Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

*Lopen in de vakantie: follow the trail*

Gepost door Arnold op dinsdag 29 juli 2014 10:57

(Dit blog verscheen eerder op hardloopblog LeukeLoopjes : Leukeloopjes@wordpress.com)

Hardlopen op een verharde ondergrond of in het bos, het zijn de meest voorkomende manieren van trainen.

Een aanrader is om trainingen goed te variëren wat betreft ondergrond. Dit helpt je om meerdere (o.a. kleine voet) spieren gelijkmatig te ontwikkelen en blessures te voorkomen.

Er staan twee trails op de planning, dus trail running (rotspaadjes, steile hellingen, modderpaden, grasvelden of zand) is iets waar ik me de komende tijd weer op ga richten. Hardlopen op een verharde ondergrond of in het bos, het zijn de meest voorkomende manieren van trainen.

Ook de trail des Lutins (ook wel kabouter trail of La Chouffe trail genoemd) is een mooie bron van inspiratie. Een aantal loopmaatjes volbracht deze trail onlangs in de Ardennen.

leuke loopjes op het strand
Zelf bezocht ik het strand bij Kijkduin, en liep deels op het parcours waar de pittigste (leuke) loop waaraan ik (vorig jaar) heb mee gedaan weer is gehouden: de Beach Run.

Deels op blote voeten (de ultieme training) en een deel met de stoute schoenen aan deed ik een loop van 10 kilometer door duinpannetjes, en strand (zowel het mulle als harde gedeelte).

Limburgse (vakantie)park loop

Een paar dagen later was ik in Vaals (Zuid-Limburg) waar een mekka aan trail-paadjes voorhanden isThumbs up. Op mijn eerste training was het s’morgens vroeg al heel warm (Sun25 graden en oplopend). Na een een kilometer op het vakantiepark te hebben gelopen (zigzaggend door scherpe bochten, nauwe paadjes en steile hellingen) kwam ik bij het hek dat om het park lag. Helaas had ik de verkeerde sleutel bij me en moest weer terug. Gelukkig ben ik niet voor een gat te vangen (zat er nou maar een gat in het hekWink smiley, dus ik keerde om richting een ontsnappingspaadje dat ik de avond tevoren had ontdekt. Voorbij mijn vakantiehuisje kwam ik langs een uitgesleten grindpad dat tussen een golfbaan en een akker liep.

Met een behoorlijke vaart liep ik naar beneden. Het was hier een stuk lager en koeler. Ik sprong over een stroompje het park uit (dit springen viel wel mee, het stroompje was 30 centimeter breed). Een aantal Duitse wandelaars keken verschrikt op hoe deze stuiterende trailrunner uit de bosjes op een brede weg terecht kwam.

Bij een watervalletje en een boerderij /slot dat tot beschermd cultureel erfgoed was bestempeld moest ik helaas weer omkeren, want ik zou om 9.30 terug zijn voor een gezamenlijk ontbijt.

Op mijn looptijden-app hoorde ik de coach-stem zeggen: “Lekker bezig je hebt er al weer 4 kilometer op zitten”. Ik zag bovendien op het scherm van mijn iPhone dat ik in noordelijke richting was gelopen. Liever had ik zuidelijk of oostelijk gelopen om de Belgische of Duitse grens te passeren.Maar dat kon natuurlijk ook nog op een volgende dag.

Terwijl ik het zelfde pad weer terug liep, op weg naar mijn ontbijt, kon ik nog net een andere hardloopster ontwijken, die de bocht om kwam lopen. Ze liep ook met snelle pas het park uit. Terwijl ze me groette wist ik waar ze heen ging: follow the trail!

Foto's bij deze blogpost

Arnold Vonk Beach Run 031.JPG beachrun2014.jpg vaalser_berg_01.jpg

afspraak is gemaakt

Gepost door Guust Konings op dinsdag 29 juli 2014 04:07

ja ja, we zijn er nog, ben volop aan het intervallen om die hartslag naar beneden te krijgen, maar ????

we zien wel,. ik heb geduld, nog maar 334 dagen tot de halve marathon van Roosendaal, whaaa en nu moet ie wel, ha ah ha egg wel

heb dus maar eens een afspraak gemaakt bij de sportarts om de max hartslagtest te doen.
dan weet ik gelijk hoe het zit, en of ik wel goed bezig ben, laat er gelijk een groot medisch sport onderzoek van maken, kan nooit verkeerd zijn denk, wie weet ken ik wel gelijk stoppen whaaaaaaaaaaaaaa

afgelopen week iets te veel gedaan, nu speelt mijn kuit weer op, dus toch maar effe rustig aan, , en ja denk ik afgelopen zaterdag nog even wat straatwerk ophalen, pfffff dom dom dom, heb me daar een partij spierpijn, niet te filmen, dussehhhhh

straks voor het eerst weer in de aanval. dan zien we weer verder.

vraag me alleen af, heeft het zin om op een loopband te gaan lopen 1x in de week of zo en dan gewoon een uur of 2 uur bovenin zone 2 of 3 te lopen??

helpt me dat door in de juiste zone te gaan lopen??
op een loopband kan ik wel de hartslag vastzetten en de band laten reageren op mijn hartslag??

zou dat nut hebben???

Express perongeluk verdwalen en tien!

Gepost door Els Kooi op maandag 28 juli 2014 20:51

De trailschoentjes kwamen op een woensdagavond aan en ik besloot het verkozen paar meteen donderdag te be-ontgroenen.

Tijdens een uitstapje eerder die week had ik gezien dat er een gemarkeerde wandelroute de uiterwaarden bij Aerdt inliep, het bleek het Rijnstrangengangen wandelpad te zijn dat ik totaal 16 km lang is en vanaf Oud Zevenaar via Pannerden naar Aerdt leidt (of andersom, hij is in beide richtingen te bewandelen). Omdat hij af en toe ook weer ergens de dijk op, de iets meer bewoonde wereld in leidt, had ik een deel van de route opgenomen in een lus die me door de uiterwaarden en over de dijken van Aerdt zou voeren.

Ik kon echter het beginpunt van de route die ik had uitgedacht niet vinden, maar wel een stuk van de route. Die bleek uiteindelijk in Oud Zevenaar uit te komen, maar voor ik die ontdekking deed had ik een trekveer naar mijn kant van de sloot getrokken en vervolgens het veer met mij erop naar de andere kade getrokken. Poeh! Pittig voor de armspieren. Langs smalle en overbegroeide paden rende ik - althans dat poogde ik - de route langs. Aaaahhh, het ware avontuur! Brandnetels en distels konden me niet deren, ik was in bikkelstand! Inderdaad een prachtige route maar zelfs toen ik weer aan de dijk kwam en langs de kerk rende drong nog niet tot me door dat ik inmiddels toch echt in Oud Zevenaar was aangeland, nogal uit de route aangezien mijn fiets in Aerdt stond geparkeerd. Wat te doen, wat te doen? Dezelfde weg terug dan maar! Dat ging goed tot ik het laatste stuk van het pad naar het trekveer ineens een berichtje zag staan dat het trekveer buiten gebruik was wegens werkzaamheden. Toen ik vertrok stond er een werkbusje maar het veer was nog bruikbaar. Er stond een tekeningetje bij hoe bij Aerdt te komen, over de weg. Hmmmm, dat was niet helemaal het doel van de oefening, zou ik niet toch binnendoor kunnen steken? Nou dat heb ik geweten, na een moeizame klim over een 'bergrif' van opgegraven zand belandde ik aan een maisveld. Geen doorkomen aan! En ik heb het echt geprobeerd! Na een tijd ploegen ben ik maar weer op mijn schreden terug gekeerd, mijn water was op en mijn rug brandde aardig van de zon. Het laatste stuk heb ik toen maar gewandeld, over de weg terug naar Aerdt. Laten we het maar een gemengd genoegen noemen. In mijn fietstas zat nog een fles water die ik in no time had opgeklokt en bij een boerderij in de buurt trof ik iemand die wel wilde bijvullen. Ik mocht ook pruimen proeven, op dat moment is het leven dan weer heel zoet. Mijn schoenen waren nat en smerig, maar hadden zich prima gehouden.

Ondertussen heb ik er ook een keer mee getrained in het park op een zachte ondergrond voor een echte snelheidstraining, en ook dat ging niet slecht. Ze redden zich ook prima op de weg, al draag ik voor een route over de weg toch echt liever mijn oude getrouwe Sauconies. Mijn trailers mogen wel mee op vakantie, want daar wil ik wat kleine loopjes proberen te organiseren voor mijzelf.

Vandaag had ik dan weer een hoogtepunt van een andere orde, mijn eerste 10km trainingsloop 'in the pocket'! Het gaat goeoeoeoeoedddd!!!!

Marque d'Honneur in Zoetermeer

Gepost door Peter de Haan op maandag 28 juli 2014 14:33

Gekweld door een lichte liesblessure, opgelopen eind juni op een Goudse Runners-training, heb ik het de laatste tijd een beetje rustiger aan gedaan.
Na een weekje complete stilstand begon ik voorzichtig weer uit de schulp te kruipen met korte trainingen van ten hoogste 5 kilometer, met aanvankelijk een zeer bescheiden tempo.
Na een week of twee liep ik gelukkig weer helemaal pijnvrij maar bleef ik toch voorzichtig en liep ik wellicht iets te verkrampt, waardoor ik overal en nergens weer kleine pijntjes had. Maar ook dat is inmiddels helemaal verdwenen.

Na een - gezien de grote hitte (30 graden) - vlotte Goudse Runners 3km testloop op 19 juli had ik gelukkig weer het gevoel 'back on track' te zijn.

Letterlijk in de nacht van (afgelopen) zaterdag op (afgelopen Wink smiley ) zondag besloot ik, al woelend in mijn mandje, de juli-editie van de 3Plassenloop (5km) van de Roadrunners Zoetermeer te gaan lopen. Ik had daarvoor 4 redenen bedacht:

  1. Ik moest toch één dezer dagen in Zoetermeer zijn om wat aan mijn dochter af te geven
  2. Als oud-Roadrunner uit Zoetermeer vind ik het wel leuk om af en toe even de oude loopmakkers en de gewijde loopgronden te bezoeken
  3. Ik wilde weer wat 'wedstrijdritme' opdoen, en deze loop is daarvoor uiterst geschikt
  4. Er zouden deze ochtend twee Roadrunners worden herdacht, waarvan ik er één heb gekend

Het was bewolkt maar al erg warm toen ik om ongeveer 9:30 uur bij het Roadrunners clubhuis aan het Noord-AA meer arriveerde. De inschrijving was snel gedaan, het startnummer was al even snel opgespeld, zodat ik al voor 10'en (de loop begon om 10:30 uur) aan het inlopen was. Pfffffoe wat was het warm en vooral benauwd, en dat al tijdens de dribbel en de warming-up oefeningetjes.

Toen op tijd weer terug naar het startpunt voor de plechtigheid. Eén van de leden van Roadrunners Zoetermeer had de onbeschrijflijke pech gehad om met haar man en 296 anderen in het ramptoestel MH17 naar Maleisië te vliegen, de vlucht die helaas nooit aankwam... Een ander lid was zeer onlangs in zijn slaap overleden, hij werd 80 jaar en was de nestor van de Roadrunners - dat was hij al in de tijd dat ik daar lid was (2003-2005).
Aan deze twee mensen werd deze loop opgedragen, er werd een toespraak gehouden, een gedicht voorgelezen en een minuut stilte gehouden, allemaal bijzonder indrukwekkend.
En zoals de organisator na afloop daarvan treffend zei: 'tja laten we dan nu ook nog maar wat gaan lopen....'

Al tijdens de plechtigheid waren de laatste wolken weggeschoven en stonden wij in de volle zon. Het zou een zware loop worden...

Iets na half elven werden wij dan 'weggemisthoornd' (wegschieten leek ook hier niet op zijn plek). Ik besloot van begin af aan er maar een aardig tempo in te gooien, het was tenslotte 'maar' 5km dus dat moest te overzien zijn.... Bovendien wilde ik bewust op mentale weerbaarheid trainen, op afzien dus. Nou dat laatste lukte wonderwel Wink smiley Het parcours was voor het overgrote deel onbeschut, zodat het zonnetje mijn kalende kruintje van een prachtig rood kleurtje voorzag en de warmte voor een bijna onaanvaardbaar vochtverlies zorgde. Ja, dat was wel eventjes afzien....

Toch ging het lekker! In de eerste honderden meters van de loop schoten er nog wel een paar mensen langs mij heen (ik startte niet helemaal vooraan), maar daarna passeerde er niemand meer en kon ik, net zoals in de Goudse Houtloop, sommige te snelle starters één voor één oprapen.

Met een klein eindsprintje passeerde ik de finish in een brutotijd van 23:36 en daar was ik eigenlijk gezien de omstandigheden best tevreden mee!

Beste Roadrunners, het was leuk om weer eventjes in jullie midden te vertoeven en weer iets van die oude sfeer op te snuiven, dat ga ik vaker doen.
Jullie zijn nog altijd een mooie club en een fijn stel mensen, het eerbetoon gisteren is daar een treffend voorbeeld van. De organisatie van de loop was als altijd super. Dankjulliewel!

Foto's bij deze blogpost

Foto-120.jpg DSC_0695.JPG

Tussen bewustzijn en roes (2 reacties)

Gepost door Arranraja op zondag 27 juli 2014 17:03

Ook te lezen (met heel veel foto's en een link naar de muziek) op http://arranraja.wordpress.com

Het Diemerpark is momenteel op zijn mooist, zo heb ik onlangs kunnen constateren. Ik zag een prachtig geheel van uitbundig bloeiende planten, -struiken en -bomen toen ik kriskras door het park aan het rennen was. Sterker nog, Ik liep er aan het begin op mijn vaste stukje bermtrailen dwars tussendoor. Daarbij had ik op sommige momenten maar een smal hazenpaadje om mij op voort te bewegen, maar het was zeker een inspirerend looptoneel.

Nog nooit eerder heb ik op deze plek zo’n kleurenpracht geregistreerd, terwijl ik een paar dagen ervoor ook door het park gerend had. Alleen toen liep ik slechts van A naar B via de “hoofdweg”. Nu ging ik kriskras door het park, waardoor ik meer van de natuurlijke stoffering in mij kon opnemen. Kwam dit omdat ik hier tot nu toe in deze tijd van het jaar niet gelopen had of had ik de kleurenparade gemist door de concentratie of de roes bij het lopen? Ik zou het niet kunnen zeggen.

De keer ervoor dat ik hier rende, bij een 18 km-training, had ik niet zoveel uitbundigheid waargenomen, of was deze er toen nog niet? Omdat ik doorgaans toch wel aardig wat details in mij opneem tijdens het lopen, kan ik mij bijna niet voorstellen dat ik zoveel fraais compleet gemist zou hebben. Libellen zweefden voor mij uit en vlogen al het ware met mij mee, zoals ik reeds tijdens eerdere trainingen op bospaden had waargenomen. Een paar keer al had ik in mijn hoofd gehad om een gedicht te schrijven over die vliegende metgezellen maar dat is er helaas niet van gekomen.

Waar ik, letterlijk en figuurlijk, ook reeds langer mee in mijn hoofd rondloop is de vraag hoe het toch kan dat je de ene keer en het ene moment precies registreert wat er in jouw directe omgeving gebeurt tijdens het rennen, tot en met de insecten en veelpotigen die vlak voor je op de weg jouw pad kruisen. En dat je de andere keer, of op sommige momenten, zodanig in een roes bent dat alles om je heen jou volledig ontgaat. Met daar tussenin uiteraard nog een paar overgangsstadia.

De wielrenners die ik nu aan beide kanten van het kanaal zag, kun je meestal niet over het hoofd zien, evenals de meerdere lopers die je altijd wel tegenkomt. Zo kwam er een vrouw achter mij lopen die ik niet direct kon afschudden, ik had zelfs het idee dat zij langzaam maar zeker op mij aan het inlopen was. Dat vond ik niet zo’n prettig gevoel. Ik heb liever collega’s voor mij die ik eventueel kan inhalen dan dat ik het vermoeden heb dat ik voorbijgestoken ga worden. Gelukkig ging ik op een bepaald punt linksaf en liep zij rechtdoor.

Tijdens deze training was er een afwisseling van zon en wolken. Op momenten dat de zon scheen, zag ik mijn schaduw voor mij uit vluchten. Ik zag mensen recreëren in de zon, konijntjes in het gras, een wandelende vrouw waarvan ik vermoedde dat het een collega van mijn vrouw zou zijn. Toen ik haar passeerde leek zij veel meer op een collega van mijn eigen werk. Of zij echt die persoon was weet ik niet zeker, daarvoor was het moment van identificatie te kort en te vluchtig. Ergens stond er ineens een kinderwagen in het hoge gras. Dat bevreemdde mij in eerste instantie en maakte mij alert. Maar toen ik er vlak langs voorbij liep zag ik dat er een vrouw direct aan de andere kant naast het voertuigje zat en dat zij een dekentje of ander stukje textiel boven haar hoofd hield als beschutting tegen de zon.

Ik registreerde wetshandhavers bij het plaatselijke strandje en een vrouw met een hond en een kind. Mijn plan was aanvankelijk om in het park te blijven lopen maar toen er een groot stuk blauwe lucht zich in het zwerk aandiende, leek het mij verstandiger om de schaduw op te zoeken en besloot ik terug te keren naar de andere, lommerrijke kant van het kanaal. Ik liep met de cruise control aan de brug op achter een andere loper aan. Met een voor mijn gevoel constante snelheid dus, die niet minder werd naarmate ik de brug besteeg. De brug afkomend aan die andere kant, schoof er ineens een grote wolk voor de zon. Zo goed was mijn inschatting dat het voorlopig zonnig zou blijven dus niet. Maar ik was nu op mijn vertrouwde fietspad onder de bomen en liep daar rustig en tevreden in oostelijke richting.

Zoals wel vaker, passeerde er een groot, in dit geval wit, passagiersschip op het water. De naam ervan is mij helaas ontschoten. Even later kliefde er een snelle motorboot door de golven die het schip had achtergelaten. Ook die zie je hier wel vaker, wat niet verwonderlijk is met de vele luxe jachthavens dicht in de buurt. Op de heenweg had ik de wind achter en dus na mijn keerpunt op de terugtocht kwam diezelfde wind van voren. Tegen voelde die bries wat fris tot zelfs een beetje koud aan. Best wel even een prettig gevoel. Ik zag een aantal ganzen in het weiland verderop. Vandaag was ik, tegen mijn gewoonte in, maar eens vertrokken zonder hartslagmeter. Ik begon met een gemiddelde snelheid van 11 per uur, maar na 7 km kwamen mijn `rondjes` boven de 5:30 en verloor ik dus snelheid. De laatste km’s gingen in tijden boven de 6 minuten en zat ik derhalve onder de 10 per uur. Dat mocht voor mij de pret echter helemaal niet drukken.

Het was zondag en ineens had ik het fraaie, instrumentale “Rockport Sunday” van Tom Rush in mijn hoofd. Dat is een rustig nummer dat prachtig wordt vertolkt op de akoestische gitaar en het weerspiegelde op dat moment precies mijn gemoedstoestand tijdens het lopen. Hoe een mens erop komt, ik heb geen idee maar ineens was de prettige gedachte aan dat stukje muziek er en hoorde ik het in mijn hoofd. `Rush` is natuurlijk Engels voor `haast` of `drukte`, maar het klinkt bijna als `roes`. Zijn gitaarnummertje zou je ook haast in die gemoedstoestand kunnen brengen. Verder was ik toen overigens behoorlijk bewust bezig met het registreren van wat er in mijn directe omgeving zoals te zien was.

Misschien is het zo dat je in een roes raakt als je een wat hoger tempo en tegelijkertijd makkelijk loopt, als alles vanzelf lijkt te gaan. Net als weleens gebeurt in de auto of op de fiets, mis je dan dingen om je heen en ben je bepaalde punten voorbij voor je het in de gaten hebt. Je zou dit ook slapend lopen, fietsen of autorijden kunnen noemen. Op de bicyclette of in de voiture midden in het verkeer kan dit natuurlijk veel gevaarlijker zijn dan wanneer je op een rustig fietspad of anderszins in een kalme omgeving jezelf in het zweet aan het werken bent op je hardloopschoenen. Ook in het geval je vermoeider bent en/of druk bezig om je tempo te continueren, kan het gebeuren dat je geen gelegenheid hebt om te beseffen wat er om jou heen gebeurt. Ook dat kan natuurlijk weer gevaarlijk voor je zijn omdat je dan niet goed kunt anticiperen op noodsituaties.

Mijn vermoeden is dat ik het meeste van de wereld meekrijg als ik relaxt en in een kalm tempo mij voortbeweeg over het asfalt, over de klinkers of over de halfverharde paden. En ik heb ongetwijfeld al veel vaker vermeld dat ik dan het meeste geniet van het lopen. Ontspannen fysiek bezig zijn en kijken naar al het moois dat de werkelijkheid om mij heen te bieden heeft. Dat gaat niet meer zo eenvoudig als je erg vermoeid bent uiteraard of druk bezig om een bepaalde snelheid vol te houden of een geplande scherpe eindtijd te realiseren. Dan ben je er alleen maar naartoe aan het werken om die (denkbeeldige) eindstreep te passeren.

Als je op je gemak in je eentje aan het struinen bent langs het water, in de polder, door het bos of op de heide heb je natuurlijk ook veel meer de gelegenheid lekker weg te dromen dan wanneer je voor je loopjes afhankelijk bent van drukke verkeerswegen of lawaaierig en druk bevolkt stedelijk gebied. Om nog maar te zwijgen van de situatie waarin je met honderden of duizenden medelopers deelneemt aan een georganiseerde loop, waarbij mogelijk ook nog eens veel luidruchtig publiek en duidelijk hoorbare muziek langs het parcours present is. Hiermee wil ik trouwens niets ten nadele van enthousiaste toeschouwers en musici naar voren brengen, laat dat alsjeblieft duidelijk zijn.

Ik ben heel benieuwd wat jullie ervaringen zijn op dit gebied, wellicht zijn die weer compleet anders dan de mijne.

!

Gepost door Ernst Jan Meindersma op zaterdag 26 juli 2014 19:51

he Wilma je mag niet 2x dezelfde training toevoegen. dat is niet eerlijk Wink smiley

Loop nu 1 jaar.

Gepost door Ellen Rolaff op zaterdag 26 juli 2014 19:29

Ik ben in Juli 2013 begonnen met hardlopen. Ik liep met Evy op mijn mobiel. Heb Start to run gedaan en erna ben ik bij een loopgroep de Brugrunners in Spijkenisse gaan lopen.
Dat is echt heel leuk en gezellig. Je leert er ook op je houding te letten en met de intervaltraining op elke dinsdag gaat je echt vooruit.
Ik heb al met een paar wedstrijden meegedaan. Eerst 5km Etten-leur en Rotterdam NL fit. en later de 10 km CPC in Den Haag en Marathon Rotterdam en de Mariekenloop en de Ladiesrun in Rotterdam.
Nu ga ik voor de 15 km de 7 heuvelenloop in Nijmegen in November. Dus ik heb nog even de tijd om te trainen.
Ik heb onlangs 3x 15 km gelopen en dat ging best lekker.

Foto's bij deze blogpost

CPCloop2014 0501.jpg 153033_speakerextra_ml14_dsc_4585_online.jpg

Loop nu 1 jaar.

Gepost door Ellen Rolaff op zaterdag 26 juli 2014 19:28

Ik ben in Juli 2013 begonnen met hardlopen. Ik liep met Evy op mijn mobiel. Heb Start to run gedaan en erna ben ik bij een loopgroep de Brugrunners in Spijkenisse gaan lopen.
Dat is echt heel leuk en gezellig. Je leert er ook op je houding te letten en met de intervaltraining op elke dinsdag gaat je echt vooruit.
Ik heb al met een paar wedstrijden meegedaan. Eerst 5km Etten-leur en Rotterdam NL fit. en later de 10 km CPC in Den Haag en Marathon Rotterdam en de Mariekenloop en de Ladiesrun in Rotterdam.
Nu ga ik voor de 15 km de 7 heuvelenloop in Nijmegen in November. Dus ik heb nog even de tijd om te trainen.
Ik heb onlangs 3x 15 km gelopen en dat ging best lekker.

Foto's bij deze blogpost

CPCloop2014 0501.jpg 153033_speakerextra_ml14_dsc_4585_online.jpg

2014-07-25: De Kust Bunkerrun - Wijk aan Zee

Gepost door Jan Bakker op zaterdag 26 juli 2014 00:12

Eind februari deed ik mee aan de zogenaamde Stamppotrun. Een initiatief van de Heemskerkse ultraloper Rinus “running”.
Nu dan een min of meer zomereditie van wederom zo’n mooie en leuke trailrun. Plaats van handeling dit keer niet het Castricumse strandpaviljoen Deining, maar het aan het Wijk aan Zeese strand gelegen paviljoen De Kust. De Kust kende ik al, want ik kom er in de zomer wel eens voor een “bakkie” en/of een hapje.

Vrij snel nadat Rinus (eveneens een collega én Tata Steel runner) op facebook het evenement hiervoor had aangemaakt stroomde het al vol met aanmeldingen. Ik zag een aantal bekende namen van trailrunners die ik in februari had ontmoet. Ha, toen een stamppot maaltijd ná met zijn allen, nu slechts een drankje. Toen heroïsch weer en bovendien lopend in de duisternis. Dat was nu wel even anders... Wel wat spatjes, maar verder ideaal voor een tochtje.
De trailrun, overigens geen wedstrijd maar een funrun, die Rinus had uitgezet was 10km lang en zou ons voeren over het strand en door de duinen. De leidraad was dit keer de batterij bunkers gelegen in dit gebied. De run was overigens makkelijk in te korten naar 6km, want je liep als het ware twee rondjes in de vorm van een 8. Een groot en een kleiner rondje.
De bevlogenheid van Rinus is te prijzen, want de route kon vooraf al in je Garmin worden voorgeprogrammeerd. Ook was de tocht in foto’s te zien op facebook en tevens zichtbaar via afstandmeten.nl.
Heel gaaf om op deze zeer informele manier en met vele gelijkgestemden, en dat waren al met al zo’n 25 runners, een fijn stukje te “rennen”. Een wedstrijd werd het zeker niet. De saamhorigheid en het genieten van de omgeving is waar het hier om gaat. Je praat onderweg wat met elkaar en hoort de verhalen aan over diverse trailruns in binnen- en buitenland. Een aantal runners was tevens voorzien van een camera en natuurlijk deed ik daar niet voor onder. Gaat zo’n beetje tot de standaard (trail)uitrusting behoren ook.
Ik had vooraf twijfels over “mijn” te lopen afstand op deze mooie vrijdagavond en liet dat gaandeweg de run maar even op zijn beloop. Het zit gewoonweg nog niet helemaal goed met mijn rechterbeen. Ik blijf wat last houden van irritatie net onder mijn knie. Een beetje snelheid maken lijkt vooralsnog onmogelijk, maar daar heeft de warmte van de afgelopen (hardloop)dagen ook zeker mee te maken.

Ik was aanvankelijk van plan om mijn hardloopspullen mee te nemen naar het werk en dan ’s middags direct door te fietsen naar Wijk aan Zee, maar loopmaatje Peter, vorig weekend nog actief in de 51km lange Eiger trail, stuurde een berichtje dat hij mee zou doen en of ik dus mee wilde rijden. Kennemerduinen cracks Paula en Frans zouden eveneens mee gaan.
Ja, een prima alternatief en zo reden we met zijn vieren vanuit IJmuiden er naartoe. Gezellig hoor!

En hoezo gezellig? We waren zo’n beetje de eerste runners die arriveerden. Er zaten al wel aardig wat mensen te eten bij deze mooie strandtent. En dat ondanks het niet zo heel erg uitnodigende “strand”weer.
Zo zoetjes aan kwamen er meer runners binnen en zo tegen 19:00 uur, de aanvangstijd, konden we met het hele gezelschap op de groepsfoto voor het paviljoen. En daarna……
De wei in. In ons geval eerst een stukje over het strand, de volgende strandafgang eraf en daarna vrij snel een gammele trap op de duinen in. Het was de bedoeling om tot in ieder geval het eerste uitzichtpunt de groep als geheel bij elkaar te houden en dat lukte ook.
Aan de ene kant het fraaie plaatsje Wijk aan Zee aan je voeten en aan de andere kant de fabrieken en het terrein van “mijn” Tata Steel, met als blikvanger Oxystaalfabriek 2.
We vervolgden onze weg door het beeldenpark “Een zee van staal” om daarna een stukje langs de weg richting de Noord pier te lopen doch halverwege het strand op te gaan en weer terug richting ons startpunt. Windje tegen en wat regen. Het deed me wel wat denken aan de Wijckcross, al waait het dan doorgaans veel en veel harder.
Ik vond het wel even lekker zo op dat strand. De loop zat er ook stevig in.
Toen we van het strand af gingen even wachten tot de groep weer voltallig was en hier konden mensen besluiten of ze dus terug zouden gaan of nog een goede vier kilometer er aan vast zouden plakken. De meesten kozen voor het laatste en ik was er een van. Ik liep wel aardig en had niet zoveel last van irritatie aan mijn knie. Dan is het bij al gauw goed ook. Doorlopen. En wel om Heliomare heen, erachter langs en wederom de duinen in. Voor mijn gevoel lag het tempo wel wat aan de hoge kant, Ik klokte zelf een paar keer een km ruim onder de zes minuten, maar ik kon het bijbenen.
Opvallend genoeg werd er veel meer gefotografeerd tijdens het eerste rondje dan tijdens deze laatste kleine. Geen probleem hoor.
Het begon ook inmiddels op te houden met regenen en we konden met de hele groep op weg terug naar De Kust (Terug naar De Kust, ja… Toch een van de mooiste Nederlandstalige liedjes ooit gemaakt dacht ik zo. Met dank aan Maggie McNeal!). Iets van een uur en twintig minuten onderweg geweest vanavond.
Een aantal runners dook nog de zee in, maar ik volstond met een biertje na.
Genoten weer deze avond. Voor herhaling vatbaar ook!

Jan, 25/26-Juli-2014

Foto's bij deze blogpost

10350453_10202928570640172_2327878570017844623_n.jpg P1140203.JPG P1140211.JPG P1140215.JPG P1140227.JPG P1140246.JPG P1140259.JPG P1140309.JPG

dat waren alweer 5 weken

Gepost door Jolene Van Dommelen op vrijdag 25 juli 2014 13:32

Vandaag alweer mijn laatste les van de eerste 5 weken er op zitten.
tot nu toe gaat het Super. In het begin nam ik mijn hondje mee. Zij hield het goed vol en wist mij af te remmen mocht ik te snel willen gaan. Tot zij een blessure kreeg Sad smiley Tijdens het hardlopen kreeg zij steeds haar halsband af op de meest ongelukkige momenten. Als er een vrachtwagen langs reed of als wij over staken bij een afrit van een snelweg. Daarom koos ik er voor om 2 weken geleden nog een tuigje te kopen. Maar na de laatste training met halsband merkte ik gedrags verandering. En daarna dacht ik dus.. Hmm zal je tuig wel zijn. De eerste keer met tuig ging dramatisch. En weer dacht ik.. Hmm zal je tuig wel zijn. Haar gedrag veranderde zo erg dat ik toch voor bezoekje dierenarts koos. Daar werd gezegd dat zij overbelaste voorpoten heeft. Medicijnen mee gekregen en absoluut rust. Na een weekendje logeren kwam ik er achter dat ook haar oksels door haar tuig kapot waren. Na ook zalven is dit inmiddels dicht. Zij mag nog steeds niet ver lopen dus zou ik het alleen moeten doen. En ik ga ook de hele training alleen afmaken.

vanaf zaterdag kwam ik in een dip terecht die wij denk ik allemaal wel eens hebben. Zaterdag moest ik even rennen. Even alle woede en verdriet er uit rennen door de mh17. Toch ging die training goed. Heb mijn tempo laag gehouden vanwege de warmte.
afgelopen maandag moest ik eigenlijk weer. Maar ik voelde mij zo lamlendig toen ik wakker werd, waardoor ik de avond zou nemen. Helaas ook in de avond voelde ik mij nog meer een vaatdoek. Mijn training verplaatst naar dinsdag. Dinsdag een poging gewaagd. Eigenlijk hoefde ik nog maar 2x 5 min maar ik wist dat ik het niet ging redden. Dus heb ik de training afgebroken. Vanaf woensdag gaat het weer lekker!

vandaag dus mijn laatste training van de eerste 5 weken er op zitten.

nu weer een weekendje rust en maandag er weer tegen aan!

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper