Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Kerstman run vlaardingen

Gepost door Ian Lovelock op zaterdag 10 december 2016 16:29

Vanochtend heerlijk 6 km gelopen en vanmiddag net de Kids gelopen voor een goed doel de kerstman run in Vlaardingen.
Het weer was wat minder maar het was zeker de moeite waard

Gouden zonlicht, gladde paden en gele Meeuwen

Gepost door Arranraja op vrijdag 9 december 2016 20:22

Ook te lezen (met ontzettend veel fraaie foto's) op http://arranraja.wordpress.com/

Ik had dit verhaal ook de benaming 'Tussendoorspelletjes, een kort vraaggesprek en een wijze uit het Oosten kunnen meegeven. Of 'Warm en koud, zon en schaduw, inhalen en ingehaald worden'. Maar soms is het lastig het beestje bij de beste naam te noemen. Wellicht dat ik hiermee al te veel prijsgeef over de inhoud van het navolgende verhaal. Het risico dat jij niet verder leest, moet ik dan maar op de koop toe nemen.

Het weekeinde zou winters worden, lage temperaturen met veel zonneschijn. De Gerrit Hiemstra's van dit land voorzagen echter wel dat er zaterdagnacht en zondagochtend op grote schaal dichte mist mogelijk was. Dat gegeven baarde mij zorgen en ik vroeg mij af of ik veilig per auto naar Landsmeer kon rijden. De Twiskemolenloop wil ik voor geen goud missen, maar tegelijkertijd ga ik er geen onverantwoorde risico's voor nemen. Het was echter gelukkig volkomen helder en zoals beloofd al snel zonnig toen ik op zondagmorgen opstond. Wel zat er een fikse laag rijp op de auto, waardoor ik heel flink moest krabben. Ook de binnenkant van de voorruit heb ik moeten ontdooien vóór ik kon vertrekken. Hierdoor was ik zeker een kwartier later op weg dan doorgaans. Haastend per benenwagen op straat in Landsmeer, gleed ik een beetje weg over een bevroren boomblad. Op de wandeling over het sportpark hadden de vele lopers die naar AC Waterland gingen met mij eveneens last van zeer plaatselijke gladheid. Dus het was een kwestie van korte passen nemen en goed opletten. De hier en daar wit aangevroren sportaccommodatie lag er in het ochtendzonnetje fraai bij.

Ik loop de 10EM eigenlijk alleen bij de Dam tot Damloop en in het Twiske, besefte ik die ochtend. Dat komt vooral omdat de andere trimlopen die ik frequenteer deze klassieke afstand niet op hun programma hebben staan. Na zeven keer de DtD, ging ik nu voor de zesde maal de 16,093 km in het Twiske afleggen. Ondanks dat ik wat aan de late kant was, had ik heel snel mijn startnummer te pakken. In de kleedkamer was het bomvol, mede door een groot contingent in het geel geklede Meeuwen, leden een loopgroep uit Volendam. Ik meen dat ik de speaker hoorde zeggen dat het ging om ongeveer 50 personen. Ik had met de lage temperaturen een kleine opkomst verwacht, maar niets van dat alles. Ruim 600 renners schijnt zelfs een record te zijn voor de decembereditie van de TML. Door tijdgebrek heb ik maar kort één rondje ingelopen en te elfder ure gekozen voor een tweede plasbeurt, overigens zonder enig resultaat. Ik moest bijna over de hoofden lopen om de urinoirs te kunnen bereiken, zo vol was de mannenkleedruimte. Had ik maar vlotter van huis moeten gaan. Hierdoor miste ik de overhandiging aan de molenaar van de in oktober jongstleden door een windhoos zwaar getroffen Twiskemolen van het bijeengebrachte en door de organiserende vereniging verdubbelde geldbedrag. Later las ik op de website dat het om de aanzienlijke som van 4100 euro ging. Voorwaar een mooi resultaat en een (zeker ook mentale) steun in de rug voor de molenaar en zijn vrouw. Ik wist dat mede-TML-adept en collega-verhalenverteller Jan Bakker niet zou verschijnen vanwege een verhuizing. Derhalve hoefde ik niet naar hem uit te kijken.

