Alle blogposts van hardlopers op Looptijden.nl

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en gerelateerde onderwerpen.

Barefoot Style-wk (2) -dag (1)

Gepost door Tante Jos op dinsdag 19 september 2017 11:17

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Foto's bij deze blogpost

run.jpg

Supporters (damloop 2017)

Gepost door Runhedwigrun op maandag 18 september 2017 12:12

Foto's bij deze blogpost

20150920_121533.jpg

#Barefootstyle

Gepost door Tante Jos op zondag 17 september 2017 21:56

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Week 1 zit erop!

DAG 1: https://connect.garmin.com/modern/activity/1972856839?share_unique_id=9
DAG 2: https://connect.garmin.com/modern/activity/1976870491
DAG 3: https://connect.garmin.com/modern/activity/1983110642

Foto's bij deze blogpost

MJ.jpg

Weergoden

Gepost door Margo Hermans op woensdag 13 september 2017 14:01

De zon scheen, maar het was niet te warm. Buitendijks langs de Westerschelde stond de wind gunstig en was matig. Het stukje onverhard parcours lag er prima bij. En ik had goeie benen! Lees verder via http://bit.ly/2jni2z6

Foto's bij deze blogpost

Weergoden.jpg

Statistieken van deze tijd

Afstand
7.967 m
Tijd
00:45:28
Snelheid
10,51 km/u
Calorieën
489 kcal

De rode lantaarn op de N70-Trailmarathon

Gepost door Jan Fokke Oosterhof alias Fast Fokkie op dinsdag 12 september 2017 15:39

10 september 2017 - Na lang ziek een fiat van de dokter om te sporten. Eerst de Rozendaalse Veldloop op woensdag als kleine test en opwarmer. Zeer geslaagd en… voor het eerst in zes weken een avond niet gehoest. Aldus regel ik een startnummertje voor de N70-trailmarathon, in mijn ogen de zwaarste marathon van Nederland. Misschien dat ik daarna een week niet hoef te hoesten.

De avond ervoor een verjaardagsfeestje van een collega-trailer. De koolhydraten vloeien rijkelijk, maar tijdig trap ik op de rem, er moet gerend worden.

Raceday. Om 12 uur gaan we van start voor de stallen van de Maartenskliniek. Meteen veel bekende gezichten hetgeen ook niet anders kan bij een trail in mijn hometown waarvoor ik de website heb gebouwd. Pepijn van Hove, Jelle Schoemaker en enkele anderen die regelmatig mijn pad kruisen als ik looptrainingen geef voor de HAN.

Zeker vijf kleer per jaar loop ik de N70 Natuurroute, een wandelroute van ongeveer 14 kilometer door het Rijk van Nijmegen, over de stuwwal tussen Nijmegen en Groesbeek. Mijn vader woont in het Duitse Sauerland, een heuvelachtig gebied met veel bossen, afgewisseld met ontelbare paden, grasland en rotspartijen. Ik kom daar maar liefst 31 jaar en nog steeds vind ik iedere keer nieuwe paden. Zo vergaat het me ook op de N70, een afwisselend stuk natuur.

Het is gezellig druk. Wij – van de 28 en 42k – staan netjes in het startvak, terwijl er lopers van de 14 kilometer binnenkomen die dan ook een staande ovatie ontvangen. Wedstrijdleider Theo van Maanen van de Run2Day richt nog enkele rake woorden tot ons: ‘Er zitten praktisch geen hoogtemeters in dit parcours. Eigenlijk is het vlak (ongeveer 1.200 hoogtemeters). Ik adviseer jullie om hard te starten, nog harder door te trekken en heel hard te finishen!’ Een beetje het adagium zoals we dat vroeger tijdens het NK Cross hanteerden als we drie ronden van 1.500 meter moesten rondrazen.

Na het weerklinken van een scheepsbel draven we met z’n allen het gras in en het zicht uit. Ik loop met Pepijn, maar die laat ik in de klimmen gaan. Ik voel de kuitjes nog van afgelopen woensdag. Meteen schieten de woorden van de huisarts door mijn hoofd: ‘Heb je last va je kuiten? Dan zou je namelijk last van een trombosebeen kunnen hebben…’ In dit geval is het de pijn van 12 kilometer trailen met vol gas erop.

De N70 ligt er mooi droog bij. Al snel spreidt het veld zich en heb ik de ruimte om mijn poles goed in te zetten. Er is nog een andere dame in het veld die ze bij zich heeft. Met meer dan 1.000 hoogtemeters neem ik ze tegenwoordig mee. De langste klim is die naar het pannenkoekenhuis op de Duivelsberg. Niet voor niets staan daar drie doedelzakspelers om je moed in te spelen. Je hoort ze reeds in de verte, glimlacht (of grimast) eens extra, maar gaat er geen seconde sneller van klimmen.

Na het passeren van de grenspalen met Duitsland een steile afdaling naar de eerste drinkpost. De broertjes van Rooyen – Paul en Kees, beide looptrainer – staan overal langs het parcours en uiten spitsvondige teksten als: ‘Voor donker thuis he!’, ‘Ik liep de route driemaal met het uitzetten; deed me niks.’, ‘Jan, je wordt oud!’ en ga zo maar door. Het geeft de trailer moed. Na 1.27 uur rond ik mijn eerste N70, lachend. Dan nog wel.

Het tweede rondje word ik begeleid door vriendin. Ik ben bang een blok aan haar been te zijn, maar we gaan gelijk op. Alleen in de afdalingen moet ze soms lossen. Ergens moet ik immers met mijn vadsige lijf de meters maken. Dan dus maar als de zwaartekracht meewerkt. Onderweg stuiten we op de meest schattige puppy ooit, zo een met nog veel te grote poten voor het lijfje en van die grote ogen. Ik moet vriendin meerukken anders moet ik het rondje alleen volbrengen. Het is haar eerste 14 kilometer na de 35 kilometer Eigertrail zes weken geleden en ook zij beaamt: De N70 is een secreet.

De N70 is een afwisselende trail waar je nergens in je ritme komt; klimmen, dalen, steil, minder steil, kort, lang, vals plat en voortdurend schakelen. Heel anders dan de Alpen waar je een paar uur in je ritme kunt klimmen of dalen.

Na een tweede ronde van 1.57 kom ik weer door. De speaker juicht me enthousiast toe: ‘Daar is Jan Fokke Oosterhof die zoveel schrijft over zijn belevenissen. De man die zich (nog) Fast Fokkie noemt maar dat vandaag niet zo is. Met een eerste ronde van 1.27 en een tweede ronde van 2 uur… (lees: hij gaat vast de derde ronde niet starten.)’ Maar dat laatste doen we dus wel.

Twee keer eerder hield ik het na twee rondjes voor gezien, maar dit jaar trek ik hem door. Ik merk na een aantal keren 80 kilometer en een 100 kilometer (DNF op 87) dat mijn referentiekader weer is opgerekt. De Eigertrail kende 6.700 hoogtemeters en dan vallen de 1.200 meters hier in het niet. Ik had me drie ronden van anderhalf uur voorgenomen, maar dat plan moet worden bijgesteld tot anderhalf uur en twee keer twee uur. Na twee slokken bier, een bekertje sportdrank en een Bounty vervolg ik snel weer (alleen) mijn pad.

Het adagium is nu tweeledig: 1. Zo lang mogelijk blijven rennen en 2. Na wandelen (bergop) zo snel mogelijk weer rennen. Aldus weet ik redelijk te blijven draaien en glijden de trails onder me door. Mooi hoe je in dit stadium op mentale veerkracht loopt. Alles doet een beetje pijn en het dvd’tje op de bank lonkt. En toch blijf je het ene voor het andere been zetten. Stap voor stap naar die meet. Het hoofd deelt de route op in segmenten waarna je beurtelings mijmert ‘oh, zoveel segmenten nog’ versus ‘zijn we hier alweer’.

Theo heeft me subtiel ingefluisterd dat ik de aller-aller-aller-laatste loper van de dag ben. Ik mag alle vrijwilligers inseinen dat ze mogen opdoeken als ik voorbij ben gesneld en zo rolt het hele parcours zich achter mijn rug op. Theo is echter ook van de ‘dubbel genaaid, houdt beter’, belt vast vooruit en aldus hoor ik overal waar ik kom: ‘Door jou zitten we dus nog niet aan de pils!’ en ‘Het eten wordt koud!’ Paul steekt iedereen naar de kroon met zijn grijnzende: ‘Je wilt uitstappen he! Ik zie het aan je kop.’

En zo rijg ik de segmenten aan elkaar om voor het eerst in mijn loopcarrière als allerlaatste loper van de dag te finishen. De finishzone is al half opgebroken en iedereen staat er voor mij. Van Willem Vos krijg ik in de laatste meters al een biertje aangereikt. Bij de finish roept iemand dat ik ‘de held van de dag’ ben, een weifelachtige eer als drager van de rode lantaarn.

Toch voelt het als een eer om op deze loodzware N70Trailmarathon te rijen te sluiten met al dat publiek en rijkelijk vloeiend alcoholvrij bier. Liever loop ik 100 kilometer in de Alpen dan dit. Ik weet die avond werkelijk niet hoe ik op mijn bank moet zitten. Mijn 32e marathon/ ultra volbracht en daarmee een N70-OD (overdosis). ‘Nooit meer!’, brul ik na afloop. Helaas had ik net Theo aan de lijn: misschien volgend jaar voor het eerst vier rondjes…

Wordt vervolgd…

Dank aan mijn sponsor:
Black Diamond Distance Carbon Z poles
CJ Agencies heeft mij voorzien van een paar Black Diamond Distance Carbon Z poles. Dit zijn veelgebruikte poles in het trailwereldje. In mijn ogen hebben ze drie duidelijke voordelen. Ze zijn eenvoudig en snel in en uit te vouwen wat zeker bij een afwisselende trail prettig is omdat je op lange rechte stukken geen gebruik maakt van de poles. Aangezien de poles uit drie delen bestaan, zijn ze klein op te vouwen. Dan zijn ze ook nog eens superlicht (280 gram) waardoor ze niet gaan dansen op je rug. En het belangrijkste: ze zijn oerdegelijk. Het feit dat de poles bij mij na ettelijke trails beide nog intact zijn, zegt voldoende.

Uitslag:
Tijd: 5:25:45, Plaats: 18
Tussentijd(en):
Ronde: 1 - 1:27:42
Ronde: 2 - 1:57:49
Ronde: 3 - 2:00:18

Meer informatie: http://n70trailrun.nl/

Foto's bij deze blogpost

IMG-20170911-WA0001.jpg

Barefoot Style-wk (1)

Gepost door Tante Jos op dinsdag 12 september 2017 14:41

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

En we zijn begonnen! Week 1 van het 52 weken schema!

Foto's bij deze blogpost

BFS1.jpg

Groetplicht?

Gepost door Arranraja op dinsdag 12 september 2017 14:31

Ook te lezen op http://arranraja.wordpress.com/

Lang geleden moest ik, als begin-twintiger, mijn dienstplicht vervullen bij de Landmacht. Met name in de tijd dat ik bij de parate troepen zat, mocht ik na de werkdag graag het bos tegenover de kazerne even buiten Nunspeet induiken. Om daar eens lekker weg te zijn van het militaire terrein en een paar rondjes door het plaatselijke Veluwse bos te rennen. Aangezien ik voor die parate tijd al acht weken had doorgebracht op andere legerplaatsen i.v.m. de verplichte scholing, was ik reeds in aanraking gekomen met de in het leger heersende groetplicht. Door sommigen ook wel uitgesproken als 'garoetplicht'. Deze hield in dat je bij het tegenkomen van een meerdere in rang (wat je als gewoon soldaat al snel kon overkomen), verplicht was de betreffende (onder-)officier te groeten. Tenminste als je een hoofddeksel, zoals een baret of helm, droeg, iets dat in de buitenlucht sowieso moest. Dan bracht je de vlakke rechterhand naar de rand van het hoofddeksel en salueerde ter begroeting naar je meerdere.

Dit verhaal gaat verder niet over mijn diensttijd, ook niet over het hardlopen dat ik toen deed. Deze blog heeft 'groeten tijdens het rennen' als onderwerp en is direct geïnspireerd door de (als vanouds) prima column van Leonie van den Haak over dezelfde kwestie, in het september-oktobernummer 2017 van Losse Veter Magazine. Toen ik dat stukje proza las, meende ik er ook wel een paar woorden aan vuil te mogen maken en wat van mijn eigen ervaringen te delen. Motorrijders doen het en personen met een auto van het inmiddels teloorgegane Zweedse merk Saab schenen het ook te doen (doen het waarschijnlijk nog steeds): naar elkaar zwaaien onderweg. En er zijn ongetwijfeld nog wel andere, selecte groepen weggebruikers die er een zelfde gedragscode op na houden. Solex-adepten misschien?

Van de lange periode dat hardlopen voor mij een bijnummer was, kan ik mij niet herinneren of ik een teken van herkenning gaf als ik een andere renner in actie ontmoette. Zodra ik, nu alweer 6,5 jaar geleden, serieus werk ging maken van deze heerlijke bezigheid, werd het voor mij al spoedig de gewoonste zaak van de wereld. Ongetwijfeld omdat ik door andere lopers gegroet werd. Als ik nu in de nabijheid van een collega-hardloper kom, geef ik doorgaans een teken van herkenning. Vanaf het begin pleeg ik dat te doen in de vorm van een opgestoken duim. Die heeft bij mij een drieledige bedoeling: ten eerste een groet, ten tweede een aanmoediging om vooral door te gaan en tenslotte een compliment voor het feit dat diegene zo goed bezig is. Voor het zover komt, probeer ik eerst steevast oogcontact te maken om vast te stellen of de tegenligger ontvankelijk is voor een begroeting. Bij lopers die in dezelfde richting bewegen, is het al wat lastiger. Dan draai ik in het voorbijgaan mijn hoofd opzij in een poging de uitwisseling tot stand te brengen. Harde cijfers of percentages van geslaagde pogingen tot een begroeting heb ik uiteraard niet, maar mijn gevoel zegt mij dat een meerderheid van de renners die ik tegenkom op de een of andere manier een teken van leven retourneert. Dat kan uiteraard een hoofdknikje zijn, een al dan niet brede lach of één opgestoken wijsvingertje.

Net als bij sommige automobilisten die niet van plan zijn te stoppen voor een zebrapad, zie ik een enkele keer al vooraf aan de gelaatsuitdrukking dat een renner geen contact zal gaan maken. Zij of hij kijkt dan strak voor zich uit of is te druk bezig met de grond voor zich in de gaten houden. Een ander heeft reeds van een afstand een open vizier en zoekt bij nadering direct oogcontact. Soms wacht ik zelf tot het laatste moment om de mogelijke blik van de ander te ontmoeten en dat zie ik ook bij de tegenliggers gebeuren. Voor mijn gevoel schept het een band, geef je aan deel uit te maken van een groep van geestverwanten, als je elkaar als hardlopers begroet onderweg. De plaats van handeling maakt echter duidelijk uit, zoals Leonie in haar betoog ook aangaf. Zij schreef dat het bijvoorbeeld in het Amsterdamse Vondelpark niet gewenst is een ander een signaal van herkenning te geven. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het type jogger dat daar zijn rondjes maakt en met de aantallen hollers. Je zou daar met al dat renvolk, net als de Koningin van Lombardije, hoogstwaarschijnlijk een eeuwig wuivend handje bevestigd aan pet, bril of hardloopkleding nodig hebben om een lamme arm van het zwaaien te voorkomen.

Wellicht heeft het met de grote stad te maken, waar mensen dicht op elkaar leven en juist daarom vaak langs elkaar heen. Mijn ervaringen zijn vergelijkbaar met die van Leonie. Als ik in een Amsterdams park loop, of langs het Amsterdam-Rijnkanaal binnen de Amsterdamse gemeentegrenzen, is de kans kleiner dat mijn blik en groet worden beantwoord, dan daarbuiten. Op mijn favoriete fietspad onder de bomen langs het kanaal ter hoogte van Diemen-Noord is het gelukkig wel aardig ingeburgerd om elkaar te begroeten. Wat dat betreft had ik zeer onlangs een absolute topdag. Het was er ook gezellig druk met lopers, op die vroege zondagmiddag. De eerste loopster die ik tegenkwam, was zo te zien te veel in zichzelf gekeerd voor enige interactie. Bij volgende samenkomsten had ik gelukkig meerdere keren respons. Ongetwijfeld heeft het ook te maken met het gegeven of iemand zich al hardlopend op zijn of haar gemak voelt of met de behoefte die men heeft om tot de groep van de hardlopers te behoren. De vrouw die mij net aan het einde van de bebouwde kom tegemoet kwam, schuwde die connectie zeker niet. Want niet alleen begroette zij mij met een welgemeend 'hallo', zij stak ter beantwoording van mijn gebaar, ook nog eens haar eigen duim op. Dat was in mijn herinnering de eerste keer dat ik een wederduim mocht meemaken.

Een eindje verder had ik een nog verdergaande primeur. Een renster wandelde, al kijkend op haar telefoon, in dezelfde richting die ik ging. Bij het passeren keek ik naar rechts en maakte het bekende gebaar met mijn duim. De vrouw reageerde meteen met: 'ik ga met je mee' en zette aan. Zij moest even achter mij blijven hangen vanwege een grote groep passerende wielrenners. Toen die voorbij was, kwam ze direct naast mij lopen en begon een gesprek. Uiteraard ging het over hardlopen. Het weer, de te lopen (ik) of al gelopen (zij) afstand en de naderende Dam tot Damloop passeerden de revue. Zij was eigenlijk al klaar met haar training en ging op huis aan. Die fraai gelegen woning bleek precies op mijn route te liggen, helaas nog geen kilometer verder. Een huis waar ik al talloze keren ben langsgerend, maar dat uiteraard geheel terzijde. Wij liepen tot haar erfgrens samen op. Na een hartelijke groet, vervolgde ik mijn weg. Veel leuker en verrassender kan deze sport toch niet worden! Koud een minuut later kwamen een loper vergezeld door (naar ik aanneem) zijn vrouwelijke partner op de fiets, mij tegemoet. Hij beantwoordde mijn opgestoken duim met een handgebaar en zij zei 'hallo'. Aan het einde van die semi-landelijk gelegen weg was er opnieuw een renner die het de moeite waard vond kort contact te maken middels een hand-opsteken. Vanwege de route die ik vervolgens nam, was het een beetje op met de ontmoetingen met medelopers. Ik kwam, voor zover ik mij bijstaat, niemand meer tegen. Dus viel er om die reden niemand meer te begroeten. Mijn dag kon echter allang niet meer stuk, ook omdat ik lange tijd best een lekker vlot tempo wist te ontwikkelen. Dat kwam ongetwijfeld door alle positieve vibraties die ik van de beschreven contacten had meegekregen. Een mooie opsteker i.v.m. die eerder genoemde, naderende DtD.

Dit epistel is meteen een mooi excuus om een bijzondere ontmoeting te berde te brengen, die ik een paar maanden eerder langs het kanaal had. Ik rende in tegengestelde richting aan de zojuist beschrevene over het pad, toen ik in de verte een renner zag naderen. Het leek alsof hij werd achtervolgd door een gemotoriseerd voertuigje, een Canta-achtige bolide. Bij nadering zag ik dat het ging om een bekende Nederlander, de schrijver Herman Koch, die ik op dit parcours geregeld joggend tegenkom. Uiteraard steek ik dan altijd mijn hand of duim op ter begroeting en Herman retourneert die geste als vanzelfsprekend. Het voertuigje bleek een rijdend open karretje te zijn met daarop een cameraploeg in actie. Herman werd dus gefilmd tijdens het hardlopen. Bij het passeren gaf hij een teken van herkenning en hij keek erbij alsof hij de hele situatie met die cameraploeg direct achter zich een beetje gênant vond. Of, zoals ik in mijn notitie bij de bewuste trainingsgegevens schreef, ik interpreteerde zijn blik totaal verkeerd en hij moest besmuikt lachen om de opvallend felgele kleding en schoenen die ik op die bewuste keer droeg. Het is niet zo dat ik mijn omroepblad er systematisch op nasla, maar ik hoop nog altijd op de televisie-uitzending van een documentaire over deze succesvolle schrijver, waarbij de zojuist geschetste, voor mij toch wel memorabele, hardloopbegroeting ook in beeld wordt gebracht.

Om bij wijze van afsluiting van dit verhaal de in de titel gestelde vraag te beantwoorden: moet er een groetplicht voor hardlopers komen? Een verplichting om, net als bij de krijgsmacht, je meerdere te groeten? Flauwekul uiteraard, want wie is jouw meerdere?: iemand die harder lopen kan, meer kilometers maakt of al langere jaren dan jij aan hardlopen doet? En als dan, hoe identificeer je iemand als zodanig in het wild? Houd alsjeblieft op zeg, het allerleukste aan de hardloopgemeenschap zoals ik die ervaar is nu juist het feit dat niemand zich daar boven een ander verheven voelt. In mijn beleving bestaat er onder hardlopers geen kunstmatige hiërarchie, zoals bij de meeste teamsporten of een noodzakelijk rangen-en-standensysteem als bij de krijgsmacht. Iedereen is even vriendelijk en behulpzaam voor elkaar en laat de ander in zijn of haar eigen waarde. Een hemelsbreed verschil derhalve met sommige andere sporten, waarbij zelfbenoemde 'cracks' zich nog weleens ver verheven voelen boven de in hun ogen minder getalenteerde medesporters. En zich dientengevolge nogal neerbuigend gedragen ten opzichte van die 'krukken'. Nee, wat mij betreft is het antwoord op de gestelde vraag: net als elders in het openbare leven kost het weinig tot niets om een ander te groeten. Als je dat tenminste leuk vind, dan wel kunt opbrengen. Ik beleef er in ieder geval veel plezier aan en ik krijg steevast extra energie door de positieve respons die ik geregeld ontvang. En als een ander de behoefte tot groeten niet voelt, even goede loopmaatjes wat mij betreft!

Oortjes bij het hardlopen

Gepost door Runhedwigrun op dinsdag 12 september 2017 11:14

Jullie mening wordt zeer gewaardeerd! Bedankt voor jullie feedback alvast!

https://runhedwigrun.com/2017/09/12/oortjes-evolutie/

Foto's bij deze blogpost

20170911_085943.jpg

De Eiger Ultra Trail 2017 (101k/ 6.700hm); grenzen verlegd en gevonden

Gepost door Jan Fokke Oosterhof alias Fast Fokkie op dinsdag 12 september 2017 11:09

De Eigertrail. Een half jaar naartoe geleefd. Geen specifieke voorbereiding. Wel: een internationale mtbwedstrijd, het Innsbruck trailfestival, 24uur non stop wandelen, een 2 daagse adventurerace in Schotland met bepakking en een triatlon met mensen met een verstandelijke beperking. Misschien wel belangrijkst: een week in Zwitserland (op hoogte). Goed geacclimatiseerd dus. En zo begin ik mijn langste afstand met meeste hoogtemeters tot op heden, 101k met 6700hm. Voor de leek: ik ben geen klimmer, een reële uitdaging dus!

Om 4 uur sta ik netjes in het vak met Edwin Castelein en Hans Niemeijer. Tassen voor de halfwegpost ingeleverd en we staan popelend in het vak. Vriendin maakt nog enkele foto’s als het aftellen begint. Het eindigt met een kanonschot; nu is oprecht heel Grindelwald wakker. Dat blijkt want als we 200m verder zijn staat Christian tot grote hilariteit in zijn boxer op het balkon. We brullen en de start is vrolijk.

Ik haal met Hans direct de nodige lopers in. Als ik moet plassen ben ik bang hem kwijt te zijn maar niet veel later ontstaat een dikke opstopping bij een smal bospad en haal ik hem meteen bij via het gras. Een enkeling gebruikt deze methode om iedereen in te halen, het leidt tot luid boegeroep. Er volgt een ellenlange klim van 1.500m via smalle trails. Inhalen is geen optie dus in lange optocht marcheren we omhoog. De benen voelen goed na mijn acclimatisatieweek.

Halverwege de klim links van on s een kudde geiten. Ze worden door de hoeder op onze trail gemanoeuvreerd. Al snel hebben Hans en ik er tien achter ons aan. De rest blijft achter en blokkeert het pad. Erachter een flinke groep trailers samengeklonterd. Wij hebben lol en met de geiten in de benen geven we gas. We leiden ze weg van de kudde en de beste man zal dagen naar zijn geiten moeten zoeken. Bijzonder wordt het als uit het dal en heli omhoog komt en ons in volle galop filmt met geiten. Highfive. Mooi beeld. Na een week liften de twijfel of ik het weer zal proberen op een geit. Ik laat het. Geiten stinken wel concluderen Hans en ik.

Eenmaal boven start de werkelijke race. Via brede paden draven we richting First. De zon is op en de Eigerwand baadt in het licht en lijkt op ons toe. Na First volgt een lusje met kniekrakend steile afdalingen. Dit gaat vast opspelen on de bovenbeentjes! Samen met een andere Hollander rennen we gedrie naar Bort, een punt waar je van gondel kan overstappen. Via het bos klimmen we terug als ik opeens, tussen de bomen in een wolk van insecten knal en door een wesp wordt gestoken. Snel verwijder ik de angel aangezien ik licht allergisch ben.

Er volgt een lange klim terug naar First. We zigzaggen langs de flank omhoog en tot aan de einder zie ik mijn voorlopers de lucht ingaan. Eenmaal boven gaan we rechtsaf via een ingenieus stalen bouwwerk om de bergtop heen. Een rasterwerk van een meter breed en hangt aan de berg en via de gaatjes zien we tussen onze voeten door de immense afgrond. Ik ben bang dat mensen met hoogtevrees hier niet langs kunnen. Gelukkig heb ik enkel een gezonde angst te pletter te storten, zo concludeerde de dienstdoende officier toen ik mijn dienstkeuring volbracht. Even later wordt het een graadje erger als we over een stalen hangbrug dansen terwijl die brug meedanst. Ik ben geen fan!

Om de hoek de tweede Verpflegungsstelle. Na First volgt een gematigd stuk over mooie paden. We daveren tussen meertjes door en via heerlijke paden draven we naar de meest gevreesde klim, de Faulhorn, van 2.100m naar 2.680m, het hoogste punt van de race. Ik heb een dip en klim rustig in mijn eigen tempo achter een uitlopende Hans aan. Plots haalt Christian me in op zijn 51k en niet veel later ook Heleen Plaatzer die zoals altijd op haar voorvoetjes door het hooggebergte danst.

De Faulhorn biedt soelaas met cola en repen waarna Hans en ik snel een aantal selfies maken met een brullende heli achter ons. Vanaf hier denderen we door keienvelden naar de noordkant van de bergen met uitzicht op de uitgestrekte Brientzersee die felblauw afsteekt tegen de Brientzergrat. Dit is trailen tegen een magnifiek decor van ruige bergen en kammen. Hans en ik zijn goede dalers en we vliegen over dit deel van het parcours, menigeen passerend.

In Egg snel een cola en door naar de Schynige Platte. Op dit deel veel verdwaasde wandelaars die enigszins in het nauw gedreven de horde ultralopers laten passeren. Weinig andere paden hier die soelaas bieden. Een totaal andere begroeiing hier met meer graniet en een drogere aanblik. De Schynige Platte luidt een ellenlange afdaling in richting Berglaunen, een soort van halfwegpunt op 53 kilometer.

We nemen hier de tijd om pasta te eten en ik vernieuw de pleisters op mijn linkervoet. Aangezien ik links geen voorste kruisbanden heb, ontstaat tijdens langere races een drukpunt dat ik moet ontlasten met pleisters met een uitsparing. Speciaal voor dat doel loop ik tevens 101 kilometer met een extra linkerschoen op mijn rug. Mijn race mag immers niet stuk lopen op een stressfractuurtje. Hoe wrang is het dan als niet veel later mijn rechterschoen uit elkaar valt….

Meteen na de pleisterplaats volgt een lange geleidelijke klim naar Wengen. Via asfalt gaat hij over in een grindweg naar singletrack. Mijn klimreserves zijn tanende en ik heb steeds meer moeite om Hans te volgen. Hans heeft meer en langere trails gedaan dan deze en is een klimmer pur sang. Ik heb wat met moeite mijn vadsige lijf 6,7 kilometer omhoog te leuren. Het laatste stukkie naar Wengen is afdalen en we horen in de verte de speaker in Wengen al brullen. Ze hebben er hier en feestje van gemaakt.

Als ik op de trap plaatsneem bij de post blijkt mijn rechterschoen een prachtige scheur te vertonen van voorvoet tot hiel. Oops… Herstelwerkzaamheden gewenst. Met sporttape zwachtel ik mijn schoen zorgvuldig in. Een vreemd aangezicht alsof mijn halve voet soort van in het verband zit. De dame bij de post maant me voorzichtig te doen aangezien het glad kan zijn. Ik zie op tegen de laatste turboklim van vandaag met alle hoogtemeters in de benen.

Gestaag klim ik in eigen tempo omhoog en al snel is Hans uit het zicht verdwenen. Er komt geen eind aan deze klim ondanks het feit dat we het bouwwerk op de top, Mannlichen, al bij aanvang zien liggen. We zigzaggen omhoog tussen de houten hekwerken die lawines moeten voorkomen. Na een slopende klim van 1.280 naar 2.300m heb ik mijn derde jasje wel uitgetrokken. Hans is al een half uur boven en appt met dat hij het koud heeft.

Snel drink en eet ik wat en trek een bodywarmer aan. Gauw weer op pad alleen al om warm te worden. Het is einde middag en schaduwen beginnen te vallen. Er volgt en prachtige brede afdaling langs de flanken van de Tschugen die we op volle snelheid nemen, zo mogelijk het snelste deel van onze race. Bij de post Kleine Scheidegg valt de schemering in en is het beste er bij mij wel af. We zitten op 75k en de schemering valt in. In een grote loods krijgen we bouillon en hete thee met veel suiker.

Ik neem mijn tijd. We zitten goed in de race, hebben en aantal uren speelruimte opgebouwd ten aanzien van de cutoff times. Ik trek lange tight aan, windjack en muts en tape opnieuw mijn schoen in. Ik heb last van koude rillingen en voel me niet heel florissant. Hans moet steeds langer wachten maar verkiest toch samen boven alleen, wat ik gezellig vind maar hij is oprecht sneller dan ik en houdt in. Toch blijft hij zodat we samen het donker in gaan onder de dreigende Eigerwand.

Als ik me herpakt heb gaan we weer op pad. Meteen draaien we een weiland in. We zien in de verte treinstation Eigergletscher. Om daar te komen moeten we om de bult heen traverseren om, eenmaal uit het zicht, via de morene omhoog te klimmen naar het station. Het nare van morenes is dat ze akelig steil omhoog gaan. Hier doe ik mijn vierde jasje uit. Er is niet veel Fokkie meer over als ik op het station aankom. Gelukkig volgt nu de trail onder de Eigerwand door.

Het is inmiddels aardedonker en zo vliegen we met onze hoofdlampjes langs de wand. Ik krijg ondertussen een appje van zuslief: ‘Ik ga weer slapen, toi toi toi en rust goed uit na afloop! Liefs’. Twee werelden waar niet alleen 1.000 kilometer tussen zit. Het is een technische afdaling onder de monstrueuze noordwand die beklommen werd door roemruchte klimmers als eerstbeklimmers Anderl Heckmair, Wiggerl Vorg, Fritz Kasparek en Heinrich Harrer die in 1938 in drie dagen de top bereikten. De onlangs overleden Ueli Steck deed de klassieke Heckmairroute op 16 november 2015 in 2 uur en 22 minuten en 50 seconden. Als het nog licht was geweest hadden we zicht gehad op het eerste, tweede en derde ijsveld, de Hinterstoisser Traverse, de Witte Spin, het Dodenbivak. Plekken waar klimhistorie geschreven is.

Onderweg pikken we een oude dame op met wie we al een aantal uren stuivertje wisselen. Ze is niet helemaal scherp meer en vraagt zich af of ze nog wel op de route zit. Niet nodig want echt overal staan met verf grote markeringen en zilverkleurige stippen die oplichten in de straal van je hoofdlamp. Ik heb het inmiddels beurtelings warm en koud en voel mee hondsbroerd. Na een voor mijn gevoel veel te lange afdaling zien we eindelijk de post Alpiglen onder ons liggen. Ik laat de andere twee begaan en doe zeker een kwartier extra over dit laatste stukje.

Het is alsof de Eiger stelselmatig de laatste energie uit me heeft geperst. De torenhoge Faulhorn, de klim naar Wengen, de gruwelijke klim naar Mannlichen, de morene naar Eigergletscher en de 18 uren hebben hun sporen nagelaten. Mijn tank is leeg op 87k en 6.000 hoogtemeters. Dat is het leuke aan grenzen opzoeken; soms kom je ze tegen in het proces. Eigenlijk is er gebeurd waar ik bang voor was. Het hele systeem weigert nog langer ook maar éé meter te vechten tegen de zwaartekracht en met pap in de benen sta ik onderaan mijn laatste klimmetje van 700 meter. Gelukzalig kap ik ermee. Grens gevonden! Waar voor mijn geld. Deze jongen is na 6 kilometer klimmen op. Met de kanttekening dat ik daarna ruim zes weken ziek ben waarbij je je afvraagt of dat door de race komt of had ik al voor de race iets onder de leden.

Er is maar één manier om dat uit te vinden!

Wordt vervolgd…

Een woord van dank aan mijn sponsors
Olight H1R Nova hoofdlamp
Adola heeft mij voorzien van haar nieuwe, uiterst slimme, hoofdlamp. De Olight H1R Nova is een nieuwe zaklamp en hoofdlamp in één. Tot op heden heb ik hem ook als zodanig ingezet. Zaklamp in de tent als ik in het basiskamp ben en hoofdlamp tijdens de trails. Hij is eenvoudig op te laden via een magnetische aansluiting via usb met als voordeel dat je hem aan een laptop, autolader of iPodstekker kan hangen en dat je niet meer loopt te klungelen met batterijen. Deze hoofdlamp geeft ook nog eens enorm veel licht af waardoor je op een technische trail zonder moeite je weg vindt. Ik heb met name profijt gehad tijdens de technische afdaling aan de voet van de Eigerwand die ik vermoeid, na ruim 18 uur trailen, moest volbrengen. Via een makkelijk te bedienen knop zijn zes lichtstanden in te stellen met een maximum van 72 meter. Op de hoogste stand houdt de accu het 12 uur vol. Dat laatste heb ik nog niet getest, maar dat gaat er zeker van komen. Prettig is ook het gewicht van 51 gram waardoor hij niet op je hoofd gaat dansen als je een helling afraast. Ik vind het in alle opzichten een 100 procent verbetering ten opzichte van alle hoofdlampen die ik tot op heden heb gebruikt tijdens trails, hikes en expedities; kwaliteit, gewicht, functionaliteit en degelijkheid.

Meer informatie en bestellen: https://olightworld.com/led-flashlights/all-flashlights/olight-h1r-nova

Black Diamond Distance Carbon Z poles
CJ Agencies heeft mij voorzien van een paar Black Diamond Distance Carbon Z poles. Dit zijn veelgebruikte poles in het trailwereldje en ook Hans loopt ermee. In mijn ogen hebben ze drie duidelijke voordelen. Ze zijn eenvoudig en snel in en uit te vouwen wat zeker bij een afwisselende trail prettig is omdat je op lange rechte stukken geen gebruik maakt van de poles. Aangezien de poles uit drie delen bestaan, zijn ze klein op te vouwen. Dan zijn ze ook nog eens superlicht (280 gram) waardoor ze niet gaan dansen op je rug. En het belangrijkste: ze zijn oerdegelijk. Het feit dat de poles bij Hans en bij mij na een (bijna) 100 kilometer lange trail beide nog intact zijn, zegt voldoende.

Foto's bij deze blogpost

7951079_p.jpg

De K85 Heart of the Alps Ultra ofwel das Alpine Urban Trail Abenteuer

Gepost door Jan Fokke Oosterhof alias Fast Fokkie op dinsdag 12 september 2017 11:03

29 april 2017 - Een berichtje in de Trailrunappgroep: Wie gaat er mee naar het Innsbruck Alpine Trailrun Festival? Op 28 en 29 april vormt Innsbruck het decor van een compleet Trailrunning festival. Deze Tiroler stad zet met vijf verschillende afstanden (K85, K65, K42, K25 en K15) een raceprogramma neer dat een combinatie van stedelijke passages en alpine bergpanorama vormt.

Al snel volgen een aantal enthousiastelingen. Een zoektochtje via Airbnb van mijn hand levert een daadwerkelijk prachtig appartement op in het centrum van Innsbruck. Kosten minimaal, dus Houston we have a GO!

Met Leander reis ik aan in zijn machtig snelle Golf GTI Superturbo12,1 liter en we tikken de 220 aan. Toch is de Autobahn niet meer wat het geweest is en we hebben zeker 100 kilometer wegwerkzaamheden op een traject van 750 kilometer. Op de terugweg zal kompaan Bram Ottenhof meereizen. De heenreis voldoet hij per fiets, je moet immers iets doen om op te warmen voor het trailfestival. Spijtig genoeg loopt hij vast in de sneeuw en mislukt zijn poging. De foto’s liegen er niet om; meneer heeft het koud gehad.

Het appartement is waanzinnig gesitueerd en via het balkon kunnen we een van de machtige stadspoorten aantikken. Niet dat we dat zouden willen, maar het kan. Tegenover ons bevindt zich een uitstekende pizzeria en die moet er dan ook niet een, maar twee keer aan geloven. Er is maar één zorgpuntje: het sneeuwt… vandaag, gisteren, morgen, vannacht en gisterennacht.

Dat belooft weinig goeds en ik zie de bui al hangen. Inderdaad wordt op de avond voor de race mijn angst bevestigd: De K85 Heart of the Alps Ultra is ingekort tot de K65 Panorama Trail vanwege hevige sneeuwval en lawinegevaar. Alle andere afstanden kunnen gewoon doorgang vinden. Het wordt nu een rondje Innsbruck, maar dan zonder de spannende, echt mooie stukken.

K85, 85,8km, 3.600hm, 4 UTMB-punten, start 4 uur
K65, 65km, 2.100hm, 3 UTMB-punten, start 6 uur

Raceday. In alle vroegte banen Hans Niemeijer en ik ons een weg door de 800 jaar oude pittoreske Altstadt van Innsbruck. In het donker weerklinkt het startschot, waarna we door het donker diezelfde weg weer terugdraven en bijna langs ons appartement komen. Langs de rivier verlaten we de stad en eenmaal over de rivier begint direct de eerste pittige klim.

Deze trail vormt kort samengevat een rondje om Innsbruck op hoogte. Respectabele hoogte, maar geen spectaculaire hoogte. Je meandert op en neer maar bent nooit echt heel ver verwijderd van civilisatie. Dat mag je ook niet verwachten als je om de hoofdstad van de Alpen rent. De trail laat zich kenmerken door behoorlijk wat asfalt en (te) weinig single tracks. In dat licht is de organisatie heel erg streng en bezorgd om je welzijn. We moeten aanzienlijk wat verplichte equipment mee voor een trail waarbij je je zo ‘in de stad kunt laten vallen’.
Wat de trail bijzonder maakt is de combinatie van sneeuw en de strakblauwe luchten. Het is geen straf om in deze omstandigheden een rondje te rennen in een wit Alpenlandschap.

Ik ren samen met Hans maar die is duidelijk beter in vorm. In de klimmen laat ik hem gaan en na 25 kilometer maan ik hem gewoon helemaal te gaan. In Birgitz verdwijnt hij langzaam aan de einder. De verzorgingsposten zijn uitstekend en om de 6 a 7 kilometer worden we in de watten gelegd. Mentaal doet het goed te weten dat je in spurts van 6 behapbare kilometers je wedstrijd rondt.

Het mooiste deel vormt de zuidelijke helft van Birgitz naar Natters dat zich laat kenmerken door glooiende graslanden gedrenkt in de laatste resten sneeuw onder een scherp stralend zonnetje. Rechts een besneeuwde bergkam, links onder je de oude stad. Toch kan deze trail me nergens echt betoveren. Teveel een city trail, met voor ieder wat wils, een trailfestival voor families.

Meer informatie: https://innsbruckalpine.at/rennen/

Uitslag:
58., Hans Niemeijer, 08:28:19,9
101., Jan Fokke Oosterhof, 09:47:53,0

Olight H1R Nova hoofdlamp
Adola heeft mij voorzien van haar nieuwe, uiterst slimme, hoofdlamp. De Olight H1R Nova is een nieuwe zaklamp en hoofdlamp in één. Tot op heden heb ik hem ook als zodanig ingezet. Zaklamp in de tent als ik in het basiskamp ben en hoofdlamp tijdens de trails. Hij is eenvoudig op te laden via een magnetische aansluiting via usb met als voordeel dat je hem aan een laptop, autolader of iPodstekker kan hangen en dat je niet meer loopt te klungelen met batterijen. Deze hoofdlamp geeft ook nog eens enorm veel licht af waardoor je op een technische trail zonder moeite je weg vindt. Via een makkelijk te bedienen knop zijn zes lichtstanden in te stellen met een maximum van 72 meter. Op de hoogste stand houdt de accu het 12 uur vol. Dat laatste heb ik nog niet getest, maar dat gaat er zeker van komen. Prettig is ook het gewicht van 51 gram waardoor hij niet op je hoofd gaat dansen als je een helling afraast. Ik vind het in alle opzichten een 100 procent verbetering ten opzichte van alle hoofdlampen die ik tot op heden heb gebruikt tijdens trails, hikes en expedities; kwaliteit, gewicht, functionaliteit en degelijkheid.

Meer informatie en bestellen: https://olightworld.com/led-flashlights/all-flashlights/olight-h1r-nova

Black Diamond Distance Carbon Z poles
CJ Agencies heeft mij voorzien van een paar Black Diamond Distance Carbon Z poles. Dit zijn veelgebruikte poles in het trailwereldje en ook Hans loopt ermee. In mijn ogen hebben ze drie duidelijke voordelen. Ze zijn eenvoudig en snel in en uit te vouwen wat zeker bij een afwisselende trail prettig is omdat je op lange rechte stukken geen gebruik maakt van de poles. Aangezien de poles uit drie delen bestaan, zijn ze klein op te vouwen. Dan zijn ze ook nog eens superlicht (280 gram) waardoor ze niet gaan dansen op je rug. En het belangrijkste: ze zijn oerdegelijk. Het feit dat de poles bij Hans en bij mij na ettelijke trails beide nog intact zijn, zegt voldoende.

Foto's bij deze blogpost

sportograf-95047178.jpg