Alle blogposts van hardlopers op Looptijden.nl

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en gerelateerde onderwerpen.

Voorbereiding voor de CPC

Gepost door Ronald van Boven op zondag 19 februari 2017 09:46

Gisteren op het einde van de dag nodigde het zonnetje mij uit om de hardloopuitfit weer eens aan te trekken en een paar km's te maken.

Mijn doel was om een 21 kilometertjes neer te zetten. Snelheid vond ik niet zo heel erg belangrijk, meer de gedachte dat ik straks op de CPC op 12 maart met voldoende zelfvertrouwen op de fictieve startblokken kon gaan staan.

Kleding: korte sportbroek, shirt met lange mouwen + t-shirt. Leek mij gezien het zonnetje meer als genoeg.
Daarnaast nam ik nog een trailrugzakje met 1/2 liter water en een isostar reep voor de eventuele benodigde calorieën en een walkman voor de geestelijke energie.
Ik ben een route gaan lopen die ik al een aantal malen daarvoor had afgelegd en ik behoorlijk goed kende.
Niet echt spannend dus, maar juist ideaal om volledig met verstand en gedachten op standje 0 te zetten om de 21 neer te zetten.
Voor mijn gevoel zijn het vaak juist de gedachten die de concentratie in de war schoppen, de man met de hamer?
Na 14 km begon het vrij pittig te worden. M'n voeten voelden alsof ik op blaren liep en mijn benen weigerden een vlot tempo te maken.
Ik vermoed dat het kwam door zout tekorten, t.g.v. het zweten.
Volgende keer misschien een isotonische drankje meenemen?
Het laatste stuk liep ik dan ook met spierpijn en vermoeide benen uit en liet de resterende km's maar even voor lief.

De rest van de avond met de benen omhoog gelegen :p !

http://www.looptijden.nl/community/hardlooptijden/8498997

Foto's bij deze blogpost

WP_20170218_17_26_15_Pro[1].jpg WP_20170218_16_56_26_Pro[1].jpg

Leuk rondje

Gepost door Martijn Den Besten op zondag 19 februari 2017 09:29

Net dit rondje gelopen!
Leuk lang de landerijen!! MOOI

Zit het tussen mijn oren?

Gepost door Tante Jos op donderdag 16 februari 2017 11:47

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Vandaag geen "verplichte" afstanden maar gewoon ff een rondje maken en genieten van het mooie weer. Hier schijnt de zon namelijk nog terwijl ze bewolking en zelfs regen voorspeld hadden.

Wat ik me trouwens afvraag: Hebben jullie ook wel eens het idee dat je ene been harder moet werken dan de andere? Ik bedoel, ik voel eerder "gebruiksporen" in mijn linker been dan mijn rechter. Zit zoiets tussen je oren en denk ik echt teveel na? Het wel bekende "je hoofd leeg maken" is bij mij (nog) niet aan de orde.....nee..ik houd me nog bezig met hoe ik loop en zo en als ik dan maar iets voel....dan maakt mijn bovenkamer overuren (jammer van die energie, dat dan weer wel)

Wie weet leer ik het nog maar voor vandaag zit het erop!

Mijn doel van vandaag:
Lekker kort rondje hardlopen met een mooie rencadans (zonder metronoom)

4,01 km - 00:28:43 - 8,4 km/u - 313 kcal - 176 spm (Garmin)
Uitrusting: Brooks Adrenaline GTS 16

Garmin: https://connect.garmin.com/modern/activity/1575986752

NEVER GIVE UP!

Foto's bij deze blogpost

Run.jpg

Goed-gekeurd

Gepost door Arranraja op woensdag 15 februari 2017 19:17

Ook te lezen op http://arranraja.wordpress.com/

Al jaren riep mijn vrouw dat ik mij maar eens moest laten keuren. Zij vroeg zich af of het rennen van al die lange afstanden op mijn leeftijd nog wel verantwoord was. De laatste en zeer waarschijnlijk enige keer dat ik ooit een sportkeuring heb ondergaan was in 1979. Het jaar waarin ik begon met basketballen bij een vereniging. In die tijd was het, althans bij deze tak van sport, nog verplicht om je te laten keuren vóór je competitie mocht gaan spelen. Ik ben toen gekeurd door de clubarts van de vereniging waar ik mij bij aansloot. Deze man was volgens mij ooit ook bondsarts van de Nederlandse Basketball Bond en daarnaast huisarts. In die laatste hoedanigheid is hij nog steeds de geneesheer van Mister Basketball, Mart Smeets, maar dat geheel terzijde. Mocht ik na die keuring van nu inmiddels ruim 37 jaar geleden ooit nog eens zo'n onderzoek hebben ondergaan, dan is mij dat nu volledig ontschoten.

Ik liep hier dus al tijden over te denken en had inmiddels mijn licht erover op internet opgestoken. Een beetje sportkeuring is echter tegenwoordig (maar wat niet eigenlijk?) een prijzige aangelegenheid en van mijn zorgverzekeraar hoefde ik, volgens de vergoedingsoverzichten die ik inkeek, niet veel financiële tegemoetkoming te verwachten. Ik was zelf toch wel nieuwsgierig hoe ik er fysiek voorstond, temeer omdat de snelheid er de laatste anderhalf jaar enigermate uitgegaan is. En mijn hartslagmeter liet met name tijdens het warmwandelen en de eerste kilometer rennen soms heel rare hoge pieken zien. Ik wilde de lichte ongerustheid die deze feiten bij mij veroorzaakte, graag wegnemen. Om tenminste één goed voornemen voor het nieuwe jaar waar te maken, heb ik daarom de telefoon gepakt en een afspraak gemaakt bij Jessica Gal Sportartsen, die zeer toepasselijk gevestigd zijn op steenworp afstand van het Olympisch Stadion in Amsterdam.

Op een dinsdag in januari vervoegde ik mij op de aangegeven locatie en werd allervriendelijkst verwelkomd door de dienstdoende assistente. Zij was ook degene die mijn bloed prikte, mijn lengte mat en mijn gewicht bepaalde. Dit laatste ging in mijn optiek niet helemaal goed, want ik moest volledig gekleed op een aanvankelijk weigerachtige weegschaal gaan staan. Van het gemeten totaal werd slechts 1 kilogram afgetrokken voor mijn kleding en alles wat ik verder aan sleutels, geld en mobiele communicatieapparatuur in mijn zakken had. Zodoende werd mijn gewicht van dat moment op 2 kg hoger vastgesteld dan ik een ochtend eerder zelf thuis, gekleed in niets anders dan een onderbroek en sokken, hebt geregistreerd. Later bleek mijn vetpercentage wat aan de hoge kant en kreeg ik het advies om enkele kilo's te gaan afvallen. Met dat advies kon ik wel instemmen.

Korte tijd later nam de echte keuring een aanvang. Behandelend sportarts Sandra bleek hiervoor bij de Nederlandse Basketballbond gewerkt te hebben. Daarmee was voor mij de cirkel rond en had ik alle vertrouwen om in goede handen terecht te zijn gekomen. Allereerst werd de door mij van te voren ingevulde, uitgebreide vragenlijst grondig doorgenomen en stelde Sandra veel aanvullende vragen. Over mijn eigen ziekte- en blessuregeschiedenis, familiekwalen, medicijngebruik, lichamelijke klachten en noem maar op. Uit het bloedonderzoek was inmiddels duidelijk dat alle waarden voor cholesterol, hemoglobine en glucose bij mij goed zijn. Omdat ik gekozen had voor een 'sportmedisch onderzoek hardlopen plus', werd vervolgens mijn hele bewegingsapparaat nagelopen. Een flink orthopedisch onderzoek derhalve. Armen, schouders, nek, benen, knieën, voeten, je kan het zo gek niet bedenken of de werking ervan werd gecontroleerd. Menig keer moest ik een hand of arm wegduwen of juist kracht zetten om het wegduwen van mijn hand of arm te verhinderen.

Ik mocht gaan liggen en er werd een ECG (hartfilmpje) in rust gemaakt. Daarna kwam het moment om de renschoenen, die ik eerder moest uittrekken vanwege het preventieve blessureonderzoek, weer onder te binden. Mijn bovenlichaam werd nog verder beplakt met stickers waaraan draden bevestigd werden. Ik kreeg een soort gasmasker op ten behoeve van de ademgas-analyse, waarin ik eerst een keer heel hard en krachtig moest blazen. Iets wat mij niet direct lukte, maar de tweede of derde poging was wel succesvol. Tenslotte kreeg ik een tuigje om mijn borst en schouders, dat mij zou moeten opvangen in het geval ik van de loopband ging kukelen. Tijd voor het 'echte' werk op de loopband dus. Ik kreeg uitleg over waar ik op moest letten, wat de ideale plek op de band was en hij werd gestart met een snelheid van 8 km per uur. Omdat ik het moment ervoor nog stilstond, had ik ineens het gevoel dat ik de benen uit mijn lijf moest rennen. Het viel om die reden in het begin zwaar tegen maar gelukkig vond ik na een paar minuten mijn draai. Ik had maar ooit een paar keer eerder op zo'n band gerend en het is absoluut niet mijn favoriete bezigheid. Als je echter zag wat voor een batterij aan apparatuur en naast de loopband stond, kun je je voorstellen dat de te verrichten metingen niet buiten met mobiele apparaten gedaan kunnen worden.

Per twee minuten werd de snelheid met 0,5 km per uur verhoogd. Vanwege het ademgasmasker moest ik niet of zo min mogelijk praten, maar door middel van handopsteken wel aangeven als ik niet (sneller) meer kon of wilde stoppen. Het lopen op een band is toch heel anders dan buiten op de weg, maar het ging allengs beter en het tempo liep op en op. Eerst was ik van plan bij 12 per uur de handdoek in de ring te gooien. Het ging echter zo voorspoedig dat ik er 13 van maakte. Achteraf gezien had ik wellicht nog wel 1 of 2 tandjes kunnen laten bijzetten, maar ik vond het na iets van 12,5 minuten die band bijhouden, wel mooi geweest. Omdat ik erg druk bezig was met het bijhouden van die band, had ik geen tijd mijn ademhaling te regelen zoals ik dat normaal gesproken doe. Namelijk inademen door mijn neus en vervolgens proberen langer uit te ademen door mijn mond. Een dergelijk masker op je gezicht is ook niet echt prettig. Ik kreeg gelukkig wel voldoende lucht om minutenlang snelheden vol te houden die behoorlijk hoger liggen dan ik de laatste tijd gewend ben.

Nadat ik had gemeld te willen stoppen, werd de snelheid van de band teruggedraaid naar 5 km per uur. Een paar minuten kon ik derhalve uitwandelen. Toen de band stopte en ik eraf stapte kreeg ik een kleine duizeling. Uit het verleden weet ik dat ik hier snel last van heb bij loopbanden. Er stond een beker water voor mij klaar en ik ging zittend en daarna staand bijkomen. Toen ik zover gerecupereerd was, liep Sandra op meerdere computerschermen zien wat er allemaal geregistreerd was tijdens mijn loopband-avontuur. Dat was nogal wat en ik kan al die deelschermen niet meer in mijn herinnering terughalen. Het belangrijkste was dat alle metingen met betrekking tot hart, longen en zuurstofgebruik goed waren. Uit één grafiek bleek echter duidelijk dat mijn ademhalingstechniek tijdens het lopen niet echt optimaal is. Het ademgasmasker zal daar ongetwijfeld zijn invloed op uitgeoefend hebben. Ik kreeg direct het advies om werk te gaan maken van de verbetering van dit belangrijke onderdeel. Ook had de arts waargenomen dat ik tijdens het lopen iets voorover hang en daarbij mij romp in die stand vastzet. Een tweede belangrijk aandachtspunt om ter hand te nemen. Een derde is het verhogen van mijn rompstabiliteit. Een verbetering daarvan zou tevens gunstig effecten moeten hebben voor mijn voorste kniepezen, die de laatste tijd enigszins opspelen.

Waar ik heel blij mee ben, is dat mijn hart gewoon prima functioneert tijdens de inspanning en dat als hoogste frequentie 171 slagen per minuut gemeten is. Dat is een stuk lager dan de waardes die mijn gps-horloges zo nu en dan vastleggen. Ook op dit onderdeel Geen Precies Systeem dus. Mijn VO2max is 46 ml/kg/min. Dat is voor een man van mijn leeftijd uitstekend en voor een geoefende sportman van mijn leeftijdscategorie goed tot zeer goed. Alle gegevens en alle adviezen zouden door de sportarts worden vastgelegd in een uitgebreid rapport dat ik een paar dagen later zou ontvangen. Na Sandra en haar enthousiaste en vriendelijke stagiair bedankt te hebben, ging ik douchen, omkleden en als een blije hardloper naar huis.

De volgende dag al ontving ik een mail van de praktijkassistente met daarbij als aanhangsels het 7 pagina's lange rapport, een 5-tal pdf-bestanden met allerlei oefeningen en een Excel-document met daarin mijn persoonlijke hartslagzones, omslagpunten en loopsnelheden. Ik weet nu dus dat mijn lichaam de regelmatige inspanningen nog prima aankan, ik heb een aantal belangrijke cijfers en meetpunten vernomen en ik weet waaraan ik extra aandacht zou moeten besteden om de geconstateerde 'manco's' te verbeteren. De oefenstof heeft betrekking op rompstabiliteit, versterkende oefeningen voor de bovenbeenspieren, dito oefeningen voor de bilspieren, rekoefeningen voor de bovenbeenspieren en voor boven- en onderbenen. Met alle verkregen adviezen en informatie ben ik, als fanatiek hardloper erg blij. Het feit dat achteraf bleek dat mijn zorgverzekeraar toch bereid was om een derde deel van de gemaakte kosten te vergoeden, droeg alleen maar extra bij aan mijn feestvreugde. Ik kan iedereen dan ook van harte aanbevelen om een dergelijk preventief onderzoek te ondergaan. Het kost een paar centen, maar die investering is het naar mijn mening zeker waard.

Strakke kuiten

Gepost door Margo Hermans op woensdag 15 februari 2017 13:24

Foto's bij deze blogpost

Strakke kuiten.jpg

Herstel.

Gepost door Ron Dekker op dinsdag 14 februari 2017 08:46

In november heb ik tijdens de mooiste van Mijdrecht mijn achillespees geblesseerd. Tijd niet gelopen maar sinds half januari weer redelijk aan de herstellende kant met dank aan de fysio.
Gisteravond weer een bijna 10 km gelopen in 1.07.38. Zo ook blij.
Nu wel wat stroef e stijf, maar trekt vandaag wel weg.
Nu proberen uit te bouwen naar een halve marathon deze zomer.
Ik zeg: MOOI DOEL!!

Foto's bij deze blogpost

20170214_083839.jpg

Naar de Boston Marathon via Groet en Schoorl

Gepost door Runhedwigrun op maandag 13 februari 2017 11:30

Foto's bij deze blogpost

IMG_20170212_135736_241.jpg

Van Zeeland naar de Brabantse Wal met Footprint.

Gepost door Jos Oonincx op zondag 12 februari 2017 22:02

Nadat er op 4 februari een pittige training in Zeeland was, waarbij bos, heuvels, strand en duinen op het menu stonden, liep onze Roosendaalse groep Footprint op 12 februari over gedeelten van onze eigen Brabantse Wal. De afstanden waarbij kon worden aangesloten waren 12, 20 of 24 kilometer. Onze twee ultralopers Antoon en Raymond zouden 49 km trainen. Net als bij de eerste trailrun in januari waren er meer aanmeldingen dan verwacht. Voor veiligheid en overzicht wordt per run bekeken hoe groot de groep kan zijn zodat iedereen kan genieten van de omgeving. Een groep van 18 lopers heeft een lus gelopen via Lievensberg, Hildernisse, Kraaijenberg, Mattemburgh, Buitengebint en Zurenhoek. Dit keer waren Tonny, Mike en Jos de voorlopers. Voor sommige runners was het een eerste kennismaking met de omgeving waar we wonen.
Footprint ziet steeds vaker dezelfde enthousiaste lopers aansluiten bij de trainingen en runs die bewust telkens in andere natuurgebieden gelopen worden. Ook sluiten elke week nieuwe lopers aan die kennis willen maken met trailrunning. Deze dag waren onze loopvrienden Tini en Roel vanuit Loon op Zand gekomen om een ander stukje Brabant te ontdekken.

Met nog 1 training van 26 km hopen we klaar te zijn voor Trail by the Sea op 26 februari.

Op 4 maart organiseert Footprint een clinic met als thema’s: klimmen, dalen en kracht. Deze training van +/- 12 kilometer start om 9.00 uur vanuit de parking aan de Bemmelenberg in Bergen op Zoom waar De Heide het trainingsgebied is.

Tja en dan gaat het gebeuren; samen met Tonny en Erwin maken we de oversteek naar Engeland voor de Grizzly Run van 32 km op 12 maart. We gaan ervan uit dat we er klaar voor zijn.

Tot op de paadjes.

Foto's bij deze blogpost

collage.jpg lievensberg 5.jpg

2017-02-12: Groet uit Schoorl 10KM (Schoorl) (5 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 12 februari 2017 20:18

Vandaag had ik mijn zinnen gezet op een snelle 10km, te lopen tijdens de jaarlijkse Groet uit Schoorl.
In ieder geval waren alle (spaarzame) trainingen die ik deed de afgelopen weken hierop afgestemd. Vorige week zondag kwam hier nog wel een 10EM tussendoor in het Twiske en was daar erg tevreden over. Een Tata Steel runners intervaltraining twee weken geleden van 5 x 1 losse kilometer op wedstrijdniveau gaf de doorslag te proberen in ieder geval onder de 52:21 te gaan lopen. Die kilometers gingen allemaal tussen de 4:36 en 4:39, maar had wel alle kilometers collega en stoomtrein Martin naast me lopen, die de boel aardig aan ’t opjutten was. Helaas moest ik het voor vandaag wel zonder hem doen.
Drie keer eerder liep ik dit parcours tussen Schoorl en Groet, al was dat wel nog in tegengestelde richting. 2011, 2012 en 2013. Met de Tata Steel runners houden we hier jaarlijks een eer hoog, want op de bedrijvenrun eindigen we steevast met een van onze vier teams op de eerste plaats. Goed nieuws: Dat was ook dit jaar weer het geval. Teams van 10 runners, waarvan de eerste 5 meegaan in het klassement. Geloof me, in dat klassement speel ik echt geen rol hoor? Haha, ik werd wel de derde runner van Tata Steel team 3, dat eindigde op een altijd fraaie 38e plaats. Van de 46…

In 2011 werd mijn eerste trimloop 10km in dit parcours een feit. Ik deed er toen 01:00:06 over. GPS of eigen tijdwaarneming was toen nog geen issue bij mij, anders had de tijd toch zeker 7 seconden sneller geweest. Maar goed, ik had de afstand geproefd en dat smaakte naar meer. In 2012 liep ik hetzelfde parcours in 56:04 en dat betekende een nieuw PR. In 2013 was de 53:03 eveneens een PR, maar dat stond niet zo lang in de boeken. In dat jaar liep ik in april sneller over die afstand tijdens de Zorgspecialistloop en een jaar later, precies op mijn 50e verjaardag op 17 maart, mijn, tot op heden, snelste tijd op de 10km, 52:21. Tijdens de Spaarnwoudeloop, lekker dicht bij huis.

Het was niet vanzelfsprekend hier te lopen. We hadden deze loop met de Tata Steel runners aanvankelijk niet geagendeerd vorig jaar, maar daar kwam verrassend veel weerstand op. Gelukkig zijn we qua budget “zuinige” lopers en viel de eenmalige Velsertunnelrun onder een ander budget, dus zo kwam er toch ruimte om een veertigtal Tata Steel runners blij te maken met een 10km tussen Schoorl en Groet. Toen ik zag dat Arthur zich had aangemeld, meldde ik me meteen daarna ook aan en meerijden was geen probleem. Arthur echter, meldde zich vorige week af met een blessure…
Collega Josien, eveneens woonachtig in IJmuiden, bood uitkomst en zo kon ik toch per auto naar het “hoge” noorden. Ik was hier erg blij mee, want met openbaar vervoer er naartoe (meer dan vooral de terugreis) en dan pas om 14:40 uur starten, dat had ik niet gedaan. Daar vind ik het dan weer net niet bijzonder genoeg voor qua afstand en zou dan hebben gewacht op de eerstvolgende Twiskemolenloop begin maart of anders de Spaarnwoudeloop half maart. Ik zit echter ook nog in een wandelprogramma, want op 1 juli wil ik de Kennedymars gaan wandelen. Die is 80km. Een ambitieuze uitdaging, dat zeker, maar ik heb er de afgelopen twee maanden al een paar serieuze afstanden al wandelend op zitten hoor? 45km, 30km, 55km…. En dan ook nog aardig wat fietskilometers. Het zwemmen staat op een wat lager pitje in verband met wat liesklachten, maar ik denk dit volgende week weer op te pakken. Fietsen in en door de sneeuw is niet zo heel fijn…

We reden er vrij vlotjes naartoe en waren verdeeld over drie auto’s. Met zijn tienen uit IJmuiden. De grote parkeerplaats was net vol en we moesten een stukje verderop, bij de camping, de auto parkeren. Het was zo’n 1,5km lopen naar de sporthal en zo liepen we een stukje langs het parcours vlakbij de finish. Daar waar een aantal 21,1km of 30km runners al bijna klaar was. In de sporthal omgekleed, rugzakje afgegeven en nog even gewacht. Buiten was het toch nog wel frisjes, maar er kwam zo nu en dan wel een zonnetje doorheen. Er stond een geniepig, straf windje. Ik was de enige uit de groep die in business vak groen startte, de anderen in blauw of rood en zodoende ietsje later.
Zo kon ik mij in dat vak dus aansluiten bij het grootste gedeelte van de Tata Steel runners. Erg leuk om toch zeker weer wat oude bekenden te zien.

Om 14:40 uur klonk ons startschot en ging ik op weg naar en voor een tijd die om en nabij mijn PR van 52:21 zou moeten liggen. Voor mijn gevoel ging ik best wel snel weg en toen mijn Garmin na 1km piepte, bleek dat ook zo te zijn. 4:57. Tsja, en dat dan zo lang mogelijk vol houden…
Dat ging vandaag helaas niet lukken. Km 2 ging al in 5:15 en km 3 in 5:37. Dat was wel even een gevoelige tik. Die 52:20 kon ik op mijn buik schuiven. Toch gaf ik mij niet gewonnen. Er kwam een lang stuk verharde duinweg aan met het windje in de rug en bovendien veelal vals plat, maar dan naar beneden. Bovendien stond het 4km bordje op een plek waar mijn Garmin 3,9km aangaf. Toen kreeg ik toch weer wat hoop. Ik klokte op het 5km punt 26,5 (waar dat volgens de tijdwaarneming na de wedstrijd 26:05 was geweest), maar wist dat ik het nog wel zwaar zou krijgen het tweede gedeelte. Ik liep alleen, werd veelal ingehaald, maar kon bij niemand aansluiting vinden.
Eerst kwam in dat tweede gedeelte Tata Steel runner Cees langszij, maar ik kon niet aanklampen, ook niet bij Henk en ook niet bij Atie. Helaas. Ik rekende nog stiekem een beetje op Rinus die achter me zat en die mij zeker naar de finish had geschopt, maar Rinus was aan het uitlopen van een marathon in Friesland gisteren, dus bleef de gehele 10km achter mij.
Het bordje 8km stond precies op de plek waar mijn Garmin piepte en hier zou ik iets van 9,5 minuut hebben voor de laatste twee km. Dat was even teveel gevraagd, want in het tweede stuk liepen mijn km tijden al naar de 5,5 min.
Op de 9,8km klokte ik dus de bewuste 52:20 en kon daarna toch nog de laatste 200 meter in net geen minuut naar de finish lopen. Ik klokte zelf 53:22 en dat bleek ook mijn uiteindelijke netto tijd te zijn. Prima zo. Net even beter dan mijn laatste 10km gelopen in het Twiske in november 2016. Het flesje sportdrank na de finish was erg welkom, die handdoeken die je krijgt als je door de finish gaat leuk en bovendien prima te gebruiken. Nummer vier ligt dus inmiddels in de kast.
Vandaag liep ik mijn vierde 10km tijd. Schoorl 2013 is mijn derde. Er zit echter wel weer wat progressie in. Volgende maand maar even in herkansing.

Jan B., 12-Februari-2017