fiets, mis je dan dingen om je heen en ben je bepaalde punten voorbij voor je het in de gaten hebt. Je zou dit ook slapend lopen, fietsen of autorijden kunnen noemen. Op de bicyclette of in de voiture midden in het verkeer kan dit natuurlijk veel gevaarlijker zijn dan wanneer je op een rustig fietspad of anderszins in een kalme omgeving jezelf in het zweet aan het werken bent op je hardloopschoenen. Ook in het geval je vermoeider bent en/of druk bezig om je tempo te continueren, kan het gebeuren dat je geen gelegenheid hebt om te beseffen wat er om jou heen gebeurt. Ook dat kan natuurlijk weer gevaarlijk voor je zijn omdat je dan niet goed kunt anticiperen op noodsituaties.

Mijn vermoeden is dat ik het meeste van de wereld meekrijg als ik relaxt en in een kalm tempo mij voortbeweeg over het asfalt, over de klinkers of over de halfverharde paden. En ik heb ongetwijfeld al veel vaker vermeld dat ik dan het meeste geniet van het lopen. Ontspannen fysiek bezig zijn en kijken naar al het moois dat de werkelijkheid om mij heen te bieden heeft. Dat gaat niet meer zo eenvoudig als je erg vermoeid bent uiteraard of druk bezig om een bepaalde snelheid vol te houden of een geplande scherpe eindtijd te realiseren. Dan ben je er alleen maar naartoe aan het werken om die (denkbeeldige) eindstreep te passeren.

Als je op je gemak in je eentje aan het struinen bent langs het water, in de polder, door het bos of op de heide heb je natuurlijk ook veel meer de gelegenheid lekker weg te dromen dan wanneer je voor je loopjes afhankelijk bent van drukke verkeerswegen of lawaaierig en druk bevolkt stedelijk gebied. Om nog maar te zwijgen van de situatie waarin je met honderden of duizenden medelopers deelneemt aan een georganiseerde loop, waarbij mogelijk ook nog eens veel luidruchtig publiek en duidelijk hoorbare muziek langs het parcours present is. Hiermee wil ik trouwens niets ten nadele van enthousiaste toeschouwers en musici naar voren brengen, laat dat alsjeblieft duidelijk zijn.

Ik ben heel benieuwd wat jullie ervaringen zijn op dit gebied, wellicht zijn die weer compleet anders dan de mijne.

Vechtloop met drie gezichten (2 reacties)

Gepost door Arranraja op zondag 6 juli 2014 15:23

Ook te lezen (met heel veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com

2014 is voor mij het jaar van de nieuwe trimlopen. Nadat ik eerder al debuteerde bij de Geinloop en de Driedorpenloop, stond nu, als laatste ren voor de zomerperiode, de Vechtloop in en om Weesp op mijn programma. Net als de twee eerder genoemde, had ik deze ren al veel langer op de korrel. En ook was ik er om uiteenlopende redenen niet in geslaagd om eerder daadwerkelijk in dit oude Hollandse stadje aan de start te verschijnen.

Wel had ik een paar jaar geleden per fiets het toenmalige parcours verkend om te zien of ik dat starten wel genoeg de moeite waard zou vinden. Toen liep de route dus nog anders en eigenlijk maar voor een klein deel langs de rivier de Vecht, waar je zou verwachten dat dit het merendeel zou zijn. Hij ging wat betreft de langere afstanden vooral langs de spoorbaan naar Almere en daarna richting of tot in nationaal park de Naardermeer. Sinds vorig jaar is de route echter grotendeels veranderd en rent men wel een aardig stuk langs de mooie waterweg waaraan de ren zijn naam ontleent. Misschien dat voor mij het wachten wel was op deze aanpassing.

Dit jaar had ik mij gewoon voor-ingeschreven en reisde ik met de trein af naar de plaats aan de westkant van het Gooi. Na een wandeling van 10 minuten vanaf het station door het mooie stadje, arriveerde ik bij de startplek van handeling, de plaatselijke manege. Deze tijdelijke start-en finishlocatie is, gezien vanuit het centrum, net aan de andere kant van de Vecht en pal tegen de spoorlijn aan gelegen. Direct naast de andere sportaccommodatie die normaal gesproken het thuishonk van deze loop is. Ik had gekozen voor de 15 km maar je kon starten op meerdere andere afstanden, van 2,5 km (vooral voor de jeugd en tevens de Scholierenloop) tot de halve marathon.

Vanaf het beginpunt ging het parcours van de drie langste afstanden (met een kleine 750 lopers) eerst twee bruggen over, langs Fort Weesp en ruim 2 km door het centrum van Weesp. Dit was het eerste gezicht, het stadsgezicht. Ten opzicht van vorig jaar hadden ze om tactische redenen al weer wat wijzigingen aangebracht. Zo hadden de snelste lopers toen, nog in het centrum of bij de terugkeer op de bruggen, blijkbaar last van de langzame starters. Daarom was de lengte van het deel door de stad enigermate vergroot. Daarna ging het dus weer terug over dezelfde bruggen, langs het startpunt en verder evenwijdig aan de rivier tot aan het Fort Uitermeer, waar het eerste keerpunt lag. Dit deel was het tweede gezicht, het riviergezicht.

De eerder genoemde wijziging ging helaas ten koste van het oorspronkelijke keerpunt op van het terrein van het fort, waar dit bouwwerk daadwerkelijk gerond moest worden. Dat leek mij wel een mooi punt om te lopen. Vervolgens liep je weer terug naar en zelfs over het terrein van de manege. Hier hadden de 10 km-ers hun finish. Daarna gingen de 15- en 21,1 km lopers verder. Eerst over een even vervelend, maar gelukkig heel kort, stukje half verhard traject.

Daarna onder het spoor door en langs een gedeelte van de Vecht, die je hier in het geheel niet kon zien door de woonboten en aanbouwsels op de oever die het zicht volledig blokkeerden. Verder over een deel van de route zoals die twee jaar geleden nog was. Hier kwam je tussen de weilanden te lopen waar het, bij wegvallende wind en vol doorkomende zon even behoorlijk warm werd (maar natuurlijk niets vergeleken bij de hitte die de Nederlandse voetballers later die dag in Brazilië moesten doorstaan). De halve marathonners liepen zelfs door tot de Naardermeer. Beide afstanden hadden hier weer ergens een keerpunt. Dit zou je het weilandgezicht, het derde gezicht, kunnen noemen. Je zou het ook zo kunnen formuleren dat de langste twee afstanden van deze loop uit drie volledig van elkaar verschillende delen bestonden.

Mijn heilige voornemen was om er een rustige en ontspannen loop van te maken, vooral goed om mij heen te kijken en de tijd te nemen te genieten van wat er op mijn pad zou komen. Omdat het deelnemersveld met bijna 750 personen niet echt klein was te noemen, wilde ik wel wat meer vooraan van start gaan om er voor te zorgen dat ik niet in het grote peloton opgesloten zou raken. Dat leek mij, met name op de smalle bruggen en in de krappe straatjes in het centrum, geen prettig vooruitzicht. En helemaal al niet vanwege het feit dat de 10, 15 en 21,1 km tegelijkertijd begonnen.

Er waren zowaar startvakken gecreëerd en deze bevonden zich in de binnenbak van de manege, die voor de gelegenheid op zeer multifunctionele wijze benut werd.
Er waren namelijk niet alleen provisorische kleedruimtes en een bewaakte garderobe aangebracht, een groot deel was ook wacht- en uitloopruimte voor vóór en na de eigenlijke loop. Ik zocht tijdig het juiste startvak op maar toen ik daar was, begon ik te twijfelen of ik goed stond. Drie minuten eerder zou namelijk de 5 km weggeschoten worden en tussen die lopers wilde ik natuurlijk niet verzeild raken. Dus stapte ik het bewuste vak weer uit, ook omdat ik meer naar achteren nog een vak ontdekte met een lint ervoor. Bij navraag bij een loper uit het vak waar ik aanvankelijk in had plaatsgenomen, bleek dat het voorste vak voor de snelle renners was en het vak erachter voor de minder rappe broeders en zusters. Toen wist ik direct dat ik met een gerust hart in het voorste vak van start kon gaan.

Omdat ik bij de snelleren startte, kon ik prima lopen tijdens het stadsdeel. Ik vond het best een leuke ervaring om met een grote groep renners door een dergelijk oud stadscentrum te lopen. Bijvoorbeeld aan twee kanten van dezelfde gracht waar je eerst de snelste lopers aan de andere kant kon zien gaan en na het wisselen van kant, de grote groep achter je. De eerste 3 km liep ik dan ook lekker vlot in 5:06, 5:17 en 5:04 minuten. Inmiddels was ik op het stuk langs de Vecht beland. Hier werd het, naast lekker doorlopen, genieten geblazen. Ik zag twee mooie molens vlak naast elkaar aan de andere kant van de rivier, heel veel mooie boerderijen, waaronder een rietgedekte met fraaie siertuin. Mooie woonhuizen en een buitenhuis op een stuk braakliggende grond met overblijfselen van industriële gebouwen erop (de naam Bronswerk was nog leesbaar op de zijgevel) en een bord aan de weg dat verkoop van woningen aankondigde (in het huis of op de grond eromheen, dat werd mij niet duidelijk).

De groene weilanden aan de niet-waterkant lagen er aantrekkelijk bij in de volle zon. Natuurlijk was er een boerderij genaamd "Vechtlust" van de partij. Moest ik naar de ene kant kijken naar de weilanden of naar de andere kant naar de mooie Vecht? Ik wist het niet en ik kreeg er nog net geen pijnlijke nek van. Dit stuk Vecht deed mij veel denken aan de rivier het Spaarne bij Haarlem-Zuid en Heemstede. (Over het laatstgenoemde riviertje zou ik een dag later met een personeelsuitje van mijn werk geheel onverwacht varen. Toevallig toch?)

Dus keek ik maar van links naar rechts en andersom, proberend zoveel mogelijk van alle mooie vista's in mij op te nemen. Al snel kwam er een auto ons voorbij. Die was dus het parcours binnengeslopen en probeerde nu zich tussen de lopers door te wringen. Dit ontlokte een met een buitenlands accent sprekende loper, die net aan mij voorbij kwam, wat terechte mopperige opmerkingen. Ik gaf hem uiteraard gelijk en helaas is het te vaak zo dat er een dergelijke indringer op de route te vinden is. Deze auto bleef tot het keerpunt bij het fort hinderlijk in mijn blikveld aanwezig.

Al in het startvak voelde mijn keel droog aan en nam ik een paar slokken water uit mijn fles. Daarom besloot ik bij de drinkpost ter hoogte van het keerpunt water in te nemen. Daarvoor had ik de voorfietser en de snelle renners ontmoet die reeds op de terugweg naar de manege waren. Ik probeerde aan de hand van de startnummers te zien welke afstand de lopers aan het verhapstukken waren. Terwijl ik zelf op de terugweg naar de startplaats bezig was, kwam er korte tijd een jongeman naast mij lopen die ineens tegen mij zei "een leuke loop voor een jongen uit de stad". Ik kon natuurlijk niet anders dan hem volmondig gelijk geven. Ook zag ik voor de tweede keer een moeder met een jonge dochter die op hun eigen terrein naar de lopers aan het kijken waren. Op de heenweg stond het meisje nog, op de terugweg was ze maar tegen de benen van de moeder gaan zitten. Dit ontlokte mij de uitspraak: "vermoeiend, dat kijken naar hardlopen, nietwaar?".

Op dit stuk had ik wel het idee dat de terugweg langer duurde dan de heenweg. Dat zit natuurlijk volledig tussen de oren en het is ook zo dat ik na 7 of 8 km nog wel eens een kleine inzinking te verduren heb. Het gaf voor mij in ieder geval aan dat het een redelijk zware loop was. Het feit dat je tot een bepaald punt moet lopen en dan exact hetzelfde stuk weer terug is in mijn beleving psychologisch gezien best lastig, edoch met als bijkomend voordeel dat je goed kunt zien wie er allemaal achter jou lopen en wie je er dus uitgelopen hebt of voorbijgestreefd bent. Mijn km-tijden zaten vanaf de 4e kilometer tussen de 5:19 en de 5:47 en mijn gemiddelde snelheid zakte langzaam maar gestaag terug van bijna 11,8 in het begin tot 10,3 in de voorlaatste kilometer. Gelukkig kwam er op een goed moment hulp vanaf de kant in de gedaante van twee meiden die in de berm op de grond zaten en luid riepen: "hup jongens, hup jongens". Ik beantwoordde dat met: "hup meiden", een kreet die weer met gejuich ontvangen werd. Daar krijg je als zwoegende loper natuurlijk een opkikker van.

Tussen de weilanden lopend tijdens het derde deel, zag ik in de verte een paar herkenningspunten: de torens van de Muiderbrug, een brug die de snelweg A1 over het Amsterdam-Rijnkanaal brengt en verderop een stukje van diezelfde snelweg. Dat deed mij weer beseffen dat ik eigenlijk niet zover van huis was. De andere kant op kijkend zag ik, over de spoorlijn heen, nog net de kruinen van de bomen die het begin van de Naardermeer markeren.

Ik droeg natuurlijk weer mijn oranje EK - WK-shirt met mijn voornaam op de rug. Dit was handig voor het publiek langs de kant. Bij de laatste bocht op de terugweg, net het spoortunneltje uit, werd mij op enthousiaste wijze een laatste hart onder de riem gestoken en mijn naam geroepen door de toeschouwers aldaar. Ook de route-aanwijster bij de splitsing van de routes van de 15 en 21,1 km bij de spoorlijn, met wie ik een klein onderhoud had in het langsgaan, had houvast aan dat label op mijn rugzijde. Mij viel het op dat ik dus de hele loop genoeg adem had om woorden te wisselen met deze en gene.

Bij de laatste drinkpost heb ik weer bekertje water genomen. Toen een tweede water-aanreikster mij er nog een aanbood, wist ik "één bekertje is genoeg, hoor" uit te brengen. Deze opmerking toverde gelukkig een brede lach op haar gezicht. Ik ben op dat moment heel even wat langzamer gaan lopen en daarna kon ik ineens weer aanzetten en mijn snelheid opvoeren tot aan de finish. In die laatste km liep ik plots weer boven de 11 per uur en vlak voor de finish zelfs bijna 12,4. Ook oude mannen kunnen dus nog wel eens aardig rennen.

Nu besefte ik overigens even dat dit voorlopig, tot na de zomer, de laatste georganiseerde kilometer zou zijn. Het deelnemen aan georganiseerde lopen vind ik daarom zo leuk omdat je jezelf kunt meten met andere lopers. Omdat je soms samen met ze kunt oplopen en omdat het stimulerend werkt om te worden aangemoedigd door mensen aan de kant. Bovendien wordt je nog wel eens gefotografeerd en kun je er dus mooie plaatjes van jezelf in actie aan overhouden. Bij deze blog kun je daar een paar voorbeelden van zien. Het lopen van langere afstanden is leuk omdat je dan langer kunt genieten van het feit dat je deelneemt, ook al komt dat besef nog wel eens achteraf. Soms ben je tijdens het lopen teveel bezig met het moe zijn. Het nagenieten is er daarom echter niet minder om.

In het stuk bij de woonboten had een bewoner een douche aan zijn schutting gemonteerd en aangezet. Erbij hing een bordje met de tekst "niet drinken". Net toen ik daarlangs kwam, stond de man ernaast, waarop ik kon opmerken dat het mij erg lastig leek om van die dunne straaltjes water te gaan drinken. Hier werd ik voorbijgelopen door een man en een vrouw, waarbij de man na het passeren direct naar rechts kwam en in mijn persoonlijke ruimte ging lopen. Ik maakte daar een opmerking over maar de persoon in kwestie was niet onder de indruk. Het ging toch allemaal goed. Dit was de enige vervelende renner die ik die dag tegenkwam.

Het enige andere minpuntje kwam in het allerlaatste stuk vlak voor de finish, waarbij er ineens nog een 180 graden-bocht om hekken heen gemaakt moest worden om over de eindstreep te kunnen komen. Daar werd ik, mijn laatste hardloopkrachten vergooiend, niet vrolijk van. Dat was ik wel weer na het over de eindstreep komen en bij het uitlopen in de schaduw van de binnenbak. Later werd mijn dag nog beter door de overwinning van het Nederlands voetbalelftal op Mexico. Alles bij elkaar een perfecte dag om op terug te kijken dus.

Om een heel lang verhaal kort te maken: tussen de regels door hebben jullie hopelijk kunnen lezen dat deze loop en het decor waarin hij wordt gehouden mij goed is bevallen. Wat mij betreft wordt hij toegevoegd aan het lijstje van jaarlijks te bezoeken trimlopen in de regio.

Want betreft bekende gezichten: een lange vent, tegen wie ik in het verleden heb gebasketbald en die ik tegenwoordig bij veel lopen tegenkom, was ook nu weer van de partij. Ook hij deed, net als zijn vrouw trouwens, de 15 km. Daarnaast maakten twee lopers van AV '23, die eveneens vaak tegenkom bij plaatselijke of regionale lopen, hier hun opwachting.

Ik heb bij het schrijven van deze blog overigens voor het eerst gebruik gemaakt van de indrukken en herinneringen die ik had ingesproken op mijn smartphone via een spraakrecorder-app. Ik had mijn smartphone aan en met de spraakrecorder geactiveerd in mijn heuptasje, maar het was mij iets teveel gedoe om tijdens het rennen al dingen te gaan inspreken. Dus bewaarde ik dat tot na de finish, toen ik aan het uitwandelen was. Later in de trein naar huis en thuis na het douchen heb ik op deze wijze nog menige opmerking vastgelegd.

Mijn eindtijd over de 15 km was 1:24:12, Daarbij liep ik 10.7 km per uur en deed ik gemiddeld 5:37 minuten over een kilometer. Veel belangrijker zijn voor mij echter de positieve herinneringen die ik aan deze loop heb overgehouden, die mij weer de mogelijkheid boden om dit lange verhaal te schrijven. Ik hoop dat jullie het hele eind met mij mee hebben gelopen.

Verjaardagsloop (4 reacties)

Gepost door Arranraja op zondag 22 juni 2014 19:29

Cake Present Island Martini Glass

Ook te lezen op http://arranraja.wordpress.com

Laatst was ik weer eens jarig
En lekker een dagje vrij
Ik had een heel lange loop gepland
Het vooruitzicht maakte mij al blij

Weliswaar was het grijs en het spetterde wat
Toch ging ik verheugd onderweg
De zon zou heus wel komen vandaag
Kwam hij niet, dan had ik maar pech

Het park door, over de dijk en de sluis
Langs fort, boerderij en energiecentrale
De schapen hadden het pad flink bevuild
Maar ik hoef geen topsnelheid te halen

Om het winkelcentrum heen, terug naar het kanaal
Het wordt nu zowaar wel wat fris
Ik doe mijn jas aan en ook snel weer uit
Omdat het zo toch weer te warm is

Ik loop rustig door en ik zit er niet naast
Mijn hartslag blijft mooi laag
Ik heb alle tijd en dus zeker geen haast
Het gaat gewoon lekker vandaag

Langs het indrukwekkende, brede kanaal
Aan de beboomde Weesperzijde
Op deze dag, op zo'n moment
Vind ik mijzelf toch wel te benijden

Een aalscholver vliegt op z'n gemak
Een eindje boven het water
Het is nu droog, het spettert niet meer
Neerslag is weer een zorg van later

Net over de helft, na een kilometer of tien
Word ik voortijdig een beetje moe
Over de brug boven het brede water
Jog ik moeizaam naar Driemond toe

Het groene licht wordt juist voor mij rood
Dat vind ik zo wel prima en goed
Dan kan ik even stretchen gaan
En een beetje bijkomen, want dat moet

Ik wandel een stukje door het dorp
Moet even wachten voor de brug
Dan ben ik weer aan de goede kant van het kanaal
En begin aan de lange tocht terug

Dat stukje keienpad is nooit zo fijn
Maar ik kom er wel overheen
Hier is het nog stiller dan aan de andere kant
Van mensen zie ik er maar één

Tussen spoor- en autobrug
Was het voorheen zo mooi en groen
Nu is het kaal, lawaaiig en druk
Daar is even niets meer aan te doen

Gelukkig ben ik snel weer in de rust
En zijn er veel bomen en ander groen
Ik ga niet meer soepel maar red het nog wel
Hoef er nog maar minder dan 4 te doen

Een loopster draait kort voor mij
En gaat op de weg terug
Zo'n haas kan ik nu heel goed gebruiken
En ik volg haar toch nog best wel vlug

Ik kom steeds naderbij, maar dan is het voorbij
Zij versnelt flink en ik haak dan af
Zij loopt bij mij weg, ik vind het wel best
En loop door in een sukkeldraf

18 km maak ik vol, dan is het echt gedaan
Mijn benen lopen helemaal vol
Bijna kan ik geen stap meer verzetten
De lange afstand eist nu zijn tol

Eindelijk ben ik weer langs deze route gegaan
Al veel te lang was ik hier niet geweest
Om dit weer eens lekker te kunnen lopen
Was pas echt een verjaardagsfeest

Na lang ook weer eens een succes verdiend
De badge genaamd "Jarige Job"
Kalm wandel ik naar huis terug
Mijn geboortedag was werkelijk top

Een wereld van verschil (3 reacties)

Gepost door Arranraja op vrijdag 20 juni 2014 12:25

Ook te lezen (met veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com

Ik was afgelopen weekeinde toe aan mijn 25ste georganiseerde loop. Nadat ik in september 2010 op het allerlaatste moment gehoor had gegeven aan de oproep op mijn werk om gebruik te maken van één van de overschietende startbewijzen voor de Dam tot Damloop, en zo mijn georganiseerde hardloopcarrière begon, ging ik nu voor de negende keer op een 10 km starten.

Vorig jaar deed ik voor het eerst mee aan de Gaasperplasrun in Amsterdam-Zuidoost. Het was toen eind maart en we hadden de koude winter net verruild voor een vrijwel even koud voorjaar. Op die zaterdagmiddag van de 23ste was het ongeveer 5 graden boven nul met een ijskoude oostenwind. Je kunt er van alles over lezen in mijn blog over die loop.

Hoe anders is het een jaar en bijna 3 maanden later. Omdat hij is toegevoegd aan het rondje Mokum, waarover ik eerder al schreef in mijn verhalen over de Middenmeer- en de Nescioloop, is de Gaasperplasrun dit jaar in juni geprogrammeerd. Dit heeft tot gevolg dat de temperatuur en het weer van een heel ander kaliber zijn en dat het aantal deelnemers is verveelvoudigd. Dat is voor de organisatie extra leuk, omdat deze keer de 20ste editie gehouden werd.

Nu was het vrijwel ideaal hardloopweer met ongeveer 17 graden, wisselende bewolking, af en toe een zonnetje en een prettig koelende wind. En in plaats van het handjevol bikkels dat vorig jaar op de blauwe atletiekbaan in het Bijlmerpark aan de start stonden (77 finishers om precies te zijn), deden er nu 421 lopers mee aan de 5 en 10 km. Zaak derhalve om bij de start tijdig een plekje net achter de snelle wedstrijdlopers in te nemen, teneinde de massa voor te blijven.

Was het toen een kwestie van meerdere lagen bedekkende hardloopkleding aantrekken en in de kleine kleedkamer zo lang mogelijk wachten met naar buiten gaan, nu volstond een korte broek en een renshirt met korte mouwen. En ondanks de prettig frisse wind waren de omstandigheden buiten prima om warm te lopen op de ruime atletiekfaciliteiten in het Bijlmerpark. Toen zou het water in mijn drinkfles bij wijze van spreken spontaan bevroren zijn, nu was zo'n stukje hol plastic met koele, vloeibare inhoud geen overbodige luxe.

Ik had van tevoren bedacht dat ik er een rustige loop van zou gaan maken. Gewoon kalm aan doen, dan breekt het lijntje niet. Dit soort overwegingen kan ik net zo goed achterwege laten want ik houd mij er doorgaans toch niet aan. Ook nu huppelde ik vrolijk mee met de lieden voor mij en om mij heen. Ik keek echter al tijdens de eerste honderd meter op mijn horloge en zag dat ik weer eens veel te hard van stapel aan het lopen was. 12,7 per uur is doodeenvoudig voor mij veel te snel om mee te beginnen. Nog op de baan temperde ik mijn tempo heel bewust enigszins en al spoedig gaf het gps-uurwerk de lagere waarde van 12,3 aan.

Aangezien het bewolkt en niet super warm was, nam ik mij al snel voor maar weer eens een poging te wagen om onder de 50 minuten uit te komen. Om zo'n eindtijd te bereiken hoefde ik er alleen maar voor te zorgen om alle kilometertijden net onder de 5 minuten te houden. Dat lukte echter alleen maar de eerste kilometer, daarna zakte ik direct terug naar tijden net boven de 5 minuten. Ik had dus al rap door dat de gedroomde snelle eindtijd er vandaag niet zou komen. Niet zo gek overigens als je bedenkt dat ik al geruime tijd niet meer heb getraind op hogere snelheden. Bij het verlaten van de baan was het, achterom kijkend, leuk om een groot deel van de baan gevuld te zien met de optocht van hardlopers.

Ik wilde wel proberen een beetje in de buurt van die 5 minutengrens te blijven en dat lukte wel aardig. Alleen bij de 6 en 9 km had ik langzamere tijden, de rest zat allemaal keurig onder de 5:10. Gemiddeld zou ik op 5:05 per km uitkomen. Wat betreft mijn plaats in het deelnemersveld liep ik naar schatting de hele wedstrijd achter in de groep die na de echt snelle renners kwam. En de gehele loop werd ik wel eens ingehaald maar haalde ik zelf, tot in de laatste kilometer, ook geregeld mensen in. In totaal wist ik een kleine 200 renners achter mij houden.

Heel veel bijzonders heb ik onderweg niet beleefd. Al vrij snel liep er niemand vlak achter mij en zag ik slechts een bescheiden aantal lopers voor mij rennen. Bij het punt waar de wegen van de 5 en de 10 km- zich scheidden, had ik verwacht veel renners voor mij linksaf de 5 km-route te zien inslaan. Het bleek er welgeteld één te zijn, namelijk een kleine jongen die ik niet zo lang daarvoor langs mij had zien komen. Het plaatselijke kerkje in de buurt Reigersbos, dat wij na 3 km passeerden, luidde overigens speciaal om ons lopers aan te moedigen haar klokken op deze zondagmorgen.

Het hoogtepunt van deze loop kwam in mijn beleving op bijna de helft van het traject. Ik droeg weer mijn oranje WK-shirt met mijn voornaam achterop. Toen ik een groepje deelnemers aan de Gaasperplasrun wandeltocht voorbij snelde, hoorde ik een deelnemer mijn naam roepen. Heel even dacht ik dat het om een bekende ging die mij herkend had, maar toen de hele groep mijn naam scandeerde en mij luid aanmoedigde, had ik door dat ze de tekst op mijn rug hadden gelezen. Ik stak uitvoerig beide armen in de lucht als reactie en als blijk van waardering voor het hart dat mij hier onder de riem gestoken werd. Iets daarvoor liepen nog wat mensen waarvan ik dacht dat zij de voorhoede vormden van die wandelaarsclub. Helemaal op kop liep echter een man met een startnummer dat direct volgde op mijn nummer. Ik had het idee dat deze loper de strijd (tijdelijk) had moeten staken. Dat zou mij niet gaan overkomen.

Bij de drinkpost na ruim 5 km pakte ik een waterspons. Niet dat ik oververhit was maar het leek mij wel een goed idee om hier en daar wat verkoelend vocht aan te kunnen brengen. Ik hield het natte gevalletje stevig vast tot na de finish. Verder gebeurde er zoals gezegd weinig noemenswaardigs. We liepen aan de oostkant van de Gaasperplas langs het terrein van Waternet en gingen daarna linksaf het beboomde gedeelte bij metrostation Gaasperplas in. Hier was een parkgedeelte dat af en toe echt bosachtig aandeed met hoge bomen en dicht struikgewas. Mooi om te zien en prettig om doorheen te hollen. Ooit had op dit deel de Floriade plaatsgevonden. Hoewel ik hier wel vaker was geweest en natuurlijk ook vorig jaar dit parcours had gelopen, kon ik mij de exacte loop van de paden niet precies meer voor de geest halen. Wel wist ik mij te herinneren dat er één of twee stukjes moeten komen waar het pad iets omhoog liep.

Ik had onderhand zo'n 7/10 van de run voltooid en de benen voelden niet helemaal okselfris meer. Ik kon mijn snelheid echter aardig volhouden en ging zo langzamerhand al richting de eindstreep denken. We liepen het Gaasperpark weer uit en, terug onder de A9 door, retour naar het Bijlmerpark. Toen ik al even dacht de 9 km gepasseerd te zijn en dus bezig aan de laatste ronde, kwam op mijn horloge pas de melding dat het zover was. Dat was een heel kleine mentale tegenvaller. En een in mijn herinnering lastige, kleine omzwerving in het laatste park moest nog komen. Bij lopers die daar over mij heen kwamen kon ik korte tijd nog aanhaken en ik ging zelfs daar een enkeling voorbij.

Een kleine 100 meter voor de ingang van de atletiekbaan, zag ik op mijn klokje dat de inmiddels verstreken tijd nog net onder de 50 minuten zat. Met even aanzetten wilde ik zorgen binnen de minuut daarna over de meet te gaan. Dus zette ik zo goed en zo kwaad als het ging nog een keer aan en kwam ik na 50:53 over de eindstreep. Dat is voorwaar geen slechte tijd. 9 seconden sneller dan mijn tijd op dit parcours vorig jaar en mijn op één-na-snelste bij een georganiseerde loop, na de 50:05 in Het Twiske. Bovendien is dit de op drie-na-snelste tijd op deze afstand ooit door mij geregistreerd. Ik kon dus bepaald niet ontevreden zijn en ging met in mijn tas een tweekleurig vaantje huiswaarts.

Langs het kanaal (4 reacties)

Gepost door Arranraja op dinsdag 10 juni 2014 19:56

Ook te lezen (met veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com

Lied op de melodie van Aan de kust - BLØF

Op het dijkje bij Diemen-Noord
Ligt een lommerrijk fietspad
Geflankeerd door rijen bomen
Daar vind je dus schaduw zat

De bladerkronen van de bomen
Vormen een reuzenparasol
Die beschut tegen zon en regen
Daar houd je het hollen langer vol

En direct langs het water
Waait altijd een frisse bries
Die zorgt steevast voor verkoeling
Het is er nooit benauwd en vies

Langs het kanaal, het Rijnkanaal
Dat in Amsterdam is begonnen
Heb ik veel kilometers overwonnen
Omdat je daar zo heerlijk loopt
De verkoeling krijgt waarop je hoopt

Het zou warm worden vandaag
Maar ik neem graag het risico
Dus ik ging al vroeg uit bed
De temperatuur was nog maar zozo

Voor mijn doen vroeg naar buiten
Nu kan het heus nog wel
Eventjes lekker rennen
En lopen zweten in je vel

Op plezierbootjes in het water
Zitten mensen echt in de volle zon
Dat is nu best gevaarlijk
Als in de flats op het balkon

Langs het kanaal, het brede kanaal
Kun je altijd heerlijk lopen
Op een lekker fris windje hopen
Tot je moe bent en voldaan
Daarna rustig naar huis toe gaan

Een koekkoek roept zijn naam
In het park aan de andere kant
Als je daar in de zon gaat rennen
Ben je nu heel snel verbrand

Ik loop onder de bomen
Precies tot bij de Muiderbrug
Daar keer ik dan om
En ren weer even hard terug

De wind komt nu van achter
En koelt daardoor minder sterk
Dan ervoor op de heenweg
Zodanig dat ik het echt wel merk

Langs het kanaal, het lange kanaal
Kun je altijd heerlijk lopen
Op een lekker fris windje hopen
Tot je moe bent en voldaan
Dan tevreden naar huis toe gaan

Hier zie je altijd renners,
Wandelaars, volk op de fiets
Ook hengelsportfanaten verschijnen
Zomaar uit het niets

De route wordt flink veel gebruikt
Door mensen van en naar hun werk
En hondeneigenaren zijn aanwezig
Met hun viervoeters heel sterk

Een buizerd maakt zich los
Van een boom aan de waterkant
Hij zweeft over het water
Majestueus en elegant

Langs het kanaal, het Rijnkanaal
Dat in Amsterdam is begonnen
Heb ik veel kilometers overwonnen
Omdat je daar zo heerlijk loopt
De verfrissing krijgt waarop je hoopt

Dit is mijn favoriete plekje
Altijd kan ik hier terecht
Waarschijnlijk heb ik dat
Wel eens eerder al gezegd

Bijna 8 heb ik er na één keer
Heen weg en weer gerend
Maar ik wil nu nog niet stoppen
Ik ben een langere afstandsvent

Dus ga ik wederom op pad
Tegenin de frisse bries
Van meer keren op en weer
Ben ik toch echt niet vies

Langs het kanaal, het grote kanaal
Kun je altijd heerlijk lopen
Op een lekker fris windje hopen
Tot je moe bent en voldaan
Dan gelukkig naar huis toe gaan

Voorheen liep het schaduwrijk
Nog een erg fraai stukje door
Nu is dat kaalgeslagen want
De snelweg gaat helaas voor

Dus is mijn paradijsje korter
Maar nog net wel lang genoeg
Ik ben liever hier buiten bezig
Dan dat ik ga naar de kroeg

De grote vrachtschepen
Varen af en dan weer aan
Hun uitlaatgassen stinken
En kunnen je op de keel slaan

Langs het kanaal, het Rijnkanaal
Dat in Amsterdam is begonnen
Heb ik veel kilometers overwonnen
Omdat je daar zo heerlijk loopt
De zuurstof krijgt waarop je hoopt

Ze gaan harder dan ik hollen kan
Soms houd ik er toch eentje bij
Of ik loop zelfs van ze weg
Dat maakt mij dan weer erg blij

Ik loop onder de bomen
Tweemaal een stuk heen en weer
Dat doe ik wel eens vaker,
Het is niet de eerste keer

De tweede keer draai ik eerder
Nog voor de Uyllanderbrug
Ik hoef nog maar een klein stukje
De rest wandel ik naar huis terug

Ondanks de verwachte warmte
Heb ik er toch lekker ruim 12 gehold
Ben ik moe en tevreden
Maar heb niet met mijzelf gesold

Langs het kanaal, het natte kanaal
Kun je altijd heerlijk lopen
Op een lekker fris windje hopen
Tot je moe bent en voldaan
En dan blij naar huis toe gaan

Driedorpenloop 2014: hoe warm het was ..... (3 reacties)

Gepost door Arranraja op zondag 8 juni 2014 14:46

Ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Deze loop had ik al langer in het vizier maar om meerdere redenen was het er nog niet van gekomen om ook daadwerkelijk te gaan deelnemen. Óf het kwam niet uit op de gezinskalender, óf mijn gezondheid stond het niet toe, óf het weer was zodanig dat het niet uitnodigde de reis naar Kortenhoef te maken. De naam van deze plaats doet mij trouwens altijd meteen denken aan een typetje van Kees van Kooten en wel dat van de amateurwielrenner op leeftijd die op zijn palmares alleen "2e plaats in de Ronde van Kortenhoef 1971" had staan.

Dit jaar waren er eindelijk eens geen belemmeringen en dus kon ik voor het eerst voor deze trimloop afreizen naar het Gooi. Ook een persoonlijke primeur was de combinatie van de autorit naar het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten in 's-Graveland, waar ik de auto ging parkeren, en de aansluitende lange wandeling van 2,1 km naar sporthal De Fuik in Kortenhoef. Bij deze hal zouden start en finish van het loopevenement plaatsvinden. De wandeling van naar schatting een kleine 25 minuten zou een mooie beenspieren-opwarmer zijn en dat kwam ook zo uit. Het was niet druk bij het afhalen van het startnummer, waarvoor je tot de dag ervoor nog kon voor-inschrijven. Dat is een behoorlijk luxe situatie vergeleken bij sommige andere lopen. Voor de toiletten stonden trouwens wel lange rijen, er waren er ook wat weinig beschikbaar. Dit was mijn vuurdoop bij een 12 km-loop, een voor trimlopen nogal incourante afstand.

Omdat ik het parcours niet kende en derhalve niet wist of er snel een vernauwing zou komen, positioneerde ik mij bij de start, net als in Naarden, vlak achter de voorsten teneinde snel te kunnen vertrekken. Een jonge vrouw, die vlak naast mij stond, vroeg of er onderweg bordjes zouden zijn die aangeven welke richting je moest volgen, Ik kon niet anders dan vertellen dat ik hier voor het eerst aan de start stond en dat ik er vanuit ging dat die richtingaanwijzers voorhanden zouden zijn. Met 12,9 per uur schoot ik weg. Dat snelle starten bleek overigens niet echt nodig te zijn geweest omdat de eerste 2 km zich afspeelden in een woonwijk zoals er honderden zijn in dit land. Met ruime straten dus. Sowieso heb ik tijdens deze loop geen enkele keer last gehad van snijders, duwers of andere hardlooppiraten, een gegeven dat positief te noemen is. Slechts één keer wist ik iemand rechts achter mij van wie ik de indruk had dat hij mij aan die kant wilde gaan inhalen terwijl de ruimte daar beperkt was. Ik heb toen met opzet mijn snelheid iets verhoogd, waardoor ik vlak achter een schuin rechts van mij lopende voorligger aansloot. De inhaler moest toen wel achter mij langs naar links om, daar waar alle ruimte was, te gaan passeren. Dat gaf mij een tevreden gevoel.

In de eerste kilometer wilde ik de riem van mijn heuptasje strakker trekken, omdat ik hem wat te los vond zitten. Door dit gebrek aan spanning ging het geheel van riem, tasje en alle andere zaken die ik eraan heb hangen te veel om mijn middel naar links draaien. Dit aansnoeren had ik beter niet kunnen doen omdat ik tijdens deze poging de sluiting lostrok. Gelukkig kon ik het hele zaakje bijtijds opvangen. Het kostte mij echter wel enige moeite om de boel weer dicht te krijgen, wat ten koste ging van de concentratie bij het rennen. Een les voor de volgende loop om voor de start te zorgen dat de riem op de juiste spanning om mijn buik zit.

Ik was mij tijdens het rondje door de Kortenhoefse woonwijk al aan het verheugen op het moment dat wij deze bebouwde kom zouden verlaten. Ik had namelijk verwacht dat wij dan tussen de weilanden op fietspaden zouden lopen en mooie natuur en vergezichten zouden zien. Dat was één van de voornaamste redenen dat ik mij voor deze loop had ingeschreven en helaas viel het dus in dit opzicht nogal tegen. Het werd wel wat landelijker richting Ankeveen, maar we liepen wel bijna steeds langs huizen aan één kant en het natuurschoon liet vooralsnog op zich wachten. Bij het binnenkomen van Ankeveen, op het punt waar de wegen voor de 7 km- aan de ene kant en de 12- en 21 km-lopers aan de andere kant zich scheidden, speelde een blaasorkestje vrolijke deuntjes. Mijn gemiddelde snelheid was intussen langzaam aan het terugzakken tot uiteindelijk 11,6 per uur. Er waren trouwens veel klappers en aanmoedigers langs de route en dan is natuurlijk altijd leuk.

Op het Ankeveense stuk, zo tussen tussen km's 4,5 en 6,5 liep ik samen op met een vrouw die mij niet lang daarvoor voorbij gelopen was. Het was niet afgesproken maar wij wisselden elkaar af aan kop en liepen dus prettig in ongeveer hetzelfde tempo. Maar na zo'n 2 km kon zij het niet meer volhouden en moest ik haar achter mij laten. Kort voor mij renden toen al, zij het wel achter elkaar, twee inwoners van Ankeveen die zo ongeveer om de drie meter bekenden groetten of gegroet werden. Dat was natuurlijk leuk voor de betreffende lopers maar als je er de hele tijd vlak achter loopt, gaat het wel een klein beetje vervelen. Op dit stuk heb ik, ter compensatie, gelukkig een paar high fives kunnen geven aan kleine kinderen.

In Ankeveen ging het grotendeels over doorgaande wegen, maar ook weer een stukje door een woonwijk. Bij een drinkpost aldaar zag ik voor het eerst een vrouw die steeds stopte en wandelend wat water naar binnen werkte om vervolgens weer aan te zetten en van mij weg te lopen. Dit ritueel herhaalde zich een paar keer tot ik haar definitief voorbij ging. Later, toen ik de terugwandeling richting de auto al begon, zag ik hoe deze dame de eerste vrouw werd op de halve marathon. Op één van de twee stukjes alleen-liggend fietspad die het parcours rijk was, tussen Ankeveen en 's-Graveland, mocht ik het enig echt mooie natuurbeeld aanschouwen. Een voor mij overbekend geel-paars bordje gaf aan dat het ging om een terrein van Natuurmonumenten, en wel om een deel van de Ankeveense Plassen.

Op de site van de loop wordt gemeld dat lopers de omgeving van de loop zo mooi vinden: "De Driedorpenloop heeft onder de lopers een erg goede naam opgebouwd. Vaak krijgt de organisatie van lopers te horen dat ze het een geweldig mooie omgeving vinden waar gelopen wordt", Dat is dus maar wat je gewoon bent. Ik ben dus blijkbaar nogal verwend met de lopen die ik al gedaan heb, zoals de Wallenloop Naarden, de Twiskemolenloop en de Geinloop. Je zou ook kunnen zeggen dat de directe omgeving hier in het Gooi heel mooi is, maar net niet het stuk waarin gelopen wordt.

Na dit kleine beetje moois volgde er een erg warm stuk door ''s-Graveland. Om te beginnen liep de route over een klein industrieterrein en daarna volgde een lange, rechte weg tussen de bebouwing door. Daarbij liepen we in de volle zon en uit de wind. De verkoelende bries werd hier vrijwel overal tegengehouden door de huizen ter rechterzijde. Bij iedere boom was ik blij met even een beetje schaduw en als de verkoelende wind tussen de huizen door blies was het helemaal een verademing, hoe kort die ook duurde. In ''s-Graveland zag ik op een gegeven moment links een van de buitenplaatsen van Natuurmonumenten. De herenhuizen die op dit stuk rechts van de weg stonden heb ik waarschijnlijk gemist door de warmte en vermoeidheid of omdat ik net naar de andere kant naar het terrein van Natuurmonumenten keek. Er zou in mijn beleving een veel mooiere loop te houden zijn op de buitenplaatsen aan die andere kant van het water dat de langgerekte dorpskern van 's-Graveland in tweeën deelt.

Voor mij ging een man, die in het zicht van bekenden kwam, ineens raar van links naar rechts uitzwaaiend lopen. Als niet duidelijk was dat hij dat deed om heel erg op te vallen voor die bekenden, zou je gedacht hebben dat hij door de hitte bevangen was geraakt. Voorbij het bewuste huis liep hij echter weer keurig in een rechte lijn. Ik had al die tijd best nog wel een behoorlijk strak tempo kunnen handhaven, zelfs met de hoge gevoelstemperaturen. Mijn snelheid lag ruim boven de 11 per uur, mijn km-tijden onder de 5:15 minuten en mijn hartslag zat keurig rond de 170.

In deze laatste kilometers begonnen zowel mijn fikse inspanning als de overvloedige zonnewarmte en het gebrek aan koeling zijn tol te eisen en gingen deze cijfers omlaag dan wel omhoog. Ik raakte zo langzamerhand vermoeid en het feit dat we weer de woonwijk van Kortenhoef in moesten, was voor mij geen mentale opkikker. Eerder zorgde dit laatste stuk van nogmaals slingeren door de wijk en het veelvuldig bochten maken tot letterlijk aan de eindstreep, voor een beetje demotivatie. Vlak voor de meet was daar ook nog een coach op een fiets die een paar lopers voor mij van alles toeschreeuwde. Daar ergerde ik mij even redelijk aan.

Bij het over de eindstreep gaan werden zowaar mijn naam en mijn woonplaats omgeroepen en ik kon tevreden zijn met de goede eindtijd van 1:02:07, die maar een ruime minuut boven mijn pr op deze afstand ligt. Hoe dan ook is dit mijn beste tijd op deze afstand tijdens een trimloop, omdat dit de eerste keer was dat ik 12 km georganiseerd liep.

Direct na de meet kwam je in een fuik van gefinishte lopers terecht en ik had wat moeite om een plekje in de schaduw te vinden waar ik even rustig kon uithijgen. Toen ik een beetje was bijgekomen had ik behoefte aan wat uitwandelen en dus liep ik over de stoep een stukje terug langs de laatste paar honderd meter van het parcours. Twee kinderen op een fiets vroegen mij welke afstand ik had gelopen. Ze vonden het knap dat ik 12 km had verhapstukt. Ik vertelde ze over de 7-jarige Camiel Metselaar die in Naarden per ongeluk ruim 10 km te veel had gelopen en dat ik dat pas knap vond. Ik heb de afstand van 12 km tenslotte al ontelbare keren gelopen.

Voor het eerst heb ik na een loop niet direct het idee of het gevoel dat ik hier volgend jaar weer heel graag wil gaan deelnemen. Dat hebben jullie misschien wel al kunnen opmaken uit hetgeen ik heb geschreven. Niet dat alles aan deze Driedorpenloop negatief is. Het is een goed georganiseerde, kleine loop met keurige bewegwijzering, behalve in de laatste kilometer waar ongeveer iedere honderd meter een bord aangeeft welke afstand je nog moet rennen. Dat vonden meerdere lopers wat irritant. Er zijn wel veel enthousiaste vrijwilligers langs de route, en een overvloed aan drinkposten. En je hebt dus alle ruimte op het parcours om je eigen ding te doen.

Wellicht ben ik een beetje blasé geworden van alles wat ik al in mijn trimlopenbagage heb zitten. En waarschijnlijk moet ik maar gewoon de raad van Toni Childs opvolgen, die op de terugweg in de auto "Stop your fussin", boy" tot mij zong. Maak er niet zo'n toestand van, kijk gewoon op je gemak of je hier nog eens aan de start wilt gaan staan en breid de ondertitel van dit verhaal niet uit tot "hoe warm het was en hoe saai".

Rennen in de regen (2 reacties)

Gepost door Arranraja op donderdag 29 mei 2014 10:47

Ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Lied op de melodie van Calm After The Storm - The Common Linnets:

Het regent pijpenstelen
Alles buiten is kletsnat
Ik wil mij niet vervelen
Dus ik ga toch maar op pad

Ik sta niet graag bekend
Als een slappe hardloopvent
En ik moet vooral ook denken
Aan mijn tegelklassement

De wolken hangen heel laag
Bijna tot op de grond
Het kanaal is verdwenen
Onder de damp die er waart rond

Oh, de lucht is donkergrijs
Oh, het spettert echt onwijs
Maar ik ren toch lekker door

Ineens twee ren-collega's
Aan het begin van de dijk
Verder hebben de dieren
Nu voor zichzelf alleen het rijk

Erg veel konijntjes
Net naast of op de weg
En twee fraaie fazanten
Dat is bepaald geen pech

Een heel jeugdige Langoor
Gaat achter moeder aan
Ik wil hem rechts passeren
Maar hij schiet terug naar de baan

Oh, de regen houdt niet op
Oh, het klettert op mijn kop
Maar ik ren toch lekker door

Vandaag worden mijn kleren
Van beide kanten nat
Net als mijn hardloopschoenen
Door alle plassen op het pad

Ineens staat er een reiger
Pal voor mij op de weg
Vliegt op als ik hem nader
Daar heeft hij even pech

Ik loop met flinke snelheid
Wil toch weer snel naar huis
Dus maar fiks doorstampen
En dan droog voor de buis

Oh, het wordt heel even droog
Oh, er komt geen regenboog
Maar ik ren toch lekker door

Na precies een uurtje
Bij het ronden van het fort
Gaat het ineens echt plenzen
Al is het dan maar kort

De wolken schudden zichzelf
Nog eens een keertje los
Dan plots felle zonnestralen
Ook daarginder op het bos

Nog wil de lucht niet breken
het gieten gaat weer door
Weer druppels aan mijn pet-rand
Vogels zingen wel in koor

Oh, de regen houdt niet op
Oh, het klettert op mijn kop
Maar ik ren toch lekker door

Rennen in de regen
Is helemaal geen straf
Ik ben eraan begonnen
Dus ik maak mijn training af

15 kilometers
Tik ik vandaag weer weg
Zo sprokkel ik veel punten
Voor de anderen vette pech

En als ik eindelijk klaar ben
Breekt ineens open de lucht
De wolken die verdwijnen
Er komt een zonnetje terug

Oh, kon dat niet eerder zijn
Oh, die warmte voelt heel fijn
Na de regen en de drup

Nu loop ik uit te hijgen
Mijn kleren zijn goed nat
Ik wissel maar van jasje
Wandel huiswaarts over het pad

Wallenloop 2014: een perfecte zondag (3 reacties)

Gepost door Arranraja op maandag 26 mei 2014 20:10

Island

Met veel foto's te lezen op:

http://arranraja.wordpress.com/2014/05/26/wallenloop-2014-een-perfecte-zondag/

Noot: ik publiceer mijn blogs altijd op deze site en dat zal ik ook blijven doen, vooral omdat ik alleen maar positieve reacties op mijn verhalen krijg. Ik heb echter geen idee hoeveel van jullie mijn blogs lezen en daar ben ik toch wel heel benieuwd naar.

Vandaar dat ik nu een klein experiment uitvoer. Op mijn eigen site kan ik eenvoudig bezoekersstatistieken zien. Dus bij deze wil ik jullie graag uitnodigen om door te klikken. Bij voorbaat hartelijk dank voor je bezoek.

En mocht je willen reageren doe dat dan gerust hier op Looptijden.nl smiley

Koningsdagvreugde (3 reacties)

Gepost door Arranraja op zondag 27 april 2014 16:04

Ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Met aan vrijwel ieder kledingstuk iets van oranje en met mijn grotendeels oranje loopschoenen ga ik erop uit. Officieel is Koningsdag dan al half voorbij omdat ik niet vroeg ben opgestaan en voor, tijdens en na het ontbijt rustig aan heb gedaan.

Vrijmarkten en ander feestgedruis zijn aan mij niet besteed, ik kies ook op deze dag voor de rust en de natuur. Voor het eerst in lange tijd heb ik geen van te voren geplande route in mijn hoofd. Ik wil het laten afhangen van de gevoelstemperatuur en van mijn linkerkuit waar en hoe lang ik ga struinen. Tijdens het inwandelen voelen mijn benen al direct warmer en soepeler aan dan tijdens de aanloop naar de training ervoor. Ik kuier de volledige 20 minuten en besteed extra aandacht aan het stretchen van kuitspieren en achillespezen. Later als ik al aan het rennen ben bedenk ik dat ik vergeten ben om de hamstrengen op te rekken. Als die maar niet gaan zeuren straks.

Het dribbelen naar het kanaal gaat prima en ik besluit de oversteek naar het Diemerpark te wagen. Op de Nesciobrug is het zoals altijd druk en nu hebben de meeste mensen natuurlijk iets van oranje om, aan of in. Op de Diemerzeedijk pak ik direct de grasberm naast het pad. Dit doe ik vaker om de ledematen een beetje minder te belasten. Zo loop ik dan een ruime 2 km te trailen over het gras voor ik weer moet overgaan op het asfalt omdat de brede berm eindigt. Er springen een paar konijntjes weg tussen het hogere gras en een jongeman in een scootmobiel roept iets onverstaanbaars naar mij. Ik zwaai naar hem als antwoord. Hier zijn maar weinig mensen waar te nemen en slechts een enkele hardloper. Omdat de kuit het prima doet en helemaal geen sjoege geeft, besluit ik het fietspad richting Fort Diemerdam te volgen om eventueel mijn plaatselijke 15 km-route te volbrengen.

De hier smalle dijk is aan beide zijden compleet begroeid met fluitenkruid. Het gras is helemaal niet te zien, behalve een gemaaide strook van ongeveer 50 centimeter aan weerszijden van het pad. In het water ernaast ligt een fuut stil in het zilverkleurige, spiegelgladde oppervlak. Er passeren wat fietsers, waaronder een lint wielrijders met fietstassen en rugzakken. De fietsers waarschuwen elkaar één voor één dat ik eraan kom en wijken allen keurig uit naar links. Duidelijk geen doorsnee wielrennerspak.

De ronding van het fort wordt een test voor de kuitspieren van het linkerbeen, waar ik even tegenop zie. Vooral het naar beneden afdalen legt extra druk en gewicht op de benen. Het gaat, zowel neer als op, wonderwel goed. De kuit geeft geen krimp. Het is hier heerlijk stil. Als ik aan de achterzijde van het voormalige verdedigingswerk weer omhoog ren, let ik extra goed op de hoogte van mijn hartslag. Bij een vorige passage van dit steile punt had ik een plotselinge extreme piek in mijn frequentie, net nadat ik het hoogste punt gepasseerd was. Toen ging ik weliswaar veel sneller omhoog dan nu maar die enorme piek was opvallend. Deze keer blijft hij gelukkig uit.

Tot dan toe heb ik weinig hardlopers gezien maar nu ineens zie ik er drie achter elkaar. De bocht naar het kanaal bij de Derde Diem heb ik in beide richtingen al ontelbare keren gelopen. Onwillekeurig kijk ik nu bewust naar links en zie ik de hier bredere watermassa liggen baden in de zon. Een paar honderd meter voor mij zie ik iets dat lijkt op een fiets of een persoon op een fiets. Als ik dichterbij kom zie ik een vrouw uit de hoge begroeiing aan het water te voorschijn komen, gevolgd door een man. Bij het langslopen staat de man op zijn mobiel te turen en iets in te tikken. De twee fietsen even later langs mij en herhalen hetzelfde ritueel nog een paar keer. Met name de vrouw lijkt iets te onderzoeken langs de waterkant. Zoiets intrigeert natuurlijk. Ze zijn beiden gekleed in korte broek en ik denk dat ze moeten oppassen voor teken.

Ik loop door een erehaag van zeker twee kilometer lengte, gevormd door hoog opgeschoten fluitenkruid vermengd met koolzaad. Ook hier vormt een smalle strook gemaaid gras de afscheiding aan beide zijden van het pad. Vele vogels kwinkeleren in de bomen maar alleen kraaien en een enkele merel laten zich zien. Kikkers kwaken er lustig op los in de slootjes. Een koekoek roept zijn eigen naam. Ganzen zijn er niet te bekennen, die zijn zeker al vertrokken naar andere streken. Over het water komen geluiden van pratende wielrenners van de andere kant van het kanaal. Er verschijnen nu meer wolken aan de zuidelijke hemel en de zon gaat af en toe schuil. Op de momenten dat hij weer tevoorschijn komt, schijnt hij fel op alle begroeiing. Ook op de bleke, hoge grasstengels van vorig jaar en op het dito riet.

Halverwege dit stuk voel ik twee keer kort achter elkaar een steekje bij mijn linkerachillespees. Ik besluit even te stoppen om de pees wat te rekken en om te controleren of het niet gaat om zo'n bijtspinnetje dat zich door mijn sok heeft vastgehecht aan mijn onderbeen. Dat is natuurlijk niet het geval. Ik maak van de gelegenheid gebruik om een paar slokken water te drinken en ga weer verder. De Nesciobrug verderop ligt niet meer in de zon. Als ik weer omhoog de Diemerzeedijk oploop, krijg ik een prettig verkoelende wind over mij heen, die van over het brede water tussen IJburg en de dijk komt aanwaaien.

In maart heb ik zeker drie keer een 15-km parcours hier in het park afgelegd en het lopen gaat vandaag zo lekker dat ik die afstand nu ook wel wil verhapstukken. Ik heb de exacte route echter niet meer in mijn hoofd zitten omdat het één van vele is, die ik ook nog eens in beide richtingen afwerk. Wat ik denk dat de juiste weg is volg ik voorlopig, daarbij waar het kan de berm naast het pad opzoekend. Op plekken waar het te hobbelig is, spring ik weer terug op het asfalt. De zuidkant van IJburg ligt nog heel even lekker te bakken in het zonnetje. Een moeder op de fiets met kind achterop schenkt mij een brede glimlach bij het passeren.

Het lopen in de berm begint mij door de vele hobbels en gaten een beetje te ongemakkelijk te worden. Ik spring van de ene kant van het pad naar de andere omdat het spoor in het gras daar vlakker lijkt. Dat is niet echt het geval. Dus geef ik het maar op en houd het bij de geplaveide paden. Een jongen en een meisje van onder de 10 lopen door het gras naast het pad. De jongen draagt een lange broek, het meisje heeft een mooie witte jurk aan met daaronder blote benen. Ik heb de neiging om naar de vaders, die er vlakbij staan te praten, te roepen dat ze haar goed moeten controleren op teken. Ik moet mij niet met alles en iedereen bemoeien dus ik loop zwijgend door.

Mijn gps-horloge geeft inmiddels elf afgelegde kilometers aan en een tijd ruim na de lunch. Die 15 km gaan niet meer lukken, anders wordt het wel erg laat voor ik mijn twaalfuurtje naar binnen kan werken. Nu ik daar zo over nadenk, begint mijn maag direct te knorren en pak ik mijn banaan. Die kan de eerste trek wel even stillen. De zon is nu echt verdwenen achter het wolkendek.

Ik ben onhandig bezig met mijn pisang en mep een stuk ervan op het asfalt. Ik stop direct om het gevallen deel op te rapen en spoel het af met water uit mijn drinkfles. In de verte voor mij loopt of rent een persoon. De afstand is nog te groot om dat te zien en ook of het gaat om een vrouw of een man. Waarschijnlijk dezelfde koekoek meldt zich weer en de kikkers in de slootjes laten hier duidelijk van zich horen. Ineens komt de loper veel dichterbij. Het blijkt om een vrouw te gaan die zich voor hardloopbegrippen langzaam voortbeweegt. Ik zal haar niet gaan inhalen want ik mag nog een keer rechtsaf om schuin het park over te steken naar de IJburgse kant. Als ik een beetje doorloop kruisen onze paden misschien nog bij de Nesciobrug.

Bij het afslaan valt mijn oog op een nieuw verkeersbord. "Fietsen toegestaan" en op een geel onderbord "Verboden voor snorfietsers", valt er te lezen. Het voelt hier een beetje warm en benauwd aan omdat er bijna geen wind meer is. Op een heuveltje zit een groepje bakvissen te giechelen en te gillen. Langs het pad ligt een verkeerspaal met fietspadbord op zijn kant. Daar vlakbij staat een vierkantje van hekken om een grijze kast. Op het plastic bord dat aan het hek is bevestigd, staat te lezen: "Amsterdam maakt hier het Diemerpark nog mooier". Door het plaatsen van die hekken op het gras, zeker? Een oudere man met grijze bovenlipbedekking en een ziekenfondsbrilletje draait op zijn snorfiets het brede pad op. Mijn protesten in woord en gebaar om aan te geven dat hij daar niet mag rijden, lijken volledig langs hem heen te gaan. De man heeft zeker een Koningsdagontheffing gescoord.

In het laatste stuk naar de brug komen meerdere groepjes fietsers voorbij. Een man zegt in het voorbijrijden met licht spottende toon "Dan gaan we daarna toch lekker hardlopen". "Dat moet je zeker doen, jongen en pak dan ook maar een kilometer of 14, net als ik", gaat er door mijn hoofd. Net voor de brug komt inderdaad de donkere jonge vrouw, die ik eerder voor mij had gezien, heel langzaam en op nogal koddige wijze aanjoggen. Ze heeft een tamelijk mollig figuur. Ik wil haar wel willen aanmoedigen om vooral door te gaan en zich niets aan te trekken van mogelijke blikken of opmerkingen van omstanders. Het heeft echter zelfs geen zin om een duim naar haar omhoog te steken want ze is volledig in zichzelf gekeerd.

De brug op en over gaat het rennen nog steeds makkelijk. Aan het einde ervan zit ik nog niet helemaal aan 14 km en dus besluit ik even door te gaan op het fietspad langs het kanaal. Hier laat ik voor korte tijd mijn feestvreugde bederven. Er komen naast elkaar twee met jongelui volgepakte scooters mij tegemoet rijden. Ze rijden niet hard maar wel breeduit en het is duidelijk dat ze niet van plan zijn ruimte voor mij te maken. Ik ga met opzet iets van de kant lopen en maak mij zo breed mogelijk om aan te geven dat ik niet opzij zal gaan. Het passeren gaat goed maar ik ben wat gebelgd door het gebrek aan verkeersbeleefdheid van de jongeren. Halfluid maak ik dit vocaal duidelijk. Daarvan heb ik direct spijt want ze zijn wel met zijn vieren. Ze hebben het gelukkig niet gehoord en rijden door.

Ik maak mijn loopje af en terugwandelend naar huis geniet ik alweer van het uitbundig groeiende fluitenkruid aan beide kanten van de slootjes die de laan flankeren. Het besef dat alle beenspieren hun werk weer voorbeeldig gedaan hebben, maakt de vreugde alleen maar groter. Er is voor een hardloper namelijk bijna niets erger dan het besef om pas-op-de-plaats te moeten maken vanwege lichamelijk ongemakken.

Heerlijk hollen op de Heuvelrug (2 reacties)

Gepost door Arranraja op vrijdag 25 april 2014 19:40

Deze blog (met veel foto's) is ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

In alweer bijna vervlogen tijden gingen wij een aantal zomers achter elkaar naar een schitterend gelegen vakantiepark op een van de mooiste gedeeltes van de Utrechtse Heuvelrug. Na een tip van kennissen die daar zelf al jaren kind aan huis waren, zijn wij in de herfst eens ernaartoe gereden om poolshoogte te nemen. Al snel na het verlaten van de snelweg A12 bij afrit Maarsbergen waren wij onder de indruk van de prachtige herfstkleuren die te zien waren op de bosachtige lokale weg richting Leersum.

Toen bleek dat het bewuste park gelegen was midden in de bossen in een stiltegebied, er wonderschoon uitzag en vrijstaande huisjes onder de bomen bezat, hebben wij direct ter plaatse bij de receptie een verblijf voor de zomer erop geboekt. Er zouden nog vele verblijven daar volgen, in verschillende seizoenen. Dit autovrije park was ideaal voor onze kinderen, zeker omdat de speeltuintjes vaak om de hoek waren. Onze dochters ontmoetten daar toen twee zusjes van dezelfde leeftijd. Niet alleen bij de kinderen klikte het maar ook bij de ouders. Met deze mensen hebben wij nog steeds contact. Pas toen de lol er een beetje af ging op dit vakantiepark, de huisjes wat verouderden en wij andere mooie parken met een betere prijs-kwaliteitverhouding elders in den lande en daarbuiten ontdekten, raakte Ginkelduin bij ons uit de gratie.

Een aantal keren heb ik op het park onder de bomen ruime rondjes gerend. Toen wij niet zo lang geleden besloten Landgoed Ginkelduin weer eens met een (midweeks) bezoek te vereren, ben ik meteen een renroute in de directe omgeving gaan uitstippelen. Het werd een mooi parcours over deels bekende en deels niet eerder door ons bereden fietspaden. Met opzet koos ik voor rijwielpaden zodat een gezinslid mij kon vergezellen. Ik weet dat mijn vrouw het niet prettig vindt als ik alleen door stille bossen en onbekende streken zou dwalen. Dat stille viel overigens reuze mee omdat er door het prachtige weer genoeg volk op de been was om van dit mooie stukje Nederland te genieten. De meesten op de fiets en een enkeling met de benenwagen.

Ik had mijn route gemaakt op Afstandmeten.nl waarbij ik uitkwam op een keurige 11 km met begin- en eindpunt niet ver van de ingang van het bungalow- en campingpark. Het zwakke punt zat hem in het voor mij onbekende stuk ter hoogte van het Leersumse Veld. Vlak voor wij gingen afreizen, had ik de uitgemeten loop nog even willen nakijken op de computer. Door tijdnood kwam dat er niet van. Toen ik bij de receptie van het park een fiets- en wandelkaart van de omgeving bestudeerde, kon ik op de verwachte plek geen fietspad ontdekken. Dan maar zien of er bij de ingang van dit natuurgebied van Staatsbosbeheer een duidelijke kaart met aanduiding van de fietspaden voorhanden was.

Mijn loop begon op de Utrechtse Baan, een fietspad door Boswachterij Leersum dat wij al vele keren in beide richtingen hadden benut. Aan het einde ervan, bij de Maarsbergse Weg, gingen mijn vrouw en ik rechtsaf het brede fietspad op dat ons naar de eerder genoemde ingang zou brengen. Het lopen langs die weg was wel even een stukje minder prettig door het af en toe langsrazende autoverkeer, maar het ging slechts om iets minder dan twee kilometer. Dus dat was wel vol te houden.

In tegenstelling tot wat de titel van deze blog aangeeft, was ik niet echt aan het hollen. Het weekeinde ervoor was mijn linkerkuit tijdens een training na bijna 11 km gaan protesteren middels een klein maar duidelijk pijnsteekje. Toen was ik direct gestopt met rennen teneinde erger te voorkomen en vooral omdat ik mijn loopje in Leersum niet in gevaar wilde brengen. De dagen erna was de stijfheid in de spiergroep vrij snel verdwenen maar nu tijdens het rennen voelde ik het wel weer enigermate. Dus deed ik voorzichtig en liep ik met een lage snelheid, wat gezien de redelijk hoge temperatuur ook wel prettig was. Terugkijkende naar mijn kilometertijden liep ik zelfs behoorlijk langzaam, ze zaten alle boven de 6 minuten en eentje zelfs ruim boven de 7 minuten. Het komt toch niet zo vaak voor dat ik dergelijke tijden registreer. Ik vond het nu echter totaal geen probleem want het ging mij om het genieten van de omgeving en om het heelhouden van mijn kuitspieren. Bovendien kon ik zo ook nog wat communiceren en converseren met mijn fietsbegeleidster en dat is wel zo prettig.

Bij de ingang van het Leersumse Veld was een kaart beschikbaar maar deze was helaas niet duidelijk waar het de vermelding van verharde fietspaden betrof. Er bleek trouwens ook een bezoekerscentrum te zijn dat op zondag zijn deuren voor enthousiastelingen opent. Daar zullen we komende zomer, als wij weer hier neerstrijken, zeker een bezoek aan gaan brengen. De kaart gaf aan dat er een route van ongeveer 6 km rondom de waterpartijen van het Veld, de Leersumsche Plassen, liep.Het was echter niet van de kaart af te lezen of het om een geasfalteerde of anderszins behoorlijk verharde route ging. Wel was er duidelijk te zien dat er een fietspad in zuidelijke richting beschikbaar was. Omdat ik eigenlijk wel graag de route om de Plassen wilde volgen namen we de brede, van zand voorziene oprijlaan die naar de bewuste route leidde. Wie weet zou het pad verderop gewoon verhard en dus fietsbaar zijn. Helaas voor mij bleek dit niet het geval. De ondergrond bleef hetzelfde, een combinatie van zand en grind. Dus keerden wij op onze schreden terug en namen het eerder genoemde rijwielpad.

Dat bleek helemaal geen straf te zijn want dit pad liep, al kronkelend, prettig tussen de bomen door en kwam uiteindelijk uit op een mij bekend fietspad. Rechtsaf dat pad op gaan zou terugkeer naar de Utrechtse Baan betekenen en het nog te lopen aantal kilometers behoorlijk beperken. Daarom gingen we linksaf om de rest van het door mij vooraf getekende tracé te volgen. Dit kwam, na het passeren van een afwisseling van bos, heidevelden en landbouwperceeltjes en een tweetal wildroosters, uiteindelijk uit aan het einde van de bebossing bij een kampeerboerderij. Hier had je eindelijk weer eens een wijde blik over weilanden met koeien. Ik had nu 8 km gelopen en wilde even pauzeren om de kuit enigzins te laten ontspannen en wat te eten en te drinken. Het begon zowaar meer op trailen te lijken dan op een gewone duurloop, alleen liep ik niet op onverharde stukken.

Nu moesten we een aantal kilometers terug over hetzelfde spoor om aan het einde van het pad linksaf de Baan weer op te draaien en terug te keren naar het park. Op een aan één kant open gedeelte met uitzicht over heidevelden en bos, stond een aantal picknicktafels. Deze waren allemaal bezet en aan één ervan zat een man op zijn smartphone te staren. Dat vind ik toch echt onbegrijpelijk: bevind je je met perfect weer midden in de natuur en heb je een prachtig uitzicht voor je neus en dan zit je alleen maar op een scherm te turen dat met daglicht ook nog eens slecht zichtbaar is. Daar kan ik met mijn hardlooppet toch echt niet bij.

Mijn vrouw was intussen vooral aan het genieten van de vele groengele Citroenvlinders die aan ons voorbij fladderden. Die zie je bij ons in de agglomeratie Amsterdam toch vrijwel niet. Het viel mij op dat ze vaak samen met de blanke Koolwitjes rondvlogen. Het voordeel van het lage tempo dat ik hanteerde en van de geregelde stops was dat ik mijn hartslag relatief laag kon houden. In de laatste kilometers was ik bewust bezig om hem onder de 150 te houden, een frequentie waar ik, op twee momenten na, de hele loop onder kon blijven. We passeerden op dat stuk trouwens een hondenuilaatclub met uitsluitend vrouwelijke leden. Toen wij ze in de smiezen kregen raadde mijn vrouw mij aan om goed uit te kijken met al die loslopende viervoeters, waarvan de bazinnetjes vooral oog leken te hebben voor iets dat zich in de berm moest bevinden. De doggies waren gelukkig alle zo ontspannen aan het rondbanjeren op dat bosfietspad dat ze weinig oog voor mij of mijn benen hadden. Dat maak je helaas wel eens anders mee. Ook de dieren op het platteland zijn blijkbaar relaxter dan in de grote stad.

Vlak voor het bereiken van het einde van de rit moest ik nog een seniorenfietsclub aan mij voorbij laten gaan. Gelukkig waren ze niet agressief en deden ze geen poging om mij van de sokken te rijden. Helemaal aan het einde van het pad gaf mijn horloge 12,5 km aan en vonden mijn kuitspieren en ik het welletjes geweest. Ik zal niet zo vaak 1:20 uur, bij een gemiddelde snelheid van 9:39 km per uur, over deze afstand gedaan hebben maar dat kan mij niets schelen. Ik heb gewoon genoten van deze ren en ik ga hem komende zomer zeker nog eens dunnetjes overdoen. Dan wil ik graag wel de 6 km rond de Leersumsche Plassen gaan afleggen. Ik hoef er dan alleen voor te zorgen dat mijn beenspieren voor de volle 100 procent willen meewerken. Nu waren ze bij het uitwandelen helaas toch wel een beetje pijnlijk en stijf.

Geinloop 2014: een lieve lust (2 reacties)

Gepost door Arranraja op zaterdag 19 april 2014 19:45

Ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Uiteraard wist ik al veel langer dat er niet heel ver van mijn woonplaats jaarlijks een loop werd gehouden die mij erg zou aanspreken. Omdat deze Geinloop altijd de zaterdag na de Nescioloop plaatsvindt, slechts zes dagen later derhalve, had ik het tot nu toe niet aangedurfd om in te schrijven. Eind september vorig jaar was echter mijn deelname aan de eerste Twiskemolenloop van de afgelopen serie, precies een week na de zware Dam tot Damloop, prima bevallen. Dus besloot ik nu gewoon de gok te wagen en af te reizen naar Driemond, de startplaats van de Geinloop.

Niet alleen ging ik dus voor het eerst zes dagen na de vorige wedstrijd weer aan de bak en deed ik voor de eerste keer mee aan deze Geinloop, ook de wijze van transport was nieuw. Driemond was voor mij per openbaar vervoer alleen via een redelijke omweg te bereiken en omdat ik er nog niet eerder op de wedstrijddag geweest was, wist ik ook niet of de auto een handig vervoermiddel zou zijn. Derhalve besloot ik om via de kortste route, het fietspad langs het kanaal, per rijwiel de reis te maken. Het stuk van ruim 7 km te gaan wandelen zou iets teveel tijd in beslag nemen en hoogstwaarschijnlijk teveel energie kosten.

Het weer was met een een lekker zonnetje, een matige wind en ongeveer 12 graden prima om zulks te doen. Mijn beenspieren werden op die manier alvast gedeeltelijk opgewarmd. Het grappige was dat ik onderweg meerdere personen met renkleding en -schoenen zag passeren die duidelijk ook op weg waren naar Driemond. Ik maakte voor mijzelf de grap dat wij bijna nog in een fietsfile naar de start reden.

In de plaats zelf was het al een drukte van belang. Dat was ook niet zo gek omdat de 10 km, waaraan ik ging deelnemen, ongeveer een half uur later van start zou gaan. Omdat de voorinschrijving al meer dan een week ervoor gesloten was en ik te laat daarvoor was, moest ik mij nog na-inschrijven. Na even wat rondgedoold en nagevraagd te hebben, kon ik in de plaatselijke basisschool vlot mijn startnummer verkrijgen. Inschrijven kon tot 10 minuten voor de eerste start, dat was dus heel redelijk. Alles oogde tot nu toe prima georganiseerd, wat niet verbazingwekkend is als je nagaat dat dit de 38ste editie van deze loop was.

Op de fiets verplaatste ik mij nog naar het plaatselijke sportcomplex, waar in de kleine sporthal kleedruimte en tassenafgifte was. Een korte wandeling door het plaatsje bracht mij weer terug naar het hardloopgedruis. Intussen had ik, vanaf het moment van vertrek van huis, twee bananen genuttigd. De starttijd van 13:00 uur was in zoverre ongunstig voor mij dat een lunch op de gebruikelijke tijd er niet inzat. Vandaar die dubbel portie pisang.

Ik sloot mij aan bij de achterste lopers die leken klaar te staan voor het startschot van de 10 km. Voor de zekerheid vroeg ik nog even aan de personen voor mij of zij die afstand gingen doen. Het zou nogal sneu zijn als de lopers voorin zouden vertrekken en ik, achter een grote pluk deelnemers die alvast klaar stond voor een van de andere afstanden, vast zou komen te staan en niet op tijd mee zou kunnen met de juiste groep. Ik kreeg als antwoord dat ik inderdaad goed stond en als ik bovendien ervoor zorgde om bij een loper van de brandweer in de beurt te staan, ik zeker goed zou zitten. Deze 10 km was namelijk tevens het Open NK Brandweer.

Ik deed deze keer geen moeite om mij naar voren richting de startlijn te wurmen omdat ik van plan was er een rustige loop van te maken. Bovendien wist ik dat er de eerste paar honderd meter ruimte genoeg zou zijn om mensen te passeren omdat de straat breed genoeg daarvoor was. Daarnaast wilde ik ook gaan genieten van het lopen langs het riviertje de Gein, waar 90 procent van de loop zich zou gaan afspelen. Dus ging ik op mijn gemak met een snelheid van ongeveer 11 km per uur van start. Even licht omhoog om de Provinciale Weg te kruisen en het genieten kon gaan beginnen.

Ik kende dit uiterst fraaie stukje Nederland, net over de grens in de provincie Utrecht, goed omdat ik er, alweer lang geleden, redelijk in de buurt had gewoond. Ik was alleen een beetje vergeten hoe mooi het daar is want ik was er die ruim 20 jaren niet meer geweest. Alleen de oversteek bij de Provinciale Weg kom ik nog wel eens over op mijn langste duurloop. De Gein is een rivier met in de breedte de afmetingen van een ruime sloot en een lengte van minder dan 6 km. Het watertje komt bij Driemond uit in de Gaasp en aan de andere kant bij Abcoude in de Angstel, beide ook waterwegen van bescheiden formaat.

Aan weerszijden van de Gein loopt een plaatselijke weg waaraan, soms aan beide kanten van de straat, weer boerderijen en buitenhuizen gelegen zijn. Op het beginstuk, in de relatieve drukte, moest ik wel goed op het wegdek letten dat niet van de allerbeste kwaliteit is. Het gehucht Driemond valt onder de gemeente Amsterdam en de gemeentegrens van de hoofdstad is niet ver weg maar toch ben je hier eigenlijk midden op het platteland. Het geheel van het riviertje, de boerderijen en woonhuizen en de erachter liggende weilanden doet erg idyllisch en rustgevend aan.

Aan de ene kant zie je achter de weilanden de kaarsrechte rij bomen die het Amsterdam-Rijnkanaal flankeren en aan de andere kant ligt Amsterdam Zuidoost. Ik moet dan altijd denken aan een uitspraak van lang geleden van een clubgenoot van basketball die hier gewandeld had en sprak van een "cultuurschok". "Je loopt daar bij dat mooie riviertje langs boerderijen en weilanden en op de achtergrond zie je de skyline van Amsterdam Zuidoost". Ik heb, met die woorden in gedachten, er speciaal op gelet maar kon weinig van die hoge gebouwen ontdekken. In al die jaren zijn er dus gelukkig blijkbaar genoeg bomen groot gegroeid om dat uitzicht weg te nemen.

Er was voldoende ruimte om lekker te lopen, ik liep wat mensen voorbij en anderen haalden mij weer in. Daarbij probeerde ik, zoals ik mij had voorgenomen, vooral te genieten van de prachtige omgeving. Het probleem met rennen is natuurlijk echter bijna altijd dat je je als vanzelf op die bezigheid concentreert.

We kwamen langs het kleine kapelachtige gebouwtje met "Eben Haëzer zondagsschool" op de gevel. En niet lang daarna ging het voorbij aan het pad dat altijd mijn keerpunt was toen ik nog in Zuidoost woonde en in het aangrenzende recreatiegebiedje ging hardlopen. We passeerden één van de twee complete molens die hier te bewonderen zijn en een huis genaamd "Geinlust". En intussen was het er steeds maar mooi, mooi, mooi. Ik kan iedereen aanraden om, via Google Maps en Streetview, eens een kijkje te nemen bij "Gein Noord, Abcoude". De beelden van Streetview zijn gemaakt op een zonnige dag in de zomer en met de waterlelies al gedeeltelijk in bloei, ziet het er werkelijk prachtig uit.

Het parcours was aan het begin bij de Provinciale Weg afgezet voor ander verkeer maar toch was er een persoon op een scooter die zich zo nodig tussen de hardlopers door moest wurmen. Dat was het enige moment van ergernis tijdens een anderszins perfecte hardloopmiddag. Het steile en smalle houten bruggetje dat na ongeveer 3,5 km beklommen moest worden was even een ritmebreker. De helling ervan was zodanig steil dat ik de houten sporten die erop aanwezig waren daadwerkelijk nodig had om naar boven en zonder kleerscheuren weer naar beneden te komen.

Aan de zuidkant gingen we nog ongeveer 1,5 km verder, voorbij de prachtige rietgedekte Oostzijdse Molen waarvan de wieken vlot ronddraaiden in de matige wind. Intussen waren al die tijd de twee kerktorens van Abcoude zichtbaar aan de einder. Een paar honderd meter verder was het keerpunt en nu ik dit schrijf, bedenk ik dat dit ook de eerste keer was dat ik een dergelijke 180 graden draai tijdens een loop heb meegemaakt. Terug langs de molen en langs de drinkpost vlakbij het bruggetje ging het aan de zuidzijde van de rivier terug richting Driemond.

Ik werd nu nauwelijks nog door andere lopers ingehaald. Eenmaal moest ik een man die mij gepasseerd was en, zoals wel vaker gebeurt, al meteen een neiging naar rechts vertoonde en zo bijna in mijn persoonlijke ruimte kwam, met een klopje op zijn schouder terechtwijzen. Zoals meestal riep ik ook nu "ruimte genoeg hoor!!". Hij verontschuldigde zich en liep door.

Mijn snelheid had de km's ervoor al steeds rond de 11,3 per uur gezeten met kilometertijden tussen de 5:14 en 5:20. Ik liep nog steeds lekker en was nu bezig om stuk voor stuk de (voornamelijk vrouwelijke) lopers voor mij op te rapen. Hier waren er meerdere bij die ik in de eerste kilometers van mij weg had zien snellen. Dat besef en het achter elkaar oprapen van voorliggers gaf mij vleugels. Het lopen wordt op die manier uiteraard een lieve lust. Steeds als ik iemand een aantal meters voor mij zag rennen, wist ik dat ik die persoon zou gaan inrekenen. Nog slechts een tweetal lopers ging mij voorbij maar verder was ik gewoon niet te stuiten.

Het inrekenen ging door tot in bij de finish en mijn laatste drie km-tijden ging in respectievelijk 5:09, 5:07 en 5:02. Waarbij mijn uursnelheid omhoog liep van 11.65 via 11.73 naar 11.92. Volgens Garmin was ik natuurlijk al eerder dan de finish aan de 10 km en de laatste 127 meter, die ik dus extra zou gelopen hebben als de satellietmeting exact geweest zou zijn, ging in 13.85 per uur. Mijn eindtijd van 52:48 was niet schokkend en ik voelde mij niet eens heel erg moe.

Een perfect gelopen tweede deel en een negatieve split waren, naast de leuke medaille die ik direct na de eindstreep kreeg uitgereikt, mijn beloning. Gevoegd bij het prachtige decor waarin de loop zich had voltrokken, maakte dit dat ik deze voor mij nieuwe loop direct in het hart heb gesloten. Volgend jaar ben ik, ijs en weder dienende, gewoon weer van de partij.

Na het uithijgen, bijdrinken en een beetje rondkijken naar binnenkomende lopers, wandelde ik terug naar het sportcomplex. Na het ophalen van mijn tas en het omkleden had ik daar in het zonnetje een leuk gesprek met een jongedame die zat te wachten op een deelnemer aan de halve marathon. Zij vertelde dat zij zelf de 7,5 km had gelopen als opwarmertje voor de Rotterdam Marathon die de dag erna zou plaatsvinden. Eerder had zij al deelgenomen aan 42,2 km-lopen in Valencia en Marrakesh. Zij was net als ik enthousiast over de Geinloop en ik kon haar suggesties voor meerdere loopjes van dit kaliber in de regio doen. Ze zou ze zeker gaan nakijken op internet.

Alle meegenomen eet- en drinkwaar genuttigd en mijn gesprekspartner succes gewenst hebbende met het loopje van de volgende dag in Rotjeknor, stapte ik met een zeer tevreden gevoel op de fiets richting huis.

Nescioloop 2014: hazende pacers en natmakende neerslag (1 reactie)

Gepost door Arranraja op vrijdag 11 april 2014 19:48

Ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

De 9e editie van de loop met het uitdagende parcours werd gekenmerkt door twee opvallende zaken. Bij mijn weten werden er voor het eerst lopers ingezet die heel goed een vlak schema voor een bepaalde eindtijd kunnen lopen waaraan andere lopers zich figuurlijk kunnen vastklampen. In het hardloopjargon worden deze mensen pacers genoemd, van "pace", de Engelse term voor tempo. Volgens de Engelstalige Wikipedia is de officiële benaming trouwens "pacemaker" of "pace-setter" en soms ook wel "rabbit" genoemd.

Voor mij heeft de benaming "pacers" overigens ook een heel andere lading. De Amerikaanse profbasketballploeg Indiana Pacers is al heel lang mijn favoriet in de NBA, de hoogste Noordamerikaanse basketballcompetitie. Nadat zij het hele seizoen bovenaan hebben gestaan in hun afdeling, zijn zij momenteel compleet ineengestort en lijden ze de ene na de andere nederlaag. Hierdoor zijn zij druk bezig het in de playoffs uiterst belangrijke thuisvoordeel weg te geven aan hun grootste concurrent. Dit allemaal terzijde.

Over het fenomeen van de pacers had ik alleen gelezen in verband met de marathon, maar het nog nooit van dichtbij meegemaakt. Naar mijn idee is een "haas" ongeveer hetzelfde, of zit ik er dan helemaal naast? Een haas is tenslotte ook een tempomaker, iemand die andere lopers op sleeptouw neemt om een bepaald tempo mogelijk te maken en die lopers zo naar een specifieke (meestal snelle) eindtijd te leiden. Alleen stapt een haas meestal voortijdig uit om het laatste deel van de wedstrijd aan de "echte" lopers over te laten.

Er was een principe-afspraak om Looptijdenvriend Jan Bakker naar een tijd in de buurt van de 1:20 te hazen. Het verschijnen van de pacers, die werden ingezet op eindtijden van 1:05, 1:10, 1:15, 1:20 en 1:25, gaf mij echter de unieke mogelijkheid om zelf achter die van 1:15 aan te gaan en Jan over te laten aan de persoon die op een schema van 1:20 ging lopen. Als ik in de buurt van de 1:15 kon uitkomen zou ik mijn pr op deze afstand kunnen verbeteren. Omdat dit een te aanlokkelijk idee was om te laten lopen, besloot ik, met Jan's instemming, ervoor te gaan. DtD-loopmaatje Janine en haar compane Gertien hadden hetzelfde plan opgevat, kon ik misschien ook eens een keer bij hen in de buurt blijven.

De dag ervoor was het, vooral 's middags, nog prachtig zonnig weer bij een prima temperatuur en een lekker windje. Looptijden.nl gaf dit weer zelf de hoogst mogelijke score, een 10. Helaas was het vandaag bewolkt en was er regen voorspeld, precies op het moment dat de 15 km-loop van start zou gaan. Het beeld dat de buienradar liet zien, klopte ook helemaal. Al ruim voor het aanvangstijdstip begon het te spetteren en daarna vielen er allengs meer en grotere druppels. Als Frans er was geweest had hij kunnen zien dat ik ook bij minder goed weer, zelfs bij regen, de hardloopschoenen aantrek en op pad ga. Zijn partner en mijn collega Elvira, die had aangegeven misschien ook van de partij te zullen zijn, was helaas in geen velden of wegen te bekennen.

De pacers waren bij de start behoorlijk lastig te vinden. Ik heb weleens gelezen dat ze soms zijn uitgerust met vlaggen of ballonnen die hoog boven hen uitsteken, waardoor ze duidelijk opvallen. Hier onderscheidden zij zich nauwelijks van de andere lopers omdat ze slechts van die felgele veiligheidsvesten droegen met op de rug de beoogde eindtijd. Aangezien er veel renners zijn met deze kleur kleding (waaronder ikzelf), helpt dat niet echt veel om ze te doen opvallen. De man van 1:15 zou zich bevinden bij de groene ballon die aan de binnenkant van de baan aan de reling bevestigd was. Daar stonden vele renners, waaronder Janine en Gertien, maar geen pacer. Er direct achter zag ik wel de 1:20-loper. Dan moest de man even verder naar voren met het gele hesje de 1:15-voorganger zijn. Nee, dat bleek de 1:10-pacer te wezen.

Even later had Janine de juiste persoon dan eindelijk ontdekt. Jan stond overigens vlak achter mij bij de 1:20-groep. Al meteen na de start merkte ik dat het best lastig is om bij zo'n haas in de buurt te blijven, als je niet vlak achter of naast de bewuste renner loopt. Ik zag ook direct dat deze jongeman heel ontspannen het tempo van 12 per uur liep, net alsof hij op zijn gemak aan het joggen was. Ik moest toch subiet vrij vol aan de bak om in zijn nabijheid te blijven en keek met enige jaloezie naar zijn soepele tred.

Onder het spoorviaduct raakte mijn gps-horloge even het contact met de satelliet kwijt. Dat is niet zo verwonderlijk, gezien het feit dat we niet alleen onder de spoorlijn Amsterdam-Amersfoort door moesten maar ook onder het rangeerterrein Watergraafsmeer. Dat is het inmiddels overbekende spoorwegemplacement waar nog steeds een deel van die lelijke Italiaanse ramptreinen staat te wachten om naar huis teruggestuurd te worden.

Direct erna ging het parcours rechtsaf om een boog rond de grootste gebouweneenheid van het Sciencepark te maken. Dit nieuwe stuk van de route had ik de dag ervoor wandelend (bij heerlijk zonnig weer dus) alvast verkend, omdat ik liever niet voor verrassingen kom te lopen. Ik had het contact met de 1:15-groep al enigszins verloren maar bij de tweede bocht kon ik toch weer, zij het voor korte tijd, aansluiten. Bij de ingang van een vrijwel lege parkeerplaats stond een verkeersregelaarster ons enthousiast aan te moedigen. Die bleek later bij een andere loop te horen.

Op het venijnige opritje naar de Oosterringdijk zette ik even flink aan en passeerde ik een aantal lopers. Ondanks die versnelling raakte ik daar definitief de aansluiting met die makkelijk lopende pacer kwijt. Ik moest het dus voorlopig weer in mijn eentje doen. Tijdens het opgaan van de Nesciobrug zag ik de 1:15-horde al bijna helemaal bovenop de brug voortgaan. Ik bevond mij nu wel op mijn eigen jachtterrein (daar komt Christopher MacDougall toch weer om de hoek kijken). Ik bestijg deze brug zo geregeld dat het mij weinig moeite kost om in een aardig tempo naar boven te dansen, waarbij ik dan makkelijk anderen kan oprapen.

Al bij 5 km zakte mijn gemiddelde snelheid van 12 terug naar 11,9 per uur. Vorig jaar gebeurde dat ongeveer op dezelfde plek maar dan pas op de terugweg na 11 km. Dit was geen goed voorteken, ondanks het feit dat de cijfers van mijn startnummer opgeteld mijn geluksgetal vormden. Ik liep nu af en toe samen met andere renners maar meestal liepen zij weer bij mij vandaan. Intussen regende het vrij gestaag en moest ik geregeld mijn pet uitschudden omdat de druppels telkens van de klep afliepen. Ook was het raadzaam om zo af en toe tussen de plasjes door te laveren.

In dit park ken ik iedere meter asfalt. Je moet die meters wel telkens zelf rennen en dat valt lang niet altijd mee. De eerste 7 km's zat mijn km-tijd steeds net onder of boven de 5-minutengrens. De bocht om naar het lange, rechte stuk langs het kanaal zag ik dat km 8 in 5:13 minuten gegaan was. Dat was voor mij het signaal om te constateren dat een pr vandaag niet tot de mogelijkheden behoorde. Ik wilde dus ook juist mijn snelheid wat laten zakken toen een andere loper pal naast mij kwam lopen. Hoe het kwam weet ik niet maar hij bleef even naast mij lopen en ik kon in zijn pasritme meegaan. Het ging daardoor plotsklaps weer even heel lekker en ik had het idee dat ik daardoor toch wat sneller liep.

De twee km's die volgden gingen met 5:10 en 5:04 dan ook wat rapper dan die ene ervoor. Toen we een paar lopers voor ons dicht genaderd waren, versnelde mijn compagnon enigszins, waardoor ik uiteindelijk moest passen. Maar er was vrijwel direct een volgende loper die mij kon vergezellen. Had de man van de ruim 2 km ervoor helemaal niets gezegd, deze man begon een paar woorden met mij te wisselen. "Dat lange, rechte stuk hebben we tenminste gehad", zei hij. Waarop ik kon reageren met de constatering dat we "eenmaal de brug over het zwaarste wel gehad zouden hebben". "Ja, dan kunnen aan de koffie gaan denken", was zijn antwoord.

Het steile stukje omhoog weer de Diemerzeedijk op en meteen daarna terug de Nesciobrug over, versnelde ik zo goed als maar kon. Die loopwijze zit er aldaar bij mij zo ingebakken dat het bijna als vanzelf gebeurt. Daardoor kon ik op de brug ook nu een aantal "collega's' voorbijlopen. Gelukkig was het intussen gestopt met regenen.

Terug op de Oosterringdijk zag ik links van mij, iets lager en alweer in het Sciencepark, de 1:15-groep met een aantal meters ervoor Janine en Gertien lopen. Die hadden het juiste tempo dus wel goed kunnen volhouden. Toen ik zelf op die plek liep en naar links op de dijk keek zag ik de 1:20-pacer lopen. Ik speurde driftig of ik Jan in zijn buurt zag lopen maar vlak voor of enigszins achter hem, kon ik hem niet waarnemen. Dus trok ik de (naar later bleek) onterechte conclusie dat Jan uit die groep had moeten lossen. Dat oordeel was gebaseerd op Jan's eigen mededeling vooraf dat hij betwijfelde of hij in het spoor van deze pacer zou kunnen blijven.

Halverwege het Sciencepark was ik bij de 14e km aangeland en ik had het nu best moeilijk. Voor mijn gevoel al harkend en zeker wel zuchtend ging ik richting de finish. Gelukkig had ik nog net fut genoeg om te salueren naar één van de vaste verkeersregelaarsters. Mijn beloning was een brede glimlach terug. Natuurlijk kreeg ik van mijn horloge opnieuw de melding dat de verbinding met de satelliet was verbroken toen ik onder het spoor door liep. Vrijwel direct daarna kwam de km-tijd 5:46 op het schermpje te staan. Dat was toch wel een kleine domper en een redelijke terugval in tijd te noemen.

Doorharken naar de eindstreep dan maar. Bij het overgaan van de Dick van Dijckbrug, vlak bij de atletiekbaan, zag ik organisator Kees voor de vierde keer die ochtend langsfietsen. Er kwamen, niet voor het eerst, wat lopers over mij heen. De laatste 100 meter had ik niemand direct voor of achter mij. Ik zag wel een loper op 10,15 meter achter mij en ik zette zo goed mogelijk aan om ervoor te zorgen dat ik niet, evenals vorig jaar, op de eindstreep voorbij gestreefd zou worden. Dat lukte zonder problemen. Helaas slaagde ik er net niet in om onder de 1:17 te blijven. Gezien die langzame 14e km was 1:17:04 toch een mooie eindtijd te noemen. En maar 42 seconden langzamer dan mijn tijd van vorig jaar.

Direct na de finish kreeg ik van een mij bekend lid van AV '23 een leuk en nuttig presentje in de handen gedrukt: een ballpoint met styluspunt aan het andere uiteinde. Zowel geschikt om analoog alsook digitaal blogs mee te schrijven, derhalve. De speaker kondigde nu de binnenkomst van de 1:20-pacer aan en ik was net genoeg op mijn quivive om Jan te zien finishen en hem te feliciteren en complimenteren met zijn prima race en prachtige, nieuwe pr van 1:19:35. Na uitgepuft, bijgepraat, opgedroogd en omgekleed te zijn, wandelde ik over het parcours richting huis. Het eerste stukje samen met een aantal 7,5 km-lopers die op weg waren naar hun start. Bij de startlijn moest ik tussen de renners door laveren.

Dit deel van de hoofdstad was die dag echt even het middelpunt van de Amsterdamse hardloopwereld. Bij de hoofdingang van het universitair sportcentrum Universum op Sciencepark was men namelijk bezig met de opbouw van de tijdsregistratievoorzieningen voor de Rokjesdagloop. Dit vrolijke vrouwenhardloopevenement met een serieuze achtergrond (geld ophalen voor onderzoek naar MS), dat geïnspireerd is door het verhaal "Rokjesdag" van de schrijver Martin Bril, zou 's middags plaatsvinden. Later las ik op de website dat er ongeveer 1200 dames, verdeeld over een 5 km- en een 10 kmloop, hadden deelgenomen. Die kleurige menigte had ik wel willen gadeslaan. Je kunt evenwel niet alles hebben.

Nauwelijks was ik door de startopstelling aldaar gelopen of er kwam een snelle renner voorbij. Nu is dat niets iets bijzonders want er wordt veel gejogd op dit stuk fiets- en voetpad vlak bij het Flevopark, de Oosterringdijk en het Amsterdam-Rijnkanaal. Er kwam echter al snel een tweede renner voorbij flitsen, en nog één, en nog één. Toen ik achterom keek zag ik het hele pak van de 7,5 km Nescioloop achter mij aan komen. Ik was verbaasd omdat ik er op gerekend had dat dit onderdeel dezelfde route zou volgen als mijn 15 kmloop, dus de eerder genoemde wijde boog achterom de universiteitsgebouwen.

Terwijl ik Sciencepark afliep, de dijk besteeg en richting de Nesciobrug liep, kwam het hele loopcircus aan mij voorbij. Van de snelsten, via het peloton tot en met de allerlangzaamsten. Een erg leuk gezicht om zo'n hele stoet aan je voorbij te zien trekken. Één vrouw riep in het langslopen naar mij: "waarom loop je niet lekker mee?". Mijn antwoord daarop was luid en hopelijk duidelijk: "ik heb er net 15 gedaan, is dat ook goed?". Bij de brug aangekomen, kwamen de snelste lopers alweer terug. Zij hoefden ook alleen maar de brug over om direct te keren en naar de baan terug te lopen. Hier heb ik nog even staan kijken. Ik sprak kort met oud-clubgenoot Nils die nu een rennende dame aan het coachen was en ben daarna verder naar huis gewandeld.

De 8 km die ik er gelopen had, leverde mij net genoeg punten op om op de Tegel Amsterdam IJburg wederom voor korte tijd op de troon plaats te nemen. Midweeks komen daar nog hooguit 4 km bij maar het weekeinde erna zal ik hier niet scoren omdat ik dan meedoe aan de Geinloop. Dat heeft wel als voordeel dat ik mijn tegelkoninkrijk met weer een nieuwe tegel kan uitbreiden.

Ode aan de Nesciobrug (2 reacties)

Gepost door Arranraja op maandag 31 maart 2014 19:23

Deze ode (met veel foto's) is ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Als ik jou fraaie lijf in de middagzon zie baden
Wil ik je direct met mijn snelle voetstappen overladen
Bij jou is het altijd lekker luchtig en fris
Dan weet je weer wat zuurstof inademen is

Nesciobrug, oh Nesciobrug
Jij draagt vele hardlopers steeds weer op jouw rug
De een gaat langzaam, de ander juist vlug
Ik ren snel over jou heen en iets langzamer terug

Jij meet ruim 800 meter van eind tot begin
Als ik jou zie, krijg ik in hollen direct weer zin
Verder wandel ik graag over jouw slanke gestalte
En is jouw stijgingsfactor van een flink gehalte

Over het brede Amsterdam-Rijnkanaal lig jij
Dat jij er altijd bent, maakt het makkelijk voor mij
Om naar de overkant te draven en verder te gaan
Mijlenver bij mijn woonstede vandaan

Jij bent de langste fietsbrug van het land
Op jouw flanken gaan lopers en fietsers hand in hand
Jij wordt telkens maar weer gefotografeerd
En talloze mensen hebben jou met een bezoekje vereerd

De wijde, ronde boogopgang aan de Amsterdamse zijde
Is voor menig fietser te steil om tegenop te rijden
Als wielrijder kun je er wel hard vanaf
En ook een renner gaat dan makkelijk in gestrekte draf

Er gaan duizenden boten onder jou door
Als zij konden zingen, deden ze dat in koor
Zij zouden dan kwelen over de ruimte die jij hen biedt
En over de bestemming die ligt in hun verschiet

Die zie je heel goed, als je in het midden gaat staan
Het vergezicht is prachtig, neem dat heus maar aan
Vooral richting het oosten kijk je best een heel eind
Bijna 4 kilometers over het kanaal, naar het schijnt

Jouw imposant hoge en witte pilaren
De vuistdikke tuien met strakgespannen snaren
Twee solide trappartijen, één aan ieder van de korte zijden
Voorwaar een constructie die andere bruggen benijden

De lange, meanderende op-afrit aan de IJburgse kant
Die brengt jouw verkeer richting het verderop gelegen strand
Ook op dit deel is het brug-op voor menigeen zwoegen
Terwijl vooral fietsers naar beneden zoeven met veel genoegen

De Nescioloop heeft jou steeds in het hart
Die lange, bonte sliert renners is altijd apart
en bovendien telkens weer mooi om te zien
De combinatie van schoonheden telt zeker voor tien

Al vele keren ging dat lint over jou heen
Alle lopers komen ook altijd weer terug één voor één
Ieder jaar is deze mooie loop weer aan de beurt
Ik hoop dat de zon jouw bleke bast dan extra wit kleurt

Ik wens dat ik jou nog heel vaak mag oversteken
Dat is iets waar ik eigenlijk wel vast op reken
Jij brengt mij dan wederom naar de andere kant
Zodat ik kan gaan draven in het IJburgse land

Al kom ik retour over een andere brug
Altijd zie ik jou op een bepaald moment weer terug
Zelfs wanneer ik helemaal tot Driemond ben geweest
Bekoort jouw aanblik mij toch steevast het meest

Als een trein (3 reacties)

Gepost door Arranraja op woensdag 26 maart 2014 19:40

Ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Dinsdagmiddag en ik ga nu alweer weer los
Mijn benen en voeten zijn opnieuw de klos
Mijn spullen straks aan en dan heerlijk gaan
Ik wilde dat lopen mijn werk was, een geweldige baan

Normaal ga ik 's woensdags, vandaag is het droog
De wind is wel fris, de temperatuur niet zo hoog
Maar de zon schijnt nu wel en dat vind ik best fijn
Morgen is er misschien weer een regenfestijn

Krijgt ega Frans wellicht toch nog gelijk
"Alleen als de zon schijnt", ja dan ben ik extra rijk
Ik ga lekker lopen, even de vrijheid tegemoet
Een frisse neus halen doet een mens altijd goed

Andermaal de paden op, wederom de lanen in
Daar heeft een loper het altijd naar zijn zin
Gewoon lekker de rust in, geen drukte om mij heen
Wel snel vooruit komen, hard hollen meteen

De zonnige weide over, door het stille maar zeker niet enge bos
De beenspieren raken onderhand aardig los
Slechts één oversteek tussen de auto's door
Dan een tweede, veel kleiner bos en een tunneltje onder het spoor

Het loopt vandaag als een trein, ik kan als een diesel blijven gaan
Komt het door alle koffie of door die banaan?
Ik zal het nooit weten, het gaat gewoon goed
Of is het misschien dat mooie paar Asics dat het hem doet?

Langs de boerderijen komt het kanaal reeds in zicht
Ik loop lang niet altijd zo makkelijk en licht
De wind van opzij geeft mij extra juist lucht
Die 10 km zijn voorbij in een vloek en een zucht

Vannacht niet goed geslapen en vanmorgen best moe
Op het werk kreeg ik 's ochtends nog hoofdpijn toe
Het mes snijdt aan twee kanten nu ik fijn heb gerend
Ik voel mij lekker moe en heb gescoord in het tegelklassement

Zo is het met de kortstondige pret alweer gedaan
Maar ik ben voor heel even tevreden en behoorlijk voldaan
Niet al te lang want die kriebel blijft altijd terugkomen
Ben reeds van de volgende loop aan het dromen

Zaterdag, rond het middaguur (4 reacties)

Gepost door Arranraja op zaterdag 22 maart 2014 20:02

Ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Vanmorgen kwam het slechte bericht in de mail
"Je bent van de troon gestoten", dat vond ik teveel
"Vanmiddag ben ik weer tegelkoning", had ik allang bedacht
15 km erbij is een heel flinke vracht

Zaterdag, zaterdag, dat is de dag waarop ik rennen mag

Hartslagmeter om, renkleren en -schoenen aan
Nog even wat drinken en dan lekker naar buiten gaan
Vandaag gaat de smartphone met de app niet mee
Het stoppen van de meting gaat helemaal niet oké

Er zijn altijd lopers en fietsers op de brug
Straks ga ik weer via deze zelfde route terug
De twee renners voor mij houd ik vandaag even niet bij
Daar kan ik niet mee zitten, dat hoeft niet voor mij

Zaterdag, rond het middaguur
draaf ik meestal lekker in de semi-natuur
Ontspannen lopen, mijn hoofd in de wind
Dat maakt mij iedere keer weer blij als een kind

Even een buitje op het stuk langs het kanaal
dan direct weer de zon, het kan vandaag allemaal
Massa's mooie narcissen tegen de dijk
Als ik dat zie, voel ik mij de (tegel-)koning te rijk

Zaterdag, zaterdag, dat is de dag waarop ik hollen mag

Aan de andere kant langs het water een visser
Hij was bijna niet te zien, dat was even een misser
Daarna het fort maar weer eens een keer gerond
Als je niet teveel geeft, is hardlopen echt gezond

Ganzen op het water, ze maken natuurlijk lawaai
Door de lucht vliegt een vogel, het is geen papegaai
Maar wel een aalscholver, lang volg ik zijn vlucht
Er zijn echt Hollandse wolken te zien in de lucht

Zaterdag, zaterdag, dat is de dag waarop ik hardlopen mag

Die 15 km gaan er vandaag zeker en vast aan
Dan zal ik weer als eerste man in het klassement staan
Ik hoor de bekende roep van een mannelijke fazant
maar ik zie hem niet, toch klinkt het geluid heel plezant

Ik raak wat vermoeid, ben op het laatste stuk
en ga gewoon lekker verder, op goed geluk
Helaas vandaag geen buizerd gehoord of gezien
Volgende keer vast wel weer of misschien

Ineens zie ik wel een fazant, vlak naast het pad
dicht bij een koppeltje konijnen, hoe vind je dat
Een schitterend verenkostuum heeft dat mannetje aan
Hij loopt iets weg maar blijft dan gewoon staan

Mijn loop zit er weer op, de afstand is geslecht
Nu ben ik weer de koning en dat is terecht
Gelukkig is daar later de verlossende mail
want 48 km is voor mijn rivaal nu even teveel

Zaterdag, zaterdag, dat is de dag waarop ik genieten mag

Zo'n trimloop kan een mens aardig bezighouden (3 reacties)

Gepost door Arranraja op zaterdag 15 maart 2014 19:54

Deze blog is ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Na afloop van de Nescioloop van april vorig jaar, liep ik over een gedeelte van het parcours richting huis. De 7,5 km-loop ging kort daarna van start en het hele deelnemersveld rende langs mij heen. Er was direct één man die, ver voor de rest uit, de kop had genomen. Ongeveer twintig minuten later zag ik de snelsten in deze loop (die van A naar B gaat en weer terug) terugkeren, waaronder een vrij jonge vrouw die op dat moment op de 3e plaats liep. Thuisgekomen was ik toch nieuwsgierig naar wie deze personen waren, wat de volgorde van binnenkomst was en welke tijden zij hadden gescoord. Dus ben ik later naar die uitslagen gaan kijken. Dit bracht mij tot het besef dat ik, ook in gedachten, een flinke tijd bezig kan zijn met een trimloop. Hierdoor kwam ik op het idee om in een blog alles eens op een rij te zetten.

Het heeft wel een flinke tijd geduurd maar het uiteindelijke resultaat is deze inventarisatie van wat er voor mij allemaal komt kijken om mee te kunnen doen aan een trimloop of hardloopwedstrijd. Het zal voor ieder individu wel weer anders liggen en de meesten van jullie vinden dit wellicht een onzinverhaal. Lees in dat geval maar niet verder. Ik vond het voor mijzelf wel aardig en nuttig om erover na te denken en alles eens te ordenen. Er is in ieder geval in mijn ogen een best omvangrijke lijst ontstaan:

De periode voor de loop:
  • Een nieuwe trimloop selecteren of de datum van een al bekende loop opzoeken
  • Nagaan of de loop per openbaar vervoer of auto goed bereikbaar is
  • Inschrijven voor de loop via de website van die loop of via Inschrijven.nl
  • Indien van toepassing, de reis ernaartoe uitstippelen via een autorouteplanner of ns.nl/ 9292.nl
  • Een nieuw trainingsschema maken of het bestaande aanpassen aan de te lopen afstand
  • Trainen/ duurlopen doen op de geplande afstanden
  • Bedenken/ uitrekenen welke streeftijd reeël is en welke snelheid en kilometertijden daar voor nodig zijn
Op de dag van de loop zelf:
  • Kijken naar het weerbericht en Buienradar
  • Op de site van de loop nagaan of er nog laatste bijzonderheden vermeld worden
  • De meest geschikte loopkleding en -schoenen uitkiezen
  • Extra (meestal oude) kleding inpakken om na de loop aan te trekken
  • Het vochtinnamepatroon aanpassen, oftewel veel drinken, maar net niet te veel
  • De juiste hoeveelheid vast voedsel naar binnen werken
  • Bepalen wat mee te nemen aan eten en drinken en in de tas stoppen
  • Loopkleren aantrekken en hartslagmeter omdoen
  • Op het meest geschikte tijdstip vertrekken om niet te vroeg en niet te laat te arriveren
  • Indien mogelijk het laatste deel van de reis te voet afleggen om alvast warm te wandelen
  • GPS-horloge in gereedheid brengen
  • Startnummer opspelden
  • Oude schoenen uit- en goede loopschoenen aantrekken
  • Tas afgeven of achterlaten in de kleedkamer
  • Een banaan nuttigen en nog wat vocht tot mij nemen
  • Warmlopen kort voor de start
  • Toiletteren

De loop rennen (daar gaat het tenslotte allemaal om)

Na afloop:
  • Na het finishen uithijgen, uitwandelen, bijdrinken
  • Kijken naar de finish van andere (mij bekende) lopers
  • Indien mogelijk bijpraten met bekenden
  • Als erna nog andere afstanden gelopen worden, (een stukje van) deze lopen bekijken
  • Afkoelen en omkleden
  • Te voet, per openbaar vervoer of met de auto naar huis terugkeren
  • Vocht verder aanvullen en eten
  • Douchen en benen insmeren
  • Gelopen tijd van het horloge naar de computer exporteren en registeren op meerdere sites
  • Kilometertijden en snelheid bekijken
  • Nagaan wat mijn plaats op de ranglijsten van het Hardloopspel is
  • Op de site van de loop nazien of de uitslag al online staat
  • De uitslag uitgebreid bestuderen (o.a. de eindtijden van bekenden)
  • Indien er gefotografeerd is, kijken of er al links naar deze foto's beschikbaar zijn
  • Nadenken over de inhoud van het verslag/ de blog
  • (indien aanwezig) Blogs van collegalopers lezen en van een reactie voorzien
De dag of de dagen na de loop:
  • Indien aanwezig, kijken naar het finishfilmpje
  • Kijken naar foto's van de loop en zoeken of ik erop sta
  • Nagenieten van en terugdenken aan de loop en hetgeen ik beleefd heb
  • Schrijven van het verslag/ de blog
  • Plaatsen van de blog op mijn Looptijdenprofiel en op mijn eigen blogsite

Zo kan een enthousiaste loper alles bij elkaar een flinke tijd zoet met een trimloop die zelf maar een uurtje of iets langer duurt. Bij een 5 km-loop laatst zelfs maar 25 minuten. Ik kan daarbij helaas niet zeggen dat ik dan tenminste al die tijd van de straat af ben smiley

Een route-afsluiting en een verplicht stukje laarzenpad (2 reacties)

Gepost door Arranraja op vrijdag 14 maart 2014 19:22

Deze blog (met foto's) is ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Afgelopen week kon ik, na een incidentele keer in de voorjaarsvakantie, eindelijk weer mijn midweekse werk-woonverkeerloopje hervatten. Door een andere inroostering op mijn werk had ik eigenlijk niet meer de gelegenheid om een uurtje vrij te nemen en lekker via de plaatselijke buitengebieden huiswaarts te rennen. Tot ik begin deze week een list bedacht die ik met behulp van een bereidwillige collega kon uitvoeren. Hierdoor kan ik nu in ieder geval eens in de twee weken op de woensdagmiddag mijn loopkloffie aantrekken en de paden op en de lanen in gaan.

Ik ga dan volgens een vaste route waarop ik een paar variaties kan aanbrengen, richting mijn woonstede. Helaas is het zo dat er aan mijn kant van de hoofdstad, dankzij 'Ons Camielleke' (Eurlings, één van de vorige ministers van Verkeer en Waterstaat), enorm gesleuteld wordt aan het snelwegennet. Dat heeft nogal gevolgen voor de beschikbaarheid van mijn looproutes. Ik zou een complete blog kunnen vullen met alle omleidingen en afsluitingen waar ik voortdurend mee te maken heb als hardloper. Nu dus ook op mijn werk-woonparcours.

Een fiets- en voetgangerstunneltje onder het stukje A9 genaamd Gaasperdammerweg dat de twee delen van het Diemerbos met elkaar verbindt, wordt voor maar liefst twee jaar afgesloten in verband met de verbreding van diezelfde snelweg. Rijkswaterstaat heeft voor de fietsers die door dit bos gaan, een omleiding ingesteld die ongeveer 8 minuten extra fietsen zou vergen. "Van die route kan ik als hardloper ook gebruikmaken", had ik bedacht. De omleiding sluit aan op één van mijn alternatieve routegedeeltes alhier. Ik heb alles uitgetekend op Afstandmeten.nl en ik kom dan aan ongeveer dezelfde afstand als de generieke route via het genoemde tunneltje.

De omstandigheden voor hardlopen waren vrijwel ideaal, zoals de hele week al. Prachtig zonnig weer, een blauwe lucht en een lekker fris oostenwindje. Dus ging ik met extra veel zin onderweg. Het was tenslotte alweer even geleden dat ik deze route, die ik tot mijn favoriete reken, had belopen. De temperatuur was nog zo goed dat ik, koukleum die ik als hardloper ben, zelfs mijn loopjack uit durfde te doen en met slechts twee lagen kleding om het bovenlichaam van start ging. De eerste helft van de route zou ik toch grotendeels uit de wind lopen en het tweede deel moest ik de wind in de rug hebben. Mocht ik het toch te fris gaan vinden, dan kon ik altijd mijn jack weer terug aantrekken.

Van het lopen met de hartslagmeter heb ik inmiddels geleerd dat ik veel rustiger moet trainen dan ik eigenlijk gewend ben. Maar hoe langzaam ik voor mijn gevoel ook begin, mijn hartslag snelt altijd direct naar de 140 of iets hoger. Nu, met het namiddagzonnetje lekker in de rug, bleef ik er in het begin zowaar nog wat onder. Deze route is, binnen de beperkingen van de agglomeratie Amsterdam natuurlijk, lekker rustig, groen en landelijk. Een inspannend en uitdagend onderdeel is de brug die ligt over het water dat de Bijlmerweide van het Diemerbos scheidt. Deze Veeneikbrug verheft zich op zijn hoogste punt meters boven het water van de Weespertrekvaart en is dus een uitdaging om hardlopend te bedwingen.

Voor ik afsloeg naar het eerste bospad schrok ik even van een hond die mij met zijn "woef-woef" voor mijn gevoel iets te enthousiast begroette. Het bleef gelukkig bij die ene dubbele blaf en ik kon lekker ontspannen mijn pad vervolgen. Het was hier heerlijk rustig en het zonnetje deed nog goed zijn best. Via de voor mij bekende paden liep ik naar het punt waar ik moest aansluiten op de omleiding die er voor fietsers en voetgangers is uitgezet. Een stukje rechtdoor nog, rechtsaf langs een boerderij het bos uit en de weg op langs de trekvaart en onder de A9 door.

Mij trof nu een groot geel bord met daarop de tekst "Laarzenpad". Ik sloeg er eerst nog niet veel acht op want ik wist via mijn cartografische handelingen op Afstandmeten.nl dat ik een breed pad pal langs de snelweg moest hebben. Bij het begin daarvan aangekomen stonden er echter hekken half overheen met een bord "Alleen werkverkeer" erbij. Ik durfde de gok niet te wagen om de weg te betreden omdat het mij teveel tijd ging kosten als ik aan het einde of halverwege onverrichterzake op mijn schreden zou moeten terugkeren. Ik werd namelijk op een bepaalde tijd thuis verwacht. Dus keek ik naar de wat onoverzichtelijk geplaatste en onduidelijke borden die het vervolg van de omleiding voor fietsers moesten aangeven. Er was vanaf het asfalt een brede, halfverharde afgang (de tegenhanger van "opgang" dus) langs de dichtsbijzijnde boerderij aangelegd. Deze verharding, die direct de weilanden in voerde, nam ik maar. Al snel wist ik wat er met het bord even terug bedoeld werd: de fietsers (en dus ook ik op dat moment) werden hier gewoon een laarzenpad op geleid.

Dat is dus een pad waar je beter niet met normale, nette schoenen overheen kunt wandelen en waar je bij natte omstandigheden flink in kunt wegzakken. Ik was hier in zoverre op voorbereid dat ik mijn donkerste en meeste "vervuilde" paar renschoenen had ondergebonden. Gelukkig was de aarde door het droge en zonnige weer van de laatste weken droog en hard. Alleen was ik wel op een hobbelpad beland en dat vind ik niet echt lekker lopen. Ik probeerde dus zo goed en zo kwaad als het kon de meest vlakke stukken op te zoeken. Tussendoor had ik genoeg gelegenheid om waar te nemen dat de weg vlak langs de snelweg er verlaten bij lag. Geen enkel werkverkeer te zien. Van die conclusie werd ik niet echt vrolijk terwijl ik over het laarzenpad al ploeterend mijn weg zocht.

"Alles went, behalve een vent", volgens Yvonne Kroonenberg en inderdaad begon ik het snel toch leuk te vinden. Ik moest namelijk ineens denken aan een collegaloper die laatst eens op mijn blog "Hardlooprituelen" gereageerd had. "Hardlopen is ook “go with the flow” en loslaten", schreef hij. Daar liep ik, die altijd zijn routes van te voren helemaal uitstippelt en bedenkt hoe snel hij wil lopen, weliswaar in een gebied dat ik kende maar op een pad dat helemaal nieuw voor mij was. En waarvan ik niet wist hoe het verder ging, of op welk punt het weer op het mij bekende stuk zou uitkomen. Heel even waande ik mij de geboren renner zoals Christopher McDougall die in zijn boek met die titel beschreef. Dat idee bezorgde mij voor korte tijd een gelukzalig gevoel. Snelheid en kilometertijden deden er even niet meer toe. Wauw, dat is leuk !!

Ik moest een paar keer heel goed kijken hoe ik mijn weg diende te vervolgen aan het einde van het rechte stuk van het pad en gelukkig maakte ik de juiste keuzes. Ik kan mij alleen niet voorstellen dat er één fietser is die van deze omleiding gebruik zal maken. En indien iemand dat wel doet, zal het ongetwijfeld "eens en nooit weer" worden. Ik heb te doen met al die scholieren en andere fietsers die van de doorgang door het Diemerbos afhankelijk zijn. Die gaan zware tijden tegemoet. Inmiddels was ik bij het mij bekende verharde fietspad aangekomen en maakte ik de keuze om linksaf te slaan. Om dan even later rechtsaf de oorspronkelijke route weer op te pakken. Dit is één van de mooiste stukjes, een beboomde laan met een wegdek van klei en aan één kant een venachtig landschap. Je komt hier weleens een hardloper, wandelaar of fietser tegen maar druk is het er zelden. Helaas zijn er wel vorig jaar tijdens die ene flinke storm veel bomen gesneuveld. In het laatste stuk naar het kanaal toe, is de hele linkerkant nu kaal omdat ze niet alleen de omgewaaide bomen maar ook de exemplaren eromheen die nog rechtop stonden hebben verwijderd.

Mijn hartslag bleef keurig onder de 160, ik liep lekker in een ontspannen tempo en het bos om mij heen was mooi. Het bos uit wachtte mij nog een stuk van 4,5 km langs het kanaal. Een enkele renner kwam mij tegemoet en er passeerden wat fietsers en bromfietsers. Ineens reed de echtgenoot van één van mijn collega's naast mij. Ik zie hem wel vaker op deze route, die hij gebruikt voor zijn woon-werkverkeer. Meestal roept hij zoiets als "alleen als de zon schijnt, hè". Deze keer was zijn tekst "met dit mooie weer komen ze ineens uit alle hoeken en gaten tevoorschijn". Ik kon niet anders dan hartelijk lachen en hem een vriendschappelijke klap op zijn schouder geven voor hij weer doorreed. Iets later kwamen er over het water wat ganzen aanvliegen die mij met hun "gak-gak-gak" als het ware aan het aanmoedigen waren. Ze kwamen nog een keer langs om hun positieve klanken te herhalen. "Ja, sleep mij er maar doorheen", dacht ik met een glimlach op mijn gezicht.

Tijdens de 9e km kwam mij een renner tegemoet en een tijdje later zag ik dat hij omgekeerd was en mij langzaam ging inhalen. Hij groette toen hij voorbij kwam en ik merkte dat ik licht aanzette om in zijn spoor te geraken. Mijn horloge gaf echter aan dat mijn hartslag op 159 zat en ik wilde persé onder de 160 blijven. Dus hield ik weer een beetje in en concentreerde ik mij op het consolideren van mijn snelheid. Een kilometer later had ik de 10 km volgemaakt en mijn doel bereikt. Erop terugkijkend kan ik concluderen dat het een bijzondere editie van een routineloop geworden was en best wel een gedenkwaardige middag.

Een dag later ben ik in mijn lunchpauze op de fiets alsnog de werkweg langs de snelweg gaan verkennen. Het blijkt een brede asfaltweg met aan weerskanten een ruime berm te zijn. Er was op dat moment slechts één enkele werkman te voet te bekennen. Als dat over twee weken nog zo is, kan ik er makkelijk rennend overheen. Ik ben helemaal doorgereden naar het einde en zag al voor ik daar was een fietser met kar achter zijn rijwiel op het stuk naar de afgesloten tunnel toe bewegen. Omdat ik die cyclist niet zag terugkomen ben ik ook die kan op gegaan. Tot mijn grote verbazing bleek dus dat de tunnel nog helemaal niet afgesloten was. Het loont dus de moeite om je er echt van te overtuigen dat een in de media en op borden aangekondigde afsluiting of omlegging ook werkelijk al is doorgevoerd. Ik zal de eerstvolgende keer zeker eerst poolshoogte gaan nemen voor ik mijn definitieve route bepaal.

Een jubileum, een dubbel debuut, een nieuw pr? en een mooie aanwinst (2 reacties)

Gepost door Arranraja op donderdag 6 maart 2014 19:20

Dit verslag (met veel foto's) is ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Mijn 20-ste georganiseerde loop moest anders worden dan de andere. En dat werd hij ook omdat ik het idee om voor de tweede keer de halve marathon te doen, had laten varen. Dat laatste deed ik vanwege het feit dat de lange afstanden bij mij de laatste weken letterlijk niet lekker liepen. Ik werkte een paar lange duurlopen af in een laag tempo, eerst 18 km, daarna 20 en tenslotte 16,1 km. Bij die laatste training ben ik zelfs een paar keer gestopt tijdens het lopen omdat ik gewoon moe was op die momenten. Dus leek het mij erg onverstandig om mijzelf te gaan kwellen met de 21,1.

Al eerder had ik gespeeld met het idee om eens gek te doen door voor de 5 km in te tekenen en te proberen daarop een snelle tijd te realiseren. Volgens virtuele vriend Jaco Rip zou mijn basisconditie daar goed genoeg voor moeten zijn. En toen ik van andere vriend Jan Bakker vernam dat hij ook die afstand zou gaan lopen, was het mij een uitgemaakte zaak. Kort en krachtig zou ik mijn jubileum, natuurlijk in Het Twiske, gaan vieren. Het liefst wilde ik mijn pr (24:17) verbeteren, maar in ieder geval in een tijd van onder de 25 minuten over de meet gaan. Als ik iedere kilometer in 4:50 minuten kon volbrengen dan zou mijn tot dusverre beste tijd eraan gaan. Dat pr was overigens een tussentijd van de Nescioloop van vorig jaar, want zoals ik al eens eerder heb vermeld, had ik nog nooit een trimloop korter dan 10 km gedaan.

Dit zou dus mijn debuut op deze korte afstand worden, waarbij ik ook voor het eerst gebruik ging maken van mijn Garmin 310 XT met hartslagmeter. Ik zorgde dat ik redelijk bijtijds bij AC Waterland aanwezig was want ik wilde voor de start een paar km's rustig inlopen op het Landsmeerse sportpark. Er waren deze keer vrij weinig bekende gezichten, behalve één persoon die ik daar altijd zie en natuurlijk de vaste organisatoren en vrijwilligers die de loop zoals gewoonlijk weer tot in de puntjes op de rails hadden gezet. Het was in mijn beleving deze keer veel drukker dan normaal. Die indruk bleek te kloppen want er waren veel deelnemers aan de vaste vijf afstanden en ook nog eens een behoorlijk aantal lopers voor de 25-km trainingsloop ter voorbereiding van de Rotterdam Marathon, die tegelijkertijd gehouden werd.

Terwijl ik met loopmaatje Jan en een bekende van hem op het middenterrein stond, zagen wij voor het eerst de start van de 10 km, die met een pak van 225 deelnemers verreweg het drukste was. Ik had zelf eerder drie keer aan de start van dit onderdeel gestaan maar toen was mij de hoeveelheid lopers niet zo opgevallen. Vergeleken met de grote lopen in dit land is een aantal van ruim 200 natuurlijk niet veel maar bij dit kleinschalige evenement valt het toch wel op. Even later waren wij aan de beurt. Wij gingen een beetje achter de voorste (dus waarschijnlijk snelste) paar rijen met lopers staan om te voorkomen dat wij in het begin grootscheeps mensen moesten gaan inhalen. Ik heb mij alleen tussen twee vrouwen doorgeworsteld die wel nogal aan de linkerkant liepen maar niet erg veel tempo maakten. Daarna was het gewoon "gaan met die banaan" omdat ik niet het idee had dat temporiseren in het begin veel zin had. Jan had ik overigens al direct achter mij gelaten

Ook nieuw voor mij was het gegeven dat bij er deze afstand eerst twee rondes over de atletiekbaan gerend moesten worden. Op zich vind ik dat niet zo erg omdat het best prettig is om in het begin op een wat zachtere ondergrond te lopen. Daarna ging het, via de inmiddels voor mij overbekende route, het sportpark uit en langs de huizenrijen richting de polder. Mijn eerste kilometer ging volgens mijn horloge in 4:35 en dat is één van de snelste die ik ooit geregistreerd heb. Op het stukje voorbij de bebouwing, genaamd Het Luijendijkje, hadden we de wind lekker achter en kon ik goed mijn tempo houden.

Direct in Het Twiske ging ik voor het eerst links- in plaats van rechtsaf zoals bij de drie langere afstanden. Hier moesten de 5-kmlopers een stukje van net geen 400 meter pal langs de Twiskemolen (voor mij weer een noviteit) en bijna recht tegen de behoorlijk forse wind in die direct over het aan de linkerkant gelegen water blies. Dat betekende even heel flink aanpoten en als ik achteraf naar de tijd van mijn 2e kilometer kijk (4:49), ben ik zeer verbaasd dat ik hier mijn snelheid aardig heb kunnen continueren. Het zal wel zo zijn dat het eerste gedeelte met wind mee voldoende tegenwicht heeft kunnen bieden aan het stuk met de forse tegenwind.

De 3e kilometer ging weer vooral met de wind in de rug en ik kon zelfs iemand voorbijsteken. Hier kwam ik weer even op een bekend stukje dat ook in de parcoursen van de drie langere afstanden is opgenomen. Met km-tijd van 4:48 was ik één tel sneller dan in de vorige ronde. Waar de 10, 16,1 en 21,1 altijd linksaf gaan richting de schotse hooglanders en de Stootersplas, voerde de route van de 5 km rechtsaf om met een lus terug te keren richting het sportpark en de atletiekbaan.

In dit stuk werd ik voorbijgelopen door een lange, slanke man die met grote passen langs mij kwam. Als ik, achteraf gezien, bij deze persoon had kunnen aanklampen zou het een nog mooiere dag geworden zijn. De snelheid van de bewuste loper lag mij echter veel te hoog. Op deze kilometer, die vrijwel geheel tegen de wind in ging, had ik namelijk ineens een verval van 14 seconden. Mijn tijd was 5:04 minuten en daarmee week hij dus duidelijk af van de andere km-tijden. Ik kan mij niet herinneren dat ik op dat stuk heel erg moe was of flink aan tempo verloor, dus de fikse bries moet wel de boosdoener geweest zijn.

De laatste kilometer, met de wind mee terug over Het Luijendijkje (met het enige bruggetje met hoogteverschil) en in de beschutting van de huizenrijen naar de baan, verliep weer geheel volgens plan (4:51). Mijn eindschot naar de finish toe zal wel mede ervoor gezorgd hebben dat ik nu weer makkelijk onder de 5 minuten kon blijven. Opvallend vind ik wel dat op de finishvideo nooit iets valt waar te nemen van een sprint, terwijl ik vooral nu echt voluit alles uit de kast probeerde te halen. Volgens mijn Garmin was ik de grens van de 5 km al 90 meter eerder gepasseerd en voor de nieuwe ronde die het horloge had laten ingaan staat er een snelheid van 16,2 km per uur geregistreerd. Ik liep dus voor mijn doen echt niet langzaam. De gemiddelde snelheid omgeslagen over alle door mij geregistreerde lopen (wedstrijd en training) ligt met net geen 11 per uur toch wel een stukje lager.

Als ik de eindtijd die mijn gps over 5 km heeft vastgelegd zou aanhouden, dan zou ik mijn pr met 10 seconden verbeterd hebben. En aangezien mijn huidige pr ook een product is van een tijd zoals geregistreerd door mijn oudere Garmin-horloge, kan ik deze tijd eigenlijk wel als een verbetering beschouwen. Dan zal ik het maar niet hebben over het feit dat de Garmin 310XT een nieuwer, duurder en veel geavanceerder apparaat is dan de Garmin 205. En dus ook niet over de veronderstelling dat het eerstgenoemde klokje hoogstwaarschijnlijk een geringere afwijking vertoont dan het andere. Mijn officiële eindtijd was nu 24:27 en daar hoor je mij echt niet over mopperen, zeker niet gezien mijn veronderstelde gebrek aan topconditie. Daarbij sta ik ook voor het eerst in Het Twiske bij de eerste dertig lopers in de uitslag. Voorwaar helemaal niet beroerd.

Net binnen werd voor het eerst ooit mijn naam omgeroepen door de speaker van dienst. Op deze primeur heb ik dus zeven Twiskelopen moeten wachten en er de 5 km voor moeten kiezen. Nauwelijks uitgehijgd hoorde ik de naam van Jan uit de luidsprekers schallen en kon ik nog net op tijd richting de eindstreep om mijn maatje te verwelkomen en feliciteren. Ook hij had, met een kleine minuut langer (25:21), een prima race gelopen. De gratis te tappen thee smaakte er des te beter om. Jan was even snel verdwenen als hij gefinisht was en dus ging ik maar in de rij staan voor het kleinood waar het allemaal om te doen geweest was: het gratis dry fit Twiskemolenloopshirt. Dit bleek in mijn favoriete kleur (rood) uitgevoerd te zijn en dus met recht een echte aanwinst voor mijn ruime collectie hardloopkleding. Ik ben namelijk nogal een verzamelaar en mijn motto is ook hier: "beter mee verlegen dan om verlegen".

Blij verheugd met het wederom prachtig zonnige weer, het prima resultaat en de mooie trofee reed ik Landsmeer even later weer uit. Daarbij voelde ik echter wel al een lichte weemoed omdat ik tot eind september die prettige loop in het mooie Twiske zal moeten missen. Gelukkig komen er weer andere fijne lopen, zoals de Nescioloop in Amsterdam en de Wallenloop in Naarden aan. Daar troost ik mij dan voorlopig maar mee. En met dat mooie shirt natuurlijk.

Hardlooprituelen (4 reacties)

Gepost door Arranraja op vrijdag 21 februari 2014 19:16

Dit verhaal is ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

De Grote Van Dale omschrijft de term ritueel als "geheel van overgeleverde (religieuze) gebruiken, plechtigheden en ceremoniën in verband met belangrijke momenten in het (openbare) leven". Volgens de Wikipedia zijn de kenmerken van rituelen o.a. "uitingen van mens of dier, die in bepaalde omstandigheden herhaald worden en gekenmerkt worden door een herkenbaar patroon. ..... Ze lijken op vaste gewoontes, maar hebben het echter in zich dat men meent er niet meer buiten te kunnen. Zo kan een blokje om voor het slapen gaan een vaste gewoonte zijn. Als men gaat denken dat men zonder dat blokje om niet goed zal kunnen slapen, dan wordt het een geritualiseerde gewoonte". "Rituelen zijn heel belangrijk. Het vertrouwde karakter van het ritueel is van belang, .... voor een individuele persoon, die zich erdoor op zijn/haar gemak voelt ....".

Mijn vrouw zegt altijd dat ik er dan de hele dag mee bezig ben, wanneer ik in het weekeinde ga hardlopen. En voor een deel is dat ook waar. Ik ben niet een dag lang aan het lopen natuurlijk, dat zou ik niet kunnen volhouden. Maar alle voorbereidingen en alle zaken die na het eigenlijke rennen door mij moet worden afgewerkt nemen bij elkaar inderdaad aardig wat tijd in beslag.

Ik begin 's morgens met achter de computer te kruipen om te bepalen welke route ik wil gaan lopen. De Buienradar en de temperatuursvoorspelling bestudeer ik om te zien welke kleding en hoeveel lagen daarvan ik moet aantrekken. En tenslotte kijk ik altijd even op Looptijden.nl of er nog blogs zijn geschreven die mij extra inspiratie kunnen verschaffen. Als ik mijzelf eindelijk van het beeldscherm heb kunnen losrukken, ga ik mijn spullen verzamelen, waaronder afwisselend één van mijn drie paar hardloopschoenen, en mijzelf omkleden. Mijn vierde en allernieuwste paar moet ik nog inlopen en houd ik dus even in reserve. Ik pak alles wat ik aan pasjes nodig heb: identiteitsbewijs, verzekeringskaartje en mijn OV-chipkaart voor het geval ik niet meer vooruit kom en met het openbaar vervoer huiswaarts moet keren. Als ik mijn huissleutels niet ben vergeten en mijn oudste mobiele telefoon heb aangezet (ik moet per slot van rekening wel bereikbaar zijn of kunnen bellen in geval van calamiteiten), is het tijd voor een flinke beker melk. Bij wat hogere temperaturen en langere afstanden, vul ik een drinkfles met lauw water. In dat laatste geval neem ik ook vrijwel altijd een banaan, soms twee, mee.

Bij de voordeur zet ik mijn gps-horloge(s) alvast aan, doe ik de armband met smartphone om en de dopjes van het koptelefoontje in mijn oren. Als ik dan eindelijk de deur uit ben, kijk ik zeer regelmatig op mijn horloge om te zien of ik al met een satelliet verbonden ben. Aangezien dat verbinden de ene keer veel langer duurt dan bij de andere gelegenheid, kan het zijn dat ik dit ritueel vele malen moet herhalen. Intussen ben ik dan begonnen aan mijn vaste inloopwandeling, die zeker 20 minuten in beslag neemt. Daarbij ben ik steevast blij dat ik buiten ben en verheug ik mij reeds op wat komen gaat. Altijd op hetzelfde stukje trottoir loop ik een aantal passen op mijn tenen teneinde de spieren rond mijn scheenbenen wat extra te activeren. Een paar honderd meter verderop heb ik een vaste paal dicht op de trottoirband waaraan ik wat rek-en-strekoefeningen doe. Hierbij zijn iedere keer de achillespezen, hamstrings en kuitspieren het slachtoffer. Dan steek ik de straat over en ga ik op het volgende stukje wat lopen dribbelen. Kort daarvoor of net erna doe ik ondersteunende bandjes net onder mijn knieschijven. Deze hebben tot doel om de dikke pezen direct onder de schijven enigszins te ontlasten tijdens het hollen.

Als ik eenmaal ga rennen doe ik ook voortdurend hetzelfde: ik zet de ene voet, of zo je wilt, het ene been zo snel mogelijk voor het andere. Dat kun je gerust een ritueel noemen, ook al omdat ik het gevoel heb dat ik daar niet meer buiten kan. Zeer geregeld kijk ik tijdens het rennen op mijn horloge om snelheid en gelopen afstand te controleren. Ook al zo'n vaste gewoonte. Ik kan mij eigenlijk niet meer voorstellen dat ik het zonder mijn kleine, ingenieuze uurwerk zou moeten stellen. Vreemd eigenlijk voor iemand die in vrijwel iedere blog betoogt dat het lopen zelf en het genieten daarvan en van de omgeving voor hem veel belangrijker is dan afstanden, tijden of snelheden. En toch ben ik altijd met die afstanden, tijden en snelheden bezig. Meestal heb ik van te voren al bedacht welke snelheid ik ongeveer wil gaan lopen. En vaak, maar niet altijd, lukt het ook om dat voornemen in de praktijk te brengen. Je zou dus kunnen stellen dat er op dit punt bij mij sprake is van een ritueel, anders zou ik toch wel gewoon maar beginnen met hollen en dan maar zien waar ik zou uitkomen en hoelang ik er plezier in zou hebben. Nee ik leg mijzelf altijd heel bewust een doel op, vaak ter voorbereiding voor een georganiseerde loop.

Aan het einde van mijn ren loop ik steevast minimaal 100 meter langer door dan de afstand die ik van te voren met mijzelf heb afgesproken. Dit doe ik om de mogelijke afwijkende meting van mijn gps-horloge te compenseren. Zo weet ik in ieder geval vrij zeker dat ik niet net een paar meter tekort kom op de geplande afstand. Zodra ik gestopt ben met hollen, maak ik de kniebandjes los zodat het bloed maximaal door mijn benen kan stromen tijdens het uitwandelen. Dat laatste neemt toch zeker 15 tot 20 minuten in beslag en het is noodzakelijk om de verzuring in de spieren weer een beetje terug te dringen. Ook drink ik dan altijd mijn fles leeg. Een vast ritueel om het grote vochtverlies een alvast weer klein beetje aan te vullen. Ook al ben ik op dat moment moe, flink bezweet en krijg ik het, vooral in de jaargetijden waarin de temperaturen lager zijn, vrij rap koud, toch ben ik meestal zeer tevreden met mijn inspanning. Door de flinke hoeveelheid adrenaline die dan door het lichaam giert, voel je je altijd nog beter dan voor het hollen.

Eenmaal weer thuis weet ik niet hoe snel ik mijn schoenen moet uittrekken en mijn met zweet doorweekte renkleren moet afpellen. Aangezien ik doorgaans aan het einde van de ochtend of aan het begin van de middag loop, is het dan de hoogste tijd voor de lunch met een grote beker koffie naast de gewone mok met karnemelk. Voor die tijd heb ik dan natuurlijk wel eerst de droge sportkleren aangetrokken die ik speciaal voor dit doel apart houd. Die boterhammen en die koffie smaken altijd extra lekker na zo'n flinke lichamelijke inspanning en ik neem het er dan ook uitgebreid van. Nadat alles naar binnen is gewerkt, wordt het tijd voor de rituele wassing. Ik heb er nooit problemen mee om een tijdje met een ongewassen lijf rond te lopen maar bijna niets is in mijn beleving zo prettig als het wegspoelen van al die inspanning onder een heerlijk warme douche. Ik heb dan echt veel meer het gevoel dat ik mijzelf reinig dan bij een reguliere douchebeurt na een gewone werkdag.

Als ik mijzelf heb kunnen losrukken van die heerlijke warmwaterstraal is het tijd voor het ritueel van het balsemen der benen. Een smeerseltje dat de benen tegelijk koelt en verwarmt helpt bij mij altijd merkbaar om de vermoeide beenspieren een opkikker te geven. Deze vaste gewoonte sla ik dan ook zelden of nooit over. Eenmaal gewassen en geolied wordt het, ook vaste prik, tijd om de computer op te starten en de vaste of draadloze verbinding met één van mijn Garmins tot stand te brengen. Dan kan ik mijn snelheden en tijden per kilometer en in totaal nog eens goed in detail bekijken en mijn conclusies daaruit trekken. De bijzonderheden van hoe en waar ik mijn gegevens archiveer heb ik al eens uit de doeken gedaan in een eerder relaas.

Wat tenslotte nog rest, inderdaad een aantal uren na het lopen zelf, is het voldane gevoel over de gedane inspanning en de tevredenheid met de geleverde prestatie. En natuurlijk het verlangen naar en het vooruitzicht om de volgende keer weer op pad te gaan en lekker in de buitenlucht te mogen draven.

Zon en wind, genieten en buffelen (1 reactie)

Gepost door Arranraja op zaterdag 15 februari 2014 17:46

Dit verslag (met foto's) is ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Ik heb heel lang getwijfeld welke afstand ik deze keer zou gaan rennen in het Twiske. Dan kan het voordeel dat je uit veel verschillende afstanden kunt kiezen, zomaar omslaan in een nadeel. Aanvankelijk had ik wat gespeeld met het idee om eens een keer de 5 km te gaan doen. Ik heb nog nooit aan een georganiseerde loop korter dan 10 km meegedaan. Maar daar is een reden voor, een geringere afstand vind ik gewoon te kort. Ook omdat de 5 km in Het Twiske nogal aan het begin van het gebied blijft en daarbij niet in de mooiste gedeeltes komt, had ik dat plan al laten varen. De 10 km heb ik al drie keer gelopen, dus die kwam ook niet als eerste in aanmerking. Bleven over de 16,1 en de 21,1 km. In mijn planning op Looptijden.nl had ik al maanden geleden de 16,1 km als te lopen afstand genoteerd. Maar omdat collegablogger en Twiskeloopmaatje Jan Bakker had laten doorschemeren dat hij erover dacht om de halve marathon te gaan lopen, leek mij dat ineens ook wel een goed idee. Bovendien waren de weersvooruitzichten erg goed: een droge en zonnige dag met zeer redelijke temperaturen. Ideaal dus voor het lopen van deze langste afstand.

Het thuisfront drong erop aan vooral niet de halve te kiezen omdat ik daar helemaal niet voor getraind had. En dit laatste was dan ook de voornaamste reden om voor de 16,1 km te kiezen. Het besluit nam ik uiteindelijk toen ik al in de rij stond om mijn startnummer af te halen. Tot het allerlaatst had ik getwijfeld en zelfs bij het thuis invullen van het aanmeldingsformulier de te lopen afstand leeg gelaten. In de rij staande zag ik zowaar mijn DtD-loopmaatje Janine even verderop. Zij was met haar vaste loopcollega meegekomen om voor het eerst in Het Twiske van start te gaan en een, zoals zij dat zelf noemde, "nulmeting" op de 10 km te gaan doen. Haar loopmaatje ging voor de halve, evenals Jan Bakker die ik vlak daarna in de kleedkamer tegenkwam. Daar sprak ik ook nog even kort de "iedere-dag-loper" die ik eerder vorig jaar mei in Naarden had ontmoet. Deze veteraan ging met de 25 km mee, die op deze dag ook nog eens werd georganiseerd in het kader van de speciale training in de aanloop naar de marathon van Rotterdam. Verder zag ik nog Marijke van AV'23, de "mysterieuze donkere dame in het zwart" waarover Jan in een vorig verhaal over de Twiskemolenloop had gerept. Zij is in Landsmeer vrijwel altijd van de partij. Een collegaloper was tenslotte bereid om Jan en mij even vast te leggen op de gevoelige plaat.

De 10 Engelse mijlen dus, hier in het Twiske voor mij de 2e keer. Na het opspelden van het startnummer, het toiletteren, het nuttigen van een banaan en het inlopen van mijn vaste rondjes was ik er zover klaar voor als ik die dag maar kon zijn. En ik was net op tijd terplekke om Jan en Arthur bij de eerste ronde op de baan nog even aan te moedigen. Het startpistool weigerde dienst toen de 16,1 km-lopers moesten worden weggeschoten maar de speaker van dienst was aan het aftellen naar het startmoment en dus zetten wij ons in beweging. Mijn strategie was om ongeveer 11 km per uur te gaan lopen maar ik ging natuurlijk weer eens veel te snel weg. Ik zat meteen al op 11,8 terwijl ik helemaal niet het gevoel had dat ik erg hard liep. Misschien hadden de vijf trainingen hiervoor, waarbij ik steeds een flinke portie intervallen had afgewerkt, wel zijn vruchten afgeworpen en liep ik daarom zo makkelijk. Wij hadden ook lekker de flinke wind achter op de eerste kilometers, dus dat ging prima. Ik besloot om dat tempo maar aan te houden en te gaan meemaken wanneer mijn schip zou stranden. Nog maar net in het natuurgebied, hoorde ik het startschot van de 10 km, die vijf minuten later van start ging. Dat had ik nog nooit eerder zo bewust waargenomen en het betekende dat de eerste en dus rapste lopers van die afstand redelijk snel op mij zouden neerstrijken.

Intussen liep ik gewoon prima met die wind in de rug en haalde ik af en toe collegalopers in. Dit eerste stuk van de route kon ik inmiddels wel bijna dromen, aangezien ik het al voor de zesde keer liep. Ik was dan ook met mijn gedachten een beetje weggesukkeld toen ik ineens zag dat de grote schotse hooglanders, die ik de vorige keer gemist had, gewoon in hun bekende wei stonden. Het drong pas tot mij door toen ik al halverwege dat stuk graasland was. Niet lang daarna kwam daadwerkelijk de 10 km-voorfietser langszij met de mededeling dat de snelle mannen eraan kwamen. Het waren er niet zoveel deze keer en ze konden zonder problemen passeren. Ik zag helaas een graafmachine staan en een stapel gerooide bomen en struiken direct ernaast. Dat hoort er natuurlijk ook bij in zo'n door mensenhand aangelegd stukje seminatuur. In mijn beleving blijft dat wel jammer. Ik had mijzelf er al een keer aan herinnerd dat ik vooral om mij heen moest kijken en genieten. Dat kostte geen enkele moeite toen ik langs de grote Stootersplas liep en het water, ondanks de flinke golfslag, prachtig blauw zag oplichten in de zon en onder de nauwelijks bewolkte hemel. In het midden was het water bezaaid met witte watervogels. Dat was een indrukwekkende aanblik en als ik voor iedere vogel 1 Euro had mogen incasseren, zou ik mijn seizoenskaart er ruimschoots hebben uitgehaald. Even verderop stond een grote witte hond mooi te poseren op een stuk steiger precies tussen twee stukken waterriet. Het was hier zoals gewoonlijk weer heerlijk rondrennen.

De eerste drinkpost kwam al rap in zicht. Dat was voor mij het teken om mijn nieuwe aanwinst tevoorschijn te halen. Voor een relatief laag bedrag had ik een dubbelwandige plastic drinkfles en een bijpassend, isolerend foedraal op de kop getikt. De slokken water die ik daaruit nam waren lekker op de door mij gewenste temperatuur, lauwwarm dus. Een prettig idee dat ik in het koude jaargetijde niet moeilijk hoef te gaan doen met of te stoppen voor bekertjes thee. Vrijwel direct na de drinkpost scheidden de wegen voor de 10 km- en de 16,1 km-lopers. Ik was met een medeloper al helemaal links voorgesorteerd en de splitsing vrijwel genaderd, toen een 10 km-onverlaat ons nog even ter linkerzijde over het gras wilde passeren. Meneer had dus niet op de borden gelet. Gelukkig liep dit akkevietje goed af en konden we alle drie onze tocht zonder kleerscheuren voortzetten. Intussen begon ik al te merken dat ik nogal voortvarend van start was gegaan. Ik liep wat kletsend met mijn metgezel op maar moest hem nog geen kilometer verder al laten gaan. In die tijd hadden we nog wat lopers ingerekend. Rond de 6e km lukte mij dat nog één keer bij een kleine dame maar daarna werd ik alleen maar ingehaald. Op het lange, open stuk dat kort daarna begon en dat pas weer ophield na de 9e km, had ik gedacht de wind voornamelijk mee te hebben. Dat bleek een verkeerde inschatting geweest te zijn want er stond toch vooral wind op kop. Op Twitter las ik later dat veel lopers flink last van die wind hadden gehad.

Ook hier zag Het Twiske er weer prachtig uit met het zonlicht op het gelige riet, op de waterpartijen en op het groene gras. Genieten dus en proberen te vergeten dat het lopen nu al niet zo heel soepel meer ging. In het noordelijkste gedeelte van het natuurgebied is het altijd het rustigst en ik zag dan ook maar enkele wandelaars en fietsers. Wel vogels in de lucht en op het water en net na het 9 km-punt een flink aantal koeien in een aan meerdere kanten beschutte weide. Intussen had ik al geruime tijd voor mij een man in zwarte kleding zien rennen, die steeds wat dichterbij scheen te komen. Het leek mij dat ik die nog wel kon gaan oprapen ergens in de komende kilometers. Weer terug tussen de bomen was het pad gelukkig veel schoner en droger dan de vorige keer toen het echt een beetje oppassen geblazen was. Ik had echter allang niet meer de macht om er hard overheen te hollen en ik zag later thuis dat mijn km-tijden alleen maar opliepen. Vlak na de tweede drinkpost stond de man in het zwart ineens stil en wat aan één schoen te frutselen. "Dat scheelt mij weer wat tijd en moeite bij het inlopen", dacht ik. Tevergeefs gedacht want ik heb de man nooit kunnen achterhalen.

In mijn hoofd kwam er kort daarna een klein venijnig bultje in het parcours. Mijn herinnering liet mij hier toch in de steek want die puist kwam maar niet. Ik liep nu aan de andere kant van de Stootersplas. Ook van die kant is die uitgestrekte watervlakte een fraai gezicht. Er was echter niets te zien van de vele watervogels die ik eerder had waargenomen. Of ze waren al opgevlogen of ze bevonden zich toch vooral aan de andere zijde van de plas. Eerder dan de vorige keer, omdat ik langzamer liep, kwam de 21,1 km-voorfietser mij tegemoet. "Op naar die finish" riep hij mij ter aanmoediging toe. Zo'n mentaal zetje kon ik wel gebruiken want het liep niet meer zo vlot bij mij. Eindelijk kwam kort daarna dan het miniheuveltje waarop ik even, zo goed en zo kwaad als het ging, kon aanzetten. Ik zag een koppeltje mooie, witte zwanen in een sloot net voor ik linksaf ging richting de tweede passage van het bekende stuk bij de grote runderen. Net voor dat moment keek ik nog even naar links naar een uitloper van de Stootersplas en ook nu trof mij weer het zonovergoten, blauw oplichtende water. Gewoonweg prachtig.

Deze tweede keer zorgde ik ervoor dat ik de fraaie schotse hooglanders heel bewust in mij opnam. De vrijwilliger na ruim 12 km bij het volgende bruggetje, waar wij nu rechtsaf overheen moesten, probeerde mij met de woorden "als je even een sprintje trekt, heb je ze zo ingehaald" wat moed in te praten. Ik kon nog slechts antwoorden: "de volgende keer, misschien". Op dat moment had ik echt niet het gevoel dat ik nog iemand kon inrekenen. Geen kilometer verder, op een open stuk met de volle wind tegen, werd ik wel weer eens ingehaald. Toen het daarna linksaf ging, leek het alsof de man wilde wachten om mij op sleeptouw te nemen. Ik was echter niet bij machte om in zijn spoor te blijven en dus liep hij maar in zijn eigen tempo verder. Het volgende stuk, langs de plaatselijke Ringvaart tussen kilometers 13 en 14, was echt het allerzwaarste stuk van de dag. Mij bekroop het gevoel dat ik bijna niet tegen die storm in kwam. Dit werd met 6:11 minuten dan ook de langzaamste kilometer die ik hier ooit heb gelopen en ik was erg blij toen ik weer op een wat beschutter stuk aanbeland was.

Nog voor kilometer 15 werd ik voor de zoveelste keer voorbijgelopen, deze keer door een vrouw. Ik bedacht dat ik nu maar eens moest proberen aan te pikken bij deze dame. Dat lukte zowaar wonderwel. Ik slaagde er zelfs in om af en toe de kop te pakken en haar wat uit de wind te houden. Op het ook zeer winderige stukje richting de Twiskemolen leek de vrouw wat terug te zakken en dus hield ik een beetje in om haar mee te slepen. Linksom de bocht door gingen we getweeën over het laatste stukje natuurgebied richting de atletiekbaan en de finish. We waren elkaar zelfs een beetje aan het opjagen en het tempo ging zowaar omhoog tot 11,5 per uur. Een mens heeft altijd nog wat meer reserve in het lijf dan hij of zij denkt. Halverwege de huizenrij vond ik de snelheid toch een beetje te gortig worden en liet ik de dame weglopen. Eenmaal op de baan keek ik op mijn uurwerk en zag ik dat een tijd onder de 1:29 uur nog haalbaar was. Dus perste ik het laatste beetje energie er nog uit en kwam ik zowaar binnen die tijd over de eindstreep, slechts 5 tellen na mijn compagnon van de laatste kilometers. Behoorlijk moe was ik, maar toch weer tevreden over een alleszins redelijke tijd.

Even verderop stond Janine mij op te wachten om naar mijn ervaringen te vragen. Die waren dus weer positief, evenals de hare. Zij kon niet anders dan beamen dat Het Twiske een prachtig decor is om in te hollen. En met een tijd onder de 50 minuten had zij bij haar debuut op dit parcours natuurlijk ook een "aardige" nulmeting neergezet. Na uitgehijgd en bijgepraat te hebben, tapte ik een paar keer een warme kop thee en wandelde ik mijn uitlooprondjes over de baan. Daarbij zag ik Arthur en het loopmaatje van Janine finishen in tijden die ik op de halve graag achter mijn naam zou willen hebben. De tijd van Arthur zou voor mij eventueel nog wel haalbaar zijn, die van de dame lijkt al aardig onbereikbaar. Ik probeerde zo goed mogelijk in de smiezen te houden of Jan al aan het arriveren was en ik dacht dat ik er redelijk het zicht in had. Toch heb ik op de een of andere manier zijn binnenkomen en rondje over de baan gemist. Ineens stond hij daar namelijk, met Arthur naast zich, uit te hijgen en trots te zijn op zijn prachtige tijd.

Deze keer was het weliswaar door de harde wind en door mijn te snelle eerste kilometers flink afzien geweest, toch kon ik weer met tevredenheid terugkijken op een prachtige loopdag in het mooie Twiske. En nu maar lange duurlopen gaan doen ter voorbereiding op mijn tweede halve marathon begin maart. Maar wie weet kies ik dan toch nog wel voor de 5 km.

De jonge hardloopster (2 reacties)

Gepost door Arranraja op zondag 19 januari 2014 14:56

Dit gedicht is ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Zij kwam mij in het park op een schelpenpad tegemoet
Wij passeerden elkaar al eerder, toen zag ik het niet goed
Dat kwam door de drukte, gaten en plassen in die laan
Nu was het wel heel duidelijk in het langsgaan

Met superlichte tred danste zij mij aan voorbij
De herkenning daarvan maakte mij heel even blij
Schijnbaar moeiteloos zette zij haar stappen neer
Veel had het weg van het bewegen van een veer

Het leek alsof ze zo oneindig door kon rennen
Gewoon op haar gemak de hele wereld verkennen
Haar gezicht stond serieus maar toonde geen grimas
Ik wou dat voor mij het lopen zo inspanningsloos was

De ontmoeting was in een flits alweer voorbij
Maar maakte wel een onuitwisbare indruk op mij
Hopelijk kan ik dit prachtige dansen snel nogmaals zien
Volgende keer maar weer naar het park misschien

Individueel jaaroverzicht (4 reacties)

Gepost door Arranraja op vrijdag 3 januari 2014 15:49

Dit verhaal is ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

In de diverse media worden de jaaroverzichten altijd al gepresenteerd vóór het jaar ten einde is. Ik heb bewust gewacht tot het jaar helemaal om was. Ik had trouwens ook niet echt eerder de gelegenheid om deze blog te schrijven, zelfs niet tijdens mijn vakantie. De bekende verplichtingen tijdens de feestdagen en de overgang naar een nieuwe provider en het bijbehorende aanpassen van mijn mailadres op vele plaatsen namen al mijn tijd in beslag.

2013 was in een aantal opzichten een bijzonder hardloopjaar voor mij. Niet direct als ik naar mijn totalen kijk. Het aantal was met 70 keer lopen iets minder dan de 76 van 2012. De totale tijd was bijna hetzelfde (78:11.48 om 77:01.52 uur). De gemiddelde afstand was met 12.19 km wel bijna 1 km langer dan de 11.21 km van het jaar ervoor. Mijn gemiddelde snelheid lag met 10.91 km per uur en 5.30 minuten per kilometer weer iets lager dan de 11.06 per uur en de 5.25 minuten per km van 2012. Dat is echter niet onlogisch als je langere lopen gaat doen en deze gemiddelden komen ook precies overeen met mijn langjarige gemiddelden. Als ik het hele jaar door had kunnen lopen, zouden het aantal lopen en de totale afstand hoger gelegen hebben, maar in januari/ februari kon ik 5 weken niet lopen door ziekte en herstel daarvan. Eind mei, begin juni lukte het om dezelfde reden 1,5 weken niet en in juli 2,5 weken van hetzelfde laken een pak i.v.m. met overbelaste beenspieren en vakantie. Dat waren meteen ook de dieptepunten van mijn hardloopjaar, zullen jullie begrijpen. In vergelijking met collegablogger Jan Bakker heb ik maar aan een bescheiden aantal trimlopen deelgenomen, slechts 9 stuks. Voor mij is dat echter al een toename met 50% ten opzichte van 2012, toen ik niet verder kwam dan 6 stuks. In 2011 waren het er trouwens maar 2 en in 2010 liep ik alleen de Dam tot Damloop. In dat opzicht heb ik dus duidelijk een stijgende lijn te pakken. Tot zover de droge cijfers.

Dit jaar was ik maar liefst 4 keer in het Twiske te vinden, daarover hebben jullie alles kunnen lezen in mijn eerder gepubliceerde verhalen. 13 blogs kwamen er in 2013 uit mijn toetsenbord rollen tegenover 14 in 2012, toen ik mijn schrijverscarriere op deze site begon. Door het grotere aantal "wedstrijdverslagen" heb ik minder de gelegenheid gehad om verhalen om het lopen heen te schrijven. Wel geïnspireerd door anderen die mij voorgingen heb ik in november een eigen blogsite in het leven geroepen, gewoon omdat ik het erg leuk vind om er een te hebben en om een site binnen de mogelijkheden naar mijn eigen ideeën in te richten. Het lezen van de verhalen op Looptijden.nl heeft mij overigens in eerste instantie ertoe aangezet om zelf over hardlopen te gaan schrijven.

Ook in een aantal andere opzichten is deze site voor mij een bron van inspiratie en motivatie. Daarom heb ik in oktober het Pluspakket aangeschaft, niet in het minst om de makers van de site te ondersteunen. Het feit dat je, door het gebruik van dit pakket, hogere niveaus en successen kunt verwerven werkt voor mij echt stimulerend. Eenmaal het plusje achter mijn naam hebbend ben ik eindelijk de Looptijdenapp serieus gaan gebruiken. Hoewel ik het bedienen van een smartphone in een hoesje om de arm en een koptelefoontje met bijbehorende bedrading in de oren nog steeds als lastig ervaar, is de audiocoaching tijdens het lopen absoluut prettig, nuttig en wederom stimulerend. Weliswaar komen de km-tijden die de coach doorgeeft meestal niet overeen met die van mijn gps-horloge, toch is het best handig om te horen of je een beetje op schema ligt om de eindtijd die je in gedachten hebt te gaan halen. Het niveau (29) dat ik inmiddels bereikt heb zal ook wel mijn grens blijven want bij de volgende niveaus zijn of de tijden te snel, of de afstanden te groot of de vereiste tijdsduur te lang. Overigens kreeg ik van Koen en Dennis, omdat ik zo'n actieve gebruiker ben, een Looptijdenshirt cadeau. Nog zo'n leuke en stimulerende opsteker !!! Tenslotte had ik in november, als één van de weinigen, de eer om mee te mogen doen aan de eerste testen met het inmiddels gelanceerde Hardloopspel. Ook die uitnodiging vereerde mij zeer.

Heel leuk vond ik het om in april bij de Nescioloop collegablogger Jan Bakker voor het eerst in levenden lijve te ontmoeten en naderhand nog twee keer met hem samen te lopen bij de Twiskemolenloop. . Jan is één van de vier vrienden die ik dit jaar heb ontmoet op Looptijden.nl. De andere drie ken ik alleen virtueel. Van hen mag ik zeker Jaco Rip niet onvermeld laten omdat hij ALTIJD met een positieve en leuke reactie op iedere blog die ik publiceer weet te komen. Ook die reacties en die van de vele andere Looptijders stimuleren mij keer op keer om blogs op de site te blijven plaatsen. Aan iedereen die reageert op mijn schrijfsels en aan Jaco in het bijzonder heel veel dank voor de terugkoppelingen. En blijf reageren, zou ik willen zeggen.

Bijzondere lopen, behalve de Twiskelopen uiteraard, waren voor mij dit jaar de Gaasperplasrun in Amsterdam Zuidoost (ten dele in mijn voormalige woonwijk) op een bitterkoude zaterdag eind maart en de zeer warme en benauwde Dam tot Damloop eind september. Over beide heb ik in mijn blogs uitgebreid bericht. Eigenlijk vind ik het hoe dan ook bijzonder om met collegalopers aan de start te staan voor een georganiseerde loop. Dus alle lopen waaraan ik heb meegedaan zijn voor mij bijzonder. Evenals de man op leeftijd die ik in mei in Naarden ontmoette. Iedere dag meedoen aan een loop als je al dik in de zeventig bent en dan kunnen zeggen "ach, ik herstel altijd heel snel", moet toch wel heel uitzonderlijk zijn.

Het absolute hoogtepunt van mijn hardloopjaar was de eerste officiële halve marathon die ik begin november in Het Twiske mocht voltooien. Met zeer schitterend, fotogeniek weer lekker lang lopen in die prachtige omgeving en dan ook nog binnen de gehoopte en geplande tijd met een persoonlijk record finishen. Aan die gebeurtenis en aan die dag denk ik nog steeds met veel plezier en genoegen terug. Komend voorjaar hoop ik zo'n zelfde dag en zo'n zelfde gevoel nog eens te herbeleven.

Wat ik beslist niet mag vergeten te vermelden is het inspirerende boek "De geboren renner" van Christopher McDougall (oorspronkelijke titel: "Born tot run. A hidden tribe, superathletes and the greatest race the world has never seen" ) dat ik afgelopen zomer heb gelezen. Zijn betoog over het feit dat de mens een geboren hardloper is, heeft mij doen beseffen dat ik dat in ieder geval ben. Niet met het talent van een superatleet maar wel waar het gaat om het plezier in het buiten ronddraven en genieten van alles dat ik daar tegenkom. Ik voel mij dan gewoon in mijn element, alsof het een soort tweede natuur is geworden, en realiseer mij op zulke momenten dat het genoegen veel belangrijker is dan het verwezenlijken van een snelle tijd of het volbrengen van een bepaalde afstand. Gekoppeld aan de herinnering die hoort bij dit boek is de loop die ik op mijn vakantie-adres in Duitsland deed. Eindelijk kon ik daar het rondje van 16,1 km rennen dat ik al zo lang in gedachten had. Door de warmte van dat moment was het wel een zware klus die ik niet zonder twee korte pauzes had kunnen volbrengen maar ik ben achteraf heel blij dat ik het "geschafft" heb.

Inmiddels ben ik het nieuwe jaar meteen op de eerste dag goed begonnen met een pittige intervaltraining. Dit leverde mij, zij het met enige vertraging het succes (en dus de badge) "Goede starter" op. Omdat dit succes mijn 30ste was, mag ik mij nu ook "Looptijden.nl master" noemen. Ik deed die training trouwens in één van mijn drie nieuwe wintertights en met gebruikmaking van mijn vorig jaar al aangeschafte maar nu pas ingewijde Garmin 310XT HRM-horloge. En omdat ik het niet laten kan heb ik maar weer eens een nieuw paar (Asics Gel Cumulus 14) hardloopschoenen aangeschaft. Aangezien ik deze Garmin voor het allereerst gebruikte en het dus nog uitproberen was, had ik mijn oude en vertrouwde Garmin Forerunner 205 om mijn andere pols gedaan en direct na de 310 gestart. Wie schetst mijn verbazing dat ik achteraf, na het uploaden naar mijn computer, moet constateren dat op één na geen enkele km-tijd dezelfde is bij deze twee simultane tijdmetingen. En dat 7 van de 10 tijden meer dan 1 seconde verschillen. Wat ik daarvan denken moet, heb ik nog niet bedacht.

Mijn plannen voor dit jaar:

  • 1 of 2 halve marathons lopen
  • Nog 1 keer de Dam tot Damloop voltooien
  • Één keer een 10 km onder de 50 minuten lopen
  • Een officiële 5 km onder de 25 minuten
  • Eindelijk meedoen aan de Vechtloop in Weesp en de Driedorpenloop Kortenhoef-Ankeveen-'s Graveland
  • Als het kan op herhaling bij alle lopen van het afgelopen jaar
  • Hardlopen op het strand
  • Hardlopen op een laag versgevallen sneeuw
  • Gewoon zoveel mogelijk lekker lopen en genieten in de buitenlucht
  • Zoveel mogelijk blogs over hardlopen schrijven
  • Mijn eigen site helemaal voltooien

Ik wens iedereen een ontzettend fijn hardloopjaar !!!

Voor de vijfde keer naar Landsmeer (3 reacties)

Gepost door Arranraja op zaterdag 14 december 2013 09:41

Dit verhaal is ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Kun je met goed fatsoen voor de vijfde keer een blog schrijven over dezelfde loop en al helemaal als jouw incidentele loopmaatje en collega-blogger voor de tweede keer in successie een hoop groen voor jouw voeten heeft weggeschoren? En ook nog eens een keer vergelijkbare avonturen heeft beleefd onderweg! Natuurlijk wel, ik vertel gewoon mijn eigen verhaal op mijn manier. Het is trouwens de bedoeling dat er nog meer Twiske-episodes op zullen volgen.

Na mijn avontuur hier een maand eerder, waarbij ik de halve marathon bedwong, was het nu voor de eerste keer de beurt aan de 10 Engelse mijlen, oftewel exact 16,093 km. Ik arriveerde een beetje laat op de baan van AC Waterland ten gevolge van een wegafzetting in mijn eigen woonplaats die toch net iets eerder begon dan ik gedacht had. Daardoor moest ik via een omweg de snelweg bereiken. Het was dan ook een stukje drukker bij de inschrijving. Er stond een redelijk lang lint tot buiten de loods waar het startnummer moest worden afgehaald. Een vrijwilliger van de organisatie, die mij met mijn seizoenskaart in de lijn zag staan, verwees mij vriendelijk naar een ander loket. "Dan hoef je niet zo lang in de rij te staan", voegde hij eraan toe. Ik had dus snel het benodigde papiertje te pakken en kon door naar de kleedkamer, waar het ook al aardig afgeladen was. "Dat komt door al die Meeuwen, die waren er de vorige keren niet bij", zei een bekend gezicht. Inderdaad viel het grote aantal mannen op met gele kledij waarop "De Meeuwen" en "Volendam" te lezen stond. Mijn startnummer begon deze keer heel toevallig met cijfer 16 en dat kan natuurlijk nooit verkeerd zijn.

Omdat ik laat was, had ik wat minder tijd voor mijn gebruikelijke opwarming, maar het inlopen op mijn bekende rondje lukte nog net. Evenals het naar binnen werken van een banaan. Ik zag weer wat bekende gezichten, waaronder de oudcollega die ik na afloop van de Middenmeerloop ook had getroffen. Maar vooralsnog geen spoor van collega-blogger Jan Bakker, op wiens komst ik wel had gerekend. Al die tijd was ik aan het twijfelen of ik met Jan zou oplopen of dat ik zou proberen voor een snelle- of misschien wel pr-tijd te gaan. Als Jan niet zou verschijnen was dat dilemma direct van de baan. Maar kijk, vlak voor de start kwam hij ineens aanwandelen in één van zijn karakteristieke en fraaie hardloopshirts. Ik heb hem naar zijn plannen gevraagd, bleef nog even twijfelen maar besloot uiteindelijk voor het snelle pad te kiezen. We wensten elkaar succes en gingen van start, waarbij ik wat meer naar voren stond dan hij. In tegenstelling tot wat ik verwacht had, zat Jan al snel weer naast mij en liepen wij de eerste ongeveer 3,5 km gelijk op. We gingen al snel in een best wel pittig tempo van ruim boven de 11 per uur. Toen dat tempo een beetje begon te zakken, vroeg ik aan hem of hij het nog kon volhouden. Als ik op, pak hem beet, 11,4 gemiddeld kon uitkomen, had ik de kans om in de buurt van mijn pr te gaan komen. "Nee", zei Jan, "ga jij er maar van tussen", of iets in die geest. Dus draaide ik de gaskraan ietsjes open. We waren net de plek gepasseerd waar altijd de grote runderen stonden. Stonden, want nu zag ik ze nergens. Die waren zeker al naar hun winterstalling verhuisd. Ik wist nu wel weer precies waar in het parcours ik die weide moest lokaliseren. Bij het schrijven van mijn vorige blog kon ik mij de exacte plaats even niet meer voor de geest halen.

Terwijl ik met Jan samen liep was het mij al opgevallen dat er wat lopers achter ons hingen. Één daarvan toucheerde even heel licht mijn achterste voet. Gelukkig raakte ik daardoor niet uit mijn evenwicht, althans niet lichamelijk. Niet lang nadat ik weer wat versneld had liep één man mij voorbij en kwam een ander naast mij lopen. De man liep dus hetzelfde tempo als ik en dit zou het begin zijn van een samenloop van ruim 10 km. Er waren intussen al wat snelle 10 km-lopers gepasseerd en nu kwamen er achter elkaar Volendamse Meeuwen voorbij. De voorste loper op deze afstand, degene dus die voorafgegaan werd door een officiële fietser, droeg ook al zo'n felgeel shirt. Op een gegeven moment, net gearriveerd bij de Stootersplas, zag ik weer een Meeuw vrij snel naderen. Ik besloot daarop helemaal rechts te houden en mijn metgezel sloot ter linkerzijde bij mij aan. Ik keek weer links achterom en zag daardoor bijna niet dat de Volendammer ervoor had gekozen om rechts door het gras in te halen. Dit ontlokte mij de opmerking "gaat hij er aan die kant langs", waarmee ik meteen het eerste vocale contact met mijn nieuwe compaan gelegd had. Hij reageerde met zoiets als "ja inderdaad". Er waren ook al geen duikers te bespeuren in of bij de plas, dus wat dat betreft was het een beetje saai gebeuren deze keer Wink smiley

Bij de eerste drinkpost op 5 km, nam mijn metgezel een bekertje drinken. Ik doe dat nooit omdat ik niet wil stoppen, het drinken uit zo'n bekertje onhandig vind en het water altijd te koud. Wel nam ik een paar slokken uit mijn eigen fles met lauw water. Mijn medeloper liep geen noemenswaardige vertraging op en we liepen lekker in het zelfde tempo door. Heel af en toe vielen er een paar spetters maar echte regen kon je dat niet noemen. Nu en dan wisselden we een paar woorden en we gingen broederlijk naast elkaar voort, waarbij we nog maar door weinig lopers ingehaald werden. Op de gedeeltes met bomen rond de paden lagen nog steeds veel bladeren en takken. En omdat het vochtige omstandigheden waren, was het oppassen geblazen om niet uit- of weg te glijden. Toen we, na bijna 6,5 km, het bos-uit bereikt hadden kwamen de twee veeroosters weer in zicht. Ook die waren niet van glijgevaar ontbloot. Mijn looppartner ging er wat vlotter overheen dan ik maar ik kon eenvoudig bijblijven. Linksaf gingen we Bob Segerland in, "Against the wind" dus. Eerst kwam de wind schuin van links en kon ik lekker profiteren van de persoon die aan mijn linkerkant liep. Na ruim 7 km draaiden we echter vol de wind in en werd het hard werken om onze snelheid vast te houden. Die was van 11,3 langzamerhand al wat teruggelopen richting de 11 per uur. Er kwamen wel wat voorlopers in zicht en die kwamen steeds wat dichterbij. Ongeveer midden op dit windpad kon ik roepen dat we over de helft van de loop waren. Op precies dezelfde plek waar ik de vorige keer een eenzame brommer had zien staan, ontwaarde ik nu een persoon met een fiets vlak bij zich in de buurt. Misschien was deze man wel aan het vissen.

Toen we na dik 9 km eindelijk het einde van het winderige stuk bereikten en linksaf sloegen naar meer beschutte paden, constateerde ik dat de vorige kilometer in 5:54 minuten was gegaan. Daarvoor lagen de tijden steeds onder de 5:30. Door de harde bries hadden we dus ineens aardig moeten inleveren. Ik raakte even iets los van mijn metgezel maar ik zag dat hij een beetje inhield en dat vond ik wel symphatiek. Daardoor was ik met een paar flinke passen weer bij en konden wij ons gaan concentreren op het vele vochtige boomafval dat ook hier op de paden lag. We raapten hier nog een enkele 16,1-loper op en gingen door de barriere van de 10 km. Een klein stukje verderop was de tweede drinkpost en ook hier pakte mijn medeloper een bekertje water. Dat drinken bekwam hem helemaal niet goed, want ik hoorde hem achter mij flink hoesten en proesten. Nog een reden waarom ik die bekertjes altijd vriendelijk doch beslist afwijs en ook nu dus doorgelopen was. Uiteraard drukte ik nu op mijn beurt een beetje mijn snelheid opdat mijn metgezel weer in mijn spoor kon komen. Op bruggetjes en kleine hellinkjes versnelde ik steeds wat en hij ging iedere keer automatisch met mij mee. Het was nog net geen synchroonlopen. Eerder op het parcours dan tijdens mijn halve marathon vorige maand kwam de eerste halve marathonloper ons tegemoet en niet lang daarna nog een paar. De beboomde gedeeltes hier zagen er deze keer lang niet zo mooi uit omdat de zon en de blauwe lucht ontbraken. Ieder nadeel heeft zijn voordeel want nu kon ik mij volledig op het lopen en op het consolideren van het tempo richten. De kilometers tegen de wind in hadden overigens wel het een en ander aan kracht gekost en ik begon allengs wat vermoeid te raken.

Voor de tweede keer liepen we het stuk langs de lege runderwei en gingen we daarna rechtsaf weer eens een bruggetje over. Tevreden konden we constateren dat er nog maar 4 km te gaan was. En we konden zowaar een paar halve marathonlopers inrekenen. Volgens mij waren dat de eersten van die dag en ook bijna de laatsten. Net ervoor liep een dame met halflange grijze lokken en haar hadden we een paar honderd meter verderop te pakken. Zij liet zich er echter niet aflopen maar sloot zich bij ons aan. Halverwege langs het water van de plaatselijke Ringvaart kwam de klad er bij mij echt in. De vrouw had een klein gaatje laten vallen met mijn mannelijke compagnon en ik kon wel bij haar blijven maar ik moest hem laten gaan. Toen ik de man na afloop kort sprak vertelde hij dat hij wat versneld had toen hij zag dat ik bij de grijze dame kon aanpikken. Langzaam maar gestaag liep hij van ons weg. Hij had voor zich een gele vlek gezien, dus het shirt van een andere loper, en daar wilde hij naartoe lopen. Voor hij daar in slaagde was deze persoon rechtsaf geslagen voor de laatste 7 km van de halve. Intussen waren de vrouw en ik ook weer vol in de wind komen te zitten en dat viel in deze fase van de strijd absoluut niet mee. Bij de bewuste t-splitsing gekomen moest ook de vrouw naar rechts, iets dat ik al gezien had aan de kleur sticker op haar startnummer.

Ik mocht gelukkig linksaf voor de laatste pakweg 1,3 km naar de finish. Het pad liep nu iets omhoog en ik kreeg ook hier de wind vol op mijn snufferd. Het was echt doorbijten om nog een beetje behoorlijk vooruit te komen. Het stuk dat volgde had ik natuurlijk al vier keer eerder afgelegd, dus ik kon bij wijze van spreken rustig mijn ogen sluiten. Het laatste (en dus ook het eerste) bruggetje weer over, een stukje over een grindpad langs de geasfalteerde weg, heel even door het gras linksaf en langs de huizenrij terug naar de baan. Op dit stuk kwam nog een makkelijk lopende man voorbij gesneld. Ik was alleen maar bezig de eindstreep te gaan halen. Sneller dan gedacht was ik in de buurt van mijn doel en kon ik mijn horloge een scherm terug zetten zodat ik duidelijk mijn tijd kon zien. Alles onder de 1:30 kon mijn goedkeuring wegdragen en dat zou zeker gaan lukken. Ik slaagde er zelfs nog in om op de baan wat te versnellen zodat ik de persoon die achter mij probeerde om er nog voorbij te komen, op afstand kon houden. Op 1:27:42 ging ik over de finish. Daarmee had ik mijn op één na snelste tijd tijdens een georganiseerde loop te pakken en zat ik slechts een kleine 1,5 minuten boven mijn pr.

Aan even flink uitblazen was ik wel toe. Daarna heb ik een kop thee getapt en ben ik op de baan gaan uitwandelen. Halverwege een rondje zag ik Jan binnenkomen. Ik heb hem op die plek aangemoedigd en daarna ben ik dwars het middenterrein overgestoken om hem bij de eindstreep nogmaals toe te roepen. In tegenstelling tot de mijne werd zijn naam wel door de speaker van dienst genoemd bij het passeren van de eindlijn. Hadden we dus, afgezien van onze eindtijden, toch nog een noemenswaardig verschil die dag. Wij spraken kort met elkaar maar Jan moest meteen alweer het parcours op om poolshoogte te gaan nemen bij zijn vriend Arthur. Ik nam nog een bekertje thee, liep nog een paar rondjes op de baan en ging daarna snel naar binnen. Met natte kleren aan voelde ik mijzelf door de harde wind namelijk snel afkoelen. In de volle kleedkamer was het door het douchen vochtig warm en benauwd. Ik was echter niet meer in staat om heel snel de spullen van mijn lijf te stropen. Dat had weer als voordeel dat ik kon meeluisteren met de altijd interessante verhalen van collega-lopers.

Het sportpark uitlopend besefte ik voor het eerst dat ik tijdens de loop helemaal niets meer gemerkt had van de kleine pijntjes aan scheen en voet die ik al een tijdje voelde aan het begin van iedere loop. Ongetwijfeld de positieve keerzijde van het feit dat ik een gedwongen midweekse winterstop houd. Dat nog niet bedacht hebbende, begon het aan de binnenzijde van mijn linkerbeen ter hoogte van mijn knie ineens bij vlagen pijnlijk te steken. Weer wat nieuws dus. Die steken verdwenen gelukkig weer even snel als ze kwamen. Wat bleef was de tevredenheid over de prestatie en het vooruitzicht van weer een Twiskemolenloop begin februari volgend jaar. Ik loop erover te prakkizeren om dan misschien wel wat geks te doen en de 5 km te pakken. Dat zou dan voor het eerst in mijn carriëre zijn dat ik aan een georganiseerde loop van minder dan 10 km ga deelnemen. Maar eigenlijk vind ik die afstand veel te kort en trekt het parcours mij niet zo. Je loopt dan namelijk maar ongeveer 3,5 km in Het Twiske zelf en niet in het spannendste deel. Maar goed dat is pas volgend jaar en "komt tijd, komt raad".

Lekker lang lopen en genieten in Het Twiske (4 reacties)

Gepost door Arranraja op zaterdag 7 december 2013 17:32

Dit verhaal is ook te lezen op: http://arranraja.wordpress.com/

Degenen die vinden dat ze al genoeg van mijn positieve berichten over dit mooie stukje Noord-Holland gelezen hebben, kunnen deze blog beter overslaan. In dit verhaal zal ik namelijk weer eens alles uit de kast halen en flink doorslaan in mijn loftuitingen, gewoon omdat ik nog veel meer genoten heb dan de vorige drie keren dat ik hier mocht rondrennen.

De datum 10 november 2013 stond allang vetgedrukt in mijn agenda als de dag waarop ik mijn eerste officiële halve marathon wilde gaan lopen. Ik had dan er reeds geruime tijd naar toegewerkt, onder meer door het lopen van de Dam tot Damloop en een redelijk aantal lange duurlopen. Daartoe behoorde ook twee keer een 18-kmloop. Van één daarvan heb ik uitvoerig verslag gedaan op deze site. Ik was derhalve zowel lichamelijk als geestelijk helemaal klaar voor deze vuurdoop. Toch heb ik die dag 's ochtends lang getwijfeld of ik wel naar Landsmeer zou afreizen vanwege de vele regen die er op dat moment viel of al gevallen was. Meerdere malen heb ik uitgebreid de Buienradar geraadpleegd en uiteindelijk besloten wel te gaan. Ik had tenslotte, via de seizoenskaart, al betaald en het zou wel een flinke afknapper zijn geweest om op het laatste ogenblik alsnog mijn goede voornemen in de ijskast te moeten zetten. Nog in de auto onderweg kreeg ik weer een fikse bui op mijn dak, waardoor de twijfel nog steeds niet helemaal verdwenen was. Achteraf ben ik uiteraard ontzettend blij dat ik toch gegaan ben. Bij aankomst op de baan was het namelijk droog en ook bij de start liet Pluvius verstek gaan.

Met mijn seizoenskaart en reeds ingevuld inschrijfformulier bij de hand had ik snel mijn startnummer afgehaald. De som van de cijfers waaruit dat nummer bestond was 21, dat moest die dag dus wel goed gaan. Na mijn gebruikelijke rondje inwandelen en -lopen over het sportpark, stond ik met een groepje van een kleine 70 lopers aan de start. Ik ben redelijk rustig weggegaan, hoewel mijn tactiek was om in de eerste helft iets sneller te lopen dan de voor een minus 2 uur eindtijd benodigde 10,6 km per uur. Met in het begin wat sneller lopen had ik in het 2e deel van de race misschien een buffertje over zodat ik mijn beoogde eindtijd kon bereiken. Ik zat dan ook al snel op het mooie tempo van 10,9 per uur. Zoals altijd was het met het kleine aantal deelnemers op deze afstand lekker ruim lopen. Wel viel er in het begin af en toe lichte regen. De eerste 4,5 km volgden we het mij inmiddels overbekende parcours, zo kon ik na een paar km blij de vertrouwde grote grazers weer begroeten. Natuurlijk lagen er door de vele neerslag her en der plassen op de paden. Op één plek zelfs over de hele breedte, ik ben daarom tweemaal via de berm ernaast gelopen. Op foto's van één van de vaste fotografen van deze loop is te zien hoe sommige renners deze plas zelfs springend overbrugden *. Al snel werd ik ingehaald door de rapste 16.1-km lopers. Dat is natuurlijk niet zo gek want zij waren maar 5 minuten later gestart. Er kwam één oudere stoomlocomotief langs. Als je die toch de hele tijd in je nek hebt blazen, dan wil je wel vaart verminderen of opzij gaan. Gelukkig liep hij hard voorbij en had ik verder geen last van zijn antieke spoorgeluiden.

In het water bij het strandje aan de Stootersplas (verreweg de grootste van de vele waterpartijen hier) zag en hoorde ik weer de kikvorsmannen die hier volgens mij geregeld te zien zijn. Je kunt op deze plek met de auto tot vrijwel direct aan het water komen en er parkeren, wat natuurlijk ideaal is als je een flinke uitrusting bij je hebt. Ik heb geen thee gepakt bij eerste drinkpost, hoewel ik wel zin in had in een warme drank. Maar ik wilde natuurlijk niet nu al stoppen en mijn prettige tempo opgeven. Vlak voor het 5 km-punt gaat de route linksaf naar voor mij tot dan toe onbekende stukken van Het Twiske. Deze gedeeltes bleken, mede door meer bosachtige stukken, nog mooier dan wat ik tot dan toe gezien had op het 10 km-parcours. Er volgt dan wel snel een paar honderd meter slechter wegdek met veel bladeren en takken erop waar je vooral bij nattigheid even goed moet opletten. Tijdens dit deel van de loop heb ik nog wel mijn gewone tactiek van versnellen op de bruggetjes toegepast. De gladheid daarvan viel, ondanks de waarschuwing van de organisatie, gelukkig mee. In deze fase ben ik nog wat mensen voorbijgelopen, en heb ik af en toe ook versneld op vlakke stukken. Toen ik weer op een meer open gedeelte kwam moest ik twee veeroosters passeren. Daar heb ik wel ervaring mee, hoewel deze roosters langer waren, smallere liggers hadden en in dit geval gladder waren door regen en modder. Na de roosters werd ik door nog meer (16.1 km-?) lopers voorbijgelopen. Onder anderen een oudere man met grijs haar en zweetband kwam mij hard voorbij snellen. en ook een paar groepjes lopers moest ik laten passeren. Een kleine vrouw, die ik al een hele tijd voor mij zag lopen, kwam wel steeds wat dichterbij. Ondertussen heb ik veel gekeken naar- en genoten van het wisselende decor: beboomde stukken, waterpartijen en weides met allerlei grazers. Wat is het hier toch mooi !!!

Ik liep nu op een lang recht stuk aan de noordwestkant, tussen km's 7 en 9. Gelukkig ben ik wel gewend aan dit soort lange, vaak rechte stukken. Er stond een brommer helemaal alleen op een pad, waar is de bestuurder? Ah, daar iets verder bij het water. Nog steeds werd ik af en toe ingehaald. Onder meer een gezette man met slordige, lange joggingbroek en gescheurd shirt, liep mij redelijk makkelijk voorbij. De kleine vrouw kwam intussen alsmaar dichterbij. Die zou ik nog wel gaan oprapen maar dat kon ook nog even gaan duren. Een jongere man, die ik al ergens tussen de 6e en 7e km had ingehaald, bleef bij mij in de buurt. Aan het einde van het lange, rechte en open stuk ging de route linksaf een bebost gedeelte in. Hier, iets verderop, kon ik eindelijk de kleine vrouw bijhalen. Bij het 10 km-punt vroeg ik haar of het nog ging. Na drie keer vragen kwam het antwoord "nee echt niet, het is nog meer dan 10 km". Ik dacht haar een eindje op sleeptouw te nemen maar al snel, bij de volgende drinkpost, ging zij drinken pakken en liep ik door. Een andere vrouw in een zeeblauw shirt, een eindje voor mij lopend, kwam in zicht. Een klein verhoginkje op, heb ik nog even versneld. Mijn tempo bleef goed maar ik had al een tijdje het gevoel dat mijn benen vermoeid aan het raken waren.

De zon kwam, na het passeren van een paviljoen en een parkeerplaats met auto's, prachtig fel door op een stukje met bomen en een wijde sloot langs het pad. "Wat prachtig", riep ik uit. Op zulke momenten vind ik het eigenlijk jammer dat ik aan het rennen ben en dus niet in de gelegenheid ben om even te stoppen en al dat moois vast te leggen op de gevoelige, digitale plaat. Gelukkig had ik wel de tijd om ervan te genieten, ondanks de toenemende vermoeidheid. De voorfietser met de voorste loper er vlak achter kwam mij tegemoet. Die was al op zo'n 16,5 km, ik was nog niet aan de 12 km. Even later volgden de nummers 2 en 3. De laatste zag ik vorig jaar in november deze afstand winnen, dat ging hem deze keer dus ogenschijnlijk niet lukken.

Linksaf liep ik, terug over een klein stukje eerder gelopen parcours. De grote runderen liepen, stonden of lagen nu in de zon. Rechtsaf, andermaal een bruggetje over, kwam ik weer op onbekend terrein. De zon scheen, de lucht was gedeeltelijk mooi blauw op dat moment maar toch zag ik links een regenboog.

"My heart leaps up when I behold a rainbow in the sky".

Deze onsterfelijke regels van William Wordsworth schoten meteen door mijn hoofd. Ik ging een moeizaam lopende man in geel shirt voorbij en door de zonneschijn van dat moment, kreeg ik het warm. Had ik dan toch toch teveel lagen aangetrokken? De mouwen opstropen en even de pet afzetten wil dan meestal wel helpen om wat warmte kwijt te raken. Je ziet niet voor niets op tv de echte hardlopers 's winters in korte broek en singlet maar wel met een muts op het hoofd en handschoenen tot over de ellebogen aan. Het schijnt wetenschappelijk bewezen te zijn dat je op die plaatsen warmte verliest. Dat is bij lage temperaturen ongunstig maar als het warmer is, wel zo prettig. Op een stuk van bijna 3 km lengte, dat ook gebruikt wordt voor het 10km-parcours, kwam een groepje wandelaars mij in de volle zon tegemoet lopen. Dit is dus weer bekend terrein met links het "grenswater" en een brug naar Den Ilp en rechts een mooie waterpartij met vogels erin. Prachtig fel zonlicht scheen erop, wel zag ik een donkere wolk vlakbij. Ineens volgt er dan een felle bui, en heb ik wind en regen tegen. Hierdoor ben ik wel meteen weer lekker afgekoeld en kon ik de mouwen naar beneden doen, ook al om mijn horloge tegen het vocht te beschermen.

Ik vroeg met een wijzend gebaar aan een klein meisje dat met haar moeder als richtingaanwijzer stond te posten of ik daar rechtdoor moest (terwijl ik dat natuurlijk wel wist). Na 14,5 km mocht ik niet linksaf en minder dan 2 km richting de finish, zoals de 16,1-lopers wel konden, maar rechtsaf weer een eerder gelopen stuk op voor de laatste ronde van bijna 7 km. Hier kwamen mij een paar lopers tegemoet die al aan de 20ste km bezig waren. Één ervan werd begeleid door een oudere fietser (zijn vader?). Bij de volgende drinkpost op 15 km heb ik thee gedronken, na het zien van de vrouw in zeeblauw die al tijden voor mij liep die dat ook deed. Ik twijfelde nog even over een tweede beker, maar die heb ik niet genomen. Hier werd ik voorbij gelopen door o.a. de jongere man die al geruime tijd achter mij liep. De korte stop was goed voor mijn benen, ik had direct het gevoel dat het lopen weer wat soepeler ging. Ik moest weer in de achtervolging op de jongere man, waarbij ik nogmaals door de berm langs de padbrede waterplas liep. Linksaf een bocht om, ging het nu in tegenovergestelde richting over het eerder gelopen stuk waar zo mooi de zon scheen en ik de blauwe lucht in het water zag weerspiegelen. Bij ongeveer km 17 ging ik rechtdoor waar ik eerder van rechts gekomen was bij een paviljoen, op pad voor de laatste km's. Hier waren vooral mooi beboomde gedeeltes. Dit is echt één van de mooiste stukken van deze al zo prachtige loop. De jongere man die al zo lang in mijn buurt liep heb ik daar weer ingehaald op een omhooglopend stukje en in het voorbijgaan heb ik mijn duim naar hem opgestoken. Hij wenste mij nog succes.

De vrouw in zeeblauw liep nog steeds eindje voor mij. Een aantal bochten moesten we hier om. Het lopen ging nu moeilijker, de benen raakten echt vermoeid, de tank was onderhand leeg, de reservetank ook vrijwel. Hier kun je best, als je echt alleen loopt en niemand voor je ziet en niet meer helemaal helder van geest bent door de vermoeidheid. van het parcours afraken. Je bent tenslotte in deze fase van de strijd vooral bezig met doorzetten tot de eindstreep in zicht is. Het ging door mij heen dat ik het misschien wel bij deze ene poging op de halve marathon zou laten. Dat overkomt mij wel vaker als ik het op een langere afstand even moeilijk heb. Na 19 km stond de vrouw stil vlak na de zoveelste brug. De zon scheen fel op het natte pad- en brugdek en dit werkte verblindend. Ik had geen zonnebril op en er ook geen bij me die geschikt is voor dergelijke zonnige momenten. De vrouw liep weer verder, ik kon haar nog steeds niet oprapen. Een groepje achter mij kwam steeds dichterbij, ik had het gevoel dat ik niet erg hard meer ga. Mijn horloge gaf nog echter steeds 10,6 km per uur als gemiddelde aan.

Ik kwam het bos uit en liep door een niet te omzeilen waterplas. En helaas moest ik een stukje langs een toegangsweg met een paar rijdende auto's die komen vanaf een parkeerplaats en over een fietspad met een stinkende brommer erop. Rechtsaf hobbelde ik richting de molen en naar de "uitgang" van het natuurgebied. Om een idee te geven van het hele, slingerende, traject, heb ik een afbeelding van de plattegrond toegevoegd. Ik werd ingehaald en voorbijgestoken door het groepje, net als een aantal tandemfietsers ons tegemoet komt. Een van het groepje roept "rechts houden". We gaan het laatste bruggetje over.
Net voor de huizenrij sturen ze ons over een stukje grindpad naast het fietspad. Op de heenweg had ik al gekeken of hierop veel water lag. We moeten om een aantal modderige plasjes heen laveren. De organisatievrijwilliger aan het einde van dit stukje roept bij het naar links de bewoonde wereld weer ingaan: "als je even versnelt heb je ze zo te pakken". Ik kon niet eens meer iets terugroepen en dus niet overbrengen dat juist het groepje mij even daarvoor voorbijgestoken was. De laatste paar honderd meter fietspad naar de baan zijn dezelfde als de eerste meters van de tocht en voeren langs een huizenrij.

Ik zette mijn horloge op het scherm met de gedetailleerde tijdweergave, ik bedenk voor het eerst tijdens een georganiseerde loop dat ik toch niet op de afstand hoef te letten. Finishen binnen de 2 uur lijkt nog goed mogelijk als ik naar de verstreken tijd kijk. Nog een verplicht rondje over de baan, dat valt niet mee na al die kilometers. Het laatste stuk zet ik nog zo goed mogelijk aan, hoewel je dat niet echt kan zien op de finishvideo. Ik zie de vrouw in zeeblauw een 30-tal meters voor mij over de eindstreep gaan en in de armen van (naar ik vermoed) haar partner vallen. De klok bij de finish die is gaan lopen bij de eerste start (dus die van de 21,1 km) geeft nog onder de 2 uur aan. Ik finish volgens mijn horloge in 1:59:40, de officiële tijd blijkt later nog een paar seconden sneller. Een man met wie ik in mei van dit jaar van station Naarden-Bussum naar de start van de Wallenloop in Naarden wandelde, was toen van mening dat 2 uur doen over een halve marathon zo'n beetje wandeltempo betekent. Dat kan hij wel vinden, voor mij betekent dit gewoon een nieuw persoonlijk record en het volbrengen van een gewenste doelstelling. Het pr is overigens niet zo gek als je de afstand pas voor de 2e keer volbrengt en voor de eerste keer tijdens een wedstrijd. Mijn laatste snelheid zou 12,6 km per uur geweest zijn, dat is nog onverwacht snel, ik had dus toch nog een laatste beetje brandstof in de reservetank smiley

Ik heb best wel vermoeide benen maar ben zeer voldaan omdat ik mijn missie volbracht heb, de ten doel gestelde tijd gehaald heb en omdat ik vandaag een behoorlijk constant tempo heb kunnen lopen. 13 van de 21 km-tijden zaten tussen 5:27 minuten en 5:40 minuten, 7 tijden tussen 5:42 en 5:54 en 1 boven de 6 minuten vanwege de drinkpauze van zeker 30 seconden. Ik wandel één rondje uit op de baan, pak tweemaal een beker thee en wandel daarna nog twee rondjes uit. De twee dames van het groepje dat mij in de laatste kilometers voorbijstak, konden nog rustig dribbelend uitlopen. Ik vraag ze daar verbaasd naar want ik kan voor mijn gevoel alleen nog maar heel rustig wandelen. Ik bel naar huis om het goede nieuws te vertellen en kijk naar de laatste finishers na mij. Ik rek mijn beenspieren, klets wat met mensen van de organisatie, kleed mij om in een lege kleedkamer. Ik zie, terwijl ik in de zon mijn boterhammetjes verorber, de allerlaatste loopster na ongeveer 2:42 uur finishen. Zij zou niet in de einduitslag vermeld worden, evenals zeker 1 loopster voor haar. Dat is natuurlijk sneu als je zolang hebt lopen ploeteren. De mannen van de tijdwaarneming waren al een tijdje bezig met opruimen. Ik hoor haar de "slotfietser" bedanken dat hij het al die tijd met haar heeft volgehouden. De kleine vrouw die ik bij de 10 km opraapte, heb ik niet zien finishen, ik vermoed dat zij heeft opgegeven.

Jammer van de harde muziek die schel en lelijk uit de ouderwetse stadionspeakers komt, dat is voor mij letterlijk de enige wanklank op deze perfecte hardloopdag. Ik kon na het uitblazen, omkleden en innemen van nieuwe brandstof gewoon wandelend naar de auto teruggaan, ik dronk voor ik de motor start een fles sportdrank leeg en zette muziek van Judy Tzuke** aan.

"Haven't seen such a good time
Yes I'm happy, I'm just fine
Haven't seen such a good time burning
Burning"

Vervolgens reed ik met een gelukzalig gevoel naar huis. Vooral ook omdat ik zulke mooie, voor mij nieuwe gedeeltes van Het Twiske heb kunnen aanschouwen. Hier kan ik wel een kleine maand op teren. Maar het mag gauw 8 december worden en dat het dan weer zulk mooi, zonnig weer mag zijn als ik de 16,1 km ga lopen. Voor mijn part ligt er dan een pak vers gevallen sneeuw. En wie weet opteer ik in februari of maart volgend jaar nog wel een keer voor de 21,1 km smiley

Met dank aan de heer J. Horstman voor de prachtige foto's !!!

De Middenmeerloop, Amsterdam-Watergraafsmeer en Diemen (2 reacties)

Gepost door Arranraja op zondag 1 december 2013 17:25

Dit verhaal is ook te lezen op http://arranraja.wordpress.com/

Twee jaar geleden was de Middenmeerloop de tweede georganiseerde waaraan ik ooit meedeed. Daarvoor had ik alleen twee jaar achter elkaar de Dam tot Damloop gedaan met het hardloopteam van mijn werk. Ik had in 2011 deze loop in feite dus uitgekozen als het startpunt van mijn individuele loop-loopbaan. Hij wordt gehouden in mijn regio en gaat over paden die ik goed ken. Vorig jaar moest ik verstek laten gaan omdat ik op Looptijden.nl een gratis startbewijs voor de Heemstedeloop had kunnen bemachtigen. Dit jaar kon ik de draad weer oppakken en als het ware terugkeren naar mijn individuele beginpunt.

Ik had mij ingeschreven voor de 54ste editie van deze loop, die daarmee dus ouder is dan de meeste deelnemers. De organiserende vereniging is, met oprichtingsjaar 1923, nog weer veel ouder dan de loop. De start- en finishplaats van handeling bevindt zich vlak achter de plek waar vroeger het legendarische Ajax-stadion De Meer stond. Het grootste deel van het parcours, bijna 7 van de 10 km, voert door Diemen en slechts drie km door Middenmeer. Ik heb per mail aan twee van de voormalige organisatoren al eens de suggestie aan de hand gedaan om de naam te veranderen naar Meer-Diemenloop. Die omdoping zou meer recht doen aan het aandeel dat de gemeente Diemen levert aan de route. Ik neem aan dat het feit dat deze loop al zo lang onder deze titel op de hardloopkalender staat, de traditie dus, een dergelijke aanpassing in de weg staat.

Voor de start al sprak ik een oud-clubgenoot van mijn voormalige basketballvereniging. Deze man was twee jaar eerder als eerste geëindigd bij de recreanten in de 15 km Nescioloop, die AV '23 sinds een jaar of wat in het voorjaar organiseert. Van die loop heb ik op deze site al tweemaal verslag gedaan. Nils bleek pas weer begonnen te zijn met lopen nadat hij lange tijd was uitgeschakeld geweest door een voetblessure. Kort ervoor was ik hem al tegengekomen op de nabijgelegen Nesciobrug, ook al eens onderwerp van één van mijn blogs. Ook sprak ik kort een collega van mijn werk. Het bleek dat hij het hele Rondje Mokum aan het lopen was. Dit is een serie van zes wedstrijd- en recreatielopen in en om Amsterdam.

Er stond al veel wind op deze zondag. Dat was nog echter niets vergeleken met de inmiddels beruchte storm van de dag erna, maar in mijn beleving toch genoeg om van flinke invloed te zijn. Een 10-km is lastig goed te "plannen": je moet niet te snel weg vertrekken, anders kun je jezelf als vlug opblazen. Maar je moet ook niet te langzaam van start, anders zorg je voor tijdverlies dat je nooit meer kunt goedmaken in het verdere verloop. Ik had op Looptijden.nl als richttijd in een optimistische bui 49:59 minuten vastgelegd. Dit omdat ik toch eens een keer onder de 50 minuten wil finishen bij een officiële loop. 50:05 is daarin tot nu toe mijn beste tijd. Ik ben ook gewoon weggegaan met het idee dat ik wel zou zien waar mijn schip zou stranden. De eerste 2 km liepen we met wind mee, dus dat ging letterlijk en figuurlijk "voor de wind". Ik liep beide km's in 4:43 bij 12,72 per uur, dat is voor mijn doen eigenlijk te hard. En dus was ik weer eens te snel van start gegaan. Maar ja, je loopt lekker met de wind in de rug en met degenen voor je mee. We liepen o.a. door Amsterdam Science Park, pal langs het Centrum voor Wiskunde & Informatica (CWI) waar net 25 jaar geleden, Nederland als eerste land in Europa werd aangesloten op het internet.

Langs het kanaal, zodra we Diemen binnenliepen, kwam er veel wind van opzij tussen de hoge flats door. Er lagen hier behoorlijk wat takken en bladeren op het pad en af en toe regende het even. Dit was al heel andere koek dan vlak daarvoor. Kilometers 3 en 4 gingen nog wel in tijden net boven de 5 minuten. Toen moesten we echter rechtsaf de dijk af en de Diemerpolder in. De zon was wel inmiddels doorgebroken maar er was nu volle wind tegen.

"Against the wind, we were running against the wind
We were young and strong and running against the wind".

Deze regels van Bob Seger gingen door mijn hoofd. Ik ben een kind van de jaren 60 en 70, dus ik ben opgegroeid met vooral Engelstalige popmuziek. Tegenwoordig kan ik goede Nederlandstalige muziek, zoals bijvoorbeeld van BLØF ook prima waarderen, maar bij associaties als deze put ik toch vooral uit een Engelstalig repertoire. En volgens mij zingen Britten en Amerikanen veel meer over dit soort zaken dan Nederlanders of Vlamingen. We liepen over een smal grindpad in een stukje recreatiegebied dat ik goed ken. Ik wist dus dat er een oneffenheid in de vorm van een kuil in het pad zat aan te komen. Ook hoorde ik dat er minstens één loper vlak achter mij rende. Om deze persoon te waarschuwen stak ik eerst mijn linkerhand omhoog om vervolgens met dezelfde hand naar beneden te wijzen naar het gat dat aanstaande was. Achter mij hoorde ik de loper zeggen "Nee hoor, het tempo is prima zo". Mijn waarschuwing werd dus niet begrepen en voor iets geheel anders aangezien. Ego, non-verbaal communiceren is niet altijd even eenvoudig.

Voort ging het via de kortste route het recreatiegebiedje weer uit en linksaf de Diemerpolderweg op. Hier liep het fietspad licht omhoog naar de brug over de Diem heen, het riviertje dat in de middeleeuwen een verbinding vormde tussen de Bijlmermeer, de Gaasp en de Zuiderzee. Aan dit water dankt de plaats Diemen zijn naam. Nog voor de brug kwamen er twee mij bekende personen langsschuiven. Het waren een vader en zijn zoon, die ik beiden kende van de organiserende atletiekvereniging AV '23. Ze liepen niet heel hard voorbij dus ik meende dat ik wel bij hen kon aanhaken. Dat hield ik helaas maar even vol. Ik was nu ongeveer op de helft van de 10 km en mijn km-tijden lagen nog steeds iets boven de 5 minuten. Met een flinke bocht zwaaiden we onder de Diemerpolderweg en de direct ernaast gelegen snelweg A1 door. Een paar stellages aan weerszijden van het pad maakten duidelijk dat er hier gewerkt wordt aan de verbreding van de A1, een cadeautje van ons aller Camiel Urlings. Hier liepen we weer even uit de wind maar na het tunneltje onder de spoorlijn, die weer niet ver van de A1 loopt, gepasseerd te zijn kwam je vlak langs de Eerste Diem* weer vol in de wind te lopen. Vader en zoon hadden zich al enigszins van mij verwijderd en ik moest hier alleen lopen, wat het extra zwaar maakte. Mijn gemiddelde snelheid op dat moment was maar 11 per uur. Op dit zware stuk, met ook nog eens slecht asfalt, werd ik door een aantal lopers voorbijgestreefd. Mijn streven om onder de 50 minuten te eindigen had ik inmiddels als aan de wilgen van het aangrenzende stukje bos gehangen. kilometers 6, 7 en 8 gingen in tijden rond de 5:23 minuten.

De route voerde nu over een stuk weg dat voorheen één van de toegangswegen naar het oude beginpunt van de snelweg A1 was. Op een open en winderig stuk weg tussen twee nieuwbouwbuurten stond een eenzame cameraman ons lopers te filmen**. Verderop, na 7,5 km voor het eerst in de bebouwde kom, liepen we gelukkig wat meer uit de wind. In het centrum van Diemen moest er, vanwege wegwerkzaamheden, nog van de geplande route worden afgeweken en stuurde de vrijwilligster die al eerder vlak na de start de juiste weg had aangewezen, ons naar een fietspad achter het plaatselijke winkelcentrum langs. Zoals wel gebruikelijk is bij dit soort lopen, zag ik verschillende personen op meerdere plaatsen langs de route dienst doen. Ik verlangde onderhand wel naar de finish omdat het beste bij mij er zo ongeveer vanaf was. Dus het kwam goed uit dat we Diemen weer uit renden via een fietsbrug over de A10, de Ring rond Amsterdam. Dat stukje omhoog was nog best even een klimmetje in de laatste kilometer. Rechtdoor het groene sportpark Middenmeer weer in en net voorbij de startplaats scherp twee keer naar rechts de AV '23-baan op. Hoewel ik mij niet meer zo jong en sterk voelde, perste ik er toch nog een sprint uit. Volgens mijn horloge ging ik met 19,1 per uur het laatste stukje naar de finish. Ik kreeg direct wat spullen, waaronder een heus vaantje, in mijn handen gedrukt door de jongste dochter van een kennis. Mijn tijd was met een vroege 51-er niet mijn allerbeste, maar altijd nog bijna een halve minuut beter dan tijdens mijn eerste editie twee jaar daarvoor.

Nadat ik wat had lopen uithijgen zag ik een (naar toen bleek oud-) collega van mijn werk. De goede man was direct na mij gefinisht, iets dat mij volledig ontgaan was. De harde wind maakte dat ik best wel snel afkoelde, dus ik zocht vlot de kleedkamer op. Daar was het naar verhouding weer erg warm en vochtig door het vele douchen en ik begon direct als een otter te zweten. Echt snel die natte hardloopspullen van mijn lijf stropen was er echter niet meer bij, dus ik moest het er maar even mee doen. Ik had geen kans gehad op een tijd onder de 50 minuten onder deze omstandigheden en ik had waarschijnlijk ook niet de juiste vorm om een dergelijk resultaat te bereiken. Wel had ik toch wel weer lekker gelopen, was ik blij dat ik weer een loop aan mijn lijstje had kunnen toevoegen en dus ging ik als een tevreden hardloper huiswaarts.

  • De Diem bestaat uit drie delen: Eerste Diem van de Weespertrekvaart tot de spoorbaan, Tweede Diem vanaf de A1 tot het Amsterdam-Rijnkanaal en Derde Diem vanaf het kanaal tot bij Fort Diemerdam.

18 km: genoeg te zien en te beleven onderweg (2 reacties)

Gepost door Arranraja op dinsdag 19 november 2013 14:05

Dit verhaal is begonnen als een oefening voor mijzelf. Toen ik de ochtend na de bewuste training nog heerlijk in bed lag, leek het mij zinvol om bij wijze van geheugentraining na te gaan wat ik mij nog kon herinneren van de mensen die ik tijdens deze trainingsloop heb gezien. Later bedacht ik dat het aardig zou zijn er een compleet verhaal van te maken met ook de andere waarnemingen die ik al hollende heb gedaan. Omdat het om een 18 km-training gaat wordt het een tamelijk lange opsomming van personen en gebeurtenissen. Mocht jou dat te langdradig lijken, sla deze blog dan gerust over smiley

Nog warmwandelend vlak bij huis zag ik aan de andere kant van de straat een sportieve postbezorgster die al hollend en over struikjes springend haar ronde deed. Zij had er wel lol in en lachte breeduit naar mij. Toen ik even verderop bij een paal wat stond te rekken en strekken, fietste zij langs en wenste zij mij succes. Mijn plan was om deze trainingsloop te doen in het halve marathontempo (10.6 per uur, 5:40 min per km) dat ik voor mijn eerste halve marathon in mijn hoofd had. Onderaan de brug over het kanaal begon ik met rennen na het starten van mijn gps-horloge én van de Looptijden-app. Dat laatste ging zomaar eens redelijk makkelijk, ik hoefde namelijk maar 2 keer op het de plek onderaan scherm te drukken waar de startknop zich moet bevinden. Zoals altijd was er veel volk op en rond brug waar te nemen. Toen ik al een stukje omhoog was gelopen en links van mij terugkeek naar het begin van de brug, zag ik een snelle loper de bocht om komen. Omdat ik in een kalm tempo liep, ging ik er vanuit dat deze man mij spoedig zou achterhalen. Dat maakte mij niet uit maar ik kon het toch niet nalaten om af en toe achterom te kijken. Toen ik echter de brug af en rechtsaf het park inliep was deze loper nog niet voorbij gekomen en ik heb hem ook niet meer gezien.

Op het lange, brede en rechte stuk in het park, zag ik meerdere wandelaars en fietsers en voor mij een enkele collega-hardloper. Het lopen ging nog niet zo soepel, mijn benen voelden een beetje stijf en ik kwam nog niet verder dan ongeveer 10,1 km per uur. Bij het 1e km-punt geeft de Looptijden-app altijd minimaal 10 seconden meer aan dan mijn Garmin-horloge en dat was ook nu het geval. Aangezien ik tegenwoordig, als ik de app gebruik, van te voren een afstand en verwachte eindtijd instel, heb ik volgens de audiocoach dus altijd direct een achterstand op mijn schema en geplande eindtijd. "Even aanzetten, je loopt ongeveer .. seconden achter op je verwachte eindtijd", klinkt het dan in mijn koptelefoon. Gelukkig weet ik dat die informatie niet klopt. Ik ga er althans vanuit dat mijn horloge de meer betrouwbare km-tijden doorgeeft.

Het brede fiets/wandelpad splitst zich na ruim 2 km in een smal fietspad dat op de top van een dijk ligt en een wat breder voetpad dat onderaan naast het dijkje loopt. Ik neem altijd het fietspad omdat daar, in tegenstelling tot het andere pad, nooit waterplassen of modderpoeltjes liggen. Midden op het pad stonden ineens bij elkaar twee groepjes mannen in pak geanimeerd te praten. Het eerste groepje zag dat ik naderde en maakte direct ruimte voor mij om te kunnen passeren. Het tweede groepje moest ik op vocale wijze van mijn komst op de hoogte stellen. Terwijl ik ertussendoor liep, hoorde ik één van de heren "veel succes" zeggen. Ik bedankte en dacht dat deze training wel zou moeten slagen nu mij al twee keer een hart onder de riem was gestoken. Nog geen 50 meter verder kwam een wielrenner mij en daarna dus ook de groep goed geklede mannen tegemoet. Ik dacht er even aan om de wielrijder te waarschuwen maar concludeerde dat hij de groep zelf recht in het vizier had en mijn verwittiging dus niet nodig zou hebben.

Nadat ik het sluisje aan het einde van de dijk gepasseerd was zag ik twee, aan de opschriften op de fietstassen te zien, Belgische fietsers staan kijken naar wat leek op een gezelschap mensen behorende bij een trouwerij. Mijn vermoeden is dat de mannen in pak ook deel uitmaakten van dat gezelschap. Ik had geen gelegenheid om die theorie te verifiëren omdat ik verder moest, onder een weg door en over het eerste van drie veeroosters een klein natuurgebiedje in. Hier lopen schapen vrij over het fietspad en er ligt dan ook meestal het een en ander aan uitwerpselen waar je als renner, wandelaar of fietser omheen moet zien te laveren. In het eerste stuk, waar de meeste schapen zich doorgaans ophouden, passeerde ik een eenzame wandelaar. Nog geen kilometer verderop zag ik twee, naar ik aanneem, vogelaars voorzien van allerlei kijkapparatuur links van mij op de dijk staan. Dezelfde mannen had ik een week eerder daar ook al zien staan, terwijl zij tuurden over het water en het ruige stukje natuur aan de andere kant van de waterkering. Weer wat verder kwam mij een hardloper met een kind op de fiets naast zich tegemoet. Dat is heel wat normaler dan de grote brandweerwagen die vlak voor het laatste veerooster ineens voor mij opdoemde. Nog nooit eerder had ik het bewuste stuk fietspad een voertuig van dergelijk omvang aanschouwd. Gelukkig stuurde de chauffeur zijn rode vehikel met de rechterwielen de berm in, want ik had helemaal geen zin om mijn loop hier al te moeten onderbreken.

Net het gebiedje uit waren er 2 fietsters aan het dralen of zij zouden doorfietsen of omkeren. Het werd voor hen het laatste. Er kwam nog een jonge fietster vanaf het winkelcentrum waar ik op deze route altijd omheen moet. Daarna werd het tijd om over te steken over de, zeker op zaterdagochtend, drukke toegangsweg tot het winkelcentrum. Even leek het alsof ik zou moeten stoppen om over te kunnen maar precies op tijd kwam er een gaatje en kon ik naar de zijweg die mij terug naar het kanaal zou brengen. Op deze weg fietsten aan de andere kant een vader en een dochter ter hoogte van waar een auto om mij onduidelijke reden midden op de weg stilstond. Ik was nu ongeveer op mijn 6km-punt aanbeland. "Mooie auto" hoorde ik de dochter tegen haar vader zeggen. Aan mijn kant stond vlak daarna een bewoner bij zijn tuinhek. Hij knikte naar mij, ik stak mijn hand op en hij groette mij nogmaals, maar nu met zijn stem. Aan het einde, letterlijk beneden aan de weg, vlak bij het kanaal bevond zich een uitrit van zandauto's. Er stond zo'n groot monster klaar om de weg op te komen. Ik keek naar de chauffeur teneinde mijn aanwezigheid kenbaar te maken en onderging een kleine cultuurschok. De bestuurder bleek een, zo op het oog, goed uitziende blondine. Dus niet echt iemand met het uiterlijk van een vrachtwagenchauffeur of het type dat je verwacht op de bok van zo'n groot ding. Gelukkig zag zij mij en liep ze mij passeren voor ze ging optrekken. Toen ik een volgende keer de inrit passeerde vanaf de andere kant, zag ik een rode zandauto staan waarop met grote letters op de voorkant "Lady in red" stond geschreven. Die wagen moet dus van deze blonde dame geweest zijn.

Inmiddels liep ik wat makkelijker dan tijdens de eerste kilometers, waardoor mijn tempo ook omhoog was gegaan. Het lukte mij echter niet om een constante snelheid te houden, iets wat mij in het verleden wel aardig lukte als ik dergelijke lange afstanden ging rennen. Nu varieerde mijn snelheid van 10.13 tot 11.48 km per uur en mijn kilometertijden schommelden op en neer tussen de 5.14 en de 5.55 minuten. Je kunt het niet altijd zo uitvoeren als je het van te voren bedacht hebt, zullen we maar zeggen. Intussen was ik langs het kanaal terecht gekomen waar ik aan mijn eerste banaantje begon en waar mij een paar fietsers tegemoet kwamen. Toen ik net onder de spoorbrug door was denderde er een lange intercity erover. Ik was erg blij dat ik er niet net onder liep, dat vind ik helemaal niet prettig. Als ik onder de spoorbrug loop, hoop ik altijd dat er op dat moment geen treinen over de brug rijden omdat ze enorm veel kabaal maken en omdat er natuurlijk altijd iets onprettigs op je hoofd kan vallen. Deze spoorbrug heeft namelijk een nogal open constructie. Een eindje verder begon mijn renbroek af te zakken. Ik wist wel dat deze lange broek de minst ideale uit mijn collectie was maar bij een vorige gelegenheid was hij goed blijven zitten. Nu moest ik het textiel een paar keer weer omhoog sjorren. Met een afzakkende broek vind ik het niet prettig lopen dan wel rennen. Ik snap dan ook niet dat vooral jongere mannen er voor kiezen om met zo'n broek te lopen die zo ongeveer op hun knieën hangt.

Even later zag ik in verte voor mij een persoon met een lange staart op het pad staan. Dan denk je natuurlijk aan een vrouw maar toen ik dichterbij kwam bleek het een man te zijn die stond te wachten tot de hond voor hem op het gras was uitgespeeld. Het werd tijd om wat water te drinken. Door deze handeling zakte mijn tempo, dat op dat moment ongeveer 11 per uur was, direct naar 10,5. Er kwamen mij twee vrouwen, vergezeld van een hond, tegemoet gerend. Door het duidelijke verschil in leeftijd tussen de twee, trok ik direct de conclusie dat het hier moeder en dochter betroffen. Kort daarna zag ik ineens een gevulde waterfles langs pad staan. Zou die van de twee rensters zijn of had de één of andere onverlaat dit stuk plastic hier gewoon aan zijn lot overgelaten? Op dit beboomde, lange rechte stuk langs het Kanaal lagen er trouwens veel takken en bladeren op het wegdek. Daar moest ik dus wel een beetje op letten, en dus goed opletten.

Het werd tijd om, voor korte tijd, de vertrouwde aanblik van het Kanaal te verlaten. Schuin linksaf verliet ik het dijkje en zette ik aan om een brug over te gaan. Uiteraard moest ik daarbij een stukje omhoog. Net even verderop, liep ik onder de brug over het kanaal door, de brug die mij weer naar de andere kant terug moest brengen. Hier had men bij twee achtereenvolgende oversteken tijdelijke verkeerslichten geplaatst. Bij het eerste licht stond wel een rij auto's te wachten maar deze maakte geen aanstalten om in beweging te komen, dus waagde ik het erop en liep door rood. Ook bij het tweede rode licht kon ik ongehinderd en zonder gevaar verder. Terwijl ik vervolgens omhoog zwoegde over het eerste deel van de opgang naar de brug, fietsten een man en een kind mij voorbij. Bovenaan waren weer verkeerslichten en ook hier liep ik, met een haarspeldbocht naar links, door. Verder omhoog ging het en ik rende langs een oudere man met de fiets en een karretje erachter aan de hand. De brug die ik nu dicht genaderd was, was net het weekeinde daarvoor zijn voorganger komen opvolgen. Die voorganger was redelijk recht geweest maar dit nieuwe exemplaar was een weinig gebogen, waardoor ik voor de derde keer in korte tijd een stijgingspercentage moest overbruggen. Een mij tegemoetkomende vrouw met de fiets ook aan de hand, die 2 fietsende jongetjes voor zich zag, was het blijkbaar eveneens teveel. Mij viel die stijging in 3 delen echt niet licht met al meer dan 10 km in de benen. Gelukkig, en uiteraard, ging het na het hoogste punt weer omlaag en kwam ik bij de enige verplichte stop op deze route, bij een oversteek met verkeerslicht over de Provinciale Weg.

Ik drukte direct mijn horloge op stop en liet de Looptijden-app maar automatisch pauzeren. Dit deed de app veel te laat, namelijk pas op het moment dat ik mijzelf weer in beweging zette. Kon hij dus direct weer de meting gaan vervolgen. Ik moest nog even oversteken tussen de rij auto's die aan deze kant van de kruising voor het verkeerslicht stond en passeerde een wandelaarster op de smalle stoep waarop ik mijn lange weg vervolgde. Nog een keer oversteken bij een volgende brug en ik was bijna terug bij het Kanaal en op de weg terug richting huis. Op het pad dat daarnaartoe leidde stonden meerdere vrouwen met honden nog net niet mij de weg te versperren. Nu kwam er een vervelend stuk wegdek met klinkers, dat gelukkig vrij snel weer overging in nieuw asfalt. Ik had daar best wel moeite met tempo houden, de vermoeidheid begon na ongeveer 12 km tot wel toe te slaan. Wat is er ook weer zo leuk aan zo'n eind hardlopen? In deze fase was het toch wel even afzien. De kilometers tikten maar langzaam weg. Het was vooral een kwestie van concentreren op volhouden en de ene pas na de andere doen. Ik maakte mijn 2e banaan soldaat en ik zag een boot van Rijkswaterstaat langsvaren. Ook hier lagen weer veel takken en bladeren op het pad. Toch kon ik wel genieten van de omgeving met aan de ene kant het kanaal en aan de andere kant het open gedeelte van het plaatselijke bos. Hierdoor leek het lopen direct weer wat makkelijker te gaan. Er kwamen mij in het stuk naar de spoorbrug toe nog meerdere wielrenners tegemoet. Gelukkig reed er ook nu geen trein over de brug tijdens het onderdoor lopen. Er kwam een brommer vanaf de spoorbrug en een kilometer verder reed een witte auto het gras op vlak voor de snelwegbrug die ik als volgende onderdoor moest.

Een hardloper, een vader met zoon en nog een hardloopster kwamen mij tegemoet. Bij het eerste huis dat weer op mijn pad kwam, of liever gezegd langs mijn pad lag, stopte net een PostNL-busje. Ik kon erlangs want bestuurder deed gelukkig zijn deur dicht na het uitstappen. Een tegemoetkomende wielrenner moest even inhouden tot ik langs busje gerend was. Even later reed hetzelfde busje rakelings langs mij heen, ik voelde de luchtverplaatsing bij het passeren van het voertuig. Ik was behoorlijk boos op de jonge chauffeur die in mijn ogen onverachtwoord verkeersgedrag vertoonde. Bij het eerstvolgende huis, weer een paar honderd meter verderop, zag ik het busje achteruit rijden om te gaan keren. En dit juist op het moment dat ik weer voorbij wilde gaan. De man reed nu bewust langzaam of bleef wachten tot ik voorbij was. Intussen had ik overwogen of ik hem op de een of andere manier al rennende duidelijk kon maken dat hij verkeerd bezig was geweest. Maar ik had geen zin om mijn goede humeur te vergooien. Ik zag nog meerdere lopers en fietsers op het stuk dat weer richting mijn woonwijk gaat. De Looptijden-app loopt ineens voor met het registreren van de km-punten en wel bijna 200 m in vergelijking met mijn Garmin. De km-tijden van mijn horloge en en van de app zijn bijna nooit hetzelfde. Waarschijnlijk heeft mijn budget smartphone geen goede gps.

De laatste loodjes kwamen eraan, mijn tempo werd weer hoger, ongeveer 11 per uur, het lopen ging nu weer redelijk makkelijk. De app vertelde mij dat ik mijn doel had bereikt, ik moest echter volgens Garmin nog een kleine 300 m afleggen, dit was mentaal gezien gelukkig geen probleem, zelfs niet na bijna 18 km. Ik drukte op de stop-knop van mijn horloge, de app gaf pas na twee, drie keer aantikken het gesproken bericht dat ik mijn doel had gehaald. De beoogde tijd en het gewenste gemiddelde tempo had ik gehaald, maar ik had wel onevenwichtig gelopen: dan weer te langzaam, dan weer te snel. Intussen had ik een slordige 1400 calorieën verstookt. Tijdens het huiswaarts uitwandelen zag ik nog 4 lopers op het pad langs het kanaal, waarvan één loper in korte broek en shirt met korte mouwen. Brrr, ik moet er niet aan denken in dit jaargetijde en bij deze temperaturen zo gekleed te gaan. Tijdens de laatste wandelmeters in mijn buurt kon ik nog een renster groeten en zag ik een jonge loopster, die ik op het laatste stuk langs het kanaal rennend tegenkwam, alweer terugkeren. Die had duidelijk niet zoveel kilometers gemaakt als ik. Thuis had ik, na het online opslaan van mijn tijd via de app, de badge 'App master' (Voeg 5 tijden toe met de app) verdiend. Dat was een leuke beloning voor mijn inspanningen en een nieuwe stimulans om verder te gaan op het door mij ingeslagen pad.

Dit verhaal is ook te lezen op http://arranraja.wordpress.com/

Naschrift: ik heb altijd moeite met starten en stoppen van de Looptijden-app via het voor mij bij daglicht buiten slecht zichtbare telefoonscherm en zeker achter het plastic van de loop-armband. Dus heb ik een voorstel gedaan voor nieuwe app-functionaliteit (http://meetmijntijd.uservoice.com/forums/8271-suggesties/suggestions/4541023-starten-en-stoppen-van-de-tijdmeting-mogelijk-make). Starten en stoppen via de gesprekkenknop van de telefoon-headset lijkt mij namelijk veel prettiger en eenvoudiger. Hoewel ik niet eerder gelezen heb dat anderen ook dergelijke problemen ondervinden hiermee, wil ik jullie toch oproepen om voor dit idee te stemmen smiley

John Keats en de verademing van Het Twiske (3 reacties)

Gepost door Arranraja op zaterdag 5 oktober 2013 18:49

"To one who has been long in city pent,
'Tis very sweet to look into the fair
And open face of heaven,—to breathe a prayer
Full in the smile of the blue firmament ...."

Onwillekeurig schoten deze regels van de beroemde Engelse dichter 's middags na de jongste editie van de Twiskemolenloop in mijn gedachten. Niet dat ik de illusie heb dat mijn hardloopprestaties en mijn schrijfsels daarover hetzelfde niveau hebben als de poezie van Keats. Het ging mij meer om de herkenning die ik vond in zijn woorden. De "city" stond in mijn geval voor Amsterdam en Zaandam, een weekeinde eerder plaats van handeling van de Dam tot Damloop. Over deze loop en de bijbehorende excessieve drukte heb ik uitvoerig bericht in mijn vorige blog. "The fair and open face of heaven" en "the smile of the blue firmament" verbeeldden hier de mooie luchten boven en de prachtige natuur en rust in natuurgebied Het Twiske. Hoewel de parcoursen van beide lopen hemelsbreed op een bepaald punt maar 1,4 km van elkaar verwijderd zijn, kan het contrast tussen de twee bijna niet groter zijn. De grote stad versus het platteland, de drukte tegenover de rust, het lawaai contra de stilte, de ruimte als tegenpool van de krappe straten. Jullie hebben hopelijk onderhand wel door aan welk van de twee ik de voorkeur geef.

De DtD was lichamelijk zwaar geweest en misschien daardoor was ik wat verkouden geworden, met vooral last van een vervelende keel. Omdat ik het er zo mooi vind en omdat ik voor de Twiskeloop een seizoenskaart had aangeschaft, wilde ik de eerste loop van de serie van vijf niet laten schieten. Voor het eerst in mijn carriere ging ik dus twee weekeinden achter elkaar meedoen aan een georganiseerde loop. Waarbij ik moet vermelden dat ik inmiddels weinig last van het koutje ondervond.

Op naar Landsmeer dus. Door toedoen van collega-blogger Jan Bakker is een redelijk groot deel van mijn verhaal al bekend Sad smiley Vanwege wat de mindere lichamelijke gesteldheid had ik bedacht om er maar een eerste training voor de halve marathon van te maken. Ik wilde gaan lopen in het rustige tempo dat ik mij voor die halve heb voorgenomen. En ik wilde vooral ook gaan genieten van de mooie natuur om mij heen. Jan wilde zo hard als mogelijk er vandoor en het had derhalve bij de start geen nut om hem te gaan bijsloffen. Het is echter bij een georganiseerde loop helemaal niet zo makkelijk om direct te beginnen met een vooraf bepaald tempo. Je hebt tenslotte allerlei andere lopers om je heen en je gaat als vanzelf in het tempo van degenen voor jou mee. Wilde ik 10.6 km per uur gaan lopen, ik zat al direct dik boven de 11 per uur. En je hebt natuurlijk ook geen zin om zodanig af te remmen dat Jan en alleman jou voorbij streeft.

Tijdens het rondje op de baan dat aan de gang het natuurgebied in voorafging, zag ik Jan nog redelijk dicht voor mij zitten. "Even aanzetten en dan heb ik hem zo te pakken", ging er door mij heen. Toen dat toch tegen bleek te vallen, hield ik weer enigszins in. Intussen bleef ik maar op mijn horloge kijken om te zien of ik de gewenste snelheid al had bereikt. Ik had namelijk niet echt het gevoel dat ik heel hard aan het lopen was. Het leek alsof ik er een rustig gangetje in had maar mijn Garmin gaf toch aan dat ik nog een eindje boven mijn streefsnelheid liep. Ik liep best lekker maar het lukte maar niet om terug te zakken naar die 10.6 per uur. Ik moest mijzelf ook steeds voorhouden om mij heen te kijken en te genieten van waar ik liep. En ik zag Jan steeds een eindje voor mij lopen. Aanvankelijk liep hij wat verder weg maar na een paar kilometer kwam hij voor mijn gevoel weer een beetje dichterbij. Op een gegeven moment leken wij ongeveer hetzelfde tempo te lopen want de afstand werd niet groter of kleiner. "Als dat zo is", dacht ik, "kan ik net zo goed versnellen en met hem samen de loop afmaken".

Ergens na 4.5 km zette ik aan en hoorde ik achter mij een loper met wie ik al een paar keer stuivertje had gewisseld zeggen: "oh, hij gaat versnellen". Ik zag Jan rap dichterbij komen en tot mijn verwondering en vreugde halt houden bij de drinkpost even verderop. Dat scheelde mij weer het een en ander aan inspanning. Nog even doortrekken en niet ver na het 5-kmpunt had ik hem in de kladden. Blijkens zijn blog was hij wel even verbaasd maar naderhand ook verheugd om een metgezel naast zich te hebben gekregen. Zo gingen wij gezamenlijk al kletsend de 2e helft van de loop in. Voor mij een tamelijk uniek gegeven want doorgaans loop ik solo en heb ik al mijn adem en aandacht nodig om op tempo te kunnen blijven. Nu had ik een heel ontspannen gevoel en liep ik, ondanks de tussensprint van even daarvoor, naar mijn idee heel makkelijk. Zo makkelijk dat ik de tijd en de adem had om naar een jongedame, die aan het uiteinde van een brug net over de railing aan het klimmen was, te roepen: "Niet doen, niet doen". Zei begreep de kwinkslag onmiddellijk, lachte en deed alsof zij het water in wilde duiken.

Wij liepen intussen lekker door, haalden af en toe lopers in en werden zelf ook zo nu en dan ingehaald door anderen die mij al eens eerder voorbij waren gegaan maar die ik bij mijn tussensprint de hielen had laten zien. We werden nog een keer naast elkaar lopend door een dame op de foto gezet terwijl we net één van de vele bruggetjes over kwamen en eigenlijk eer ik het in de gaten had kwam de Twiskemolen alweer in zicht. Dit was het teken dat we in de laatste kilometers zaten en dat de eindstreep begon te naderen. Eigenlijk was ik daar redelijk verbaasd over, de loop was voor mijn gevoel dus omgevlogen. Dat gevoegd bij het feit dat ik nog helemaal geen vermoeidheid voelde, nog zo'n contrast met de DtD de week ervoor. In alle opzichten was hier in mijn beleving sprake van een verademing. Snel waren wij weer terug op de baan voor de laatste ronde aldaar. Ik perste er, nadat ik bij Jan geïnformeerd had of hij nog wat over had, een sprintje uit teneinde binnen de grens van de 55 minuten te finishen. Volgens mijn tijdwaarneming lukte dat precies en had ik nog 1 seconde over en dat scheelde maar weer 1 tel met de officiële netto uitslag, die dus nog 1 tikkie gunstiger bleek te zijn uitgevallen.

Jan ging zich snel na afloop omkleden en, naar ik later las, wijden aan zijn taak van geestelijk begeleider en verzorger. Ik tapte een gratis bakkie warme thee en wandelde een paar rondjes over het gras van de baan bij wijze van uitlopen. Na het aantrekken van droge kleding wandelde ik over het mooie Landsmeerse sportpark naar de auto.

"Returning home at evening, ................,
He mourns that day so soon has glided by ....."

Het was nog geen avond maar net aan het begin van de middag en ik rouwde ook zeker niet. Wel verwonderde ik mijzelf erover en vond ik het erg jammer dat deze fijne loop zo snel, veel te snel, aan mij voorbij was gegleden, bijna zonder dat ik het in de gaten had. Gelukkig heb ik nog vier open plekken op mijn seizoenskaart en kan ik volgende maand meer dan twee keer zo lang hier rondbanjeren. Ik kan bijna niet wachten tot het zover is.

Dam tot Damloop 2013: de hele middag in de rij (3 reacties)

Gepost door Arranraja op vrijdag 27 september 2013 19:39

De Dam tot Damloop werd dit jaar in mijn beleving gekenmerkt door het voortdurend in de rij staan. Dat is op zich niet zo gek bij een gebeurtenis waar zoveel mensen bij betrokken zijn maar nu leek alles nog massaler dan vorige jaren. In de rij staan om je kledingtas bij de aangewezen vrachtwagen af te geven, eindeloos in de rij staan voor de toilethuisjes. In de rij staan om met het hele businessteam op de officiële teamfoto te mogen. We moesten zelfs in de rij staan om het startvak in te kunnen en dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Vervolgens was dat startvak zo vol (ook nieuw voor mij) dat het stapvoets naar de startlijn ging. Uiteraard was de grootste businessloop ter wereld zelf eigenlijk ook één grote rij, of één groot lint van lopers van Amsterdam naar Zaandam. Een leuk gezicht trouwens, die ontelbare lopers in de verschillend gekleurde shirts van al die bedrijven, organisaties, instellingen, stichtingen, enz.

Het had er sterk de schijn van dat de organisatie veel meer lopers in een startvak had geplaatst, wat direct terug te zien was in de IJtunnel vlak na de start. Het tweebanige wegdek was echt helemaal vol met lopers terwijl er de vorige 3 jaren in mijn herinnering ruimte genoeg was om breeduit te lopen. Deze massaliteit had tot gevolg dat we na de finish met veel grotere aantallen voor de sluizen stonden waar de medailles en de versnaperingen werden uitgedeeld. Ook daar was het dus weer flink in de rij staan.

Wat de organisatie zeker veranderd had was het gebied achter de finish. Moesten we voorheen rechtsaf via een straat van bijna pleinachtige afmetingen richting de brede weg met kledingafhaalpunten en de voor het douchen en omkleden beschikbare sporthal en zwembad. Nu kwamen we linksaf eigenlijk direct vast te staan in een straat die op zich wel breed was maar ook in drieën gedeeld door twee dikke heggen. En niet alle mensen gingen één kant uit want er waren ook personen die tegen de stroom in gingen. Volgens het draaiboek zouden de tassen van de eerste starters aan het einde van de straat te vinden zijn en die van de laatsten aan het begin. Daar was dus over nagedacht, alleen had men dat goed bedachte plan andersom tot uitvoer gebracht, want de nummering liep naar achteren toe op en niet af. De tassen lagen daarbij aan de andere kant van de heg en ook nog eens per honderdtal volledig door elkaar. Iedereen verdrong zich voor die heg met het startnummer in de hand en toen ik eenmaal vooraan stond moest ik mij flink schrap zetten om niet in- of over de heg geduwd te worden. De arme tassen-aanreikers werden bijna wanhopig van de chaos die de tassen vormden en die de afhalers aan de andere kant van de heg veroorzaakten door ongeduldig gedrag. Ik voelde mij minutenlang een startnummer-roepende in de woestijn tot ik ineens mijn tas in de handen gedrukt kreeg. Dit moet de organisatie volgend jaar toch echt anders aanpakken, het liefst op de oude, beproefde locatie en manier.

De laatste rij van de dag, op weg naar huis, was een kleine rij bij het binnengaan van station Zaandam. Die ingang lijkt niet berekend op zoveel bezoekers tegelijk en de doorgang naar de perrons ziet er al voor het vierde achtereenvolgende jaar uit als tijdelijk en dus in permanente staat van verbouwing. De NS werkte sowieso niet optimaal mee want tussen onze woonplaats en Amsterdam CS werden veel te korte treinstellen ingezet. Hierdoor stonden wij zowel heen als terug dicht opeengepakt in overvolle en zeer benauwde treinen. Met name op de terugweg zal het niet heel fris geroken hebben met al die hardlopers smiley Alleen tussen Zaandam en A'dam CS zaten wij luxe en ruim in een intercity. De NS of Prorail was rond Amsterdam werkzaamheden aan het uitvoeren en dat was in zo'n druk weekeinde als dit niet zo handig gepland.

Was er dan helemaal niets positiefs te melden? Jazeker, voor alle "Start tot run"-enthousiastelingen: Evy was er !!! Ik had in het programmaboekje of op de website gelezen dat zij er zou zijn maar ik had niet gedacht dat ik haar ook in levenden lijve zou zien en ook zou horen. In dat zeer volle startvak stond zij op een verhoging en in haar zangerig Vlaamse tongval gaf zij leiding aan een warming-up op muziek. Toen dit opwarmertje was afgelopen begon de meute zich naar voren te bewegen en zag ik de kleine hardloopgoeroe met haar donkere staart staan te zwaaien naar iedereen die langs haar podium kwam.

Zoals ik al vermeld heb was de IJtunnel echt overvol en deze keer ook zeer benauwd. Toen ik er liep wilde ik er zo snel mogelijk weer uit en ik was blij en opgelucht toen het zover was. Als ik de beelden van die enorme, dansende menigte renners weer voor de geest haal, moet ik toegeven dat het ook een erg indrukwekkend schouwspel was. Het staat mij nu bij als een soort kolkende rivier van hardlopers waarbij ieder individu één golfje was. Dat imposante beeld zal ik niet snel vergeten.

De weersomstandigheden speelden bij deze DtD-editie een belangrijke rol. Het was droog, de temperatuur was op zich prima maar omdat er een aardig wolkendek hing was het enorm vochtig en daardoor zeer benauwd. Daar hadden veel lopers last van, om te beginnen dus in de tunnel. Meerdere lopers hebben dat op de DtD-site in hun reacties gemeld. Behalve bij de officiële drink- en verfrisposten was er ook bij vele toeschouwers iets aan vocht of verkoeling te verkrijgen. Mensen stonden met bekertjes water, natte sponzen. hogedrukspuiten en tuinslangen klaar om ons te helpen af te koelen. Er was zelf iemand die een soort "sproeikanon" op de straat had gericht. Bij een dergelijke hoge luchtvochtigheid, in combinatie met de milde temperatuur, verdampt het zweet niet en kan een loper zijn of haar warmte niet kwijt. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat er relatief veel ambulances moesten worden ingezet, waarmee een behoorlijk aantal lopers werd afgevoerd . Ik heb zelf eigenlijk nooit veel behoefte aan verkoeling maar zelfs ik heb ergens in de laatste kilometers een waterspons gepakt en voortdurend gebruikt. Pas minuten nadat ik over de eindstreep kwam, kon ik afscheid nemen van dit instant koelmiddel.

En wat heb ik dit jaar van de loop gebakken? Bij mijn planning op deze site had ik zeer optimistisch een eindtijd bijna 2 minuten sneller dan mijn beste tijd van vorig jaar vastgelegd. Die doelstelling heb ik al ruim voor de loop losgelaten omdat ik eenvoudigweg niet in de juiste lichamelijke gesteldheid en vorm stak. Vlak voor de start verkondigde ik nog dat ik in ieder geval mijn tijd van vorig jaar wilde proberen te evenaren. Daartoe was mijn plan om met 11 km per uur of iets sneller te vertrekken, die snelheid vast te houden en uit te bouwen naar 11,2 of 11,3. Loopmaatje Janine gaf aan dat zij 12 per uur wilde gaan lopen, dus van haar nam ik al direct na de start voorlopig afscheid. In de eerste kilometers lukte het beoogde tempo aardig en gaf mijn gps-horloge een gemiddelde van 11,2 aan. Te snel ging mijn tempo echter al zakken richting 11 per uur en had ik, mede door de benauwde warmte, niet het gevoel dat ik dat gemiddelde weer omhoog zou kunnen krijgen. Dus kon mijn tweede doelstelling ook overboord. Dan maar pogen om onder de 1 uur en 30 minuten te blijven.

Hoe verder ik kwam, hoe meer invloed de weersomstandigheden op mij kregen. Mijn gemiddelde tempo was al onder de 11 per uur gezakt en in de laatste kilometers had ik zelfs een enkele kilometer die onder de 10 per uur zat. Toen ik eenmaal Zaandam bereikt had kon mijn streven om een tijd onder de 1:30 te scoren ook al de prullenbak in, omdat ik reeds over die tijd heen was. Ik had toen allang berust in het feit dat ik het beste de loop kon voltooien zonder allerlei buitensporige krachtsinspanningen. Op de twee bruggen over de Zaan en het laatste eindje naar de finish kon ik zowaar nog versnellen. Met een eindtijd van een aantal tellen onder de 1:32 was ik weliswaar bijna 5 minuten langzamer dan mijn toptijd van vorig jaar maar nog altijd 3 en 4 minuten sneller dan bij mijn eerste twee pogingen. Ook heb ik één van mijn oud-leidinggevenden voorbij gelopen en op bijna 9 minuten achterstand gezet. Dus ik mag, ondanks al die niet-gehaalde doelstellingen, zeker niet ontevreden zijn. Temeer daar mijn vrouw net thuis de tv op TV-Noord-Holland had gezet en mij al heel snel achter een geïnterviewde loper voorbij de finish langs zag schuiven. Dus ik moest wel op dat tijdstip finishen en die eindtijd behalen smiley

De DtD was vooral voor de vele toeschouwers weer het bekende grote feest met alles wat er, naast het bekijken van al die lopers zelf, aan muziek en andere activiteiten langs het parcours te beleven viel. Wij lopers waren vooral druk bezig met van A(msterdam) naar Z(aandam) te komen en daar hadden wij onze handen, benen en voeten meer dan vol aan. Voor mij hoeft al die drukte en herrie eigenlijk helemaal niet maar zoals loopmaatje Janine terecht opmerkte: je doen hier niet mee aan een leuk, klein loopje maar aan een mega-evenement. Één keer per jaar vind ik dat wel leuk en is het grappig om net als veel andere mensen zowel in Zaandam als in de trein en op Amsterdam CS met een DtD-medaille om de nek rond te lopen. Volgend jaar wil ik zeker nog één keer meedoen. Dan zou ik hem vijf keer gelopen hebben en dat lijkt mij een mooi aantal. Nu ga ik snel weer terug naar de kleine loopjes in de (semi-)natuur zoals binnenkort de Twiskemolenloop en de Middenmeerloop.

Kijk voor een foto-impressie van het grootste hardloopevenement van Nederland op: http://www.flickr.com/photos/76260556@N05/sets/72157635802281235/

Een geboren renner?

Gepost door Arranraja op dinsdag 13 augustus 2013 17:27

Soms komen de dingen vanzelf bij elkaar. Ik had vanwege een niet nader te benoemen associatie een cd van Emmylou Harris opgezet. Nadat ik het nummer dat ik zocht had gedraaid, liet ik de muziek van mijn gedeeld favoriete zangeres verder spelen. Één van de nummers die volgden was "Born to run", met als laatste 2 regels van het refrein "Just to feel free and be someone. I was born to be fast I was born to run". Ik ging eens op Internet zoeken op songteksten met deze titel en vond o.a. het welbekende nummer van Bruce Springsteen ("tramps like us, baby we were born to run" ) en een lied van Neil Young met "Cause I was born to run I was born to run I was born to run I was born to run run run" als steeds terugkerende tekst. Helaas vond ik geen Nederlandse liedteksten over dit onderwerp. Doen wij Nederlanders het liever dan dat wij erover zingen?

Mijn gezin en ik zijn nu net een ruime week terug van een heerlijke vakantie in Duitsland. Voor de vijfde keer hebben wij verbleven in ons favoriete bungalowpark aldaar, genaamd "Dwergter Sand", dat beheerd wordt door een bekende Nederlandse keten die "groenparken" exploiteert. Dit park ligt net buiten het gehucht Dwergte in Niedersachsen, een uurtje rijden de grens over ongeveer ter hoogte van Emmen. Dwergte is niet veel meer dan een kruising van wegen met daaraan gelegen twee café-restaurants en het park ligt met de rug pal tegen het natuurgebied Thülsfelder Talsperre. Je loopt er op meerdere plaatsen zo het bos is.

Het weer was fantastisch, de temperatuur meestal te hoog om te gaan rennen maar ik heb toch één keer de hardloopschoenen ondergebonden en de route die ik al langer in mijn hoofd had gelopen. Met mijn oudste dochter als begeleidster en waterdraagster op de fiets naast mij heb ik eindelijk het parcours van ruim 16 km afgelegd. De route liep eerst een paar km door het bosgedeelte, daarna langs een heideveld, vervolgens over een dijk met afwisselend uitzicht op bospercelen, weides en heidevelden met in de verte het meer. Toen gingen we over een soort wandelpromenade langs het kunstmatige stuwmeer en tenslotte weer door het bos via een bosweg annex fietspad. Dat kunnen ze mij mooi niet meer afpakken, die loop zit lekker in de knip. Als iemand van jullie nog op zoek is naar een vakantiebestemming wel in het buitenland maar niet te ver van huis waar je prima kunt hardlopen, dan kan ik deze plek van harte aanbevelen smiley
Je kunt er, zoals ik gedaan heb, rennen over geplaveide fiets- en wandelpaden maar er zijn ook veel echte bospaden waarop je eindenweg kunt hollen. En het genoemde vakantiepark is heerlijk rustig, schaduwrijk (vooral aan ruim opgezette westkant) en zeer luxueus te noemen. Toen wij hier een paar geleden rond de jaarwisseling verbleven werd er zelfs een "Silvesterlauf" gehouden, die jaarlijks blijkt te worden georganiseerd.

Ik had een drietal hardloopboeken meegenomen, waaronder "Het duurloopmisverstand" van Klaas Lok en "Ik, hardloper" van Stans van der Poel en Koen de Jong. Deze twee boeken gaan vooral over hoe je met minder (duurloop-)training betere resultaten kunt halen.
Het derde boek boeide mij verreweg het meest. "De geboren renner" van Christopher McDougall (oorspronkelijke titel: "Born tot run. A hidden tribe, superathletes and the greatest race the world has never seen" ) gaat o.a. over de Tarahumara, een oude en mysterieuze indianenstam in Mexico waarvan de leden de reputatie hebben de beste renners ter wereld te zijn. Zo won een 57-jarig lid van deze stam in 1993 een loodzware 100 mijlsrace in de VS met niets anders aan dan een toga en sandalen. Dit zeer goed leesbare boek combineert de zoektocht van de auteur naar deze stam en de eenmalige hardloopwedstrijd die in hun leefgebied georganiseerd werd en waaraan een aantal Amerikaanse top-ultralopers meedeed met een zeer interessante en plausibel overkomende uitweiding over het feit dat de mens het hardlopen van nature in de genen heeft zitten. De mens zou een geboren hardloper zijn die in het verleden zelfs al hardlopend dieren zoals antilopen en andere hertachtigen wist te vangen, simpelweg door net zolang achter de dieren aan te rennen totdat deze van uitputting het loodje legden.

De auteur haalt er vele wetenschappelijke onderzoeken bij die bij elkaar het plaatje van waarom de mens een geboren renner zou zijn compleet maken en die het beweerde ook aannemelijk maken. Een onderdeel van zijn betoog is het pleidooi om op blote voeten te rennen omdat onze voeten daarvoor gemaakt zouden zijn. Het verhaal is wel erg Amerikaans in die zin dat de beschreven hardlopers allemaal de beste ter wereld in hun discipline zijn of waren. Het typisch Amerikaanse idee dus dat alleen de winnaars meetellen. Ook moet je er tegen kunnen dat de schrijver heel veel zijpaden inslaat tijdens zijn verhaal. Die zijpaden zijn in mijn beleving wel functioneel omdat ze uiteindelijk toch weer op de hoofdroute uitkomen. Het hele "verhaal" was voor mij zo boeiend dat ik de ruim 300 pagina's binnen een paar dagen had uitgelezen. En het het maakte zelfs zo'n indruk op mij dat ik, die altijd al een broertje dood heeft gehad aan het waar dan ook lopen op blote voeten, de neiging kreeg om dat toch maar eens te gaan proberen.

Toen ik een paar dagen geleden weer thuis aan het hardlopen was moest ik denken aan de regels die Emmylou Harris zong: "Just to feel free and be someone. I was born to be fast I was born to run". Ik ben weliswaar het tegenovergestelde van snel bij vrijwel alles wat ik doe, het hardlopen geeft mij, al is het kortstondig, dat gelukzalige gevoel van vrijheid dat ik in het dagelijks leven nog wel eens mis. Ik hoef ook niet eindeloos door bossen of over velden achter hertachtigen aan te jagen, gewoon een geplaveid fietspad in de semi-vrije natuur en in de rust van het buitenleven is voor mij al goed genoeg, "Just to feel free". Misschien ben ik daar wel voor geboren.

http://uitgeverijprometheus.nl/index.php?option=com_pac&view=boek_detail&isbn=9789044618280&Itemid=6

http://www.bol.com/nl/p/de-geboren-renner/1001004011252376/ (recensies)

http://www.natuurlijkhardlopen.nl/born-to-run/

http://www.thuelsfelder-talsperre.de/DE/Freizeit-Kultur/Sportregion/silvesterlauf.php

http://www.silvesterlauf-molbergen.de/

Noot: ik zal geen verdere gegevens over het bungalowpark toevoegen, anders denken jullie nog dat ik aandelen bij die tent bezit Wink smiley

Hardlopers zijn rare mensen (1 reactie)

Gepost door Arranraja op woensdag 24 juli 2013 19:46

Ik heb onderstaand relaas al een tijdje geleden geschreven maar toen niet geplaatst omdat ik twijfelde of het wel voor plaatsing geschikt zou zijn. Ik doe dat nu alsnog omdat ik het toch jammer zou vinden om het niet te publiceren. Hierbij wil ik benadrukken dat het niet mijn bedoeling is om iemand persoonlijk aan te vallen of te kwetsen. Ik probeer slechts om ons hardlopers (dus ook mijzelf) eens een spiegel voor te houden, even de hardloopcabaretier te spelen, laten we zeggen voor een moment in de huid van Dolf Jansen of Hans Sibbel te kruipen. Ik hoop dus ook dat jullie er om kunnen lachen. En zoniet, maak je je er dan alsjeblieft niet druk om maar vergeet de inhoud zo snel mogelijk.

Hardlopers zijn rare mensen. Ze proberen hetgeen ze het liefst doen of in ieder geval graag tot heel graag doen, zo snel mogelijk af te handelen en te beeindigen. Sterker nog, ze proberen de tijd dat ze met hun hobby bezig zijn iedere keer weer (een beetje) korter te maken. Dus, in plaats van dat ze, door steeds langzamer te gaan lopen, de bezigheidsduur van hun favoriete tijdverdrijf verlengen maken ze die steeds maar korter. En ze verlengen de bezigheidsduur alleen door de afstand die ze lopen alsmaar groter te maken. Groter en groter maken ze de te lopen afstand totdat deze op een gegeven moment lengtes bereikt waarvan iemand die niet dezelfde bezigheid heeft zich afvraagt of het nog wel normaal en/ of gezond is.

Wat ook gebeurt is dat hardlopers zo snel klaar willen zijn met hun favoriete hobby dat zij hun lichaam geweld aandoen en ervan over hun nek gaan. Hoe kun je nu gaan kotsen van iets dat je heel erg leuk vindt? Veel lopers roepen ook geregeld dat ze zo moesten afzien, dat het zo zwaar was en eigenlijk niet leuk meer. Hoe kun je het zover laten komen dat je gaat balen van jouw favoriete bezigheid?

Hoe komt het toch dat hardlopers tijdens een loop of direct erna nog wel eens denken of roepen dat dit toch echt de laatste keer was dat ze zo'n afstand gelopen hebben. Of dat ze aan die ene loop toch echt niet meer zullen deelnemen. En waarom komen ze binnen de kortste keren weer op dat voornemen terug en zijn ze bij de eerstvolgende editie toch weer van de partij? Waarom gaan ze onder extreme weersomstandigheden toch deelnemen aan een georganiseerde loop of hun trainingsrondjes doen terwijl ze in dergelijke gevallen zelfs niet eens naar buiten zouden stappen als het niet om hardlopen ging?

Of hardlopers raken, al dan niet tijdens het lopen omdat ze teveel van hun lichaam eisen, geblesseerd en blijven dan toch doorlopen. Ze gaat door op het moment dat de blessure voor het eerst optreedt omdat die pijnen en pijntjes nu eenmaal bij het lopen horen of omdat ze denken dat het allemaal wel meevalt. Of ze gunnen zichzelf geen of te weinig tijd om het lichaam zich te laten herstellen en gaan bij de eerstvolgende geplande training of loop toch gewoon weer van start alsof er niets aan de hand is. Hoe kan het dat hardlopers zichzelf zo overschatten en de mogelijke ernst van hun kwetsuren zo onderschatten.

Tot zover de zaken die renners alleen zichzelf aandoen en waar een ander geen last van heeft. Of het moet de partner, huisgenoot of het familielid zijn dat de geblesseerde moet (helpen) verzorgen. Of de gezondheidszorger die de sportgeblesseerde beroepsmatig dient bij te staan.

Er zijn ook ongemakken of erger waar hardlopers derden mee opzadelen of het slachtoffer van laten zijn. Renners beweren nogal eens dat zij het zo heerlijk vinden om onderweg te zijn, te genieten van waar ze lopen en van wat ze onderweg zien en tegenkomen en verder nergens aan te denken. Waarom zijn ze dan alleen maar bezig om anderen in te halen, voorbij te streven, eruit te lopen, op hun plaats te zetten en hun het licht in de ogen, laat staan hun plaats op de weg, niet te gunnen? Waarom proberen ze met geweld zich tussen andere lopers door te persen, anderen voor de voeten te lopen of van het parcours af te duwen? Waarom blijven ze tot vervelens toe achter andere lopers plakken zodanig dat ze die bijna op de hielen trappen of proberen ze op het allerlaatste moment de ander nog voorbij te gaan? Waarom passeren ze aan de rechterkant terwijl er links op de weg een zee van ruimte is? Waarom blijven lopers op smalle paden doelbewust naast elkaar lopen en versperren ze andere lopers zo de doorgang?

Ik denk dat de mogelijkheden aan antwoorden op al deze vragen legio zijn en dat wij ze allemaal wel kunnen bedenken omdat ze over onszelf gaan. Maar misschien kunnen we het gros van de vragen al beantwoorden door de titel van dit epistel te nemen en daaruit het woord "rare" weg te laten.

Wallenloop Naarden herbezocht (2 reacties)

Gepost door Arranraja op zondag 2 juni 2013 15:26

Trimlopen in bijzondere omgevingen hebben bij mij altijd een streepje voor en de Wallenloop in Naarden valt zeker in deze categorie. Vorig jaar had ik hier voor het eerst gelopen en dat was mij goed bevallen. Dus toog ik op 1e Pinksterdag wederom naar Het Gooi om de maximale 4 rondes over de buitenwallen van de prachtige historische vestingstad te gaan rennen. Op het perron van station Naarden-Bussum (waar ik deze keer niet vergat om met mijn OV-chipkaart uit te checken) werd ik al aangesproken door een man die ook naar Sporthal De Lunet moest. Hij vroeg of deze hal op loopafstand was, ik beaamde dat en nodigde hem uit om mij te vergezellen. Beneden in de stationshal zag hij een hem bekende loper, een man op leeftijd die net het bord met vertrektijden aan het bestuderen was. De eerste man raakte direct met de tweede in gesprek over het verdwijnen van een kledingstuk dat hij twee dagen eerder in de kleedkamer bij een loop in Jisp vergeten was. Terwijl wij het station verlieten voegde zich nog een vrouw bij ons en gevieren, nog net niet in optocht dus, togen wij naar de uitvalsbasis van de loop.

De man die mij aansprak bleef over een flinke spraakwaterval te beschikken maar de man op leeftijd bleek later van een nog memorabeler kaliber. Ik had hem eerder gezien bij de Gaasperplasrun eind maart van dit jaar en dat was niet zo vreemd want deze loper van dik in de 70 bleek iedere dag aan een georganiseerde loop deel te nemen. Zo had hij de dag ervoor nog een halve marathon gedaan in IJsselstein en twee dagen eerder dus een loop in Jisp. Nu ging hij ook de 14,5 km verorberen en deze oude rot moet dus wel over een stalen gestel en onverslijtbare beenspieren beschikken. "Ik herstel snel" was zijn commentaar toen ik vroeg of dat niet wat veel van het goede was. De volgende dag zou hij trouwens een loop in Leiden gaan aandoen. Voor zo iemand kun je alleen maar diep respect opbrengen, je blijft op deze manier in beweging, hebt een aangename tijdsbesteding en bent altijd onder de mensen.

Omdat ik de wandelroute door de prachtige buurten van Bussum en Naarden nog helder voor de geest had, waren wij snel terplekke en konden wij onze startnummers afhalen en ons gaan opmaken voor de loop. De organiserende vereniging AV Tempo had er dit jaar, vanwege het heuglijke feit dat dit de dertigste editie was, extra veel werk van gemaakt met een deel van de sporthal als ontvangstruimte, een loterij, een gezamenlijke warming-up op muziek onder leiding van een fitnessdame, de loco-burgemeester van Naarden die een welkomstwoord hield bij de start, een tweetal muziekmakende ensembles langs de route, een medaille voor iedere finisher en na afloop in de sporthal een fles sportdrank of stuk fruit van de lokale vestiging van 's-lands grootste grutter.

Vorig jaar had ik de beginnersfout gemaakt (mede ingegeven door de toen voor de start gestaag vallende regen) om ergens achteraan in het loperspak te gaan staan. Hierdoor had ik, zodra het parcours de wallen op leidde, een groot langzaam contingent trimmers voor mij waar absoluut niet omheen te komen was en waardoor ik toen de eerste 2 kilometers niet mijn eigen tempo kon lopen. Terugkijkend naar mijn tijden van die loop zag ik dat ik toen een tempo van onder de 10 per uur moest lopen. Nu stond ik dus, met de man die mij op het station aansprak, veel vroeger dan gebruikelijk aan de startlijn om zodoende voorin te kunnen starten en geen last te hebben van de opstoppingen die mij vorig jaar parten speelden. De startlijn was ter hoogte van één van de stadspoorten en het was leuk om te zien hoe er toeschouwers een aantal meters boven ons stonden te kijken op de binnenwal die op de poort aansloot. Na op verzoek van mijn tijdelijke metgezel nog wat foto's van hem en andere lopers gemaakt te hebben en na de start van de eerder vertrekkende Ravelijnloop voor snelle lopers (ik zag een paar renners van start gaan die duidelijk niet aan die kwalificatie voldeden), konden wij ons opmaken voor de start van 1 t/m 4 rondes om de oude stad Naarden. De loco-burgemeester begon zijn praatje met een aan de gelegenheid aangepast citaat uit het lied "Op een mooie Pinksterdag" van Annie MG Schmidt. Dat wij op die mooie feestdag op de Naardense wallen gingen rennen in de zon, of iets van die strekking. Dat vond ik leuk bedacht van de man. Jammer was alleen dat hij het lied begin jaren 60 dateerde terwijl het toch echt pas aan het eind van de genoemde decade het levenslicht zag.

Toen het startschot gevallen was nam ik vanaf de tweede of derde startrij zo snel mogelijk de kuierlatten met het doel om de langzamere meute voor te blijven opdat ik direct mijn eigen race kon gaan lopen. Ik gebruikte daartoe zelfs korte tijd een tempo van boven de 13 km per uur. Mijn opzet slaagde volledig maar ieder voordeel heeft zijn nadeel. Ik was mij ervan bewust dat ik veel te snel liep en dat ik niet anders kon dan spoedig gaan temporiseren. Dat gedaan hebbende, zakte ik al te snel onder de 12 per uur. Het idee dat de eindstreep nog een heel eind weg is en dat vier keer hetzelfde rondje mentaal gezien zwaarder is dan één route van A naar B, droeg ertoe bij dat ik liever wat conservatief te werk ging.

Ik zal proberen de hele ronde over de wallen te beschrijven. Direct na de relatief brede toegangsweg waarop de start heeft plaatsgevonden gaat het rechtsaf de wallen op. Het door bomen omzoomde ongeveer twee meter brede pad dat aan de ene kant geflankeerd wordt door het water van de vestinggracht en aan de andere kant door een verhoogde aarden wal draagt de naam Korte Bedekte Weg. Waarom de organisatie gekozen heeft om het parcours rechtsom te laten lopen en niet linksom, wordt straks duidelijk. Het pad meandert met de grachtoever mee en gaat, na de tweede brede toegangsweg die wij moeten kruisen, Lange Bedekte Weg heten. Al die tijd lopen we lekker onder de bomen en zijn we al een kinderboerderij en een speeltuin gepasseerd. Bovendien hebben we een eersteklas uitzicht op de ravelijnen, bastions en muren die onderdeel uitmaken van deze prachtige historische vestingstad. Zodra we na ongeveer 2 km de derde en laatste toegangsweg, de Amsterdamsestraatweg, zijn overgestoken verandert het parcours van karakter. Prettig overigens dat tijdens zo'n loop al het kruisende verkeer voor jou moet stilstaan en wachten. De Admiraal Helfrichweg gaat twee keer achter elkaar redelijk venijnig omhoog. Voor mij altijd het teken om de pas te versnellen en eventuele vlak-voor-of-achter-mij-lopers in ieder geval voor korte tijd de hielen te laten zien. Na een bocht verbreedt de weg zich tot prettige afmetingen en hebben we aan de linkerkant uitzicht over akkers, velden en daarachter op de snelweg A1. De hele zaak oogt hier wat weidser dan de rest van het parcours en dat maakt het wel zo afwisselend. Halverwege de 3e km gaat de genoemde weg scherp linksaf maar gaan wij rechtdoor een bruggetje over naar het Vestingpad. Dit is een op plaatsen behoorlijk smal pad (hooguit 1 meter breed) dat redelijk wat hoogteverschillen kent, twee bruggetjes en een aantal haakse of minder scherpe bochten telt en dat het rondje vol maakt. Het wegdek is soms van mindere kwaliteit maar we lopen hier weer in een prachtig groene en parkachtige omgeving en voornamelijk onder de bomen. Hier is de aarden wal aan de buitenkant zo hoog dat er geen zicht is op wat er zich daarbuiten afspeelt. Maar wel is er voortdurend de eersterangs blik op de vestinggracht, de ravelijnen en bastions en de vestingmuur. Aan het einde van dit pad houden de lopers of links aan voor een volgende ronde of gaan rechtsaf naar de finish. Het Vestingpad is zo smal dat een route vanaf de start linksom met het lopers-aantal van 750 dat zich in één keer hierheen spoedt ongetwijfeld hachelijke taferelen en situaties zou opleveren. Nu, met de routering rechtsom, is het vrijwel zeker zo dat men zich al genoeg over het parcours verspreid heeft. Kijk voor een duidelijker en meer visuele weergave van al dit moois en historisch' naar de overzichtsfoto van het parcours die deze blog vergezelt.

Ik had dus vanaf het begin de ruimte om lekker breeduit te lopen en om te genieten van het prachtige decor van deze loop. Slechts één keer was er een stevig uit de kluiten gewassen onverlaat die het nodig vond mij aan de binnenkant over het gras te passeren en meteen daarna pal voor mij op het pad te springen. Deze "wegpiraat" pakte ik later op mijn manier terug door hem weer voorbij te steken en hem voorgoed op achterstand te zetten. Ook was er wel de enkeling die mij een tijdlang als haas gebruikte en daarna over mij heen ging maar daar doe je nu eenmaal niets tegen en het is ook niet tegen de ongeschreven regels. Het feit dat ik het rondje al goed kende was zeker geen nadeel en ondanks dat ik helemaal niet op rondjes getraind had wist ik een behoorlijk tempo, dat vanaf mijn beginsnelheid niet verder terugzakte dan naar ruim 11,6 per uur, goed vol te houden. Mijn kilometertijden lagen allemaal tussen de 4:55 en 5:17 minuten. In vergelijking met de vorige editie was ik dus veel beter bezig. Al leek het in het begin een heel eind, voor ik het in de gaten had waren 3 van de 4 rondes al achter de rug en ging ik al bijna "op huis aan". Omdat een minderheid de langste afstand loopt werd het al rustiger op het parcours en zag je alweer andere wallengebruikers zoals fietsers, wandelaars en de trimmende vader die geflankeerd werd door zoon en dochter die ook een stukje meeholden. Behalve het vooruitzicht van een flinke tijdsverbetering ten opzichte van vorig jaar door de fikse winst die ik in het eerste rondje had kunnen boeken, voltrok één van de hoogtepunten van deze loop zich wat mij betreft in de laatste kilometers op het smalle Vestingpad. Ik was bezig een naast elkaar lopend paar vrouwelijke lopers te naderen en druk met het bedenken hoe ik mijn wens om te kunnen passeren kenbaar zou maken. Voor ik iets kon roepen gingen zij al uiteen om mij middendoor te laten snellen. Ik bedankte in woord en gebaar uitvoerig voor deze sympathieke geste en één van de twee vrouwen riep dat zij een kleine erehaag voor mij gevormd hadden. Voor zulke momenten doe je het natuurlijk allemaal smiley

Een eindtijd van ruim 4,5 minuten sneller dan vorig jaar was na de finish mijn deel en ik vond dat ik de medaille en het flesje water die mij werden uitgereikt dan ook meer dan verdiend had. Helaas kreeg die prijzenregen geen vervolg bij het bekijken van de loterij-uitslag in de sporthal, waar ik 2 keer slechts 2 getallen naast een aardig presentje zat. Wel mocht ik bij een stand van de organisatie nog een mooie honkbalpet in ontvangst nemen. Dus keerde ik, dit keer alleen in gezelschap van de oude kilometervreter waarover ik eerder verhaalde, als een tevreden mens terug naar het treinstation en later naar huis.

De Nescioloop, voor de tweede keer volbracht (5 reacties)

Gepost door Arranraja op dinsdag 23 april 2013 19:35

Op zondag 14 april was heel Rotterdam in de ban van de marathon aldaar. En heel Amsterdam-Oost/ Watergraafsmeer, althans de selecte menigte die zich op en om de atletiekbaan van AV '23 bevond, was gefocust op de Nescioloop. Deze "panoramische" loop door het Sciencepark, over de Nesciobrug, langs het Amsterdam-Rijnkanaal en door het Diemerpark stond alweer voor de achtste keer op de rol.

Vorig jaar maakte ik hier mijn debuut en nu ging ik voor de eerste keer op herhaling. Mijn voorbereiding was zeker niet slecht geweest maar lang niet zo goed als vorig jaar. Toen had ik vrijwel continu kunnen doortrainen en had ik ook nog eens de speciale Nescioclinic bij de organiserende vereniging gevolgd. Nu had ik door twee griepperiodes bij elkaar ruim 7 weken training gemist en had ik mijzelf helemaal solo geprepareerd. De voor mijn doen uitstekende tijd van vorig jaar (iets boven de 1:16 uur) zou ik dan ook vrijwel zeker niet gaan evenaren, ondanks de optimistische 1:15 die ik al die tijd in mijn planning op deze site had staan. Met alles in de buurt van of onder de 1:20 zou ik al tevreden zijn.

Mijn preparatie op de dag zelf was ook niet ideaal. Natuurlijk ging ik later van huis dan de bedoeling was, moest ik nog in de rij voor het startnummer en de tijdsregistratiechip en was ik ook niet helemaal tevreden over wat ik aan renkleding had aangetrokken. De chip moest nog aan een schoen bevestigd worden met de bijgeleverde tie-wraps en het startnummer moest natuurlijk op borsthoogte aan de kleding gefrutseld m.b.v. de klassieke veiligheidsspelden. Gelukkig hebben de chips bevestigd aan het startnummer tegenwoordig al de overhand maar zeker voor het vastmaken van het startnummer zouden ze toch eens iets moderners en vooral handigers moeten verzinnen. Ook mijn drinkfles wilde niet meewerken want hij viel in de kleedkamer al twee keer uit mijn zelfgemaakte foudraal. Dus stopte ik hem maar terug in mijn tas. Na nog een paar keer in rij gestaan te hebben voor het toilet was het al tijd om aan de start te verschijnen en kwam er niets meer van een beetje inlopen. Gelukkig had ik die ochtend al fiks gewandeld, dus de benen waren reeds voldoende opgewarmd.

Door al die bezigheden was ik er niet meer aan toegekomen om nog uit te kijken naar collega blogger Jan Bakker, die bij deze loop ook acte de presence zou geven. Dus begaf ik mij maar direct naar het vertrekpunt, waar vrijwel iedereen al klaarstond. Achteraan wilde ik niet staan want dan kom je in het begin toch niet lekker in je eigen looptempo met de complete menigte voor je en derhalve begaf ik mij langs het loperspak wat meer naar voren. Ergens net achter de voorste gelederen zag ik middenin nog een gaatje en daar wist ik mij makkelijk te positioneren. De laatste loper waar ik bij voorlangs moest om de plek te bereiken bleek een mij van de foto bekend gezicht, namelijk Jan Bakker de veelloper en -schrijver. Ik had hem dus niet kunnen zoeken maar toch gevonden. Wij spraken even kort over onze verwachtingen en wensten elkaar succes.

Al direct toen het startschot viel was ik Jan kwijt, al zag ik later op foto's dat hij in de eerste kilometers vlak achter mij liep. Maar wel zag ik een paar meter voor mij loopmaatje Janine lopen, die mij er tijdens de laatste Dam tot Damloop schaamteloos had uitgelopen. Even overwoog ik of ik aansluiting bij haar zou zoeken maar op mijn horloge kijkend zag ik dat mijn tempo alweer boven de 12 per uur lag. Het was dus maar beter om niet nog verder te versnellen want er waren tenslotte nog een dikke 14,5 km te gaan. En al snel zag ik dat het een verstandige beslissing was geweest want Janine liep steeds verder bij mij weg. Die zou ik nooit lang kunnen bijbenen en dan kun je beter de eer aan jezelf houden. Niet lang daarna trapte er iemand licht tegen mijn voetzool aan, waardoor ik korte tijd (vooral geestelijk) enigszins uit balans raakte. Verder had ik deze loop weinig last van ergerlijk gedrag van medelopers, behalve de man die mij, op het pad langs het Amsterdam-Rijnkanaal, persé aan de rechterkant moest passeren terwijl ik al helemaal aan die kant liep. Natuurlijk was er de terloopse snijder, die direct na het inhalen ineens weer naar links of naar rechts van zijn lijn afweek. En in de laatste kilometer nog de man die, met alle ruimte aan weerskanten, alvast ging "voorsorteren" voor de bocht die er verderop aan kwam en daardoor ineens pal voor mij terechtkwam. Of ik zelf anderen heb ontriefd weet ik niet, ik heb in ieder geval geen geluiden in die richting gehoord en ik probeer ook altijd het principe "wat u niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet" toe te passen.

Sportpark Middenmeer uit ging het onder de treinbaan en het spoorweg-emplacement door naar Sciencepark, het domein van de Universiteit van Amsterdam. Over een breed fietspad liepen we o.a. langs het prachtige Universum zijnde het kolossale indoorsportcomplex van de UVA. Het eerste klimmetje de Oosterringdijk op, nog voor het 2 km -punt, was prima te doen omdat we als het goed is allemaal nog fris in de benen waren. De volgende bestijging, de eerste keer de Nesciobrug op, was zeer waarschijnlijk voor velen van een andere orde. Want hier moeten over een lengte van 400 meter een kleine 20 hoogtemeters worden overbrugd. Mij persoonlijk kost dat niet zoveel moeite want ik heb het voorrecht om deze fraaie fietsbrug regelmatig en vanaf beide kanten op en over te rennen. Als je al hardlopend de brug nadert is het reeds een prachtig gezicht om het lange lint van lopers over de brug te zien bewegen. En eenmaal bovenop de brug zie je het lint voor je bij de afdaling die ook ongeveer 400 meter lang is. Nadat we via nog een kleine maar vrij steile afdaling onder de brug door waren gedraaid begonnen we aan het langste rechte stuk, een ietwat verlopen fietspad langs het kanaal. De meeste lopers die in een groep liepen zullen er niet veel van gemerkt hebben dat dit pad van ongeveer 2,6 km lang ongeveer in het midden een kleine knik maakt. Die knik nu lijkt vanuit de verte het einde van het pad aan te geven. Als je er vlakbij loopt zie je pas dat je dus nog zo'n lang recht stuk te gaan hebt en deze gewaarwording kan best even vervelend zijn. Af en toe zag je op dit stuk een enkele trimmer of wandelaar zich tegen de stroom van Nesciolopers inworstelen.

Het eindeloos lijkende pad moet op een gegeven moment wel eindigen omdat dit deel van het Diemerpark hier ophoudt en plaats maakt voor het derde stuk van De Diem, een water dat het midden houdt tussen een groot uitgevallen plas en een breed uitwaaierend riviertje en dat door de snelweg A1 en door het kanaal in drie delen gesneden is. Dus gaat het parcours naar links over het enige stukje halfverhard spoor dat deze loop kent. Even later rechtsaf liepen we onderaan een stukje van de Diemerzeedijk naar de weg rondom Fort Diemerdam, die het keerpunt van de loop vormt. Als je hier omhoog kijkt zie je de snellere lopers die al op de weg terug zijn bovenop de dijk. Was er in het begin, met name langs het kanaal en op de Nesciobrug nog wel een frisse wind, aan de achterkant van het fort was geen zuchtje wind te bekennen en kon je het al best warm en zelfs een beetje benauwd noemen. Hier moet je een kort venijnig hellinkje beklimmen met aan het einde nog een onprettige verrassing. Als je denkt dat je boven bent en linksaf slaat, stijgt de weg gewoon nog even licht door. En dat geheel kun je gerust een benenbreker noemen. Toen ik op dat punt was aangeland deed zich nog een kleine bijna-opstopping voor. We draaiden hier weer terug de Diemerzeedijk op en dit gedeelte is, vooral op een mooie zondag als deze dag, een druk gebruikte fietsroute tussen Amsterdam en Muiden. Aangezien de Nescioloop een te kleine loop is om het parcours voor andere weg- en padgebruikers af te sluiten liepen we dus tussen al het andere verkeer door. En hier wilde net een groepje wielrenners het Diemerpark verlaten richting Muiden. De ongeplande samenkomst liep gelukkig met wat gemopper van een mede-loopster en met een sisser af.

Al die tijd gaf mijn horloge een gemiddelde snelheid van 12 km per uur aan, dus dat ging prima en dit gegeven was waarschijnlijk mede te danken aan mijn tijdens deze loop vorig jaar ingezette gewoonte om bij iedere stijging in het parcours even te versnellen. Ik kwam nu, lopend op een smal stuk fietspad bovenop de dijk van waaraf je naar beneden kunt kijken naar de lopers die nog op weg zijn naar de "rotonde" rond het fort, dichter bij een langbenige jongedame met dito paardenstaart. Deze dame had ik eerder ook al een eindje voor mij ontwaard en zij vormde voor mij nu een prettig richtpunt. Het hele stuk keek ik trouwens naar beneden of ik Jan nog zag lopen maar die zat waarschijnlijk ergens achter mij want ik kon zijn opvallend groene loopshirt niet ontdekken.

De langbenige paardenstaart kwam nu snel naderbij en nog geen kilometer laten moest ik haar helaas passeren. Daarvan nog nauwelijks bekomen hoorde ik iemand met een wel heel apart klinkende ademtechniek achter mij naderen. Bij iedere uitademing leek het alsof hij een oosterse vechtsport aan het beoefenen was: van die korte krachtbijzettende kreten die karateka's, taekwondo-beoefenaren en tegenwoordig ook tennissers slaken als ze een mep uitdelen. Ik werd toch best wel een beetje onrustig van dit verbale geweld vlak achter mij. Toen deze loper mij voorbijsnelde was ik niet verbaasd dat hij een oosters uiterlijk had en ik was blij dat hij even daarna, waar wij Nesciolopers het enige verharde voetpad dat het Diemerpark rijk is oprenden, rechtsaf zijn weg vervolgde. Ook de twee loopsters achter mij waren, aan hun reactie te horen, blij dat de man niet meedeed aan de loop en zich van ons verwijderde. Het genoemde voetpad liep een stukje omhoog, dus ik zette weer een versnelling in en liep bij de genoemde dames weg. Dit was echter uitstel van executie want rond het 10-km punt even verderop hadden zij mij al te pakken, hoewel ik nog steeds 12 per uur gemiddeld liep. Direct na dit punt ging de route scherp linksaf en volgde alweer een klein maar zeer venijnig omhoogje dat dus wederom een serieuze test voor de fitheid van de benen vormde. De twee vrouwen liepen hierna verder bij mij vandaan en ook het feit dat de ene, die niet helemaal een ideaal hardlopersvoorkomen had, een shirt droeg met "Urban cow" op de rug maakte mij op dat moment ook al niet echt vrolijk. We zullen het er maar op houden dat de dames een stuk jongere benen hebben dan ondergetekende smiley

Vorig jaar wist ik de 12 per uur 10 km lang vol te houden en die afstand wilde ik nu natuurlijk zoveel mogelijk verlengen. Er kwam dit jaar net een kilometer bij, want nauwelijks was ik het 11-km punt gepasseerd of mijn horloge gaf 11,9 gemiddeld aan. Natuurlijk had ik het nog wat langer willen uitzingen maar je kunt geen ijzer met handen breken en ik had toch alweer een kilometertje erbij gesprokkeld. Volgende keer doe ik er gewoon nog een paar schepjes bovenop. De Nesciobrug kwam alweer in zicht en het werd tijd om het Diemerpark te verlaten en nogmaals over het kanaal heen te klimmen. Voor mijn gevoel versnelde ik wel de brug op maar de "Grootsteedse koe" en haar metgezellin kwamen voor mij helaas niet dichterbij. Ik heb ze niet meer teruggezien maar ik kreeg wel gezelschap van een andere jongedame die mij achterop kwam en daar bleef plakken. Even kwam ik van haar los toen ik met grote passen de Oosterringdijk afsnelde maar al rap was zij er weer. Op het Scienceparkgedeelte hield ik haar uit de wind en daarna onder het stuk spoorwegviaduct nam zij mij op sleeptouw. Tegen de onderdoorgang van de treinenloop had ik, zo aan het einde van de rit, wel opgezien omdat ik het hier altijd een beetje benauwdmakend vind. Nu bleek de tunnel een door het vocht koel gebleven oase temidden van de al warmer wordende Amsterdamse "woestijn".

Het laatste km-punt voor de finish bracht ons weer terug op Sportpark Middenmeer. Om de in het begin genoemde van zijn lijn afwijkende loper kwijt te raken zette ik nog eens aan en daarmee nam ik voor mijn gevoel ook afscheid van mijn compane van de afgelopen kilometers. Een bocht om, scherp linksaf een bruggetje over, een stuk fiets-voetpad gelegen tussen de atletiekbaan en het ernaast gelegen voetbalterrein over, nog een bocht naar rechts, door een openstaand hek in de omheining rond de baan en ik zette een flauwe eindsprint in. Harder kon ik niet meer en ik dacht dat dat ook niet nodig was omdat ik geen directe belagers achter mij vermoedde. Verkeerd vermoed dus want vrijwel op de finish kwam mijn medeloopster van even daarvoor met een luid "Ja" nog over mij heen. Ik schrok zodanig dat ik vergat om mijn horloge stil te zetten en kon niets anders uitbrengen dan "wat gemeen van jou". De jongedame verontschuldigde zich, ik besefte dat ik nog op een knop moest drukken en kon niet meer te berde brengen dat ik haar die overwinning op de meet van harte gunde omdat zij mij door de laatste kilometers gesleept had. Ik had tijd nodig om flink uit te hijgen en mijn vrouw en tevens trouwste supporter te begroeten. Zij had maar liefst 29 foto's van mij geschoten. De eindsprintster was intussen verdwenen.

Ik kwam loopmaatje Janine tegen, die ruim 4 minuten voor mij gefinisht was en dus weer een waanzinnig goede tijd gelopen had en daarbij zelfs haar vaste trainingspartner en co-loopster Gertien op een paar minuten had gezet. Zij had zoveel gegeven dat ze met een op punt van omkeren staande maag over de eindstreep kwam. Zo diep zou ik niet willen gaan om een goed resultaat neer te zetten. Tegen dergelijk hardloopgeweld valt er voor mij geen eer meer te behalen om die reden zie ik maar af van een poging haar tijdens de komende DtD achter mij te houden. Beide dames hadden trouwens hun pr verbeterd. Ook blogger Jan, die ik even daarna nog sprak, had zeer goede zaken gedaan door een kleine 2 minuten van zijn pr af te snoepen. En ik? Mijn officiële tijd was 11 seconden langzamer dan die van vorig jaar. Maar mijn horloge gaf andere metingen aan. Volgens dit uurwerk waren vele tussentijden en de 15 km-tijd sneller dan die van vorig jaar. De 10 km-tijd zou met 50:00 exact mijn snelste tijd bij een officiële loop ooit zijn en de 12 km-tijd zou zelfs een pr zijn. Saillant punt daarbij is wel dat waar mijn Garmin meestal de kilometerpunten tijdens trimlopen later registreert dan de bordjes aangeven, bij deze loop de bordjes zich altijd op een verder gelegen punt bevinden. Dus bij 15 Garmin-kilometers was ik nog niet aan de finish. Als ik de meertijd van de officiële uitslag en de winst volgens mijn gps-horloge tegen elkaar wegstreep kom ik ongeveer op een resultaat uit dat gelijk is aan dat van vorig jaar. En derhalve, ook gezien hetgeen ik in het begin van dit verhaal aangaf, mag ik dus absoluut niet ontevreden zijn en met een voldaan gevoel ging ik dan ook huiswaarts en in mijn gedachten al op naar de Wallenloop in Naarden volgende maand. Op die loop ben ik mij, na een weekje welverdiende en voor de benen broodnodige rust, alweer geestelijk en lichamelijk aan het voorbereiden.

Gaasperplasrun: prettige, kleine loop (4 reacties)

Gepost door Arranraja op dinsdag 9 april 2013 19:54

Deze loop had ik, evenals de Twiskemolenloop, al geruime tijd in het vizier. Dichtbij huis, kleinschalig en een parcours in een parkachtige, voor mij zeer bekende omgeving omdat ik er ooit vlakbij in de buurt heb gewoond. Tot nu toe was het er nog niet van gekomen omdat deze loop iets te vroeg in de ochtend van start ging en omdat hij vaak op een voor mij ongunstige datum op de kalender stond. 2,5 weken geleden was ik wel in de gelegenheid en behalve een aanpassing in het traject, had de organiserende vereniging AV Feniks heel prettig ook de aanvangstijd een paar uur opgeschoven.Een bijkomend voordeel bij kleine(ere) lopen is dat ze nogal weleens vriendelijk geprijsd zijn, deze ook, en dus schreef ik mij van te voren al in.

Het leek erop dat ik met die voorinschrijfactie mijn geld had weggegooid want op de dag van handeling hadden wij thuis problemen met onze riolering en zou ik vrijwel zeker in huis moeten blijven om de ontstoppingsdienst te ontvangen. Gelukkig kon ik toch afreizen naar het Bijlmerpark waar AV Feniks sinds enige tijd beschikt over een prachtige, in blauw uitgevoerde,atletiekbaan. In de week voorafgaand aan de loop had ik de startplaats van handeling al verkend. Ik kende het Bijlmerpark heel goed uit de tijd dat ik er in de buurt woonde maar ik had de plek gemeden sinds men een paar jaar geleden het hele park had kaalgeslagen. Het was namelijk een prachtig klein stadsbos toen ik er nog regelmatig en graag doorheen fietste. Met afschuw had ik in de plaatselijke pers op een gegeven moment gelezen dat al het groen was gerooid en dat de hele zone opnieuw zou worden ingericht volgens een plan van de één of andere vooruitstrevende groen-architecte. Vanuit de auto had ik de kaalslag wel al met een half oog waargenomen maar echt ter plaatse de verwoesting in ogenschouw nemen was er nog niet van gekomen.

Voor je passie moet je echter van alles opzij zetten en ik wilde graag deze loop op mijn lijstje kunnen zetten. Dus stond ik op die ijskoude zaterdag eind maart met een handvol mensen aan de start voor 10 km door het Bijlmerpark en het aangrenzende Gaasperpark. Vrijwel alle mannen bleven zo lang mogelijk in de warme kleedkamer tot vlak voor de start, de vrouwen ongetwijfeld ook. Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt. Een paar jaar geleden hield de 10 km-loop twee rondjes om de Gaasperplas in maar met de ingebruikneming van de eigen accommodatie in het Bijlmerpark heeft de organisatie het parcours aangepast en er één grote ronde van gemaakt, waarbij ook een stukje door de wijk Reigersbos loopt. Dat handjevol mensen bleek later een 77-tal lopers en loopsters te zijn, verdeeld over de 5- en de 10 km-loop. De kou werd vooral veroorzaakt door de snijdende oostenwind en daar hadden we in het eerste gedeelte, toen we in het kale en open Bijlmerpark de sportvelden moesten ronden, de meeste last van. Toen we eenmaal onder de Gaasperdammerweg door waren gelopen en we in het wel met bomen gezegende Gaasperpark terecht kwamen was de wind en dus de kou veel minder voelbaar.

Zoals gebruikelijk was ik te snel gestart maar dat had ik al in de eerste paar honderd meter op de baan in de gaten en dus matigde ik mijn tempo enigszins. Ik was namelijk pas weer een ruime maand in training en ik wilde vooral een prettige loop lopen en niet proberen mijn pr te verbeteren. Dat laatste zat er ook helemaal niet in en een poging in die richting zou dus zinloos zijn. Wel zat ik in de eerste kilometer op een snelheid van tegen de 12 km per uur maar in de km's daarna liep ik rond de 11,5 of iets daaronder. Met het kleine aantal deelnemers was het ook al snel rustiger geworden om mij heen en had ik alle ruimte om prettig te rennen. Minder prettig was het feit dat op een gegeven moment één van mijn veters half los ging zitten. Dat was mij nog nooit eerder tijdens een wedstrijd overkomen en het is ook iets dat je niet wilt, moeten stoppen en degenen die achter jou lopen en die je in een aantal gevallen eerder gepasseerd bent weer over jou heen laten komen. Tussen de 4 en 5 km moest ik echter wel halt houden want de veter was nu helemaal los en alleen al het idee dat je erover kunt struikelen is heel onprettig. Stoppen dus maar en zo snel als mogelijk het touwtje weer vaststrikken. Dat zal mij in de toekomst niet zo snel meer overkomen. Natuurlijk passeerden een paar "achterblijvers" mij en moest ik mijzelf weer vlug in gang trekken. Ik had nu degenen die mij zojuist gepasseerd waren als richtpunt. Het duurde echter wel een paar kilometers voor ik weer één van de passanten kon inrekenen. En dit ondanks het feit dat mijn tijden over de kilometers 5 en 6 naar beneden waren gezakt, richting de 5,30 minuten.

Inmiddels hadden wij de Gaasperplas al driekwart gerond en waren we in het noordelijk deel van het Gaasperpark beland, het dichtst bij metrostation Gaasperplas dat tevens eindpunt van de gelijknamige metrolijn is. Een andere onverlaat, die het had gewaagd mij tijdens mijn veterstrikpauze voorbij te steken, was nu ook binnen mijn bereik gekomen. Op een omhooglopend stukje zette ik zoals gebruikelijk aan en gaf ik hem waarschijnlijk ten tweeden male het nakijken. Dit was echter een gewiekste loper want waar het te volgen fiets- en wandelpad even later een haakse bocht naar links maakte, sneed hij de winkelhaak af door rechtdoor over het gras te gaan. Als lieden er dergelijke praktijken op na willen houden, moeten ze dat maar vooral doen maar ik ga daar niet in mee. Het gevolg was wel dat deze loper weer een voorsprong op mij kon nemen die ik in de resterende kilometers niet meer kon goedmaken. Soms kent het leven van een hardloper moeilijke momenten Wink smiley. Ik richtte mij dus maar op één van de drie dames die ik al geruime tijd voor mij had zien hollen. Gestaag liep ik op haar in en deze en de vorige (vergeefse) inhaalrace zorgden ervoor dat ik ineens een kilometertijd van onder de 5 minuten wist te produceren. Al snel, met nog een slordige 1,75 km te gaan, had ik haar te pakken.

Zo'n geslaagde inhaalmanoeuvre is altijd goed voor het moreel en dus ging ik vol goede moed de eindfase van de race in. Net weer het Bijlmerpark in rennend, kwam de loper die ik in het beschutte deel van het Gaasperpark ergens tussen de 6 en 7 km voorbij was gegaan, toch weer langs mij heen. Ik probeerde wel in zijn kielzog te blijven maar moest het antwoord op zijn hernieuwde demarrage schuldig blijven. En zo bleven ook de afsteker en de twee vrouwen die iets verder voor mij liepen buiten mijn bereik. Deze twee dames bleken later de nummers 1 en 2 van de eindklassering te zijn, dus als ik een vrouw was geweest zou ik op een keurige 3e plaats beslag hebben gelegd. Zo'n conclusie slaat natuurlijk nergens op, want ik ben geen vrouw maar het idee om tot de top 3 te behoren vind ik wel leuk. Vlak voor ik weer op de baan kwam om de laatste meters met zoveel mogelijk snelheid af te leggen (want echt sprinten kon ik het niet meer noemen) zat er ineens nog een venijnig klein hellinkje in het pad waarmee ik het na bijna 10 km best nog even moeilijk had. Toch overwon ik die kleine puist en kwam ik met een eindtijd laag in de 51 minuten over de finish. Met de 15 seconden tijdaftrek die ik mijzelf vanwege het veterstrikken toestond, kwam ik zelfs op een paar seconden boven de 0.51 uit. Voorwaar geen slechte prestatie voor een niet-voltrainde vijftiger onder deze koude weersomstandigheden. Na een paar rondjes uitwandelen op de verder vrijwel verlaten baan, kon ik met een tevreden gevoel weer de warme kleedkamer opzoeken. En met flink wat lagen droge kleding aan, begaf ik mij op de barre tocht naar huis.

Gelukkig weer (en weer gelukkig) op pad en goed onderweg (4 reacties)

Gepost door Arranraja op vrijdag 8 maart 2013 15:51

Na 5 weken gedwongen rust vanwege de lage temperaturen, het gebrek aan daglicht en vooral vanwege een flinke griep heb ik intussen al weer 7 keer de hardloopschoenen kunnen gebruiken. Half februari ben ik rustig herbegonnen met een 6 km-loopje in een kalm tempo en daarna heb ik de zaak via 8 km weer opgebouwd naar 10 km. Wel waren de (gevoels-)temperaturen de eerste keren niet altijd even prettig. Bij mijn eerste 10 km-loop heb ik zelfs het dichtsbijzijnde park opgezocht om nog enigszins beschut te kunnen lopen. Je kunt een renpaard nu eenmaal niet te lang op stal houden en de eerste georganiseerde loop waaraan ik wilde deelnemen kwam ook alweer dichterbij.

Vooral de eerste keren kon ik best wel merken dat ik een tijd had stilgezeten maar als je weer fit genoeg bent en 2 keer per week op pad gaat, komt het oude ritme toch al snel weer om de hoek kijken. Ondanks dat ik mijzelf nog wel in acht nam door niet te snel te hard te willen en ook qua afstand niet meteen het onderste uit de kan te halen, ging ik toch vrij snel makkelijker lopen. Of misschien was dat juist omdat ik het walletje bij het schuurtje hield. smiley

Afgelopen weekeinde was het weer tijd voor de loop waar ik inmiddels een liefhebber van ben geworden, de Twiskemolenloop. In een vorige blog heb ik al verhaald hoe mooi het natuurgebied Het Twiske is en hoe fijn ik het vind om daar mee te doen met deze niet al te grootschalige loop. Ook collega-blogger Jan Bakker heeft aan dit evenement onlangs al een verhaal gewijd. Jan, ik heb je daar zien rondlopen maar ik had niet de gelegenheid om jou aan te spreken. Waar blijft jouw relaas over de uitstekende tijd die je hebt gelopen? Hier wil ik mijn eerste (en wellicht enige) georganiseerde halve marathon lopen. Maar gezien de korte voorbereidingstijd en mijn gebrek aan training kon ik niet anders doen dan de 10 km kiezen. De 16.1 was namelijk ook nog veel te lang op dat moment en de 5 km is voor mij simpelweg te kort. Als ik net zo ongeveer ben warmgedraaid is hij alweer afgelopen Wink smiley

De 10 km dus maar weer. Een evenaring of verbetering van mijn vorige prestatie hier (een paar tellen boven de 50 minuten) zat er nu natuurlijk niet in. Daarvoor was de tijd om de conditie weer op te bouwen en mijn goede loopritme te hervinden veel te kort geweest. Dus zette ik in op een tijd van rond de 55 minuten en alles daaronder zou meeval betekenen. Ik had met mijzelf na enige discussie afgesproken dat ik rustig zou beginnen. Dat zou sowieso een goede oefening zijn want als ik terugkijk op mijn vorige "wedstrijden" dan laat ik mij meestal verleiden om mee te gaan met de lopers voor mij en daardoor te snel van start te gaan. Dat moet ik dan doorgaans bekopen met een lichte of wat zwaardere terugval in de 2e helft van de loop. Een "positieve split" dus. Ik heb intussen vaak genoeg gelezen dat een "negatieve split", een ren met een relatief sneller 2e deel, de beste garantie is voor een goede tijd. Hoe je het ook bekijkt, het is prettiger als je aan het einde van de race wat energie over hebt, zodat je er nog een versnelling uit kunt gooien of je eerder gekozen tempo kunt volhouden.

Toen het startschot gevallen was lette ik van begin af aan heel goed op mijn horloge. Ik wilde beslist niet harder dan met 11 km per uur openen. Al snel zat ik daar toch een paar tienden boven maar verder liet ik het niet komen. In de 4e kilometer nam ik zelfs een beetje gas terug en liep ik "maar" 10.8 per uur. Intussen had ik ook weer eens mijn kennis over de nadelen van georganiseerde lopen opgefrist. Trainingslopen doe ik vrijwel altijd alleen en dan kan ik mij helemaal concentreren op het vaste ritme van mijn ademhaling in combinatie met mijn passen. Er kwam een man naast mij lopen die nogal "vocaal" bezig was, hij maakte namelijk voortdurend minder prettige keel- en rochelgeluiden. Van zo iemand kan ik aardig uit mijn ritme en concentratie raken. Toen hij pal voor mij ging lopen op een moment dat ik aan de linkerkant van het pad liep en er rechts dicht naast mij ook iemand liep, ben ik er met een kleine versnelling "op-en-overheen" gegaan zodat ik de man even kwijt was en uit de gevoelsmatige omsingeling vrijkwam. Ook kreeg ik op hetzelfde stuk te maken met een vrouw die zich zo nodig tussen mij en een naast mij lopende persoon door moest wringen, terwijl er aan weerszijden van ons ruimte genoeg was. Bij grote lopen zoals de DtD en de CPC is dit soort praktijken natuurlijk schering en inslag en juist daarom geef ik de voorkeur aan kleinere lopen in de vrije ruimte, zoals deze Twiskemolenloop.

Vlak voor het 4 km-punt achterhaalde ik een strak in het renpak gezeten jongedame die ik al een tijdje voor mij uit had zien lopen. Ik kon echter niet meer doen dan aanhaken en ik liep een aantal kilometers in haar kielzog. Dat vond ik geen straf en ik hoop maar dat zij niet teveel het gevoel heeft gehad dat ik haar voortdurend in de nek hijgde. Ik was al blij dat ik in haar spoor kon blijven en zodoende passeerde ik ook nog wat lopers die mij eerder voorbij waren gesneld. Bij een voor mij gebruikelijke versnelling bij het opgaan van een bruggetje ging ik de jongedame uiteindelijk toch voorbij en liep ik alleen verder. Zo'n 1,5 km verder kwam de rochelaar toch weer bij mij langszij maar gelukkig was het pad hier wat breder en had ik geen last van zijn vocale bijdragen. In dit geval vond ik het ook niet erg dat hij nu van mij wegliep.

Even later, na ruim 8 km, kwam ook de goedgeklede dame ineens voorbijschieten. Zij moet haar tempo behoorlijk verhoogd hebben want ik liep al die tijd heel constant. Helaas liep zij bij mij weg alsof ik stilstond en ik had er met geen mogelijkheid voor een tweede keer kunnen achterhalen. "Je kunt niet alles hebben", zullen we maar zeggen. Niet lang daarna kwam er een voorfietser langs die zoiets riep als: "nummer één 21 km achter !!". En inderdaad kwam er een atleet voorbijsnellen die 10 minuten eerder was gestart en er inmiddels al ruim 14 km op had zitten. Of deze persoon de halve marathon gewonnen heeft weet ik niet, maar hardlopen kon hij wel. De 16.1 en 21.1 km lopen voor een deel over dezelfde route als de 10 km. Op dat moment vond ik het beslist prettig dat ik linksaf mijn route kon vervolgen met nog maar ongeveer 1,25 km te gaan en niet rechtsaf hoefde voor nog eens een x-aantal kilometers.

De vorige editie had ik mij vergist in het laatste stuk dat naar de finish moest worden afgelegd. Daarvan geleerd hebbende, bleef ik nu in het zelfde tempo volharden en wachtte ik met mijn eindschot. Eenmaal op de baan terug keek ik mijn horloge en zag ik dat ik nog in de 54-ste minuut bezig was. Omdat ik binnen de 55 minuten wilde finishen zette ik nu flink aan. Tijdens deze fantastische eindsprint passeerde ik een loper die ik eerder had moeten laten gaan. Op het moment dat ik vlak achter hem zat, wist ik dat hij gezien zou zijn en dat geeft toch wel een prettig gevoel. Om maar niet te zeggen, een kleine kick. Wink smiley Na de finish bleek dat ik mijn horloge had ingedrukt op 53.59 minuten. Mijn laatste rush had mij dus zelfs net onder de 54 minuten gebracht. Daarmee mocht ik voorwaar tevreden zijn en had ik het gratis kopje thee, dat er geschonken werd, wel verdiend.

Hoewel ik bijna 4 minuten langzamer was dan bij mijn vorige optreden, was de hernieuwde kennismaking met Het Twiske zeker niet tegengevallen en als een tevreden loper ging ik naar huis om de teloorgegane calorieën te vervangen door nieuwe. En ik ben vast van plan om in november hier terug te keren en mijn tanden te gaan zetten in de 21.1 km.

Afgelopen woensdag kon ik met vertrouwen de volgende stap gaan zetten, een 12 km-loop gecombineerd met wat licht interval-, of zo je wilt, versnellingenwerk. Bij het warmwandelen voelden de beenspieren nog niet helemaal soepel, dus ik startte voorzichtig en rustig aan. Na 2 km begon ik met regelmatige versnellingen en die gingen goed. Ik kon ze zelfs tot aan het einde van de loop blijven herhalen. Ook ging mijn tempo eerder omhoog dan omlaag, had ik niet het gevoel dat ik erg verzuurde of moe werd en kreeg ik zelfs het idee dat ik in een kleine lopersroes terecht was gekomen. De vraag is of dat wel het geval is, als je jezelf ervan bewust bent. Laten we het er in ieder geval op houden dat ik vrij makkelijk en prettig liep. Zelfs kon ik het laatste stukje brug-op nog een keer versnellen smiley

Al met al heb ik het gevoel dat ik in vrij korte tijd flink vooruit ben gegaan en weer terug ben op de goede weg. Ik heb nog precies 10 trainingen de tijd om mijn conditie en ritme verder op te bouwen voor de volgende (15 km-)loop. Daarbij hoop ik om te beginnen dat de weersomstandigheden dit komende weekeinde goed genoeg zullen zijn om een lekker stukje te gaan draven.

Helaas even niet .... (4 reacties)

Gepost door Arranraja op zaterdag 2 februari 2013 17:28

Mijn 15e blog had moeten gaan over de 10e georganiseerde loop waaraan ik zou meedoen. En na drie 10km-, drie 15km- en drie 16,1- (DtD)-lopen zou dat volgens plan voor het eerst een halve marathon worden. Het vlakke en landelijke parcours van de Twiskemolenloop in Landsmeer leek mij er ideaal voor en begin december zou het zover zijn. Helaas gooiden een flinke verkoudheid, gevolgd door griep, roet in mijn hardloop-eten maar anders zouden de weersomstandigheden met sneeuw overgaand in ijzel en andere nattigheid er sowieso wel een stokje voor gestoken hebben.

Vlak voor kerst ben ik weer begonnen. De eerste keer liep ik makkelijk 11 km per uur gemiddeld en dacht ik dat ik weinig terugslag in lichamelijke conditie had ondervonden door de griepaanval. De keren daarna ging het wat minder soepel, in die zin dat ik sneller moe werd, dan mijn hartslag in mijn rechterslaap voelde bonzen en af en toe maar even pauzeerde
tijdens het hollen om uit te rusten en dat gebons uit het hoofd kwijt te raken. Zo heb ik na de griep toch 6 keer gehold, steeds 10 km of meer en de laatste keer zelfs 16,25 km. Bij die laatste loop heb ik echter 2 keer gepauzeerd, iets wat ik normaal alleen uit voorzorg doe, als ik het bijvoorbeeld te warm vind. Het feit dat ik vanwege die gezondheidsperikelen
met een aantal dagen koorts 18 dagen niet gelopen had en de koude weersomstandigheden zullen er ongetwijfeld toch voor gezorgd hebben dat mijn conditie achteruit gegaan was. Een paar uur na de 16,25 km werd mijn linker hamstring, die tijdens de eerste kilometers licht aan het zeuren was, behoorlijk stijf en pijnlijk. Ik heb toen ruim een week last gehad van stijve beenspieren, waarbij vooral de hamstrings gevoelig waren. Van dit soort klachten heb ik anders nooit last.

Het weekeinde na die 16,25 km lag de gevoelstemperatuur 's zondags met min 15 zo laag dat ik maar verstandig ben geweest en niet ben gaan rennen. De dag ervoor was het iets minder koud en had het gekund maar toen was mijn hoofd 's morgens weer een beetje aan het protesteren en leek het mij beter een dag later te gaan. Helaas niet dus !!!

Mijn gemiddelde ziekteverzuim moet zo ongeveer één werkweek per jaar zijn en meestal valt die week ergens in december en dus aan het einde van het lange jaar. Wie schetst mijn verbazing toen ik vorig weekeinde, na eerst al een aantal dagen last van een vervelend droge hoest gehad te hebben, opnieuw flink hoge koorts en griep kreeg Sad smiley Daar had ik even niet op gerekend. Bijna een week later ben ik net zo ongeveer weer hersteld van deze tweede griepaanval binnen anderhalve maand en ga ik weer voorzichtig mijn werkzame leven hervatten.

Mijn schoonvader is al zo ongeveer 100 jaar kader-instructeur in het opleiden van EHBO-ers en hij heeft ook verstand van sport-EHBO. Zijn advies aan mij is geweest om nog een paar weken te wachten met weer gaan hardlopen, zeker nu wij nog in het koude jaargetijde zitten. Anders zou mijn hart het wel eens niet meer kunnen trekken. Ik ben tenslotte de 50 al gepasseerd en derhalve geen jonge knul meer. Nu zou ik eigenwijs kunnen gaan doen en denken dat ik volgend weekeinde best wel weer een eind kan gaan rennen maar ik ga het welgemeende advies zeker opvolgen. Natuurlijk is het inmiddels alweer bijna 3 weken geleden dat ik voor het laatst gelopen heb en dat is voor een hardloopverslaafde al een behoorlijk lange ontwenningsperiode. Maar juist omdat ik nog vele jaren over de wegen en paden hoop te draven en al rennend van de buitenlucht hoop te genieten, moet ik nu nog even pas op de plaats maken. En dat betekent dus ook dit weekeinde helaas geen Twiskemolenloop voor mij.

Ik lees vaker berichten op deze site van hardlopers die toch aan een loop gaan meedoen terwijl ze zich eigenlijk grieperig voelen of nog niet hersteld zijn van ziekte. Aan iedereen die, vooral degenen die zoals ik niet meer helemaal piep zijn, wil ik het advies van mijn schoonvader doorgeven. Als je net hersteld ben van een griep, kan een inspanning als hardlopen al snel een te grote inspanning blijken te zijn. En ik loop graag op plekken waar het rustig of stil is maar ik wil daar niet levenloos gevonden worden.

Na deze ernstige woorden wil ik iedereen alsnog een heel gezond en sportief hardloopjaar toewensen en hoop ik dat ik weer veel leuke en interessante verslagen mag lezen. smiley smiley smiley

Fraaie natuur, prachtig weer, fijn parcours (4 reacties)

Gepost door Arranraja op zondag 18 november 2012 20:12

De Twiskemolenloop stond al langer op mijn verlanglijstje maar het was er nog niet van gekomen om daadwerkelijk naar Landsmeer af te reizen. Deze loop voert in zijn geheel over fietspaden (dus autovrij !!!) in het natuurgebied Het Twiske onder de rook van Amsterdam. Ik wist dat het daar mooi moest zijn maar ik had er nog nooit een voet in gezet. De plaatselijke atletiekvereniging (AC Waterland) organiseert deze loop dit jaar al voor de 38e keer en voor het luttele bedrag van € 6,- bij voor- en € 7,- bij na-inschrijving kun je kiezen uit de afstanden 3, 5, 10, 16.1 en 21.1 km. Je kunt ook voor € 18,- of € 21,- een passe-partout voor 3 lopen kopen en dan krijg je op vertoon ervan na afloop van de laatste loop ook nog een dry-fit herinneringsshirt. Daarvoor hoef je niet eens alle drie de lopen daadwerkelijk mee te doen. De loop wordt tussen september en maart altijd 4 of 5 keer gehouden.

Beducht voor mogelijk slecht weer op de wedstrijddag (ik houd niet van het lopen in de regen) had ik besloten het eerst een keer met een losse na-inschrijving te proberen als het op de bewuste zondag behoorlijk weer zou zijn. Het was die ochtend prachtig zonnig en dus toog ik met de voiture naar de gemeente die via de Ring Amsterdam heel makkelijk bereikbaar is. Ik kon in een straat vlakbij het sportpark parkeren en wandelde via een mooi fietspad naar de atletiekclub. Daar heerste al een gezellige drukte maar voor de na-inschrijvingsbalie stond slechts een kleine rij. Omdat ik thuis al het verplichte inschrijfformulier had afgedrukt en ingevuld had ik mijn startnummer voor de 10 km snel te pakken. De week ervoor had ik 21.1 km verhapstukt, dus het leek mij wel verstandig om deze keer niet voor de één van de langste afstanden te kiezen.Na enig zoeken vond ik de mannenkleedkamer waar ik het nummer opspeldde en mijn wedstrijdschoenen aantrok. Er was daarna nog ruim de tijd om op het mooie sportpark tussen de plassen door laverend wat warm te lopen. Het had de avond en nacht ervoor namelijk wel geregend.

Eerst vertrokken de 21.1 km-lopers, daarna de 16.1-klanten en weer 5 minuten later ging het, zoals gebruikelijk grootste, deelnemerspak van de 10 km van start. Ik zag later thuis bij het uploaden van de gegevens van mijn horloge dat wij op datum 11-11-12 om 11.11 uur vertrokken waren. Het bleken geen ongelukscijfers te zijn, integendeel. Direct na de start moesten we eerst één en een kwart ronde op de wat verlopen gravelbaan afleggen en daarna gingen we via een fietspad langs een rijtje huizen richting Het Twiske. Voor de start zag ik een vrouw staan, waarvan ik het gezicht meende te herkennen. Ik wist alleen niet direct waarvan. Een mens ziet een hoop verschillende gezichten in zijn leven. Op de rugzijde van haar shirt herkende ik al snel de naam en het embleem van de atletiekvereniging waar ik aan het begin van dit jaar een clinic had gevolgd. Daar had ik haar dus eerder gezien.

Zij stond voor mij bij de start en was ook sneller weg dan ik. Eenmaal in het natuurgebied aangeland zag ik haar een eindje voor mij lopen. Op mijn gps-horloge kijkend, ontdekte ik al gauw dat ik met een tempo van 12.7 per uur zeer voortvarend gestart was. Dat tempo was eigenlijk te hoog voor mij om de hele loop vol te houden maar ik bedacht dat ik wel zou zien waar het schip ging stranden. De genoemde vrouw voor mij was een mooi richtpunt en na een paar kilometer zag ik de afstand tussen ons al kleiner worden. Ik was ervan overtuigd dat ik haar wel zou achterhalen. Ondanks het niet zeer grote aantal van 225 deelnemers en de ruime paden was er toch een onverlaat die na het inhalen tot tweemaal toe vlak voor mij moest gaan lopen. Een duidelijk uitgesproken 'Hallo, er is hier ruimte genoeg hoor !!!' mocht bij deze loper niet baten. Hij reageerde helemaal niet en dus zette ik maar even een versnelling in om dit ergernis-opwekkende heerschap af te schudden. Ik was hier tenslotte om lekker lopend te genieten van de mooie omgeving en van het dito weer.

Op ongeveer de helft van de loop begon mijn snelheid wat terug te zakken en ik had al snel in de gaten, ook omdat de afstand tussen ons weer groter werd, dat ik toch niet voorbij mijn mikpunt zou geraken op deze dag. Als nieuw doel bedacht ik dan maar om in ieder geval boven de 12 per uur te blijven lopen en zo te proberen om misschien wel net met een eindtijd onder de 50 minuten te finishen. De ruimte-misgunner van eerder kwam mij rond kilometer 7 ook weer voorbij maar deze keer bezorgde hij mij geen last. Die last had ik even later wel van een andere loper. Ook hij passeerde mij en ging schuin links van mij in mijn vaarwater lopen. Deze persoon was gelukkig wel gevoelig voor mijn opmerkingen over de zee aan ruimte die er voor ons beschikbaar was en hij excuseerde zich met de opmerking dat hij het niet in de gaten had gehad. Hij was dus duidelijk in de bekende lopersroes verzeild geraakt. Rond diezelfde tijd was een andere loper, die ongeveer hetzelfde tempo liep, even gestopt vanwege een ongemak aan één van zijn benen. Ik passeerde hem daardoor natuurlijk maar al snel had hij mij weer ingehaald. Samen liepen wij een paar kilometers op, zoals is te zien is op één van de foto´s bij deze blog. De dame die ik had willen inhalen of bijbenen was inmiddels min of meer uit het zicht verdwenen omdat zij een constant en voor mij te hoog tempo wel wist vol te houden.

Door een paar versnellinkjes op één van de vele bruggetjes in het parcours (Het Twiske is niet voor niets onderdeel van de regio Het Waterland) wist ik mijn metgezel van de laatste kilometers nog te lossen en via hetzelfde fietspad als op de heenweg ging het terug naar de atletiekbaan. Ik had erop gerekend dat bij het binnenkomen op het atletiekterrein direct linksaf de finish zou zijn. Omdat mijn horloge aangaf dat ik nog onder de 50 minuten zat, zette ik op een gegeven moment aan voor mijn eindsprint (nou ja, ik probeerde mijn tempo zo goed mogelijk te verhogen). Bij binnenkomst bleek echter dat er nog bijna een volle ronde over de baan moest worden gelopen, dus mijn eindsprint viel halverwege die baan een beetje stil. Nog steeds was ik niet over de magische grens van 50 minuten, dus ik zette nog één keer aan. Mijn gps, die eerder bij het 5 km-punt 4.88 km aangaf, liet nu vlak voor de finish een nieuwe rondetijd en dus de grens van 10 km zien. Hierdoor raakte ik een beetje in de war en wist ik niet precies meer of het nu zou gaan lukken om onder de 50 minuten te blijven. Na het finishen en het indrukken van de stop-knop, bleek dat net niet het geval te zijn, ik was er een paar seconden boven gebleven. In eerste instantie was ik daar een beetje teleurgesteld over maar al snel besefte ik dat dit mijn snelste tijd tijdens een georganiseerde loop en de één-na-snelste tijd ooit door mij gelopen was. Ook was dit voor het eerst een loop waarbij ik, wat betreft het gemiddelde tempo, in zijn geheel boven de 12 km per uur gelopen had.

Tijdens het nahijgen en het legen van mijn meegenomen waterfles maakte zich dan ook een zeer goed gevoel van mij meester. Deze Twiskemolenloop was, mede door het prachtig zonnige weer en de kleinschaligheid, nog mooier en prettiger dan ik mij had voorgesteld. Als een tevreden mens keerde ik dan ook huiswaarts en besloot ik mijn eerdere vage voornemen om hier op korte termijn terug te komen en dan deel te nemen aan de halve marathon, voor mijzelf als vastomlijnd plan vast te leggen. Daartoe wil ik het passe-partout aanschaffen en aan de drie resterende lopen van dit seizoen mee gaan doen. Mijn opzet is, indien de weersomstandigheden goed genoeg zijn, bij de eerstvolgende loop in december de 21.1 km te gaan doen. Een kleinschalige loop als deze met een vlak parcours in de natuur lijkt mij het meest geschikt voor zo'n eerste poging.

Kijk vooral ook naar de bij deze blog geplaatste foto's of klik door naar
http://acwaterland.nl/twiskemolenloop/introductie-twiskemolenloop/fotos om de daar verzamelde fotoseries te aanschouwen. Dan kun je zien dat deze loop wat betreft de plaats van handeling meer dan de moeite waard is.
Thumbs up Thumbs up Thumbs up

Eindelijk gelukt: 21.1 km !!! (5 reacties)

Gepost door Arranraja op dinsdag 13 november 2012 20:07

Nadat ik in 2010 en 2011 meerdere malen en meestal vrij makkelijk 16.1 km-lopen had voltooid, wilde ik begin dit jaar eens kijken of ik ook nog langere afstanden tot 21.1 km kon voltooien. Op de 2e dag van het jaar besloot ik een duurloop van ongeveer 18 km te gaan proberen, ook met de gedachte dat het verstandiger zou zijn om niet meteen die halve marathon eruit te stampen. Die dag ging het best makkelijk en met een gangetje van zo'n 10.35 km per uur en heel constante kilometertijden rond de 5.45 minuten, legde ik de uitgestippelde route af. En ook nog in de zeer redelijke tijd van 1:44:18.

Dat smaakte natuurlijk naar meer, vooral omdat het lopen in een constant, niet al te hoog tempo mij wel bevalt. Ik heb ook het idee dat ik dat wel aardig kan. Twee pogingen daarna om de hele 21.1 km te voltooien leden echter schipbreuk. De eerste omdat de verzuring al na 12 km toesloeg waardoor het lopen allengs minder ging. En dan is het nog een heel eind naar de denkbeeldige finish, ruim 9 km verder. De tweede keer voelde ik al na ongeveer 7 km dat de benen niet lekker loskwamen en besloot ik direct om de route in te korten. In beide gevallen liep ik "slechts" 16.1 km, dus 5 km minder dan ik gepland had.

Onlangs keek ik op deze site nog eens na, met het idee dat ik in de kerstvakantie vast niet zo veel gelopen had, welke trainingsarbeid ik voorafgaand aan die 18 km-loop geleverd had. Dat bleek dus verrassend veel te zijn. Ik had in de week ervoor zelfs 3 keer gelopen, iets dat ik doorgaans bijna nooit doe. Daarom liep ik waarschijnlijk begin dit jaar zo makkelijk die 18 km.

De laatste tijd heb ik lang niet zoveel kilometers gemaakt omdat ik mij vooral op de 10 km richtte. Toch besloot ik weer eens een poging op de 21.1 km te wagen, gewoon omdat ik er zin in had.

Op mijn gebruikelijke loopdag, de zaterdag, regende het nogal, dus ging ik een dag later 's ochtends op pad, 's Middags zou het tenslotte weer gaan regenen en ik loop toch echt liever als het droog is. Afgezien van het feit dat de zon niet van de partij was, waren de omstandigheden prima. Niet te koud of te vochtig, een matige wind en dus vooralsnog geen neerslag. Ik had al snel een lekker tempo te pakken en vanaf de 2e of 3e kilometer leek mijn horloge vast te staan op de gemiddelde snelheid van 10.5 km per uur. Mijn kilometers gingen allemaal in tijden tussen de 5:35 en 5:50 minuten en ik had zelf ook het gevoel dat ik een heel constant tempo liep. Ik heb onderweg tweemaal een banaan verorberd, dat wil zeggen één hele en één halve want de tweede banaan was ineens een aardig stukje gekrompen. Er moet dus een deel vanaf gevallen zijn.

Pas na ruim 17 km begon het allemaal wat minder soepel te draaien maar ik hield het juiste tempo toch tot het einde toe vol. Met een eindtijd van net boven de 2 uur en een zeer tevreden gevoel wandelde ik rustig huiswaarts. En hoewel ik in de laatste kilometers even dacht het bij deze ene keer te houden, lijkt het mij toch heel leuk om minstens één keer aan een georganiseerde halve marathon deel te nemen. En daar wil ik niet al te lang mee wachten.

Terug naar mijn hardloopwortels

Gepost door Arranraja op dinsdag 6 november 2012 20:16

Onlangs toog ik als trotse winnaar van een gratis startbewijs bij een prijsvraag op deze site naar Heemstede om deel te nemen aan de gelijknamige loop. Ik ben op steenworp afstand van Heemstede geboren en ik heb het geluk gehad om in deze prachtige omgeving te mogen opgroeien en er de eerste 28,5 jaar van mijn leven te wonen. Zoals ik bij de prijsvraag al had aangegeven leek het mij erg leuk om daar waar mijn "hardloopcarriere" was begonnen weer eens lekker door de mooie lanen te rennen.

Bij het binnenrijden van de plaats leek het niet alsof heel Heemstede erg in de ban van het evenement was. Maar toen ik onze pas aangeschafte auto parkeerde in een willekeurige straat en in renkostuum uitstapte was er wel een bewoonster die meteen wist waarvoor ik kwam, getuige haar woorden "zo te zien bent u er helemaal klaar voor" en "10 kilometer, ik moet er niet aan denken". Ik kon gelukkig antwoorden dat ik deze afstand een heel eind vond meevallen, en dit is vooral omdat ik tot nu toe voornamelijk 15 en 15 km-lopen gedaan heb.

Een frisse, geplande, wandeling naar het Heemsteedse sportpark volgde, waarbij wij het hardloopparcours kruisten, waarop de laatste 5 km-lopers nog bezig waren. De temperatuur was niet bijster hoog en het miezerde af en toe een heel klein beetje maar dat mocht mijn pret beslist niet drukken. Bij Sportplaza (sporthal annex zwembad) Groenendaal heerste een bedrijvige drukte, want hier bevond zich het zenuwcentrum van de loop.

De mannen van Looptijden.nl hadden keurig voor de inschrijving gezorgd en het startnummer was gelukkig dan ook snel afgehaald. Helaas waren ze niet op tijd met het sturen van het beloofde gratis Looptijdenshirt anders had ik nog reclame kunnen maken voor deze geweldige site Wink smiley In de kleedkamer wist een vrouw die al gelopen had te vertellen dat "het erg warm was buiten". zo hadden mijn vrouw en ik het nog niet ervaren en een warming-up was toch wel dringend gewenst. Dus ging ik snel naar buiten om op de half gevulde parkeerplaats een beetje warm te draven. Toen ik een stukje het Heemsteedse sportcomplex naast de sporthal opliep, viel mijn oog op een bord dat aangaf dat op die plek een trimparcours van 990 meter begon en eindigde, voorzien van een vaste tijdswaarneming waarvoor men op het gemeentehuis en in het Sportplaza een registratiechip kan kopen. (Voor meer informatie kijk op: http://www.heemstede.nl/over-heemstede/recreatie/sportpark/ ). Een mooie voorziening, die ik nog niet ben tegengekomen in mijn huidige woonomgeving.

Ik had gehoopt veel bekende gezichten te zullen zien maar het bleef slechts bij het herkennen van een enkele persoon. Niet verwonderlijk als je al heel wat jaren geleden vertrokken bent. Ik had, vanwege de lage temperatuur en de korte warming-up, niet veel zin om vroeg (en dus vooraan) aan de start te gaan staan koukleumen en sloot derhalve maar redelijk achteraan aan bij het klaarstaande loperspak. Na enig wachten viel het startschot en gingen wij, door de drukte nog min of meer wandelend, over de startstreep. Ik had mij voorgenomen om niet voor een toptijd te gaan maar om, zeker de eerste van de twee af te leggen rondes van 5 km, lekker om mij heen te kijken en te genieten van mijn oude dorp.

De eerste kilometer ging over ruime wegen maar daarna doken we het Groenendaalse Bos in en toen we eenmaal van de geplaveide weg op de bospaden kwamen, werd het parcours vrij smal. Als je nogal achteraan in een groep van ruim 650 lopers start, kun je niet echt hard doorlopen op zulke momenten. Dus ik schikte mij maar in het tempo dat de mensen voor mij op de bosgrond legden. Het bos uitkomend "schampte" ik bijna mijn oude buurt en daarna ging het verder door een prachtig stukje Heemstede (met o.a. de Van Merlenlaan) dat ik heel goed kende omdat ik er altijd doorheen fietste op weg naar het centrum. Op de genoemde laan maakten wij gebruik van het fietspad dat, evenals het erna volgende wandelpad dat weer het bos inleidde, smal was en het passeren van voorliggers wat lastig maakte. Langs de Heemsteedse molen en kinderboerderij en de ingang van de mooie begraafplaats ging eenieder op weg naar de laatste kilometer van de eerste ronde. Deze voerde eerst door smalle, rustieke straatjes en daarna over een tweetal wat bredere wegen. Hiermee waren we al weer terug bij het startpunt, het sportpark, en gingen we ten tweeden male, kort besproeid door een douche-achtig buitje, richting het Groenendaalse Bos.

Ik had inmiddels al een aardig tempo ontwikkeld en het werd ook rustiger op het parcours omdat de echte snelheidskanonnen allang uit het zicht waren en het peloton, zoals de speaker van dienst de grote groep langzamere lopers noemde, reeds op achterstand was gezet. Het werd dus wat makkelijker en nog prettiger lopen en hoewel het niet afgeladen stond werd er her en der langs de route enthousiast aangemoedigd. De oudere dame die waarschijnlijk vlak voor haar huis stond met een A-4tje met de tekst "HUP" erop is mij nog het meest bijgebleven. Die stond er in de tweede ronde gewoon nog steeds. Ik draaide kilometers van tussen de 5.09 en 5.17 minuten bij een snelheid van ongeveer 11,5 km per uur. En mijn voornemen om vooral te genieten was inmiddels allang vergeten. Als je eenmaal aan het lopen bent, wil je toch zo veel mogelijk mensen voorbij en een zo snel mogelijke tijd neerzetten. Dat is, denk ik, de aard van de meeste hardloopbeestjes en het is ook hetgeen ik vaak lees in andere blogs.

Een pr zou het vandaag niet worden, dan had ik toch echt bij de start voorin moeten gaan staan en meteen boven de 12 km per uur moeten gaan lopen en zoals ik al vermeld had ik dat nagelaten. De laatste 2 kilometers had ik wel die snelheid en werd ik niet of nauwelijks meer ingehaald, behalve door een jonge jongen en een nogal eens rochelende bijna-leeftijdgenoot. Deze laatste kon ik, toen ik op de laatste paar honderd meter voor de finish nogeens flink aanzette, echter vrij gemakkelijk weer inrekenen. Ik hoorde de speaker vele namen noemen van finishers, vooral degenen die uit Heemstede afkomstig waren. Mijn naam werd echter niet genoemd en dat vond ik het enige echte minpuntje van deze loop Wink smiley Want ik kreeg wel direct na de finish door een vriendelijke dame een mooie medaille omgehangen en één van de plaatselijke supermarkten trakteerde op een flesje sportdrank. Ondanks dat het vocht voor mij wat aan de koude kant was, liet ik het mij goed smaken omdat de keel toch wel een beetje dorstig was geworden. ("De Dorstige Kuil" is als het goed is nog steeds de naam van een Heemsteeds pand waarin in vroeger eeuwen een herberg gevestigd was.) Een medaille mocht ik tot nu toe alleen bij de Dam tot Damloop ontvangen, dus deze is een mooie aanvulling op mijn kleine collectie op dit gebied.

Één twijfelpunt moet ik nog noemen: ik weet niet of mijn officiële eindtijd van 51:06 echt een van mijn betere prestaties is op deze afstand. Dit juist omdat mijn Garmin-gps aangaf ik dat maar 9888 m had afgelegd. En doorgaans zijn gps-horloges juist wat te scheutig met het meten van de afstand en geven ze een teveel aan afgelegde meters aan. En om de onzekerheid compleet te maken: van te voren had ik de door de organisatie aangegeven route nog eens nagetrokken op Afstandmeten.nl en op die site kwam ik juist weer op een langer parcours per ronde, namelijk 5.14 km. Dat zou dan dus in totaal 10.28 km zijn. We zullen het er dus maar op houden dat de waarheid ergens in het midden ligt en dat de loop echt 10 km exact was smiley

Al met al was het voor mij een waar genoegen om eens terug te keren naar mijn hardloopwortels en om weer door het prachtige zuidelijke deel van Heemstede te mogen draven. Als een tevreden mens keerde ik dan ook samen met mijn trouwste supporter huiswaarts, een mooie herinnering met mij meenemend.

Dam tot Damloop: pandemonium, slijtageslag en hardloopfeest

Gepost door Arranraja op zondag 30 september 2012 10:34
  • Pandemonium: er is bijna overal heel veel lawaai (keiharde muziek) en er zijn heel veel zeer enthousiaste toeschouwers.
  • Slijtageslag: als deelnemer aan de businessrun (de grootste ter wereld volgens de DtD-website, er zijn dit jaar 20186 lopers gefinisht) moet je bijna over de hoofden heen lopen. Daardoor en door de flinke afstand (10 EM), sommige lastige stukken (klinkerwegen, drinkposten) is het in mijn beleving een lang en behoorlijk zwaar parcours. Videobeelden van de wedstrijd en de individuele trimloop laten dan ook zien dat er veel minder (de wedstrijd met 546 finishers) en minder (trimloop, 8356 over de eindstreep) mensen op het parcours zijn bij de andere onderdelen.
  • Hardloopfeest: het grootste hardloopevenement (50.000 deelnemers) van Nederland met de meeste toeschouwers (ca 250.000) en heel veel genietende hardlopers (zie daarvoor ook de blog van Barry).

De loop is volgens de beschrijving van de organisatoren op mijn werk "eigenlijk opgebouwd uit 4 delen":

1. "Start en IJ-tunnel [let op vals plat]":

Voor mij is de tunnel het eerste rustpunt na het drukke startgedeelte waar veel harde muziek uit de vele luidsprekers schalt en grote hardlopersmassa's zich naar de tas-afgiftepunten of naar de start begeven. De tunnel is een behoorlijk surrealistische hardloopomgeving vergeleken met normale looproutes. Voor ik ooit deelnam aan de DtD, leek mij dat helemaal niets, lopen in zo'n lange tunnel maar het valt in de praktijk een heel stuk mee. Ik beleef het eigenlijk als een verademing na de massaliteit ervoor. Er is ruimte genoeg om breeduit te lopen maar toch zie je soms rare capriolen van medelopers. Rechts inhalen via een klein gaatje terwijl er links alle ruimte is, bijvoorbeeld. Mijn loopmaatje van die dag vertelde dat zij in het verleden wel had gezien dat mensen over de smalle muurtjes tegen de wanden aan weerszijden liepen om de anderen te kunnen passeren. GPS-horloges raken altijd behoorlijk in de war van de IJtunnel. Volgens mijn Garmin deden wij over de 1e km 9:10 minuten en over de 2e 1:02. Opgeteld en door tweeën gedeeld is dat een aardig gemiddelde van 5:10 minuten per km. Ik had echter al snel het gevoel dat het km-tempo met 11,7 per uur eigenlijk te hoog lag. Maar op dat moment liep het nog goed en ik had geen moeite met de weg omhoog de tunnel uit. Het stuk autoweg na de tunnel was wel veel langer dan ik in mijn herinnering had, dan was misschien al geen goed voorteken. Als je echt in een goede lopers-trance bent, vlieg je over de stukken weg heen en ben je overal voorbij eer je het in de gaten hebt. Nu zag je soms al wandelende lopers en geblesseerden. Die mensen hadden zich volgens mij niet goed voorbereid of ze zaten al op de rand van een blessure.

2. "Amsterdam-noord [veel volk en muziek: lopen gaat vanzelf]":

Voor de mensen die ervan houden zal dit een prettig deel van de loop zijn, maar met name de stukken met ongelijke klinkerwegen zijn bepaald niet mijn favoriete gedeelten. Je moet hier ook goed oppassen voor de (wel gemarkeerde en afgeschermde) obstakels midden op de weg, die je door de ontelbare lopers voor je soms pas op het laatste moment ziet. Hier merk je pas goed hoe groot en druk de DtD is. Door al die drukte, dat opletten en het kriskras geren van velen is deze loop veel vermoeiender dan de doorsneeloop. Je moet langs beppende vrouwen naast elkaar of andere duo's die langzaam links lopen en zich niets van de anderen aantrekken. Aan de andere kant zijn er de irritante snelheidsmaniakken die op smalle stukken op arrogante wijze vrije doortocht eisen waar deze er gewoon even niet is. En je hebt ook de snijders die over de hele breedte kleine gaatjes misbruiken en zich daar doorheen weten te persen. En voor het 3e achtereenvolgende jaar die keiharde heipalenmuziek komende uit één van de woonboten gelegen in het water waar de Buiksloterdijk overgaat in de Landsmeerderdijk. Van dat soort "muziek" kan ik echt agressief worden, gelukkig kreeg ik, toen ik die emotie uitte, van wat medelopers het advies om die agressiviteit om te zetten in snelheid. Maar ik liep, na zo'n 8 km, al niet echt soepel meer en ik moest, nadat wij ruimte hadden moeten maken voor een ambulance op het parcours, mijn loopmaatje laten gaan. Nog eenmaal kon ik haar weer bijlopen op een stukje waar de weg omhoog liep, snel daarna moest ik toch weer lossen. Ik heb haar pas weer teruggezien na de finish. Toen maar een banaan gegeten en wat water gedronken uit mijn eigen fles. We waren tenslotte net de fruitpost gepasseerd. Ergens verderop toen ik aan de linkerkant liep, sprong er een vent ineens vlak voor mij de stoep af, terwijl hij gewoon wat verder op die stoep had kunnen doorlopen. Hij sprong nog net niet op mijn tenen maar ik moest flink inhouden. Dat sloeg helemaal nergens op en dat liet ik hem ook weten maar waarschijnlijk was meneer wel in de bekende loperstrance, want hij reageerde absoluut niet. Drinkposten aan twee kanten van de weg (links eerst de AA-drinks en daarna aan de rechterkant de bekertjes met water) zijn niet handig, de grond ligt er bezaaid met bekertjes, sponzen en de bijbehorende vochtige inhoud. Hier moet je voorzichtig overheen lopen en uitkijken dat je niet uitglijdt en dat breekt je ritme. Mijn gemiddelde km-snelheid was intussen aan het afzakken maar ik zat gelukkig nog een paar tienden boven de 11 km per uur en ik hoopte dat nog even te kunnen volhouden. Het beboomde stuk bij en na de fruitpost is overigens een prettige, groene oase.

3. "Langs de snelweg en op de dijk tussen Adam en Zaandam [erg lang, afzien]":

Hier heb ik in een relaas van een collega-blogger ook al negatieve geluiden over gehoord. Ik vind dit juist weer een prettig stuk met veel minder volk langs de kant, minder muziek en dus wat meer rust. Opvallend was het feit dat mijn drinkfles hier uit mijn zelfmaakte foudraal viel op precies dezelfde plek waar vorig jaar een klein drinkflesje de klittenbandgrip op mijn riem verloor. Oordeelde ik toen dat ik onmogelijk kon stoppen met al die aanstormende collega's achter mij, nu heb ik dat wel gedaan, ben naast het pad een paar stappen teruggelopen en heb mijn watervoorraad opgepakt tussen de voeten van anderen door. Het viaduct onder de snelweg was, zelf met mijn bril met lichter makende glazen op, ineens even erg donker en onheilspellend maar ook dat hoort er allemaal bij. De winderige dijk die erop volgt is in mijn beleving een fijn en breed stuk, waar je minder last van drukte hebt. Maar ik was wel al aardig vermoeid en ik liep de langzaamste kilometer van de dag. De finish lijkt dan nog weg ver weg, als het niet echt soepel meer gaat. Net voor de bebouwde kom was er weer een drinkpost in een bocht, op een vrij smalle plek. Wederom was het hier oppassen geblazen voor wat er allemaal op de grond lag.

4. "Zaandam [veel publiek en muziek: lopen gaat (wel haast) weer vanzelf]":

Ik liep op de Zuiddijk in Zaandam en ik dacht "dit is de laatste keer dat ik de DtD gelopen heb, voortaan doe ik maximaal 10 km-lopen". Ik vind dat echt een verschrikkelijk stuk, een smalle klinkerstraat met minder goed wegdek, onaangename drukte als je in de laatste kilometers zit en er voor je gevoel er al doorheen zit. Vooral die knetterharde muziek en die enkeling die flauw aan het doen was door een geldbiljetje aan een hengel vanaf een balkon voor de neuzen van de lopers heen en weer te zwaaien in de hoop dat ze zouden proberen het geld te pakken. Of het keiharde, enthousiaste geschreeuw van medelopers als reactie op het publiek. Er leek geen einde te komen aan dit stuk van maar iets meer dan 1 km. Twee jaar geleden had ik hier nog vleugels, zoals Barry ze nu had. Iedereen beleeft het weer anders, ook vorig jaar moest ik hier flink afzien met totaal verzuurde benen. "Als ik deze straat maar gehad heb, dan ben ik er bijna", schoot het door mijn hoofd. En kijk eens aan, ik kon toch nog versnellen op de twee bruggen die mij vorig jaar door de verzuring zo zwaar vielen. Ik had toch nog meer macht in de benen dan ik dacht. Het laatste stuk, de Dam en de Peperstraat staan zo propvol met publiek dat je je net een topsporter in een belangrijke finale waant. Ik had er nu echter geen oog voor, concentreerde mij volledig op het lopen en zette mijn horloge op het scherm met de gedetailleerde tijdweergave zodat ik precies kon zien of ik nog een beetje in de buurt van mijn streeftijd kon komen. Na de finish hapte ik naar adem en was ik toch wel een beetje verdwaasd temidden van de lopersmassa. Gelukkig stond mijn loopmaatje op mij te wachten hoewel ze al 3,5 minuten voor mij gefinisht was en getweeën gingen we in de rij voor de medaille, het flesje en traktatie. Ook na de finish was het erg druk tot helemaal bij de sporthal en mede daardoor heb ik helaas geen enkele gefinishte collega kunnen begroeten. Het weer was gedurende de loop prima, maar nu kreeg ik het snel koud in mijn natte renkleren. We hebben dus zo snel als het ging door de drukte onze tas opgehaald en ons in het zwembad omgekleed. Op de weg naar het station hadden we nog een paar keer te maken met opstoppingen, files en rijen maar we waren, ondanks 2 overstappen, relatief vlot weer in onze woonplaats terug. Veel vlotter dan de dame van wie ik op de DtD-site las dat zij de pendelbus naar Amsterdam had genomen en daardoor en door drukte bij de spoorwegen pas na 3,5 uur op haar thuisbasis in het Gooi was aangekomen.

Mijn doel was om dit jaar onder de 1:30 lopen, dat is, met net iets minder dan 1:27, prima gelukt. Maar als ik de vorm van het afgelopen voorjaar nog gehad had, had ik wel rond de 1:23 of nog iets sneller kunnen uitkomen. Dus ik ben toch eigenlijk nog niet helemaal 100% tevreden, hoe gek dat misschien ook klinkt. Aan de andere kant is een verbetering van bijna 8 minuten van mijn beste tijd op deze moeilijke loop wel heel erg goed. Jullie hebben uit dit verhaal, en uit mijn eerdere blogs, waarschijnlijk wel kunnen opmaken dat de DtD niet mijn favoriete loop is. Het is net als Koninginnedag vieren in het centrum van Amsterdam: de eerste keer kijk je je ogen uit en vind je het machtig leuk en super gezellig. Hoe vaker je zo'n evenement meemaakt, hoe meer je de keerzijden ervan ziet en ondergaat. Volgend jaar wil ik echter toch weer meelopen en mijn tijd verder verbeteren en bovenal mijn loopmaatje bijhouden of liever nog eruit lopen smiley.

Wat een week !!! (2 reacties)

Gepost door Arranraja op maandag 11 juni 2012 12:34

Vorig weekeinde heb ik weer eens een poging gewaagd om mijn mooiste 16,1 km-parcours met succes te voltooien. Ik was daar tot nu toe (twee keer) niet in geslaagd omdat een beenspier onderweg (de 1e keer na 14,24 km, de 2e poging na 15,5 km) aangaf dat ik het verder zelf maar moest uitzoeken. Beide keren was het waarschijnlijk een combinatie van te weinig rust na een vorige flinke duurloop, een iets te groot enthousiasme om weer een lange loop te doen en het niet helemaal 100 procent fit zijn. Beide keren droeg ik ook een paar schoenen dat ik nog aan het inlopen was.

Hoewel ik absoluut niet bijgelovig ben, zorgde ik er deze keer wel voor dat ik ingelopen schoenen droeg en heb ik de route nu "tegen de klok in" gelopen, dus precies in omgekeerde richting ten opzichte van de vorige 2 pogingen. Dat "3 keer" toch echt wel "scheepsrecht" is, bleek wel uit het feit dat er toch weer iets misging bij deze 3e poging. Na 2,5 km kwam ik erachter dat ik 500 meter daarvoor onbedoeld mijn gps-horloge had gestopt bij een onhandige poging om mijn afzakkende loopbroek wat op te trekken. Een tijdelijke technische storing dus, maar wel één die zowel mijn tijdwaarneming als mijn afstandsmeting in de war schopte. Ik heb snel mijn horloge weer geactiveerd en ik ben voor de zekerheid aan het einde van de route nog een stukje "omgelopen" om er zeker van te zijn dat ik de gewenste 16,1 km wel zou volmaken.

Het lopen ging verder prima en thuis kon ik, met behulp van Garmin Trainingcenter en Google Earth de niet geklokte tijd en afstand alsnog achterhalen. Het bleek dat ik 16,77 km had gelopen in 1:29:07 en dat ik de 16,1 km had afgelegd in 1:26:18, een nieuw persoonlijk record. en meer dan een minuut sneller dan mijn vorige tijd !!!

Door schade en schande wijs geworden, was ik daarna gaan twijfelen of ik mijn gebruikelijke midweekse loopje wel zou doen. Het was dat weekeinde een flinke inspanning geweest en ik had, zoals ik hiervoor heb beschreven, al eens eerder de prijs betaald voor mijn overmoedigheid. Uiteindelijk won de zin om te lopen het toch van de voorzichtigheid. Vanwege de weersverwachtingen ging ik zelfs een dag eerder dan gebruikelijk en het plan om dan maar een korte loop van 5,5 of 7 km te doen i.p.v. de normale 10 km werd door mij toch al snel afgeserveerd.

Zodoende ging ik op mijn nieuwste, nog niet geheel ingelopen, schoenen en met een paar spotgoedkope compressiekousen van Lidl aan de voeten op pad bij qua temperatuur perfecte hardloopomstandigheden. Ik had al direct een lekker tempo te pakken, hoewel 05:16 minuten over de eerste kilometer niet supersnel te noemen is. De benen voelden in ieder geval goed en dat bleek al spoedig want de 2e km ging in precies 5 minuten en de volgende 5 kilometers daarna waren allemaal onder de 5 minuten. Mijn gemiddelde uursnelheid zat dan ook al rap op 12 km. Aan het gezicht van een mij passerende fietser kon ik zien dat zij ook van mening was dat ik behoorlijk snel bezig was. Dat inzicht werd bevestigd toen wij, na weer op hetzelfde punt samengekomen te zijn, een klein klimmetje moesten nemen. Ik versnelde daar zoals gebruikelijk en de fietsster kom mij maar met moeite passeren. "Dat is geen misselijk tempo" voegde zij mij in het voorbijgaan toe. Van dergelijke reacties van voorbijgangers krijg je natuurlijk vleugels maar ik geloof dat ik die al eerder had aangemeten gekregen.

Gedachten als "veel harder dan dit kan ik toch niet lopen" en "hoe lang houd ik het nog vol in dit tempo?" schoten echter ook door mijn hoofd. "Maar even volhouden tot het 5 km-punt" en daarna versnellend op een enigszins omhooglopend stuk weg: "als ik bovenaan ben ga ik vanzelf wel langzamer". Dat was echter niet het geval en mijn gemiddelde snelheid ging zelfs nog wat omhoog naar 12.1 km per uur. Van 7 naar 8 km ging even in 5:02 minuten maar daarna dook ik gewoon weer onder de 5 minuten per kilometer. Mij nog steeds afvragend of ik dit moordende tempo wel kon volhouden, begon ik toch ook te denken aan een eindtijd onder de 50 minuten. Toen ik na 9 km nog steeds boven de 12 km per uur liep, heb ik alles op alles gezet en, naar later bleek, zelfs mijn snelste kilometertijd van die dag en ooit tijdens een duurloop neergezet: 4:43 minuten. De eindtijd van 49:31 was bijna een minuut onder mijn persoonlijk record en ik ben er heel trots op dat ik de 50-minutengrens doorbroken heb. En dat nog wel op niet geheel ingelopen schoenen en gloednieuwe kousen smiley

Toch weer enigszins overmoedig geraakt door deze twee nieuwe pr's, besloot ik het afgelopen weekeinde nogmaals te proberen om 21,1 km in één keer te lopen. Een eerdere poging was na 16,1 km gestrand door volkomen verzuurde benen. Een groot deel (18 km) van dit parcours had ik wel al eens met redelijk gemak afgelegd maar de 21,1 had ik nog niet gehaald. Een groot voordeel van mijn uitgestippelde halve marathon-traject is dat ik het op bepaalde punten kan aanpassen naar een kortere loop van 19,1, 16,1, 13 of 11,5 km.

Dat heb ik deze keer moeten doen want tijdens de 7e kilometer kreeg ik het gevoel dat mijn beenspieren de hele 21,1 km niet zouden trekken op die dag. Dus boog ik de loop om naar 16,1 km ofwel 10 Engelse mijlen. Ondanks het gevoel in de benen liep ik op dat moment zo'n 11 km per uur gemiddeld en dat tempo kon ik gelukkig tot het einde toe volhouden. Ook gingen de spieren niet noemenswaardig tegenstribbelen en, blijkens de kilometertijden, kon ik het tempo zelfs nog wat omhoog schroeven met kilometers van de rond de 5:15 minuten. Een mooie tijd van net onder de 1:27 uur was mijn deel, maar zo'n 50 seconden boven mijn pr van het weekeinde daarvoor. En ik had die tijd behaald op voor 98 procent hetzelfde traject als ik aan het begin van deze blog heb genoemd, het traject waarop ik tot twee keer toe de strijd voortijdig had moeten staken vanwege blessures.

Drie superprestaties in 8 dagen tijd, wat wil een als langzaam bekend staande man van boven de 50 nog meer?
Behalve high-fives van tegemoetfietsende scholieres of studentes natuurlijk Wink smiley Wink smiley Wink smiley

Vier rondjes om de vesting

Gepost door Arranraja op zaterdag 26 mei 2012 17:48

Na 2,5 weken rustig aan gedaan te hebben i.v.m. een lichte spierblessure was ik precies op tijd fit om voor het eerst mee te doen aan deze prachtige loop over de wallen van de oude Hollandse vestingstad.

De dag begon niet zo veelbelovend want het regende regelmatig en soms ook heel stevig. En ik was zodanig geconcentreerd op wat komen ging dat ik op NS-station Naarden-Bussum vergat om mijn OV-chipkaart uit te checken. Ook het laatste halfuur voor de start kwam er nog aardig wat hemelwater naar beneden maar toen het startschot naderde werd het gelukkig al vrijwel droog.

Omdat ik voorzichtig wilde beginnen ging ik in het midden van het loperspak staan en dat bleek niet zo'n goed idee. Na de eerste paar honderd meter over een brede toegangsweg ging het al snel rechtsaf de wallen op. Het pad dat genomen moest worden, genaamd "Korte Bedekte Weg", was veel te smal voor de plotselinge overvloed aan hardlopers en voor degenen die een beetje tempo wilden maken was er geen doorkomen aan. Een hazenpaadje omhoog naar het hoger gelegen walgedeelte naast de officiele route bracht korte tijd uitkomst maar na terugkeer in de meute aan het einde van die vluchtweg was het tempo daar nog even laag. Zodoende was ik (en waren ongetwijfeld velen met mij) gedwongen om een snelheid ruim onder mijn gewoonlijke basistempo aan te houden en als het kon links of rechts lopers te passeren. De eerste ronde van 3,5 km bleef ik dan ook ruim onder de 10 km/ uur steken, zeker op de tweede helft van het parcours waar het pad nog eens de helft zo smal was. Gelukkig werd de spoeling na iedere ronde dunner, omdat er steeds meer mensen afsloegen naar de finish. Men had zich van te voren namelijk ingeschreven voor 1, 2, 3 of 4 rondjes.

In de tweede ronde zat ik al boven de 11 km/ uur en kon ik, ook omdat de spieren inmiddels goed waren opgewarmd en ik geen last meer had van naweeën van mijn blessure, mijn eigen tempo lopen. Wel zag ik mijzelf genoodzaakt een sanitaire pitstop in te lassen. De verwachting was geweest dat het die dag nogal warm en benauwd zou worden, dus ik had van te voren flink veel water gedronken. Het is eigenlijk niet zoals het hoort en zelfs bij de wet verboden maar als je blaas flink gaat protesteren rent het natuurlijk niet echt lekker. En gelukkig was er ergens aan de achterkant van het parcours een mooie bosschage waarachter ik in de eerste ronde ook al een loper had zien verdwijnen.

Op een gegeven moment tijdens de derde ronde passeerde ik iemand die mij, zo bleek al gauw, als haas ging gebruiken. Ik vind het nooit heel prettig als men vlak achter mij loopt en daar blijft hangen, dus probeerde ik de loper met een paar versnellinkjes af te schudden. Het bleek een taaie klant te zijn en het lukte niet echt om hem kwijt te raken. Nadat ik op een omhooglopend gedeelte zoals gewoonlijk versneld had en even daarna de zon ineens doorbrak, werd het ook direct een stuk warmer en benauwder. Hierdoor merkte ik dat ik wat vermoeid raakte en ik moest mijn tempo een stukje terugschroeven. Dit was voor de bumperklever het sein om erop en erover te gaan en ik zag hem langzaam van mij weglopen.

Ik probeerde zo goed mogelijk om een redelijk tempo erin te houden en dat lukte aardig. Toen ik voor de laatste keer het drinkwaterpunt passeerde stonden daar twee lopers, een man en een vrouw, een slokje te nemen. Op het moment dat ik hen passeerde sloot de vrouw zich bij mij aan en liep in mijn tempo mee. Op de achterkant van haar shirt stond te lezen "AV Tempo trainer". Zij was dus een actief lid van de organiserende vereniging uit Bussum. Ik vond het een hele eer om een stukje met haar op te mogen rennen. Het bleef echter bij een stukje want zij hield mijn tempo niet veel langer dan een kwart ronde vol. Daarna liep ik langzaam bij haar weg. Intussen had ik gezien dat de bumperklever van een ronde eerder toch nog of weer in mijn zicht liep en ik kon dus tevreden constateren dat ik eerder op hem inliep dan dan ik op hem moest toegeven. Wel wist ik dat ik hem niet meer zou achterhalen, daarvoor wat de afstand tussen ons toch te groot. Daarom concentreerde ik mij op het vasthouden van mijn tempo en op het achterhalen van de lopers vlak voor mij. Dat lukte nog met een paar mede-deelnemers en solo stormde ik op finish af. Direct na de doorkomst kreeg ik meerdere zaken overhandigd, waaronder een drinkbidon en een flesje water van de organisatie. Vermoeid wandelde ik verder en ik realiseerde mij pas een paar minuten later dat ik mijn gps-horloge niet had stopgezet. Hierdoor wist ik dus niet wat mijn eindtijd was. Mijn tweede nalatigheid van die dag. Later bleek dat ik ruim onder de 1:20 uur gebleven was en dus ook onder mijn van te voren bedachte streeftijd.

Ik had de wandeling terug naar de sporthal wel nodig om weer een beetje bij te komen en ook het drinken, eten, douchen en omkleden droegen gelukkig bij aan mijn lichamelijke herstel. Met een tevreden gevoel maakte ik de wandeling door mooie delen van Naarden en Bussum terug naar het station. Ik had toen al het plan opgevat om volgend jaar weer naar Naarden af te reizen en de rondjes over die prachtige wallen te gaan afleggen. Op het station aangekomen bleek dat ik alsnog mijn ov-chipkaart kon uitchecken en dus ging ik in opperbeste stemming terug in de richting van de hoofdstad.

Alsnog een blog (1 reactie)

Gepost door Arranraja op vrijdag 25 mei 2012 17:55

Alweer bijna een maand geleden deed ik mee aan de Roze Loop in Amsterdam Oost. Twee weken daarvoor noemde ik de Nescioloop het kleine broertje van de Dam tot Damloop. Als ik de vergelijking doortrek dan zou ik de Roze Loop als het baby-zusje of -broertje moeten betitelen. En dan vergelijk ik dus de deelnemersvelden en de publieke belangstelling langs de routes van deze drie (Groot-) Amsterdamse lopen.

De Roze Loop wordt georganiseerd door DGLA (Dutch Gay and Lesbian Athletics). Als vermelding op o.a. Uitslag.nl staat bij deze loop te lezen dat hij "supergezellig" is en "iedereen is welkom". Dus voelde ik mij, ondanks dat ik niets met de kleur roze heb, niet bezwaard om mij aan te melden voor de 15 km-loop. Het parcours bevindt zich in en om het Flevopark en langs het Amsterdam-Rijnkanaal en is, volgens de organisatie 5 km lang. Men kan kiezen om 1,2 of 3 ronden te lopen. Overigens grenst deze loop letterlijk aan de Nescioloop en maakt voor een klein gedeelte zelfs gebruik van hetzelfde traject.

Bij de start die verricht werd door een politieagente die, volgens de speaker van dienst, ook lesbienne van het jaar scheen te zijn, stonden niet meer dan 25 tot 30 lopers, waaronder slechts een paar vrouwen. Bij zo'n klein aantal heb je meteen het idee dat je vooraan zou kunnen lopen, dus ik ging vrolijk met de eersten mee. Toen ik na korte tijd op mijn gps-horloge keek zag ik dat al direct op een tempo van 13 km/ uur zat. Dat was, met nog 15 km voor de boeg, wel erg voortvarend. Ik probeerde een beetje in te houden maar ik liep eigenlijk wel lekker. De echt snelle lopers kon ik van het begin af aan niet bijhouden maar ik liet toch best wel een aardig groepje achter mij.

Ik had deze loop ook gekozen om vast een beetje te oefenen in het meerdere keren lopen van hetzelfde rondje. Ik had mij
namelijk al aangemeld voor de Wallenloop in Naarden drie weken later. Daar zou ik 4 rondjes van 3,5 km om het oude centrum van deze historische stad gaan lopen. En tot dan toe liep ik altijd van A naar B, of van A naar B en weer terug naar A of van A via B, C en D weer terug naar A (één grote ronde dus). Enige oefening in steeds hetzelfde stuk lopen kon zeker geen kwaad.

Op weg naar de start en aan het begin van de loop was de temperatuur eigenlijk ideaal, het niet te warm en er was een lekker windje. Al vrij snel echter viel de wind vrijwel weg, brak de zon door en werd het behoorlijk warm en benauwd. Hierdoor kon ik mijn hoge tempo niet de hele loop volhouden. Wel was mijn doorkomst op de 10 km volgens de officiële tijdwaarneming onder de 50 minuten. Dat feit deed mij de vuisten ballen van vreugde want het was de eerste keer dat mij dat lukte. Later, toen ik de gegevens van mijn horloge naar mijn computer overzette, bleek overigens dat de organisatie wel wat optimistisch had gemeten want volgens mijn horloge was het te lopen rondje minder dan 5 km en was ik dus pas zo'n 50 seconden later bij het echte 10 km-punt beland. Jammer, geen pr op de 10 km als tussentijd dus. Mijn horloge geeft namelijk eerder een te grote afstand aan dan een te kleine.

Vanwege de verwachte temperatuur had ik geen water meegenomen maar ik had al vrij snel een droge keel en maakte daarom bij ieder rondje gebruik van de waterpost. Dat is iets wat ik normaal gesproken niet doe. Omdat het zo warm en benauwd was en omdat meerdere keren hetzelfde rondje lopen voor mij geestelijk best wel lastig is, zakte mijn tempo allengs terug naar ongeveer 11,6 km/ uur. Ik werd ook ingehaald door lopers die ik aan het begin al snel achter mij had gelaten. Zelfs vlak voor de finish liep iemand mij nog voorbij maar dat kwam vooral omdat ik niet in de gaten dat er nog ter elfder ure iemand zo sterk kwam opzetten en omdat ik uitgebreid naar mijn vrouw aan het zwaaien was, die mij vlak voor de eindstreep kwam toejuichen. Mijn 1:17:29 was (over een iets kortere afstand) wat minder snel dan mijn tijd op de Nescioloop maar hij mocht er toch nog altijd wezen. En mijn voorbereiding op de Wallenloop was op een goede manier ingezet Theeth smiley

De Nescioloop: schitterend en zeer geslaagd.

Gepost door Arranraja op maandag 16 april 2012 18:02

Gisteren was alweer de 7e editie van de loop die de gelijknamige brug als centraal punt heeft. Deze brug heb ik in een eerdere blog beschreven.

De Nescioloop is, behalve de afstand als het om de 15 km gaat, in alles een tegenpool van de grote broer, de Dam tot Dam-loop. De DtD begint in het centrum van Amsterdam, gaat grotendeels door bebouwd gebied, is met ruim 45000 deelnemers het grootste hardloopevenement van Nederland, kent een zeer grote publieke belangstelling en overal langs het parcours is drukte en lawaai de gewoonlijke usance. De Nescioloop speelt zich af helemaal aan de rand van de hoofdstad, gaat vrijwel geheel door open, parkachtig terrein, is met slechts een paar honderd deelnemers zeer kleinschalig en je loopt dus heerlijk buiten in de rust en stilte van de "natuur". De DtD heeft in mijn beleving een moeilijk parcours met een paar vervelende stukken klinkerweg. De Nescioloop gaat, op één klein stukje na, overal over ruim bemeten asfaltwegen en -paden waar je dus ook makkelijk elkaar kunt passeren.

De 7,5 km-loop had wel af te toe een klein buitje maar de 15 km wedstrijd \ recreatieloop had, ondanks de harde en koude noordenwind, prima omstandigheden. Het was van start tot finish droog en er was zelfs af en toe een vriendelijk zonnetje.

Ik had mij, via het volgen van een speciale Nescioclinic in 12 bedrijven bij de organiserende atletiekvereniging, zo optimaal mogelijk voorbereid op mijn pas 4e georganiseerde loop. De laatste paar duurlopen hadden mij geleerd om niet te snel te starten en het tempo in de loop van de kilometers rustig op- en uit te bouwen. Op die manier had ik sneller gelopen dan ooit en mijn persoonlijke records aardig aangescherpt. Aan de start stond ik echter naast één van mijn "clinicgenoten" en samen gingen we mee in het tempo van de lopers voor ons. Mijn plan was geweest om met een snelheid van ongeveer 11 km per uur te vertrekken en dat geleidelijk aan uit te bouwen naar 11,5 per uur. Mijn gps-horloge leerde mij al snel dat we reeds boven de 12 km per uur zaten en die snelheid nam alleen maar toe. Het 1 km-punt lag midden in een spoorweg-onderdoorgang en daar raakt mij Garmin altijd even "het spoor bijster". Na die passage gaf het als gemiddelde snelheid 12,7 per uur aan. Ik wist dat die meting niet helemaal kon kloppen maar ik vond wel dat ik te hard van stapel liep en ik was bang dat ik mijn benen al spoedig zou opblazen.

Dus nam ik een beetje gas terug en liet mijn loopmaatje van mij weglopen. Hoewel ik nog niet eens het gevoel had dat ik heel soepel liep, hield ik het tempo van 12 km per uur wel vrij gemakkelijk vol en ik besloot daarin zo lang mogelijk te volharden en verderop te zien waar het schip eventueel zou stranden. Onlangs had ik nog de tip gekregen dat het af en toe tijdelijk versnellen van het tempo de verzuring van de beenspieren zou kunnen tegengaan en ik besloot dit principe tijdens deze loop toe te passen. De eerste keer dat ik dat deed, ging de weg toevallig omhoog. Dit beviel zo goed dat ik op alle punten waar de route omhoog liep een versnelling heb ingezet en dat bleek zeer effectief te zijn. Bij een vorige loop kon ik het tempo van 12 km per uur bijna 5 km volhouden. Dit keer lukte het zelf twee keer zo lang, ongeveer 10 km. Daarna zakte ik een heel klein beetje, naar 11,9 per uur. Dat was nog steeds sneller dan ik ooit eerder heb gelopen en zelfs bij het voor de 2e keer overbruggen van het Amsterdam-Rijnkanaal (via de Nesciobrug dus) kon ik het nog opbrengen om er een tijdelijke versnelling tegenaan te gooien.

Na de laatste passage van de brug was het nog 3 km naar de finish. Ik had op de brug door mijn versnelling wat lopers van mij afgeschud en ik liep een tijdje alleen. Er was op dat moment niemand die mij inhaalde. Dat lukte nog één persoon in de 14e kilometer. Mijn eerder genoemde loopmaat had Ik een groot gedeelte van het parcours een eind voor mij gezien en op het laatste stuk kreeg ik hem weer, zei het op gepaste afstand, in het oog. Vlak voor de finish, bij het hek van de atletiekbaan, stond mijn vrouw klaar om mijn heroïsche daden van die dag digitaal vast te leggen. De laatste bocht de baan op en een eindsprintje eruit persend kwam ik over de finish. Een flesje water en een eindtijd van 1:16:07 over 15,13 km (eigen waarneming) waren mijn deel. Deze tijd, bij een gemiddelde uursnelheid van 11,92, betekent dat ik nog nooit zo snel heb gelopen en ook op alle tussentijden een nieuw pr heb gescoord.
Mijn loopmaatje kwam ik vlak na de finish weer tegen en hij had gezien dat ik hem dicht op de hielen had gezeten. Ik had uiteindelijk slechts een kleine minuut op hem hoeven toegeven.

Dat vandaag bleek dat mijn officiële eindtijd een stukje hoger ligt mag wat mij betreft de pret niet drukken. Ik ben meer dan tevreden met mijn resultaat, heb aan een schitterende loop meegedaan en ik kan dan ook bijna niet wachten tot de volgende loop waaraan ik kan deelnemen en tot de volgende editie van dit prachtige evenement. Ik heb van mijn werkgever begrepen dat ik ook dit jaar weer mee mag lopen in het businessteam tijdens de Dam tot Dam-loop. Daar zal ik voor de derde keer met veel plezier onze kleuren verdedigen. Een loopevenement als de Nescioloop vind ik echter nog veel leuker om te doen. Theeth smiley

De ene dag is echt de andere niet !!! (1 reactie)

Gepost door Arranraja op vrijdag 6 april 2012 17:01

Onlangs moest ik nog melden dat een poging van mij om de halve marathon-afstand te lopen gestrand was na 10 Engelse mijlen. Dit omdat mijn benen zodanig verzuurd waren dat doorlopen een flinke forcering zouden betekenen. Het was nog wel zulk prachtig weer en ik had er ook heel veel zin in.

Het afgelopen weekeinde ging mijn clinicles eigenlijk boven verwachting goed. Geen pijnlijke of stijve benen dus en het lopen ging redelijk makkelijk.

Eergisteren had ik, bij het schrijven van mijn vorige blog, blijkbaar veel inspiratie opgedaan. Ik ging meteen daarna naar buiten en had al gauw een behoorlijk tempo te pakken. Niet dat ik het gevoel had dat ik makkelijk liep maar ik kon het goed volhouden. Ik liep mijn favoriete 10 km-parcours, dat ik in mijn eerste blog beschreven heb. Op het gedeelte van het traject waar ik het normaal gesproken (voor mijn gevoel althans) het moeilijkst heb kon ik het tempo van ongeveer 11,7 km per uur goed doorzetten en zelfs nog een beetje versnellen.

Eenmaal in de laatste kilometers hield ik constant de aanwijzingen van mijn trainer in gedachten: "als je moe wordt probeer dan extra goed op je techniek te letten, dat kan je helpen de vermoeidheid te bestrijden en je tempo vol te houden". Het betekent dus de romp zo rechtop mogelijk houden en de rompspieren aanspannen, de knieën zo hoog mogelijk opheffen, grote passen maken en de armen en handen actief naar voren en naar achteren laten meebewegen. Voor mijn gevoel kloppen die aanwijzingen inderdaad, alleen ik vergeet wel eens om ze toe te passen of ik ga na korte tijd weer over op de automatische piloot.

Ik hield nu steeds mijn gps-horloge in de gaten en ik vroeg mij af of ik in de buurt van mijn beste tijden (51.27 en 51.50) zou kunnen komen. "Dat gaat vast niet lukken", dacht ik, maar mijn gemiddelde snelheid werd niet lager, hij ging zelfs met een tiende omhoog. In de laatste kilometer kon ik nog aanzetten en mijn denkbeeldige finish kon mij niet snel genoeg komen. Ik liep nog een stukje verder door toen de 10 km op mijn scherm stonden, een gps-horloge vertoont altijd wel een kleine afwijking en ik wilde er zeker van zijn ook echt de 10 km te hebben gelopen.

Mijn verbazing was toch wel groot toen ik zag dat de geregistreerde eindtijd sowieso onder mijn pr zat. Uiteindelijk bleek ik met 50.43 minuten precies 44 seconden van mijn pr te hebben afgeknabbeld. En de gemiddelde uursnelheid van 11.85 km per uur is ook de hoogste die ik ooit heb gemeten. Daar ben ik toch wel heel erg blij mee en dat geeft een heel ander gevoel dan het voortijdig beëindigen van mijn 21.1 km-poging vorige week.

Jan v.d. Vliet uit Den Oever, als jij dit leest, binnenkort duik ik gewoon onder de 50 minuten en ga ik door naar de 46 minuten-grens. Als ik die passeer, vind ik jouw tijd echt langzaam Wink smiley

Registreren van looptijden werkt ook verslavend

Gepost door Arranraja op woensdag 4 april 2012 13:33

Toen ik vroeger in mijn geboortedorp ging hardlopen, liep ik meestal het bos in en rende daar kriskras over de paden. Ik kan mij niet herinneren of ik dan een horloge droeg, maar ik had geen enkel idee hoelang ik liep en welke afstand ik aflegde. Ik was daar helemaal niet mee bezig. Ook later liep ik zo mijn vaste rondjes of tot een bepaald punt en weer terug en nooit klokte ik die loopjes.

Een jaar of tien geleden won mijn jongste dochter bij de bingo op de turnvereniging een stopwatch. Omdat zij daar als klein meisje niets aan had, ben ik het apparaatje maar gaan gebruiken bij het hardlopen. De hele tijd met zo'n ding in je hand lopen is echter ook niet prettig en daarom heb ik op een gegeven moment een goedkoop stopwatch-horloge aangeschaft. Ik liep in die tijd altijd een bepaald rondje en vroeg mij telkens af hoeveel kilometer dat rondje zou zijn. Ik nam mij steeds voor om een fietscomputertje te kopen en het traject eens op te meten.

Het is er echter nooit van gekomen en het was ook niet meer nodig toen een hardlopende collega mij attendeerde op de site Afstandmeten.nl. Er ging een wereld voor mij open, hier kon je gewoon iedere afstand die je wilde weten op de computer uitmeten. Al gauw ging ik allerlei trajecten uitmeten en plannen. Vorig jaar drong het tot mij door dat je ook trainingstijden op die site kon vastleggen, waarbij vanzelf de gemiddelde snelheid per uur en de tijd per gelopen kilometer zichtbaar werden.

Niet lang daarna liet een andere collega mij kennismaken met het fenomeen gps-horloge. Daarmee zag hij tijdens het lopen welke afstand hij al had afgelegd en wat zijn gemiddelde snelheid per uur over de hele route of op dat moment was. Ik had mij tot dan toe altijd beholpen met het in het hoofd prenten van de kilometerpunten op mijn route en het op die punten op mijn stopwatch kijken. Toen ik eenmaal mijn Garmin Forerunner 205 had aangeschaft kreeg ik steeds meer informatie over mijn loopprestaties en ging ik mij daar steeds meer op focussen. Met de bijgeleverde software kon ik alle informatie naar mijn computer downloaden, alle details uitpluizen en de routes zelfs direct in Google Earth bekijken. Vooral de eerste keren vond ik het heel fascinerend om te zien hoe in dat laatste programma eerste de aardbol verscheen en vervolgens met duizelingwekkende snelheid werd ingezoemd op mijn omgeving waarna tenslotte mijn afgelegde traject zeer gedetailleerd in beeld werd gebracht.

Toen ik bij het zoeken op internet naar heel iets anders de site Looptijden.nl tegenkwam, ging het hek echt van de dam. Deze site bood heel veel mogelijkheden, was gratis en zag er ook nog eens prachtig uit. Ik ben met terugwerkende kracht alle gegevens van mijn horloge en van Afstandmeten.nl naar deze site gaan uploaden en ik heb handmatig toegevoegd wat ik nog van voor die tijd heb kunnen achterhalen.

Als ik terugkom van het rennen kan ik bijna niet wachten om achter de computer te kruipen. Ik zet dan eerst de gegevens van mijn gps-horloge over naar Garmin Trainingcentre en ik kijk naar zaken als de tijden per gelopen kilometer, de gemiddelde snelheid per uur en de behaalde topsnelheden. Zo heb ik volgens mijn horloge ooit eens de 638,5 km/uur gehaald smiley. In Trainingscentre maak ik een exportbestand dat ik upload naar Afstandmeten.nl zowel als naar Looptijden.nl. Beide sites hebben zo hun eigen specifieke functionaliteiten, die elkaar prima aanvullen.

Mijn collega's blijven inspiratie aandragen want afgelopen week kwam ik via-via-via bij een Twitterbericht van een (inmiddels oud-) collega terecht. Daarin stond een link naar een loop die hij had geregistreerd op de site Garmin.connect (http://connect.garmin.com/). Niet alleen vond ik het leuk om te zien welk traject hij had gelopen en wat zijn tijden waren, die site zag er ook zeer interessant uit. Omdat ook nog eens bleek dat de persoon in kwestie vrijwel hetzelfde gps-horloge als ik gebruikte, heb ik direct een account aangemaakt en de gegevens uit mijn horloge geüpload. Een heel aardige mogelijkheid op deze site is de Player, waarin je op het scherm het hele gelopen traject via een kaart nog eens kunt "overdoen" en onderwijl alle informatie met betrekking tot snelheid, hoogteverschil en afgelegde kilometers kunt aanschouwen.

Ik heb nu dus 1 softwarepakket en 3 websites waarop ik mijn resultaten bijhoud. Het is dat ik via het hardloopteam van mijn werkgever gratis kan meedoen aan een paar grote hardloopevenementen, anders zou ik ernstig overwegen om mijn baan op te zeggen Wink smiley.
En ik weet niet of ik nog wel tijd heb voor mijn gezin en voor het huishouden. Ik heb het eigenlijk veel te druk met hardlopen en met mijn tijden bijhouden smiley

Teruggefloten door mijn eigen lichaam (5 reacties)

Gepost door Arranraja op vrijdag 30 maart 2012 12:22

Heel lang was hardlopen voor mij een temperatuurgebonden activiteit (niet lopen onder de 10 en niet boven de 20 graden) en ik liep nooit veel langer dan ongeveer 30 tot 40 minuten. Het liefst liep ik in het bos op niet te harde paden en ik liep altijd in een rustig tempo. Ook liep ik soms tijden helemaal niet, als het zo uitkwam of liever gezegd, als het niet uitkwam.

Pas een paar jaar geleden ging ik wat grotere afstanden afleggen maar nog geen 2,5 jaar terug wist ik zeker dat 10 tot 12 kilometer voor mij de limiet was en zei ik dat ik nooit een afstand als bijvoorbeeld die van de Dam tot Damloop zou voltooien. Inmiddels heb ik dat aan evenement al twee keer deelgenomen en kan ik bijna niet wachten tot de volgende editie. In totaal heb ik de 16,1 km al 6 keer gelopen en heb ik menige duurloop tussen de 10 en de 15 km gedaan. Begin dit jaar heb ik zelfs een keer een route van 18 km voltooid en dat ging eigenlijk best makkelijk.

Het voordeel van afstanden van boven de 10 km is dat je weet dat je ze in een bescheiden tempo moet afleggen en dat je daardoor meer de gelegenheid hebt om te genieten van het feit dat je loopt en van wat je onderweg ziet of tegenkomt.

Na de beperkingen van de koude winterperiode en van een verkoudheid en griep mijnerzijds, heb ik deze maand de renschoenen weer eens flink getest.
Omdat het zulk prachtig weer was, heb ik onlangs zelfs een dag vrij genomen om lekker een heel eind te gaan lopen en om mijn lengterecord van 18 km te verbreken. Ik had een mooie route uitgestippeld van 21.1 km, een halve marathon dus.

Het weekeinde ervoor merkte ik echter al dat mijn benen wat stijf aanvoelden en dat er hier en daar kleine pijntjes voelbaar werden. Gelukkig verdwenen die toen ik goed was warmgelopen. In totaal heb ik toen zelfs, in verschillende tempo's en met tussenpozen, 15 km verstouwd.

Op naar die 21.1 km dus !! 's morgens heb ik bij wijze van opwarming eerst in vol hardloopornaat naar het plaatselijke winkelcentrum gewandeld om wat boodschappen te doen en daarna zo snel mogelijk de paden op en de lanen in. Ook die morgen voelden mijn benen toch wat stijfjes aan, maar dat zou ik er al gauw uitlopen, dacht ik. Mijn plan was om deze loop met dezelfde gemiddelde snelheid als de geslaagde 18 km van eerder dit jaar af te leggen. Zo'n 10.3 km gemiddeld per uur. Al gauw zat ik daar met 10.5/ uur ietsjes boven maar je kunt beter lekker doorlopen dan geforceerd naar een lagere snelheid te moeten gaan. Ik heb mij laten vertellen dat dat laatste meer energie en kracht kost. De eerste 10 km gingen zonder problemen, hoewel mijn benen nooit helemaal soepel aanvoelden. Na ongeveer 12 km begonnen ze moe aan te voelen en na 14 km wist ik dat het niet verstandig zou zijn om te proberen de halve marathon helemaal uit te lopen. Dan zou ik mijn benen behoorlijk forceren. De 16.1, oftewel 10 Engelse mijlen, moest toch haalbaar zijn. Die afstand bereikte ik, precies op een punt waar ik een vrij drukke weg moest oversteken. Ik was blij dat ik ermee kon stoppen want mijn beenspieren waren nu echt helemaal verzuurd.

Met wat afsnijden was het wandeltraject naar huis dat overbleef toch nog zo'n 4 tot 4,5 km. Ik heb geprobeerd de verzuring een beetje uit mijn benen te wandelen maar dat viel nog helemaal niet mee. Ondanks het heerlijke weer was ik blij dat ik thuis was en dat ik mijn gepijnigde onderdanen de zo broodnodige rust kon geven.

De moraal van dit verhaal: ik lees ook bij anderen dat ze steeds harder, verder of allebei tegelijk willen. Dat wil ik dus ook maar op een gegeven moment loop je toch tegen je eigen (al dan niet tijdelijke) grenzen aan. Je lichaam geeft die grenzen gelukkig aan en het is aan jou om die signalen tijdig op te pikken en er de juiste conclusies uit te trekken. Die 21.1 km loop ik nog wel eens een keer en misschien ook nog wel die 23,5 en 25 km die ik als eens heb uitgestippeld. Alleen nu nog even niet !! Dat is echter helemaal geen drama want die routes liggen er over een paar maanden of over een jaar nog steeds wel. Theeth smiley

"Collega"-hardlopers als extra stimulans (5 reacties)

Gepost door Arranraja op donderdag 29 maart 2012 14:47

Ik hoop dat jullie het volgende verhaal herkennen.
Laatst overkwam het mij weer eens. Ik stond, voor ik na een training op de baan naar huis zou rennen, bij de uitgang een banaantje te eten toen er een aantrekkelijk uitziende jongedame voorbij kwam hollen. Ze liep in dezelfde richting als die ik zou gaan. Toen ik vertrok, had ik het idee dat de renster in kwestie allang uit het zicht zou zijn maar ik zette toch een redelijk tempo in. En warempel zag ik haar, na een aantal bochten, in de verte voor mij lopen. Toen bleek dat zij nog steeds mijn route volgde, kreeg ik vleugels en een kilometer verder was ik haar al aardig dicht genaderd. Nog even later, ik liep nog maar zo'n 5 meter achter haar, splitste de weg zich en gelukkig en helaas ging zij naar links en leidde mijn route naar rechts. Gelukkig omdat ik met al aardig wat kilometers in de benen en een gemeen steil stukje weg omhoog in het vooruitzicht gas terug kon nemen en helaas omdat ik nu mijn richtpunt en inspiratiebron kwijt was.

Het is mij al vaker gebeurd, bijvoorbeeld aan het einde van een route als ik er voor mijn gevoel al een beetje doorheen zat, dat vooral vrouwelijke lopers mij stimuleerden om mijn tempo weer op te pakken en te kijken of mijn inschatting juist was dat ik ze nog voor het einde van mijn geplande parcours zou kunnen achterhalen.
Vrouwelijke lezers zullen ongetwijfeld denken: "daar heb je weer zo'n mannelijke chauvinist die denkt dat hij harder kan lopen dan iedere vrouw". Dat is zeker niet zo. ik wordt vaak genoeg, zeker tijdens georganiseerde lopen, door vrouwen ingehaald. Ook door vrouwen die op het oog van mijn leeftijd zijn of ouder. Zo werd ik eens tijdens een loop voorbij gelopen door een vrouw die er flink op los aan het kletsen was met haar mannelijke metgezel van dat moment. Ik liep zelf toen in een behoorlijk hoog tempo en kon de metgezel later wel inrekenen maar de kletsende vrouw zag ik pas weer na de finish terug. Die had mij gewoon een volle minuut eraf gelopen. Ik geef echter wel toe dat ik, met name aantrekkelijk ogende hardloopsters, liever van dichtbij zie dan van veraf.

En ik heb, zoals ik net al aangaf, er een "sport in een sport" van gemaakt om tijdens duurlopen van alle voor mij lopende collega's in te schatten wat hun tempo is en of ik ze voor een bepaald punt zou kunnen inhalen. Als dat lukt, geeft dat een extra prettig gevoel en het bewijst volgens mij ook dat vermoeidheid nogal eens een mentale kwestie is. Je denkt dat je erdoorheen zit maar als de juiste stimulans zich aandient, in de vorm van een "te pakken" collega-loper, blijk je ineens over onvermoede reserves te beschikken. Ik heb mij bij zo'n poging overigens ook weleens stukgelopen, dat is dan weer de keerzijde van de medaille, maar de keren dat het wel lukt zijn gelukkig in de meerderheid.

De Nesciobrug, uitdaging en walhalla voor hardlopers

Gepost door Arranraja op zondag 18 maart 2012 14:20

"De Nesciobrug is de langste fiets- en voetgangersbrug van Nederland". Hij hangt boven het Amsterdam-Rijnkanaal en verbindt, op de gemeentegrens met Diemen, het uiterste puntje van Amsterdam-Oost/ Watergraafsmeer met het recreatiegebied Diemerpark en de erachter gelegen wijk IJburg. "Een schitterende uitdaging voor de echte loper omdat er over een lengte van 800 meter een kleine 20 hoogtemeters moet worden overbrugd", staat er verder nog te lezen op de startpagina van www.nescioloop.nl.
De brug is dan ook het middelpunt van de loop die ieder jaar in de maand april door atletiekvereniging AV'23 wordt georganiseerd. Op zondag 15 april is het weer zover.

Het is dan niet verbazingwekkend dat er bijna altijd hardlopers op of rond de brug gesignaleerd worden. Met de komst van de brug, alweer een aantal jaren geleden, zijn de parcoursmogelijkheden voor hardlopers flink uitgebreid. Het Diemerpark is ideaal om kortere of langere duurlopen te doen (een rondje van 10 km behoort tot de mogelijkheden) en zowel richting Amsterdam-Zeeburg als richting Muiden, Weesp of Het Gooi kun je eindenweg lopen. Voor lopers uit IJburg zijn er aan de Diemense kant weer vele kilometers aan loopterrein bijgekomen.

De brug zelf is inderdaad een behoorlijke kluif die tijdens de Nescioloop twee keer moet worden verhapstukt. De eerste keer, na ongeveer 2,5 km, valt dat nog wel mee. Op de terugweg (voor de 15 km-lopers na 11,5 km) moet je echter flink aan de bak om je tempo een beetje te kunnen vasthouden.

Ik ben momenteel hard aan het trainen voor deze loop (ik neem zelfs deel aan de speciale clinicserie die AV'23 elk jaar voor de loop organiseert) en ik kan iedere loper in de omgeving aanraden om deze (in mijn ogen) prachtige brug in zijn of haar hardlooproutes op te nemen.

Mijn favoriete 10 km -parcours

Gepost door Arranraja op zaterdag 17 maart 2012 14:25

Afgelopen week heb ik voor het eerst dit jaar weer eens mijn favoriete 10 km-parcours kunnen lopen. Vanwege de vroege inval van de duisternis was dit er de afgelopen 4 maanden niet van gekomen. De route begint in Diemen langs het Amsterdam-Rijnkanaal aan het einde van de Ouddiemerlaan. Dit fietspad onder de bomen die aan weerszijden het pad omzomen, is voor mij ideaal hardloopterrein. Het is lekker "buiten" met vrij uitzicht over het kanaal en het Diemerpark aan de overkant. Als de bomen in blad staan bieden ze bescherming bij lichte regen en bij felle zonneschijn. Als het warm is, is het langs het kanaal altijd een stukje frisser dan tussen de huizen. Meestal is het er rustig en kun je lekker vrijuit lopen.
Na ruim 2,5 km sla ik rechtsaf de Overdiemerweg op. Hier waan je je, hoewel je de skyline van Amsterdam op de achtergrond ziet, even op het platteland door de boerderijen en de weilanden met grazend vee. Al snel duik ik linksaf de Hooiweg op. Dit is een schelpenpad tussen de weilanden door. Hier kun je meestal wel schapen of ganzen begroeten. Aan het eind van het pad ga ik rechtsaf, al snel het recreatiegebied weer uit en linksaf het fietspad langs de Diemerpolderweg op. Deze weg loopt parallel aan en direct naast de snelweg A1 en leidt mij aan het einde van de bocht, via een naar beneden lopende ontsluitingsweg terug naar het Amsterdam-Rijnkanaal. Dit is geen prettig stuk om te lopen maar wel een verplicht stuk in een aantal van mijn routes. Ik moet het wel lopen omdat het fietspad langs het Kanaal op deze hoogte voor een paar jaar is afgesloten vanwege de aanleg van een brug en ontsluitingsweg voor de Amsterdamse wijk IJburg. Ik heb er eigenlijk nog steeds flink de pest over in dat ik dat mooie, rustige stuk fietspad langs het kanaal heel lang niet kan benutten en daardoor gedwongen ben vlak langs de snelweg te lopen.
Een rustig en wederom beboomd stuk klinkerweg langs het kanaal tussen de Muiderbrug en de spoorbrug richting Weesp brengt mij naar het Diemerbos. Als ik hiernaartoe ben "afgedaald" kan ik kiezen uit een fietspad met bruggetje of een brede kleiweg tussen bomen met aan één kant uitzicht op een ven-achtig stuk van het bos. Hier zie ik regelmatig buizerds vliegen en het is er altijd heerlijk rustig en stil.
Er zijn genoeg fietspaden of half verhardde kleipaden die, eenmaal onder de A9 door, mij door het bos richting de Veeneikbrug sturen. Dit is een fiets- en wandelbrug die hoog boven het water van de Gaasp uittorent. Zo in de negende kilometer van mijn duurloop is de steile oprit van deze brug een behoorlijk zware dobber en dus een aanslag op mijn beenspieren. Eenmaal aan de Bijlmerkant afgedaald, neem ik het eerste pad rechtsaf om via een prachtig verhard bospad, langs de manege, linksaf naar het einddoel van mijn ren te lopen. Het meeste westelijk stuk van de Bijlmerweide is ook echt een weide, waarvan een gedeelte wordt doorsneden door wandelpaden en een fietspad dat naar de laatst overgebleven honingraatflats Geldershoofd en Gravestein leidt.
Ik hoop deze prachtige route dit jaar, ook in omgekeerde richting, nog menig maal te kunnen lopen en daarbij te genieten van de rust, de stilte en de mooie natuur.

Bekijk de blog van Arranraja

Één of meerdere (trainings)tijden zijn ivm de privacyinstellingen van deze gebruiker niet zichtbaar.

Tijden voor hardloopwedstrijden

DatumParcoursTijdAfstandSnelheid
29-06-2014Vechtloop (15 km)01:24:1215.000 m10,69 km/u
15-06-2014Gaasperplasrun00:50:5310.000 m11,79 km/u
01-06-2014Drie Dorpenloop (12 km)01:02:0712.000 m11,59 km/u
18-05-2014Wallenloop, Naarden Vesting (14,5 km)01:17:1514.241 m11,06 km/u
12-04-2014Geinloop (10 km)00:52:5110.127 m11,50 km/u
06-04-2014 Nescioloop (15 Km)01:17:0415.000 m11,68 km/u
02-03-2014Twiske molenloop (5 km)00:24:275.090 m12,49 km/u
02-02-2014TwiskeMolenloop (10 EM)01:28:5616.093 m10,86 km/u
08-12-2013TwiskeMolenloop (10 EM)01:27:4216.093 m11,01 km/u
10-11-2013Twiskemolenloop (halve marathon)01:59:3721.097 m10,58 km/u
27-10-2013AV23 Middenmeerloop00:51:1710.000 m11,70 km/u
29-09-2013Twiske molenloop (10km)00:54:5810.000 m10,92 km/u
22-09-2013Dam tot Damloop (10 EM)01:31:4416.093 m10,53 km/u
19-05-2013Wallenloop, Naarden Vesting (14,5 km)01:13:2814.249 m11,64 km/u
14-04-2013 Nescioloop (15 Km)01:16:2215.185 m11,93 km/u
23-03-2013Gaasperplasrun00:51:0210.000 m11,76 km/u
03-03-2013Twiske molenloop (10km)00:53:5910.000 m11,11 km/u
11-11-2012Twiske molenloop (10km)00:50:0510.107 m12,11 km/u
28-10-2012Heemstedeloop00:51:0610.000 m11,74 km/u
23-09-2012Dam tot Damloop (10 EM)01:26:5616.100 m11,11 km/u
20-05-2012Wallenloop, Naarden Vesting (14,5 km)01:18:1214.350 m11,01 km/u
29-04-2012Roze loop 15 km01:17:2915.000 m11,62 km/u
15-04-2012 Nescioloop (15 Km)01:16:0715.128 m11,92 km/u
30-10-2011AV23 Middenmeerloop00:51:4410.000 m11,60 km/u
18-09-2011Dam tot Damloop (10 EM)01:34:4516.100 m10,20 km/u
19-09-2010Dam tot Damloop (10 EM)01:35:5916.100 m10,06 km/u

Hardloop foto's van Arranraja

Nesciobrug_luchtfoto.jpg Nesciobrug15.jpg nesciobrugklein2.jpg Foto-0100.jpg Heemstedeloop-01.jpg Heemstedeloop-02.jpg Heemstedeloop-03.jpg Nescioloop2012-01.jpg Wallenloop2012-01.jpg Nescioloop2012-02.jpg LooptijdenprofielfotoNieuw.jpg Twiske-molenloop121111-looptijden-1.jpg Twiske-molenloop121111-looptijden-2.jpg Twiske-molenloop121111-looptijden-3.jpg gaasperplasrun-maart-2013-1-looptijden.jpg gaasperplasrun-maart-2013-2-looptijden.jpg Wallenloopparcours.jpg Wallenloop2013-Looptijden.jpg Thülsfelder_Talsperre-1.jpg Thülsfelder_Talsperre-2.jpg Dwergter_Sand-1.jpg Dwergter_Sand-2.jpg Middenmeerloop-1-Looptijden.jpg MiddenmeerloopKaart.jpg Twiske2013-11-3-blog3.JPG Twiske2013-11-10-blog2.JPG Twiske2013-11-14-blog1.JPG Twiskeloop2013-11-blog4.jpg Twiskeloop21-1-map.jpg Asics-Gel_Cumulus_14_rechts.jpg Garmin-310XT-1.jpg Kalenji-winter-tight-rood.jpg Kalenji-winter-tight-blauw.jpg Geinloop2014-1.jpg

Successen van Arranraja

Jarige Job
Ultraloper
Twitteraar
5x per week
Looptijden.nl master
Looptijden.nl fan
Mijlpaal 100 km
Mijlpaal 1.000 km
Vivaldi
Afstandmeter
Support Star
Reviewer
Goed uitgerust
Blogger
Goede invloed
Popie Jopie
Pimp
Goede starter
3x per week
2 weken op rij
3 weken op rij
4 weken op rij
3 maanden op rij
6 maanden op rij
9 maanden op rij
12 maanden op rij
App fan
App master
App addict
Wedstrijd fan
Wedstrijd master
Wedstrijd addict
Forrest Gump
Speedy Gonzales


Looptijden.nl op Facebook