Alle blogposts van hardlopers op Looptijden.nl

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en gerelateerde onderwerpen.

Beweging = Beweging

Gepost door Tante Jos op maandag 17 juli 2017 16:17

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Gecombineerd met wandelen, jeetje wat was het warm!

Foto's bij deze blogpost

run.jpg

Waarom doen wij dit?

Gepost door Tante Jos op zondag 9 juli 2017 19:23

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Ik wil de winter! Theeth smiley

Foto's bij deze blogpost

run.jpg

NIEUW BLOG: the dark side

Gepost door Runhedwigrun op vrijdag 7 juli 2017 15:54

Foto's bij deze blogpost

Screenshot 2017-07-07 14.25.58.png

Dorpsdag 2017

Gepost door jongenottertje op donderdag 29 juni 2017 21:39

De nieuwe route voor de Dorpsloop Hoevelaken op 19 augustus is uitgezet, inschrijven kan nu via

https://eventkit.mylaps.com/nl/event/546

Geen Garmin of Cindy, maar wel Peter, Paul & Marlyse (2 reacties)

Gepost door Arranraja op donderdag 29 juni 2017 13:13

Één plaatje zegt meer dan duizend woorden: http://arranraja.wordpress.com/

Een heikele kwestie noopt mij om een goede traditie even terzijde te schuiven. Het relaas van mijn wederwaardigheden tijdens een verhitte ren in het meest tropische stadsdeel van Amsterdam twee weken eerder staat nog in de steigers. En zou om die reden normaal gesproken eerst afgemaakt en online gezet worden. Maar toch meen ik voorrang te moeten geven aan de actueelste gebeurtenissen. Dit komt omdat Looptijdenmaatje Peter de Haan zijn verhaal over de Vechtloop al dezelfde avond heeft gepubliceerd en ik niet nodeloos achter de feiten aan wil lopen. Het is al erg genoeg dat ik doorgaans achter Peter aan moet hollen. Daarover later meer. Ik voel mij dus genoodzaakt in te haken op de actualiteit. Vanzelfsprekend in het kader van het principe van hoor-en-wederhoor. Als ik te lang wacht met het kenbaar maken, van mijn visie op het gebeurde, heeft het nieuws zijn glans te zeer verloren en is de lezer niet meer geïnteresseerd ook mijn kant van de zaak te vernemen.

Ik had nog wel zo'n mooie inleiding in gedachten over waarom ik dit epistel 'Route 66' wilde noemen. Die valt door het hiervoor besprokene wel min-of-meer in het Vechtwater. Maar ik meld lekker toch dat de Vechtloop-editie van dit jaar mijn 66ste georganiseerde loop was. Niet de 66ste route die ik in georganiseerd verband heb voltooid, want het is aan trouwe lezers wel bekend dat ik vaker inschrijf voor hetzelfde loopje. 'Route 66' klinkt gewoon lekker belangrijk, alsof het gaat over hardlopen in-, of een trip naar de VS van Amerika. Met zo'n titel zou ik misschien wel wat extra lezers hebben getrokken. Goed, het gaat in dit verslag dus duidelijk over de tweede loop met renvriend Peter. Blij verrast was ik dat hij een paar weken geleden via een appje berichtte dat hij zich, net als vorig jaar, had ingeschreven voor deze trimloop uit mijn persoonlijke top 5. Met het oogmerk op herhaling te gaan wat betreft de succesvolle samenloop van toen, eind juni 2016. Het werd in vrijwel alle opzichten een herhaling van zetten, kan ik alvast verklappen. Dat is echter zeker niet negatief bedoeld. Integendeel zelfs. Wij ontmoetten elkaar weer op het station van het historische, Noord-Hollandse vestingplaatje. En wandelden opnieuw samen door het mooiste stuk van Weesp, rijk voorzien van prachtige, zomerse plantenbakken, naar het zenuwcentrum van de Vechtloop. Lezers met een goed geheugen zullen zich herinneren dat dit de plaatselijke manege betreft.

Ons beider startnummers had ik dagen van te voren al opgehaald bij de lokale sportwinkel. De mijne zat al aan mijn shirt en die van Peter had ik in de tas. Wij regelden de gebruikelijke plichtplegingen vooraf: onmisbare spullen apart nemen, tas afgeven bij de bewaakte garderobe, innemen van de laatste vitale brandstoffen en het onvermijdelijke meervoudige toiletbezoek. We liepen mijn oud-collega Patrick, zijn broer Gilbert en een vergezellende jongedame tegen het lijf. Dit was weliswaar geen loop uit de Rondje Mokumcyclus, maar Patrick vond dat deze toch wel binnen de Ring Amsterdam viel, of in ieder geval in de buurt daarvan. En hij paste in de trainingsopbouw naar het grote doel van Gilbert: de Dam tot Damloop in september. Peter wist daarna een aardige renster bereid een paar foto's van ons tweeën te maken. En ik kon, als tegenprestatie, aan haar en aan de bijbehorende jongeman uitleggen hoe het parcours ongeveer liep en waar de drinkposten zich zouden bevinden. Al keuvelend dribbelden Peter en ik een rondje in en zochten vervolgens een plek te midden van onze 10 km-metgezellen. Het in de binnenbak der manage (ook de enige bak trouwens) opgestelde loperspak leek minder groot dan vorige jaren. Maar dat bleek slechts schijn te zijn, gezien de aardig overeenkomende aantallen binnenkomers over de 10+ km-afstanden van de vorige 3 jaargangen en van dit jaar.

Via meerdere online-kanalen had ik met Peter al harde formatiebesprekingen moeten voeren over de aanvangssnelheid en de vervolgstrategie tijdens onze gezamenlijke inspanning. We zouden rond de 10 per uur, niet langzamer, van acquit gaan en trachten binnen het uur onze samenloop af te ronden. Toen ik 's-morgens net mijn woning verlaten had, bleek dat mijn supersonische Garmin-horloge categorisch weigerde op te starten. Terwijl ik toch zeker wist nog 50% batterij te hebben. Ik was al onderweg naar de NS en had geen tijd meer om een van mijn oudere modellen te voorschijn te trekken. Ik raakte wel enigermate van slag van deze onverwachte tegenslag. Daarom bedacht ik, eenmaal in Weesp beland en bekomen van deze schrik, de Looptijden-app op mijn smartphone dan maar op te starten en in gereedheid te brengen. Later thuis bleek overigens dat de Garminbatterij echt compleet leeg was. Ik hoop van harte dat het horloge in mijn opbergtasje is aangegaan door een onverhoedse druk op de aan/uitknop. Als gevolg van die activering is leeggelopen en niet spontaan in de rustmodus alle sap verloren heeft. De tijd zal leren wat het precies geweest is.

Wij hebben geprobeerd rustig te vertrekken. Bij ontstentenis van een armband de smartphone in de hand houden en het op deze manier gebruiken van de Looptijden-app was voor mij wat onwennig. Het scherm geeft met name voortdurend zeer snel wisselende informatie over de uursnelheid van het moment, een gegeven waar ik mijn inspanning graag op baseer. Het horloge van Peter bleek, zeker in het begin, ook van slag. Dus renden we vooral op gevoel. Wij hadden het idee toch wat te hard van stapel te zijn gelopen. Dat bleek reuze mee te vallen. Alle km-tijden, behalve de snellere laatste km (5:14), lagen keurig tussen de 5:37 en 5:57 minuten. Al na enkele honderden meters spotten we twee wandelende deelnemers. Waren ze compleet ongetraind of nu al geblesseerd? Het antwoord was helaas niet van hun renkleding of voorhoofden af te lezen. Ook later zagen wij enkele renners zich wandelend voortbewegen. Dat hoort blijkbaar ook bij het fenomeen trimloop.

Het eerste deel ging ook nu door hartje Weesp. Ergens zag ik ineens een onlangs nog op televisie geziene BB-er (Bekende Buitenlander) in een deuropening staan. Ik dacht hardop: 'hé, daar heb je die-en-die' en riep vervolgens zijn naam ter begroeting. Hij reageerde, waarschijnlijk enigszins verbaasd, met een handgebaar. Aan Peter vertellend waar ik hem van kende, rende ik voort, zonder mij bewust te zijn van waar ik liep, de mooie, smalle straatjes van Weesp. Ik vermeldde dit met de toevoeging dat een dergelijke trance ongunstig zou kon voor mijn blog, want zo zou ik te weinig indrukken opdoen om over te vertellen. Aan de andere kant is het juist wel goed om met andere dingen bezig te zijn. Zoals bijvoorbeeld kletsen, want dan heb je het niet in de gaten als je moe wordt of als het lopen wat minder soepel gaat. Ik had overigens wél opgemerkt dat naast 's-lands grootste grutter, ook Hollands Eenheidsprijzen Magazijn Amsterdam de deuren geopend had, voor het geval iemand worst lustte. Dat feit is Peter ongetwijfeld ontgaan. En ik had ook in de gaten dat er een fotograaf aan de linkerkant van de straat actief was. Dit zette mij ertoe aan iets in zijn richting uit het pak te treden, zodat ik goed en volledig in beeld kwam.

De temperatuur was prima, het was bewolkt met af en toe wat spetters en een bij tijd en wijle lekker verfrissend briesje. Uit die wind werd het toch al snel warm. Daarom was het fijn de bebouwde kom te verlaten en de fraaie open ruimte langs de meanderende Vecht te betreden. Bij ieder zuchtje wind daar langs het water, haalde ik mijn hoofddeksel van de bol teneinde deze een maximaal verkoelend en opdrogend effect te kunnen verschaffen. Daarbij maakte ik regelmatig juichgeluiden. Het bleek, zoals eerder gemeld, dat wij keurig onder de 6 minuten per km liepen. Ik had echter zo nu en dan ruzie met het smartphonescherm dat op automatisch draaien stond (had ik achteraf gezien beter uit kunnen zetten) en waarop soms ineens de vitale app uit beeld raakte. Onder andere een keer omdat ik bij het overpakken van de ene naar de andere hand, de aan-uitknop had ingedrukt. Of omdat er meldingen van binnenkomende berichten verschenen. Ook hoorde ik op een gegeven moment, bij de gesproken updates na iedere kilometer, niet de door mij gekozen stem van Cindy, maar de standaard aangevinkte stem van Paul, de gemiddelde snelheid over die kilometer roepen. Was mijn stemkeuze zeker verloren gegaan bij een update van de software. Één keer dacht ik mijn meting voorgoed kwijt te zijn toen ik ineens een heel ander Looptijdenscherm zag. Maar gelukkig kon ik hem met enkele aanrakingen weer tevoorschijn toveren.

Vooral ik heb lekker veel gekletst met andere lopers, waaronder een koppeltje van Running Blind, dat wij kort daarna voorbij stiefelden. Er waren meerdere van dergelijke duo's in de strijd en wij zagen er op onze heenweg enkele terugkomen van het keerpunt verderop. Het was trouwens erg leuk om al die lopers te zien: van jong tot oud, groot tot klein, dun en dik, breed of smal en alles er tussenin. Gemoedelijk door elkaar lopend en ieder met zijn of haar eigen doelstelling, in zijn eigen tempo, de eigen strijd strijdend. Dit was vooral duidelijk nu bij deze loop er heen en terug op dezelfde weg langs de rivier lopers van verschillende afstanden af en aan liepen. Zelfs bevond zich onder de deelnemers een vrouw met een buggy waarin een kind helemaal voorovergebogen zat. Ik geloof niet dat ik zo'n combinatie al eens eerder heb gezien. En al die gelijktijdige stromen zorgden nergens voor problemen, voor zover ik weet. Ik heb ook nog nooit meegemaakt, of gehoord, dat lopers onenigheid of ruzie met elkaar kregen. Hardlopers zijn echt de meest harmonieuze sporters die je kunt tegenkomen. Dat realiseer ik mij nu ik dit verhaal schrijf eigenlijk voor het eerst. Waarschijnlijk omdat het voor ons lopers de gewoonste zaak van de wereld is, dus wij zijn het allang gewend.

De voormalige buitenplaats die steevast gepasseerd wordt, staat nog steeds leeg. Hetzelfde bord rept al jaren van appartementen in aanbouw, maar er is in het gebouw geen enkele activiteit of verandering te bespeuren. Niemand lijkt daar te willen gaan wonen. Ergens verderop stond een mooie, moderne, vrijstaande woning te koop. Kost ongetwijfeld een smak geld, zo verzekerde ik Peter. En dat blijkt te kloppen, 1,25 miljoen is de vraagprijs. Niet verbazingwekkend op een dergelijk fraaie en exclusieve locatie. Bij iedere drankpost namen wij een bekertje water. Omdat ik één hand vol had met die voor even onmisbare telefoon, kon ik mijn eigen fles met sportdrank niet hanteren. De inhoud ervan maakte ik daarom pas na afloop soldaat. Ons tempo bleef keurig stabiel, wat onderweg al duidelijk te zien was op het goed zichtbare grafiekje in het Looptijden-scherm. Peter deed, net als vorig jaar, het leeuwendeel van het kopwerk. Ik had opnieuw, net als toen, mijn handen, of liever mijn benen, vol aan het in zijn kielzog blijven. Een keer bevond ik mij ineens achter een andere loper en moest ik aanzetten om weer bij mijn maatje te komen. Om alsmaar voorop te gaan heb je kracht en doorzettingsvermogen nodig, maar voortdurend goed volgen vergt ook een aantal competenties, waaronder continue scherpe waarnemingen en niet aflatende optimale concentratie.

Echt jammer dat de langste afstanden (15, 21.1 km) bij deze loop geschrapt zijn. Want een klein uur met Peter al rennend optrekken is zo leuk en motiverend dat die tijdspanne omvliegt en verleden tijd is eer je het in de gaten hebt. Wij keken overigens reikhalzend uit naar Fort Uitermeer en het keerpunt met bovenal de drankpost aldaar. Op dezelfde weg terug naar de manege, hielden wij het tempo constant en schroefden het zelfs ietwat omhoog. Ik begon daarmee door even flink aan te zetten bij het passeren van een groepje lopers. Hierna zei ik hardop tegen mijn metgezel dat wij op het finishterrein maar moesten doorlopen en die extra 5 km van vorig jaar erbij verhapstukken. Ik nodigde de dame die wij net waren gepasseerd hiervoor eveneens vriendelijk uit. Maar zij weigerde helaas gedecideerd met een afgemeten 'vandaag even niet'. Niet heel lang daarna deed zij echter opnieuw korte tijd volop in het verhaal mee. Een groepje jonge vrouwen in oranje Rabobankshirts, dat op de heenweg bij ons was weggelopen, kwam terug in beeld. En dat groepje wilde wij nu bijhalen. Dus deden wij er nog een schepje bovenop en staken ze eenvoudig voorbij. Met ons kwamen er plotsklaps nog meer renners en rensters opzetten, waaronder de eerder genoemde vrouw, die bleek te luisteren naar de naam Marlies. Of Marlyse zoals ik later las in de officiële uitslag. Heten alle hardloopsters uit het Gooi en omliggende streken soms Marlies? Zij kwam ineens als een bliksemschicht voorbij, maar hield daarna echter net zo fluks weer in. De Rabobankdames leken nogal overvallen door het plotselinge bombardement aan lopers dat zij over zich heen kregen, getuige hun opmerkingen daarover. Mijn aanmoediging hun kant uit om mee te gaan, bleek aan dovemansoren gericht. Of liever gezegd, zij gaven aan erdoorheen te zitten.

Het leek alsof Peter de gaskraan steeds verder openschroefde en ik had in toenemende mate moeite om aangesloten te blijven. Toen ik op de laatste meters vóór het manegeterrein, waar wij dienden te eindigen, even mijn telefoonscherm raadpleegde, was hij ineens echt ervan tussen. En die dekselse Marlyse zat plotsklaps in mijn plaats bij Peter op de bagagedrager. Dat rap geslagen gat kon ik van zijn levensdagen niet meer dichten en wij gingen kort na elkaar over de meet. Ik in 57:45, Peter 9 seconden eerder. Missie geslaagd, want ruim binnen het uur voltooid. Daar waar alle vorige kilometers steeds in 10.x per uur waren afgelegd, ging deze laatste vliegensvlug, met maar liefst 11.46 per uur. Alsof wij zo ons gauw mogelijk van deze loop af wilden maken. Na de finish hielden wij ons bezig met de drie uien: uithijgen, uit-bijkomen en uitwandelen, in die specifieke volgorde. Daarna hebben we nog wat rondgehangen en gekletst, ons omgekleed en zijn we richting station vertrokken. Wij waren het erover eens dat het ten tweeden male een zeer prettige en succesvolle samenwerking geweest was, bij deze nog steeds (ondanks het gemis van die fijne extra kilometers) mooie en interessante loop. Het lijkt dus vooralsnog niet tot een Vechtscheiding tussen ons te zullen komen. Op het NS-station namen we afscheid, maar pas nadat er plannen gesmeed waren om het samenlopen opnieuw te herhalen. Bijvoorbeeld bij een mooie trimloop in Peters omgeving. En uiteraard hopen wij nog steeds komend najaar met een Looptijden-afvaardiging (inclusief Jaco, Cristian en Jan !?!) in Landsmeer aan de start te verschijnen.

Ik wil deze verslaglegging eindigen met het uitspreken van mijn grote dank aan Peter de Haas, die mij voor het tweede achtereenvolgende jaar langs die gevaarlijke rivier de Vecht heeft geloodst. En daarbij opnieuw, geheel onbaatzuchtig, onbarmhartig veel en zwaar kopwerk heeft gedaan. Nog dezelfde dag heeft hij daarnaast een gloedvol verslag, geschreven in zijn bekende licht ironische stijl, erover online heeft gezet. Tenslotte ben ik de Looptijden-app zeer erkentelijk voor het mij uit de brand helpen op het moment dat mijn als geavanceerd te boek staande gps-horloge het volkomen liet afweten. Hierdoor kon ik mijn traditionele looptijdenregistratie op meerdere sites toch min of meer volledig aanvullen.

Met dit evenement is de meteen eerste helft van het hardloopjaar voor mij afgesloten en wordt het afkicken, omdat er bijna twee maanden geen trimlopen op de planning staan. Gelukkig heb ik, vooral dankzij mijn vrouw, eind augustus het experiment van een loop zonder tijdwaarneming op de Larense heide. Dan kan ik Garmin bij wijze van spreken gewoon thuislaten. En de lezers hebben ook nog het verhaal over de Gaasperplasrun van mij tegoed. Dat komt eraan, daar kunnen jullie op rekenen.

sporthorlge

Gepost door nick1134 op woensdag 28 juni 2017 14:51

hallo allemaal ik kwam laatst dit bericht tegen op een site waar ik zelf altijd mijn spullen koop. wat vinden jullie er van?

http://www.care4measure.nl/wat-doet-een-sporthorloge-precies/

HAAS

Gepost door Runhedwigrun op dinsdag 27 juni 2017 16:13

Foto's bij deze blogpost

13227633-4519E9672699F50B1969-01.jpeg

Geaard

Gepost door Tante Jos op dinsdag 27 juni 2017 14:36

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

2km hardlopen, 1km wandelen op blote voeten en daarna weer 1km hardlopen op schoenen.

Foto's bij deze blogpost

BF.jpg

Vechtloop traditioneel Verhapstukt (2 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 25 juni 2017 22:58

De door mij zeer gewaardeerde hardloop- en blogcollega Arranraja schreef onlangs voor op het Looptijdenplatform een uiterst lezenswaardig referaat over het vraagstuk “Gewoonte of traditie”. Wanneer beschouw je nu iets als een gewoonte en/of wanneer wordt het een traditie? Meestal ben ik daar vrij simpel in: na zeg maar de tweede keer kan het zowel een gewoonte als een traditie zijn geworden. Als voorbeeld: een tweede keer PA-ella op Vaderdag markeert het begin van een traditie; een tweede keer Vechtloop in Weesp doet dat al evenzeer.

Toegegeven: de vlieger gaat in mijn optiek niet altijd op. Als twee mensen een one-night stand hebben, dan is dat uiteraard geen traditie - dat zou een contradictio in terminis zijn. Maar om, mochten diezelfde twee mensen de hanky-panky voor een twééde maal beleven, dan opeens wél te spreken van een gewoonte of traditie: dat gaat mij óók iets te ver. Over het algemeen vind ik echter dat een traditie best al vroeg kan ontstaan.

Vandaag, op zondag 25 juni Anno Domini 2017, togen Arranraja en ik naar het pythagoreske (..) Weesp om derhalve volgens goede traditie de Loop langs de Meanderende Vecht gezamenlijk te verhapstukken (bron: Arranraja).

Voor mij begint deze Vechtloop-traditie pas echt: dit was voor mij de tweede keer na het sensationele debuut in 2016. Voor mijn loopmaat evenwel was het alweer het negende Weesper kunststukje als ik mij niet vergis. Maar ook als gezamenlijke Succesvolle Samenloop is de traditie nu (voor!)goed op gang gekomen.

In de dagen na mijn zinderende Woerdense Singelloop hadden zich twee significante zaken voltrokken. De dagtemperatuur was binnen een aantal dagen met maar liefst 10 graden gekelderd naar een zeer aangename 20 graden Celsius. Alles is betrekkelijk natuurlijk, U weet dat wel. Bovendien was mijn vege lijf goed hersteld van de afmattende Woerdense Warmtestuwing èn van de Haastrechtse Helletocht twee dagen daarvoor. Het enige dat mij sinds donderdag nog wat parten speelde was een onwillig bilspiertje ter linkerzijde. Gisterochtend bij de GR-training voelde ik ‘m nog lichtjes, maar toen ik vanmorgen uit mijn warme mandje sprong bleek mij niets meer van wat voor pijntje dan ook. Grrrrreat!

Na een eenvoudig doch voedzaam sportontbijt met veel vezels, vitaminen en mineralen jumpte ik om klokslag 9:42 uur in de Intercity richting Utrecht. Vandaar spoedde een Sprinter zich door Het Gooi om mij naar de plek des heils te vervoeren, het strijdtoneel van de 10km Vechtloop. Om kwart voor elf landde ik op Station Weesp Centraal, en een tiental minuten later kwam Arranraja er vanuit de richting Amsterdam zijn opwachting maken.

Het weerzien na precies een jaar was roerend en allerhartelijkst. Geanimeerd keuvelend legden wij in wandelpas de kilometer af die het station scheidde van de plaatselijke manege. Van daaruit zou het sportieve evenement zich voltrekken. Voornaam onderwerp van gesprek was de toestand van de Garmin van mijn loopmaat. Om de kwestie even kort te schetsen: het apparaat deed het niet. En dat terwijl het kleinood nog maar een half jaartje in zijn bezit was. Reden genoeg voor een lichte ontsteltenis, maar daarna herpakte Arranraja zich. Vandaag zou de Looptijden-app zijn elektronische metgezel zijn tijdens de loop, of liever gezegd: metgezellin, want een (virtuele?) dame genaamd Cindy zou ons namens de app per kilometer de verstreken tijd mededelen. En ook mijn Garmin kon natuurlijk nog een rol van betekenis spelen, maar ik respecteerde de drang naar autonomie van mijn loopkameraad volledig. Tenslotte garandeerde het gebruik van de looptijden-app hem natuurlijk de benodigde registraties voor op zijn Looptijden-profiel.

Vorig jaar verhapstukten (bron: Arranraja) wij gezamenlijk nog een afstand van 15 kilometer. Maar deze afstand was, net zoals de halve marathon, dit jaar van het programma geschrapt. Men wilde de Vechtloop wat compacter maken, zo stond er op de website te lezen, en om die reden werden de twee langste afstanden opgeofferd. Jammer, want ik wilde eigenlijk graag wel weer eens een 15km-loopje doen, net zoals overigens mijn goede loopvriend. Enfin, wij zouden er vandaag hoe dan ook een heel rustige gezamenlijke loop van maken waarbij we de ondergrens van 10km/h goed zouden bewaken. Maar veel meer ambities en pretenties dan dat hadden we niet. Wel, tot zover de goede voornemens.

Na het monteren van het startnummer, het slikken en spuiten van de doping en natuurlijk de hoogst noodzakelijke toiletbezoeken, werden wij om klokslag vier over twaalf dan eindelijk weggeschoten voor een hernieuwde gelukkige samenloop van omstandigheden. Het was heerlijk loopweer: de lekkere temperatuur, een matig briesje, de bewolking en héél af en toe een spettertje verhoogden de vreugde die in ons beider harten sowieso al huisde.

Net als vorig jaar leidden de eerste drie kilometers door het schilderachtige stadje, waar gelukkig de Albert Heijn ook weer open was. Zie mijn verslag van vorig jaar. Je weet tenslotte maar nooit: ik zou zomaar een telefoontje kunnen krijgen met de opdracht om nog wat levensmiddelen vanuit Weesp naar het Christelijke Gouda te verslepen.

Wij waren inmiddels druk in gesprek over de toestand in de wereld in het algemeen, en een aantal populaire culturele TV-programma’s in het bijzonder. Opeens schrok Arranraja wakker uit de gloedvolle conversatie. Hij merkte op dat als ‘ie niet eens wat beter zou letten op wat er om hem heen allemaal gebeurde, hij ook bitter weinig stof voor zijn epistel zou vergaren. Dit beseffende zijn wij de rest van de loop uiterst alert gebleven.

Terug uit het stadje schreden wij weer langs de manege voor (vind ik) het met recht mooiste gedeelte van de tocht: de zeven kilometer langs de fraaie meanderende Vecht. Wij hadden een groep jonge vrouwen vlak vóór ons lopen in de oranje clubkleuren van de Rabobank. Onder andere doordat wij op dat moment nog veel waarde hechtten aan ons eigen tempo verwijderden de dames zich langzaam van ons. Maar op één of andere manier wist ik dat onze tijd nog wel zou komen en dat wij deze lichtvoetige hindes te grazen zouden nemen vooraleer de finish zou zijn bereikt. In dat rotsvaste vertrouwen stiefelden wij vrolijk door.

Na de U-turn na iets meer dan 6 kilometer kwam dan inderdaad de ommekeer. Ik monsterde even mijn eigen krachten en die van mijn metgezel. Vervolgens besloot ik, zonder dit te overleggen, tot een versnelling. Tenslotte waren we weer op weg terug naar de Weesper Drafbaan en roken wij - zowat letterlijk - de stal. Zelf vind ik het erg prettig om in groepjes (ook al bestaan ze uit slechts twee personen) de kop te pakken en die niet meer af te staan. Arranraja volgde sterk en vastberaden in mijn kielzog. Eén keer nam hij het stuur over om ons links uit de flank langs een groepje van zo’n 8 breeduit lopende personen te wurmen. Hierbij ontwikkelde hij een ontzagwekkende doch zeer tijdelijke snelheid. Na het passeren van de groep nam ik als vanzelfsprekend mijn zelfverkozen rol weer over.

In kilometer 8 en 9 werd er door ons al flink opgeschakeld. Maar in kilometer 10 ging het gas er pas ècht goed op. Enerzijds konden wij veel lopertjes nog oprapen, waaronder de eerder genoemde Rabo-meisjes. En anderzijds namen wij vlak achter ons een oprukkende menigte waar die ons hetzelfde kunstje wilde flikken. En daar had ik nou even nèt geen zin in. Niet vandaag. In de laatste honderden meters was de versnelling zo enorm dat Arranraja het uiteindelijk niet meer kon volgen. In een netto tijd van 57:36 stoof ik over de vóór de manege gelegen finishmatten. Op 9 seconden werd ik gevolgd door mijn dappere metgezel die in het laatste stuk ook behoorlijk buiten zijn oevers was getreden. Zo was een aanvankelijk buitengewoon rustige loop op het eind toch nog uitgedraaid op een snelle en mooie apotheose!

De high-five die wij elkaar direct na de finish toedienden was dubbel en dwars verdiend. Mijn kompaan had – zo meen ik te hebben begrepen – een tijd gelopen die hij tevoren niet had voorzien. En ikzelf was ook zeer tevreden over een relaxte loop met een mooie set versnellingen in de laatste kilometers. En het mooiste: we hadden die Rabo-dames toch maar mooi op tijd ingehaald, en wat is er mooier dan je snode plannetje zo tot uitvoering te zien komen?

P.S. Het afscheid op station Weesp was uiteraard weer een tranentrekker eerste klas. Arranraja en ik hebben Weesp vandaag weer eens laten zien wat eendrachtige samenwerking al niet vermag. Het was vandaag een mooie Succesvolle Samenloop geweest: het begin van een traditie zoals eerder betoogd, en wat ons beiden betreft mogen er vanaf volgend jaar best meer Looptijdenvrienden de schoentjes uit het vet halen voor het gezamenlijk verhapstukken (bron: Arranraja) van deze Vechtloop!

Omloop van Empel 2017 (2 reacties)

Gepost door Tante Jos op zondag 25 juni 2017 16:14

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Heel leuk evenement en lekker dichtbij huis. Mooie route uitgezet langs het water en met een verfrissend buitje en een heerlijke loop.....was dit weer een top dag!

Foto's bij deze blogpost

Omloop van Empel.jpg