Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Weerzien in- en met het Twiske (2 reacties)

Gepost door Arranraja op donderdag 29 september 2016 19:54

Ook te lezen (met veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com/

Met een tevreden gevoel liep hij over het Landsmeerse sportpark en door enkele straten naar zijn auto. In een korte broek en zonder het gebruikelijke jasje. Een korte broek eind september? Ja, zo warm was het die zondag. Het sportpark lag er met zijn vele groene bomen en gladgeschoren grasveld bij de ingang ook heel zomers bij. Hij las later op de Twiskemolenwebsite dat dit met 24 graden Celsius zeer waarschijnlijk de warmste editie van de TML ooit was, in 40 jaar tijd dus, was geweest. Vanwege die hitte was het geen drukbezochte aflevering. Dat had hij zonder zich daarvan bewust te zijn, gemerkt in de kleedkamer. Daar was achteraf gezien ongebruikelijk veel ruimte om je om te kleden. Toen hij later de officiële uitslagen op internet zag, kwam hij er achter dat er maar iets meer dan 100 lopers op de 10 km over de eindstreep waren gekomen. 200 tot 250 deelnemers zijn geen ongebruikelijke aantallen voor de bij dit evenement steevast favoriete afstand. Toen pas was de lage opkomst tot hem doorgedrongen.

Hij had daarvoor hartelijk afscheid genomen van Looptijdenmaatje Jan. Nadat zij zich samen op de foto hadden laten zetten en wat hadden nagepraat over de succesvol verlopen, gezamenlijk afgelegde 10 km. Een meter voor de finish, in 58:17 minuten netto tijd gepasseerd, was er op initiatief van Jan een high-five uitgewisseld. Ze hadden in die laatste kilometer, met de meet bijna in zicht, toch nog een kleine versnelling gevonden. Nadat het tempo in de kilometers daarvoor logischerwijs steeds wat naar beneden was gegaan. Was het in de eerste helft van de race vooral Jan die het tempo aangaf, hij had naarmate zijn Garmin vaker zoemde en trilde om een kilometertijd aan te geven, het gevoel dat Jan op sleeptouw genomen moest worden. Zo waren de taken dus mooi verdeeld en gingen zij als een echt team in de rondte. Wat hem betreft moest hij maar vaker proberen een loopmaatje te vinden dat hem kon stimuleren of op sjouw nemen. Toch hadden de heren in dat tweede deel een keurige snelheid van rond de 10,5 per uur, met alleen in de 9e kilometer een uitschieter naar boven van net iets meer dan 10 per uur. Op de laatste tweehonderd meter wisten zij zelfs even een snelheid van 12 per uur uit de benen te persen, met twee vrouwelijke deelnemers direct achter zich. Hij dacht dat deze dames op het laatste rechte eind over ze heen zouden gaan. Maar hun eigen eindsprint, ook door Jan geïnitieerd met een 'gaan we nog even?', voorkwam dat te elfder ure.

De organisatie had na jaren een aantal parcourswijzigingen aangebracht, waaronder een kleine in het 10 km-traject. Na bijna 7,5 km moesten ze nu rechtsaf tussen de velden door in plaats van het pad langs de Ringvaart tot het einde toe te volgen. Dat nieuwe stukje zorgde voor weer eens een andere blik op dat deel van het Twiske. Echt spectaculair kon hij de wijziging echter niet noemen. Alleen zorgde deze voor een paar extra bruggetjes dat genomen moest worden. Zouden de lopers van de verschillende afstanden niet tegen elkaar in komen te lopen in dat deel, waar de halve marathonlopers van de andere kant zouden komen? Hij vertrouwde er maar op dat de organisatie daar rekening mee had gehouden. Er kwamen in ieder geval geen lopers hen tegemoet. Alleen riepen een paar achterop komende snelle mannen op een vrij scherpe manier dat zij aan de kant moesten. Dat vond hij nooit zo'n prettige gewaarwording. Ze konden het toch ook vriendelijk vragen?

Het leek hem dat Jan hier een beetje moeite kreeg om het tempo vol te houden, maar dat kon zijn inbeelding zijn. In ieder geval was het zo dat zijn metgezel de door hem zo nu en dan genoemde kilometertijden niet echt belangrijk vond. En opvallend vaak vroeg of hij een slok uit zijn waterfles mocht nemen, omdat hij zijn eigen exemplaar thuis vergeten was. Een eindje voor die bocht naar rechts die hen op het nieuwe stukje parcours bracht, hadden ze afscheid genomen van de vrouw die een tijdlang was meegelopen. Ze riep iets dat hij niet had kunnen verstaan, maar dat was blijkbaar de mededeling geweest dat zij de beide heren niet langer kon bijbenen. Toen hij haar na afloop kort sprak vertelde zij dat zij last had van een van haar achillespezen. Zij had ook pas ruim anderhalve minuut later haar loop kunnen voltooien. Intussen speelde hij het spelletje 'petje-op-petje-af'. Als de zon te warm op zij hoofd scheen en het zweet er vanaf in zijn ogen dreigde te lopen deed hij zijn pet steevast op. Als er daarentegen even schaduw was of als hij de verfrissende wind in zijn gezicht voelde, verwijderde hij het wit-zwarte stukje textiel direct. Dit opdat de daar gevormde overtollige warmte kon ontsnappen en het zweet door de wapper van zijn kruin zou worden gewist.

De vrouw liep voor de tweede keer achter de twee mannen. Zij was opnieuw aangesloten nadat zij bij de drinkpost na bijna 5 km was blijven staan om een beker vocht naar binnen te werken. In de tussentijd had een andere dame de twee mannen ook als hazen gebruikt, maar zij was even daarvoor bij hen weggelopen en had vrij snel een aardig gat laten vallen. Noemenswaardig was het aantal wandelende deelnemers. Had dat te maken met de warme omstandigheden of waren er zoveel geblesseerden? Onze man vond de temperatuur prima, behalve in de zon en uit de wind. Een blessure had hij maar bij één loper echt kunnen constateren. Een volslanke man die in de tweede kilometer al met een van zweet glanzend kaal hoofd aan hen voorbijgegaan was, liep bij de Stootersplas ineens trekkebenend door het gras langs het pad. Erg vervelend als je op die plek de strijd moet staken, want het is toch zo'n 4 kilometer terug naar de atletiekbaan. Op deze grootste plas waren, evenals op het water van de Kerkebreek direct bij de AC Waterlandbaan, behoorlijk wat zeilen te zien. Tezamen met het nog steeds overvloedige en fris ogende groen, zorgde dit ervoor dat het Twiske er op en top zomers bijlag. Een aanblik die hij nog niet eerder zo had ervaren en waar hij al veel eerder heel nieuwsgierig naar was geweest. Hij had zelfs wel eens overwogen om 's zomers op een zonnige dag er naartoe te fietsen teneinde mooie foto's te kunnen maken van die stukken waar de huisfotografen van de Twiskemolenloop nooit komen. Hij had echter nog nooit de daad bij de gedachte gevoegd.

Terwijl ze langs de weide liepen waar de grote schotse runderen zich altijd ophielden. liep de vrouw met de later pijnlijke achillespees al even achter ze. De weide was hem nog niet eens opgevallen, omdat hoog opgeschoten begroeiing deze half aan het zicht onttrok. De runderen waren overigens nergens te bekennen. De vrouw kwam naast hen lopen en begon een praatje met de melding dat zij voor haar wel een prettig tempo liepen. Ze vroeg aan de mannen of zij ervaren renners waren, hoelang zij al liepen. Jan meldde dat hij dat sinds 2010 deed. De ander kon pochen met zijn aantallen trimlopen, waaronder 16 eerdere Twiskemolenlopen en 7 Dam tot Dam's. Toen zij aangaf weer achter de mannen te willen gaan lopen, voegde hij haar voor de grap toe dat ze wel kopwerk moest doen. Zij ging daar direct serieus op in en voorop lopen, waarbij zij even stevig doortrok. Ze liep zelfs bij de heren vandaan. Jan bedankte intussen bij iedere gelegenheid de op belangrijke punten aanwezige wegwijzers voor hun belangeloze maar o zo gewaardeerde inzet. Dat moest hij best een aantal keren herhalen, omdat er op veel punten iemand geposteerd was. De mannen waren begonnen met een uursnelheid van 10,8 km en draaiden regelmatige kilometers van 5:35 tot 5:46 minuten. Op een paar plaatsen langs de route stonden borden met daarop groot de naam Jan. Waarom werd zijn loopmaatje aangemoedigd en hij niet?

Door de parcoursveranderingen, waren ook de startplaatsen op de baan gewijzigd. Hij had zodra hij gearriveerd was al uitgekeken naar Jan, maar hij had hem nog niet kunnen ontdekken. Pas kort voor het starttijdstip zag hij hem vlak voor zich op het gras staan dicht bij de startplaats. Wat hij eigenlijk wel wist van vorige gelegenheden, was ook nu aan de hand. Nadat Jan al ruim een uur van te voren op de fiets vanuit IJmuiden was gearriveerd, was hij op zijn rijwiel de Twiskepolder ingegaan om enige plaatjes te schieten. Toen bleek dat Jan's Garmin 's morgens al de geest had gegeven, had onze renner tegen hem gezegd dat hij maar bij hem moest blijven. Want zijn horloge had wel nog batterij-inhoud genoeg om de 10 km-loop te registreren. Zo geschiedde het dus dat zij, na een eerste samenloop een paar jaar terug, opnieuw getweeën de paden van het Twiske onveilig gingen maken. Zij hadden elkaar overigens ruim anderhalf jaar niet gezien omdat Jan lang met blessures getobd had. Het was dus een prettig weerzien geworden en ze gingen ergens midden in de groep renners van start met het gebruikelijke rondje op de baan gevolgd door de inmiddels beschreven gang het natuur- en recreatiegebied in.

Het weerzien in Landsmeer was met een bijzondere ontmoeting begonnen. Halverwege zijn eerste gebruikelijke inlooprondje om het apart liggende voetbalveld, was hij even gestopt om zijn kniebandjes om te doen. Op dat moment kwam er een drietal jongeren met een paar honden uit de richting die hij even later wilde gaan. Zeer verbaasd was hij daarom dat hij niet veel later kort voor hem een grote buizerd zag opvliegen van het gras direct naast het pad. De roofvogel verdween niet maar streek een paar meter verder neer op een lage boomtak. Hij stond met bewondering en genoegen korte tijd te kijken naar het prachtige dier, dat net zo scherp terugkeek. Toen besefte hij dat hij er een foto van kon maken. Nauwelijks had hij één keer afgedrukt, of de gevleugelde vriend vond het welletjes en steeg opnieuw op. Hij hoopte van harte dat die ene kiek duidelijk en scherp genoeg zou zijn om de buizerd herkenbaar te doen weergeven. Grote kans dat dit dezelfde buizerd was die hij een jaar of wat eerder in hetzelfde bosje van behoorlijk dichtbij had kunnen aanschouwen. Zijn dag kon nu al niet meer stuk en zou er alleen maar beter op worden.

Esther: Afzien en genieten in Berlijn (2 reacties)

Gepost door Looptijden.nl op donderdag 29 september 2016 11:39

Let’s run Berlin!

Bij het afronden van mijn vorige blog was het nog een flinke wik en weeg kwestie alvorens deze de deur uit ging. Was het niet te vol met excuses waarom het níet zo kunnen lukken? Of was het misschien juist te overtuigend dat het me wél zou lukken? Want dat mijn gevoel ergens daartussen lag daar kan ik nu best eerlijk over zijn. De wil om een marathon uit te lopen is één ding maar de mogelijkheid om het te kunnen is een tweede. Doorzettingsvermogen, wilskracht en een enorme dosis energie zijn broodnodige ingrediënten, maar dat de beentjes er 42 kilometer lang zin in hebben, is toch van essentieel belang.

De 2 weken voorafgaand aan Berlijn waren dan ook gevuld met afwisselende ingrediënten die mij zouden overtuigen van het feit dat dit ging slagen. Een rustige 10 km loop zo’n anderhalve week van tevoren ging eigenlijk best goed; Ik had nauwelijks last en conditioneel redde ik het prima. De generale repetitie zou kort daarna plaatsvinden; De Dam tot Dam loop welke precies één week voor Berlijn was. De wedstrijd ging super en de sfeer was fantastisch! Toen ik de finishlijn overkwam na 16 kilometer voelde ik me prima. Klein beetje last aan m’n heup maar gewoon draaglijk en ik was nog lekker fit. De gedachte dat ik volgende week ‘op de helft was’ en dan nog 10 kilometer erachteraan moest plakken was niet geheel geruststellend maar oké, het was hartstikke goed gegaan en ik had geen pijn, top!

Expo vol bierdrinkers
Die week erna volgde volledige looprust en op donderdagmiddag begon dan eindelijk het echte avontuur. Vanaf Rotterdam vlogen we naar Berlijn en mijn lieve vriendin/collega/supersupporter Sanne zou de hele reis meegaan en op de dag zelf mijn grootste fan gaan zijn, gezellig! Vrijdag bezochten we de immens grote Marathon Expo waar ik mijn startpakket ophaalde welke vergezeld werd van een rugzak vol sponsorartikelen. De nieuwste gadgets op hardloopgebied werden gepresenteerd en we hebben ons goed vermaakt door alle hallen af te gaan en ons te mengen in de, overwegend sportieve en ietwat zenuwachtige, mensenmassa die daar samenkwam. Opvallend veel flinke bierbekers welke in grote getale rond gingen, zeker zo aan de vooravond van een marathon maar dit konden we vrij snel verklaren; Die Duitsers kunnen namelijk ontzettend lekker alcoholvrij bier brouwen en de ‘Erdinger alkoholfrei’ vond gretig aftrek. Staat toch ook veel gezelliger dan zo’n flesje bronwater!?

Zaterdag stond in het teken van rust en zodoende besloten we op ons gemak de stad rond te fietsen, alles in laag tempo en licht verzet want die beentjes moesten gespaard worden! Uiteraard hebben we lekker de toerist uitgehangen en de stad bekeken én alvast wat pré zenuwen gekweekt door bij de start en finish locatie te gaan kijken. Morgen zou het hier allemaal gaan gebeuren!!! Onderweg kwamen we met regelmaat borden tegen welke erop wezen dat de aanwezigheid van auto’s niet gewaardeerd werd in verband met de marathon. Hier zou ik dus morgen lopen! Nu reed er nog volop verkeer en fietsten wij hier alsof er niks aan de hand was, morgen zouden we hier met 41.000 lopers bikkelen op weg naar het eremetaal: bizar! Die avond werd in het hotel een pastaparty georganiseerd waar we heerlijk van hebben zitten smullen; Koolhydraten stapelen en vervolgens vroeg naar bed!

Matchday!
Eindelijk was het zover, om 05.45 stond de wekker en samen met mijn vriend in pot genaamd ‘Calvé pindakaas’, stapten we de lift in voor het ontbijt. Na een goed ontbijt en een gezonde portie zenuwen maakten we ons klaar voor vertrek; De spullen lagen al klaar en bepakt en bezakt vertrokken we richting de tram. Alle lopers waren goed te herkennen aan de uitgegeven rugzakken van de organisatie en in het openbaar vervoer hing een gemoedelijke rustige sfeer, eigenlijk een beetje het ‘stilte voor de storm’ gevoel. Bij de Bundestag scheidden onze wegen; San en ik zouden elkaar op het 9 kilometer punt weer zien, nu kwam het echt dichtbij!! Het hele veld stond/zat/lag vol met mensen die hun voorbereiding maakten, veters werden extra aangetrokken, gelletjes genuttigd, spieren gerekt en nog wel vreemde(re) dingen, iedereen heeft zo zijn eigen voorbereiding..

De zenuwen voor het lopen werden gelukkig een uur lang weggedrukt door de zenuwen voor de wc rij. Zou ik in die immens lange rij voor de Dixi’s op tijd naar voren geschoven zijn om nog de laatste zenuwplas te lozen? Gelukkig schoot dit aardig op en kon ik zo vanaf Dixiland door naar het startgebied. Wat een e-nor-me mensenmassa en wát een sfeer, hier al! De startgolven liepen naadloos in elkaar over en ons startvak deinde steeds verder richting start. Voor we het wisten waren we los en renden we richting het Siegessäule, laat die overwinning maar komen!!

Water van een vriendelijke Deen
De eerste helft ging eigenlijk vlekkeloos; Er zat een lekker tempo in, het was enorm druk maar doordat het parcours een flinke breedte heeft kan iedereen lekker zijn eigen tempo houden en is er ruimte zat. Op 9 kilometer wisten San en ik elkaar net op tijd te spotten tussen de mensenmassa en vol enthousiasme kon ik haar toeroepen dat het hartstikke goed ging. Ik had geen last of pijn of wat dan ook, het was echt alleen maar genieten. Rond 12 kilometer had ik nog een klein paniekmomentje omdat ik de waterpost had gemist.. omdat het flink warm was, zo’n 24 graden, leek het mij niet verstandig om een post over te slaan en nu was ik te laat! Gelukkig liep er een vriendelijke Deen naast mij die het blijkbaar doorhad en vol enthousiasme zijn bekertje aan mij gaf. Het zijn de kleine dingen die het leuk maken!

Vanaf de tweede helft ging het minder, ik begon al te voelen dat m’n benen moe werden en er leek maar geen zuil te komen waarop het, op dat moment felbegeerde, 25 kilometer punt stond aangegeven. Hoe goed het ook georganiseerd was en hoe groots opgezet, de waterposten waren een soort gevecht en hier was het dringen, duwen en zigzaggen waardoor het mij verstandiger leek om hier te gaan wandelen en rustig een half banaantje te verorberen en een bekertje water te drinken. Toen ik weer wilde aanzetten om het tempo terug te pakken, voelde ik hoe stijf de beentjes waren en het kostte me echt een ruime 100 meter om er weer een lekkere pas in te krijgen. Ai, dit werd nog een hele lange rit, vreesde ik.

Stijf en houterig
De gedachte aan de nog af te leggen afstand van 17 kilometer werd snel overboord gegooid en ik ging echt van 25 naar 30 toewerken, rustig aan in een drafje en elke waterpost pakken om die verzuurde beentjes nog een klein beetje op te peppen. Door de rennende mensenmassa, sponsorstraten, het uitzinnige publiek én het idee dat ik ruim over de helft was, bleef ik aardig doorlopen maar het tempo was er wel echt uit. Toen eindelijk de 30 was bereikt heb ik mezelf beloond met een stukje wandelen met bovenbenen die in brand leken te staan, niet prettig. Rond de 34 kilometer kreeg ik ook nog het gevoel alsof er kramp in m’n kuiten zou schieten en ging ik nóg stijver en houteriger lopen maar het aftellen was begonnen. Nog maar 8 kilometer bikkelen en afzien en dan zou de Brandenburger Tor in zicht zijn!

Die laatste kilometers zakte het tempo nog verder in en toen ik het idee kreeg dat ik rennend net zo snel ging als in een stevige looppas wisselde ik steeds vaker af, hoewel de omschakeling juist pijnlijk was en ik me een soort houten pop voelde bij het op gang komen. Sanne wist mij bij het 39 kilometer punt nog te verblijden de vermelding ‘dat het nog maar 3 kilometer was’ en ik heb ze alle 3 echt tot in de puntjes mogen beleven... Toen heb ik geconcludeerd dat het spreekwoord over de laatste loodjes niet goed geformuleerd is; Ze zijn niet zwaar, ze wegen dieplood!

Hoe dichter bij de finish hoe uitzinniger de mensenmassa leek te worden en de laatste kilometer wordt je écht gedragen door het publiek. Die sfeer, de muziek, absurd veel juichende mensen en vervolgens onder de Brandenburger Tor door met een tempo dat ik de laatste 20 kilometer niet meer had gehaald, kippenvelmomentjes! Die laatste 200 meter was de finishboog in zicht, barstte het publiek zowat uit zijn voegen en rende ik dolblij richting die lang verwachte eindstreep. Een zware tocht van in totaal 4 uur, 19 minuten en 17 seconden waarna de felbegeerde medaille werd omgehangen; I DID IT!

Foto's bij deze blogpost

DSC_0052.JPG

3 x 42 de marathon van Berlijn NA. (deel 3)

Gepost door Runhedwigrun op woensdag 28 september 2016 10:05

Foto's bij deze blogpost

20160925_130602.jpg

3 x 42 de marathon van Berlijn TIJDENS (deel 2)

Gepost door Runhedwigrun op dinsdag 27 september 2016 21:40

Foto's bij deze blogpost

Schermafbeelding 2016-09-27 om 19.36.41.png

3 x 42 de marathon van Berlijn TIJDENS (deel 2)

Gepost door Runhedwigrun op dinsdag 27 september 2016 21:39

Foto's bij deze blogpost

Schermafbeelding 2016-09-27 om 19.35.35.png

Je hebt van die dagen...

Gepost door Tante Jos op dinsdag 27 september 2016 14:24

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Soms heb je gewoon het gevoel dat je even moet gaan lopen, gewoon...om je hoofd leeg te gooien. Vandaag had ik dus zo'n moment. Gewoon lekker stukkie lopen op mijn Merrell's...niks meer en niks minder.

Ging lekker....ik denk er zelfs aan om mijn laatste evenement van dit jaar...op mijn Merrell's te gaan doen!

De 6km bij de Freedomrun in Best:
http://freedomrun.nl/

We zullen zien hoe dit verder verloopt....

Garmin resultaten:
https://connect.garmin.com/modern/activity/1380817243

NEVER GIVE UP!

Foto's bij deze blogpost

BA.jpg

Geen Marathon van Amsterdam

Gepost door Evert de Ruijter op dinsdag 27 september 2016 12:05

Door dat ik heel veel vocht verlies door overmatig zweten kan ik niet meedoen. Ik verloor op 25 km 25* 3,3 kilo. En dan moet ik nog 17 km. Ik kan dit verlies onderweg er niet bij drinken. Merkte al tijdens de lange duurlopen dat ik de laatste kilometers helemaal instorten. Snelheid zakte onder de 8 km/u. Jammer maar helaas.

3 x 42 de marathon van Berlijn

Gepost door Runhedwigrun op dinsdag 27 september 2016 10:58

Foto's bij deze blogpost

IMG-20160925-WA0019.jpg

mijn eerste 8km achter elkaar is een feit !!

Gepost door monique de vries op maandag 26 september 2016 16:20

vandaag de routte van de 8 van apeldoorn gelopen Theeth smiley..
nou hebben we die routte al wel een aantal keren eerder gelopen maar steeds met ff kleine wandelstapjes omdat ik het niet vol kon houden Confused smiley..

maar op vrijdag 23-09 zat ik blijkbaar zo goed in mijn velTheeth smiley dat ik de hele routte gewoon uitgelopen heb van 8,3 km in een mooie tijd van 52 min en 52 seconden..Thumbs upTheeth smiley

verbaasd dat ik het geredOMG smiley heb en heel veel blijdschapGirl mijn tempo lag ook hoger als gemiddeld zat te schommelen tussen de 9 en de 9,4 Tounge smiley en dat terwijl ik normaal gemiddeld tussen de 7 en de 8,5 zit ..een mooi doel die ik heb bereikt na nog maar net 7 maanden (feb 2016) te zijn gestart met het leren van hardlopen ik ben happy !!! Thumbs upTounge smileyTheeth smiley

Foto's bij deze blogpost

14509205_1091236237579074_2062691094_n.png.jpg

2016-09-25: Twiskemolenloop (Landsmeer, Het Twiske) (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 25 september 2016 17:29

Op 1 maart 2015 liep ik mijn laatste Twiskemolenloop. Toen een 5km. Dat houdt dus in dat ik het gehele seizoen 2015/16 niet deze toch zeer fijne loop in Het Twiske gelopen heb. Blessureleed lag hieraan ten grondslag, maar mijn seizoenkaart voor het seizoen 2016/17 heb ik aangeschaft en de eerste loop van dit seizoen was dus vandaag.

Langere afstanden dan 10km zijn nog geen issue voor mij vandaar dat 10km een mooie afstand was om het seizoen in te luiden. Dat ging hem dus worden vandaag.
Het was wederom een prachtige dag, zoals we er deze maand september al zoveel gehad hebben. Ik zal hier zeker niet over klagen. Ik besloot om vanuit IJmuiden naar Landmeer te gaan op de fiets.
Ik rij zelf geen auto, want anders is dit vanuit IJmuiden in een half uur gepiept, maar qua openbaar vervoer is dit een ander verhaal. Als ik makkelijk doe dan kan ik lijn 82 pakken naar Amsterdam Sloterdijk en daar op de bus stappen naar Landsmeer, alhoewel ik het op deze manier nooit gedaan heb. Wel met de trein van Driehuis naar Amsterdam CS en daar op de bus naar Landsmeer. Er komt dan ook nog wat fiets- en loopwerk aan te pas en zou dan al met 1,5 uur onderweg zijn. In die tijd is het ook te fietsen, want het is zo’n 25km. Vaak zijn er in de weekenden helaas werkzaamheden aan het spoor op de lijn die ik net nodig heb….

Ik begon vanochtend wel met een valse start, want mijn GPS (Garmin forerunner 620) die ik toch vanochtend van de lader haalde gaf bij de schuur al een kreet aan “batterij bijna leeg” en toen ik voor mijn voordeur stond gaf deze helemaal geen prik meer. Mijn “gewone” horloge dus maar even snel gepakt en aanvankelijk fietste ik slechts in een trainingsbroek en shirt met lange mouwen, doch voordat ik IJmuiden had verlaten had ik toch mijn fleece vest maar even aangetrokken. Ik vertrok om 08:00 uur, omdat ik wat extra tijd inbouwde voor het het missen van de pont bij Buitenhuizen en het eventueel verdwalen in- en rondom Oostzaan of, erger nog, Zaandam. De vroege ochtendzon was erg fel, maar er stond dus nog een ijzig windje.
Gelukkig stond de brug bij Buitenhuizen niet open, maar zag ik wel de pont net naar de overkant varen. 15 minuten kwijt aan wachten. Het is me daar wel een punt hoor, met al die laag overvliegende vliegtuigen. Eng gewoon!
Ik had wel via afstandmeten.nl een print gemaakt van mijn route; ik heb niet zo’n telefoon die je via een APP verteld waar je heen moet (en waar niet), maar op zich gaf het eerste stuk geen problemen. In Oostzaan aan een hardloper de weg gevraagd en toen zat ik snel in Het Twiske. Daar nogmaals een stel bootcampers aangesproken of ik nog goed zat richting Landsmeer en toen bleek dat ik inderdaad al redelijk dichtbij de Twiskemolen reed. Toen ik uiteindelijk die wieken in zicht kreeg wist ik de weg naar AC Waterland makkelijk te vinden. Dat stuk zit doorgaans in het hardloopparcours en ik kwam de afstandbordjes dan ook al tegen.
Ja, wat dat aangaat is dit zeer goed verzorgd, evenals de vele vriendelijke vrijwilligers in het parcours. Prima geregeld allemaal. Dankbaar!
Om 10:00 uur arriveerde ik bij AC Waterland en kon ik snel mijn seizoenkaart en startnummer afhalen. Daarna maar meteen aan een bak koffie en een flesje water, want mijn belt met waterbidon was ik helaas vergeten.
Pas om 11:15 uur zou de 10km starten, dus liep ik nog even Het Twiske in voor wat fraaie plaatjes deze mooie ochtend. Ook dat deed ik vaker sinds ik hier loop, maar vervelen gaat dat nog steeds niet.

Bij terugkomst was het al wat drukker bij de Landmeerse atletiekvereniging en net voor de start van mijn te lopen afstand liep ik Arranraja tegen het lijf. Arranraja is een looptijden BLOGger, net als ik, en een paar jaar geleden zagen en spraken we elkaar voor het eerst net voor de start van de Amsterdamse Nescioloop. Ook bij een aantal Twiskemolenlopen spraken we elkaar en ik geloof zelfs dat we er eentje ook samen liepen. Dat gingen we ook vandaag doen. Wel o zo gezellig.
Het lijkt er wel op dat onze looptijden van weleer niet meer haalbaar zijn, maar ach, we laten ons niet ontmoedigen en doen gewoon mee. Arranraja had gelukkig wel een werkende GPS mee, dezelfde als die van mij, zo wist ik onderweg wel zo’n beetje hoe we aan het lopen waren. Gelukkig had mijn loopmaatje ook water bij zich, want ik moest in het tweede gedeelte van het parcours even twee keer van zijn bidon met inhoud gebruik maken. Ik had onderweg bij het waterpunt ook wat gedronken, maar dat was dus niet voldoende.
We liepen van meet af aan met zijn tweetjes en op zo’n drie km in het parcours kwam er een vrouw naast ons lopen die ons tempo wel aanstond, toen zo tussen de 5:35 – 5:45, dus die liep een groot stuk met ons mee. Niet de gehele race, want toen Arranraja en ik simultaan de finishlijn passeerden was onze metgezel nog niet in zicht. 58:20 vertelde de GPS van Arranraja en dat was voor vandaag een mooie tijd, want we hadden beiden het doel om onder het uur te lopen. De uiteindelijke tijd door de organisatie gemeten werd 58:27.
Gezellig om zo al keuvelend zo’n wedstrijd uit te lopen. Hou ik van.

Ik vond het lopen wel meevallen, want ik had dus wel al zo’n ruim 25 fietskilometers in de benen en het was bovendien warm. Volgende keer gaan we een stukkie sneller, schat ik zo in en gaan er wellicht wat IJmuidense loopmaatjes mee. Die volgende keer is dan zondag 30 oktober. Dan zal het voor mij wederom een 10km worden.

Ik bleef niet zo lang meer bij AC Waterland. Kleedde me om, kocht nog een flesje water voor onderweg en trapte de pedalen weer in. De terugweg was makkelijker, maar ook nu zag ik de pont van Buitenhuizen net naar de overkant gaan. Gelukkig staat daar een tentje waar je heerlijk ijs kunt krijgen. Dat maakte het wachten een stuk draaglijker.
14:15 uur thuis. Lekker sportief dagje weer.

Jan B., 25-September-2016

Foto's bij deze blogpost

P1280525.JPG P1280528.JPG P1280534.JPG P1280540.JPG P1280545.JPG P1280556.JPG P1280561.JPG P1280565.JPG

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper