Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Routine in rust

Gepost door Ferry Segers op vrijdag 29 mei 2015 18:51

Deze maand heb ik het wat rustiger aan gedaan. Mijn loopbuddy ligt er een jaar uit en ik ben wel gewoon gaan lopen al die tijd. Maar deze maand met alle vrije dagen vond ik dat ik wat meer tijd aan mijn gezin en vrienden moest besteden. Mijn baan vraagt al zoveel van mijn vrije tijd.
Ik heb de tijd ook genomen om mijn doelen te stellen, dit vraagt wel een bepaalde routine en op dit moment de omgekeerde routine van voorheen.
In het begin van de maand heb ik een smoothie-maker gekocht aangezien de gewone frisdranken mij echt niet meer smaakten. Ik merkte ook dat ik meer moest drinken en anders moest eten. Dat deed ik al een beetje doordat er wat in mijn patroon was veranderd maar een smoothie helpt wel degelijk om een bepaald hongergevoel tegen te gaan. Het is lekker, vitamine-rijk en het neemt de wil om te veel te eten ook weg.
Ik ben in die periode ook wat afgevallen en dat had ik niet verwacht. Mijn doel van 5 mei was niet behaald maar het was ook dat ik daar ook een wat strak schema in had gezet. Toch zat ik er niet ver naast.
Nu heb ik mezelf een doel gesteld dat ik zeker ga halen. Ik wil de afstand van een halve marathon gelopen hebben aan het einde van augustus. Dat gaat zeker lukken aangezien ik al een paar keer 16 heb gelopen.
Verder heb ik mezelf een klein gewichtsverlies verplicht, namelijk 1,25 kilo per maand vanaf juni. De maand mei ga ik niet meer lopen dus dat wordt de mindere maand, wel bewust want ik heb me in moeten houden op sommige momenten. In juni ga ik weer meer lopen en ga ik er wat van maken.
De routine die ik in het begin moest opbrengen om te gaan rennen werkt nu andersom, ik heb mezelf een rust aangemeten, zij het niet volledig verplicht. De routine van het afvallen had ik niet zo zwaar willen inzetten want mijn doel had ik maar vaag voor ogen. Nu heb ik wel degelijk een eis gesteld die ook echt te halen moet zijn.
De maand van minder lopen is bewust ook gekomen om te kijken of ik ook op de juiste manier mijn gewicht dat ik heb behaald ook kon behouden. Dit ging beter dan verwacht.
Ik wil in juni wat meer gaan lopen en ik heb er een motivatie bij. Ik kwam via het websurfen de kika run tegen. Aangezien het doel 100 procent van mijn aandacht heeft en ik ook nog eens een leuke wedstrijd wil lopen om weer een leuke beleving mee te maken zit ik erover te denken mij hiervoor in te schrijven. Eindhoven is lekker dicht in de buurt en begin juli is de kika run in Eindhoven. Een maand oefenen voor de 10 kilometer, dat moet kunnen. Ik had al de kwart marathon gelopen en dat was al wat meer dan 10 kilometer.
Ik ga erover nadenken om me in te schrijven en het goede doel op die manier te steunen. Het is wel jammer dat ik niet wat georganiseerd kan krijgen voor een zelf te stellen doel maar stilletjes hoop ik dat er nog eens iemand komt die daarbij wil helpen of me de juiste weg op kan sturen.
Een lezer van mijn blog (waarschijnlijk niemand) zou kunnen reageren. Een bericht naar mij persoonlijk zou ook prima zijn.
Veel plannen, veel rust genomen en het deed en doet me goed. De actie moet weer komen en die mis ik al een beetje. Mijn schoenen zijn er klaar voor, ik ga in juni weer helemaal genieten.

