De weersomstandigheden waren wat mij betreft perfect tijdens de 15 km van de Nationale Lenteloop in Papendrecht. Het zou best eens een goede tijd kunnen worden. Desondanks ging ik (met de jaren wijs geworden) conservatief van start op een tempo van de vorige 15 km wedstrijd, twee weken eerder. Dat is immers wat ik aan zou moeten kunnen.
Na 8 kilometer min of meer op een eindtijd lopend tussen de 1 uur 14 minuten en 1 uur 15 minuten, besloot ik om de gemakkelijk aanvoelende snelheid te verhogen met zo'n 4 procent, naar 12,6 km per uur. Dat voelde na het tien kilometerpunt nog zo makkelijk aan, dat ik vanaf het elf kilometer punt er nog een schepje bovenop deed, naar 13,1 km per uur. Dit was het wel zo'n beetje qua versnellen, want het voelde zwaar aan.
De kilometers vlogen nog wel voorbij in mijn gevoel, maar lekker lopen was het zeker niet meer. Ik moest mezelf tot de orde roepen toen de vraag in me opkwam om gas terug te nemen. Niet vandaag!
De laatste kilometer ging het nog een stukje sneller, 13,7 km per uur. Dit was erg pijnlijk en het moest niet lang meer duren. De pijn deed de tijd vertragen en ik moest veel moeite doen om geconcentreerd te blijven. Getver, wat was dat een rotgevoel.
Eenmaal terug op de atletiekbaan van AV Passaat werd ik op de laatste 100 m aangespoord om de man 30 meter voor me "te pakken". Dat deed ik dus maar, met 21 km per uur door de finish stormend, de pijn verbijtend, maar wel ingehaald dus.
Er kwam een diepe vermoeidheid en misselijkheid over me heen terwijl ik wandelend stond uit te hijgen. Ik had wel even een supersnelle laatste kilometer neergezet. Mijn inschrijfgeld en reiskosten waren niet voor niets geweest. Bijna drie minuten af van de tijd van twee weken geleden, met de laatste tien kilometer in een betere tijd (50 seconden sneller) dan mijn snelste tijd op een tien kilometer in 2013, amper een maand geleden, in de Bergse Monumentenloop.
De organisatie was uitstekend. Er stonden twee posten met bekers water en natte sponzen (genoeg voor 13 graden Celsius) nabij het 5 en 10 km punt, respectievelijk. De 5 en 10 km punten klopten exact (tussenliggende bordjes klopten bij benadering), net als de totaalafstand, 15 kilometer. Een klein minpuntje was dat het parcours niet autovrij was, maar dat werd goedgemaakt door de verkeersregelaars die de auto's en vrachtwagens lieten stoppen op de weg, zodat de hardlopers er langs konden lopen. Een goed compromis als wegen niet permanent kunnen worden afgesloten voor een paar uur.
In mijn leeftijdsklasse (mannen 50 - 54 jaar) was ik met met 1:12:16 uur bruto 14de uit 27 (48 %), mannen overall was ik 92ste uit 205 (55 %), wedstrijd overall 103de uit 258 (60 %), als 100 % nummer 1 voorstelt. Overall heb ik dus een "voldoende", maar in mijn categorie moet ik nog wat sneller worden.
Met een gemiddelde prestatieverbetering van een procent sneller per week zou dat moeten kunnen, maar of het zo doorgaat is onzeker. Waarschijnlijk zal het op een gegeven moment minder snel vooruitgaan totdat ik mijn top bereikt heb.
Mijn hoop is om op de 10 km onder de 40 minuten te belanden vòòr het einde van 2013. Met een tijd van 1 uur 12 minuten op de 15 km zo vroeg al in het jaar is dat mogelijk, denk ik, mits ik heel blijf en nog wat gewicht verlies.
Dank je wel voor het lezen van mijn stukje. Wil je meer over me lezen, kijk dan eens op mijn weblog, http://stokachterdedeur.wordpress.com, waar ik een uitgebreid dagboek bijhoud van mijn trainingen en wedstrijden.