Vlakbij de startplek had ik gelukkig nog wel net voldoende tijd voor de vijf basale beenspier-opwarmoefeningen die ik onlangs geleerd heb uit Runner's World. Het kon niet anders of de ledematen waren er klaar voor. Ik had mijn startnummer op mijn shirt gespeld en een lekker warme wielrennersjas er overheen aangetrokken. Die had ik grotendeels open bij de start en het eerste, verplichte rondje op de baan. Want het was uiteraard wel de bedoeling dat mijn aanwezigheid en vertrek geregistreerd werden. Ik ben rustig vertrokken en heb vooral de eerste kilometers voorzichtig gelopen vanwege de vele gladde plekken. Nauwelijks de baan af, ritste ik mijn jasje dicht want het voelde nog behoorlijk koud aan. Vanwege het slipgevaar was het verstandiger om niet te frequent om mij heen te kijken, terwijl het Twiske er in de stralende zonneschijn zoals altijd prachtig bijlag. Dus heb ik toch zo nu en dan mijn blik van het pad laten afdwalen naar de door het gouden licht van de zon beschenen velden, waterpartijen en bosschages. Er waren best veel 'losse' hardlopers op pad, ondanks de lage temperatuur. Sommigen gingen dezelfde kant op als de TM-lopers. Zoals een vrouwelijk duo, waarvan ik de ene dame tegen de andere hoorde zeggen dat zij erg bang was voor valpartijen. Daarom was het erg moedig van haar om zich toch onder deze omstandigheden in de polder te wagen. Zij liep op de gras- en gruisrandjes naast het asfalt en dat deed ik ook, daar waar het mogelijk was. Er waren tevens genoeg fietsers en wandelaars die de lage temperaturen trotseerden. Dus het was af en toe tussen deze recreanten door laveren.

Ik draag vrijwel altijd een petje, dat mij beschermt tegen zowel lichte kou als overvloedige, te hete zonnestralen. En dat ook nog eens het overtollige transpiratievocht op mijn kortbehaarde hersenpan opvangt, zodat het niet in mijn ogen terechtkomt. Wetende dat een mens, naast via de onderarmen, de meeste warmte kwijtraakt op het hoofd, speel ik tijdens mijn loopjes zeer geregeld het spelletje 'Petje op, petje af'. Als de temperatuur zodanig laag is dat ik met renjasje aan begin, komt daar ook zo nu en dan de variant 'Ritsje naar beneden, ritsje naar boven' bij. Zo dus ook vandaag. Ik observeerde mijn favoriete Twiske-dieren, de Schotse Hooglanders, deze keer heel bewust. Ik telde zeven van die prachtige beesten, waaronder, als ik het in het snelle voorbijgaan goed geregistreerd heb, twee kalveren. Ik zag pas dat oud-collega Brian voorbijkwam toen hij mij al gepasseerd was. Het had dus weinig zin om naar hem te roepen. Verder kwam de ene Volendamse Meeuw na de andere langsvliegen. Het waren er zodanig veel dat deze gele parade mij op een gegeven moment, aan het einde van het pad langs de ijsvrije Stootersplas, de uitroep 'die Meeuwen blijven maar om mij heen zwermen' ontlokte. Een van de twee vrouwelijke Volendammers die op dat ogenblik langs mij zeilde, reageerde daarop met: 'nog maar een paar en dan heb je het gehad'. Waarop ik, met hopelijk duidelijk hoorbare ironie in mijn stem, weer antwoordde: 'gelukkig maar'. De uitslagenlijst van de 10 km werd later opgesierd met typisch Volendamse namen als Muhren, Kwakman, Bond, Schilder, Tuijp, Sier, Tol, Veerman, Steur, en ga zo maar door.

Mijn heel vaak overactieve blaas deed zich een kleine beetje gevoelen en even speelde ik met de gedachte hem maar weer eens te legen. En wel kort na de splitsing bij de drinkpost. Ik deed dat toch niet, want ik wilde niet stoppen. Ik liep namelijk best lekker met kilometertijden die keurig volgens plan ruim of net onder de 6 minuten lagen. Dit onuitgesproken 'nee' was voor dat eigengereide orgaan gelukkig het sein om zich verder gedeisd te houden tijdens de loop. Een paar bochten verder zat een vrouwelijk loper, die mij eerder voorbij was gegaan, wel gehurkt met haar broek op de knieën langs de struikenrand. Goed opgevoed als ik ben keek ik uiteraard netjes de andere kant uit terwijl ik haar passeerde. Vóór de zojuist genoemde splitsing van de twee langste afstanden en de 10 km-route, werd ik door menig deelnemer aan die laatste afstand ingehaald. Nu wij langereafstandslopers op ons eigen stukje parcours liepen, werd het wat dat betreft een stuk rustiger. Sterker nog, mijn verwachting was dat er nog weinig renners over mij heen zouden komen. Daarom richtte ik mij volledig op de mensen die zich voor mij bevonden. Je zou kunnen zeggen dat de ingenomen posities zich onderhand aardig hadden gestabiliseerd. Niet veel verderop liep een man in een hemelsblauw Kalenji-renshirt, die mij in een eerder stadium was voorbijgestreefd. Ik had de indruk dat ik steeds een beetje dichter naderde en verwachtte hem na een paar kilometers wel te kunnen terugpakken. Daar weer vóór, renden, op enige afstand van elkaar, twee vrouwelijke deelnemers. Ook zij liepen in ieder geval niet verder bij mij vandaan. Eerder had ik het vermoeden ook hen op den duur te kunnen inrekenen.

Regelmatig moesten wij vanwege de gladheid zeer oplettend te werk gaan. Vooral op schaduwplekken en daar waar de waterdruppels van de bomen op het pad vielen. Ik deed dat door op deze plekken heel bewust kleinere passen te nemen en een beetje te vertragen. Tussen de 6e en 7e kilometer liggen er twee veeroosters over het pad. Ik zag de collega's voor mij heel voorzichtig over die ijzeren stangen gaan. Gelukkig heb ik veel ervaring met dit type obstakel, want ik kom er regelmatig mee in aanraking op een van mijn trainingsroutes. Ook ik passeer ze nooit op volle snelheid. Daarom was nu voor mij net zo goed voorzichtigheid de moeder van de porseleinkast. Wij waren inmiddels aanbeland op een stuk van 2,5 km zonder bomen rond het pad. Hier lag het asfalt, evenals de fraaie, goudgekleurde rietkragen, dus vooral in de zon en was er van gladheid geen sprake. Op deze rechte stukken aan de noord- en noordwestkant van het parcours, kon ik de eerder genoemde voorliggers goed zien. Ik had nog steeds het idee dat ik aan het inlopen was en het bijhalen van zeker één van hen, zou slechts een kwestie van korte tijd zijn. Halverwege stond bij het water een fiets eenzaam tegen een hekje geleund. Hoorde ik ook stemmen van die kant komen of verbeeldde ik mij dat slechts?

Een curieus voorvalletje vond plaats aan het einde van het eerste rechte stuk. Een mannelijke fietser van wat meer dan middelbare leeftijd reed keurig aan de rechterkant van het pad in de bocht. De renner in hemelsblauw shirt liep uiterst links zijn kant op en had pas op het allerlaatste moment in de gaten dat hij met een tegenligger te maken kreeg. Daarom moest hij ijlings over het gras en aan de linkerkant de fietser passeren. De fietser was zichtbaar en hoorbaar ontstemd over deze actie en mopperde dat de renner gewoon aan de rechterkant van het pad had moeten lopen. Ik beaamde zijn standpunt door op te merken dat er aan die kant meer dan genoeg plek daarvoor was. En zelf voegde ik keurig de daad bij de mededeling door van die zee gebruik te maken en zo de fietser zijn eigen ruimte te gunnen. Er volgde een zigzagbocht en ik koesterde nog immer de illusie dat ik de blauwe 'wegrenpiraat' kon bijhalen. Maar deze was blijkbaar door het voorval van zoeven wakker geworden en/ of had daardoor nieuw elan gevonden. Want de afstand tussen ons werd ineens een beetje groter. De groep koeien die wat verderop in het grasland bij een paar bomen stond, leek zo weggelopen uit een schilderij van Paulus Potter of een andere Hollandse meester uit vroeger eeuwen. De plaspauzedame van een paar kilometer terug kwam opnieuw langs mij rennen. Zelf ging ik een ander, duidelijk trager voortbewegend manspersoon voorbij. Op dit stuk waren redelijk wat trainende lopers, wandelaars en fietsers te bewonderen. In de zon kreeg ik het zodanig warm dat ik besloot mijn jasje uit te doen en om mijn middel te knopen. Ik ging er vanuit dat de temperatuur door die koperen ploert zo langzamerhand wat was opgelopen. Later bleek dat een verkeerde veronderstelling.

Aan het einde van het lange, rechte stuk hoorde ik ineens klepperende voetstappen achter mij. Het was Lesley, een veteraan uit het Amsterdamse die ik wel vaker tegenkom. Deze oudere jongere komt blijkbaar altijd heel langzaam op toeren. Want hij had best een redelijke snelheid op het moment hij mij voorbij rende. Vorig jaar bij de Middenmeerloop was mij langs het Amsterdam-Rijnkanaal al eens hetzelfde overkomen. Ook toen hoorde ik hem stampvoetend aankomen en ging hij er vervolgens als een pijl uit een boog vandoor. Hij droeg een dikke wollen muts en dito handschoenen. Ik riep naar hem dat die handschoenen na 9 km toch wel uit konden. Zelf had ik de mijne al voor de start teruggestopt in mijn jaszak. Maar hij repliceerde dat hij aan de Ziekte van Raynaud lijdt, waardoor hij altijd last van koude handen heeft. Ik moest hem wel geloven en deed er het zwijgen toe. Maar goed ook, want intussen waren we opnieuw aan het begin van een boomrijk gedeelte beland en derhalve was de ondergrond plots weer glad. Ik had nu alle aandacht nodig bij het uitdokteren van waar ik het beste kon lopen en bij het nemen van relatief kleine passen. Voor mij zag ik onveranderd het genoemde illustere trio, waarvan de voorste dame inmiddels de achterste van de drie geworden was. Bij de drankpost verderop zouden ze vast wel stoppen en kon ik mijn geplande slag slaan.

Dat viel behoorlijk tegen. Sterker nog, de man in blauw en de ene dame waren er gewoon definitief vandoor gegaan. Alleen die 'achterste' dame bevond zich nog op schootsafstand. Nu veelal in de schaduw lopend, vond ik het toch ineens een stukje frisser aanvoelen. Maar ik verwachtte dat de zon mij opnieuw een behaaglijker gevoel zou bezorgen, als we ten tweeden male in het open veld terug zouden komen bij de Schotse hooglanders. Na lang op kleine afstand achter een loper gehangen te hebben, kon ik de man bij het 11 km-punt voorbijsteken. Toen ik bijna naast hem liep, wees hij mij op een grote paardenhoop midden op het pad. Ik had die poepstapel gelukkig al gezien en kon er links omheen, terwijl de man tegelijkertijd ter rechterzijde passeerde. Ik moet er niet aan denken dat ik er middenin gestapt zou zijn. Bij de stoer-uitziende runderen scheen het zonnetje weliswaar maar moesten we ook tegen de niet harde maar wel koude oostenwind optornen. Dat voelde voor mij niet echt prettig. Ik besloot nog even af te wachten of het verderop minder fris zou aanvoelen, als we naar het zuiden konden afbuigen. Intussen was ik die ene dame die ik al menig kilometer voor mij had gezien, aardig genaderd. Terwijl er een man in korte kleding en fel-oranje schoenen voorbij kwam stuiven, probeerde ik de aansluiting bij de vrouw te bewerkstelligen. Dat wilde echter vooralsnog niet lukken. Mijn benen voelden ook niet helemaal fris meer na 12,5 km.

Wat betreft 'kou lijden' vond ik het even later mooi geweest. Na 'Petje op. petje af' en 'Ritsje omlaag en ritsje omhoog' deed ik vandaag als derde spelletje dus 'Jasje uit, jasje aan'. En dan vergeet ik bijna te vermelden dat de zonnebril geregeld van de neus naar de handen gaat. Vooral door hinderlijke condens aan de binnenkant van de kijkvensters. Uiteindelijk belandt dat stuk plastic nogal eens in de jaszak. Ook nu, toen mij door dat plaatselijke vocht het zicht op de bezienswaardige buitenwereld te veel werd ontnomen. Dat is dan feitelijk spelletje numero 4. Steeds dichter naderde ik de vrouwelijke loper, maar het duurde nog ruim 1,5 km voor ik echt in haar slipstream terechtkwam. Meerdere keren moest ik op enige afstand in haar voetsporen over de grasranden omdat het wegdek weer eens glibberig glad bleek te zijn. Vóór die connectie een feit werd, liet ik nog wel een keer mijn blik gaan over de daar prachtige, met onveranderd gouden zonlicht overgoten velden. Ik was allang blij dat het mij ten langen leste gelukt was om de dame te achterhalen en ik ging er vanuit dat ik tot de finish in haar kielzog zou blijven. Mijn benen wilden gewoon niet sneller meer en om die reden had ik mij verzoend met deze positie op het tweede plan.

Toen er weer eens een glad stuk asfalt opdoemde, koos de dame voor het grasrandje aan de rechterkant. Ik stuurde echter naar de linkerzijde van het pad omdat ik daar niet-spiegelende ondergrond zag. Aangezien er ook sprake was van een bochtje naar links, stak ik haar met die koerswijziging in één keer voorbij. En liep vervolgens gewoon een stukje van haar weg, alsof ik nog helemaal fris was! De laatste kilometer kwam eraan. Op het Luyendijkje stond een jongedame van naar schatting een jaar of 15, die zo te zien haar moeder hielp bij het wegwijzen. Zij riep heel enthousiast dat het asfalt daar als een spiegel zo glad was. En dat het om die reden verstandig was om even het hazenpaadje in de ruime berm ter rechterzijde te nemen. Dat welgemeende advies volgde ik uiteraard terstond op, om meters verder weer een langzaam lopende man voorbij te steken. En ik vervolgde daarna zo goed mogelijk mijn weg over het dan weer gladde en dan weer prima begaanbare pad langs de huizenrij. Op naar de baan en de eindstreep.

Halverwege die piste was het nu behoorlijk modderig. Net na de registratie-apparatuur aldaar gepasseerd te zijn, hoorde ik de speaker mijn naam noemen. Met daar achteraan de mededeling: 'deze loper met startnummer 1719 ga ik zo even een paar vragen stellen. Want hij schrijft op zijn website mooie verhalen over de Twiskemolenloop. Onder andere over de vorige editie waarbij hij zijn derde halve marathon heeft gelopen'. Zijn verhaal over mij ging door tot ik de eindstreep (in 1:34 uur precies) gepasseerd was en dat leverde mij een applaus op van de aanwezige omstanders. Een erg leuk moment voor deze doorgaans anoniem acterende loper. Even was ik bang dat de speaker van dienst direct op mij af zou stormen, terwijl ik toch echt een moment of wat nodig had om op adem te komen. Gelukkig nam hij zijn tijd en kreeg ik die daardoor ook.

Hij stelde mij de vraag hoe ik er toch in slaagde om tijdens het lopen zoveel details om mij heen waar te nemen. Ik gaf geloof ik een vrij vaag antwoord, waarbij ik vermeldde dat ik deze keer vooral echt goed op de paden moest letten vanwege de glibberigheid. Eigenlijk had ik moeten antwoorden dat scherp waarnemen toevallig één van mijn specialiteiten is en dat zeker het Twiske eenvoudigweg veel te mooi is om met oogkleppen op doorheen te rennen. Ook begon hij over de door mij in een vorige blog genoemde concurrentie met de Middenmeerloop. Ik kwam, achteraf gezien, weer niet tot een bevredigende repliek. Want als hij de blog echt aandachtig gelezen had, wist hij dat de keuze tussen de Twiskemolenloop en een willekeurige andere trimloop voor deze jongen altijd in het voordeel van de eerste zal uitvallen. Een enkele speciale uitzondering daargelaten, natuurlijk. Die onbetwiste keuze had ik uiteraard op dat moment nog eens moeten benadrukken. De speaker wilde ook graag weten wat mijn volgende uitdaging was, waarop ik de eerstkomende editie van de TML in februari volgend jaar noemde. Ik had echter veel beter kunnen melden dat ik in zware onderhandeling gewikkeld ben met Looptijdenvriend en collegablogger Peter de Haan, met het oogmerk hem te verleiden de City-Pier-Cityloop van 5 maart 2017 links van Gouda te laten liggen. Om samen met Jan Bakker en mij in het Twiske de halve marathon te gaan verhapstukken. Dat alleen al omdat andere virtuele vriend Cristian Hermelink graag dezelfde halve marathon in drie afzonderlijke verhalen belicht zou willen zien. Een vooruitzicht dat de mensen achter de TM-loop wellicht eveneens zal aanspreken. Zoals bij mij vaker gebeurt, bedacht ik pas achteraf wat ik het beste gezegd had kunnen hebben. Daarom teken ik die ideale antwoorden nu alsnog op in dit verhaal.

Ik verliet de kleedkamer en het Landsmeerse sportpark in het gezelschap van een man die zojuist zijn eerste halve marathon had voltooid. Hij deed altijd 10 km-lopen, wilde wel eens wat anders en was aan de hand van een schema gaan trainen voor de halve. Die had hij nu heel mooi binnen de 2 uur voltooid. Of hij er nog eens eentje ging lopen wist hij nog niet, had hij in het kleedlokaal al verteld. Want met de gladheid was het hem toch wel enigszins tegengevallen. Het bleek dat de man uit Apeldoorn kwam en speciaal de Twiskemolenloop had geselecteerd om zijn halvemarathondebuut te maken. Dat vond ik toch wel alleszins bijzonder. Ik kon hem melden dat deze loop mijn onbetwist favoriete is. Maar goed beschouwd had ik moeten doorvragen naar waarom hij helemaal van de andere kant van het land naar de Twiskepolder was gekomen. Had hij soms enthousiaste verhalen erover gelezen op Looptijden.nl of op mijn blogsite? Ook het inzicht om achter die informatie te komen, kwam pas later toen ik allang weer thuis was. Jammer maar helaas.

Terugkijkend was het opnieuw een gedenkwaardige Twiskemolenloop en een renprestatie waarover ik zeer tevreden mag zijn. Ook omdat ik geen enkel moment de neiging had om te wandelen of pauzeren. Alleen het feit dat ik daardoor nooit in de gelegenheid ben om al het fraais dat ik onderweg zie, op de gevoelige plaat vast te leggen en met jullie te delen, betreur ik soms wel. 'Ieder voordeel heeft zijn nadeel', zoals een ons niet zo lang geleden ontvallen Amsterdamse filosoof, placht te zeggen. Ik zal bij gelegenheid, op een mooie dag, een keer de fiets pakken en mijn beste camera meenemen. Om na een fietstocht die langer zal zijn dan de 10EM-loop die ik zojuist heb beschreven, een groot aantal eigen plaatjes te schieten van die polder onder de rook van Amsterdam.

Laatste training voor de Engelermeer Veldloop

Gepost door Tante Jos op vrijdag 9 december 2016 09:06

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Lekker vroeg op pad weer, das echt mijn ding en als het uit komt maak ik daar ook dankbaar gebruik van. Lekker weertje om te lopen ook....niet te koud dus de korte mouwen konden weer aan.

Mijn verkoudheid zat me ook deze keer niet in de weg dus het ging lekker. Ik ben niet zo goed met intervallen maar door een beetje passen en meten krijg ik het dan toch voor elkaar. Hij zit er weer op!

Aanstaande zondag staat de Engelermeer Veldloop in 's-Hertogenbosch op de planning. Ben heel benieuwd...deze nog nooit gedaan en het belooft wat: heuvels, strand en gras....let's do this!

Mijn training van vandaag:
•Warm up, 15 minutes.•Run, threshold pace, 6 minutes. Recovery jog, 3 minutes.Repeat 2 times.(•Cool down, 5 to 10 minutes.)•Stretch.

4,44 km - 00:33:01 - 8,1 km/u - 358 kcal (Garmin)
Uitrusting: Asics GT 2000

Garmin:https://connect.garmin.com/modern/activity/1477039016

NEVER GIVE UP!

Foto's bij deze blogpost

15350463_1147602371962063_5603704867934159918_n.jpg

Loop fit het nieuwe jaar in!

Gepost door Looptijden.nl op woensdag 7 december 2016 16:07

Begin 2017 sportief met een half jaar Looptijden Plus Pakket. Om jou te helpen met dit goede voornemen profiteer je nu van 40% korting op een half jaar Plus Pakket! Met het Plus Pakket kun je onbeperkt gebruik maken van hardloopschema’s, kun je kiezen voor Dolf Jansen als audiocoach en kan jouw thuisfront jou volgen via live tracking. Een half jaar Plus Pakket kost nu eenmalig €15,- (in plaats van €24,95). Maak je al gebruik van het Plus Pakket? Dan kun je dat met een extra termijn verlengen voor het actietarief!

De voordelen van het Plus Pakket op een rij
• Onbeperkt schema's volgen, live-tracking, successen, rapportages en meer!
• Dolf Jansen als audiocoach
• Geen automatische verlenging: beslis zelf wanneer en voor hoe lang je verlengt
• Al duizenden hardlopers zijn je voorgegaan
• Na 14 dagen: Niet goed, geld terug

http://www.looptijden.nl/shop/store/plus

Winterdip

Gepost door Margo Hermans op woensdag 7 december 2016 07:42

Foto's bij deze blogpost

Winterdip.jpg

Loopneus aan en gaan!

Gepost door Tante Jos op dinsdag 6 december 2016 16:00

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Ook ik was/ben aan de beurt met de verkoudheid. Heel de dag al een loopneus maar ik weet dat ik die tijdens het hardlopen niet heb....dus ik ging ervoor!

Al lopend naar mijn start-straatje....zowat 10 keer mijn neus opgehaald maar vanaf mijn eerste hardloop passen was het gewoon over. Geen idee hoe en wat maar wat een verlichting. Geen niesbuien en mijn luchtwegen gewoon compleet vrij.

45 minuten lekker gelopen en vanaf het moment dat ik mijn horloge stop zette en weer ging wandelen was ik weer compleet verstopt. Ach...wat geeft het.....de training van vandaag zit er weer op!

Mijn training van vandaag:
•Run, easy pace, 45 minutes.(•Cool down 5 to 10 minutes.)•Stretch.

6,18 km - 00:45:01 - 8,2 km/u - 494 kcal (Garmin)
Uitrusting: Asics GT 2000

Garmin:https://connect.garmin.com/modern/activity/1473957297

NEVER GIVE UP!

Foto's bij deze blogpost

run.jpg

Bare Foot

Gepost door Runhedwigrun op dinsdag 6 december 2016 11:24

Foto's bij deze blogpost

IMG_20161124_151245.jpg

Gekkenwerk! (4 reacties)

Gepost door Els Kooi op dinsdag 6 december 2016 09:13

Een gure vrijdagavond. Een klein groepje lopers verzamelt zich op de parkeerplaats bij de plaatselijk voetbalvereniging. Er worden wat begroetingen en grapjes uitgewisseld en kort daarna maakt het hele spul zich uit de voeten voor het wekelijkse 5 km. rondje.
Ooit waren zij de starters binnen de loopgroep, maar dat zijn ze al lang niet meer. Deze mensen lopen inmiddels halve en in sommige gevallen zelfs hele marathons bij elkaar, het gaat alleen allemaal net iets minder snoeihard. Dit zijn de achterhoedelopers en de middenmoters.

Er is niks uitzonderlijks aan die avond. Een stukje warmlopen, voorzichtig rekken en strekken, wat loopschooloefeningen. Je kent dat wel; trippling, knieheffen (mét armzwaai!), hakken-billen; zweefpassen, lunges en vanavond is het plan om dan als kern (jawél!) 10 x 30 seconden versnellingen te lopen. Afgewisseld met een minuutje recuperatie. En dan zal het hele spul weer uitlopen terug naar de parkeerplaats.

Om de feestvreugde compleet te maken staan vanavond walking lunges op het menu. Diep gekreun en gesteun uit de groep, lunges zijn 'best wel killing!' Mijn bovenbenen trillen maar ik houd stand! Het is niet alsof dit de eerste keer is dat we lunges doen. Na nog een stukje los dribbelen, volgt dan het klapstuk van de avond. En dat - zo na versnelling nummer 8 - is het moment dat ik enige nattigheid begin te voelen. Hóren mijn benen zo zwaar te voelen? Gelukkig heb ik thuis nog een tube spierbalsem in de categorie 'paardenmiddel', ik denk dat ik die maar weer es tevoorschijn haal, straks.

Ik smeer vrijdagavond (mijn dochter wil me niet meer kennen; de hele bovenverdieping riekt naar zware menthol), ik smeer zaterdagochtend-middag-avond-en daar tussenin, en op zondagochtend smeer ik nog steeds. Mijn familieleden lachen me uit omdat ik zéér moeizaam en luid kreunend de trap op en af moet en hieromtrent vermijdend gedrag vertoon. Als je niet beter wist zou je zeggen dat ik net een marathon had volbracht.

Op zondag sta ik - zo stram en wel als het gaat - klaar als mijn lift zich meldt. Want vandaag - vandáág! - is de Montferlandrun. Mijn schatje, mijn liefje, my preciousssss! De glooiende heuvels van het Montferland liggen uitnodigend klaar in het krispe winterlicht. Vergeet die Zevenheuvelen, dít is dé winterrace van het jaar. Die ene race die ik misschien altijd zal willen blijven lopen, ook al zijn er andere die ik na de tweede keer echt wel heb gezien.

En dus ben ik hier vandaag. Nog steeds in ontkenning, al heb ik mijn plan om een PR te lopen vandaag al opgegeven. Moeizaam houd ik mijn lift bij terwijl we van de parkeerplaats het centrum van 's Heerenbergh inlopen. Even de tassen droppen bij café de Snor, blijkt met wat omwegen om het finishgebied heen al een redelijk pijnlijke exercitie.

Het wordt tijd om me naar het startvak te begeven. Blijkbaar heeft het lopen wel ietsjes geholpen want ik word al minder stram. Ik kruip helemaal achterin, gewoon héél rustig aan warmlopen, niks geks willen. Daar tref ik Instagram vriendinnetje R. We hebben nog nooit samen gelopen, maar als het startschot gaat lopen we een tijdje in stilte naast elkaar en eigenlijk gaat dat best goed. Hier word ik oprecht blij van. Qua tempo en insteek voor de dag zijn we goed aan elkaar gewaagd. De eerste kilometers door Stokkum scan ik mijn lijf. Hoewel het lopen op dit nog relatief vlakke stuk steeds iets beter gaat, vraag ik me toch serieus af hoe ik in godsnaam bij de Peeskesbult omhoog moet komen. Aan de heuvels die volgen denk ik nog maar even niet. Heel even laat ik me afzakken, bij kilometer vier weet ik weer aan te hakken bij R.

De waanzin van het vandaag dit parkoers willen lopen is inmiddels wel ingedaald. Wat bezielt me! Mijn benen houden me nu nog, en misschien lukt het zelfs ook nog wel de Peeskesbult op te lopen. Maar dán? Hoe zie ik dat eigenlijk voor me? Doorlopen? Met pijnlijke benen, en als beloning een blessure waar ik als het een beetje tegenzit nog maanden mee loop te zeuren? Ik kan hier elke dag lopen als ik wil! Misschien heb ik mazzel en loop (en triatlon) ik net als de Iron Nun tot ver in mijn tachtigste levensjaar. Ik bedoel maar! Dat zijn nog minimaal 34 Montferlandruns! Het einde van deze race vandaag is echt niet het einde van de wereld ....

Heel eventjes word ik nog in verleiding gebracht door de Midwinterhoornblazers vlak voor kilometer vijf. Oh ja, de schoonheid van de Montferlandrun is beslist heel moeilijk te weerstaan. Maar vlak na de eerste tijdsregistratie en voor de Peeskesbult besluit ik: "Dit is gekkenwerk!"

Ik neem afscheid van R. en natuurlijk zijn er altijd wat mensen om je heen die je proberen over te halen om door te lopen. Je kunt dit best, enzovoort enzoverder. Maar het is OK mensen, vandaag gewoon maar even niet. Júist omdat ik zo van lopen houd.

Ik draai me om en na een minuutje of twee wandelen besluit ik de 2 kilometer terug naar 's Heerenbergh toch maar te joggen. Het is té koud om te wandelen en zolang ik niet meer de bult op hoef, zal dat ook nog wel lukken. Het voelt absurd om de verkeerde kant op te lopen. Omdat er dan toch wat fietsers en motorrijders die grappen dat je 'de verkeerde kant oploopt' maak ik mijn startnummer los en stop die opgefrommeld in mijn heupgordel. Zó, hoef ik dat niet meer aan te gaan.

Ik weet niet of ik me nu meer verdrietig voel, of toch een beetje triomfantelijk dat ik dan uiteindelijk toch de beste beslissing in deze situatie heb genomen. Maar als ik bij de kasteelwal omlaag en weer omhoog probeer te klimmen (ik vermijd het finishgebied, ik weet hoe ik achterom bij café de Snor kom) word ik nog een keer uiterst pijnlijk met mijn neus op de feiten gedrukt. Klimmen zat er vandaag echt - nee echt! - niet in.

Bij café de Snor ben ik heel goed opgevangen en zelfs geholpen door een masseur. Dat was echt top! Maandag deden mijn benen zelfs nog meer pijn, vandaag begint het weer wat meer te voelen zoals ik ze ken. En ik liet me gedachten gaan over dat hele 'pijn duurt maar even, glorie is voor altijd' mantra.

Had ik kunnen doorlopen? In urgente omstandigheden vast wel. Als je geen keuze hebt want terug is verder dan doorlopen, als je leven ervan afhangt, als er een wereldrecord en eeuwige roem te behalen valt, dan zet je je kiezen op elkaar en kruip je desnoods.

Als je op je 80e nog steeds hoopt te lopen, dan smeer je de glorie maar lekker even uit.

ZONdag recovery run

Gepost door Tante Jos op zondag 4 december 2016 14:25

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Na mijn kramp van afgelopen vrijdag nacht kwam de recovery run heel mooi uit. Heerlijk op zo'n ZONdag......lekker uitslapen, goed ontbijten en dan de frisse lucht in. Pure vrijheid vind ik het. Lekker op je eigen tijd je rondje doen.

Vriendlief ging ook gezellig even mijn rondje doen....hij loopt natuurlijk een stukkie harder dan ik maar die neemt gewoon wat omwegen en dan eindigen we toch op hetzelfde punt.Ja....dit was weer lekker!

Mijn training van vandaag:
•Run, easy pace, 35 minutes.(•Cool down, 5 to 10 minutes.)•Stretch.

4,97 km - 00:35:02 - 8,5 km/u - 388 kcal (Garmin)
Uitrusting: Asics GT 2000

Garmin:https://connect.garmin.com/modern/activity/1471360911

NEVER GIVE UP!

Foto's bij deze blogpost

run.jpg

Balans gevonden

Gepost door Tante Jos op vrijdag 2 december 2016 08:41

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Deze "threshold" trainingen zet ik tegenwoordig om naar een "standaard" interval. De warming up loop ik op een gemiddelde snelheid van 7.5 ongeveer en de versnelling probeer ik dan rond de 8.5 te houden. Zo is hij prima te doen en een stuk minder erg. Nu ben ik niet kapot na die eerste 3 minuten. Dit bevalt me gewoon het beste dus ik geloof dat ik de balans momenteel gevonden hebben tussen de versnellingen.

Ik ben zowieso meer een duurloper geloof ik maar merk wel dat intervallen me steeds een stukje verder helpen om gewoon op een lekker tempo....een flink stuk te kunnen lopen. Dat is uiteindelijk natuurlijk de bedoeling......want ik ga voor de 10km in Rotterdam!

Mijn training van vandaag:
•Warm up, 15 minutes •Run, threshold pace, 3 minutes. Recovery jog, 90 seconds. Repeat 4 times (•Cool down, 5 to 10 minutes)•Stretch.

4,41 km - 00:33:01 - 8,0 km/u - 349 kcal (Garmin)
Uitrusting: Asics GT 2000

Garmin: https://connect.garmin.com/modern/activity/1468487689

NEVER GIVE UP!

Foto's bij deze blogpost

Pepernoten.jpg

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper