Looptijden.nl nieuws

Clinic Trailrunning: pittige beklimmingen, in volle vaart afdalen, onverharde paden

MudSweatTrails (http://www.mudsweattrails.nl) organiseert dit jaar nog een tweetal Trailrunning clinics in Nederland. Wie deze prachtige sport eens aan den lijve wil ervaren zou zeker eens een kijkje moeten nemen bij één van deze clinics. Je krijgt uitleg over techniek, materiaal en tips over wedstrijden. Maar daarna ga je ook op pad voor een Trail van ongeveer een uur. De Trails zijn routes dwars de mooie natuur van de Posbank en Limburg.

• 29 aug Posbank (bij Arnhem)
• 31 okt Vaals (in Limburg)

Deelname aan één van deze clinics kost €15 per persoon.

Meer informatie & inschrijven
Ga voor meer informatie naar http://www.mudsweattrails.nl, onder het kopje clinics. Inschrijven doe je door een mailtje te sturen naar info@mudsweattrails.nl met daarin: naam / woonplaats / telefoonnummer en je niveau van lopen (beginner / gemiddeld / gevorderd). Het niveau om deel te nemen is in ieder geval een 10km binnen 52 minuten af te kunnen leggen.

Mensen die zich nu inschrijven voor de clinic van 29 augustus ontvangen een Salomon handbottle op de dag zelf. Handbottles zijn makkelijk mee te nemen op langere Trails. In het vakje aan de zijkant kun je ook nog een gel meenemen.

Win gratis deelname aan deze clinic
Lijkt dit je leuk? Looptijden.nl mag een gratis deelname weggeven voor de clinic van 29 augustus in de Posbank.
Laat een reactie achter op deze blogpost indien je hier interesse in hebt.

Update 18-8-2010: Deze prijsvraag is gesloten! De winnaar is inmiddels geinformeerd.

In een iets te strak zwembroekje en met een smurfachtige badmuts strak op mijn harige kop, wiebel ik van een trappetje het water in. Het water waar ik op een steenworp afstand de chipszakjes en het kroost zie drijven. Toch voel ik me vrij goed als ik al watertrappelend tussen de overige badmutsjes wacht op het startschot. Als een kudde spetterende eenden komt de meute op gang. Links en rechts komen voeten op nare plekken in mijn onderbuik terecht. Het water spettert zo hard in mijn gezicht dat ik nauwelijks nog zie welke kant ik op moet. Nee, dit is geen hardloopwedstrijd. Mijn lopersinstinct heeft me naar de triathlon van Utrecht geleid.

In de vijfhonderd meter water die ik af leg, zwem ik als een verzopen kat vrijwel achteraan het veld. De schoolslag drijft me voort. En achterin krijg ik ten minste geen slaande armen op plekken waar ik het liever niet heb. Als ik de eerste fitte triatleet alweer zie finishen, spartel ik nog wat voort in het Utrechtse kanaal. Diverse slokken vers bronwater klokken mijn mond binnen. Toch leuk, als je daarvoor gehoord hebt dat er meerdere mannen hun ‘boodschap’ net
gewoon hebben laten lopen daar.

Als ik de gammele trap om eruit te klimmen zie, ben ik blij dat ik eindelijk weer kan doen waar ik goed in ben, lopen dus. Dat valt dan toch even tegen. Met zwabberende benen vol Bambix loop ik als een dronkaard richting mijn fiets. Langs de kant gillende vrouwen.
Zouden ze schrikken van de aanblik van waggelende Michel in een klein broekje? Ik ren linea recta richting mijn fiets die netjes klaar staat. Afdrogen kost tijd leek me, dus gewoon fietsbroek over dat zwembroekje heen, shirt aan, helm op, klikschoentjes aan, startnummer op en gaan. Mijn zwabberbenen zijn inmiddels stalen stoemppoten als ik op nare fietsschoentjes door het parc ferme stuiter. Het fietsen is gelukkig iets meer ontspannen. Mijn voeten zitten vast en er zijn nauwelijks gekken die me in mijn knieholtes willen stompen. Ik heb wel een behoorlijke achterstand. Ik zie amper gebogen mannen voor me. Als ik al iemand inhaal, is het een klein meisje die de triatlon op moeders fiets aan het doen is. Och, twintig kilometer, moet lukken. Ik haal niet veel mensen in. Anderen komen mij echter ook nauwelijks voorbij. Ik praat mezelf in dat ik een gemiddelde fietser ben. Als in de laatste kilometer een jongen op een mountainbike voorbij komt, word ik met de neus op de feiten gedrukt. Ik moet lopen!

Het bordje 'afstappen' komt dan ook als geroepen. Mijn fiets hang ik triomfantelijk in het rek. Het voorprogramma is voorbij. Michel’s hoofdprogramma begint. Gehaast stap ik in mijn Brooks die ik al staand probeer vast te ploeteren. De kramp schiet nog net niet in mijn dijbeen, maar ik voel wel ergens iets borrelen. Direct nadat ik de startmat voor vijf kilometer rennen passeer zie ik de jongen van de mountainbike. Een lichte tinteling suist door mijn benen als ik hem binnen tien meter inhaal. Wat voelt het lekker als je kan doen waar je het beste in bent. En ook al voel ik wel degelijk pijn, de tred zit er toch lekker in. Ik haal mijn concurrenten bij bosjes in. Als een vis in het water heet dat geloof ik, of heb ik de visjes nou
op het droge? Ik weet het niet meer, maar ik ren als een gek richting finish. Vijf kilometer is
niks!

Na een uur en vijftien minuten kan ik zelfs nog aanzetten voor een eindsprint. Als ik een bekertje water aanpak, lijkt het een wedstrijd als alle anderen. Een dag waarop ik gelopen heb.
Maar nee, er zaten deze keer nog twee voorprogramma’s bij. Water, fiets, schoeisel. Ach, een hardloper maakt soms rare sprongen.

Oja. In een veld van 207 mensen behaal ik uiteindelijk de 91e plaats. Grappig om te zien dat
ik de 182e zwemmer was, 135e bij het fietsen en de 15e looptijd heb.

---

Deze column is geschreven door Michel van Kats (http://www.michelvankats.nl)

In samenwerking met DressMyiPhone.nl (http://wwww.DressMyiPhone.nl) mag Looptijden.nl drie exemplaren van de SwitchEasy RunAway weggeven.

Met behulp van deze gadget kun je Nike+ gebruiken met elk paar hardloopschoenen. Zo heb je geen Nike schoenen nodig om toch van Nike+ gebruik te kunnen maken. De SwitchEasy RunAway kun je heel eenvoudig
op je hardloopschoen klippen waarna je gebruik kunt maken van Nike+.

Met Nike+ kun je makkelijk op je hardlooptijden meten met je iPhone, iPod of iPod Touch. Daarna kun je je tijden ook heel eenvoudig weer op Looptijden.nl importeren voor uitgebreide statistieken en integratie
met o.a. Hyves, Facebook en Twitter.

Zie http://www.dressmyiphone.nl/SwitchEasy-RunAway---Crystal-p-16276.html voor meer informatie over deze gadget.

Wil je zo'n SwitchEasy RunAway winnen?

Dat is heel eenvoudig! Laat een reactie achter op dit artikel en je maakt er automatisch kans op!
Het enige wat je er verder voor hoeft te doen is een kleine review schrijven van het product (als je er eentje wint).

Er worden drie willekeurige winnaars uitgekozen welke van DressMyiPhone.nl (http://wwww.DressMyiPhone.nl) een SwitchEasy RunAway toegestuurd krijgen.

Update 3-8-2010 Deze prijsvraag is gesloten en de winnaars zijn op de hoogte gesteld.

Afgelopen week is de mijlpaal van vijfduizend geregistreerde gebruikers bereikt! Amper anderhalf jaar na de start van de site is dit aanzienlijk meer dan waar ik ooit op had gehoopt!

Ik wil dit moment meteen aangrijpen om een aantal mensen te bedanken voor al hun inzet. Als eerste uiteraard de moderators: Bjorn, Martijn, Els, Leo, Jeroen en Jan. Zij zorgen er o.a. voor dat de wedstrijden een beetje netjes georganiseerd blijven en voegen dubbele wedstrijden samen.
Verder wil ik de columnisten Michel, Jan Fokke en Freddy bedanken voor hun bijdrages! Freddy verdient een extra compliment voor zijn enorme inzet voor de trainingshandleiding welke wekelijks naar meer dan honderd hardlopers wordt gemaild.

Maar de meeste dank verdienen uiteraard de bezoekers van Looptijden.nl! Zonder hen had de site nooit zo'n start kunnen maken!

Montfoort IT shirt
Ook wil ik Montfoort IT (http://www.montfoort-it.nl/) bedanken. Op de nieuwste shirtjes van het software ontwikkelings bedrijf uit Utrecht staat een heel mooi groot Looptijden.nl logo! Bedankt hiervoor!

Looptijden.nl spandoek
Sinds een tijdje is er ook een heus Looptijden.nl spandoek welke regelmatig bij wedstrijden zal worden opgehangen om zo meer reclame voor de site te maken.

Statistieken!

Met vijfduizend+ gebruikers en al hun hardlooptijden zijn uiteraard leuke dingen uit te rekenen. Hieronder een aantal zinnige, en ook minder zinnige, statistieken:

• De gemiddelde tijd van een 5 km wedstrijd is 31 minuten
• Voor een 10 km wedstrijd is dat 54
• Een halve marathon wordt in gemiddeld 1:44 gelopen
• Een hele marathon gaat gemiddeld in 3:45
• Van de ongeveer 750 paar bekende schoenen zijn verreweg de meeste van Asics
• Het snelste merk is echter Nike, met Saucony op de tweede plaats. Maar hierbij moet wel een kleine kanttekening geplaatst worden: er zijn niet genoeg gegevens bekend om hier een harde uitspraak te doen en de verschillen zijn klein (3 minuten op de 10 km)
• Er is 500.000 kilometers aan hardlooptijden ingevoerd, genoeg voor elf rondjes om de aarde!
• Er is één hardloper met meer dan 10.000 kilometer in z'n profiel en een ruime 20 met meer dan 1.000 kilometer
• Het populairste tijdstip van aanmelding is tussen 20:00 en 22:00, maar tijdens het WK is dat 's ochtends vroeg en het eind van de middag net na de wedstrijd van 16:00.

Heb je zelf nog een statistiek verzoekje? Laat het gerust weten in een opmerking!

Zoals je wel eens naar de toilet moet, zo moet je ook wel eens naar de winkels. Niet dat het ene net zo zwaarwegend is als het andere, maar ik bedoel maar. Ik moet dan altijd eraan denken, dat ik mijn portemonnee niet moet vergeten. Al zo vaak vergeten! Er is weinig meer rood-op-de-kaken gevoelend dan met al je boodschappen al door de scanner gehaald en een rij van ongeduldige klanten achter je in-je-nek-hijgend te moeten vaststellen, dat jij, ja, jij, de hele rij ophoudt, omdat je je portemonnee niet kan vinden. Einde van het verhaal is, dat je boodschappen dan gecanceld moeten worden. In de kassa dus. En dat is geen sinecure, want een kassa is een computer en we weten allemaal dat daar geen compromis mee valt te sluiten. Vooral de kassajuffrouw, die trekt wit en rood tegelijk weg, als je haar op de hoogte moet stellen van het ongemak. Zenuwachtig wordt er gebeld naar de balie, amper vijf meter verderop. De dienstdoende winkelbediende eersteklas komt er even bij en ja, dat is een probleem. Nee, dat kan niet zomaar gecanceld, want die autorisatie heeft niemand, en ja, dan moet je alle boodschappen weer opnieuw scannen om ze te cancelen. Zucht (van mij). Zucht (van haar). Nerveuze, zweterige blik van achter de perspexplaat van de getergde kassajuffrouw naar mij. Nerveuze blik van door-de-grond-zakkende klant naar haar. Een aantal boze blikken in het kwadraat van klanten uit de rij achter me. Ja, hoe kun je je huis verlaten zonder geld!! Hoe haal je het in je hoofd!? Zonder wapen, alla, zonder jas, nou goed, boodschappentas, geen probleem. Maar zonder geld?? Enfin, ik denk, laat ik wat zeggen: “Zal ik zo terugkomen met het geld? Dan hoef je misschien niks te cancelen?”. De soldaat eerste klas is opgetogen, want: inderdaad, zo lang ik maar terugkom, is dat geen probleem. De kassa kan niet zomaar cancelen, maar wachten is geen probleem. Mijn kassajuffrouw klaart op als regen voor de zon. Zonder te kijken voel ik dat er een zucht van verlichting door de wachtende rij klanten gaat. En ik maak me zo snel mogelijk uit de voeten richting huis op zoek naar die vermaledijde geldbuidel.

Zoals je wel eens naar de winkel gaat, zo doe je wel eens mee aan een wedstrijdloop. Niet dat het ene net zo zwaarwegend is als het andere, maar ik bedoel maar. Het is net als in de winkel. Je gaat van schap naar schap. Zoekt je lijstje bij elkaar en je vervolgt je weg door de winkel met je wagentje. Totdat er ineens iemand achter je wat roept: “Mag ik er langs?”. Ik ben geen computer, dus compromissen zijn snel gesloten: “Oh sorry, maar natuurlijk!”.

---

Deze column is geschreven door Freddy de Bree (http://www.looptijden.nl/lopers/trotter22).

Ik kom de sportkantine binnen door een krakende deur. In het halletje staan mannen met felgekleurde, te korte broekjes rare pasjes te maken. Op hun shirts de namen van loopjes waar, ik vermoed, eerder aan is meegedaan. Hun dunne armpjes zwaaien in het rond om warm te blijven. Als ik de barruimte binnen kom ruik ik direct een geur van modder, zweet en aangebrande kroketten. Achterin zitten aan wankele tafeltjes twee dames die zo door zouden kunnen gaan voor mijn tantes. Er zijn verkreukelde papiertjes vastgeplakt aan de tafels. Ik stel me zo voor dat hun slimme neefje die de avond ervoor heeft voorzien van tekst. Omdat hij 'alles' van computers weet.

Overal liggen er witte en gele papiertjes. Ik neem plaats naast een man die, reeds geheel gekleed in hardloopkleding, rustig een boek zit te lezen. Hij kijkt niet op of om als ik een pen van de tafel graai en mijn gegevens begin in te vullen op het witte papiertje. Nadat al mijn adressen keurig netjes op de stippellijntjes zijn geplaatst, kom ik onderaan tot de ontdekking dat dit het papiertje van de vijf kilometer wedstrijd is. En dat kan dus echt niet. Ik laat het blaadje subtiel in mijn zak glijden en begin gedwee aan de gele versie.

Als ik in de rij ga staan bij de twee tantes, hoor ik achter me de barman schreeuwen dat hij een broodje kroket heeft. Hoewel ik best wat zou lusten, probeer ik me er niets van aan te trekken. Ik word geroepen door de vrouw achter het tafeltje. Voor haar ligt een centenbakje. "Dat is dan vier euro, meneer" zegt ze met een Utrechts accent. Samen met mijn startnummer voor vanavond krijg ik een lootje. "Voor de loterij na de wedstrijd. We hebben echt mooie prijzen hoor!" Ik bedank haar vriendelijk en baan me een weg naar de kleedkamer.

Omringd door een lucht die het midden houdt tussen angstzweet en tijgerbalsem, ga ik op een smal bankje zitten. Naast me een gespannen meneer die zijn veters zo strak aantrekt dat ik betwijfel of zijn voet er na de race nog aan zal zitten. Hoewel er best veel hardlopers aan het omkleden zijn, is het toch vrij stil. Hoort dit bij de voorbereiding? Of zijn dit allemaal mannen die, net als ik, in hun eentje hierheen zijn gekomen en even geen zin hebben in small talk? Mijn startnummer zit inmiddels opgespeld, mijn veters vast en mijn horloge is om. In de verte hoor ik de speaker roepen: “Dames en heren, u heeft nog vijf minuten voordat het startschot zal worden gelost!”

Omdat ik niet graag tegen de hekken word geperst, probeer ik vooraan het veld te starten. Dat is deze keer, gezien het kleine deelnemersveld, geen hele grote opgave. De man met de microfoon heeft het duidelijk naar zijn zin. Hij maakt grapjes met bekende deelnemers. Ik ken ze niet. En vind de grapjes eigenlijk ook niet zo leuk. Terwijl ik aan het mijmeren ben over hoe mijn vorm van de avond is, klinkt plots het startschot. Verschrikt komt de hele meute als een kudde bizons op gang. De eerste tien meter verwonder ik me nog over de snor van de speaker. Daarna is het al snel over tot de orde van de dag. Rennen.

Het gaat lekker vanavond. Wanneer ik op een wat verlaten weggetje loop, hoor ik achter me een gebrom langzaam naderen. Er komt een tractor met hooi voorbij. Ik probeer er nog even achter te kruipen, maar als het hooi in mijn mond komt waaien geef ik dat al snel op. Even later slaat de tractor gelukkig rechtsaf het weiland in. Nog even twijfel ik of wij daar ook niet heen worden gestuurd, maar de brave borst met het oranje hesje wijst me enigszins nonchalant naar links. Inmiddels in de laatste honderd meter hoor ik de stadionspeaker eerst mijn nummer noemen. "Daar komt, eeeeh... ja, Michel van Kats!" Naast de finish zitten diverse mensen met een blanco lijst voor zich. Ik ben kapot. Maar hoor nog wel hoe mijn nummer en tijd worden genoemd en opgeschreven. Was dat nou weer mijn tante?

Met een pakje vruchtensap en een appel in mijn hand kijk ik om me heen. De gezellige kneuterigheid van een dorpsloopje. Ik hou er van. En dan zo ook nog eens de loterij met mooie prijzen!

Deze column is geschreven door Michel van Kats (http://www.michelvankats.nl/).

Het jaar 1991 is qua getal al bijzonder. Draai het maar om, het blijft hetzelfde. Het jaar 1991 kende ook vele bijzondere gebeurtenissen. Operatie Desert Storm bijvoorbeeld, die legale van de bevrijding van Koeweit. Het jaar dat de Sovjet-Unie in elkaar klapte met als gevolg, dat we de Bos atlas meteen konden weggooien. Het jaar dat Boris Becker heel even op nummer 1 van de ATP lijst stond. Het jaar dat Miguel Indurain voor het eerst de Tour won. In de hardloopwereld werd ook in 1991 voor het eerst de 60 van Texel georganiseerd. De CPC-loop te Den Haag kent dat jaar voor het eerst een Afrikaanse winnaar: John Burra, terwijl alle vier de voorgaande edities op naam van Marti ten Kate stonden. De eerste loopgolf was op zijn hoogtepunt en vele loopevenementen waren massa-evenementen geworden. Zo namen meer dan 11.000 lopers deel aan de Dam-tot-Damloop.

De zomer - voor zover ik me kan herinneren - was een lange, droge, warme zomer en dit kwam natuurlijk ten goede aan het maken van kilometers. Het was nog maar mijn eerste echte jaar in het hardlopen van evenementen. Daarvoor had ik me wel gewaagd aan een sponsorloop over 80 km, waarbij ik (niet aansluitend) 38 km had gelopen, maar een echte straatloop, nee, dat had ik nog niet gedurfd. Je mocht eens als laatste aankomen, zeg! Dus had ik gekozen voor de grondige aanpak van maanden en maanden van training alvorens mee te gaan doen.

Inmiddels was ik toe aan mijn derde evenement: de Dam-tot-Damloop. Destijds startten we al niet meer op de Dam, maar vrij dichtbij de IJ-tunnel. Ik weet nog goed hoe het voelde om door die tunnel heen te gaan. Met zijn duizenden door de tunnel en de waves die we met opzwaaiende armen door de tunnel lieten gaan! Het kippevel wat ik kreeg was onvergetelijk. Zoals elk jaar karakteriseert deze loop zich door de vele rijen supporters van de ene Dam tot en met de andere Dam. Prachtig om te zien, soort Koninginnedag, maar dan alleen hier van Dam tot Dam.

Ik liep op een behoudend schema en wilde versnellen naar het einde toe. Zo gezegd, zo gedaan eigenlijk. Another day at the office? Hm, zo makkelijk was het nou ook weer niet, maar ik was wel redelijk content met 1 uur 17. Eigenlijk had ik gehoopt onder de 1 uur 15 te kunnen lopen, maar goed, zo heb je weer wat te doen. We gingen door het finishvak heen in een zonnig Zaandam op weg naar de bussen. We kregen een unieke herinnering voor deze editie: een bordje van Le Champion met daarop een aantal lopers en de naam van de loop geschilderd. Helaas niet uit de Zaanse collectie, maar na zoveel jaar voor mij toch waardevol.

Daarna wachtten we op de bus die ons weer terug naar Amsterdam zou brengen. Met veel geluk kon ik een zitplaatsje krijgen en we aanvaardden de weg terug op motorische snelheid. Mijn buurman was een baard en kaalmans met bril en vol eerbied voor zijn paar grijze haren vroeg ik of hem de loop was bevallen.

- "Ja, het viel me mee! Nog net binnen het uur! In 59 minuten nog wat."

Van schrik liet ik bijna het bordje van Le Champion vallen.

- "Zo... eh. Da's heel mooi."

Maar meer kreeg ik er even niet uit. Zoveel meer maanden - als zijn (verloren) grijze haren aangaven - had ik me dus moeten voorbereiden.

PS. De Dam tot Dam loop werd in 1991 gewonnen door een Keniaan: Joseph Keino. En vlak daarachter (meer daarnaast) zat Marti ten Kate. Waarschijnlijk de laatste keer, dat een Nederlandse man zo dicht bij een eindoverwinning was van deze - grootste - 10 EM-loop van Nederland (de wereld?).

---

Deze column is geschreven door Freddy de Bree (http://www.looptijden.nl/lopers/trotter22).

Onderstaande column is geschreven door Michel van Kats. Naast fanatiek hardloper is Michel ook tekstschrijver. Zie http://www.michelvankats.nl/ voor zijn persoonlijke homepage en http://www.looptijden.nl/lopers/michel voor zijn hardloopprofiel.

---

Het is druk bij het kraampje. Als ik in de rij aansluit zie ik voor me zenuwachtige hardlopers om de aandacht van de nummervrouwtjes vechten. In kartonnen doosjes liggen opgestapeld de startpakketten voor de 10 kilometer van de Utrecht Marathon. De envelopjes zijn gesorteerd op startnummer. Wanhopige blikken van enkele lopers voor me als ze hun nummer helemaal niet weten. “U moet wachten tot alle mensen met een nummer geweest zijn”. Vermoeiend draait een vrouw voor me zich om en begint te foeteren op haar man. “Ik zei nog dat we dat mailtje hadden moeten uitprinten!”

Op mijn envelop zit een treinkaartje en een stickertje met mijn startnummer vastgeniet. Ik zoek een plekje tussen de zich warmlopende, vetervastmakende en spieren strekkende menigte. Met de koude wind in mijn nek scheur ik de envelop open. Een startnummer voor op mijn borst. De beroemde championchip voor op mijn schoen. En een dubieus wit lintje met opnieuw het 12157 erop, welke inmiddels voelt als het aantal keer dat ik dit nummer toegewezen krijg.

Laat ik maar eens beginnen met dat ding op mijn shirt te spelden. Ik besef me plots dat er geen veiligheidsspeldjes zijn bijgeleverd. Veiligheidsspeldjes, een onmisbaar item voor elke hardloper. Toch grappig dat een relatief ouderwets ding nog steeds zo belangrijk is voor een vooruitstrevende sport die hardlopen wil zijn. Ik stop al mijn spulletjes maar weer in mijn envelop en begeef me terug naar het kraampje. In slechts één klein doosje ligt een tiental speldjes. Snel grijp ik mijn portie en zie een man naast me beteuterd kijken als hij enkele seconden later de bodem ziet. De mevrouw achter de kraam komt met een oplossing. “Ik heb nog wat knopspeldjes kunnen regelen toen ik aanbelde bij dat huis daar!”

Enigszins scheef, maar ik heb mijn nummer parmantig op mijn nieuwe hardloopshirt kunnen hangen. Twee jongens naast me vragen me wat ze met dat dubieuze witte lintje moeten doen. Ze vonden me er wel professioneel uitzien dus ik zou dat vast weten. Wijzend naar mijn nummer aan mijn tas zei ik dat het uiteraard bedoeld is om je spullen terug te vinden na de race. De sticker plak ik op mijn sporttas en ik loop naar de containers om mijn tas veilig te laten vervoeren naar de finishlocatie. Al snel word ik er op attent gemaakt dat ik mijn tas in een plastic zakje moet proppen. Een heel klein zakje.

En dus ga ik opnieuw terug naar mijn plek en probeer ik zo geraffineerd mogelijk – als een professional – het plastic tasje niet te laten bezwijken. De sticker moet dus op de tas. Triomfantelijk kom ik terug bij de container., maar ‘meneer, wilt u hem nog dichtmaken met dat witte lintje met uw nummer erop”. En die zat dus helemaal onderin de strak staande tas.

Het zijn de kleine dingetjes die een grote loop mooi maken.

Afgelopen week heeft de drieduizendste hardloper zich aangemeld op Looptijden.nl! En nu de lente eraan komt (of misschien is deze er al) gaan de bezoekersaantallen ook weer evenredig met de temperatuur omhoog .

Fietstijden.nl
Afgelopen weken is er heel hard gewerkt aan http://www.fietstijden.nl . Deze site is bijna gelijk aan Looptijden.nl, maar dan helemaal op wielrenners en mountainbikers gericht.
Je kuny er inloggen met dezelfde gebruikersnaam en wachtwoord als je op Looptijden.nl gebruikt.

Nike+ integratie
Sinds een aantal weken is het mogelijk om je Nike+ tijden te importeren op Looptijden.nl. Alhoewel Nike+ een mooie website biedt, is deze bij lange na niet zo uitgebreid als Looptijden.nl. Met deze integratie kan je het beste van beide werelden combineren!

Temperatuur en omstandigheden
Je kunt vanaf vandaag ook de temperatuur en omstandigheden bijhouden op Looptijden.nl. Handig om later terug te zien dat het bijvoorbeeld heel koud was, of hard regende / sneeuwde.

Overig
Ook kun je bij je gezondheidsgegevens je hartslag in rust opgeven. En daarnaast zijn er nog vele kleine dingetjes verbeterd om alles nét iets mooier en makkelijker te maken.

Heb je zelf nog een goed idee? Laat het gerust weten middels de contact opties!

Het is alweer lang geleden. De Van-Berg-tot-Berg race bestaat niet meer in zijn oude vorm, maar hij was inderdaad een race die Drs. P wel aan zou hebben gestaan. Het ging heen-en-weer van de Wageningse berg naar de Rhenense berg.

We moesten ons verzamelen bij het Ouwehands dierenpark in Rhenen. Het leek wel een sportdag van de lokale school. Overal linten en zones. Heerlijk improvisorisch zag het er uit, want er waren heel veel verschillende lopen die allemaal op een dag afgewerkt werden. Zelfs ultralopers hadden een eigen parcours. Uit een luidspreker schalde het, dat dáár de eerste loper van de ultraloop (69? 100? km) aankwam. En inderdaad daar liep een ielig mannetje in een wit-klassieke outfit (singlet-shirt, veel te kort broekje) tussen de linten en verdween weer netjes tussen de linten, na zijn lusje gemaakt te hebben om waarschijnlijk weer net zoveel kilometers richting de andere berg te gaan lopen.

De vermoeidheid straalde van hem af, sterker nog, de weerzin om nog verder te moeten lag op zijn gezicht af te lezen. Tegelijkertijd maakte hij veel indruk op mij, want hij ging toch door. Hij kwam aan, maakte zijn U-bocht en ging weer.

Het was weldra onze beurt.

We waren geen duizenden, maar slechts enkele honderden aan de start van de bijna-halve-marathon (ongeveer 23.2 km). Er werd een lint gespannen waar we ons achter moesten opstellen en ineens waren we zomaar weg! De eersten spurtten weg, zoals van hun verwacht werd en wij er - op ons beschaafde tempo - er achteraan.

We hadden de andere berg nog niet eens gevoeld of gezien of de eersten raasden alweer terug. Een dun lijntje tussen ons en hun maakte ons duidelijk dat wij op weg waren en zij alweer naar huis. Maar hun snelheid maakte vooral-ons duidelijk, dat er nog meer verschillen waren.

Ondertussen was de berg voor mij in geen velden of wegen nog te bekennen. Navraag bij mijn collegalopers leverde op, dat dat nog wel even zou duren. Maar dat ik me geen zorgen erover hoefde te maken. Tja, ik maakte me inderdaad geen zorgen. Sterker nog, ik voelde me heel erg goed. "Kom maar op met die berg!", dacht ik.

Toen kwam de berg in zicht. Nog in mijn prille loopjeugd, riep ik glimlachend, bij het zien van de berg: "Is dat alles?". Mijn collegaloper zei rustig: "Wacht maar af...".

Na het beklimmen van de berg, liepen we dwars door het stadion, dwars over het voetbalveld, waar we de keus hadden uit de bekende versnaperingen voor nu of onderweg en vervolgden onze weg, de berg af, terug naar het dierenpark.

Ik voelde me nog steeds goed. "Nou, als dit de helft is, dan gaat het goed", dacht ik. We kunnen nog wel wat harder. Jazeker! Op weg naar een negatieve split, wat dacht je wat! Zo gezegd, zo gedaan. En zo aanvaardde ik de terugtrip.

Wat ging er dan mis? Tja.

Na 15 km kwam de beruchte steek in de zij, die waarschuwde dat een system meltdown aanstaande was. Daar liep ik gewoon vrolijk doorheen en het alarmsignaal gaf er de brui aan, want ja, wie niet luisteren wil, die moet maar voelen. Ondertussen begonnen ook de voeten te protesteren met een mooie brede blaar onder de voorvoet. Probeer zo’n mooie maar eens te krijgen! En ook daar liep ik minder-vrolijk mee verder.

Maar de nekslag was: De ene na de andere dijk. Van die kleine, schlemielige verhogingen van een meter, anderhalve meter. De ene na de andere. Op en weer af. Het was - in de volksmond - niet normaal meer. Mijn kuiten begaven het en mijn diesel raakte uitgeput. De ene na de andere collegaloper tikte mij af op mijn schouder. "Wacht maar af...", was een "Wacht maar af!" geworden. Mijn wachten was beloond en mijn jeugdige overmoed afgestraft.

Na de race waren mijn benen voller dan vol gelopen. Eskil Ervik had ze niet voller kunnen schaatsen op de 10 km. Zoals Gabriele Andersen rondzwalkte bij de finish van de eerste olympische vrouwenmarathon was ik nog niet, maar het scheelde niet veel. Ik dacht dat mijn quads zouden exploderen, zo stijf en pijnlijk waren ze geworden. In een flits zag ik weer die ultraloper voor me, of was ik dat?

---

Deze column is geschreven door Freddy de Bree (http://www.looptijden.nl/lopers/trotter22).