Voorloopster

Gepost door Ezra Noordermeer op vrijdag 29 mei 2015 16:14

Afgelopen week heb ik mij spontaan aangeboden om een route voor te lopen in het Spanderswoud voor het initiatief WeRunTogether van Prorun.nl. Het moet een route worden van iets meer dan 10 kilometer over de mooiste paden van het gebied. Nou, die ken ik wel. Alleen, hoe knoop ik ze aan elkaar?
Vandaag dus op pad om de 'ingang' van de heuveltjes langs het water bij de Bachlaan te vinden. Op de kaart in het bezoekerscentrum nog even gekeken waar dat logischer wijze zou moeten zijn en dan op pad.
Het eerste stuk wil ik langs de ijskelder en door Bantam, dat is geen probleem, dus dat stukje sla ik over. Landgoed Boekensteijn via de achterkant uitgelopen en dan langs het fietspad het eerste paadje rechts. Dat slingert al snel tussen de bomen door, met wat heuveltjes en een dikke omgevallen boom, waar je overheen moet. Dan tig zijpaadjes en door het donkere dennenbos sta je ineens weer bij het fietspad, die oversteken en dan even rustig op de brede laan uitpuffen van het opletten.
Dan begint het grote zoeken naar het begin van het water. Puur op richtingsgevoel kom ik op het voetstappenpad terecht en daar in de buurt moet het toch zijn. Stukje fietspad volgen, weer aan de overkant het bos in en inderdaad! Gevonden. Nu nog terug om een leuker paadje dan het fietspad te volgen. In omgekeerde richting blijkt dat veel gemakkelijker en blijkt de ingang van dit pad nogal verscholen te liggen, maar ik weet nu waar het is!
Weer terug naar het water en heuveltje op, heuveltje af, tot bij de brug. Daar weet ik dat je een doodlopend stuk ingaat, dus alleen even kijken hoe je een echt rondje loopt zonder dubbelingen. Dan terug naar het bruggetje, direct links langs het water en de spelende honden tot de asfaltweg. Oversteken, een rondje paardenwei en dan weer terug het bos in langs het verscholen vijvertje. Na kris kras wat paadjes te hebben gevolgd kom ik tot mijn verbazing weer uit in het donkere dennenbos. Zou het dan eindelijk eens lukken dat leuke smalle paadje ook op de terugweg te volgen? En inderdaad, na de nodige klimmetjes en de dikke omgevallen boom, sta ik weer op het fietspad achter Boekesteijn. Of ik dat laatste stukje dubbeling erin laat zitten weet ik nog niet, maar het wordt een leuk rondje de 12e juni!
Wie zich in wil schrijven kan op prorun.nl kijken onder born to run en dan WeRunTogether.
Loop ze!
Ezra

Foto's bij deze blogpost

image.jpg

Een Halve Marathon Training met vallen en opstaan (2 reacties)

Gepost door Ben Engel op donderdag 28 mei 2015 17:27

Donderdag 21 mei 2015 had ik mijn voorgenomen om een 1ste HM te gaan lopen op mijn vakantie stek in de Eifel als onderdeel van mijn training voor de HM. Dit stond gepland in het schema van Garmin. De route die ik ging lopen was op de Oleftalsperre in Hellenthal. Het was goed weer en niet te warm om de training te gaan lopen. Vol goede moed aangekomen op de Oleftalsperre ben ik in een rustig tempo aan de HM begonnen en dit ging goed tot ik er ongeveer 9km op had zitten. Ik had net tegen mijzelf gezegd tijdens de run dit gaat lekker en het gaat lukken vandaag. Maar helaas had ik dit niet moeten zeggen blijkbaar want nog geen 10 minuten later lag ik onderuit op de grond en ben ergens over gestruikeld wat ik niet waargenomen had. En de steentjes in de Eifel zijn hard kan ik je vertellen. Het gevolg een hevig bloedende hoofdwond en geschaafd rechterbeen + kapotte bril. Dat was dus einde training want ik moest er eerst voor zorgen dat ik het bloeden kon stelpen wat met moeite wel gelukt is. (Waar WC-papier al niet goed voor is). Gelukkig kwam ik deze keer een stel tegen (toeval! Nederlanders) die hun fles met water aan mij hebben gegeven om de bebloede handen etc schoon te kunnen maken. Nog even wat uitgewisseld met hun en na de vraag of het verder goed ging met mij en of ik wel alleen terug kon hebben ze hun hun wandeling vervolgd. Uiteindelijk terug op de camping heeft mijn vrouw de wond(en) behandeld en heb ik noodgedwongen de training een week stil gelegd. Inmiddels zijn wij (woensdag) weer terug gegaan naar Nederland (vakantie zit er bijna op) en kan ik zeggen dat alles er weer redelijk goed uitziet. En ik heb de training gisteren dan ook weer opgepakt en begonnen met een rustig rondje van 20 minuten. Al met al ben ik er nog goed vanaf gekomen (geen kneuzingen-botbreuken) en kan ik zondag weer verder met mijn trainingen voor de HM.Wink smileysmiley

Foto's bij deze blogpost

IMG_0180.jpg 25-04-2015IMG_0664.JPG

Win een startbewijs voor de Almere City Run (6 reacties)

Gepost door Looptijden.nl op donderdag 28 mei 2015 10:58

Op zondag 14 juni is de Almere City Run. Voor deze run mag Looptijden.nl 25 gratis startbewijzen weggeven. Meedoen is gemakkelijk! Laat weten welke afstand jij wilt hardlopen (4, 7, 14 of 21 km) en wie weet win jij één van de startbewijzen.

  • De startbewijzen worden onder de deelnemers verloot en is niet overdraagbaar.
  • De actie is geldig tot en met 1 juni 2015
  • De winnaars worden 3 juni bekend gemaakt

http://www.almerecityrun.com/

Foto's bij deze blogpost

Almere city run.jpg

Rustig an!! deel 2: Geen zorgen.. gewoon lekker lopen..

Gepost door berry peters op donderdag 28 mei 2015 07:14

De spanning voor de laatste etappe van de 14e hardloopvierdaagse van Apeldoorn was te snijden. Zeker voor de nog maagdelijke hardlopers die deze etappe voor de eerste keer zouden lopen. Constance en ik lagen in het natte gras op een schone vuilniszak van de perfecte organisatie. Trainert en Vos stonden redelijk relaxt bij ons in het grasveld naast de start. Zij hadden deze etappe al wel 40 keer gelopen en schepten meer op dan de vrijwilligers van de pastaparty. Brok keek verveelt naar de grijze lucht. Het kon wel eens een lange dag worden.

“Die tweede heuvel die gaat maar door.. Ik dacht vorig jaar.. Er komt geen eind aan.. En dan die temperatuur. Dat maakt het helemaal zwaar. Niet normaal meer!” vertelde Trainert met een serieus gezicht. Vos knikte met zijn hoofd en draaide zijn hardloopsjaal nog maar eens goed over zijn voorhoofd. Ownee, mijn excuses.. dat is natuurlijk een Bandana.

Het was sowieso een vierdaagse vol met hippe hardloop fashionstatements. Het naveltruitje was weer helemaal terug van eigenlijk nooit weggeweest. Al zag je wel dat sommige loopsters en die ene loper vergeten waren om te kijken of het truitje nog wel de goede maat had. Natuurlijk was daar dan de Bandana overgewaaid uit de trail- en het “Guns n Roses”-wereldje. Maar mijn persoonlijke favoriet was wel het hardlooprokje. Briljant in zijn eenvoud en gestimuleerd door diverse landelijke hardloopinstanties. Ze hanteren daarbij de gedachte dat wat de hockey bond kan, dat kunnen wij ook en zelfs beter. Echter sloeg het meelopend lid van de Schotse hardloopbond de plank, met de introductie van het mannelijke ruiten gewaad, volledig mis.

Ik kreeg trouwens nog de vraag hoe het een dag eerder was afgelopen met Brok en Constance.
Wil jij ook weten hoe dat was gelopen met Brok en Constance? Lees dan verder op: https://bigsmilerunning.wordpress.com/2015/05/28/rustig-an-deel-2-geen-zorgen-gewoon-lekker-lopen/

Even voorstellen! (2 reacties)

Gepost door patricia op maandag 25 mei 2015 13:17

41 zomers jong en een conditie van 0,0.
Nooit actief aan sport gedaan en nog nooit hard gelopen.
In maart 2015 kwam het idee om te gaan harlopen, na een tijdje zoeken op internet vond ik een hardlooptraining van start to run waarmee je in 7 weken leert hardlopen om na die 7 weken een duurloop te kunnen lopen van 25 min +/-
3 km
Op 7 maart mijn 1e training met de groep, en verder 2 trainingen thuis met audiocoaching.
Op 18 april de start to run training afgerond en behaald.

Maar hoe nu verder?
Mijn doel was om 17 mei de mariekenloop mee te lopen met de 5 km dit moest binnen 40 minuten.
Met behulp van de runkeeperapp gaan trainen.

17 mei was het dan zo ver ik zou mijn 1e run gaan mee lopen mijn man en kinderen gingen mee.
Deze ervaring was in 1 woord GEWELDIG!
Looptijd 35,51 minuten beren trots was ik.

En ja hoor ik ben nu verslaafd ik wil volgend jaar weer mee lopen maar dan 10 km.
via looptijden een trainingprogamma uitgezocht om 10 km te halen.
Meteen maar geüpgraded naar plus om nog meer uit mij trainingen te halen.

Rustig an!! deel 1: “mooi blauw is niet lelijk”

Gepost door berry peters op zondag 24 mei 2015 23:13

De hardloopvierdaagse van Apeldoorn is een waar fenomeen voor de echte langeafstandloper. Vierdagen hardlopen, wat wil je nog mee? Tja.. ik wilde echter zeker nog wel wat meer. Dus ik besloot om de eerste dag me gezellig lekker voor te bereiden in de Foodhallen en de laatste drie dagen lekker mee te lopen. Van Juf kreeg ik een startbewijs inclusief pastaparty en busreis naar het altijd leuke Kasteel de Canneburgh in het rustieke Vaassen.

Zaterdag Loenen 14,6km
Weinig mensen van AV34 liepen mee. Jammer want deze geweldige wedstrijd van onze stadsgenoten en hardloopvrienden AV Veluwe is, ondanks dat het tikkeltje zwaar is, ook heul gezellig. Goed.. een aantal zitten nog in de kneuzenbank van de marathon van Rotterdam. Die hebben een goed excuus. De rest is waarschijnlijk aan het voorbereiden voor een of andere ultratrail in Verweggiestan. Gelukkig was Brok en het Meisjevan er nog. Alleen Brok liep mee. Geheel toevallig kwam ik Constance tegen op de weg naar Amsterdam. Dus die liep ook mee.

Ik was nog een beetje zweverig van de, niet zo lang geleden afgelopen, nacht dus ik koos ervoor om niet met Brok mee te lopen. Maar in plaats daarvan gewoon lekker rustig met Constance te rennen. Ze had de eerste dag wel gelopen, een keurige strakke 11km/u. Zo’n tweede etappe is altijd zwaarder ook al is die korter. Hoe korter de etappe hoe zwaarder het parcours vertelde Meisjevan me voor de wedstrijd. Ik vertelde Constance dat ik haar zou begeleiden naar een mooie eindtijd. “Gezellig” was het enige wat ze zei.

Wil je weten wat Constance nog meer zei? Lees dan verder op: https://bigsmilerunning.wordpress.com/2015/05/24/rustig-an-deel-1-mooi-blauw-is-niet-lelijk/

interval training (2 reacties)

Gepost door Tilly Kramers op donderdag 21 mei 2015 19:10

Vanmorgen interval training gedaan
Ging vandaag zwaar vanaf het begin al. Moeite met zuurstofopname.
Net of je tussen een schroefbank zit.
Mijn handen enz zette op erg moe en heb het de hele tijd koud Sad smiley

Foto's bij deze blogpost

ren route.png

Loopscholing..

Gepost door berry peters op donderdag 21 mei 2015 01:00

Een van de voordelen van hardlopen is dat je je al snel fit en jong voelt. Afgelopen zondagochtend strompelde ik echter amper wakker naar de badkamer. Ìk keek in de spiegel en besloot snel mijn ogen maar weer snel dicht te doen. Zelfs dat mocht niet baten. Iets was er mis. Mijn voeten, enkels, kuiten en vooral mijn bovenbenen voelden zwaar en een soort latente spierpijn voelde ik langzaam op komen. Gelukkig wc.. even zitten.. Wat was er gebeurd? Nasleep van een of andere wedstrijd? Was het weer rustweek en had ik me toch laten verleiden tot Janefonda’s, Rocky’s of andere ellende?

Een paar dagen ervoor, vorige week dinsdag kwam tijdens de training een voor mij onbekende man naast me lopen. De jonge enthousiasteling was duidelijk geïnteresseerd in onze groep en de manier waarop wij trainden. Zo goed als mogelijk gaf ik hem antwoord op al zijn vragen. Na een tijdje vroeg hij of er ook lopers bij zaten die weleens een marathon liepen. Ik vertelde hem met een grote glimlach en enige trots dat bijna alle aanwezigen wel eens een marathon of in ieder geval een halve marathon had gelopen. Hij was stil en keek me aan. Met een enorme frons op zijn onzekere en verbaasde gezicht vroeg hij me, waarschijnlijk nog onder de indruk, op welke trainingsdag de loopscholing gegeven werd.

“Ben je helemaal gek geworden?” Ik keek hem aan. De groep viel bijna stil. Voor me struikelde een van de grote jongens over een boomwortel. De man die naast hem liep draaide geschrokken zijn hoofd om. Ik hield de nieuweling even bij zijn arm en matigde mijn tempo. We liepen nu achterin de groep. Ik fluisterde hem toe dat...

Wil je weten wat ik hem toe fluisterde.. lees dat verder op: https://bigsmilerunning.wordpress.com/2015/05/21/loopscholing/

Genieten langs de Gein

Gepost door Arranraja op dinsdag 19 mei 2015 20:07

Ook te lezen (met veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com/

De avond van tevoren had hij zijn strijdplan gereed. Nou ja, een echt strijdplan kon je het niet noemen omdat hij niet van plan was er voor zichzelf een wedstrijd van te maken. Hij wilde gewoon in een rustig tempo gaan lopen, zoveel mogelijk om zich heen kijken en de prachtige omgeving zo uitgebreid mogelijk in zich opnemen. Maar om dat te kunnen doen had hij tijdens het lopen wel de ruimte nodig, en vooral voor zich. Als het om hem heen druk zou zijn met andere lopers moest hij op die anderen letten en had hij niet goed de gelegenheid naar links en naar rechts te lopen gluren. Dus leek het hem het beste om bij de start vrij vooraan te gaan staan, zodat hij vlot kon vertrekken en geen last zou hebben van een eventuele meute aan langzame(re) renners.

Vorig jaar had hij voor het eerst en heel prettig kennisgemaakt met deze landelijke loop net buiten de hoofdstad. Die kennismaking was zo goed bevallen dat hij de Geinloop in zijn vaste lijst had opgenomen. Na bestudering van de parcoursen van de verschillende afstanden was hij tot de conclusie gekomen dat de 15 km voor hem ideaal was. Die "liep" over de beide boorden van dit superkorte waterstroompje en maakte aan de zuidkant ook nog eens een uitstapje naar Fort bij Nigtevecht aan zijn geliefde Amsterdam-Rijnkanaal. In tegenstelling tot bij de 10 km, die hij vorig jaar liep, leidde de 15 km niet over het hoge, ritmebrekende houten bruggetje en kon hij gewoon lekker doorrennen. Bovendien zat hij zes dagen na de Nescioloop toch al in de 15 km-modus. Hij was reeds enige tijd op die afstand aan het trainen en hij zou een week later weer zo'n run meepakken.

Dus stapte hij op een frisse, winderige maar wel zonovergoten zaterdag net na het middaguur op de fiets om langs datzelfde kanaal de tocht naar het sporthalletje in Driemond te maken. Vijf dagen eerder was hij al eens die kant op gereden om aan de overzijde van dat lange water, in Weesp bij de plaatselijke sportwinkel, via de na-inschrijving een startnummer voor de op-een-na-langste afstand te bemachtigen. Bij deze loop sluit de voor-inschrijving namelijk altijd een volle week van te voren. Dat is ongetwijfeld een vaste afspraak met die winkel die tevens sponsor van de loop is. Dan kan deze uitbater een aardig aantal extra klanten trekken dat wellicht meteen nog wat kleding of een nieuw paar schoenen aanschaft. Hij dacht de ongeveer 6 kilometer naar Driemond wel binnen 20 minuten te overbruggen maar dat bleek toch een iets te positieve inschatting te zijn. Ook vertrok hij wat later dan zijn bedoeling was en zodoende arriveerde hij pas vrij kort voor het starttijdstip op de plaats van bestemming.

Dus moest hij zich redelijk haasten om met het juiste schoeisel aan zijn voeten en zonder de tas met droge kleren voor na afloop van de ren naar het startterrein te lopen. Om die reden moest hij volstaan met een korte opwarmsessie en kon hij niet anders dan achteraan in de startrij aansluiten. Om vervolgens via wat kruip-door-sluip-door-bewegingen zover mogelijk naar voren proberen plaats te nemen. Overigens nadat hij zijn licht protesterende kuitspieren even flink had opgerekt. Zijn zorgvuldig uitgedachte plan-de-campagne was wel volledig naar de Filistijnen. Enfin, de route van de eerste honderden meters door het dorp Driemond ging over ruime wegen, dus dat gedrang zou wel loslopen. Bovendien had hij uit de uitslagen van de vorige vijf edities kunnen concluderen dat de afstand waarvoor hij had ingetekend niet de meest populaire van de vijf mogelijke was.

De speaker van dienst was een man die zichzelf erg graag hoorde praten, iets dat hij dan ook onophoudelijk deed. Onze renner vond dat gewauwel maar wat irritant. Gelukkig zou het zo ongeveer de enige wanklank van die dag blijken te zijn. Het startschot viel en daar gingen de lopers de brug over, door downtown Driemond richting de Provinciale Weg, de uiteraard onzichtbare grens over naar de provincie Utrecht en naar die mooie mini-rivier. Hij wist dat er een paar bekende vrouwengezichten van de Watergraafsmeerse AV '23 onder de deelnemers zouden zijn en die had hij al snel in het vizier. Hij was toch met een snelheid van iets boven de 11 km per uur vertrokken en deze dames gingen echt wat langzamer. Dus was hij ze al rap voorbij en zijn vage plan om bij hen in de buurt te blijven kon ook al de prullenbak in. Er was ruimte genoeg om breeduit te rennen en dat was in die eerste kilometers maar goed ook, want er was op dit stuk duidelijk aan de weg gesleuteld. Aan de rechterkant van het wegdek weg was een lange, slordig toegedekte sleuf zichtbaar en daar kon je maar beter goed het oog in houden, teneinde niet ten val te komen. Hij ging een paar lopers voorbij en werd zelf weer door anderen gepasseerd zoals dat altijd gaat bij trimlopen.

Al snel zat hij in een lekker ritme en was hij aan alle kanten om zich heen aan het kijken. Op dit deel van de route liepen ze nog tussen de bomen en was er alleen bebouwing aan de kant tegenover het water. Boerderijen, mooie woonhuizen en uitzichten op achterliggende weilanden wisselden elkaar af en de rivier, die niet meer dan een redelijke slootbreedte had, lag rustig in zijn bedding. Hoeves met namen als "Geinlust", "Gein en Stein" en "Varkensgenoegen" trokken aan hem voorbij. Soms week de weg, die de naam "Gein-Noord" droeg, iets naar rechts en stonden er ook plukjes met woningen tegen de waterkant geplakt. Al vlug kwam aan de rechterkant het fietspad naar de wijk Gein in het naburige Amsterdam-Zuidoost, dat deel uitmaakte van het parcours van de halve marathon. De eerste van de twee molens die aan de Gein staan, lag precies op het 3 km-punt en stond er nog even mooi als een jaar geleden. Nog geen kilometer verder kon hij het lastige houten bruggetje dat door de lopers van de 7,5 en 10 km wel beklommen moest worden, lekker links laten liggen.

Er gingen nu weinig renners hem meer voorbij en hij kon zelf af en toe een mededeelnemer oprapen. Zijn snelheid was zeer constant en bevond zich steeds iets boven de 11 per uur. Hij liep fijn, de zon scheen uitbundig, er was een lekker fris windje en het decor waarin hij zich voortbewoog was zeer de moeite waard. Kortom er was duidelijk sprake van hardlopersgenoegen. Hij wilde wel een van de boerderijen hier betrekken en omdopen naar deze ongetwijfeld originele benaming. Na een kilometer of 4 verdwenen de bomen langs het wegdek, dat hier duidelijk recentelijk was vernieuwd. Dat strakgladde asfalt liep prima maar omdat het hier tamelijk open was, was de redelijk pittige wind duidelijk voelbaar. Vooral als er, na weer eens een bocht, tegenin gehold moest worden. Aan de andere kant van het water stond molen nummer twee en zag hij er ook 10 km-lopers op weg naar hun keerpunt. Die molen is overigens ooit eens vereeuwigd door Piet Mondriaan in de periode dat hij realistisch schilderde en er nog niet aan toe was om zijn revolutionaire stijl aan de wereld te tonen. Regelmatig waren aan de noordkant de contouren van de hoge gebouwen en de Amsterdam Arena verderop in Zuidoost te zien. De metropool is ook in dit idyllische landschap nooit ver weg.

Hij zag een bewoonster in haar tuin naast het huis bezig en bedacht dat het op deze plek wel paradijselijk wonen moest zijn. Zeker 's zomers en met prachtig weer zoals op die dag. Een derde deel van het parcours had hij nu afgelegd en het rennen ging nog immer voorspoedig. Achter zich hoorde hij een vrouwspersoon roepen en aan de overkant werd deze roep beantwoord door een snelle loopster. Later kwam hij erachter dat deze rappe dame, die voorop lag bij de vrouwen en ook als eerste zou eindigen op deze 15 km, Leonie van den Haak was. Een renster over wie als eens een artikel in de teloorgegane gratis krant Spits had gestaan en wiens Twitteraccount hij een tijdje had gevolgd. Grappig dat een renster die over de hele wereld (langeafstands)-wedstrijden loopt hier in het wild te bewonderen was. En sindsdien ook nog eens haar Twitteraccount siert met een kiekje van deze loop als profielfoto. "She eats marathons for breakfast", valt er op dit populaire internetmedium ook nog over haar te lezen. De dame achter hem die Leonie had toegeschreeuwd wilde duidelijk haar aanwezigheid laten blijken want ze liet regelmatig een kreet uit haar mond ontsnappen. "Wielrenners achter" en dat genre teksten liet zij door de lucht schallen. Onze hoofdpersoon was daar niet zo van gecharmeerd. Hij liep dit type kleinere, landelijke wedstrijden juist voor zijn rust. Waren er dus toch meer wanklanken dan die ene babbelzieke speaker bij de start- en finishlijn.

De cadans was nog steeds goed en hij ging nu een paar lopers oprapen die hem eerder voorbijgestoken waren. Toch begon hij, hoe mooi het hier ook was, te verlangen naar dat bruggetje pal voor de bebouwing van Abcoude dat hem naar de andere kant van het Geinwater zou brengen en op de terugweg richting Driemond. Soms heb je als hardloper behoefte aan een beetje verandering op je weg om weer nieuwe krachten te kunnen aanspreken. Bij 6 km kwam dat keerpunt en hij verwelkomde het met graagte. De verse start op de uiterste westpunt van Gein-Zuid gaf hem het gehoopte nieuwe elan en hij ging door met het inrekenen van lopers voor hem. Een van hen was een zwaargebouwde man met een waterzak op zijn rug. Met die last op je schouders kilometers maken leek onze renner helemaal niets. De krijsende dame achter hem werd steeds duidelijker hoorbaar en klonk onveranderd onprettig. Zou ze hem met haar kompanen gaan bijlopen? Ergens in de buurt van het 7 km-punt lagen er matten op de weg en zat een eenzame tijdwaarnemer de ongetwijfeld dure apparatuur in de gaten te houden. Die man had wel een duimpje verdiend. Op dat punt liep hij op de 79ste plek. Even later had hij een eerste klas uitzicht op de bomenrij die het kanaal markeerde. Het zou niet zo heel lang meer duren voor hij daar zijn opwachting maakte.

Langs de molen van Mondriaan spoedde hij zich richting de drinkpost en de afslag naar het fort. Aan de andere kant van het water ploeterde nog een enkele achterblijver richting Abcoude voort. Hij hoefde niet te stoppen voor een bekertje vocht omdat hij zijn dubbelwandige fles gevuld aan zijn riem had hangen. Het uitstapje van bijna 3 km naar het kanaal over het secundaire weggetje genaamd Velterslaan, gaf hem de gelegenheid te zien welk vlees er zich voor hem in de hardloperskuip bevond. Hij kwam lopers tegen die hij later nog zou kunnen achterhalen. Hier moest hij ook weer even goed op het wegdek letten, dat niet overal van even goede kwaliteit was. Van een drietal lopers dat hem aan de noordkant van de rivier was voorbijgerend, kon hij er twee weer terugpakken. De derde man liep er een eindje voor, die rekende hij wat later in. Hij had die persoon eerder horen vertellen dat hij vanwege een knie-operatie geen marathons meer mocht lopen en dat dit zijn eerste langere loop was sindsdien. Onze loper had in zijn hoofd dat er een redelijk stukje langs het kanaal afgelegd moest worden. Het bleken, tot zijn lichte teleurstelling, slechts enkele tientallen meters te zijn voor er op het pad gedraaid moest worden. Daarvoor en daarna keek hij zo goed mogelijk naar het Natuurmonumententerrein waarop de restanten van Fort bij Nigtevecht te zien zijn. Er was in vergelijking met oktober vorig jaar, toen hij daar op zijn lange tocht langs het kanaal voorbijkwam, behoorlijk in het groen gesnoeid. Daardoor was deze oase helaas een flink stuk kaler geworden. Een plukje renners met een kleine vrouw erbij kwam hem tegemoet. Zou dat het leesapparaat zijn? Hij kon zich niet herinneren haar nog gehoord te hebben, dus van die onwelluidende klanken was hij gelukkig verlost.

Halverwege het laantje terug naar de Gein kwam de motor met daarachter de koploper op de halve marathon hem tegemoet. Het kon niet anders zijn, dacht hij, dan dat de voorste lopers op die afstand hem nog voor het bereiken van Driemond zouden overlopen. Die koploper lag hooguit 1,5 km op hem achter en onze loper moest er tot aan de meet nog ruim 5 verhapstukken. De man met de knieproblemen kwam ten tweeden male over hem heen maar keek direct achterom naar zijn maatjes en bleef bij een andere loper hangen. Dus stak onze man hem maar weer voorbij en vervolgde onverdroten zijn weg. Nog immer met een gemiddelde snelheid van boven de 11 km per uur. Rechtsaf terug op Gein-Zuid was het nog ruim 3 km slingeren langs het water aan de linkerkant en de boerderijen en woonhuizen ter rechterzijde. Voor de derde keer kwam de kniepatiënt langs hem gelopen en liep nu voorgoed bij hem vandaan. Verder slaagde daar, behalve één drieste jongeman die pal voor de eindstreep langs hem kwam stormen, geen enkele renner meer in. Dus, verbazingwekkend genoeg, ook niet de snelste mannen van de halve marathon.

Onze hoofdpersoon liep niet meer zo heel soepel maar bleef kilometertijden van rond de 5:20 minuten produceren en veegde één voor één een aantal concurrenten op. Dit bleek later wel uit zijn eindklassering. Waar hij bij de tussenmeting dus nog op plaats 79 liep, was hij de 70ste loper in de einduitslag. Het op peil houden van de snelheid kostte hem nu wel een zodanige inspanning dat hij niet echt meer de gelegenheid had om datgene te doen waarvoor hij was gekomen: van alles wat er om hem heen te zien was zo veel mogelijk genieten. Nee, er was bij hem duidelijk sprake van verlangen naar een spoedig einde van de rit. Dat krijg je als je, ondanks alle goede voornemens, toch vastbijt in het realiseren van een goede eindtijd. Dat gebeurt bij een beetje loper natuurlijk automatisch als hij of zij er een goed tempo in heeft. Er leek ineens geen einde te komen aan alle bochten waarlangs het riviertje zich slingerde. Als de oversteek over de Provinciale weg nu maar snel kwam, dan was het nog maar ongeveer 750 meter naar de finish. Voor hem wandelden en drie pubermeiden, die het, net voor die weg, ineens ook op een hollen zetten. Zij gingen hem voor en werden door een juichende menigte binnengehaald alsof zij zojuist goud hadden gewonnen op de Olympische Spelen. Er werden meerdere namen van binnenkomende hardlopers genoemd maar niet de zijne. Even daarvoor had een jongeman met een professioneel ogende videocamera op zijn linkerschouder ook al geen oog gehad voor de inspanningen van onze held, getuige het feit dat hij zijn lens richtte op een voor een raam zittende kat in plaats van op de aanstormende renner. Wel kreeg deze laatste, net als ieder ander, een medaille om zijn nek gehangen. Met zijn eindtijd van 1:19:02 was hij zeer content. Daarna was uithijgen geblazen, uitwandelen, water drinken en naar huis bellen om te melden dat hij zijn loop had voltooid.

Na kort te hebben rondgehangen in het start- en finishgebied, wandelde hij terug naar het Driemondse sportparkje. Daar wachtte hem, toen hij na het omkleden de kleedkamer verliet, een prettige verrassing. In de gang naar de sportzaal zag hij de jonge vrouw met wie hij vorig jaar buiten in het zonnetje zo'n leuk gesprek had zitten voeren. Hij twijfelde even of hij op haar zou afstappen, maar deed het niet. Ze was tenslotte al in gesprek met een mannelijke metgezel. Dan maar naar buiten om net als vorig jaar zijn verlate lunch te verorberen. Omdat dit jaar alle met de loop verbandhoudende activiteiten in het sportcentrum plaatsvonden, was het er veel drukker dan een jaar terug. Derhalve waren alle zitplaatsen in de zon en uit de wind naast de ingang al vergeven en was hij aangewezen op een iets minder gunstige plek aan de zijkant van het gebouw. Hij zat er nog maar een paar minuten met zijn twaalfuurtje in de hand, toen de jongedame zich pal voor hem in zijn blikveld vertoonde. Zijn ene arm ging als vanzelf omhoog en hij begon naar haar te zwaaien. Zij herkende hem na enige aarzeling en het contact was snel gelegd. Er ontstond een levendige conversatie met de jonge vrouw en haar vriend over hardlopen en allerlei andere serieuze zaken. Het werd zo gezellig dat hij een beetje de tijd vergat en eigenlijk te lang bleef zitten. Er wachtte hem 's avonds namelijk nog een familieverplichting in de vorm van een verjaardag. Dus stapte hij op een gegeven moment maar snel op en begon met een zeer tevreden gevoel aan de tocht tegen de frisse wind in naar huis. Het was wat hem betreft een perfecte middag geweest.

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper