Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Een natte boel in Amsterdam-Zuid

Gepost door Arranraja op maandag 11 december 2017 15:24

Ook te lezen (met veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com/

Vaak genoeg heb ik kunnen schrijven dat een negatieve weersvoorspelling voor de zondag gelukkig niet bleek te kloppen. Óf dat de weersomstandigheden in ieder geval erg meevielen. Bij de Olympisch Stadionloop in november, een week na de Twiskemolenloop, was het wel slecht en nat weer, precies zoals vooraf voorspeld werd. Na een voor mijn begrippen lange OV-reis naar de andere kant van de metropool, heb ik zelfs onder een viaduct van schoenen gewisseld op weg naar het stadion. Ik was bang dat mijn wedstrijdschoenen direct zouden vollopen door de fikse regenval van dat moment. En dat leek mij geen goed vooruitzicht, met natte voeten aan een trimloop beginnen. Gelukkig brachten mij stokoude, maar veel dichtere Reeboks, die ik altijd in de tas heb zitten voor na afloop, hier dus uitkomst.

Het was al druk in het stadion en de loop bleek reeds bij de voorinschrijving volledig uitverkocht (2500 inschrijvers) te zijn. Ik liep over het middenterrein door het zeer soppige gras naar de tent aan de andere kant. Dat hadden velen vóór mij ook al gedaan, want het stuk atletiekbaan aldaar zag er behoorlijk modderig uit. Na enig rondkijken in de grote tent vond ik de startnummer-uitgifte en op mijn telefoon gelukkig ook vrij snel het benodigde startnummer in een mail van de organisatie. Die mail had ik dus niet goed gelezen bij binnenkomst. Kort sprak ik daar in die grote tent oud-collega Patrick, die ik ook na afloop bij het uitwandelen op de atletiekbaan in het stadion tegenkwam. Het startnummer op kleding bevestigen deed ik in de heel ruime en rustige toiletvoorzieningen onder de hoofdtribune en uiteraard maakte ik van die gelegenheid ook twee keer gebruik om de blaas te legen. Zittend bovenaan een stel trappen wisselde ik nogmaals van schoenen. En vanwege de nog steeds vallende, maar nu lichte regen deed ik aansluitend de opwarming op een overdekt 'bordes' dat onderdeel is van de tribune. Daar was, ondanks alle andere aanwezigen, zelfs ruimte genoeg om een paar rondjes te dribbelen.

Daarna heb ik ook op de baan nog wat ingelopen en vervolgens mij aangesloten bij de meute die zich als startvak vóór de tent gevormd had. Ik stond ik ineens pal naast mijn eeuwige medestrijdster op de tegel Amsterdam-IJburg bij het Hardloopspel. Het was kort voor het starttijdstip, dus ik heb haar maar niet aangesproken. Iets wat ik overigens nog nooit gedaan heb. Dus ze zou wellicht vreemd hebben opgekeken als die man naast haar ineens tegen haar aan zou zijn gaan praten. Gelukkig was het inmiddels droog geworden. Er was nu een grote pluk blauwe lucht zichtbaar in het noorden, waar de luchtstroming vandaan kwam. Ik hoorde een andere loopster ergens naast mij zeggen dat zij de Buienradar nog had geraadpleegd en dat er het komende uur slechts twee kleine buitjes zouden gaan vallen. Dat klonk dus niet slecht. Ik heb vanaf de start geprobeerd mee te gaan in het kielzog van twee jongedames. Die was ik echter al voor het verlaten van het stadion, dus slechts enkele honderden meters verder, alweer kwijt in de drukte. Het was tenslotte ook een behoorlijk rennerspak dat zich over de baan naar de uitgangspoort voortbewoog.

Net voor die poort stond sympathieke oud-clubgenoot en hardlooptrainer Nils aan de linkerkant met zijn telefoon in de hoogte. Ogenschijnlijk om de meute te filmen. Ik riep naar hem en hij gaf een teken van leven in de vorm van een handgebaar terug. Ik was redelijk vlot vertrokken met 10.4 of 10.5 per uur. Na 1 km zag ik al een loper langs de kant staan plassen. Die had beter vooraf een extra toiletbezoek kunnen plegen. Hij kwam niet veel later trouwens behoorlijk vlot weer langs mij heen. Het was door het grote aantal deelnemers druk op de route. Derhalve was het belangrijk om goed op te letten waar ik liep, i.v.m. kuilen, plassen, paaltjes en drempels. Dit was geen loop (969 binnenkomers op de 10 km) om te proberen een snelle tijd neer te zetten, vanwege die drukte en alle bochten, plassen en alle genoemde obstakels. Onder de Ring A10 doorgekomen, liepen we ineens toe naar de Schoen of de Laars, het waarschijnlijk meest markante gebouw van de Amsterdamse Zuidas en het hoofdkantoor van een van de grote Nederlandse banken. Er lag heel veel water op dit pad, wat veelal slalommen om de plassen betekende. Ik had tenminste geen zin om er in te gaan stampen en natte voeten te krijgen. Daarna ging het langs bebouwing aan de oever van de Nieuwe Meer, een grote waterplas aan de noordkant van het Amsterdamse Bos. Al snel waren er lopers aan het wandelen of bewoog een loper zich trekkebenend tegen de stroom in.

Eenmaal in het bos, kwamen we op smalle paden terecht. Een enthousiaste vrijwilligster wees ons gelukkig op het gevaarlijke paaltje in het midden bij het betreden van een houten bruggetje. Dat vanzelfsprekend net zo smal was als het pad op die plek. Op een halfverhard spoor aan de zijkant van het parcours zag ik een vriendin van Patrick van de andere kant komen. Zij was maar op eigen gelegenheid gaan lopen omdat zij zich niet meer kon na-inschrijven, zo begreep ik na afloop toen ik mijn voormalige collega weer even sprak. Vooral in het bosgedeelte lagen er ook heel veel plassen op de paden. Het was dus vooral een kwestie van steeds zo goed mogelijk vooruit kijken langs de andere lopers om die waterpoeltjes te kunnen ontwijken. Een loper stond stil aan de rechterkant en frommelde naar mijn idee zijn startnummer in zijn rugzakje. Dat was voor hem blijkbaar einde oefening. Er waren zoals net vermeld meerdere lopers aan het wandelen. Van één jongeman had ik het idee dat ik hem wel drie of vier keer passeerde. Vreemd genoeg had ik hem geen enkele keer tussendoor langs mij heen zien flitsen. We kwamen langs een klein huis in het bos en hadden meermaals uitzicht op het water van de Nieuwe Meer. Ook was er even een stuk weidegrond aan de rechterkant zichtbaar. Helemaal niet verkeerd dit stukje stadswoud.

Ik was in dit deel van het Amsterdamse Bos nog nooit eerder geweest en raakte daardoor enigermate gedesoriënteerd, met name toen de Bosbaan in beeld kwam. Bij bestudering van de routekaart, had ik gezien dat het parcours gewijzigd was t.o.v. twee jaar geleden. We gingen deze keer niet om die langwerpige roeivijver heen, maar bleven aan de noordkant ervan. Toch dacht ik enige tijd dat wij wel aan de zuidzijde liepen. Een vervelend, want smal en met plassen bezaaid, recht stuk kleipad langs het water leek eindeloos. Maar bleek later bij nameting maar een ruime kilometer lang te zijn. Ik hield steeds zoveel mogelijk het midden van dit vrij smalle pad, want de meeste plassen lagen aan de zijkanten. Dit ontlokte een loper die op een gegeven moment zich pal naast mij bevond, de opmerking dat óf de vrouw links vóór ons óf ik wat meer aan de rechterkant moest gaan lopen. Ik dacht bij mijzelf: 'je zoekt het maar uit, want ik heb geen zin om voortdurend door die plassen te moeten dansen'. Het recht van de snelste geldt niet altijd en overal en ik bleef stoïcijns doorlopen waar ik liep. Soms was overigens de enige mogelijkheid om de berm ter linker- dan wel ter rechterzijde te kiezen. Uiteraard met het risico om in een onder het gras verborgen, diepere waterpartij te trappen. Gelukkig gebeurde mij dat niet. Het was niet verbazingwekkend dat ik hier mijn langzaamste kilometer liep en met 6:03 de enige boven de 6 minuten. Verder ging alleen kilometer nr. 8 in 6 minuten precies, de rest zat er allemaal ruim onder. Een gemiddelde van 10.24 per uur over de hele loop was gewoon netjes.

Een in mijn beleving vervelend roepende man en vrouw achter mij, bleken de pacers voor een tijd van 60 minuten. Zij haalden mij in en ik klampte aan. Dat laatste kostte soms wel even moeite en moest ik af en toe een piepklein gaatje dichten. Het kon ook niet anders of zij liepen te hard in verhouding tot de beoogde eindtijd die zij op hun hesje en ballonnen hadden. Ik had namelijk alle kilometers tot dan op en vooral onder de 6 minuten gelopen en zij waren ook nog eens na mij over de startstreep gegaan. Dus het kon niet anders of zij liepen op een tijd onder het uur. Pas toen wij bij het Bosbaanpaviljoen aan het einde van het water kwamen, wist ik weer waar ik was en herkende ik de noordkant van het water. Het ging kort flink regenen. Mijn jasje had ik niet uit kunnen doen, vanwege de vervelend zwaaiende flessenhouder aan mijn riem. Mijn temperatuur was inmiddels zo opgelopen, dat ik dat wel gewild had. Dus nu kon ik het kledingstuk, dat ik steeds grotendeels open had gehad, mooi even dichtritsen. Mijn experiment met het verankeren van die waterdrager middels de al aanwezige infrastructuur van klittenband was niet zo'n succes gebleken. En al eerder had ik geoordeeld dat het niet handig was om in deze lopersdrukte en op dit vaak smalle parcours (met bijvoorbeeld 18 haakse bochten) eerst mijn jas uit te doen. Om direct daarna te proberen het klittenband los te maken zodat ik de fles en houder naar voren kon schuiven, waar ik er veel minder last van zou hebben. Ik had onderweg ook best een paar slokjes uit mijn fles willen nemen, want mijn keel voelde wat droog aan. Het leek mij echter verstandiger om de bidon rustig op zijn plaats te laten en dan maar pas na afloop mijn strottenhoofd te laven.

Daar waar de meeste lopers een stukje afsneden in de bocht, volgden de beide pacers en ik keurig het asfalt en maakten zo wat meer meters. Als je inschrijft voor 10 km, moet je er ook 10 lopen, is mijn mening. De km-bordjes kwamen trouwens behoorlijk goed overeen met de signalen die mijn gps-horloge gaf. De mannelijke pacer beperkte zich vooral tot het tijdig roepen van alle obstakels op de route, de vrouw ging ook geregeld meer algemene communicatie met de directe volgers aan. Zo vroeg zij tijdens de 8ste km hoe het ging met de diverse lopers. De antwoorden die terugkwamen waren positief. Een eind verderop riep zij dat degenen die meer in zich hadden vooral de pacers voorbij moesten gaan. In de laatste kilometer vond ik die tijd gekomen en ging ik ervandoor. Een laatste brug over en om de noordzijde van het stadion heen naar de toegangspoort. Die laatste volle kilometer ging dan ook ineens in 5:28 minuten bij 10.98 km per uur. Een flink knauwende Amerikaanse vrouw stond net voor de ingang van het stadion ons lopers luidkeels aan te moedigen. Prima dat zij dat deed, maar ik kan heel slecht tegen die schelle, harde vrouwenstemmen uit De Nieuwe Wereld. En nog minder tegen dat knauwende accent, als ik eerlijk ben. Ik vind het wel altijd prettig als niemand mij in extremis nog voorbijstuift, iets dat ik zelf wel bij meerdere lopers deed. Toch flitste er één man op het allerlaatste moment langs mij. En ik ging nog wel met 14,4 per uur in de laatste 20 meter op die meet af! Het was mij al duidelijk dat ik dik onder de 60 minuten kon binnenkomen en een laatste blik op mijn Garmin nog net buiten het stadion, bevestigde die aanname reeds vroegtijdig. Juist over de tweede mat zette ik mijn tijdmeting stil en sloeg hem op, zonder verder nog bewust op het scherm naar het eindresultaat te kijken. In mijn beleving had ik er net iets meer dan 59 minuten voor nodig gehad. Ik was dan ook redelijk verbaasd toen ik later thuis de officiële eindtijd 58:41 minuten op mijn computer zag. Net wat beter dan ik in mijn hoofd had.

Na afloop hoorde ik iemand vermelden hoe indrukwekkend hij het gevonden had om in het Olympisch Stadion te finishen. Ik moet eerlijk bekennen dat, bij deze tweede keer, het mij niet echt is opgevallen. Ik was te druk bezig met zo hard mogelijk op de eindstreep af te gaan en al doende nog zoveel mogelijk medelopers voorbij te streven. Je zou bijna zeggen, 'wat u niet wil dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet'. Maar die vlieger gaat voor mij in dit geval niet op. Met het koude, natte weer zat er trouwens geen hond op de tribunes en de omstanders langs de kanten maakten niet meer lawaai dan ik doorgaans gewend ben mijn mijn kleinere loopjes. Dus een speciale stadionambiance heb ik niet beleefd op die dag. De medaille die ik kreeg uitgereikt, is op zich wel mooi, maar ik ben toch een beetje teleurgesteld dat het geen Rondje Mokumplak is. Zoals ik eerder wel ontving bij de andere drie lopen uit deze jaarlijkse, hoofdstedelijke serie. Ook werd ik niet echt enthousiast toen ik, overigens al daags na inschrijving, toevallig op de site van deze loop las dat het gratis herinneringsshirt waarop ik na deelname aan vier Rondje-Mokumlopen recht had, niet na afloop in het stadion te verkrijgen zou zijn. Maar pas een paar dagen later bij een Run2Day-winkel kon worden opgehaald. Dat shirt was nu net de voornaamste reden dat ik mij voor deze afsluitende loop had ingeschreven. Twee jaar geleden had ik zo'n shirt namelijk wel op de wedstrijddag te pakken. Toen ik het exemplaar van dit jaar naderhand ging afhalen, vertelde de verkoper dat de organisatie de shirts te laat had besteld en dat daardoor de enige mogelijkheid tot uitreiking die verlate uitreiking in het pand van de sponsor was.

Ik was 's-morgens thuis zo slim geweest om een lunchpakketje te maken. De start was namelijk om 12:00 uur. Een klein uur later zou ik binnen zijn, maar eer ik weer terug kon zijn op de thuisbasis was de middag al een paar uur oud. In mijn haast om weg te komen, liet ik mijn gesmeerde boterhammen echter in de koelkast liggen. Dat was dan weer even iets minder snugger. Gelukkig had ik wel twee mueslirepen en een banaan in mijn tas gestopt. Allemaal bedoeld om vooral te nuttigen zodat ik genoeg brandstof zou hebben om deze loop bij relatief lage temperaturen, goed te doorstaan. De repen maakte ik voor aanvang soldaat, de banaan stak ik bij mij om eventueel onderweg of na afloop de ergste trek alvast te stillen. Het stuk tropisch fruit was helaas maar gedeeltelijk eetbaar en dus was het wijs om zo snel mogelijk de thuisreis aan te vangen, regen of geen regen. Want inmiddels was er alweer het een en ander aan hemelwater aan het vallen. Voor ik onderweg kon gaan, moest ik in het stadion een wel heel smalle en erg steile trap beklimmen om de kleedruimtes te bereiken. Daarom prees ik mijzelf gelukkig dat ik slechts 10 km in de benen had en geen 21,1.

Barefootstyle week 12

Gepost door Tante Jos op zondag 10 december 2017 11:52

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Dag 1: https://connect.garmin.com/modern/activity/2365928430
Dag 2: https://connect.garmin.com/modern/activity/2369247752
Dag 3: https://connect.garmin.com/modern/activity/2373519650

Foto's bij deze blogpost

run.jpg

Kilometers voor Casper goes USA!

Gepost door Esther Ligthart op vrijdag 8 december 2017 10:20

Zie ook
http://kilometersvoorcasper.nl/2017/11/15/kilometers-voor-casper-goes-usa/

Hoe Esther de TCS New York City Marathon beleefde
Na diverse waarschuwingen over ‘te hard van start gaan op de Verrazano Bridge’ deed ik mijn uiterste best om de eerste 3 kilometers heel rustig en relaxt te lopen. Niet teveel tempo en niet teveel energie verspillen aan deze kuitenbijter, er was later de wedstrijd nog genoeg energie nodig welke ik nu moest sparen. Naar mijn idee lukte dit prima en na zo’n 10 kilometer was ik verbaasd dat dit zo snel was gegaan. Dit ging lekker! Het scheelde voor mijn gevoel ook dat de afstanden elke mijl werden aangegeven en niet elke kilometer. 26 mijl klinkt op de één of andere manier toch minder ver dan 42 kilometer. Natuurlijk besef ik dat je eigenlijk puur jezelf bedondert maar goed, als het werkt, prima toch?
Van 13 tot 15 kilometer kreeg ik wat kramp in mijn linker kuit en was ik bang dat het nog een hele lange weg zou gaan worden, wat een ellende! Maar toen ik eenmaal het 15k punt was gepasseerd ging het weer super; Zo doorgaan please dan wordt het super! En zo werd het ook, wat een mega belevenis. Het was gewoon 42,2 kilometer lang één groot feest! Zo ontzettend veel mensen langs het parcours, links, rechts, in de middenberm; o-ver-al stonden mensen te juichen, gillen, zingen, schreeuwen, echt ongelofelijk en onbeschrijflijk hoe groot het enthousiasme is en hoezeer het publiek je draagt. Dat ga je nooit kunnen beschrijven maar moet je gewoon meemaken! Ik ben 42 kilometer lang doof geworden  supergaaf hoe die Amerikanen helemaal uit hun dak gaan.
Het parcours kent heel wat bruggen en hoogteverschillen en om eerlijk te zijn had ik hier niet echt op getraind. Wel de afstanden maar het echte klim- en daalwerk had ik misschien wel wat onderschat.. Onze trainer bij de verkenningsloop had gezegd dat we ná de Queensboro bridge ‘los’ mochten maar dat je tot die brug zeker je krachten moest sparen. Rond de 24 kilometer begon ik het stalen gevaarte waar te nemen en de klim zou even later beginnen. Halleluja er leek geen einde aan te komen en mijn kuitjes zullen het niet snel vergeten. Halverwege de brug stonden borden met letters erop en ik hoopte dat dit de helling van de brug aan zou geven maar toen de bordjes ophielden en de klim verder ging kwam die illusie te vervallen. Eindelijk bereikte ik het hoogste punt en liep het parcours even vlak maar al uitpuffende begon de daling weer. Toen ik de brug eenmaal afkwam was het weer een overlading van zang, dans, en juichende mensen en was deze flinke inspanning snel weer vergeten door het feestgedruis, kick!!
Eenmaal Central Park in beeld wist ik dat ik er bijna was en, al spiekend op mijn horloge, wist ik ook dat mijn tijd heel mooi zou kunnen zijn, misschien wel binnen de 4 uur? Het doel is echter nooit een snelle tijd geweest, het doel was uitlopen! Dus oogjes van de klok en genieten, gewoon door hobbelen en dubbel en dwars genieten van de gave sfeer en de bijzondere taferelen van al het dolenthousiaste volk langs het parcours. Toen ik Central Park binnenliep voelde ik lichte kramp in de bovenbenen en heb ik op mijn telefoon gespiekt waar Roos ongeveer zou uithangen. Misschien konden we nog wel samen finishen, dat zou tof zijn! Nog even een selfie naar vriendjelief ‘het gaat top’ en daarna toch maar besloten om gewoon lekker rustig door te rennen, op naar het felbegeerde eremetaal!
De laatste hobbelige kilometers door Central Park waren zwaar, zoals bij elke wedstrijd en zéker bij een marathon, maar ze waren eigenlijk ook heel erg draaglijk. Het publiek zorgde voor zoveel sfeer en motivatie dat het zowat vanzelf ging. Heel onbegrijpelijk na zo’n 40 kilometer maar zo voelde het echt. De betekenis van ‘op handen gedragen worden’ heb ik in levende lijve ondervonden!” Toen eenmaal de finishboog in zicht kwam begint het dan toch wel door te dringen dat je gewoon de NEW YORK MARATHON hebt uitgelopen! Zo kick! Vervolgens werd ik behangen door een knoeperd van een medaille en belde ik Coen om vol trots te bevestigen dat ik binnen was! Wist hij natuurlijk al lang met de live track Wink smiley Lang leve de moderne technieken van vandaag de dag .
Coen kon mij tegelijkertijd op de hoogte houden van Roos’ haar positie zodat ik op tijd kon cheerleaden bij de finish en mijn lieve vriendin kon binnenhalen, de bikkel! Nog geen half uurtje later kwam Roos vol trots binnen en die was nog best fit zodat we samen uitgebreid konden juichen, trots zijn, foto’s maken, medailles bewonderen en Nagenieten! WE DID IT!!!!!!!!

Foto's bij deze blogpost

Essieny.jpg

Statistieken van deze tijd

Afstand
42.265 m
Tijd
04:07:40
Snelheid
10,24 km/u
Calorieën
3557 kcal

Oprapen of opgeraapt worden (3 reacties)

Gepost door Arranraja op donderdag 7 december 2017 12:39

Ook te lezen (met veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com/

Als het aan mij ligt, schrijf telkens ik in voor de halve marathon, bij de tweede aflevering van de jaarlijke Twiskemolenloopreeks, die meestal begin november plaatsvindt. Ondanks dat ik in mei reeds een halve had verhapstukt, was dit ook nu mijn vaste voornemen. Verkoudheidsverschijnselen, die ik in mijn vorige verslag over de Middenmeerloop al heb genoemd, zorgden echter nu voor een kleine complicatie. Je kunt ook zeggen dat zij roet in het eten gooiden waar het mijn aspiraties betreft om de langste afstand die je bij de TML kunt kiezen, ook echt te gaan attaqueren. Het was alweer de 23e keer dat ik aan de start zou verschijnen in Landsmeer en vanwege die nog steeds niet verdwenen keel- en hoestklachten had ik mijn midweekse loopje eraan voorafgaand andermaal overgeslagen. Om ook op zondag niet te veel risico te nemen beperkte ik mijzelf uiteindelijk maar weer eens tot de 10 km. Dat werd mijn 12e deelname aldaar op die voor mij minimale afstand. Meer dan de helft van de keren dat ik de TML liep, heb ik dus veiligheidshalve voor die afstand gekozen en dat is eigenlijk echt te vaak naar mijn zin. Veel liever werk ik de 16 of 21 km af, zodat ik langer kan genieten van rennen in het Twiske. Ik moet trouwens toegeven dat ditmaal aandringen van het thuisfront om af te zien van een langere afstand een niet te verwaarlozen rol speelde. Tijdens het lopen had ik daar, vanwege de vrijwel ideale weersomstandigheden voor een halve marathon (grotendeels zonnig en slechts een windkracht 2), ergens wel enigszins spijt van. Vanaf de 10e km en ook nadat ik allang binnen was, werd het toch nog regenachtig, dus ik zag de 'ultralopers' in de nattigheid binnenkomen en was ik alsnog blij dat mij dat bespaard was gebleven.

Het was behoorlijk druk vooraf, zowel op het pad over het sportpark naar de atletiekbaan, buiten op en om de baan, alsook in de kleedkamer en het leek alsof de parkeerplaats dicht bij het sportpark al was volgelopen toen ik daar langsliep. Later las ik dat er in totaal iets van 545 lopers hadden deelgenomen, geen slechte score voor een novembereditie van een kleinere loop als de onderhavige. Deze keer heb ik geen echte bekenden gezien of gesproken. Zelfs een man genaamd Ed, die er eigenlijk altijd is, heb ik niet kunnen ontdekken. Zoals te doen gebruikelijk heb ik vooraf twee keer flink de blaas geleegd, een banaan en een pakje melk genuttigd en twee rondjes om een voetbalveld ingelopen. Mijn start was voortvarend te noemen, hoewel ik het idee had dat ik niet al te snel ging tijdens het verplichte rondje over het AC Waterlandgravel. Op het pad langs de huizen naar de polder had ik een korte conversatie met twee andere lopers over de oudere vrouw die net iets eerder met verbeten gezicht tegen de op dat moment grote stroom lopers in wandelde. De mannelijke loper zei iets in de trant van: 'Bij mijn therapeut geleerd om niet toe te geven ...', waarop ik toevoegde terwijl zij langsliepen 'Rots en geen water'. Beiden moesten hier hartelijk om lachen en ik had dus direct punten gescoord. Even verderop moest ik op mijn beurt in mijzelf lachen om de wielrenner die via het halfverharde paadje aan de rechterkant van het asfalt meende de hardlopersmeute voorbij te kunnen gaan, om er meters verderop achter te komen dat het paadje eindigde bij het water en hij, net als wij, de brug over moest.

Al vlug begonnen mijn opraapwerkzaamheden. Niet dat ik tientallen renners overliep, maar zo nu en dan kon ik er een voorbijsteken, terwijl er maar een enkeling langs mij heen kwam. Ik liep spoedig alleen en gaf mijn ogen naar alle kanten zo goed mogelijk de kost om dit deel van het zonovergoten Twiske op mij te laten inwerken. Een man die bijna wandelde en daarbij schoenen droeg die meer op wandel- dan op renschoenen leken, had, anders dan mijn verwachtingspatroon, wel een startnummer op zijn borst. Helaas was niet zichtbaar welke kleur sticker erop was geplakt, zodat ik niet kon nagaan op welke afstand hij in touw was. Als dat de 21 of 16 km was, had hij nog een tijdje te gaan. De runderenwei was wederom helaas akelig leeg. Terwijl de herfstzon nog in volle glorie scheen, waren de Schotse runderen blijkbaar al naar de winterstalling gedirigeerd. Ik hoop toch heus dat ze begin volgend jaar wel weer present zullen zijn, omdat ze voor mij echt bij dit landschap en deze loop horen. Verderop zag ik gelukkig wel in twee graspercelen schapen grazen. Het moge duidelijk zijn, ik houd wel van een degelijke omlijsting van mijn loopwerkzaamheden. Op de Stootersplas waren zowaar twee witte zeiltjes te ontdekken. Ik zag een vissersbootje voor anker liggen en weer iets verder lag een kwartet kikvorsmannen en -vrouwen goed zichtbaar in het water. Niet zo ver vóór de drinkpost, die onveranderlijk gesitueerd is op bijna 5 km, kwam een vrouw in oranje shirt mij voorbij lopen. Iets eerder had ik zelf meerdere lopers het nakijken gegeven. Twee mannen, een jongere en een oudere man, hadden mij weer hun hielen laten zien. Opvegen of opgeveegd worden was vandaag echt troef.

Ik nam net daarna een paar slokken uit mijn fles, voornamelijk om de nogal droog aanvoelende keel enigszins te laven. Op het eerste stuk langs de Ringvaart, tussen de 5 en 6 km, raapte ik één voor één weer wat renners op. Waaronder een vrouw die ik bij de vorige gelegenheid op vrijwel dezelfde plek had achterhaald. Ik herkende haar aan de grote witte zakdoek die zij ook deze keer hanteerde. Deze loopster had nu overigens wel de brutaliteit om mij in de laatste kilometer, in het gezelschap van een stuk of 6, 7 andere lopers, terug te pakken en het nakijken te geven. Het was door het mooie weer best druk met fietsers en wandelaars, maar er was gelukkig ruimte genoeg voor alle aanwezigen. Waar bij de Middenmeerloop de km-bordjes ongeveer op de momenten dat mijn Garmin ging piepen, langs de route stonden (parcours uitgezet met een gps-horloge?), was mijn klokje nu telkens te vroeg met juichen. Om die reden zijn de kilometertijden die ik geregistreerd heb, wellicht een beetje aan de optimistische kant. Zij fluctueren namelijk alle 10 tussen de 5:33 en 5:46 minuten. Omdat dit voor huidige begrippen prachtige tijden zijn, neem ik ze toch maar voor absolute waarheid aan!!

Toen ik ruim 6 km erop had zitten, kwam de koploper en latere winnaar van de halve marathon (die ik dus ook graag had willen verhapstukken!) met de begeleidende fietser mij tegemoet. Deze renner had op dat moment dus al bijna 13 km afgelegd en was slechts 10 minuten eerder van start gegaan. Op 7,5 km ging ik een op het oog langzaam en moeizaam lopende grote man en een kort daarvoor rennende heel kleine dame voorbij. Mijn tijden bleven keurig, zoals net vermeld onder de 5:46 minuten en ik had niet het gevoel dat ik erg vermoeid raakte. Ik zag dat er een redelijk groot contingent lopers niet zo ver achter mij naderde en ik probeerde zo lang mogelijk uit hun klauwen te blijven. Een jongeman klein van stuk, die ik geloof ik al twee keer gepasseerd was, kwam nu weer en definitief aan mij voorbij. Ik memoreerde het reeds eerder, oprapen en opgeraapt worden door grotendeels dezelfde mededeelnemers, was vandaag echt het parool.

De wind had op het stuk tussen de 2 en 3 km iets in het nadeel van de deelnemers geblazen maar bezorgde ons lopers verder weinig tot geen last. Kort voor het 9 km-punt, op het stukje pad richting de Twiskemolen, kreeg ik echter ineens even een windvlaag tegen, die mij bijna van het rechte pad afgooide. Er hing al enige tijd een pak donkere wolken aan de noordwestzijde en ik had tevens al een enkele, losse spetter gevoeld. Maar eerst was daar juist voor het laatste bruggetje de fotograaf van dienst. Ondanks alle geleden ontberingen had ik die gelukkigerwijze tijdig ontwaard. Daarom verwijderde ik fluks pet en bril van het hoofd opdat ik optimaal (voor zover mogelijk na 9 gruwelijke km's en met een neusvleugel op!) in beeld zou komen.

Even later op hetzelfde Luyendijkje en vooral op het fietspad langs de huizenrij in het laatste stuk terug naar de atletiekbaan, viel er kort een combinatie van regen en hagel. Gelukkig stelde dit qua duur en intensiteit niet veel voor en was het derhalve niet nodig om de jas aan te trekken. Even daarvoor had ik het hele, eerder genoemde, pak renners, inclusief de dame met de zakdoek, over mij heen gekregen. Hoewel ik inmiddels sneller ging dan in de kilometers daarvoor, lukte het mij niet om bij deze massa aan te pikken. Ik bleef echter wel doorstoempen en ging in volle vaart op de eindstreep af, in de laatste meters met 12 per uur. Ook volgens Garmin had ik juist iets meer dan 58 minuten nodig, maar mijn nettotijd in de officiële uitslag was mooi net twee tellen onder die kaap. Weer een stukje sneller dan de week ervoor bij de Middenmeerloop. Dat ging dus goed en ik had wederom geen enkele last van de al meermalen genoemde verkoudheidsverschijnselen.

Tijdens de traditionele uitwandeling over de atletiekbaan, zag ik de Tsjechische winnaar van de halve marathon binnenkomen, evenals de eersten op de 10 Engelse mijlen. En vreemd genoeg hoorde ik mijn naam vermeld worden bij degenen die op dat moment aan hun laatste meters bezig waren. Hoewel ik altijd keurig een paar meter aan de binnenkant blijf van de registratiedrempel die halverwege het rechte stuk tegenover de finish ligt, werd mijn chip bij een van die wandelpassages blijkbaar toch geregistreerd. Een goedmakertje voor het niet omroepen van mijn naam toen ik echt over de meet stormde, zullen we maar zeggen. Zoals gebruikelijk nam ik ruimschoots de tijd om, hoewel lastig in een kleedkamer met een vochtigheidsgraad van 100+, een weinig uit te dampen en mijzelf van droge kledij te voorzien. Buitengekomen was het toch wel echt sprake van meer serieuze neerslag. Eigenlijk was ik verbaasd dat er nog steeds renners richting de baan gingen. Dat waren de lopers te midden van wie ik feitelijk had willen acteren, die dag. Een piepjonge vrouwelijke vrijwilliger hielp haar veel oudere collega bij de laatste buitenbocht, pal vóór de ingang van het AC Waterlandcomplex door goed in de verte te kijken in de richting van waaruit de nog actieve deelnemers kwamen. En dan vervolgens te roepen hoeveel renners zij zag naderen. Ik oordeelde dat zij wel een compliment had verdiend en gaf dat haar mee in het langsgaan. Blij dat ik voor pak-hem-beet 98 procent droog had kunnen lopen, zocht ik zo snel mogelijk de overdekte vierwieler op.

2017-12-03: AVC Strand en duinloop (10,5km) – Castricum (5 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 3 december 2017 15:07

Voor de tweede keer stond ik aan de start van deze fijne en relatief gezien, kleinschalige loop. Niet echt een cross, al doen de doorgaans afwijkende afstanden daar wel aan denken.
Ik twijfelde wel of ik hier zou gaan lopen, want dichter bij huis was de Sinterklaasloop bij AV Suomi. Daar was dus een reguliere 10km (of 5km) te lopen. Hier in Castricum, bij de plaatselijke AVC aan de Zeeweg deze maand dus een 10,5km of een 15km. Voor onze Tata Steel runners cup hadden we deze wedstrijd als december wedstrijd gekozen en de 10,5km als meetellende afstand. AVC organiseert overigens 4 x per winterseizoen deze strand en duinloop. Er wordt voor verschillende afstanden gekozen.

Het was een beetje kwakkelweer toen ik vanmorgen rond 08:45 op mijn fiets stapte, maar de regen leek niet echt door te gaan zetten. Toen ik bij AVC arriveerde had ik er na een ruim uur 23km op zitten. Het regende wel toen ik er was. Ruim op tijd, want de zowel de 10,5km als de 15km startte om 10:45 uur. Ik had deze run nog nooit met de Tata Steel runners gedaan en volgens mij hebben we deze ook nooit onder de vlag van Tata Steel gelopen. Zeker niet vanaf 2010. Ook voorafgaand aan deze wedstrijd zag ik weer een aantal nieuwe hardlopende collega’s. Helemaal goed.
Met nog zo’n kwartiertje te gaan werd er door Karen voor het clubhuis nog een teamfoto gemaakt. Niet al onze runners waren beschikbaar, maar de meeste wel. Toen ik mijn camera ging opbergen in mijn tas binnen, kwam nog doodleuk “grote” Hans binnenlopen in zijn gewone kledij. Die moest zich dus nog wel even haasten.

Precies om 10:45 uur werden een paar honderd runners weggeschoten vanaf de tartanbaan van AVC Castricum. Ik vond het tempo aan de forse kant, zo net na de start. Driekwart ronde tartanbaan en daarna het bos in. De bospaden waren goed te belopen. Uiteraard wel goed uitkijken op plekken met veel bladeren en modder, maar ik ontwaarde geen glijpartijen en met een eerste twee km op 5:36 en 5:34 was dat voor mij meer dan okay. Voordat we het strand op gingen ook nog een stuk verhard fietspad en zo kon dat tempo mooi worden gehandhaafd.
Ook het strand lag er qua hardlopen prima bij. Goed hard en bovendien wind mee. Ik geloof dat het niet meer dan een km strand is op de 10,5km, maar het had slechter gekund. De 15km pakt een langer stuk strand.
Na die km dus een strandafgang. Tsja, ik en strand op- en afgangen. Vrienden zullen we nooit worden. Omhoog een stukje gewandeld door het mulle zand en als denkt dat je dan boven bent, dan krijg je nog een tweede verhoging. Heel fijn is dat. Ik verloor hier ruim een minuut, maar na de afdaling door het eveneens mulle zand kreeg je wel meteen een stuk verharde weg. Gelukkig kon ik me herpakken en km vijf weer in 5:35 volbrengen. Ik kon dat stuk na het strand in eerste instantie in het spoor blijven lopen van een wat oudere man in een oranje shirt. Voor ons in het zicht liep een dame in een lichtpaars shirt en die hielden we zo mooi in het vizier. Op een gegeven moment dacht ik laat ik maar wat kopwerk doen voor die man en voor ik het wist liep ik vlakbij die dame. De man kon niet aanklampen en zo had ik vanaf km 7 een nieuw loopmaatje, die overigens mooi haar km’s onder de zes liep. Ik kon goed mee en we konden zelfs nog een gesprek voeren.
De eerste en snelle 15km lopers kwamen ook langszij en gestaag liepen we door naar de finish. De dame in het lichtpaarse shirt was geen onbekende in dit gebied. Zo’n beetje iedere vrijwilliger in het parcours werd gedag gezegd “bij naam”. Zij trainde vandaag voor de Egmond halve van volgende maand, is lid van AVC en traint daar dus ook.
Van verhard fietspad naar de bekende bospaden en zo hadden we de baan bij AVC weer in het zicht. We werden net voor de baan nog gepasseerd door de eerste dame op de 15km. Nog een half rondje en gezamenlijk kwamen we door de finish, waar net ervoor Karen ons nog extra aanmoedigde. Ik vond het wat ongepast om er de laatste 200 meter nog een eindsprint uit te gooien, maar dat had zeker geen probleem geweest. Het had dus vandaag een langere afstand kunnen wezen.
Ik bedankte de vrouw nog hartelijk voor het tempo waarin zij liep en ik klokte zelf 01:02. De seconden moet ik schuldig blijven, maar dat komt dan later wel. Dit was een mooie run in een mooi tempo van 10km/uur. Een snellere tijd dan mijn eerste AVC loop in januari 2014. Toen liep ik over dezelfde afstand (en parcours) 01:04:34.
Tevreden naar huis op de fiets. Geen regen op de terugweg!

Jan B. 03-December-2017

Foto's bij deze blogpost

P1010092.JPG

In de lappenmand? (5 reacties)

Gepost door Arranraja op zaterdag 2 december 2017 19:02

Ook te lezen (met foto's) op http://arranraja.wordpress.com/

Hoewel ik besef dat ik heel voorzichtig moet zijn met een dergelijke gewaagde uitspraak, kan ik stellen dat ik eigenlijk heel weinig last heb van verkoudheid of ziekte. En bij mijn weten heb ik nog nooit een trimloop waarvoor ik mij al had ingeschreven, hoeven laten lopen. In de week vóór mijn jongste Middenmeerloop (was trimloop nummer 70 in mijn carrière), werd dat toch een reële mogelijkheid. Aangezien ik, in navolging van mijn jongste dochter, last kreeg van keelpijn en (vooral 's-nachts) hoestbuien. Voor de zekerheid liet ik mijn midweekse training maar een keer voor wat hij was en nam ik dus rust. Gelukkig werd de keelpijn niet erger, eerder minder, en had ik overdag vrijwel geen last van kriebels in de keel die tot hoestbuien-op-wielen leidden. Dus kon ik op zondagmorgen gewoon op pad om wandelend naar de Chris Berger-atletiekbaan af te reizen. Wat het weer betreft zou het zelfs een redelijk mooie dag worden met geregeld zonneschijn.

Tot nu toe had ik mijn tas met droge omkleedkleren altijd in de AV '23-kleedkamer achtergelaten, maar een vorige keer stond bij terugkomst na afloop aldaar een deel van de vloer blank door een blijkbaar niet goed functionerende afvoer in de doucheruimte. Dus besloot ik om hem deze keer veiligheidshalve maar af te geven bij garderobetent op het middenterrein. Na twee blaaslegingen en wat opwarmactiviteiten op de baan, spoedde ik mij met vele andere renners naar het fietspad aan de buitenzijde, waar de start geprogrammeerd was. Ineens hoorde ik dicht vóór mij een gil en zag ik een bekende persoon op het gras direct naast het pad liggen. Het was Marijke, die naar even later bleek haar voet flink had verstuikt door half op de rand van het asfalt en de iets lager gelegen grasberm te stappen. In het voorbijgaan meteen na de start zag en hoorde ik haar naar iemand roepen met de mededeling dat het om een 'nummer-1-verzwikking' ging. Arme Marijke, wat ontzettend sneu als je op een dergelijke manier letterlijk en figuurlijk de loop aan je voorbij moet laten gaan!

Ik was bewust vrij achterin het startvak gaan staan en begon heel kalm aan deze 10 km. Het lange lint van de loperskolonne zag er mooi uit in de zon op de fietspaden van het sportpark Middenmeer. Onder andere ook de thuisbasis van de Jaap Edenschaatsbaan en in het verleden uiteraard van Ajax-stadion De Meer. Mede door het gebeurde met de onfortuinlijke Marijke lette ik extra goed op gaten in het pad. Want vanzelfsprekend wilde ik niet vallen of mijzelf blesseren in een van die onvolkomenheden aan het wegdek. Er trokken vele lopers en loopsters langs mij heen in dat eerste deel. Ik vond het juist wel leuk om al die collega;s zo gade te slaan. Wij kwamen net uit de tunnel onder de spoorlijn Amsterdam-Amersfoort en het emplacement waar die fantastische Fyratreinen tijdenlang stonden te roesten. Midden op de kruising die direct volgde, stond een stadsbus verplicht te wachten tot de loperskaravaan gepasseerd was. Het kon nog wel even duren alvorens hij zijn rit mocht vervolgen. Nog geen 50 meter verder was er al een renner geparkeerd aan de kant van het brede fietspad. Ik kon niet bespeuren waarom hij was gestopt, maar er zal ongetwijfeld iets van een lichamelijk ongemak in het spel zijn geweest.

Op de dijk die volgde na Sciencepark trok ik mijn gele renjas uit. Het werd in de zon en uit de wind namelijk best snel warmer en bovendien had ik mijn vrouw verteld dat ik een blauw shirt zou dragen. Mijn echtgenote en jongste dochter stonden op een openbare bank langs het Amsterdam-Rijnkanaal, net over de gemeentegrens in Diemen. Mijn vrouw riep luid 'Gaat het wel?', wat een paar vrouwelijke lopers vlak bij mij blijkbaar vertederd. Want ik hoorde een van hen herhalen: 'och, gaat het wel?'. Ik spaarde mijn adem door niet naar achteren te roepen: 'ik ben een beetje verkouden' en deed rustig edoch regelmatig voort. Ik had ook absoluut nergens last van. Er lagen veel takjes op het pad langs het water, wat mij noopte om wederom goed te kijken naar waar ik mijn voeten neerplantte. Ik voelde de best wel pittige wind lekker in mijn rug duwen en dat was mooi meegenomen. Op dat voor mij overbekende stuk (want mijn vaste trainingsgrond) kon ik dan ook een aantal mensen voorbijlopen.

Ongeveer 1,5 km verder was het alweer uit met dat steuntje-in-de-rug, want de route leidde ons rechtsaf de Diemerpolder in en vervolgens over vele voor mij overbekende paden en wegen naar de bebouwde kom van Diemen. In dit stadium van een loop is het, denk ik, wel gebruikelijk dat je een tijd met dezelfde lopers om je heen voortgaat. De personen die zo ongeveer een gelijk tempo lopen als jijzelf. Dit was voor mij o.a. het geval met een oudere man in korte broek en t-shirt en een jongedame getooid met een korte, blonde staart. Eerst liep zij een eindje vóór mij. Bij de drinkpost op de Diemerpolderweg, na ruim 5 km, was ik haar al aardig genaderd en zij ging aldaar ook even een drankje doen. Maar dat was snel naar binnen geslagen want zij spurtte weer bij mij vandaan eer ik haar voorbij was, daar waar het fietspad verraderlijk omhoog liep. Een stukje vóór de 7 km had ik haar pas echt bijgehaald en kon ik haar eindelijk passeren. Dit was meters alvorens wij de bebouwde kom van Diemen binnengingen. Van verre had ik al gezwaaid naar mijn oudste dochter die helemaal aan de rand van de gemeente sinds een paar maanden met haar vriend een prachtig appartement bewoont en al klaar stond op het balkon.

Persoonlijk gerichte aanmoedigingen doen altijd goed en kwamen exact op het juiste moment, want langs dat hoge gebouw blies de niet geringe wind nu pal tegen. Net de hoek om en de eerste echte Diemense straat in, begon het ook nog eens te regenen. Eerst licht en daarna wat flinker. Zo goed en zo kwaad als het ging, ontknoopte ik het jasje dat ik zoals altijd om mijn middel had gegord en trok het aan. Op dit natte en door de wind koude stuk, was het echt eventjes afzien en doorbijten. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat die 8ste kilometer mijn duidelijk langzaamste werd, met als enige van de 10 een tijd boven de 6 minuten. De kilometers met de wind in de rug, zijnde nummers 4,5 en 7 gingen daarentegen een stuk rapper, met twee keer 5:38 en 5:35 minuten. Daarna kwamen we weer wat meer in de beschutting van het dorp Diemen. Na 8,5 km kwam de jongedame met staart, die ik eerder mijn hielen had laten zien, met een lach op haar gezicht langs mij heen. Zij had blijkbaar wat energie in reserve gehouden, want ze nam meteen langzaam maar zeker steeds meer afstand. Voormalig loopmaatje Janine, die althans in het verleden lid was van de organiserende atletiekvereniging, had ik vooraf nergens gezien. Maar het parcours liep wel pal langs haar huis en zij stond zowaar met wat andere mensen langs de kant te kijken. Bij het langsgaan hief ik mijn hand op voor een hoge vijf en die kreeg ik. Gevolgd door de kreet: 'Goed bezig!!". Dit gaf mij meteen nieuwe energie, want de lopers vlak vóór mij (waaronder de oudere man in korte broek) leken ineens wel stil te staan. Ik ging er althans een paar heel makkelijk voorbij.

Nu was het nog een flinke fietsbrug over de Ring A10 over en een stukje door Sportpark Middenmeer terug naar de baan en de eindstreep. Gelukkig liep er in dat laatste stuk niemand direct in mijn kielzog en derhalve kon ook geen enkele renner mij te elfder ure nog voorbijstreven. Want hoewel de meesten van ons tijdens een loop ontelbare keren door anderen opgeraapt worden en daar geen been in zien, vind volgens mij niemand het leuk om op of net voor de meet geklopt te worden. Tijdens mijn laatste tientallen meters hoorde ik de speaker van dienst spreken over de renner in het gele jasje met de pet in de hand. Dat ging over mij, omdat die beschrijving volledig klopte en omdat er geen andere renners direct achter mij zaten. Toch noemde dezelfde persoon een geheel andere naam en woonplaats dan die van mij, hetgeen mij verleidde tot een heel en weer zwaaiend vingertje om aan te geven dat dit verkeerde informatie was. Afijn, ik kwam in een tijd van 58:17 over de finish en dat vond ik een acceptabele tijd. Volgens mijn gps-horloge ontwikkelde ik op de laatste 77 meter zelfs een snelheid van 15,4 km per uur, waar ik de volledige 10e km al op 11,01 per uur zat. Als de nood werkelijk aan de man is, kan ik dus nog best even aardig rap uit de hoek komen.

Na het laten afknippen van de schoenchip en het in ontvangst nemen van de Rondje Mokum-medaille, sprak ik kort met de oudere man die een behoorlijk deel van het parcours in mijn buurt had gelopen. Hij vond met name het deel langs het Kanaal en in de Diemerpolder zeer de moeite waard. Ik stond net, zoals te doen gebruikelijk, naar huis te bellen, toen oudcollega Patrick op mij kwam aflopen. Later heb ik hem nog even gesproken. Hij vertelde dat hij in het begin dicht achter mij liep en mij net zou gaan bijhalen, toen zijn chip op straat viel. Hij moest derhalve stoppen en ik ging er logischerwijs van tussen. Om die reden kwam hij dan ook later dan ik binnen en zag ik hem daarna pas voor het eerst die dag. In de kleedkamer was het erg warm en vochtig, het zweet liep daar pas echt goed van mijn hoofd. Veel meer dan tijdens het rennen. Een man vertelde dat hij onderweg zijn chip was verloren zonder dat hij daar erg in had. Dus stond hij niet in de einduitslag en telde zijn deelname niet mee voor het Rondje-Mokumklassement. Hij zou zijn startnummer en medaille van deze loop over 2 weken meenemen naar de laatste van het circuit, teneinde wel het herinneringsshirt te kunnen verkrijgen. Er kletterde een fikse regenbui op het dak, terwijl ik mij nog in droge kleren aan het steken was. Buiten was het daarna behoorlijk fris, maar gelukkig kon ik verder helemaal droog naar huis wandelen. Ik had nog steeds geen enkele last van mijn verkoudheidsklachten, dus ik was blij dat ik het er niet bij had laten zitten. Die lappenmand kon wel weer terug in de berging. Gevoelsmatig was ik dan ook helemaal klaar om ook de komende twee zondagen een 10 km in trimloopverband te gaan verhapstukken.

Pijnstiller

Gepost door Margo Hermans op woensdag 29 november 2017 08:23

Eindelijk is het weekend. Dit keer eens geen plannen en geen verplichtingen. Lees verder via http://bit.ly/2zy0Jz3

Foto's bij deze blogpost

Pijnstiller.jpg

Op de weg terug

Gepost door Cynthia Haafkes op dinsdag 28 november 2017 00:59

Na 1,5 jaar ziekteleed heb ik in het voorjaar het hardlopen weer serieus opgepakt. Dit viel erg tegen, de chemokuren hadden hun werk “goed gedaan”, conditie was weg en leek niet meer terug te komen. Na 40 jaar met plezier te hebben hardgelopen dacht ik aan het einde van mijn hardloopcarriere te zijn gekomen.
Toen werd ik getipt om weer bij de beginners aan te sluiten, eerst voelde dat als falen maar later ben ik tot het besef gekomen dat dit de juiste beslissing is geweest. In een leuke groep met een enthousiaste trainster heb ik het plezier in het hardlopen weer terug gevonden. Inmiddels heb ik nieuwe hardloopschoenen gekocht waarop ik weer vele kilometers hoop te lopen.

Barefootstyle week 11

Gepost door Tante Jos op zondag 26 november 2017 14:27

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Dag 1: https://connect.garmin.com/modern/activity/2331391204
Dag 2: https://connect.garmin.com/modern/activity/2334759294
Dag 3: https://connect.garmin.com/modern/activity/2340240916

Foto's bij deze blogpost

run.jpg

verstasnd op nul

Gepost door Astrid op vrijdag 24 november 2017 16:54

Ge voelt t toch wel zon training 1 x overslaan.
Het was een hectische week waarin ik 7 tot 9 uren per dag draaide inclusief t weekend en das is voor iemand die 40 uur werkt per week werkt misschien nie meer dan normaal maar voor mij was t erg druk.
Mede ook omdat mijn job soms best emotionele energie kost vergt zon drukke week best wat van mijn lichaam.
Maar ik wilde t weekend met leeg hoofd beginnen dus de schoenen aangeknoopt en gegaan.
De eerste km was zwaar en alles deed zeer maar toen mijn koppie uitgezet en met verstand op nul gaan lopen
Liep minder relaxed dan andere keren maar toch ben ik zeker weer voldaan

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper