Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

1. Intervaltraining (Basisschema 10 km)

Gepost door Tante Jos op dinsdag 25 april 2017 15:14

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Na een paar weken doelloos rond gehobbeld te hebben vond ik het weer eens tijd voor wat meer regelmaat. Ik wist wel dat ik een 10km schema wilde doen en dat ik maar 2x in de week wilde hardlopen maar dan?. Bij Garmin heb je alleen de keuze uit 3x of meer (voor zover ik kan vinden) dus kwam ik bij een schema van looptijden terecht.

2x in de week, veelal bestaande uit intervallen. Ik ben er geen fan van maar ik zal er eens vanaf de andere kant naar moeten kijken....het is afwisselend.

Ik koos een mooi onverhard pad langs de Dommel met een pittige tegenwind dus met de afwisseling zat het wel goed. Ik ging ervoor en wat ging het goed!

Mijn training van vandaag:
Eerst 10 minuten stevig inwandelen. Vervolgens 5 maal 1 minuten rustig hardlopen met steeds 1 minuut wandelen. Tenslotte 10 minuten uitwandelen.
(ik heb het zelf nog uitgebreid met hardlopen tot de 5km)

5,01 km - 00:43:03 - 7,0 km/u - 410 kcal (Garmin)

Uitrusting:Brooks Adrenaline GTS 16

Garmin: https://connect.garmin.com/modern/activity/1697655591

NEVER GIVE UP!

Foto's bij deze blogpost

Dommel.jpg

Yes, ik ben een marathonloper!!

Gepost door Cristian Hermelink op zondag 23 april 2017 20:06

Ik hoor u denken. Schreef hij 3 weken geleden niet dat hij geen marathon ging lopen vandaag, maar een snelle halve. Dat klopt, maar de marathons van Rotterdam heeft ook bij mij toch weer e.e.a. losgemaakt. Loopmaatje Mark heeft die warme marathon gelopen en finishte ruim binnen 4 uur. ’s Avonds zie ik het filmpje van Kelly de Ridder die na ruim 6,5 uur op een geweldige manier naar de finish wordt begeleidt. Afgelopen week kwam daar ook het verhaal van RunHedwig bij die tijdens de Boston marathon een wijze keuze maakt door na 10km te kiezen voor uitlopen en genieten ipv haar PR te verbeteren. De afgelopen twee weken heb ik dus veel interne dialogen met mezelf gehad en uiteindelijk op zaterdag 22 april was ook bij mij de mindset op uitlopen ipv perse een snelle tijd te willen lopen en besluit ik om me toch in te schrijven voor de marathon.
Dus daar stond ik vanochtend om 10:00 uur aan de start in Enschede. Plan was om de eerste helft met de pacer van 3:15 mee te gaan en de tweede helft zouden we wel zien. De eerste 3km loopt de pacer netjes 4:38/km en ik kan lekker mee, maar dan versnelt hij de volgende 2 km naar respectievelijk 4:27 en 4:31. Mijn hartslag gaat iets te ver omhoog en ik laat de groep dan ook gaan. Ik heb even nodig maar vind een goed ritme rond de 4:47 min/km en zo hobbel ik eigenlijk lekker door.
Na 15km komt er een zeurende pijn aan de zijkant van mijn rechterknie. Deze zet echter niet door en ik kan gewoon blijven door lopen. Na 18km begint het echt even verschrikkelijk te hagelen, met wind tegen dus binnen twee minuten ben ik koud en doorweekt. De volgende twee km gaan dan ook iets langzamer. Kilometer 21 kom ik weer goed in mijn ritme en ik passeer de 21,1 km in 1:40:30. De volgende kilometers houdt ik tempo, maar ik merk dat mijn hartslag wat oploopt. Ondertussen moet ik ook plassen, dus ik besluit om nog even door te lopen tot de dixies bij het 25km punt.
Na mijn sanitaire stop besloot ik om de resterende 17,2 km uit te lopen op een rustiger tempo van rond de 5:30 min/km. Echter als ik weer wil gaan rennen krijg ik een verschrikkelijke pijn in mijn rechterknie, ik kan echt niet rennen. Ik herken de pijn van mijn marathon trainingen van vorige jaar en weet daardoor dat ik even moet rekken en wandelen, waarna ik vanuit heel langzaam dribbelen weer kan joggen. Dit jaar heb ik hier overigens helemaal geen last van gehad in de voorbereiding en ik baalde dan ook best wel dat het juist vandaag gebeurd.
Dit werkt ook nu weer en nadat km 26 boven de 8 minuten ging gaan de volgende drie rond de 5:50. Tot km 30 kan ik door joggen, maar daarna moet ik toch weer wandelen. Iedere keer als ik na het wandelen weer ga dribbelen doet het echt pijn, maar ik ga hoe dan ook finishen houd ik me voor.
Er komt een oude loper naast me lopen die het ook moeilijk heeft. We kletsen wat met elkaar en ik kan met hem tot 34km door joggen. Gek genoeg zakt ook mijn hartslag naar het niveau van mijn langzame duurloop. Ondertussen waren op 33km ook mijn broertje en nichtje naast me komen fietsen om me te steunen.
Na km 35 beginnen ook de bovenbenen echt zwaar te worden en dit in combinatie met mijn knie noopt mij weer tot wandelen. Mijn nichtje had haar renkleding aangedaan en ze besloot om mee te gaan lopen met me. Ik begin km 36 wandelend en wacht tot ze me bijgehaald heeft. Als ze er is zet ik weer aan, maar wat een pijn. Ze praat op me in, kom op nog 6 km dit gaat je lukken. Ik zei tuurlijk, al moet ik de rest wandelen.
De volgende 5 km zijn een echte lijdensweg. Ik moet vaker wandelen en dus weer opstarten met die verschrikkelijke pijn. Kilometer tijden liggen tussen de 7 en 8 min/km. Bij km 37 besluit ik mijn muziek helemaal af te doen en de steun van het publiek ook als afleiding te gebruiken. Ze zien dat ik het niet makkelijk heb en krijg veel ondersteunende woorden toegeroepen. Waar mogelijk reageer ik met een dank je wel.
Maar dan zie ik de boog van de laatste kilometer en de magie van de laatste kilometer maakt zich meester van mij. Ik besef dat ik het ga halen en ik moet even slikken en een traantje wegpinken. De pijn verdwijnt op magische wijze en ik begin steeds harder te lopen. Met een smile van oor tot oor sprint ik voor mijn gevoel het publiek voorbij alsof ik nog helemaal fris ben. Kilometer 42 ging in 5:50 en mijn horloge heeft de laatste 300 ?? meter geregistreerd in 4:35 min/km. De laatste jaren kwam ik steeds vol in beeld op TV-Oost en ik weet dat mijn vrouw en kinderen kijken dus ik maak een hartje met mijn handen voor ze om mijn armen vervolgens wijd uit te spreidden en in een netto tijd van 3:56:40 ”vlieg” ik over de finish.
Ik ben echt super blij en dankzij die oude meneer en vooral mijn nichtje(dank je wel lieverd) kon ik toch binnen 4 uur finishen. De komende week even goed uitrusten en dan maar bekijken wat de schade aan de peesplaat in mijn knie is.

2017-04-23: Pim Mulierloop, AV Suomi – Driehuis/Santpoort-Noord

Gepost door Jan Bakker op zondag 23 april 2017 17:15

Vorig jaar stond ik nog als verkeersbegeleider in het parcours, maar deze 77e Pim Mulierloop kon ik zelf weer starten. Samen met zo’n 30 Tata Steel runners deden we hier onze eerste cupwedstrijd van ons nieuwe boekjaar. Ja, we hanteren geen kalenderjaren meer, want wij hebben een financiële boekjaar periode die loopt van april tot en met maart. Met onze runners “lopen” we daar vanaf dit jaar parallel mee. Om het ook voor de zojuist ingestroomde startrunners aantrekkelijk te maken deden we hier de 5km als cupafstand. Er kon ook een 10- of een 16,1km worden gelopen.

Ik pakte voorafgaand aan de wedstrijd nog wat extra fietskilometers en toen ik bij het organiserende AV Suomi arriveerde was het vrij druk. Zeker drukker dan eerdere edities waaraan ik deelnam. Het nieuwe clubhuis is een waar pronkstuk van deze atletiekvereniging, waar ik tot deze maand nog lid van was. Ik kan echter mijn zaterdagochtend trainingen aldaar wat slecht combineren met mijn wandel- en fietsdagen. Dagen ja, want tegenwoordig bereiken de wandelingen het niveau marathonafstand+ en fietsend gaat het met gemak tot boven de 100km. En dat op een “gewone” fiets. Over twee weken staat er een fietsdriedaagse in de planning van Haarlem naar Maastricht en 1 juli de Somerense Kennedymars, een 80km wandeltocht. Ik raak gelukkig aardig in vorm, al zorgt dat vele “bewegen” soms voor wat lichamelijke ongemakken aan ledematen en rug.

Hardlopen staat de laatste paar weken wat op een lager pitje, en als ik dan al train, dan is het in de regel een langzame duurloop. Intervaltraining doe ik niet (meer), maar ik kwam er vandaag achter dat ik dit toch maar weer moet gaan oppakken.

Ik schoot wat plaatjes bij de start van de 10km om 11:00 uur en om 11:15 uur mochten de 5 km runners hun ding doen. Ik startte vrij ver achteraan dus op de baan en net van de baan af haalde ik best wel aardig wat lopers in. De eerste kilometer klokte ik 4:57 en dat vond ik wel een hele snelle kilometer. Ik had verder geen flauw idee waar ik stond als het gaat om eindtijden en het verbaasde me niet dat de tweede kilometer 5:30 aangaf. Op de derde kilometer werd ik voorbij gelopen door wat Tata Steel runners die ik begin van dit jaar nog achter mij had. Okay, zij trainen dus wel iedere woensdagavond fanatiek in de Heemskerkse duinen met een groep collega’s. Ik moet mij er maar toe gaan aanzetten om het trainingsschema dan maar in IJmuiden te gaan doen, maar ach, ik kon die runners dan niet meer bijhalen, maar liep voor mijn gevoel wel lekker. Op een kilometer voor de finish nog luide aanmoedigingen van hardloopmentor Co, die er ook nog een fotootje bij maakte.
De laatste kilometer ging verder okay en op de baan had ik zelfs nog wat over voor een eindsprintje naar de finish.
Ik klokte zelf 26:38 en dat zou naar een netto tijd worden gecorrigeerd van 26:34. Tsja, dat is voor mijn doen echt niet zo gek voor een 5km. Mijn 5e snelste tijd op deze afstand.

Ja, lekker om hier een korte afstand te hebben gelopen, want aanstaande dinsdag staat de Cruyff foundationrun op mijn programma. Een 14km social run van het Amsterdamse Olympisch stadion naar de Amsterdam Arena, en wie weet vanaf dan genaamd Johan Cruyff stadion. Mijn zegen hebben ze!

Jan B., 23-April-2017

Foto's bij deze blogpost

P1300124.JPG 18056911_1386213991476997_8558499445250069076_n.jpg P1300140.JPG

Speelse interval

Gepost door Tante Jos op vrijdag 21 april 2017 20:14

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

--> Run van gister <--

Niet veel tijd maar wilde toch nog ff weg op mijn Merrell's. Beetje afwisseling i.v.m. belasting van de pezen en spieren dus er een speelse interval van gemaakt. Heerlijk rond gelopen en genoten van alles om me heen.

Mijn doel van vandaag:
Interval
700m hardlopen/300 meter wandelen en dit 4x

4,30 km - 00:35:17 - 7,3 km/u - 314 kcal - 154spm (Garmin)

Uitrusting: Merrell Bare Access Arc 3. Ice-Paradise Pink

Garmin: https://connect.garmin.com/modern/activity/1687920245

NEVER GIVE UP!

Foto's bij deze blogpost

Speelse interval.jpg

Over dé brug komen en gáán (2 reacties)

Gepost door Arranraja op vrijdag 21 april 2017 16:39

Ook te lezen (met heel veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com/

Een hele marathon is voor mij een brug te ver. Zeker als deze ver van huis plaatsvindt, zoals die van Rotterdam. Daar schijn je in ieder geval twee keer over de Erasmusbrug te moeten gaan. En de Paradijsbrug één keer te mogen beklimmen. Utrecht heeft sinds kort zijn Dafne Schippersbrug, die net als mijn favoriete loopbrug het Amsterdam-Rijnkanaal overspant. Een mooi bruggetje in dit geval, want uiteraard heb ik het dan over de Nesciobrug. Die vormde onlangs weer twee zondagen achter elkaar het middelpunt van een georganiseerde loop. Was het op de eerste zondag van april de Rokjesdagloop die de oorzaak was dat de brug een bepaalde tijd was afgesloten voor het normale verkeer. Precies een week later, toen in Rotjeknor vele duizenden lopers zichzelf meer dan 42 km aan het pijnigen waren, zorgde de Nescioloop (met een record aantal inschrijvers!) ervoor dat fietsers, voetgangers en niet deelnemende hardlopers een tijdlang moesten wachten of hun heil bij een andere brug zoeken. Enkele maanden terug liep ik, tijdens een training, boven op deze uitdagende wateroverspanning meerdere opeenvolgende renners tegemoet die een startnummer met de benaming 'Afloop' droegen. Ook de Hardloopavond4daagse, bijgenaamd 'IJburg marathon', maakt gebruik van de Nesciobrug. Er zijn in ons land ongetwijfeld andere bruggen die bij meerdere trimlopen bedwongen moeten worden, maar voor mij is de Nesciobrug met dus maar liefst vier trimlopen dé hardloopbrug van Nederland.

Vorig jaar was ik een bruggenbijter, oftewel een leegloper omdat ik de Nescioloop had overgeslagen. Bij deze trimloop is het voor mij alles (de 15 km) of niets (de 8 km). Ik achtte mijn lichamelijke toestand toen ontoereikend voor de 15 en het parcours van de kortere afstand is naar mijn beleving niet mooi genoeg om mij voor in te spannen. Dat zou daarom 'aan de oude brug werken' betekenen. Maar goed, die oude brug van vorig jaar had ik achter mij verbrand en nu ging ik er weer tegenaan. Hoewel, ik moest als Brugman op mijzelf inpraten omdat langere afstanden de laatste tijd niet meer zo soepel en al helemaal niet snel meer gaan. Ik zag er om die reden weer een beetje tegenop. Ik had mijzelf echter wel vooraf ingeschreven terwijl ik bij mijn volle verstand was. Dat had collega-blogger Jan Bakker trouwens ook gedaan, maar hij moest vanwege een vervelende rugblessure verstek laten gaan. Vanaf het moment van aanmelding was de brug opgehaald: ik moest voltooien waar ik aan begonnen was. Bij de meeste afstanden is het voor mij een prettig idee als ik die van te voren één keer heb kunnen trainen. Derhalve ging ik precies een week vóór de grote dag, onder vergelijkbare zonnige en warme weersomstandigheden, die 15 km verhapstukken. Toevallig kwam het zo uit dat ik net na afloop daarvan de dames van de 10 km bij de Rokjesdagloop kon gadeslaan tijdens hun doorkomst onderaan de Nesciobrug. Wat een leuk kleurig schouwspel. Dat gold ook voor de lange sliert van de 5 km, die ik eerst in de verte langs het water richting de Amsterdamse Brug zag gaan.

Ter inspiratie had ik een dag eerder de verslagen van mijn vier eerdere Nescioloop-deelnames tussen 2012 en 2015 nog eens doorgelezen. Dat waren nog eens tijden die ik toen kon produceren, tussen 1:16:07 en 1:17:04. Ik had niet het gevoel dat ik zo'n vette brugge nu nog eens zou kunnen verdienen. Mijn streeftijd lag daarom op 1:30 uur, of liever net iets daaronder. Sneller lopen dan dat zou vrijwel zeker niet lukken. En een makkelijk ezelsbruggetje tijdens het lopen was: 15 keer 6 minuten per kilometer maakt anderhalf uur. In de laatste mail van de organisatie las ik dat er dit jaar niet alleen pacers (tot 1:25) zouden zijn, maar ook 3 startvakken met een verdeling naar verwachtte eindtijd. Na lezing daarvan besloot ik het laatste vak (1:25 uur en langzamer) op te zoeken en mee te gaan met de 1:25-haas/ hazen. Als die in mijn beleving te rap gingen, kon ik altijd nog op afstand erachteraan hobbelen. Nadat ik vooraf los van elkaar oud-collega's Patrick en Elvira (beiden uit een andere werkkring) had gesproken om te vernemen dat zij voor de kortere afstand hadden ingeschreven, spoedde ik mij naar het startvak. Toevallig deed voor mijn neus een van de 1:25-pacers hetzelfde. Ik kon de opmerking blij te zijn dat ik mijn bril ophad niet onderdrukken, omdat de vrouw twee minuscule stickers met de eindtijd-aanduiding op haar fel-oranje veiligheidsvest had zitten. Wel heel erg onopvallend als je haar zocht derhalve.

Na de start ging ik direct in de fout door mijn horloge te snel te activeren. Seconden later liep ik namelijk pas over de startmatten. Nou ja, dat tijdsverschil zou ik later wel weer verrekenen. Het was in dat begin best lastig om kort achter die hazen te blijven. Dan liep er ik er iets vóór om ze om ze even later onder het lange spoorviaduct bijna uit het oog te verliezen in de rennersdrukte op het daar smalle fietspad. Een kort ommetje over het terrein van de universiteit op Sciencepark leverde bijna een hachelijk moment op. Een rij van die prachtig glanzende paaltjes moet verhinderen dat hier vierwielers de gebouwen kunnen naderen. Ik zag zo'n ren-in-de-weg pas vrij laat en moest er ijlings omheen manoeuvreren. Ik hoop dat alle renners hierin geslaagd zijn en dat er geen slachtoffers gevallen zijn. Omdat ik het kort daarna beu was om in het drukke kielzog van de tempomakers te blijven en ik toch al het gevoel had dat ze mij te langzaam gingen, zette ik aan, ging erlangs en liet het strijdgewoel achter mij. Die brug had ik dus al vlot afgebroken.

Op de openbare weg voor de hoofdingang van de universiteitsgebouwen stond een jongedame met fiets en haar telefoon in de aanslag, die collega's achter mij hartstochtelijk aanmoedigde. Deze dame zou ik die ren nog vaker zien. Trouwe lezers weten dat ik een enthousiast cruiseschipspotter ben. Op het stukje Oosterringdijk richting het kanaal zag ik al dat er zo'n boot uit de richting van Het IJ kwam. Ik liep sneller dan ik voor mogelijk had gehouden, want na een 1e km in 5:49 gingen de volgende vier rond de 5:30 minuten. Het beklimmen van dé brug leverde verrassenderwijs geen problemen op. Bovenop stond voor de tweede keer de jonge vrouw met fiets en aanmoedigingen. Ik keer naar rechts over het pad langs het water om te zien hoever de voorsten in de koers al waren gevorderd. Ik kon ze echter helaas niet ontwaren. Aan de linkerkant zag ik even later Marijke op het stuk weg dat onder de brug door naar het water leidt. Toen ik daar zelf was aangekomen kwam de A-Rosa Flora onder de brug doorgevaren. Gelukkig had ik van dit schip al een fraai plaatje en hoefde ik niet al rennend in actie te komen of te stoppen. Duitse Flora had weinig vaart en voer geruime tijd eerst achter, daarna naast en tenslotte voor mij. In mijn beleving een uiterst prettige inspiratiebron bij het hardlopen. Zag ik daar van de tegengestelde richting niet nog een passagiersbootje aankomen? Dat bleek Virginia, een ietwat kleiner, Nederlands pleziervaartuig. Van die boot kan ik nog wel een wat plaatje van betere kwaliteit gebruiken, maar ik was niet van zins om mijn hardloopevenement ervoor te onderbreken door stil te gaan staan en af te drukken. Dat was mij op dat moment echt een brug te ver.

Halverwege de ruim 2,6 km die het Thijs Hendriksenpad lang is, stond wederom die juichdame langs de kant. Ik kon het nu niet laten naar haar te roepen dat dit de derde keer was en dat zij diende te trakteren. Haar wat flauwe repliek was 'water, heel veel water aan de andere kant'. Daarmee doelde zij uiteraard op het vele vocht in het kanaal. Twee ganzen kwamen al gakkend laag langsvliegen alsof zij de lopers een hart onder de riem wilden steken. Bij mij werkte dat blijkbaar contraproductief, want ik deed over deze zesde kilometer 11 seconden langer dan over die daarvoor. Na een kort intermezzo op een stukje aan twee kanten door groen omzoomd 'bospad', kwam het voor mij minst prettige stuk wegdek. Het slechte asfalt onderaan de dijk was zeer recent vervangen door een klinkerbestrating. Dit is een ondergrond waarop ik niet zo prettig ren en ik moest derhalve eventjes licht afzien. Intussen keek ik geregeld omhoog naar de snellere lopers die het rondje om het fort al gedaan hadden en zich reeds op de terugweg bevonden. Voor de ingang van Fort Diemerdam bevond zich de enige drinkpost. Helaas voor de lopers die na mij kwamen, bleek het beschikbare water op dat moment compleet verbruikt te zijn en moest er eerst nieuw getapt worden in het dichtstbijzijnde perceel. Ik had er zelf geen ongemak van, want mijn drankvoorraad bevond zich, zoals altijd, aan mijn riem. Ik nam er meteen maar een paar slokken van

Het enige stukje door de gemeente Diemen bij het fort was snel voltooid en nu was het mijn beurt om vanaf de dijk naar beneden te kijken om de staart van het rennerspeloton gade te slaan. Het duurde best een tijd eer ik de laatste twee loopsters in beeld kreeg met direct daarachter de 'achterfietser'. Er was onderwijl een dame bij mij aangesloten en gezamenlijk gingen wij een andere vrouw voorbij met wie ik al meerdere keren stuivertje had gewisseld. Rechtsaf de Diemerzeedijk af gingen wij het Jan Beijerpad op, dat in het eerste gedeelte ruim 4 meter breed is. Hier is er naar rechts uitzicht op wat ik geringschattend 'Blokkendozeneiland' noem. Op dit vooruitgeschoven stukje IJburg zie je namelijk vrijwel alleen maar losstaande platdakwoningen. De huidige mode in de architectuur kan mij absoluut niet bekoren, zoveel moge duidelijk zijn. Al eerder had ik renners zien wandelen en één daarvan zat op een gegeven moment achterop de brommer van de dienstdoende EHBO-er. Voor hem was het dus duidelijk einde Nescioloop. Op het grasveld bij het strandje zat een stelletje enthousiastelingen twee aan twee oefeningen te doen. Ongetwijfeld in het kader van het een-of-andere laarzenkamp. Wéér terug op de Diemerzeedijk, niet ver van de brug, stond zij er voor de vierde keer in successie. De juichdame richtte zich heel duidelijk tot mijn vrouwelijke metgezel van dat moment. Wij liepen naast elkaar en de trouwe supporter moest mij nu ook wel vereeuwigen toen zij op de moderne manier een paar foto's schoot. Jammer dat ik niet weet bij wie ik zou moeten zijn om die kiekjes te bemachtigen en bij dit verhaal te voegen.

Het werd tijd om weer over de brug te komen, of liever te gaan en ik nam op mijn vaste trainingsgrond het voortouw. Het kostte nu wat meer moeite, maar ik kwam nog immer lekker vooruit en de renster die ik op sleeptouw had, deed daar haar voordeel mee. Ik hielp haar als het ware over de brug. De juich-jongedame schreeuwde ons intussen wederom toe beneden vanaf de weg langs het water, die haar naar de voetgangerstrap en de brug op zou leiden. Net weer op het stukje Oosterringdijk, dat ons moest terugbrengen naar Sciencepark en daarna naar Sportpark Middenmeer, kwam de trouwe supporter even naast ons fietsen en wisselde een aantal woorden met mijn metgezellin. De samenwerking met deze renster had ervoor gezorgd dat mijn kilometertijden omlaag gingen naar rond de 5:30 minuten. Zij liep nu echter op kop en ik kreeg nu steeds meer moeite om in haar spoor te blijven. Ik weet dat aan de vermoeidheid die er zo langzamerhand aan het insluipen was. Als ik terugkijk naar mijn kilometertijden, dan zie ik dat de nummers 12 en 13 in respectievelijk 5:25 en 5:18 gingen. Ik was dus geen snelheid aan het verliezen, integendeel, maar de dame ging eenvoudigweg steeds harder lopen. Net voor de afdaling naar Sciencepark kon ik niet anders dan een gaatje laten vallen en daar had ik vrede mee. Vervolgens liet ik klaarblijkelijk de teugels vieren want 'rondje' nr. 14 duurde met 5:43 duidelijk langer dan het voorafgaande. Voordien al had ik wat bekende AV '23-loopsters in het vizier gekregen, waaronder de eerder genoemde Marijke. Ik probeerde aansluiting bij hen te krijgen, maar het lukte van geen kanten om die afstand te overbruggen. Dan maar gewoon zo goed mogelijk verder stoempen naar de finish.

Ik wist hoe de laatste kilometer in elkaar stak. Op het pad tussen de verschillende sportvelden zag ik tot mijn verbazing één van de twee pacers staan die ik in het begin gevolgd had. Die had blijkbaar al eerder de pijp aan Maarten gegeven en was op zijn schreden naar hier teruggekeerd. Op die plek zag je rechts de lopers die al aan de laatste honderden meters op de baan bezig waren. Even een psychologisch lastig momentje in mijn beleving. Je verlangt naar het einde van de rit, maar daar ben je nog net niet aanbeland. Want je moet nog even verder op hetzelfde pad, rechtsaf en dan pas door een geopend hek de baan op. Om daar nog driekwart ronde af te leggen. Alle eerder genoemde dames waren nu wel uit mijn zicht verdwenen. Op het heerlijk lopende kunststof van de Chris Bergerbaan, waar nog driekwart ronde moest worden afgelegd, rende een andere dame voor mij. Mijn inschatting dat ik haar nog wel kon oprapen bleek juist, want nog vóór de bocht had ik de renster in kwestie al achter mij gelaten.

Een leuke verrassing was de aanblik van mijn vrouw langs het hek op het laatste rechte stuk. Vanzelfsprekend had zij haar aaifoon in de aanslag. Ik zwaaide enthousiast die kant op en vervolgens met mijn andere hand naar Patrick die op het middenterrein stond bij te komen van zijn dubbele beklimming van de brug der bruggen. Plotsklaps bemerkte ik dat de renster die ik zojuist had overlopen mij nu op de allerlaatste meters toch nog de loei wilde afsteken. Voor ik het besefte zette ik aan voor een ultieme sprint om haar van het lijf te houden. Ik vermoed dat ik daar niet voor de volle 100 procent in geslaagd ben want ik moest op de meet luttele centimeters op haar toegeven. De voor tegenwoordig ietwat archaïsche chip werd van mijn linkerschoen geknipt en ik kreeg een fraaie medaille uitgereikt. Mijn klokje stond stil op 1:23 en een paar tellen, maar de officiële uitslag gaf later 1:22:53 aan. En die geloofde ik deze keer uiteraard wel, gezien de te vroege activering van mijn privé-registratie bij de start.

Achter de eindstreep stond Elvira en wij wisselden kort ervaringen met elkaar uit. Daarna spoedde ik mij naar mijn partner die in het heerlijke zonnetje een boterham stond op te peuzelen. Ook sprak ik daarna Patrick en zijn broer nog even en wandelde ik een rondje om alvast iets van die 15 km uit de benen te schudden. De rest zou later volgen op de traditionele wandeling over een deel van het parcours naar huis. Terwijl ik stond bij te komen was ik nog getuige van twee voorvallen die de hardloopsport zo leuk maken. De speaker kondigde aan dat de hekkensluitende lopers van de 15 km in aantocht waren. Naar wat ik eerder op de dijk naar beneden kijkend gezien had, moesten dat twee vrouwen zijn. Ik zag echter een man met een behoorlijk hoge snelheid de baan betreden. Hoe was het mogelijk dat iemand die zo hard loopt er zo lang over doet om aan de finish te geraken? Het antwoord kwam toen deze renner later toevallig de herenkleedkamer betrad en zijn verhaal deed. Hij had zich die ochtend verslapen en was veel later gestart dan de rest. Dat kan dus blijkbaar gewoon bij een georganiseerde loop. Kort na deze langslaper kwamen inderdaad de twee dames in beeld. Onder een groot applaus van alle op en rond de baan aanwezigen, legden zij hun laatste meters af. Of je er nu minder dan een uur over doet of bijna de dubbele tijdspanne, in onze sport is iedereen die de eindstreep haalt een winnaar!!

Al met al kan ik, ondanks het ontbreken van loopmaatje Jan, terugkijken op een zeer geslaagde zondagochtend. Er was geen wolkje aan de prachtig blauwe lucht en hoewel de temperatuur vrij snel opliep, was het rennen door de verfrissende bries in mijn beleving heel goed te doen. Ik heb twee oud-collega's weer eens gesproken en ik mag uiterst tevreden zijn over mijn eigen prestatie. Niks 6 minuten per kilometer en een moeizame poging om onder de 1:30 te blijven. Met een gemiddelde snelheid van 10,83 km per uur was dit gewoon verreweg mijn 'snelste' prestatie in ruim 8 maanden tijd. En hoog in de 1:22 kan weliswaar niet tippen aan de tijden die ik hier in het verleden heb neergezet, maar ruim 7 minuten onder mijn verwachte eindtijd blijven durf ik best goed te noemen. Bovendien zag ik dat mijn nettotijd sneller was dan die van de drie AV '23-vrouwen die ik niet had kunnen achterhalen. Later over de meet komen zegt dus niet altijd alles. Deze uitkomst inspireerde mij zodanig dat ik direct dezelfde middag heb ingeschreven voor de halve marathon bij de Geinloop op 7 mei aanstaande. Daarmee mijzelf zodanig voor het blok zettende dat ik dan wel over de brug moet komen. Al is dat dan niet de Nesciobrug, maar een klein exemplaar over het riviertje de Gein net buiten Abcoude. Ik heb er nu al zin in.

BOSTON MARATHON

Gepost door Runhedwigrun op vrijdag 21 april 2017 11:22

Foto's bij deze blogpost

IMG_20170419_210147_985.jpg

Ik liep een marathon!

Gepost door Margo Hermans op woensdag 19 april 2017 07:51

The body achieved what the mind believed. Lees verder (en luister, want ik was op de radio)... http://bit.ly/2o1ZczE

Foto's bij deze blogpost

Ik liep een marathon.jpg

De Bergse Monumentenloop, bepaald geen eitje. (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op maandag 17 april 2017 21:53

Tweede Paasdag, half 10. De wekker schudt mij wakker uit een diepe slaap. Gelijk schiet het door mij heen, vandaag mag ik weer eens ouderwets knallen. De Bergse Monumentenloop staat gelukkig weer in zijn oude vorm op het programma. Geen funrun/citytrail meer, maar de oude vertrouwde 5 en 10 km, gecombineerd met een bedrijvenloop over 5k en voorafgegaan door, hoe kan het ook anders, een kidsrun over een kilometer. Ik eet rustig mijn ontbijt, trek op mijn gemak mijn looptenue aan (korte tight en singlet) en wacht tot het moment dat ik af kan reizen naar de plaats van bestemming. Ik heb er zin in!

Half 12 is het dan zover, ik stap in de auto en rij naar Bergen. Een klein half uurtje later parkeer ik mijn vierwieler bij het vaste verzamelpunt van ons loopgroepje en wacht daar tot loopkameraad Fred arriveert. We wandelen op ons gemak naar de Grote Markt, waar we ons inschrijven voor de 5k. Fred wil gaan kijken hoe de benen hersteld zijn van de martelgang in Rotterdam, en ik? Ik heb stoute plannen. Ik wil mee met onze trainer (Jack) om zo uit te komen op een tijd van 19'30 of sneller. Na de ontmoeting met Jack en een stukje warmlopen komen we vlakbij de start/finish nog John en Cyril tegen, die tot vorig jaar nog onderdeel waren van ons groepje. We lopen gezamenlijk naar de start met nog 10 minuten te gaan. Het aftellen is begonnen!

Daar sta ik dan, op de tweede rij van de menigte. Voor me een aantal hele snelle scholieren, naast me eilandgenoot Martijn en aan de andere kant goede kennissen Elise en Maykel. We zijn aan het aftellen, 5,4,3,2,1, PWEEEEPPP! We zijn weg. We stuiven weg, het lijkt haast wel een sprintwedstrijd! Binnen een minuut zitten we op de Lievevrouwestraat en razen we richting de Gevangenpoort. Ik kijk op mijn klokje en schrik toch behoorlijk van wat ik daarop zie. 18 per uur! Waar ben ik in hemelsnaam mee bezig? Ik wil naar mijn trainer schreeuwen dat we vaart moeten minderen, maar toch doe ik het niet. Waarom niet? Dit hou ik toch niet vol, dat weet ik zeker. Maar toch hou ik mijn mond en blijf achter Jack kleven. We zijn ondertussen 3 minuten onderweg en volgens mij zie ik het bordje van de eerste km al iets verderop. Aan de eind van de Haven slaan we rechtsaf en slaat de schrik mij om het hart, om twee redenen. Reden 1: deze km ging in 3'38! Dat is veel en veel te hard! Reden 2: mijn veter van de rechterschoen raakt los! Dit meen je toch niet?

Ik ben ruim 1200 meter onderweg in mijn zelfmoordmissie en ik loop als een bezetene. Toch moet ik al snel tot stilstand komen, want voor de allereerste keer in een race moet ik mijn veter opnieuw strikken. Zenuwachtig friemel ik aan mijn veter en ondertussen zie ik aardig wat lopers langskomen. Fred, Cyril, en nog een redelijk aantal. Daar, mijn veter is weer goed vast! Ik probeer gelijk weer een strak tempo te gaan lopen, daarbij geholpen door het feit dat ik weer wat richtpunten voor me heb. Ik passeer Cyril, daarna Fred. Het gaat ondertussen al wel behoorlijk zwaar, mijn hartslag zit op 178. Toch heb ik niet al teveel tijd verloren als ik langs het bord van 2k snel. Ik kom door in 7'50, nog steeds op schema voor een tijd onder de 20 minuten dus. De weg vervolgt zich dwars door de Markiezenhof en ik lijk alles weer redelijk onder controle te hebben. Ik loop redelijk stabiel, met 20 meter voor me een paar mensen en achter me ook een paar lopers op een meter of 15. Ondertussen ben ik in mijn hoofd alweer begonnen met aftellen, nog maar 10 minuten te gaan.......

Hier loop ik dan, behoorlijk hijgend en met benen die afzien, maar wel zo sterk zijn dat ze het tempo van 4'/km vast kunnen houden. Daar komt km 3! Wat is mijn tijd? 11'55, uitstekend! Nog steeds onder het schema van 20'. Ik mag ondertussen lekker even de afdaling in naar het Anton van Duinkerken-park, dat voelt wel lekker. Al snel is dat lekkere gevoel weer verdwenen. Ik voel mijn hartslag verder oplopen, hij zit nu al aardig lang rond de 185. Verderop zie ik de uitgang van het park, en die loopt behoorlijk omhoog. Ik heb wel een paar richtpunten voor me, maar ik probeer ze nog niet in te halen. Het is nog zo'n eind! Ik knal zo snel mogelijk tegen de helling op en steek de weg over. Daar is het 4k-punt! Wat is mijn tijd? Geweldig, 15'47. Nog 1000 meter en mijn beproeving zit erop.

De laatste kilometer is ingegaan. Ik hou het tempo hoog en mijn voorgangers in het zicht. Ik zie af als een beer, maar ik blijf goed lopen. Ik weet door de parcoursverkenning van een klein uur geleden dat de laatste 400 meter eerst lichtjes naar beneden lopen en vervolgens na een scherpe bocht naar links vals plat omhoog gaan richting de finish. Vanaf daar zal ik mijn laatste krachten aanspreken en mijn 2 richtpunten inhalen. Of ze nou 5 lopen of 10, dat maakt me niet uit, ik moet en ik zal ze voorbij! Ik zet voorzichtig aan als ik de scherpe bocht naar links zie komen, het tempo ligt nu op bijna 17 per uur. Pal na de bocht, die ik prima doorkom, gooi ik alle remmen los. Ik sprint voluit naar de blauwe boog op de Grote Markt en laat in een mum van tijd mijn eerste richtpunt achter me. Nu de tweede, oei, dat gat is wel redelijk groot! Ik probeer extra te versnellen en dat lukt, het gat wordt snel kleiner. Ik kijk nog even op mijn klokje en zie dat ik 19'25 onderweg ben. Mijn tempo is ongekend, ruim 23 per uur! Ik haal voorligger nummer 2 ook in en laat hem ter plekke staan. Daar is de finish, wat staat er op die klok? HUH?????19'08? Hoe is dat in hemelsnaam mogelijk? Ik klok zelf een zeer nette 19'37, maar zeker geen 19'08. Vol verbazing ga ik uit staan hijgen bij een hekje. Nauwelijks een minuut later komt Fred binnenstormen en ook hij kan het niet geloven, 20'07! Wat is dit voor een bizarre race geweest?

Nu is het alweer 8 uur geleden dat we aan onze gedenkwaardige race begonnen. Het raadsel van de behoorlijke afwijking in de tijd op de klok van de organisatie en onze eigen klokjes is ook opgehelderd. Ze hebben de klok een halve minuut te laat gestart! Aan de ene kant baal ik daarvan, maar toch heb ik een zeer tevreden gevoel aan deze loop overgehouden. En hoe nu verder? Nou, dat is redelijk duidelijk voor mij. Tussen alle trainingen door is de kalender behoorlijk gevuld met wedstrijden in de regio. Ga maar na, op 27 april een halve marathon in Oud-Gastel, op 6 mei de Wings For Life World Run in Breda, op 20 mei een 5k in Stampersgat, op 25 mei de 15k van Standdaarbuiten en op 7 juni als voorlopig slot van het hele circus een 10k in Oudenbosch. Ik mag dus flink aan de bak, maar dat doe ik met een goed gevoel na deze race! Iedereen een fijne lente toegewenst en tot een volgende blog.

Met vriendelijke en vrolijke groet, Jaco.

P.S. Nog even de uitslag. Fred en ik behaalden respectievelijk een zeer respectabele 13e en 9e plaats in de wedstrijd, waaraan 186 lopers meededen.

Die benen van mij....

Gepost door Tante Jos op maandag 17 april 2017 14:47

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Nog wat vermoeide benen van Paaspop maar wilde toch een stukkie gaan hobbelen.
2km hard gelopen, toen 500m gaan wandelen want mijn rechtse been wilde echt niet mee. Hoorde alleen maar gestamp van mijn rechtse voet omdat ik die echt bijna niet van de grond kreeg.

Na 500m gewandeld te hebben weer gaan hardlopen en zo tot een rondje van 4.17 km gekomen.

Na het stukkie wandelen ging het gelukkig een stuk beter met mijn rechtse been, het wandelen had dus wel even geholpen.

Mijn doel van vandaag:
Geen

4,17 km - 00:30:37 - 8,2 km/u - 313 kcal - 164spm (Garmin)

Uitrusting: Brooks Adrenaline GTS 16

Garmin: https://connect.garmin.com/modern/activity/1682511012

NEVER GIVE UP!

Foto's bij deze blogpost

run1.jpg

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper