Profiel van Arranraja

Op zondag 14 april was heel Rotterdam in de ban van de marathon aldaar. En heel Amsterdam-Oost/ Watergraafsmeer, althans de selecte menigte die zich op en om de atletiekbaan van AV '23 bevond, was gefocust op de Nescioloop. Deze "panoramische" loop door het Sciencepark, over de Nesciobrug, langs het Amsterdam-Rijnkanaal en door het Diemerpark stond alweer voor de achtste keer op de rol.

Vorig jaar maakte ik hier mijn debuut en nu ging ik voor de eerste keer op herhaling. Mijn voorbereiding was zeker niet slecht geweest maar lang niet zo goed als vorig jaar. Toen had ik vrijwel continu kunnen doortrainen en had ik ook nog eens de speciale Nescioclinic bij de organiserende vereniging gevolgd. Nu had ik door twee griepperiodes bij elkaar ruim 7 weken training gemist en had ik mijzelf helemaal solo geprepareerd. De voor mijn doen uitstekende tijd van vorig jaar (iets boven de 1:16 uur) zou ik dan ook vrijwel zeker niet gaan evenaren, ondanks de optimistische 1:15 die ik al die tijd in mijn planning op deze site had staan. Met alles in de buurt van of onder de 1:20 zou ik al tevreden zijn.

Mijn preparatie op de dag zelf was ook niet ideaal. Natuurlijk ging ik later van huis dan de bedoeling was, moest ik nog in de rij voor het startnummer en de tijdsregistratiechip en was ik ook niet helemaal tevreden over wat ik aan renkleding had aangetrokken. De chip moest nog aan een schoen bevestigd worden met de bijgeleverde tie-wraps en het startnummer moest natuurlijk op borsthoogte aan de kleding gefrutseld m.b.v. de klassieke veiligheidsspelden. Gelukkig hebben de chips bevestigd aan het startnummer tegenwoordig al de overhand maar zeker voor het vastmaken van het startnummer zouden ze toch eens iets moderners en vooral handigers moeten verzinnen. Ook mijn drinkfles wilde niet meewerken want hij viel in de kleedkamer al twee keer uit mijn zelfgemaakte foudraal. Dus stopte ik hem maar terug in mijn tas. Na nog een paar keer in rij gestaan te hebben voor het toilet was het al tijd om aan de start te verschijnen en kwam er niets meer van een beetje inlopen. Gelukkig had ik die ochtend al fiks gewandeld, dus de benen waren reeds voldoende opgewarmd.

Door al die bezigheden was ik er niet meer aan toegekomen om nog uit te kijken naar collega blogger Jan Bakker, die bij deze loop ook acte de presence zou geven. Dus begaf ik mij maar direct naar het vertrekpunt, waar vrijwel iedereen al klaarstond. Achteraan wilde ik niet staan want dan kom je in het begin toch niet lekker in je eigen looptempo met de complete menigte voor je en derhalve begaf ik mij langs het loperspak wat meer naar voren. Ergens net achter de voorste gelederen zag ik middenin nog een gaatje en daar wist ik mij makkelijk te positioneren. De laatste loper waar ik bij voorlangs moest om de plek te bereiken bleek een mij van de foto bekend gezicht, namelijk Jan Bakker de veelloper en -schrijver. Ik had hem dus niet kunnen zoeken maar toch gevonden. Wij spraken even kort over onze verwachtingen en wensten elkaar succes.

Al direct toen het startschot viel was ik Jan kwijt, al zag ik later op foto's dat hij in de eerste kilometers vlak achter mij liep. Maar wel zag ik een paar meter voor mij loopmaatje Janine lopen, die mij er tijdens de laatste Dam tot Damloop schaamteloos had uitgelopen. Even overwoog ik of ik aansluiting bij haar zou zoeken maar op mijn horloge kijkend zag ik dat mijn tempo alweer boven de 12 per uur lag. Het was dus maar beter om niet nog verder te versnellen want er waren tenslotte nog een dikke 14,5 km te gaan. En al snel zag ik dat het een verstandige beslissing was geweest want Janine liep steeds verder bij mij weg. Die zou ik nooit lang kunnen bijbenen en dan kun je beter de eer aan jezelf houden. Niet lang daarna trapte er iemand licht tegen mijn voetzool aan, waardoor ik korte tijd (vooral geestelijk) enigszins uit balans raakte. Verder had ik deze loop weinig last van ergerlijk gedrag van medelopers, behalve de man die mij, op het pad langs het Amsterdam-Rijnkanaal, persé aan de rechterkant moest passeren terwijl ik al helemaal aan die kant liep. Natuurlijk was er de terloopse snijder, die direct na het inhalen ineens weer naar links of naar rechts van zijn lijn afweek. En in de laatste kilometer nog de man die, met alle ruimte aan weerskanten, alvast ging "voorsorteren" voor de bocht die er verderop aan kwam en daardoor ineens pal voor mij terechtkwam. Of ik zelf anderen heb ontriefd weet ik niet, ik heb in ieder geval geen geluiden in die richting gehoord en ik probeer ook altijd het principe "wat u niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet" toe te passen.

Sportpark Middenmeer uit ging het onder de treinbaan en het spoorweg-emplacement door naar Sciencepark, het domein van de Universiteit van Amsterdam. Over een breed fietspad liepen we o.a. langs het prachtige Universum zijnde het kolossale indoorsportcomplex van de UVA. Het eerste klimmetje de Oosterringdijk op, nog voor het 2 km -punt, was prima te doen omdat we als het goed is allemaal nog fris in de benen waren. De volgende bestijging, de eerste keer de Nesciobrug op, was zeer waarschijnlijk voor velen van een andere orde. Want hier moeten over een lengte van 400 meter een kleine 20 hoogtemeters worden overbrugd. Mij persoonlijk kost dat niet zoveel moeite want ik heb het voorrecht om deze fraaie fietsbrug regelmatig en vanaf beide kanten op en over te rennen. Als je al hardlopend de brug nadert is het reeds een prachtig gezicht om het lange lint van lopers over de brug te zien bewegen. En eenmaal bovenop de brug zie je het lint voor je bij de afdaling die ook ongeveer 400 meter lang is. Nadat we via nog een kleine maar vrij steile afdaling onder de brug door waren gedraaid begonnen we aan het langste rechte stuk, een ietwat verlopen fietspad langs het kanaal. De meeste lopers die in een groep liepen zullen er niet veel van gemerkt hebben dat dit pad van ongeveer 2,6 km lang ongeveer in het midden een kleine knik maakt. Die knik nu lijkt vanuit de verte het einde van het pad aan te geven. Als je er vlakbij loopt zie je pas dat je dus nog zo'n lang recht stuk te gaan hebt en deze gewaarwording kan best even vervelend zijn. Af en toe zag je op dit stuk een enkele trimmer of wandelaar zich tegen de stroom van Nesciolopers inworstelen.

Het eindeloos lijkende pad moet op een gegeven moment wel eindigen omdat dit deel van het Diemerpark hier ophoudt en plaats maakt voor het derde stuk van De Diem, een water dat het midden houdt tussen een groot uitgevallen plas en een breed uitwaaierend riviertje en dat door de snelweg A1 en door het kanaal in drie delen gesneden is. Dus gaat het parcours naar links over het enige stukje halfverhard spoor dat deze loop kent. Even later rechtsaf liepen we onderaan een stukje van de Diemerzeedijk naar de weg rondom Fort Diemerdam, die het keerpunt van de loop vormt. Als je hier omhoog kijkt zie je de snellere lopers die al op de weg terug zijn bovenop de dijk. Was er in het begin, met name langs het kanaal en op de Nesciobrug nog wel een frisse wind, aan de achterkant van het fort was geen zuchtje wind te bekennen en kon je het al best warm en zelfs een beetje benauwd noemen. Hier moet je een kort venijnig hellinkje beklimmen met aan het einde nog een onprettige verrassing. Als je denkt dat je boven bent en linksaf slaat, stijgt de weg gewoon nog even licht door. En dat geheel kun je gerust een benenbreker noemen. Toen ik op dat punt was aangeland deed zich nog een kleine bijna-opstopping voor. We draaiden hier weer terug de Diemerzeedijk op en dit gedeelte is, vooral op een mooie zondag als deze dag, een druk gebruikte fietsroute tussen Amsterdam en Muiden. Aangezien de Nescioloop een te kleine loop is om het parcours voor andere weg- en padgebruikers af te sluiten liepen we dus tussen al het andere verkeer door. En hier wilde net een groepje wielrenners het Diemerpark verlaten richting Muiden. De ongeplande samenkomst liep gelukkig met wat gemopper van een mede-loopster en met een sisser af.

Al die tijd gaf mijn horloge een gemiddelde snelheid van 12 km per uur aan, dus dat ging prima en dit gegeven was waarschijnlijk mede te danken aan mijn tijdens deze loop vorig jaar ingezette gewoonte om bij iedere stijging in het parcours even te versnellen. Ik kwam nu, lopend op een smal stuk fietspad bovenop de dijk van waaraf je naar beneden kunt kijken naar de lopers die nog op weg zijn naar de "rotonde" rond het fort, dichter bij een langbenige jongedame met dito paardenstaart. Deze dame had ik eerder ook al een eindje voor mij ontwaard en zij vormde voor mij nu een prettig richtpunt. Het hele stuk keek ik trouwens naar beneden of ik Jan nog zag lopen maar die zat waarschijnlijk ergens achter mij want ik kon zijn opvallend groene loopshirt niet ontdekken.

De langbenige paardenstaart kwam nu snel naderbij en nog geen kilometer laten moest ik haar helaas passeren. Daarvan nog nauwelijks bekomen hoorde ik iemand met een wel heel apart klinkende ademtechniek achter mij naderen. Bij iedere uitademing leek het alsof hij een oosterse vechtsport aan het beoefenen was: van die korte krachtbijzettende kreten die karateka's, taekwondo-beoefenaren en tegenwoordig ook tennissers slaken als ze een mep uitdelen. Ik werd toch best wel een beetje onrustig van dit verbale geweld vlak achter mij. Toen deze loper mij voorbijsnelde was ik niet verbaasd dat hij een oosters uiterlijk had en ik was blij dat hij even daarna, waar wij Nesciolopers het enige verharde voetpad dat het Diemerpark rijk is oprenden, rechtsaf zijn weg vervolgde. Ook de twee loopsters achter mij waren, aan hun reactie te horen, blij dat de man niet meedeed aan de loop en zich van ons verwijderde. Het genoemde voetpad liep een stukje omhoog, dus ik zette weer een versnelling in en liep bij de genoemde dames weg. Dit was echter uitstel van executie want rond het 10-km punt even verderop hadden zij mij al te pakken, hoewel ik nog steeds 12 per uur gemiddeld liep. Direct na dit punt ging de route scherp linksaf en volgde alweer een klein maar zeer venijnig omhoogje dat dus wederom een serieuze test voor de fitheid van de benen vormde. De twee vrouwen liepen hierna verder bij mij vandaan en ook het feit dat de ene, die niet helemaal een ideaal hardlopersvoorkomen had, een shirt droeg met "Urban cow" op de rug maakte mij op dat moment ook al niet echt vrolijk. We zullen het er maar op houden dat de dames een stuk jongere benen hebben dan ondergetekende

Vorig jaar wist ik de 12 per uur 10 km lang vol te houden en die afstand wilde ik nu natuurlijk zoveel mogelijk verlengen. Er kwam dit jaar net een kilometer bij, want nauwelijks was ik het 11-km punt gepasseerd of mijn horloge gaf 11,9 gemiddeld aan. Natuurlijk had ik het nog wat langer willen uitzingen maar je kunt geen ijzer met handen breken en ik had toch alweer een kilometertje erbij gesprokkeld. Volgende keer doe ik er gewoon nog een paar schepjes bovenop. De Nesciobrug kwam alweer in zicht en het werd tijd om het Diemerpark te verlaten en nogmaals over het kanaal heen te klimmen. Voor mijn gevoel versnelde ik wel de brug op maar de "Grootsteedse koe" en haar metgezellin kwamen voor mij helaas niet dichterbij. Ik heb ze niet meer teruggezien maar ik kreeg wel gezelschap van een andere jongedame die mij achterop kwam en daar bleef plakken. Even kwam ik van haar los toen ik met grote passen de Oosterringdijk afsnelde maar al rap was zij er weer. Op het Scienceparkgedeelte hield ik haar uit de wind en daarna onder het stuk spoorwegviaduct nam zij mij op sleeptouw. Tegen de onderdoorgang van de treinenloop had ik, zo aan het einde van de rit, wel opgezien omdat ik het hier altijd een beetje benauwdmakend vind. Nu bleek de tunnel een door het vocht koel gebleven oase temidden van de al warmer wordende Amsterdamse "woestijn".

Het laatste km-punt voor de finish bracht ons weer terug op Sportpark Middenmeer. Om de in het begin genoemde van zijn lijn afwijkende loper kwijt te raken zette ik nog eens aan en daarmee nam ik voor mijn gevoel ook afscheid van mijn compane van de afgelopen kilometers. Een bocht om, scherp linksaf een bruggetje over, een stuk fiets-voetpad gelegen tussen de atletiekbaan en het ernaast gelegen voetbalterrein over, nog een bocht naar rechts, door een openstaand hek in de omheining rond de baan en ik zette een flauwe eindsprint in. Harder kon ik niet meer en ik dacht dat dat ook niet nodig was omdat ik geen directe belagers achter mij vermoedde. Verkeerd vermoed dus want vrijwel op de finish kwam mijn medeloopster van even daarvoor met een luid "Ja" nog over mij heen. Ik schrok zodanig dat ik vergat om mijn horloge stil te zetten en kon niets anders uitbrengen dan "wat gemeen van jou". De jongedame verontschuldigde zich, ik besefte dat ik nog op een knop moest drukken en kon niet meer te berde brengen dat ik haar die overwinning op de meet van harte gunde omdat zij mij door de laatste kilometers gesleept had. Ik had tijd nodig om flink uit te hijgen en mijn vrouw en tevens trouwste supporter te begroeten. Zij had maar liefst 29 foto's van mij geschoten. De eindsprintster was intussen verdwenen.

Ik kwam loopmaatje Janine tegen, die ruim 4 minuten voor mij gefinisht was en dus weer een waanzinnig goede tijd gelopen had en daarbij zelfs haar vaste trainingspartner en co-loopster Gertien op een paar minuten had gezet. Zij had zoveel gegeven dat ze met een op punt van omkeren staande maag over de eindstreep kwam. Zo diep zou ik niet willen gaan om een goed resultaat neer te zetten. Tegen dergelijk hardloopgeweld valt er voor mij geen eer meer te behalen om die reden zie ik maar af van een poging haar tijdens de komende DtD achter mij te houden. Beide dames hadden trouwens hun pr verbeterd. Ook blogger Jan, die ik even daarna nog sprak, had zeer goede zaken gedaan door een kleine 2 minuten van zijn pr af te snoepen. En ik? Mijn officiële tijd was 11 seconden langzamer dan die van vorig jaar. Maar mijn horloge gaf andere metingen aan. Volgens dit uurwerk waren vele tussentijden en de 15 km-tijd sneller dan die van vorig jaar. De 10 km-tijd zou met 50:00 exact mijn snelste tijd bij een officiële loop ooit zijn en de 12 km-tijd zou zelfs een pr zijn. Saillant punt daarbij is wel dat waar mijn Garmin meestal de kilometerpunten tijdens trimlopen later registreert dan de bordjes aangeven, bij deze loop de bordjes zich altijd op een verder gelegen punt bevinden. Dus bij 15 Garmin-kilometers was ik nog niet aan de finish. Als ik de meertijd van de officiële uitslag en de winst volgens mijn gps-horloge tegen elkaar wegstreep kom ik ongeveer op een resultaat uit dat gelijk is aan dat van vorig jaar. En derhalve, ook gezien hetgeen ik in het begin van dit verhaal aangaf, mag ik dus absoluut niet ontevreden zijn en met een voldaan gevoel ging ik dan ook huiswaarts en in mijn gedachten al op naar de Wallenloop in Naarden volgende maand. Op die loop ben ik mij, na een weekje welverdiende en voor de benen broodnodige rust, alweer geestelijk en lichamelijk aan het voorbereiden.

Deze loop had ik, evenals de Twiskemolenloop, al geruime tijd in het vizier. Dichtbij huis, kleinschalig en een parcours in een parkachtige, voor mij zeer bekende omgeving omdat ik er ooit vlakbij in de buurt heb gewoond. Tot nu toe was het er nog niet van gekomen omdat deze loop iets te vroeg in de ochtend van start ging en omdat hij vaak op een voor mij ongunstige datum op de kalender stond. 2,5 weken geleden was ik wel in de gelegenheid en behalve een aanpassing in het traject, had de organiserende vereniging AV Feniks heel prettig ook de aanvangstijd een paar uur opgeschoven.Een bijkomend voordeel bij kleine(ere) lopen is dat ze nogal weleens vriendelijk geprijsd zijn, deze ook, en dus schreef ik mij van te voren al in.

Het leek erop dat ik met die voorinschrijfactie mijn geld had weggegooid want op de dag van handeling hadden wij thuis problemen met onze riolering en zou ik vrijwel zeker in huis moeten blijven om de ontstoppingsdienst te ontvangen. Gelukkig kon ik toch afreizen naar het Bijlmerpark waar AV Feniks sinds enige tijd beschikt over een prachtige, in blauw uitgevoerde,atletiekbaan. In de week voorafgaand aan de loop had ik de startplaats van handeling al verkend. Ik kende het Bijlmerpark heel goed uit de tijd dat ik er in de buurt woonde maar ik had de plek gemeden sinds men een paar jaar geleden het hele park had kaalgeslagen. Het was namelijk een prachtig klein stadsbos toen ik er nog regelmatig en graag doorheen fietste. Met afschuw had ik in de plaatselijke pers op een gegeven moment gelezen dat al het groen was gerooid en dat de hele zone opnieuw zou worden ingericht volgens een plan van de één of andere vooruitstrevende groen-architecte. Vanuit de auto had ik de kaalslag wel al met een half oog waargenomen maar echt ter plaatse de verwoesting in ogenschouw nemen was er nog niet van gekomen.

Voor je passie moet je echter van alles opzij zetten en ik wilde graag deze loop op mijn lijstje kunnen zetten. Dus stond ik op die ijskoude zaterdag eind maart met een handvol mensen aan de start voor 10 km door het Bijlmerpark en het aangrenzende Gaasperpark. Vrijwel alle mannen bleven zo lang mogelijk in de warme kleedkamer tot vlak voor de start, de vrouwen ongetwijfeld ook. Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt. Een paar jaar geleden hield de 10 km-loop twee rondjes om de Gaasperplas in maar met de ingebruikneming van de eigen accommodatie in het Bijlmerpark heeft de organisatie het parcours aangepast en er één grote ronde van gemaakt, waarbij ook een stukje door de wijk Reigersbos loopt. Dat handjevol mensen bleek later een 77-tal lopers en loopsters te zijn, verdeeld over de 5- en de 10 km-loop. De kou werd vooral veroorzaakt door de snijdende oostenwind en daar hadden we in het eerste gedeelte, toen we in het kale en open Bijlmerpark de sportvelden moesten ronden, de meeste last van. Toen we eenmaal onder de Gaasperdammerweg door waren gelopen en we in het wel met bomen gezegende Gaasperpark terecht kwamen was de wind en dus de kou veel minder voelbaar.

Zoals gebruikelijk was ik te snel gestart maar dat had ik al in de eerste paar honderd meter op de baan in de gaten en dus matigde ik mijn tempo enigszins. Ik was namelijk pas weer een ruime maand in training en ik wilde vooral een prettige loop lopen en niet proberen mijn pr te verbeteren. Dat laatste zat er ook helemaal niet in en een poging in die richting zou dus zinloos zijn. Wel zat ik in de eerste kilometer op een snelheid van tegen de 12 km per uur maar in de km's daarna liep ik rond de 11,5 of iets daaronder. Met het kleine aantal deelnemers was het ook al snel rustiger geworden om mij heen en had ik alle ruimte om prettig te rennen. Minder prettig was het feit dat op een gegeven moment één van mijn veters half los ging zitten. Dat was mij nog nooit eerder tijdens een wedstrijd overkomen en het is ook iets dat je niet wilt, moeten stoppen en degenen die achter jou lopen en die je in een aantal gevallen eerder gepasseerd bent weer over jou heen laten komen. Tussen de 4 en 5 km moest ik echter wel halt houden want de veter was nu helemaal los en alleen al het idee dat je erover kunt struikelen is heel onprettig. Stoppen dus maar en zo snel als mogelijk het touwtje weer vaststrikken. Dat zal mij in de toekomst niet zo snel meer overkomen. Natuurlijk passeerden een paar "achterblijvers" mij en moest ik mijzelf weer vlug in gang trekken. Ik had nu degenen die mij zojuist gepasseerd waren als richtpunt. Het duurde echter wel een paar kilometers voor ik weer één van de passanten kon inrekenen. En dit ondanks het feit dat mijn tijden over de kilometers 5 en 6 naar beneden waren gezakt, richting de 5,30 minuten.

Inmiddels hadden wij de Gaasperplas al driekwart gerond en waren we in het noordelijk deel van het Gaasperpark beland, het dichtst bij metrostation Gaasperplas dat tevens eindpunt van de gelijknamige metrolijn is. Een andere onverlaat, die het had gewaagd mij tijdens mijn veterstrikpauze voorbij te steken, was nu ook binnen mijn bereik gekomen. Op een omhooglopend stukje zette ik zoals gebruikelijk aan en gaf ik hem waarschijnlijk ten tweeden male het nakijken. Dit was echter een gewiekste loper want waar het te volgen fiets- en wandelpad even later een haakse bocht naar links maakte, sneed hij de winkelhaak af door rechtdoor over het gras te gaan. Als lieden er dergelijke praktijken op na willen houden, moeten ze dat maar vooral doen maar ik ga daar niet in mee. Het gevolg was wel dat deze loper weer een voorsprong op mij kon nemen die ik in de resterende kilometers niet meer kon goedmaken. Soms kent het leven van een hardloper moeilijke momenten . Ik richtte mij dus maar op één van de drie dames die ik al geruime tijd voor mij had zien hollen. Gestaag liep ik op haar in en deze en de vorige (vergeefse) inhaalrace zorgden ervoor dat ik ineens een kilometertijd van onder de 5 minuten wist te produceren. Al snel, met nog een slordige 1,75 km te gaan, had ik haar te pakken.

Zo'n geslaagde inhaalmanoeuvre is altijd goed voor het moreel en dus ging ik vol goede moed de eindfase van de race in. Net weer het Bijlmerpark in rennend, kwam de loper die ik in het beschutte deel van het Gaasperpark ergens tussen de 6 en 7 km voorbij was gegaan, toch weer langs mij heen. Ik probeerde wel in zijn kielzog te blijven maar moest het antwoord op zijn hernieuwde demarrage schuldig blijven. En zo bleven ook de afsteker en de twee vrouwen die iets verder voor mij liepen buiten mijn bereik. Deze twee dames bleken later de nummers 1 en 2 van de eindklassering te zijn, dus als ik een vrouw was geweest zou ik op een keurige 3e plaats beslag hebben gelegd. Zo'n conclusie slaat natuurlijk nergens op, want ik ben geen vrouw maar het idee om tot de top 3 te behoren vind ik wel leuk. Vlak voor ik weer op de baan kwam om de laatste meters met zoveel mogelijk snelheid af te leggen (want echt sprinten kon ik het niet meer noemen) zat er ineens nog een venijnig klein hellinkje in het pad waarmee ik het na bijna 10 km best nog even moeilijk had. Toch overwon ik die kleine puist en kwam ik met een eindtijd laag in de 51 minuten over de finish. Met de 15 seconden tijdaftrek die ik mijzelf vanwege het veterstrikken toestond, kwam ik zelfs op een paar seconden boven de 0.51 uit. Voorwaar geen slechte prestatie voor een niet-voltrainde vijftiger onder deze koude weersomstandigheden. Na een paar rondjes uitwandelen op de verder vrijwel verlaten baan, kon ik met een tevreden gevoel weer de warme kleedkamer opzoeken. En met flink wat lagen droge kleding aan, begaf ik mij op de barre tocht naar huis.

Na 5 weken gedwongen rust vanwege de lage temperaturen, het gebrek aan daglicht en vooral vanwege een flinke griep heb ik intussen al weer 7 keer de hardloopschoenen kunnen gebruiken. Half februari ben ik rustig herbegonnen met een 6 km-loopje in een kalm tempo en daarna heb ik de zaak via 8 km weer opgebouwd naar 10 km. Wel waren de (gevoels-)temperaturen de eerste keren niet altijd even prettig. Bij mijn eerste 10 km-loop heb ik zelfs het dichtsbijzijnde park opgezocht om nog enigszins beschut te kunnen lopen. Je kunt een renpaard nu eenmaal niet te lang op stal houden en de eerste georganiseerde loop waaraan ik wilde deelnemen kwam ook alweer dichterbij.

Vooral de eerste keren kon ik best wel merken dat ik een tijd had stilgezeten maar als je weer fit genoeg bent en 2 keer per week op pad gaat, komt het oude ritme toch al snel weer om de hoek kijken. Ondanks dat ik mijzelf nog wel in acht nam door niet te snel te hard te willen en ook qua afstand niet meteen het onderste uit de kan te halen, ging ik toch vrij snel makkelijker lopen. Of misschien was dat juist omdat ik het walletje bij het schuurtje hield.

Afgelopen weekeinde was het weer tijd voor de loop waar ik inmiddels een liefhebber van ben geworden, de Twiskemolenloop. In een vorige blog heb ik al verhaald hoe mooi het natuurgebied Het Twiske is en hoe fijn ik het vind om daar mee te doen met deze niet al te grootschalige loop. Ook collega-blogger Jan Bakker heeft aan dit evenement onlangs al een verhaal gewijd. Jan, ik heb je daar zien rondlopen maar ik had niet de gelegenheid om jou aan te spreken. Waar blijft jouw relaas over de uitstekende tijd die je hebt gelopen? Hier wil ik mijn eerste (en wellicht enige) georganiseerde halve marathon lopen. Maar gezien de korte voorbereidingstijd en mijn gebrek aan training kon ik niet anders doen dan de 10 km kiezen. De 16.1 was namelijk ook nog veel te lang op dat moment en de 5 km is voor mij simpelweg te kort. Als ik net zo ongeveer ben warmgedraaid is hij alweer afgelopen

De 10 km dus maar weer. Een evenaring of verbetering van mijn vorige prestatie hier (een paar tellen boven de 50 minuten) zat er nu natuurlijk niet in. Daarvoor was de tijd om de conditie weer op te bouwen en mijn goede loopritme te hervinden veel te kort geweest. Dus zette ik in op een tijd van rond de 55 minuten en alles daaronder zou meeval betekenen. Ik had met mijzelf na enige discussie afgesproken dat ik rustig zou beginnen. Dat zou sowieso een goede oefening zijn want als ik terugkijk op mijn vorige "wedstrijden" dan laat ik mij meestal verleiden om mee te gaan met de lopers voor mij en daardoor te snel van start te gaan. Dat moet ik dan doorgaans bekopen met een lichte of wat zwaardere terugval in de 2e helft van de loop. Een "positieve split" dus. Ik heb intussen vaak genoeg gelezen dat een "negatieve split", een ren met een relatief sneller 2e deel, de beste garantie is voor een goede tijd. Hoe je het ook bekijkt, het is prettiger als je aan het einde van de race wat energie over hebt, zodat je er nog een versnelling uit kunt gooien of je eerder gekozen tempo kunt volhouden.

Toen het startschot gevallen was lette ik van begin af aan heel goed op mijn horloge. Ik wilde beslist niet harder dan met 11 km per uur openen. Al snel zat ik daar toch een paar tienden boven maar verder liet ik het niet komen. In de 4e kilometer nam ik zelfs een beetje gas terug en liep ik "maar" 10.8 per uur. Intussen had ik ook weer eens mijn kennis over de nadelen van georganiseerde lopen opgefrist. Trainingslopen doe ik vrijwel altijd alleen en dan kan ik mij helemaal concentreren op het vaste ritme van mijn ademhaling in combinatie met mijn passen. Er kwam een man naast mij lopen die nogal "vocaal" bezig was, hij maakte namelijk voortdurend minder prettige keel- en rochelgeluiden. Van zo iemand kan ik aardig uit mijn ritme en concentratie raken. Toen hij pal voor mij ging lopen op een moment dat ik aan de linkerkant van het pad liep en er rechts dicht naast mij ook iemand liep, ben ik er met een kleine versnelling "op-en-overheen" gegaan zodat ik de man even kwijt was en uit de gevoelsmatige omsingeling vrijkwam. Ook kreeg ik op hetzelfde stuk te maken met een vrouw die zich zo nodig tussen mij en een naast mij lopende persoon door moest wringen, terwijl er aan weerszijden van ons ruimte genoeg was. Bij grote lopen zoals de DtD en de CPC is dit soort praktijken natuurlijk schering en inslag en juist daarom geef ik de voorkeur aan kleinere lopen in de vrije ruimte, zoals deze Twiskemolenloop.

Vlak voor het 4 km-punt achterhaalde ik een strak in het renpak gezeten jongedame die ik al een tijdje voor mij uit had zien lopen. Ik kon echter niet meer doen dan aanhaken en ik liep een aantal kilometers in haar kielzog. Dat vond ik geen straf en ik hoop maar dat zij niet teveel het gevoel heeft gehad dat ik haar voortdurend in de nek hijgde. Ik was al blij dat ik in haar spoor kon blijven en zodoende passeerde ik ook nog wat lopers die mij eerder voorbij waren gesneld. Bij een voor mij gebruikelijke versnelling bij het opgaan van een bruggetje ging ik de jongedame uiteindelijk toch voorbij en liep ik alleen verder. Zo'n 1,5 km verder kwam de rochelaar toch weer bij mij langszij maar gelukkig was het pad hier wat breder en had ik geen last van zijn vocale bijdragen. In dit geval vond ik het ook niet erg dat hij nu van mij wegliep.

Even later, na ruim 8 km, kwam ook de goedgeklede dame ineens voorbijschieten. Zij moet haar tempo behoorlijk verhoogd hebben want ik liep al die tijd heel constant. Helaas liep zij bij mij weg alsof ik stilstond en ik had er met geen mogelijkheid voor een tweede keer kunnen achterhalen. "Je kunt niet alles hebben", zullen we maar zeggen. Niet lang daarna kwam er een voorfietser langs die zoiets riep als: "nummer één 21 km achter !!". En inderdaad kwam er een atleet voorbijsnellen die 10 minuten eerder was gestart en er inmiddels al ruim 14 km op had zitten. Of deze persoon de halve marathon gewonnen heeft weet ik niet, maar hardlopen kon hij wel. De 16.1 en 21.1 km lopen voor een deel over dezelfde route als de 10 km. Op dat moment vond ik het beslist prettig dat ik linksaf mijn route kon vervolgen met nog maar ongeveer 1,25 km te gaan en niet rechtsaf hoefde voor nog eens een x-aantal kilometers.

De vorige editie had ik mij vergist in het laatste stuk dat naar de finish moest worden afgelegd. Daarvan geleerd hebbende, bleef ik nu in het zelfde tempo volharden en wachtte ik met mijn eindschot. Eenmaal op de baan terug keek ik mijn horloge en zag ik dat ik nog in de 54-ste minuut bezig was. Omdat ik binnen de 55 minuten wilde finishen zette ik nu flink aan. Tijdens deze fantastische eindsprint passeerde ik een loper die ik eerder had moeten laten gaan. Op het moment dat ik vlak achter hem zat, wist ik dat hij gezien zou zijn en dat geeft toch wel een prettig gevoel. Om maar niet te zeggen, een kleine kick. Na de finish bleek dat ik mijn horloge had ingedrukt op 53.59 minuten. Mijn laatste rush had mij dus zelfs net onder de 54 minuten gebracht. Daarmee mocht ik voorwaar tevreden zijn en had ik het gratis kopje thee, dat er geschonken werd, wel verdiend.

Hoewel ik bijna 4 minuten langzamer was dan bij mijn vorige optreden, was de hernieuwde kennismaking met Het Twiske zeker niet tegengevallen en als een tevreden loper ging ik naar huis om de teloorgegane calorieën te vervangen door nieuwe. En ik ben vast van plan om in november hier terug te keren en mijn tanden te gaan zetten in de 21.1 km.

Afgelopen woensdag kon ik met vertrouwen de volgende stap gaan zetten, een 12 km-loop gecombineerd met wat licht interval-, of zo je wilt, versnellingenwerk. Bij het warmwandelen voelden de beenspieren nog niet helemaal soepel, dus ik startte voorzichtig en rustig aan. Na 2 km begon ik met regelmatige versnellingen en die gingen goed. Ik kon ze zelfs tot aan het einde van de loop blijven herhalen. Ook ging mijn tempo eerder omhoog dan omlaag, had ik niet het gevoel dat ik erg verzuurde of moe werd en kreeg ik zelfs het idee dat ik in een kleine lopersroes terecht was gekomen. De vraag is of dat wel het geval is, als je jezelf ervan bewust bent. Laten we het er in ieder geval op houden dat ik vrij makkelijk en prettig liep. Zelfs kon ik het laatste stukje brug-op nog een keer versnellen

Al met al heb ik het gevoel dat ik in vrij korte tijd flink vooruit ben gegaan en weer terug ben op de goede weg. Ik heb nog precies 10 trainingen de tijd om mijn conditie en ritme verder op te bouwen voor de volgende (15 km-)loop. Daarbij hoop ik om te beginnen dat de weersomstandigheden dit komende weekeinde goed genoeg zullen zijn om een lekker stukje te gaan draven.

Mijn 15e blog had moeten gaan over de 10e georganiseerde loop waaraan ik zou meedoen. En na drie 10km-, drie 15km- en drie 16,1- (DtD)-lopen zou dat volgens plan voor het eerst een halve marathon worden. Het vlakke en landelijke parcours van de Twiskemolenloop in Landsmeer leek mij er ideaal voor en begin december zou het zover zijn. Helaas gooiden een flinke verkoudheid, gevolgd door griep, roet in mijn hardloop-eten maar anders zouden de weersomstandigheden met sneeuw overgaand in ijzel en andere nattigheid er sowieso wel een stokje voor gestoken hebben.

Vlak voor kerst ben ik weer begonnen. De eerste keer liep ik makkelijk 11 km per uur gemiddeld en dacht ik dat ik weinig terugslag in lichamelijke conditie had ondervonden door de griepaanval. De keren daarna ging het wat minder soepel, in die zin dat ik sneller moe werd, dan mijn hartslag in mijn rechterslaap voelde bonzen en af en toe maar even pauzeerde
tijdens het hollen om uit te rusten en dat gebons uit het hoofd kwijt te raken. Zo heb ik na de griep toch 6 keer gehold, steeds 10 km of meer en de laatste keer zelfs 16,25 km. Bij die laatste loop heb ik echter 2 keer gepauzeerd, iets wat ik normaal alleen uit voorzorg doe, als ik het bijvoorbeeld te warm vind. Het feit dat ik vanwege die gezondheidsperikelen
met een aantal dagen koorts 18 dagen niet gelopen had en de koude weersomstandigheden zullen er ongetwijfeld toch voor gezorgd hebben dat mijn conditie achteruit gegaan was. Een paar uur na de 16,25 km werd mijn linker hamstring, die tijdens de eerste kilometers licht aan het zeuren was, behoorlijk stijf en pijnlijk. Ik heb toen ruim een week last gehad van stijve beenspieren, waarbij vooral de hamstrings gevoelig waren. Van dit soort klachten heb ik anders nooit last.

Het weekeinde na die 16,25 km lag de gevoeltemperatuur 's zondags met min 15 zo laag dat ik maar verstandig ben geweest en niet ben gaan rennen. De dag ervoor was het iets minder koud en had het gekund maar toen was mijn hoofd 's morgens weer een beetje aan het protesteren en leek het mij beter een dag later te gaan. Helaas niet dus !!!

Mijn gemiddelde ziekteverzuim moet zo ongeveer één werkweek per jaar zijn en meestal valt die week ergens in december en dus aan het einde van het lange jaar. Wie schetst mijn verbazing toen ik vorig weekeinde, na eerst al een aantal dagen last van een vervelend droge hoest gehad te hebben, opnieuw flink hoge koorts en griep kreeg Daar had ik even niet op gerekend. Bijna een week later ben ik net zo ongeveer weer hersteld van deze tweede griepaanval binnen anderhalve maand en ga ik weer voorzichtig mijn werkzame leven hervatten.

Mijn schoonvader is al zo ongeveer 100 jaar kader-instructeur in het opleiden van EHBO-ers en hij heeft ook verstand van sport-EHBO. Zijn advies aan mij is geweest om nog een paar weken te wachten met weer gaan hardlopen, zeker nu wij nog in het koude jaargetijde zitten. Anders zou mijn hart het wel eens niet meer kunnen trekken. Ik ben tenslotte de 50 al gepasseerd en derhalve geen jonge knul meer. Nu zou ik eigenwijs kunnen gaan doen en denken dat ik volgend weekeinde best wel weer een eind kan gaan rennen maar ik ga het welgemeende advies zeker opvolgen. Natuurlijk is het inmiddels alweer bijna 3 weken geleden dat ik voor het laatst gelopen heb en dat is voor een hardloopverslaafde al een behoorlijk lange ontwenningsperiode. Maar juist omdat ik nog vele jaren over de wegen en paden hoop te draven en al rennend van de buitenlucht hoop te genieten, moet ik nu nog even pas op de plaats maken. En dat betekent dus ook dit weekeinde helaas geen Twiskemolenloop voor mij.

Ik lees vaker berichten op deze site van hardlopers die toch aan een loop gaan meedoen terwijl ze zich eigenlijk grieperig voelen of nog niet hersteld zijn van ziekte. Aan iedereen die, vooral degenen die zoals ik niet meer helemaal piep zijn, wil ik het advies van mijn schoonvader doorgeven. Als je net hersteld ben van een griep, kan een inspanning als hardlopen al snel een te grote inspanning blijken te zijn. En ik loop graag op plekken waar het rustig of stil is maar ik wil daar niet levenloos gevonden worden.

Na deze ernstige woorden wil ik iedereen alsnog een heel gezond en sportief hardloopjaar toewensen en hoop ik dat ik weer veel leuke en interessante verslagen mag lezen.

De Twiskemolenloop stond al langer op mijn verlanglijstje maar het was er nog niet van gekomen om daadwerkelijk naar Landsmeer af te reizen. Deze loop voert in zijn geheel over fietspaden (dus autovrij !!!) in het natuurgebied Het Twiske onder de rook van Amsterdam. Ik wist dat het daar mooi moest zijn maar ik had er nog nooit een voet in gezet. De plaatselijke atletiekvereniging (AC Waterland) organiseert deze loop dit jaar al voor de 38e keer en voor het luttele bedrag van € 6,- bij voor- en € 7,- bij na-inschrijving kun je kiezen uit de afstanden 3, 5, 10, 16.1 en 21.1 km. Je kunt ook voor € 18,- of € 21,- een passe-partout voor 3 lopen kopen en dan krijg je op vertoon ervan na afloop van de laatste loop ook nog een dry-fit herinneringsshirt. Daarvoor hoef je niet eens alle drie de lopen daadwerkelijk mee te doen. De loop wordt tussen september en maart altijd 4 of 5 keer gehouden.

Beducht voor mogelijk slecht weer op de wedstrijddag (ik houd niet van het lopen in de regen) had ik besloten het eerst een keer met een losse na-inschrijving te proberen als het op de bewuste zondag behoorlijk weer zou zijn. Het was die ochtend prachtig zonnig en dus toog ik met de voiture naar de gemeente die via de Ring Amsterdam heel makkelijk bereikbaar is. Ik kon in een straat vlakbij het sportpark parkeren en wandelde via een mooi fietspad naar de atletiekclub. Daar heerste al een gezellige drukte maar voor de na-inschrijvingsbalie stond slechts een kleine rij. Omdat ik thuis al het verplichte inschrijfformulier had afgedrukt en ingevuld had ik mijn startnummer voor de 10 km snel te pakken. De week ervoor had ik 21.1 km verhapstukt, dus het leek mij wel verstandig om deze keer niet voor de één van de langste afstanden te kiezen.Na enig zoeken vond ik de mannenkleedkamer waar ik het nummer opspeldde en mijn wedstrijdschoenen aantrok. Er was daarna nog ruim de tijd om op het mooie sportpark tussen de plassen door laverend wat warm te lopen. Het had de avond en nacht ervoor namelijk wel geregend.

Eerst vertrokken de 21.1 km-lopers, daarna de 16.1-klanten en weer 5 minuten later ging het, zoals gebruikelijk grootste, deelnemerspak van de 10 km van start. Ik zag later thuis bij het uploaden van de gegevens van mijn horloge dat wij op datum 11-11-12 om 11.11 uur vertrokken waren. Het bleken geen ongelukscijfers te zijn, integendeel. Direct na de start moesten we eerst één en een kwart ronde op de wat verlopen gravelbaan afleggen en daarna gingen we via een fietspad langs een rijtje huizen richting Het Twiske. Voor de start zag ik een vrouw staan, waarvan ik het gezicht meende te herkennen. Ik wist alleen niet direct waarvan. Een mens ziet een hoop verschillende gezichten in zijn leven. Op de rugzijde van haar shirt herkende ik al snel de naam en het embleem van de atletiekvereniging waar ik aan het begin van dit jaar een clinic had gevolgd. Daar had ik haar dus eerder gezien.

Zij stond voor mij bij de start en was ook sneller weg dan ik. Eenmaal in het natuurgebied aangeland zag ik haar een eindje voor mij lopen. Op mijn gps-horloge kijkend, ontdekte ik al gauw dat ik met een tempo van 12.7 per uur zeer voortvarend gestart was. Dat tempo was eigenlijk te hoog voor mij om de hele loop vol te houden maar ik bedacht dat ik wel zou zien waar het schip ging stranden. De genoemde vrouw voor mij was een mooi richtpunt en na een paar kilometer zag ik de afstand tussen ons al kleiner worden. Ik was ervan overtuigd dat ik haar wel zou achterhalen. Ondanks het niet zeer grote aantal van 225 deelnemers en de ruime paden was er toch een onverlaat die na het inhalen tot tweemaal toe vlak voor mij moest gaan lopen. Een duidelijk uitgesproken 'Hallo, er is hier ruimte genoeg hoor !!!' mocht bij deze loper niet baten. Hij reageerde helemaal niet en dus zette ik maar even een versnelling in om dit ergernis-opwekkende heerschap af te schudden. Ik was hier tenslotte om lekker lopend te genieten van de mooie omgeving en van het dito weer.

Op ongeveer de helft van de loop begon mijn snelheid wat terug te zakken en ik had al snel in de gaten, ook omdat de afstand tussen ons weer groter werd, dat ik toch niet voorbij mijn mikpunt zou geraken op deze dag. Als nieuw doel bedacht ik dan maar om in ieder geval boven de 12 per uur te blijven lopen en zo te proberen om misschien wel net met een eindtijd onder de 50 minuten te finishen. De ruimte-misgunner van eerder kwam mij rond kilometer 7 ook weer voorbij maar deze keer bezorgde hij mij geen last. Die last had ik even later wel van een andere loper. Ook hij passeerde mij en ging schuin links van mij in mijn vaarwater lopen. Deze persoon was gelukkig wel gevoelig voor mijn opmerkingen over de zee aan ruimte die er voor ons beschikbaar was en hij excuseerde zich met de opmerking dat hij het niet in de gaten had gehad. Hij was dus duidelijk in de bekende lopersroes verzeild geraakt. Rond diezelfde tijd was een andere loper, die ongeveer hetzelfde tempo liep, even gestopt vanwege een ongemak aan één van zijn benen. Ik passeerde hem daardoor natuurlijk maar al snel had hij mij weer ingehaald. Samen liepen wij een paar kilometers op, zoals is te zien is op één van de foto´s bij deze blog. De dame die ik had willen inhalen of bijbenen was inmiddels min of meer uit het zicht verdwenen omdat zij een constant en voor mij te hoog tempo wel wist vol te houden.

Door een paar versnellinkjes op één van de vele bruggetjes in het parcours (Het Twiske is niet voor niets onderdeel van de regio Het Waterland) wist ik mijn metgezel van de laatste kilometers nog te lossen en via hetzelfde fietspad als op de heenweg ging het terug naar de atletiekbaan. Ik had erop gerekend dat bij het binnenkomen op het atletiekterrein direct linksaf de finish zou zijn. Omdat mijn horloge aangaf dat ik nog onder de 50 minuten zat, zette ik op een gegeven moment aan voor mijn eindsprint (nou ja, ik probeerde mijn tempo zo goed mogelijk te verhogen). Bij binnenkomst bleek echter dat er nog bijna een volle ronde over de baan moest worden gelopen, dus mijn eindsprint viel halverwege die baan een beetje stil. Nog steeds was ik niet over de magische grens van 50 minuten, dus ik zette nog één keer aan. Mijn gps, die eerder bij het 5 km-punt 4.88 km aangaf, liet nu vlak voor de finish een nieuwe rondetijd en dus de grens van 10 km zien. Hierdoor raakte ik een beetje in de war en wist ik niet precies meer of het nu zou gaan lukken om onder de 50 minuten te blijven. Na het finishen en het indrukken van de stop-knop, bleek dat net niet het geval te zijn, ik was er een paar seconden boven gebleven. In eerste instantie was ik daar een beetje teleurgesteld over maar al snel besefte ik dat dit mijn snelste tijd tijdens een georganiseerde loop en de één-na-snelste tijd ooit door mij gelopen was. Ook was dit voor het eerst een loop waarbij ik, wat betreft het gemiddelde tempo, in zijn geheel boven de 12 km per uur gelopen had.

Tijdens het nahijgen en het legen van mijn meegenomen waterfles maakte zich dan ook een zeer goed gevoel van mij meester. Deze Twiskemolenloop was, mede door het prachtig zonnige weer en de kleinschaligheid, nog mooier en prettiger dan ik mij had voorgesteld. Als een tevreden mens keerde ik dan ook huiswaarts en besloot ik mijn eerdere vage voornemen om hier op korte termijn terug te komen en dan deel te nemen aan de halve marathon, voor mijzelf als vastomlijnd plan vast te leggen. Daartoe wil ik het passe-partout aanschaffen en aan de drie resterende lopen van dit seizoen mee gaan doen. Mijn opzet is, indien de weersomstandigheden goed genoeg zijn, bij de eerstvolgende loop in december de 21.1 km te gaan doen. Een kleinschalige loop als deze met een vlak parcours in de natuur lijkt mij het meest geschikt voor zo'n eerste poging.

Kijk vooral ook naar de bij deze blog geplaatste foto's of klik door naar
http://acwaterland.nl/twiskemolenloop/introductie-twiskemolenloop/fotos om de daar verzamelde fotoseries te aanschouwen. Dan kun je zien dat deze loop wat betreft de plaats van handeling meer dan de moeite waard is.

Nadat ik in 2010 en 2011 meerdere malen en meestal vrij makkelijk 16.1 km-lopen had voltooid, wilde ik begin dit jaar eens kijken of ik ook nog langere afstanden tot 21.1 km kon voltooien. Op de 2e dag van het jaar besloot ik een duurloop van ongeveer 18 km te gaan proberen, ook met de gedachte dat het verstandiger zou zijn om niet meteen die halve marathon eruit te stampen. Die dag ging het best makkelijk en met een gangetje van zo'n 10.35 km per uur en heel constante kilometertijden rond de 5.45 minuten, legde ik de uitgestippelde route af. En ook nog in de zeer redelijke tijd van 1:44:18.

Dat smaakte natuurlijk naar meer, vooral omdat het lopen in een constant, niet al te hoog tempo mij wel bevalt. Ik heb ook het idee dat ik dat wel aardig kan. Twee pogingen daarna om de hele 21.1 km te voltooien leden echter schipbreuk. De eerste omdat de verzuring al na 12 km toesloeg waardoor het lopen allengs minder ging. En dan is het nog een heel eind naar de denkbeeldige finish, ruim 9 km verder. De tweede keer voelde ik al na ongeveer 7 km dat de benen niet lekker loskwamen en besloot ik direct om de route in te korten. In beide gevallen liep ik "slechts" 16.1 km, dus 5 km minder dan ik gepland had.

Onlangs keek ik op deze site nog eens na, met het idee dat ik in de kerstvakantie vast niet zo veel gelopen had, welke trainingsarbeid ik voorafgaand aan die 18 km-loop geleverd had. Dat bleek dus verrassend veel te zijn. Ik had in de week ervoor zelfs 3 keer gelopen, iets dat ik doorgaans bijna nooit doe. Daarom liep ik waarschijnlijk begin dit jaar zo makkelijk die 18 km.

De laatste tijd heb ik lang niet zoveel kilometers gemaakt omdat ik mij vooral op de 10 km richtte. Toch besloot ik weer eens een poging op de 21.1 km te wagen, gewoon omdat ik er zin in had.

Op mijn gebruikelijke loopdag, de zaterdag, regende het nogal, dus ging ik een dag later 's ochtends op pad, 's Middags zou het tenslotte weer gaan regenen en ik loop toch echt liever als het droog is. Afgezien van het feit dat de zon niet van de partij was, waren de omstandigheden prima. Niet te koud of te vochtig, een matige wind en dus vooralsnog geen neerslag. Ik had al snel een lekker tempo te pakken en vanaf de 2e of 3e kilometer leek mijn horloge vast te staan op de gemiddelde snelheid van 10.5 km per uur. Mijn kilometers gingen allemaal in tijden tussen de 5:35 en 5:50 minuten en ik had zelf ook het gevoel dat ik een heel constant tempo liep. Ik heb onderweg tweemaal een banaan verorberd, dat wil zeggen één hele en één halve want de tweede banaan was ineens een aardig stukje gekrompen. Er moet dus een deel vanaf gevallen zijn.

Pas na ruim 17 km begon het allemaal wat minder soepel te draaien maar ik hield het juiste tempo toch tot het einde toe vol. Met een eindtijd van net boven de 2 uur en een zeer tevreden gevoel wandelde ik rustig huiswaarts. En hoewel ik in de laatste kilometers even dacht het bij deze ene keer te houden, lijkt het mij toch heel leuk om minstens één keer aan een georganiseerde halve marathon deel te nemen. En daar wil ik niet al te lang mee wachten.

Onlangs toog ik als trotse winnaar van een gratis startbewijs bij een prijsvraag op deze site naar Heemstede om deel te nemen aan de gelijknamige loop. Ik ben op steenworp afstand van Heemstede geboren en ik heb het geluk gehad om in deze prachtige omgeving te mogen opgroeien en er de eerste 28,5 jaar van mijn leven te wonen. Zoals ik bij de prijsvraag al had aangegeven leek het mij erg leuk om daar waar mijn "hardloopcarriere" was begonnen weer eens lekker door de mooie lanen te rennen.

Bij het binnenrijden van de plaats leek het niet alsof heel Heemstede erg in de ban van het evenement was. Maar toen ik onze pas aangeschafte auto parkeerde in een willekeurige straat en in renkostuum uitstapte was er wel een bewoonster die meteen wist waarvoor ik kwam, getuige haar woorden "zo te zien bent u er helemaal klaar voor" en "10 kilometer, ik moet er niet aan denken". Ik kon gelukkig antwoorden dat ik deze afstand een heel eind vond meevallen, en dit is vooral omdat ik tot nu toe voornamelijk 15 en 15 km-lopen gedaan heb.

Een frisse, geplande, wandeling naar het Heemsteedse sportpark volgde, waarbij wij het hardloopparcours kruisten, waarop de laatste 5 km-lopers nog bezig waren. De temperatuur was niet bijster hoog en het miezerde af en toe een heel klein beetje maar dat mocht mijn pret beslist niet drukken. Bij Sportplaza (sporthal annex zwembad) Groenendaal heerste een bedrijvige drukte, want hier bevond zich het zenuwcentrum van de loop.

De mannen van Looptijden.nl hadden keurig voor de inschrijving gezorgd en het startnummer was gelukkig dan ook snel afgehaald. Helaas waren ze niet op tijd met het sturen van het beloofde gratis Looptijdenshirt anders had ik nog reclame kunnen maken voor deze geweldige site In de kleedkamer wist een vrouw die al gelopen had te vertellen dat "het erg warm was buiten". zo hadden mijn vrouw en ik het nog niet ervaren en een warming-up was toch wel dringend gewenst. Dus ging ik snel naar buiten om op de half gevulde parkeerplaats een beetje warm te draven. Toen ik een stukje het Heemsteedse sportcomplex naast de sporthal opliep, viel mijn oog op een bord dat aangaf dat op die plek een trimparcours van 990 meter begon en eindigde, voorzien van een vaste tijdswaarneming waarvoor men op het gemeentehuis en in het Sportplaza een registratiechip kan kopen. (Voor meer informatie kijk op: http://www.heemstede.nl/over-heemstede/recreatie/sportpark/ ). Een mooie voorziening, die ik nog niet ben tegengekomen in mijn huidige woonomgeving.

Ik had gehoopt veel bekende gezichten te zullen zien maar het bleef slechts bij het herkennen van een enkele persoon. Niet verwonderlijk als je al heel wat jaren geleden vertrokken bent. Ik had, vanwege de lage temperatuur en de korte warming-up, niet veel zin om vroeg (en dus vooraan) aan de start te gaan staan koukleumen en sloot derhalve maar redelijk achteraan aan bij het klaarstaande loperspak. Na enig wachten viel het startschot en gingen wij, door de drukte nog min of meer wandelend, over de startstreep. Ik had mij voorgenomen om niet voor een toptijd te gaan maar om, zeker de eerste van de twee af te leggen rondes van 5 km, lekker om mij heen te kijken en te genieten van mijn oude dorp.

De eerste kilometer ging over ruime wegen maar daarna doken we het Groenendaalse Bos in en toen we eenmaal van de geplaveide weg op de bospaden kwamen, werd het parcours vrij smal. Als je nogal achteraan in een groep van ruim 650 lopers start, kun je niet echt hard doorlopen op zulke momenten. Dus ik schikte mij maar in het tempo dat de mensen voor mij op de bosgrond legden. Het bos uitkomend "schampte" ik bijna mijn oude buurt en daarna ging het verder door een prachtig stukje Heemstede (met o.a. de Van Merlenlaan) dat ik heel goed kende omdat ik er altijd doorheen fietste op weg naar het centrum. Op de genoemde laan maakten wij gebruik van het fietspad dat, evenals het erna volgende wandelpad dat weer het bos inleidde, smal was en het passeren van voorliggers wat lastig maakte. Langs de Heemsteedse molen en kinderboerderij en de ingang van de mooie begraafplaats ging eenieder op weg naar de laatste kilometer van de eerste ronde. Deze voerde eerst door smalle, rustieke straatjes en daarna over een tweetal wat bredere wegen. Hiermee waren we al weer terug bij het startpunt, het sportpark, en gingen we ten tweeden male, kort besproeid door een douche-achtig buitje, richting het Groenendaalse Bos.

Ik had inmiddels al een aardig tempo ontwikkeld en het werd ook rustiger op het parcours omdat de echte snelheidskanonnen allang uit het zicht waren en het peloton, zoals de speaker van dienst de grote groep langzamere lopers noemde, reeds op achterstand was gezet. Het werd dus wat makkelijker en nog prettiger lopen en hoewel het niet afgeladen stond werd er her en der langs de route enthousiast aangemoedigd. De oudere dame die waarschijnlijk vlak voor haar huis stond met een A-4tje met de tekst "HUP" erop is mij nog het meest bijgebleven. Die stond er in de tweede ronde gewoon nog steeds. Ik draaide kilometers van tussen de 5.09 en 5.17 minuten bij een snelheid van ongeveer 11,5 km per uur. En mijn voornemen om vooral te genieten was inmiddels allang vergeten. Als je eenmaal aan het lopen bent, wil je toch zo veel mogelijk mensen voorbij en een zo snel mogelijke tijd neerzetten. Dat is, denk ik, de aard van de meeste hardloopbeestjes en het is ook hetgeen ik vaak lees in andere blogs.

Een pr zou het vandaag niet worden, dan had ik toch echt bij de start voorin moeten gaan staan en meteen boven de 12 km per uur moeten gaan lopen en zoals ik al vermeld had ik dat nagelaten. De laatste 2 kilometers had ik wel die snelheid en werd ik niet of nauwelijks meer ingehaald, behalve door een jonge jongen en een nogal eens rochelende bijna-leeftijdgenoot. Deze laatste kon ik, toen ik op de laatste paar honderd meter voor de finish nogeens flink aanzette, echter vrij gemakkelijk weer inrekenen. Ik hoorde de speaker vele namen noemen van finishers, vooral degenen die uit Heemstede afkomstig waren. Mijn naam werd echter niet genoemd en dat vond ik het enige echte minpuntje van deze loop Want ik kreeg wel direct na de finish door een vriendelijke dame een mooie medaille omgehangen en één van de plaatselijke supermarkten trakteerde op een flesje sportdrank. Ondanks dat het vocht voor mij wat aan de koude kant was, liet ik het mij goed smaken omdat de keel toch wel een beetje dorstig was geworden. ("De dorstige keel" is als het goed is nog steeds de naam van een Heemsteeds pand waarin in vroeger eeuwen een herberg gevestigd was.) Een medaille mocht ik tot nu toe alleen bij de Dam tot Damloop ontvangen, dus deze is een mooie aanvulling op mijn kleine collectie op dit gebied.

Één twijfelpunt moet ik nog noemen: ik weet niet of mijn officiële eindtijd van 51:06 echt een van mijn betere prestaties is op deze afstand. Dit juist omdat mijn Garmin-gps aangaf ik dat maar 9888 m had afgelegd. En doorgaans zijn gps-horloges juist wat te scheutig met het meten van de afstand en geven ze een teveel aan afgelegde meters aan. En om de onzekerheid compleet te maken: van te voren had ik de door de organisatie aangegeven route nog eens nagetrokken op Afstandmeten.nl en op die site kwam ik juist weer op een langer parcours per ronde, namelijk 5.14 km. Dat zou dan dus in totaal 10.28 km zijn. We zullen het er dus maar op houden dat de waarheid ergens in het midden ligt en dat de loop echt 10 km exact was

Al met al was het voor mij een waar genoegen om eens terug te keren naar mijn hardloopwortels en om weer door het prachtige zuidelijke deel van Heemstede te mogen draven. Als een tevreden mens keerde ik dan ook samen met mijn trouwste supporter huiswaarts, een mooie herinnering met mij meenemend.

• Pandemonium: er is bijna overal heel veel lawaai (keiharde muziek) en er zijn heel veel zeer enthousiaste toeschouwers.
• Slijtageslag: als deelnemer aan de businessrun (de grootste ter wereld volgens de DtD-website, er zijn dit jaar 20186 lopers gefinisht) moet je bijna over de hoofden heen lopen. Daardoor en door de flinke afstand (10 EM), sommige lastige stukken (klinkerwegen, drinkposten) is het in mijn beleving een lang en behoorlijk zwaar parcours. Videobeelden van de wedstrijd en de individuele trimloop laten dan ook zien dat er veel minder (de wedstrijd met 546 finishers) en minder (trimloop, 8356 over de eindstreep) mensen op het parcours zijn bij de andere onderdelen.
• Hardloopfeest: het grootste hardloopevenement (50.000 deelnemers) van Nederland met de meeste toeschouwers (ca 250.000) en heel veel genietende hardlopers (zie daarvoor ook de blog van Barry).

De loop is volgens de beschrijving van de organisatoren op mijn werk "eigenlijk opgebouwd uit 4 delen":

1. "Start en IJ-tunnel [let op vals plat]":

Voor mij is de tunnel het eerste rustpunt na het drukke startgedeelte waar veel harde muziek uit de vele luidsprekers schalt en grote hardlopersmassa's zich naar de tas-afgiftepunten of naar de start begeven. De tunnel is een behoorlijk surrealistische hardloopomgeving vergeleken met normale looproutes. Voor ik ooit deelnam aan de DtD, leek mij dat helemaal niets, lopen in zo'n lange tunnel maar het valt in de praktijk een heel stuk mee. Ik beleef het eigenlijk als een verademing na de massaliteit ervoor. Er is ruimte genoeg om breeduit te lopen maar toch zie je soms rare capriolen van medelopers. Rechts inhalen via een klein gaatje terwijl er links alle ruimte is, bijvoorbeeld. Mijn loopmaatje van die dag vertelde dat zij in het verleden wel had gezien dat mensen over de smalle muurtjes tegen de wanden aan weerszijden liepen om de anderen te kunnen passeren. GPS-horloges raken altijd behoorlijk in de war van de IJtunnel. Volgens mijn Garmin deden wij over de 1e km 9:10 minuten en over de 2e 1:02. Opgeteld en door tweeën gedeeld is dat een aardig gemiddelde van 5:10 minuten per km. Ik had echter al snel het gevoel dat het km-tempo met 11,7 per uur eigenlijk te hoog lag. Maar op dat moment liep het nog goed en ik had geen moeite met de weg omhoog de tunnel uit. Het stuk autoweg na de tunnel was wel veel langer dan ik in mijn herinnering had, dan was misschien al geen goed voorteken. Als je echt in een goede lopers-trance bent, vlieg je over de stukken weg heen en ben je overal voorbij eer je het in de gaten hebt. Nu zag je soms al wandelende lopers en geblesseerden. Die mensen hadden zich volgens mij niet goed voorbereid of ze zaten al op de rand van een blessure.

2. "Amsterdam-noord [veel volk en muziek: lopen gaat vanzelf]":

Voor de mensen die ervan houden zal dit een prettig deel van de loop zijn, maar met name de stukken met ongelijke klinkerwegen zijn bepaald niet mijn favoriete gedeelten. Je moet hier ook goed oppassen voor de (wel gemarkeerde en afgeschermde) obstakels midden op de weg, die je door de ontelbare lopers voor je soms pas op het laatste moment ziet. Hier merk je pas goed hoe groot en druk de DtD is. Door al die drukte, dat opletten en het kriskras geren van velen is deze loop veel vermoeiender dan de doorsneeloop. Je moet langs beppende vrouwen naast elkaar of andere duo's die langzaam links lopen en zich niets van de anderen aantrekken. Aan de andere kant zijn er de irritante snelheidsmaniakken die op smalle stukken op arrogante wijze vrije doortocht eisen waar deze er gewoon even niet is. En je hebt ook de snijders die over de hele breedte kleine gaatjes misbruiken en zich daar doorheen weten te persen. En voor het 3e achtereenvolgende jaar die keiharde heipalenmuziek komende uit één van de woonboten gelegen in het water waar de Buiksloterdijk overgaat in de Landsmeerderdijk. Van dat soort "muziek" kan ik echt agressief worden, gelukkig kreeg ik, toen ik die emotie uitte, van wat medelopers het advies om die agressiviteit om te zetten in snelheid. Maar ik liep, na zo'n 8 km, al niet echt soepel meer en ik moest, nadat wij ruimte hadden moeten maken voor een ambulance op het parcours, mijn loopmaatje laten gaan. Nog eenmaal kon ik haar weer bijlopen op een stukje waar de weg omhoog liep, snel daarna moest ik toch weer lossen. Ik heb haar pas weer teruggezien na de finish. Toen maar een banaan gegeten en wat water gedronken uit mijn eigen fles. We waren tenslotte net de fruitpost gepasseerd. Ergens verderop toen ik aan de linkerkant liep, sprong er een vent ineens vlak voor mij de stoep af, terwijl hij gewoon wat verder op die stoep had kunnen doorlopen. Hij sprong nog net niet op mijn tenen maar ik moest flink inhouden. Dat sloeg helemaal nergens op en dat liet ik hem ook weten maar waarschijnlijk was meneer wel in de bekende loperstrance, want hij reageerde absoluut niet. Drinkposten aan twee kanten van de weg (links eerst de AA-drinks en daarna aan de rechterkant de bekertjes met water) zijn niet handig, de grond ligt er bezaaid met bekertjes, sponzen en de bijbehorende vochtige inhoud. Hier moet je voorzichtig overheen lopen en uitkijken dat je niet uitglijdt en dat breekt je ritme. Mijn gemiddelde km-snelheid was intussen aan het afzakken maar ik zat gelukkig nog een paar tienden boven de 11 km per uur en ik hoopte dat nog even te kunnen volhouden. Het beboomde stuk bij en na de fruitpost is overigens een prettige, groene oase.

3. "Langs de snelweg en op de dijk tussen Adam en Zaandam [erg lang, afzien]":

Hier heb ik in een relaas van een collega-blogger ook al negatieve geluiden over gehoord. Ik vind dit juist weer een prettig stuk met veel minder volk langs de kant, minder muziek en dus wat meer rust. Opvallend was het feit dat mijn drinkfles hier uit mijn zelfmaakte foudraal viel op precies dezelfde plek waar vorig jaar een klein drinkflesje de klittenbandgrip op mijn riem verloor. Oordeelde ik toen dat ik onmogelijk kon stoppen met al die aanstormende collega's achter mij, nu heb ik dat wel gedaan, ben naast het pad een paar stappen teruggelopen en heb mijn watervoorraad opgepakt tussen de voeten van anderen door. Het viaduct onder de snelweg was, zelf met mijn bril met lichter makende glazen op, ineens even erg donker en onheilspellend maar ook dat hoort er allemaal bij. De winderige dijk die erop volgt is in mijn beleving een fijn en breed stuk, waar je minder last van drukte hebt. Maar ik was wel al aardig vermoeid en ik liep de langzaamste kilometer van de dag. De finish lijkt dan nog weg ver weg, als het niet echt soepel meer gaat. Net voor de bebouwde kom was er weer een drinkpost in een bocht, op een vrij smalle plek. Wederom was het hier oppassen geblazen voor wat er allemaal op de grond lag.

4. "Zaandam [veel publiek en muziek: lopen gaat (wel haast) weer vanzelf]":

Ik liep op de Zuiddijk in Zaandam en ik dacht "dit is de laatste keer dat ik de DtD gelopen heb, voortaan doe ik maximaal 10 km-lopen". Ik vind dat echt een verschrikkelijk stuk, een smalle klinkerstraat met minder goed wegdek, onaangename drukte als je in de laatste kilometers zit en er voor je gevoel er al doorheen zit. Vooral die knetterharde muziek en die enkeling die flauw aan het doen was door een geldbiljetje aan een hengel vanaf een balkon voor de neuzen van de lopers heen en weer te zwaaien in de hoop dat ze zouden proberen het geld te pakken. Of het keiharde, enthousiaste geschreeuw van medelopers als reactie op het publiek. Er leek geen einde te komen aan dit stuk van maar iets meer dan 1 km. Twee jaar geleden had ik hier nog vleugels, zoals Barry ze nu had. Iedereen beleeft het weer anders, ook vorig jaar moest ik hier flink afzien met totaal verzuurde benen. "Als ik deze straat maar gehad heb, dan ben ik er bijna", schoot het door mijn hoofd. En kijk eens aan, ik kon toch nog versnellen op de twee bruggen die mij vorig jaar door de verzuring zo zwaar vielen. Ik had toch nog meer macht in de benen dan ik dacht. Het laatste stuk, de Dam en de Peperstraat staan zo propvol met publiek dat je je net een topsporter in een belangrijke finale waant. Ik had er nu echter geen oog voor, concentreerde mij volledig op het lopen en zette mijn horloge op het scherm met de gedetailleerde tijdweergave zodat ik precies kon zien of ik nog een beetje in de buurt van mijn streeftijd kon komen. Na de finish hapte ik naar adem en was ik toch wel een beetje verdwaasd temidden van de lopersmassa. Gelukkig stond mijn loopmaatje op mij te wachten hoewel ze al 3,5 minuten voor mij gefinisht was en getweeën gingen we in de rij voor de medaille, het flesje en traktatie. Ook na de finish was het erg druk tot helemaal bij de sporthal en mede daardoor heb ik helaas geen enkele gefinishte collega kunnen begroeten. Het weer was gedurende de loop prima, maar nu kreeg ik het snel koud in mijn natte renkleren. We hebben dus zo snel als het ging door de drukte onze tas opgehaald en ons in het zwembad omgekleed. Op de weg naar het station hadden we nog een paar keer te maken met opstoppingen, files en rijen maar we waren, ondanks 2 overstappen, relatief vlot weer in onze woonplaats terug. Veel vlotter dan de dame van wie ik op de DtD-site las dat zij de pendelbus naar Amsterdam had genomen en daardoor en door drukte bij de spoorwegen pas na 3,5 uur op haar thuisbasis in het Gooi was aangekomen.

Mijn doel was om dit jaar onder de 1:30 lopen, dat is, met net iets minder dan 1:27, prima gelukt. Maar als ik de vorm van het afgelopen voorjaar nog gehad had, had ik wel rond de 1:23 of nog iets sneller kunnen uitkomen. Dus ik ben toch eigenlijk nog niet helemaal 100% tevreden, hoe gek dat misschien ook klinkt. Aan de andere kant is een verbetering van bijna 8 minuten van mijn beste tijd op deze moeilijke loop wel heel erg goed. Jullie hebben uit dit verhaal, en uit mijn eerdere blogs, waarschijnlijk wel kunnen opmaken dat de DtD niet mijn favoriete loop is. Het is net als Koninginnedag vieren in het centrum van Amsterdam: de eerste keer kijk je je ogen uit en vind je het machtig leuk en super gezellig. Hoe vaker je zo'n evenement meemaakt, hoe meer je de keerzijden ervan ziet en ondergaat. Volgend jaar wil ik echter toch weer meelopen en mijn tijd verder verbeteren en bovenal mijn loopmaatje bijhouden of liever nog eruit lopen .

Vorig weekeinde heb ik weer eens een poging gewaagd om mijn mooiste 16,1 km-parcours met succes te voltooien. Ik was daar tot nu toe (twee keer) niet in geslaagd omdat een beenspier onderweg (de 1e keer na 14,24 km, de 2e poging na 15,5 km) aangaf dat ik het verder zelf maar moest uitzoeken. Beide keren was het waarschijnlijk een combinatie van te weinig rust na een vorige flinke duurloop, een iets te groot enthousiasme om weer een lange loop te doen en het niet helemaal 100 procent fit zijn. Beide keren droeg ik ook een paar schoenen dat ik nog aan het inlopen was.

Hoewel ik absoluut niet bijgelovig ben, zorgde ik er deze keer wel voor dat ik ingelopen schoenen droeg en heb ik de route nu "tegen de klok in" gelopen, dus precies in omgekeerde richting ten opzichte van de vorige 2 pogingen. Dat "3 keer" toch echt wel "scheepsrecht" is, bleek wel uit het feit dat er toch weer iets misging bij deze 3e poging. Na 2,5 km kwam ik erachter dat ik 500 meter daarvoor onbedoeld mijn gps-horloge had gestopt bij een onhandige poging om mijn afzakkende loopbroek wat op te trekken. Een tijdelijke technische storing dus, maar wel één die zowel mijn tijdwaarneming als mijn afstandsmeting in de war schopte. Ik heb snel mijn horloge weer geactiveerd en ik ben voor de zekerheid aan het einde van de route nog een stukje "omgelopen" om er zeker van te zijn dat ik de gewenste 16,1 km wel zou volmaken.

Het lopen ging verder prima en thuis kon ik, met behulp van Garmin Trainingcenter en Google Earth de niet geklokte tijd en afstand alsnog achterhalen. Het bleek dat ik 16,77 km had gelopen in 1:29:07 en dat ik de 16,1 km had afgelegd in 1:26:18, een nieuw persoonlijk record. en meer dan een minuut sneller dan mijn vorige tijd !!!

Door schade en schande wijs geworden, was ik daarna gaan twijfelen of ik mijn gebruikelijke midweekse loopje wel zou doen. Het was dat weekeinde een flinke inspanning geweest en ik had, zoals ik hiervoor heb beschreven, al eens eerder de prijs betaald voor mijn overmoedigheid. Uiteindelijk won de zin om te lopen het toch van de voorzichtigheid. Vanwege de weersverwachtingen ging ik zelfs een dag eerder dan gebruikelijk en het plan om dan maar een korte loop van 5,5 of 7 km te doen i.p.v. de normale 10 km werd door mij toch al snel afgeserveerd.

Zodoende ging ik op mijn nieuwste, nog niet geheel ingelopen, schoenen en met een paar spotgoedkope compressiekousen van Lidl aan de voeten op pad bij qua temperatuur perfecte hardloopomstandigheden. Ik had al direct een lekker tempo te pakken, hoewel 05:16 minuten over de eerste kilometer niet supersnel te noemen is. De benen voelden in ieder geval goed en dat bleek al spoedig want de 2e km ging in precies 5 minuten en de volgende 5 kilometers daarna waren allemaal onder de 5 minuten. Mijn gemiddelde uursnelheid zat dan ook al rap op 12 km. Aan het gezicht van een mij passerende fietser kon ik zien dat zij ook van mening was dat ik behoorlijk snel bezig was. Dat inzicht werd bevestigd toen wij, na weer op hetzelfde punt samengekomen te zijn, een klein klimmetje moesten nemen. Ik versnelde daar zoals gebruikelijk en de fietsster kom mij maar met moeite passeren. "Dat is geen misselijk tempo" voegde zij mij in het voorbijgaan toe. Van dergelijke reacties van voorbijgangers krijg je natuurlijk vleugels maar ik geloof dat ik die al eerder had aangemeten gekregen.

Gedachten als "veel harder dan dit kan ik toch niet lopen" en "hoe lang houd ik het nog vol in dit tempo?" schoten echter ook door mijn hoofd. "Maar even volhouden tot het 5 km-punt" en daarna versnellend op een enigzins omhooglopend stuk weg: "als ik bovenaan ben ga ik vanzelf wel langzamer". Dat was echter niet het geval en mijn gemiddelde snelheid ging zelfs nog wat omhoog naar 12.1 km per uur. Van 7 naar 8 km ging even in 5:02 minuten maar daarna dook ik gewoon weer onder de 5 minuten per kilometer. Mij nog steeds afvragend of ik dit moordende tempo wel kon volhouden, begon ik toch ook te denken aan een eindtijd onder de 50 minuten. Toen ik na 9 km nog steeds boven de 12 km per uur liep, heb ik alles op alles gezet en, naar later bleek, zelfs mijn snelste kilometertijd van die dag en ooit tijdens een duurloop neergezet: 4:43 minuten. De eindtijd van 49:31 was bijna een minuut onder mijn persoonlijk record en ik ben er heel trots op dat ik de 50-minutengrens doorbroken heb. En dat nog wel op niet geheel ingelopen schoenen en gloednieuwe kousen

Toch weer enigszins overmoedig geraakt door deze twee nieuwe pr's, besloot ik het afgelopen weekeinde nogmaals te proberen om 21,1 km in één keer te lopen. Een eerdere poging was na 16,1 km gestrand door volkomen verzuurde benen. Een groot deel (18 km) van dit parcours had ik wel al eens met redelijk gemak afgelegd maar de 21,1 had ik nog niet gehaald. Een groot voordeel van mijn uitgestippelde halve marathon-traject is dat ik het op bepaalde punten kan aanpassen naar een kortere loop van 19,1, 16,1, 13 of 11,5 km.

Dat heb ik deze keer moeten doen want tijdens de 7e kilometer kreeg ik het gevoel dat mijn beenspieren de hele 21,1 km niet zouden trekken op die dag. Dus boog ik de loop om naar 16,1 km ofwel 10 Engelse mijlen. Ondanks het gevoel in de benen liep ik op dat moment zo'n 11 km per uur gemiddeld en dat tempo kon ik gelukkig tot het einde toe volhouden. Ook gingen de spieren niet noemenswaardig tegenstribbelen en, blijkens de kilometertijden, kon ik het tempo zelfs nog wat omhoogschroeven met kilometers van de rond de 5:15 minuten. Een mooie tijd van net onder de 1:27 uur was mijn deel, maar zo'n 50 seconden boven mijn pr van het weekeinde daarvoor. En ik had die tijd behaald op voor 98 procent hetzelfde traject als ik aan het begin van deze blog heb genoemd, het traject waarop ik tot twee keer toe de strijd voortijdig had moeten staken vanwege blessures.

Drie superprestaties in 8 dagen tijd, wat wil een als langzaam bekend staande man van boven de 50 nog meer?
Behalve high-fives van tegemoetfietsende scholieres of studentes natuurlijk

Na 2,5 weken rustig aan gedaan te hebben i.v.m. een lichte spierblessure was ik precies op tijd fit om voor het eerst mee te doen aan deze prachtige loop over de wallen van de oude Hollandse vestingstad.

De dag begon niet zo veelbelovend want het regende regelmatig en soms ook heel stevig. En ik was zodanig geconcentreerd op wat komen ging dat ik op NS-station Naarden-Bussum vergat om mijn OV-chipkaart uit te checken. Ook het laatste halfuur voor de start kwam er nog aardig wat hemelwater naar beneden maar toen het startschot naderde werd het gelukkig al vrijwel droog.

Omdat ik voorzichtig wilde beginnen ging ik in het midden van het loperspak staan en dat bleek niet zo'n goed idee. Na de eerste paar honderd meter over een brede toegangsweg ging het al snel rechtsaf de wallen op. Het pad dat genomen moest worden, genaamd "Korte Bedekte Weg", was veel te smal voor de plotselinge overvloed aan hardlopers en voor degenen die een beetje tempo wilden maken was er geen doorkomen aan. Een hazenpaadje omhoog naar het hoger gelegen walgedeelte naast de officiele route bracht korte tijd uitkomst maar na terugkeer in de meute aan het einde van die vluchtweg was het tempo daar nog even laag. Zodoende was ik (en waren ongetwijfeld velen met mij) gedwongen om een snelheid ruim onder mijn gewoonlijke basistempo aan te houden en als het kon links of rechts lopers te passeren. De eerste ronde van 3,5 km bleef ik dan ook ruim onder de 10 km/ uur steken, zeker op de tweede helft van het parcours waar het pad nog eens de helft zo smal was. Gelukkig werd de spoeling na iedere ronde dunner, omdat er steeds meer mensen afsloegen naar de finish. Men had zich van te voren namelijk ingeschreven voor 1, 2, 3 of 4 rondjes.

In de tweede ronde zat ik al boven de 11 km/ uur en kon ik, ook omdat de spieren inmiddels goed waren opgewarmd en ik geen last meer had van naweeën van mijn blessure, mijn eigen tempo lopen. Wel zag ik mijzelf genoodzaakt een sanitaire pitstop in te lassen. De verwachting was geweest dat het die dag nogal warm en benauwd zou worden, dus ik had van te voren flink veel water gedronken. Het is eigenlijk niet zoals het hoort en zelfs bij de wet verboden maar als je blaas flink gaat protesteren rent het natuurlijk niet echt lekker. En gelukkig was er ergens aan de achterkant van het parcours een mooie bosschage waarachter ik in de eerste ronde ook al een loper had zien verdwijnen.

Op een gegeven moment tijdens de derde ronde passeerde ik iemand die mij, zo bleek al gauw, als haas ging gebruiken. Ik vind het nooit heel prettig als men vlak achter mij loopt en daar blijft hangen, dus probeerde ik de loper met een paar versnellinkjes af te schudden. Het bleek een taaie klant te zijn en het lukte niet echt om hem kwijt te raken. Nadat ik op een omhooglopend gedeelte zoals gewoonlijk versneld had en even daarna de zon ineens doorbrak, werd het ook direct een stuk warmer en benauwder. Hierdoor merkte ik dat ik wat vermoeid raakte en ik moest mijn tempo een stukje terugschroeven. Dit was voor de bumperklever het sein om erop en erover te gaan en ik zag hem langzaam van mij weglopen.

Ik probeerde zo goed mogelijk om een redelijk tempo erin te houden en dat lukte aardig. Toen ik voor de laatste keer het drinkwaterpunt passeerde stonden daar twee lopers, een man en een vrouw, een slokje te nemen. Op het moment dat ik hen passeerde sloot de vrouw zich bij mij aan en liep in mijn tempo mee. Op de achterkant van haar shirt stond te lezen "AV Tempo trainer". Zij was dus een actief lid van de organiserende vereniging uit Bussum. Ik vond het een hele eer om een stukje met haar op te mogen rennen. Het bleef echter bij een stukje want zij hield mijn tempo niet veel langer dan een kwart ronde vol. Daarna liep ik langzaam bij haar weg. Intussen had ik gezien dat de bumperklever van een ronde eerder toch nog of weer in mijn zicht liep en ik kon dus tevreden constateren dat ik eerder op hem inliep dan dan ik op hem moest toegeven. Wel wist ik dat ik hem niet meer zou achterhalen, daarvoor wat de afstand tussen ons toch te groot. Daarom concentreerde ik mij op het vasthouden van mijn tempo en op het achterhalen van de lopers vlak voor mij. Dat lukte nog met een paar mede-deelnemers en solo stormde ik op finish af. Direct na de doorkomst kreeg ik meerdere zaken overhandigd, waaronder een drinkbidon en een flesje water van de organisatie. Vermoeid wandelde ik verder en ik realiseerde mij pas een paar minuten later dat ik mijn gps-horloge niet had stopgezet. Hierdoor wist ik dus niet wat mijn eindtijd was. Mijn tweede nalatigheid van die dag. Later bleek dat ik ruim onder de 1:20 uur gebleven was en dus ook onder mijn van te voren bedachte streeftijd.

Ik had de wandeling terug naar de sporthal wel nodig om weer een beetje bij te komen en ook het drinken, eten, douchen en omkleden droegen gelukkig bij aan mijn lichamelijke herstel. Met een tevreden gevoel maakte ik de wandeling door mooie delen van Naarden en Bussum terug naar het station. Ik had toen al het plan opgevat om volgend jaar weer naar Naarden af te reizen en de rondjes over die prachtige wallen te gaan afleggen. Op het station aangekomen bleek dat ik alsnog mijn ov-chipkaart kon uitchecken en dus ging ik in opperbeste stemming terug in de richting van de hoofdstad.

Alweer bijna een maand geleden deed ik mee aan de Roze Loop in Amsterdam Oost. Twee weken daarvoor noemde ik de Nescioloop het kleine broertje van de Dam tot Damloop. Als ik de vergelijking doortrek dan zou ik de Roze Loop als het baby-zusje of -broertje moeten betitelen. En dan vergelijk ik dus de deelnemersvelden en de publieke belangstelling langs de routes van deze drie (Groot-) Amsterdamse lopen.

De Roze Loop wordt georganiseerd door DGLA (Dutch Gay and Lesbian Athletics). Als vermelding op o.a. Uitslag.nl staat bij deze loop te lezen dat hij "supergezellig" is en "iedereen is welkom". Dus voelde ik mij, ondanks dat ik niets met de kleur roze heb, niet bezwaard om mij aan te melden voor de 15 km-loop. Het parcours bevindt zich in en om het Flevopark en langs het Amsterdam-Rijnkanaal en is, volgens de organisatie 5 km lang. Men kan kiezen om 1,2 of 3 ronden te lopen. Overigens grenst deze loop letterlijk aan de Nescioloop en maakt voor een klein gedeelte zelfs gebruik van hetzelfde traject.

Bij de start die verricht werd door een politieagente die, volgens de speaker van dienst, ook lesbienne van het jaar scheen te zijn, stonden niet meer dan 25 tot 30 lopers, waaronder slechts een paar vrouwen. Bij zo'n klein aantal heb je meteen het idee dat je vooraan zou kunnen lopen, dus ik ging vrolijk met de eersten mee. Toen ik na korte tijd op mijn gps-horloge keek zag ik dat al direct op een tempo van 13 km/ uur zat. Dat was, met nog 15 km voor de boeg, wel erg voortvarend. Ik probeerde een beetje in te houden maar ik liep eigenlijk wel lekker. De echt snelle lopers kon ik van het begin af aan niet bijhouden maar ik liet toch best wel een aardig groepje achter mij.

Ik had deze loop ook gekozen om vast een beetje te oefenen in het meerdere keren lopen van hetzelfde rondje. Ik had mij
namelijk al aangemeld voor de Wallenloop in Naarden drie weken later. Daar zou ik 4 rondjes van 3,5 km om het oude centrum van deze historische stad gaan lopen. En tot dan toe liep ik altijd van A naar B, of van A naar B en weer terug naar A of van A via B, C en D weer terug naar A (één grote ronde dus). Enige oefening in steeds hetzelfde stuk lopen kon zeker geen kwaad.

Op weg naar de start en aan het begin van de loop was de temperatuur eigenlijk ideaal, het niet te warm en er was een lekker windje. Al vrij snel echter viel de wind vrijwel weg, brak de zon door en werd het behoorlijk warm en benauwd. Hierdoor kon ik mijn hoge tempo niet de hele loop volhouden. Wel was mijn doorkomst op de 10 km volgens de officiële tijdwaarneming onder de 50 minuten. Dat feit deed mij de vuisten ballen van vreugde want het was de eerste keer dat mij dat lukte. Later, toen ik de gegevens van mijn horloge naar mijn computer overzette, bleek overigens dat de organisatie wel wat optimistisch had gemeten want volgens mijn horloge was het te lopen rondje minder dan 5 km en was ik dus pas zo'n 50 seconden later bij het echte 10 km-punt beland. Jammer, geen pr op de 10 km als tussentijd dus. Mijn horloge geeft namelijk eerder een te grote afstand aan dan een te kleine.

Vanwege de verwachte temperatuur had ik geen water meegenomen maar ik had al vrij snel een droge keel en maakte daarom bij ieder rondje gebruik van de waterpost. Dat is iets wat ik normaal gesproken niet doe. Omdat het zo warm en benauwd was en omdat meerdere keren hetzelfde rondje lopen voor mij geestelijk best wel lastig is, zakte mijn tempo allengs terug naar ongeveer 11,6 km/ uur. Ik werd ook ingehaald door lopers die ik aan het begin al snel achter mij had gelaten. Zelfs vlak voor de finish liep iemand mij nog voorbij maar dat kwam vooral omdat ik niet in de gaten dat er nog ter elfder ure iemand zo sterk kwam opzetten en omdat ik uitgebreid naar mijn vrouw aan het zwaaien was, die mij vlak voor de eindstreep kwam toejuichen. Mijn 1:17:29 was (over een iets kortere afstand) wat minder snel dan mijn tijd op de Nescioloop maar hij mocht er toch nog altijd wezen. En mijn voorbereiding op de Wallenloop was op een goede manier ingezet

Gisteren was alweer de 7e editie van de loop die de gelijknamige brug als centraal punt heeft. Deze brug heb ik in een eerdere blog beschreven.

De Nescioloop is, behalve de afstand als het om de 15 km gaat, in alles een tegenpool van de grote broer, de Dam tot Dam-loop. De DtD begint in het centrum van Amsterdam, gaat grotendeels door bebouwd gebied, is met ruim 45000 deelnemers het grootste hardloopevement van Nederland, kent een zeer grote publieke belangstelling en overal langs het parcours is drukte en lawaai de gewoonlijke usance. De Nescioloop speelt zich af helemaal aan de rand van de hoofdstad, gaat vrijwel geheel door open, parkachtig terrein, is met slechts een paar honderd deelnemers zeer kleinschalig en je loopt dus heerlijk buiten in de rust en stilte van de "natuur". De DtD heeft in mijn beleving een moeilijk parcours met een paar vervelende stukken klinkerweg. De Nescioloop gaat, op één klein stukje na, overal over ruim bemeten asfaltwegen en -paden waar je dus ook makkelijk elkaar kunt passeren.

De 7,5 km-loop had wel af te toe een klein buitje maar de 15 km wedstrijd \ recreatieloop had, ondanks de harde en koude noordenwind, prima omstandigheden.
Het was van start tot finish droog en er was zelfs af en toe een vriendelijk zonnetje.

Ik had mij, via het volgen van een speciale Nescioclinic in 12 bedrijven bij de organiserende atletiekvereniging, zo optimaal mogelijk voorbereid op mijn pas 4e georganiseerde loop. De laatste paar duurlopen hadden mij geleerd om niet te snel te starten en het tempo in de loop van de kilometers rustig op- en uit te bouwen. Op die manier had ik sneller gelopen dan ooit en mijn persoonlijke records aardig aangescherpt. Aan de start stond ik echter naast één van mijn "clinicgenoten" en samen gingen we mee in het tempo van de lopers voor ons. Mijn plan was geweest om met een snelheid van ongeveer 11 km per uur te vertrekken en dat geleidelijk aan uit te bouwen naar 11,5 per uur. Mijn gps-horloge leerde mij al snel dat we reeds boven de 12 km per uur zaten en die snelheid nam alleen maar toe. Het 1 km-punt lag midden in een spoorweg-onderdoorgang en daar raakt mij Garmin altijd even "het spoor bijster". Na die passage gaf het als gemiddelde snelheid 12,7 per uur aan. Ik wist dat die meting niet helemaal kon kloppen maar ik vond wel dat ik te hard van stapel liep en ik was bang dat ik mijn benen al spoedig zou opblazen.

Dus nam ik een beetje gas terug en liet mijn loopmaatje van mij weglopen. Hoewel ik nog niet eens het gevoel had dat ik heel soepel liep, hield ik het tempo van 12 km per uur wel vrij gemakkelijk vol en ik besloot daarin zo lang mogelijk te volharden en verderop te zien waar het schip eventueel zou stranden. Onlangs had ik nog de tip gekregen dat het af en toe tijdelijk versnellen van het tempo de verzuring van de beenspieren zou kunnen tegengaan en ik besloot dit principe tijdens deze loop toe te passen. De eerste keer dat ik dat deed, ging de weg toevallig omhoog. Dit beviel zo goed dat ik op alle punten waar de route omhoog liep een versnelling heb ingezet en dat bleek zeer effectief te zijn. Bij een vorige loop kon ik het tempo van 12 km per uur bijna 5 km volhouden. Dit keer lukte het zelf twee keer zo lang, ongeveer 10 km. Daarna zakte ik een heel klein beetje, naar 11,9 per uur. Dat was nog steeds sneller dan ik ooit eerder heb gelopen en zelfs bij het voor de 2e keer overbruggen van het Amsterdam-Rijnkanaal (via de Nesciobrug dus) kon ik het nog opbrengen om er een tijdelijke versnelling tegenaan te gooien.

Na de laatste passage van de brug was het nog 3 km naar de finish. Ik had op de brug door mijn versnelling wat lopers van mij afgeschud en ik liep een tijdje alleen. Er was op dat moment niemand die mij inhaalde. Dat lukte nog één persoon in de 14e kilometer. Mijn eerder genoemde loopmaat had Ik een groot gedeelte van het parcours een eind voor mij gezien en op het laatste stuk kreeg ik hem weer, zei het op gepaste afstand, in het oog. Vlak voor de finish, bij het hek van de atletiekbaan, stond mijn vrouw klaar om mijn heroische daden van die dag digitaal vast te leggen. De laatste bocht de baan op en een eindsprintje eruit persend kwam ik over de finish. Een flesje water en een eindtijd van 1:16:07 over 15,13 km (eigen waarneming) waren mijn deel. Deze tijd, bij een gemiddelde uursnelheid van 11,92, betekent dat ik nog nooit zo snel heb gelopen en ook op alle tussentijden een nieuw pr heb gescoord.
Mijn loopmaatje kwam ik vlak na de finish weer tegen en hij had gezien dat ik hem dicht op de hielen had gezeten. Ik had uiteindelijk slechts een kleine minuut op hem hoeven toegeven.

Dat vandaag bleek dat mijn officiële eindtijd een stukje hoger ligt mag wat mij betreft de pret niet drukken. Ik ben meer dan tevreden met mijn resultaat, heb aan een schitterende loop meegedaan en ik kan dan ook bijna niet wachten tot de volgende loop waaraan ik kan deelnemen en tot de volgende editie van dit prachtige evenement. Ik heb van mijn werkgever begrepen dat ik ook dit jaar weer mee mag lopen in het businessteam tijdens de Dam tot Dam-loop. Daar zal ik voor de derde keer met veel plezier onze kleuren verdedigen. Een loopevenement als de Nescioloop vind ik echter nog veel leuker om te doen.

Onlangs moest ik nog melden dat een poging van mij om de halve marathon-afstand te lopen gestrand was na 10 Engelse mijlen. Dit omdat mijn benen zodanig verzuurd waren dat doorlopen een flinke forcering zouden betekenen. Het was nog wel zulk prachtig weer en ik had er ook heel veel zin in.

Het afgelopen weekeinde ging mijn clinicles eigenlijk boven verwachting goed. Geen pijnlijke of stijve benen dus en het lopen ging redeljk makkelijk.

Eergisteren had ik, bij het schrijven van mijn vorige blog, blijkbaar veel inspiratie opgedaan. Ik ging meteen daarna naar buiten en had al gauw een behoorlijk tempo te pakken. Niet dat ik het gevoel had dat ik makkelijk liep maar ik kon het goed volhouden. Ik liep mijn favoriete 10 km-parcours, dat ik in mijn eerste blog beschreven heb. Op het gedeelte van het traject waar ik het normaal gesproken (voor mijn gevoel althans) het moeilijkst heb kon ik het tempo van ongeveer 11,7 km per uur goed doorzetten en zelfs nog een beetje versnellen.

Eenmaal in de laatste kilometers hield ik constant de aanwijzingen van mijn trainer in gedachten: "als je moe wordt probeer dan extra goed op je techniek te letten, dat kan je helpen de vermoeidheid te bestrijden en je tempo vol te houden". Het betekent dus de romp zo rechtop mogelijk houden en de rompspieren aanspannen, de knieën zo hoog mogelijk opheffen, grote passen maken en de armen en handen actief naar voren en naar achteren laten meebewegen. Voor mijn gevoel kloppen die aanwijzingen inderdaad, alleen ik vergeet wel eens om ze toe te passen of ik ga na korte tijd weer over op de automatische piloot.

Ik hield nu steeds mijn gps-horloge in de gaten en ik vroeg mij af of ik in de buurt van mijn beste tijden (51.27 en 51.50) zou kunnen komen. "Dat gaat vast niet lukken", dacht ik, maar mijn gemiddelde snelheid werd niet lager, hij ging zelfs met een tiende omhoog. In de laatste kilometer kon ik nog aanzetten en mijn denkbeeldige finish kon mij niet snel genoeg komen. Ik liep nog een stukje verder door toen de 10 km op mijn scherm stonden, een gps-horloge vertoont altijd wel een kleine afwijking en ik wilde er zeker van zijn ook echt de 10 km te hebben gelopen.

Mijn verbazing was toch wel groot toen ik zag dat de geregistreerde eindtijd sowieso onder mijn pr zat. Uiteindelijk bleek ik met 50.43 minuten precies 44 seconden van mijn pr te hebben afgeknabbeld. En de gemiddelde uursnelheid van 11.85 km per uur is ook de hoogste die ik ooit heb gemeten. Daar ben ik toch wel heel erg blij mee en dat geeft een heel ander gevoel dan het voortijdig beeindigen van mijn 21.1 km-poging vorige week.

Jan v.d. Vliet uit Den Oever, als jij dit leest, binnenkort duik ik gewoon onder de 50 minuten en ga ik door naar de 46 minuten-grens. Als ik die passeer, vind ik jouw tijd echt langzaam

Toen ik vroeger in mijn geboortedorp ging hardlopen, liep ik meestal het bos in en rende daar kriskras over de paden. Ik kan mij niet herinneren of ik dan een horloge droeg, maar ik had geen enkel idee hoelang ik liep en welke afstand ik aflegde. Ik was daar helemaal niet mee bezig. Ook later liep ik zo mijn vaste rondjes of tot een bepaald punt en weer terug en nooit klokte ik die loopjes.

Een jaar of tien geleden won mijn jongste dochter bij de bingo op de turnvereniging een stopwatch. Omdat zij daar als klein meisje niets aan had, ben ik het apparaatje maar gaan gebruiken bij het hardlopen. De hele tijd met zo'n ding in je hand lopen is echter ook niet prettig en daarom heb ik op een gegeven moment een goedkoop stopwatch-horloge aangeschaft. Ik liep in die tijd altijd een bepaald rondje en vroeg mij telkens af hoeveel kilometer dat rondje zou zijn. Ik nam mij steeds voor om een fietscomputertje te kopen en het traject eens op te meten.

Het is er echter nooit van gekomen en het was ook niet meer nodig toen een hardlopende collega mij attendeerde op de site Afstandmeten.nl. Er ging een wereld voor mij open, hier kon je gewoon iedere afstand die je wilde weten op de computer uitmeten. Al gauw ging ik allerlei trajecten uitmeten en plannen. Vorig jaar drong het tot mij door dat je ook trainingstijden op die site kon vastleggen, waarbij vanzelf de gemiddelde snelheid per uur en de tijd per gelopen kilometer zichtbaar werden.

Niet lang daarna liet een andere collega mij kennismaken met het fenomeen gps-horloge. Daarmee zag hij tijdens het lopen welke afstand hij al had afgelegd en wat zijn gemiddelde snelheid per uur over de hele route of op dat moment was. Ik had mij tot dan toe altijd beholpen met het in het hoofd prenten van de kilometerpunten op mijn route en het op die punten op mijn stopwatch kijken. Toen ik eenmaal mijn Garmin Forerunner 205 had aangeschaft kreeg ik steeds meer informatie over mijn loopprestaties en ging ik mij daar steeds meer op focussen. Met de bijgeleverde software kon ik alle informatie naar mijn computer downloaden, alle details uitpluizen en de routes zelfs direct in Google Earth bekijken. Vooral de eerste keren vond ik het heel fascinerend om te zien hoe in dat laatste programma eerste de aardbol verscheen en vervolgens met duizelingwekkende snelheid werd ingezoemd op mijn omgeving waarna tenslotte mijn afgelegde traject zeer gedetailleerd in beeld werd gebracht.

Toen ik bij het zoeken op internet naar heel iets anders de site Looptijden.nl tegenkwam, ging het hek echt van de dam. Deze site bood heel veel mogelijkheden, was gratis en zag er ook nog eens prachtig uit. Ik ben met terugwerkende kracht alle gegevens van mijn horloge en van Afstandmeten.nl naar deze site gaan uploaden en ik heb handmatig toegevoegd wat ik nog van voor die tijd heb kunnen achterhalen.

Als ik terugkom van het rennen kan ik bijna niet wachten om achter de computer te kruipen. Ik zet dan eerst de gegevens van mijn gps-horloge over naar Garmin Trainingcentre en ik kijk naar zaken als de tijden per gelopen kilometer, de gemiddelde snelheid per uur en de behaalde topsnelheden. Zo heb ik volgens mijn horloge ooit eens de 638,5 km/uur gehaald . In Trainingscentre maak ik een exportbestand dat ik upload naar Afstandmeten.nl zowel als naar Looptijden.nl. Beide sites hebben zo hun eigen specifieke functionaliteiten, die elkaar prima aanvullen.

Mijn collega's blijven inspiratie aandragen want afgelopen week kwam ik via-via-via bij een Twitterbericht van een (inmiddels oud-) collega terecht. Daarin stond een link naar een loop die hij had geregistreerd op de site Garmin.connect (http://connect.garmin.com/). Niet alleen vond ik het leuk om te zien welk traject hij had gelopen en wat zijn tijden waren, die site zag er ook zeer interessant uit. Omdat ook nog eens bleek dat de persoon in kwestie vrijwel hetzelfde gps-horloge als ik gebruikte, heb ik direct een account aangemaakt en de gegevens uit mijn horloge geüpload. Een heel aardige mogelijkheid op deze site is de Player, waarin je op het scherm het hele gelopen traject via een kaart nog eens kunt "overdoen" en onderwijl alle informatie met betrekking tot snelheid, hoogteverschil en afgelegde kilometers kunt aanschouwen.

Ik heb nu dus 1 softwarepakket en 3 websites waarop ik mijn resultaten bijhoud. Het is dat ik via het hardloopteam van mijn werkgever gratis kan meedoen aan een paar grote hardloopevenementen, anders zou ik ernstig overwegen om mijn baan op te zeggen .
En ik weet niet of ik nog wel tijd heb voor mijn gezin en voor het huishouden. Ik heb het eigenlijk veel te druk met hardlopen en met mijn tijden bijhouden

Heel lang was hardlopen voor mij een temperatuurgebonden activiteit (niet lopen onder de 10 en niet boven de 20 graden) en ik liep nooit veel langer dan ongeveer 30 tot 40 minuten. Het liefst liep ik in het bos op niet te harde paden en ik liep altijd in een rustig tempo. Ook liep ik soms tijden helemaal niet, als het zo uitkwam of liever gezegd, als het niet uitkwam.

Pas een paar jaar geleden ging ik wat grotere afstanden afleggen maar nog geen 2,5 jaar terug wist ik zeker dat 10 tot 12 kilometer voor mij de limiet was en zei ik dat ik nooit een afstand als bijvoorbeeld die van de Dam tot Damloop zou voltooien. Inmiddels heb ik dat aan evenement al twee keer deelgenomen en kan ik bijna niet wachten tot de volgende editie. In totaal heb ik de 16,1 km al 6 keer gelopen en heb ik menige duurloop tussen de 10 en de 15 km gedaan. Begin dit jaar heb ik zelfs een keer een route van 18 km voltooid en dat ging eigenlijk best makkelijk.

Het voordeel van afstanden van boven de 10 km is dat je weet dat je ze in een bescheiden tempo moet afleggen en dat je daardoor meer de gelegenheid hebt om te genieten van het feit dat je loopt en van wat je onderweg ziet of tegenkomt.

Na de beperkingen van de koude winterperiode en van een verkoudheid en griep mijnerzijds, heb ik deze maand de renschoenen weer eens flink getest.
Omdat het zulk prachtig weer was, heb ik onlangs zelfs een dag vrij genomen om lekker een heel eind te gaan lopen en om mijn lengterecord van 18 km te verbreken. Ik had een mooie route uitgestippeld van 21.1 km, een halve marathon dus.

Het weekeinde ervoor merkte ik echter al dat mijn benen wat stijf aanvoelden en dat er hier en daar kleine pijntjes voelbaar werden. Gelukkig verdwenen die toen ik goed was warmgelopen. In totaal heb ik toen zelfs, in verschillende tempo's en met tussenpozen, 15 km verstouwd.

Op naar die 21.1 km dus !! 's morgens heb ik bij wijze van opwarming eerst in vol hardloopornaat naar het plaatselijke winkelcentrum gewandeld om wat boodschappen te doen en daarna zo snel mogelijk de paden op en de lanen in. Ook die morgen voelden mijn benen toch wat stijfjes aan, maar dat zou ik er al gauw uitlopen, dacht ik. Mijn plan was om deze loop met dezelfde gemiddelde snelheid als de geslaagde 18 km van eerder dit jaar af te leggen. Zo'n 10.3 km gemiddeld per uur. Al gauw zat ik daar met 10.5/ uur ietsjes boven maar je kunt beter lekker doorlopen dan geforceerd naar een lagere snelheid te moeten gaan. Ik heb mij laten vertellen dat dat laatste meer energie en kracht kost. De eerste 10 km gingen zonder problemen, hoewel mijn benen nooit helemaal soepel aanvoelden. Na ongeveer 12 km begonnen ze moe aan te voelen en na 14 km wist ik dat het niet verstandig zou zijn om te proberen de halve marathon helemaal uit te lopen. Dan zou ik mijn benen behoorlijk forceren. De 16.1, oftewel 10 Engelse mijlen, moest toch haalbaar zijn. Die afstand bereikte ik, precies op een punt waar ik een vrij drukke weg moest oversteken. Ik was blij dat ik ermee kon stoppen want mijn beenspieren waren nu echt helemaal verzuurd.

Met wat afsnijden was het wandeltraject naar huis dat overbleef toch nog zo'n 4 tot 4,5 km. Ik heb geprobeerd de verzuring een beetje uit mijn benen te wandelen maar dat viel nog helemaal niet mee. Ondanks het heerlijke weer was ik blij dat ik thuis was en dat ik mijn gepijnigde onderdanen de zo broodnodige rust kon geven.

De moraal van dit verhaal: ik lees ook bij anderen dat ze steeds harder, verder of allebei tegelijk willen. Dat wil ik dus ook maar op een gegeven moment loop je toch tegen je eigen (al dan niet tijdelijke) grenzen aan. Je lichaam geeft die grenzen gelukkig aan en het is aan jou om die signalen tijdig op te pikken en er de juiste conclusies uit te trekken. Die 21.1 km loop ik nog wel eens een keer en misschien ook nog wel die 23,5 en 25 km die ik als eens heb uitgestippeld. Alleen nu nog even niet !! Dat is echter helemaal geen drama want die routes liggen er over een paar maanden of over een jaar nog steeds wel.

Ik hoop dat jullie het volgende verhaal herkennen.
Laatst overkwam het mij weer eens. Ik stond, voor ik na een training op de baan naar huis zou rennen, bij de uitgang een banaantje te eten toen er een aantrekkelijk uitziende jongedame voorbij kwam hollen. Ze liep in dezelfde richting als die ik zou gaan. Toen ik vertrok, had ik het idee dat de renster in kwestie allang uit het zicht zou zijn maar ik zette toch een redelijk tempo in. En warempel zag ik haar, na een aantal bochten, in de verte voor mij lopen. Toen bleek dat zij nog steeds mijn route volgde, kreeg ik vleugels en een kilometer verder was ik haar al aardig dicht genaderd. Nog even later, ik liep nog maar zo'n 5 meter achter haar, splitste de weg zich en gelukkig en helaas ging zij naar links en leidde mijn route naar rechts. Gelukkig omdat ik met al aardig wat kilometers in de benen en een gemeen steil stukje weg omhoog in het vooruitzicht gas terug kon nemen en helaas omdat ik nu mijn richtpunt en inspiratiebron kwijt was.

Het is mij al vaker gebeurd, bijvoorbeeld aan het einde van een route als ik er voor mijn gevoel al een beetje doorheen zat, dat vooral vrouwelijke lopers mij stimuleerden om mijn tempo weer op te pakken en te kijken of mijn inschatting juist was dat ik ze nog voor het einde van mijn geplande parcours zou kunnen achterhalen.
Vrouwelijke lezers zullen ongetwijfeld denken: "daar heb je weer zo'n mannelijke chauvinist die denkt dat hij harder kan lopen dan iedere vrouw". Dat is zeker niet zo. ik wordt vaak genoeg, zeker tijdens georganiseerde lopen, door vrouwen ingehaald. Ook door vrouwen die op het oog van mijn leeftijd zijn of ouder. Zo werd ik eens tijdens een loop voorbij gelopen door een vrouw die er flink op los aan het kletsen was met haar mannelijke metgezel van dat moment. Ik liep zelf toen in een behoorlijk hoog tempo en kon de metgezel later wel inrekenen maar de kletsende vrouw zag ik pas weer na de finish terug. Die had mij gewoon een volle minuut eraf gelopen. Ik geef echter wel toe dat ik, met name aantrekkelijk ogende hardloopsters, liever van dichtbij zie dan van veraf.

En ik heb, zoals ik net al aangaf, er een "sport in een sport" van gemaakt om tijdens duurlopen van alle voor mij lopende collega's in te schatten wat hun tempo is en of ik ze voor een bepaald punt zou kunnen inhalen. Als dat lukt, geeft dat een extra prettig gevoel en het bewijst volgens mij ook dat vermoeidheid nogal eens een mentale kwestie is. Je denkt dat je erdoorheen zit maar als de juiste stimulans zich aandient, in de vorm van een "te pakken" collega-loper, blijk je ineens over onvermoede reserves te beschikken. Ik heb mij bij zo'n poging overigens ook weleens stukgelopen, dat is dan weer de keerzijde van de medaille, maar de keren dat het wel lukt zijn gelukkig in de meerderheid.

"De Nesciobrug is de langste fiets- en voetgangersbrug van Nederland". Hij hangt boven het Amsterdam-Rijnkanaal en verbindt, op de gemeentegrens met Diemen, het uiterste puntje van Amsterdam-Oost/ Watergraafsmeer met het recreatiegebied Diemerpark en de erachter gelegen wijk IJbrug. "Een schitterende uitdaging voor de echte loper omdat er over een lengte van 800 meter een kleine 20 hoogtemeters moet worden overbrugd", staat er verder nog te lezen op de startpagina van www.nescioloop.nl.
De brug is dan ook het middelpunt van de loop die ieder jaar in de maand april door atletiekvereniging AV'23 wordt georganiseerd. Op zondag 15 april is het weer zover.

Het is dan niet verbazingwekkend dat er bijna altijd hardlopers op of rond de brug gesignaleerd worden. Met de komst van de brug, alweer een aantal jaren geleden, zijn de parcoursmogelijkheden voor hardlopers flink uitgebreid. Het Diemerpark is ideaal om kortere of langere duurlopen te doen (een rondje van 10 km behoort tot de mogelijkheden) en zowel richting Amsterdam-Zeeburg als richting Muiden, Weesp of Het Gooi kun je eindenweg lopen. Voor lopers uit IJburg zijn er aan de Diemense kant weer vele kilometers aan loopterrein bijgekomen.

De brug zelf is inderdaad een behoorlijke kluif die tijdens de Nescioloop twee keer moet worden verhapstukt. De eerste keer, na ongeveer 2,5 km, valt dat nog wel mee. Op de terugweg (voor de 15 km-lopers na 11,5 km) moet je echter flink aan de bak om je tempo een beetje te kunnen vasthouden.

Ik ben momenteel hard aan het trainen voor deze loop (ik neem zelfs deel aan de speciale clinicserie die AV'23 elk jaar voor de loop organiseert) en ik kan iedere loper in de omgeving aanraden om deze (in mijn ogen) prachtige brug in zijn of haar hardlooproutes op te nemen.

Afgelopen week heb ik voor het eerst dit jaar weer eens mijn favoriete 10 km-parcours kunnen lopen. Vanwege de vroege inval van de duisternis was dit er de afgelopen 4 maanden niet van gekomen. De route begint in Diemen langs het Amsterdam-Rijnkanaal aan het einde van de Ouddiemerlaan. Dit fietspad onder de bomen die aan weerszijden het pad omzomen, is voor mij ideaal hardloopterrein. Het is lekker "buiten" met vrij uitzicht over het kanaal en het Diemerpark aan de overkant. Als de bomen in blad staan bieden ze bescherming bij lichte regen en bij felle zonneschijn. Als het warm is, is het langs het kanaal altijd een stukje frisser dan tussen de huizen. Meestal is het er rustig en kun je lekker vrijuit lopen.
Na ruim 2,5 km sla ik rechtsaf de Overdiemerweg op. Hier waan je je, hoewel je de skyline van Amsterdam op de achtergrond ziet, even op het platteland door de boerderijen en de weilanden met grazend vee. Al snel duik ik linksaf de Hooiweg op. Dit is een schelpenpad tussen de weilanden door. Hier kun je meestal wel schapen of ganzen begroeten. Aan het eind van het pad ga ik rechtsaf, al snel het recreatiegebied weer uit en linksaf het fietspad langs de Diemerpolderweg op. Deze weg loopt parallel aan en direct naast de snelweg A1 en leidt mij aan het einde van de bocht, via een naar beneden lopende ontsluitingsweg terug naar het Amsterdam-Rijnkanaal. Dit is geen prettig stuk om te lopen maar wel een verplicht stuk in een aantal van mijn routes. Ik moet het wel lopen omdat het fietspad langs het Kanaal op deze hoogte voor een paar jaar is afgesloten vanwege de aanleg van een brug en ontsluitingsweg voor de Amsterdamse wijk IJburg. Ik heb er eigenlijk nog steeds flink de pest over in dat ik dat mooie, rustige stuk fietspad langs het kanaal heel lang niet kan benutten en daardoor gedwongen ben vlak langs de snelweg te lopen.
Een rustig en wederom beboomd stuk klinkerweg langs het kanaal tussen de Muiderbrug en de spoorbrug richting Weesp brengt mij naar het Diemerbos. Als ik hiernaartoe ben "afgedaald" kan ik kiezen uit een fietspad met bruggetje of een brede kleiweg tussen bomen met aan één kant uitzicht op een ven-achtig stuk van het bos. Hier zie ik regelmatig buizerds vliegen en het is er altijd heerlijk rustig en stil.
Er zijn genoeg fietspaden of half verhardde kleipaden die, eenmaal onder de A9 door, mij door het bos richting de Veeneikbrug sturen. Dit is een fiets- en wandelbrug die hoog boven het water van de Gaasp uittorent. Zo in de negende kilometer van mijn duurloop is de steile oprit van deze brug een behoorlijk zware dobber en dus een aanslag op mijn beenspieren. Eenmaal aan de Bijlmerkant afgedaald, neem ik het eerste pad rechtsaf om via een prachtig verhard bospad, langs de manege, linksaf naar het einddoel van mijn ren te lopen. Het meeste westelijk stuk van de Bijlmerweide is ook echt een weide, waarvan een gedeelte wordt doorsneden door wandelpaden en een fietspad dat naar de laatst overgebleven honingraatflats Geldershoofd en Gravestein leidt.
Ik hoop deze prachtige route dit jaar, ook in omgekeerde richting, nog menig maal te kunnen lopen en daarbij te genieten van de rust, de stilte en de mooie natuur.