Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Meeste kilometers Hardlopen tot 19-6-2015

Gepost door Yildiz Kurt op vrijdag 17 april 2015 22:44

Het lijk mij leuk nog een uitdaging aan te maken, andere heb ik verwijderd omdat het niet echt functioneels is.
Wie het meeste kilometers traint voor de midzomernachtcross.
Ik ben benieuwd of zo'n challenge wel werkt. Want ik zie eigenlijk door de bomen het bos niet meer. Maar is ook leuk voor mijzelf hoeveel kilometers in het trainen voor een wedstrijd gaat zitten en of het wel effect heeft. smiley
Dus ben benieuwd wat tijden van anderen zijn. En vind je het ook leuk om mee te doen met de midzomernachtcross kijk dan op de site
www.midzomernachtcross.nl
Veel succes.

Foto's bij deze blogpost

11096934_10202629721863745_217267236_n.jpg

A tale of trail (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op woensdag 15 april 2015 10:46

15 april 2015 en de Koning van Spanjedag nadert met rasse schreden.

Ik heb me redelijk gehouden aan mijn eigen trainingsschema, alles wat je er aan toevoegt of verandert moet ten dienste staan van het einddoel. Ik had mijn ogen open voor een geschikte cross, maar geen kwam op het juiste moment met de juiste aantallen kilometers.

Toen ontdekte ik waar de trailrunners van NL en Belgie zich werkelijk ophouden op de social media en raakte tot mijn grote vreugde in de gelegenheid een echte korte trail in Velp aan mijn trainingsprogramma toe te voegen. De keus voor de afstand was nog even een vraag, maar naarmate meer bekend werd over het parkoers besloot ik toch te gaan voor de kortere trail. Omdat het toch wel een vrij pittige trail was met veel klimmende meters die in een vrij kort tijdsbestek moest worden afgelegd (vanwege de invallende avond), bleek dit ook inderdaad een prima keuze te zijn geweest. Het was een pittige training, maar het 'Hoera! Stuiter-stuiter-stuiter! gevoel' was volop aanwezig.

Een week later had ik een trailclinic gepland staan. Deze werd georganiseerd door Christian Reinders vanuit Run&BFit op de voormalige vuilnisbelt in Winterswijk. Daar is een crossbaan voor ATB's uitgezet waar trailrunners ook graag gebruik van maken.
Oktober 2014 ontdekte ik het initiatief dat toen net achter de rug was en ik had contact opgenomen om te informeren of de clinic nog eens georganiseerd zou worden en of hij geschikt zou kunnen zijn voor mij. Er zijn meer aanbieders van dergelijke trailclinics. Een was erg modieus en mindful, maar jemig wat duur! (weliswaar inclusief lunch, maar hoeveel mag een lunch met krentenbollen, belegde pistolets en een beker karnemelk kosten). Een was ruim 100 km uit mijn actieradius en nog weer een andere clinic had met de twee voorgaande gemeen dat het veronderstelde basistempo ruim 1,5-2 km/uur sneller is dan wat 'yours truly' loopt, en oh ja, zij loopt op dit moment nog geen Halve Marathon over de weg.

Ik was dus erg in mijn nopjes toen Christian aangaf dat ik met mijn wat lagere basistempo en mijn doel om de korte Koning van Spanje (iets meer dan 9 km en 200 klimmende meters) uit te lopen precies de beoogde doelgroep was en dat het inderdaad in de bedoeling lag om de clinic in elk geval voor de Koning van Spanje nogmaals in te plannen. Begin april was het dan zover, op een donderdagavond zou het gaan gebeuren.

Op het afgesproken tijdstip meldde ik me bij de crossbaan en trof daar een klein gezelschap aan dat ook graag aan trails of bootcamps deelnam. Na een korte uitleg over de eigenschappen van verschillende typen trailschoenen en materiaal vertrokken we van de parkeerplaats via een klein stukje bos naar de crossbaan. Uiteraard gingen we van de paden af en ontdekten direct de eerste grondregels voor het trailrunnen; til je benen op en kijk steeds een paar meter vooruit zodat je niet struikelt over afgezaagde boomstammen of afgewaaide takken.

Daarna kwam datgene wat zo eigen is aan trailrunning aan bod. Het klimmen en dalen van heuvels. Er zijn verschillende manieren. Je kunt natuurlijk inderdaad zo snel mogelijk een heuvel opspurten of een berg afstuiteren, maar op een langere trail die je niet kent is dat misschien uiteindelijk niet de beste taktiek.
Om je energie en ook je benen te sparen kan het soms handig zijn andere spieren aan te spreken door een andere klimtechniek te gebruiken waarbij je met je handen geplaatst net boven je knie, je bovenbenen wegduwt. Je wandelt en je ziet er tijdelijk uit als een holenmens met spit, maar je bent ongeveer net zo snel als wanneer je zou hardlopen (dat hebben we natuurlijk getest, meten is weten!). Je kunt rucksichtlos recht naar beneden stuiteren met grotere passen. Maar je kunt ook net als skiers kleine bochtjes maken en je pas verkleinen om zo, je snelheid controlerend, af te dalen. Op de vlakkere stukken kun je dan een gelijkmatig tempo lopen om wat te herstellen.

Spoorzoeken was het volgende aspect dat we zouden ontdekken. Trails worden doorgaans bewegwijzerd met linten en pijlen. Wij zouden ervaren hoe goed we waren in het vinden van een met linten uitgezette trailroute. Er was een klein stukje over de weg dat niet was bewegwijzerd, waarvoor we instructies meekregen. Een voor een werden we het bos ingestuurd. Dit was goed te doen en eigenlijk erg leuk. Ik verbeeldde me dat mijn padvindersgeschiedenis me hier goed van pas kwam en het gaf me de kans om lekker ontspannen hard te lopen.
Ik wist dat het zou gaan komen, en inderdaad bij een ven aangekomen hield het spoor op, om aan de overkant van het water weer verder te gaan. Het was gelukkig een van de eerste mooie avonden en ik had mijn shorts aangetrokken en mijn iPhone in een waterdichte armband, dus vooruit. Ik ging de plomp in, die iets dieper bleek dan kniehoog. Maar het was niet koud, dus ik stampte vrolijk door naar de overkant. En omdat de route daar ophield mocht het hele gezelschap nogmaals door het ven weer terug naar andere oever. Het advies is om vervolgens 'gewoon in beweging te blijven en door te lopen, het water stroomt vanzelf weer uit je schoenen' om te voorkomen dat je teveel afkoelt. Er was alleen een klein probleempje. Christian's assistent was nog niet weer opgedoken. Hij was als laatste achteraan gekomen om de linten onderweg te verwijderen. De man die na me was gestart met het spoorzoeken had hem nog gesignaleerd, maar toen had hij me ingehaald en ik had Andre in zijn opvallende gele shirt niet meer gezien. Hij bleek een deel van de uitleg van de route over de weg te hebben gemist, doordat hij boven stond te assisteren en was daardoor aan het dwalen geraakt. Trailrunners zijn ook notoire verdwalers lijkt het.

Tenslotte liepen we nogmaals bij de crossbaan omhoog waarbij de opdracht was zelf een pad omhoog en omlaag te kiezen, zoals je zou doen als je zelf een stuk gaat traillopen. Christian liep bij me. We hadden het over de Koning van Spanjetrail en over het verschil in mentaliteit tussen trailliefhebbers en asfalttijgers. Tijd is niet belangrijk en stukken (stevig) wandelen geen schande.

Ik heb me geweldig vermaakt en het was heel nuttig om nog even wat tips and trics mee te krijgen voor ik aan mijn trailavontuur in mei begin. Ik hoop echt dat Christian en Run&BFit deze clinic met enige regelmaat blijven aanbieden want traillopen is echt het leukste wat er is!

Eerste zonnige lentezondag

Gepost door Margo Hermans op woensdag 15 april 2015 07:30

Foto's bij deze blogpost

20150415 Eerste zonnige lentezondag.jpg

Wie traint het langst voor de midzomernacht

Gepost door Yildiz Kurt op dinsdag 14 april 2015 14:08

Het lijk mij leuk nog een uitdaging aan te maken naast mijn andere uitdaging aantal trainingen.
Wie het langste traint voor de midzomernachtcross.
Ik ben benieuwd of zo'n challenge wel werkt. Want ik zie eigenlijk door de bomen het bos niet meer. Maar is ook leuk voor mijzelf hoeveel uren in het trainen voor een wedstrijd gaat zitten en of het wel effect heeft. smiley
Dus ben benieuwd wat tijden van anderen zijn. En vind je het ook leuk om mee te doen met de midzomernachtcross kijk dan op de site
www.midzomernachtcross.nl
Veel succes.

Foto's bij deze blogpost

MidZomerNachtCross-a.jpg

Mudmasters 6k, maart 2015 (2 reacties)

Gepost door Janne op maandag 13 april 2015 20:35

Na wekenlange zenuwen was het 7 maart zover... Voor de tweede keer stond ik op het MudMasters terrein in de Haarlemmermeerpolder. Vorig jaar was het nogal... eh... heftig; 12 kilometer, niet goed voorbereid en nèt van een kuitblessure af. Omdat ik wilde weten of het toen aan mij of aan het parcours lag, ging ik dit keer voor de 6 kilometer. Tuurlijk wist ik het antwoord op de gestelde vraag wel hoor Wink smiley, maar liever een goede 6k, dan een beroerde 12k.

Hoewel de meeste aandacht uit gaat naar de bikkels van de 18k Alpha's, de eerste startgroep die gaat voor tijd en een plaatsing om te mogen starten op het WK OCR (obstacle running), zijn de hekkensluiters van de dag ook niet de minsten! Ieder rent zijn eigen race, heeft zijn of haar eigen reden om in betreffende groep en afstand te starten. Mijn startgroep Romeo start om 15.10. Dus dat was voor mij een relaxte ochtend met uitslapen, zenuwen bedwingen, eten, zenuwen bedwingen, in de auto stappen en heel hard meezingen want ZENUWACHTIGGGG. Dit keer had ik mijn persoonlijke paparazzi niet mee, dus moest ik mezelf vermaken toen ik, 1.5 uur voor de start, het terrein op liep. Het was druk, alles liep door elkaar, bemodderde finishers en bijna startende modderbikkels, rookies en zij die voor de weet-ik-veelste keer een obstacle run deden.

Nadat ik mijn startnummer had opgehaald ben ik bij de obstakels rondom start/finish gaan kijken. Oh ik had er zin in! De sfeer was weer geweldig en het weer ook! Zon en zo'n 14 graden, heerlijk!

Bij de Piperunner zag ik een paar sterke kerels bovenaan iedereen erop helpen, dat stelde mij al een beetje gerust, hopelijk ging dit obstakel iets eh... charmanter dan vorige keer (feet first Tounge smiley). De Monkey bars waren voor de meesten een eitje zo te zien, maar een enkeling probeerde het niet eens. En bij de Sizzlers kon er dit jaar gekozen worden: wel of geen stroom, iedereen blij smiley

Ik begaf me zo tegen drieën naar het startvak om opgewarmd en nog zenuwachtiger te worden. Mogelijk was ik de enige die 'alleen' was, want "Pak je teamgenoten nog even beet" pakte een beetje sneu uit voor mij hahaha. Geeft niets, hoe alleen kun je zijn met honderden mede mudmonsters om je heen? smiley Na het startschot was het gáááán. Het obstakel waar ik het meest tegenop zag was Toetanchamon Steps a.k.a. Hell's hill Wink smiley 122 treden omhoog. Vorig jaar één groot drama, veel erger kon het dit jaar niet worden en dat werd het ook niet! Ook niet met nog her en der een hooibaal waar we overheen moesten. Het was bijna makkelijk haha. De vaart zat er, voor mijn doen, redelijk in.

Een ander doel welke ik mezelf had gesteld was het overwinnen van in ieder geval één muur bij de Great Walls. Drie houten muren (glad van modder van je voorgangers) die steeds hoger werden. Ik had mezelf al overtroffen door eerder in het parcours een schuine gladde houten 'muur' met geweldige hulp op te klauteren. Toen ik halverwege hing en even niet meer wist hoe verder kreeg ik een dauw en hoplakee, ik stond erop.

En daar waren de muren dan. Ik stond met een ander te bekijken hoe we erover heen gingen, ik hielp haar erop en zij zou mij erop helpen. Gelukkig was er iemand die mij een voetje kon geven en niet zo'n beetje ook, dat was zo'n zet mee dat ik bijna head first de andere kant eraf kukelde. Maar I did it! De eerste Great wall ooit gehaald. Joechei
En als je dan toch bezig bent... waarom geen poging tot de tweede? Er stond iemand klaar om me een voetje te geven en bovenaan iemand om mij erop te helpen. Ik stond, zette me af en hing. En bleef hangen. Ships... De jongen bovenaan had een idee en zei: "Blijf hangen, hou je het?". Ik geloof dat ik nog heb geantwoord ook: "Ja hoor, ik hang hier prima!" Tounge smiley Met aanwijzing mijn rechterbeen omhoog geslingerd tot mijn voet over de rand kwam en opeens zat ik bovenop de muur. JEEEEEEEEEEEEEEEEEEETJE. Go me. Heb nog hand- en spandiensten verleend daarboven en wat anderen bovenop geholpen. Muur drie heb ik gelaten voor wat het was.

De finish was al te zien en de, voor mij lastigste, obstakels moesten nog komen. Ik was nog niet echt moe in de benen, dus met vertrouwen rende ik een plank over een sloot over, geen idee of ie glad was. Ik was al aan de overkant voor ik er erg in had. De Monkey Bars gingen weer heerlijk mis, al had ik het idee dat de spijlen kleiner van doorsnee waren, meer grip! Maar niet genoeg haha, prachtige plons in het water om de modder een beetje los te weken. KOUD! Dat wel.

De Piperunner had een wat langere wachttijd en ik begon zo aardig af te koelen. Ik had twee pogingen nodig om boven te komen (1e keer gleden mijn voeten weg, grumble) en ik was blij met de hulp die daar klaarstond. Daarna toch gekozen voor de optie 'geen stroom' bij de Sizzlers (a.k.a. het electrocutie laantje), ik vond mezelf badass genoeg. Nog een sprintje naar de finish et voila. Een uur sneller dan vorig jaar september Wink smiley

En na alle foto's te hebben bekeken kom ik tot de conclusie dat Mudmasters voor mij elke keer weer een metamorfose is; ik kom steevast onherkenbaar over de finish Theeth smiley Uiteraard zat ik weer onder de blauwe plekken, dus heb nog lang mogen nagenieten! De eerste drie dagen zat ik nog aardig in de adrenaline en heb ik her en der nog een paar muurtjes meegepakt smiley

Foto's bij deze blogpost

2015-03-09 21.46.26.jpg 2015-03-27 13.26.29.jpg

Onverwacht "succes" bij de Brettenloop (3 reacties)

Gepost door Arranraja op maandag 13 april 2015 19:57

Ook te lezen (met veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com/

"Verandering van spijs doet eten", is een bekende uitdrukking die je ook zou kunnen toepassen op het uitkiezen van trimlopen. Altijd deelnemen aan dezelfde evenementen is prettig als het gaat om een mooie, leuke of interessante loop. En het is fijn als je van tevoren weet waar je moet zijn, hoe het zit met afhalen van het startnummer, de beschikbaarheid van kleedruimtes en tasseninname, enzovoort. Het is daarentegen ook weleens verfrissend om aan een "nieuwe" trimloop deel te nemen. Vandaar dat ik maar een keer een andere plek had uitgezocht om aan de start te verschijnen.

De Brettenloop, die begint en eindigt in het Westerpark in Amsterdam, kwam bijna als vanzelf uit de bus. Mijn vrouw las op een gegeven moment in een krant dat er voor dit evenement gratis startbewijzen te verdienen waren en in mijn mailbox kreeg ik ook ineens berichten over deze loop. Deze bleken te komen van de organisatie van verschillende lopen in de regio Haarlem. Aangezien ik ooit via een op Looptijden.nl gewonnen startbewijs had deelgenomen aan de Heemstedeloop, is mijn mailadres daar geregistreerd en krijg ik nieuwsbrieven over alle loopevenementen die Sportsupport organiseert. Omdat het Westerpark via het openbaar vervoer (trein en bus) prima bereikbaar is voor mij en het te betalen bedrag met € 7,- voor de 10 km heel schappelijk, was de keuze snel gemaakt. Dat gratis startbewijs liet ik maar voor wat het was, ik betaalde gewoon het volle pond en doneerde ook nog een paar euro's voor het goede doel (VUMC Kinderstad).

Op de site van de gemeente Amsterdam staat vermeld: "Landschapspark De Bretten is een groene strook ten noorden van de Haarlemmerweg, tussen de Haarlemmerpoort en Halfweg. Het gebied is rijk aan natuur, cultuurhistorie, bedrijvigheid, creatieve industrie en sportvoorzieningen". Een aardige mix van van alles en nog wat, dus. Met de bus was het slechts drie haltes vanaf Amsterdam Centraal en daarna kon ik een lekker stukje van ongeveer 10 minuten warmwandelen, grotendeels door het Westerpark zelf. In dat park zag ik steeds wel iemand hardlopen en dat is voor een enthousiasteling als ik altijd weer leuk om te zien. Ik was voor mijn doen behoorlijk op tijd en aangezien de meeste Amsterdammers, in ieder geval die ochtend, wat minder matineus waren, had ik mijn startnummer snel te pakken. In de beschikbare kleedkamers was ruimte zat en ik had daarom tijd genoeg om alle plichtplegingen op mijn gemak te regelen. Ik bedoel dan de bekende zaken zoals nummer opspelden en chip aan de schoen bevestigen, toiletteren, eet- en drinkwaren uit mijn tas halen en de tas vervolgens afgeven bij de bewaakte garderobe. Er bleef zelfs tijd over om in te lopen, een banaantje te eten en wat vocht tot mij te nemen. Met de stevige oostenwind voelde het helaas ijskoud aan, vooral als je jezelf tegen die wind in voortbewoog.

Ik liep tijdens het injoggen een eindje dezelfde kant op als de deelnemers aan de halve marathon die een half uur eerder vertrokken. Helemaal achteraan liep toen al een oudere, bijna kale en dus misschien wel zieke vrouw met een veel lagere snelheid dan de rest. Zij zou bijna een half uur na de voorlaatste deelnemer binnenkomen, maar ze had het wel geflikt om de halve te voltooien. Ik betwijfel of ik dat op een fatsoenlijke manier gered zou hebben, die dag. Mijn start liet op zich wachten omdat het startvak nog werd bezet door de jeugdige deelnemers aan de kidsrun en de bijbehorende ouders. Toen die het veld hadden geruimd, werd er vervolgens gewacht op de laatkomers die bij de garderobe in de rij stonden. Uiteindelijk zouden de deelnemers aan de 5 en 10 km ruim 7 minuten te laat tegelijkertijd worden weggeschoten. Het viel mij op dat er weinig nieuwe Nederlanders te bespeuren waren onder de deelnemers, waar je die wel verwacht zou hebben aan de westkant van Amsterdam. Mensen van Marokkaanse origine, bijvoorbeeld, staan toch bekend als zeer goede lopers. Blijkbaar voelen zij zich niet thuis in het qua aantallen door autochtonen gedomineerde loperscircuit en dat is natuurlijk jammer.De mensen rennen hier trouwens gewoon op straat tussen het verkeer door en dat zou lijkt mij nu weer niet echt prettig.

's-Morgens was de lucht loodgrijs en er stond dus die eerder genoemde ijskoude wind. Het leek er aanvankelijk niet op alsof hier verandering in zou komen, maar kort voor de start brak de lucht ineens open en kwam de zon door. Ik had redelijk wat lagen aangetrokken en vanwege die wind het startnummer op mijn renjack gespeld en niet eronder, zoals ik ook weleens doe. Omdat de startplaats nogal smal was en er, afgaande op de uitslagen van vorig jaar, een kleine 500 lopers tegelijk zouden opstappen, had ik mij vooraan pal achter de eersten geposteerd. Na enkele honderden meters bevatte het parcours direct een paar flinke bochten en ik wilde uit het gedrang blijven om meteen mijn eigen tempo te kunnen gaan lopen. Niet dat ik de illusie koesterde om mijn pr te gaan verbeteren maar je weet nooit van tevoren hoe het zal gaan en het is dus altijd verstandig om alle opties open te houden.

Ik was dan ook goed weg, had subiet een lekker ritme te pakken en zag op mijn horloge dat ik ruim boven de 12 km per uur aan het hollen was. Het eerste stukje was tegen de wind in maar na de genoemde bochten kwamen wij op het lange pad waar ik ook had opgewarmd, met de forse bries lekker in de rug te lopen. Uiteraard werd ik hier al door menig loper voorbijgestreefd maar dat is voor mij de gewoonste zaak van de wereld. De eerste kilometer deed ik in 4:52 minuten en dat is een goed begin. Ik had overigens na mijn snelle start iets gas teruggenomen om mijzelf niet direct op te blazen. Rechtsaf ging het richting de spoorlijn naar Sloterdijk en toen we bij de spoordijk waren gearriveerd, linksaf over het pad waarop ik vanuit de trein menig maal mensen heb zien hardlopen. Nu kon ik de wereld eens vanaf de andere kant bekijken en omhoog kijken naar de treinen.

Intussen was het zoeken naar een of meer achterkanten van lopers waarachter ik prettig kon neerstrijken en waaraan ik mij kon optrekken. Ik dacht die na ruim 2 km (die tweede deed ik in 4:55) gevonden te hebben in de personen van een man en een jonge vrouw die gekleed gingen in exact dezelfde shirts. Ze renden al een tijdje voor mij uit en ik liep langzaam naar ze toe, met het idee dat als ik in hun kielzog zou blijven, ik mooi op ongeveer 12 per uur zou draaien. Zodra ik ze echter had bereikt, net in een passage onder een weg door, en op mijn Garmin keek, bleek de snelheid op dat moment 11,8 per uur te zijn. Dat was mij ietwat te langzaam en dus ging ik erop en erover. Dan maar op zoek naar een nieuwe haas of nog liever een heel pak hazen. We hadden inmiddels het park verlaten en liepen nu in de gebouwenzone richting Station Sloterdijk. De volgende haas diende zich nog niet aan en ik concentreerde mij op het houden van de juiste snelheid en op het mij oriënteren op waar ik mij precies bevond. Dit stukje Amsterdam kende ik alleen van achter het glas van de Nederlandse Spoorwegen. De 5 km-deelnemers waren inmiddels al naar links afgebogen en al bijna op de weg terug naar de eindstreep. Een enkele keer bleek ik iets te zijn afgezakt naar 11,8 per uur en dan deed ik er weer een klein schepje bovenop.

Als er met name vrouwelijke lopers voorbij schoven probeerde ik aan te haken maar dat wilde niet zo lukken die dag. Kilometer 3 ging in 4:53 en dus lag ik op schema voor een heel mooie eindtijd. De lopers hadden hier nog immer de wind in de rug wat het tempo houden natuurlijk wel vergemakkelijkte. De terugweg zou met tegenwind een flink stuk zwaarder worden. Net onder het NS-station door moest er nog één laatste klein stukje fietspad langs het spoor worden verhapstukt, waarna een lus omhoog ons op de weg voor de stationsingang bracht. Iets voor de route scherp rechtsaf ging, bereikten wij het 4 kmpunt. 4:58 minuten had ik over die kilometer gedaan. Nu liep het parcours door een kantorenwijk en was ik op bekend terrein. Ik liep pal voor het gebouw langs dat het oudplacementbureau huisvestte waar ik 9 maanden bijna kind aan huis was geweest en waar ik veel had opgestoken over hoe je jezelf het beste kunt bewegen over de moderne arbeidsmarkt. Een grappig detail hierbij is dat ik inmiddels gewoon op de ouderwetse en volgens deskundigen gedateerde manier een nieuwe baan heb gevonden. Namelijk door het simpelweg versturen van een sollicitatiebrief met curriculum vitae zonder verdere extra acties daarbij.

Ik vergat te zwaaien naar mijn ex-loopbaancoach maar dat maakte niet uit want het was zondag en dus was ze toch niet op haar werkplek aanwezig. Prettig lopen was het daar op de ruim aangelegde Naritaweg met zijn grote kantoorpanden en aan beide kanten een breed fietspad. Aan de linkerzijde maakten die panden overigens al snel plaats voor sportvelden. De 5e km ging even als de vorige in 4:58 en daarmee zat ik nog steeds aan de goede kant van de 5 minuten. Het omslagpunt naderde echter, want waar deze weg ophield stond heel alleen een nogal jonge jongen die aangaf dat wij linksaf moesten. Nu kregen we korte tijd de wind van de linkerkant aangeblazen, hoewel ik daar, naar ik mij kan mij herinneren, niet zoveel van merkte. Zo'n slordige 300 meter later was het weer met een hoek van 45 graden naar links afbuigen en nu kregen wij het volle pond recht in onze snufferd. Er waren intussen kort na elkaar twee jongedames over mij heen gekomen bij wie ik probeerde aan te haken. Mede door die harde en koude wapper wilde dat niet lukken. En het rennen ging nu ook wat minder lekker. Toch was mijn tijd over km 6 met 5:00 minuten bij 12 per uur exact, nog prima te noemen. Ik had voor het eerst geen secondes gesprokkeld maar er ook geen enkele verloren. Met een voordelige marge (voor een tijd onder de 50 minuten) van 24 seconden, ging ik de zware laatste 4 kilometers in.

Het fietspad ging over in voetpad en ineens liepen we op een hazenpaadje langs hoge gebouwen met die nare wind pal tegen. Hier verloor ik duidelijk aan ritme en snelheid, ook al omdat er daarna tot twee keer toe dwars over een weg met hoge stoepen en middenbermen gelopen moest worden. Een soort mini-hindernisbanen in mijn beleving, gevolgd door een haak naar links en een haak naar rechts in deze op die plek letterlijk en figuurlijk kille kantorenwijk. De 7e km gaf met 5:14 bij 11,46 per uur dan ook een duidelijke en aanwijsbare terugslag te zien. Ik gaf het op dit deel van het parcours mentaal een beetje op en dat was natuurlijk wel zwak van mij. Onder het westelijke deel van de Ring A10 door en langs een paar plukjes woonhuizen, diende vervolgens het Westerpark zich gelukkig weer aan. Er kwam een goed verpakte jongedame voorbij schuiven en ik zag het wel zitten om in haar kielzog mee te gaan. Dus zette ik iets aan om het kleine gaatje dat ik al had laten vallen weer te dichten. Terwijl ik dat deed keek ik onbewust op mijn gps en zag ik dat ik naar een snelheid van tegen de 12 per uur aan het opkruipen was. "Dat houd ik nooit meer vol", dacht ik en ik liet de teugels maar weer een beetje vieren. De jongedame liep soepeltjes verder bij mij weg en ik was opnieuw op mijzelf aangewezen. Stom natuurlijk, denk ik nu achteraf. Ik had gewoon moeten doorbijten en in haar slipstream moeten blijven lopen.

Ik was aanbeland op het lange, min of meer rechte pad waarop een groot deel van de eerste kilometer ook afgelegd was. Het leuke was dat er hier weer veel recreërende lopers zich lieten zien. Op de 8e km noteerde ik met 5:23 (11,15 per uur) mijn duidelijk langzaamste "rondetijd" van de dag. Mijn 24 gesprokkelde secondes waren als sneeuw voor de zon verdampt en ik liep nu 13 tellen in de min en tegen de wind in. Tijdens kilometer nummer 9 verloor ik nog eens 17 seconden (5:17). Dus wat er tijdens de eerste helft van deze loop spontaan in zo'n zonnig licht wat komen te staan, dreigde nu vrij definitief achter een dik pak bewolking schuil te zullen gaan. Doorploeteren tegen de nadelige luchtverplaatsing en volhouden tot de meet, was mijn parool. Kijkend op mijn ingenieuze polsuurwerkje zag ik dat de onverbiddelijke klok nog luttele minuten van de 50 verwijderd was. Dat gaf deze burger weer flink wat moed en ik raapte mijn laatste reserves bij elkaar teneinde een zo goed mogelijke eindtijd neer te zetten. Dezelfde bochten als kort na de start dienden nu in omgekeerde richting gerond te worden. Nog steeds liep ik onder de magische grens van 50 minuutjes en ik kon zelfs ineens weer een snelheid van 12,3 per uur ontwikkelen.

Vlak voor de meet gaf het uurwerk nog immer een gunstige tijd aan en toen ik de stopknop indrukte prijkte de fraaie score van 49 minuten en 48 seconden op het schermpje. Had ik hier het schier onmogelijke geflikt? Toen ik die leuke medaille en het flesje sportdrank in ontvangst had genomen, de chip van mijn linkerschoen geknipt was en ik weer enigermate op adem was gekomen, werkten ook mijn verstandelijke vermogens weer naar behoren. Met het verlies van zoveel secondes op de tweede helft van het parcours was het uiteraard onmogelijk dat ik dat deficit in de laatste kilometer volledig zou hebben weggepoetst. Volgens mijn Garmin passeerde ik de 9 km-kaap na precies 45:30 minuten. Dan zou ik die 10e km dus in 4:18 gelopen moeten hebben. Daar draait virtuele vriend Jaco zijn hand niet voor om, maar mijn snelste kilometertijd ooit ligt toch echt een paar tikkies hoger. Ergens net onder de 4:30 heb ik weleens gehaald, maar nooit als 10e km van een georganiseerde loop. Dan moet de afstand derhalve korter dan 10 km geweest zijn. En inderdaad had mijn horloge slechts 9885 meter geregistreerd.

Nu weet ik ook wel dat GPS staat voor "Geen Precies Systeem" en dat de metingen doorgaans naar twee kanten toe kunnen afwijken van de werkelijk gelopen afstand. Dat heb ik vaak genoeg ervaren. Het schoot mij bij het uitwandelen weer te binnen dat bij deze loop alleen de halve marathon een door de KNAU gecertificeerd parcours heeft. Voor mij een uitgemaakte zaak dus dat het hier geen "echte" 10 km betrof. Als ik de volledige kilometer met 12,3 per uur zou hebben uitgelopen, had ik, volgens Looptijden.nl, een tijd van 4:53 gerealiseerd. Die tijd opgeteld bij de 45:30 na 9 km zorgt voor een veel realistischer eindtijd van 50:23 over de volledige 10 km. Dat zou toch mijn op één na beste tijd op een georganiseerde 10 km ooit geweest zijn en met 11,91 per uur gemiddeld staat deze loop nu op plaats 5 in mijn ranglijst van snelst gelopen evenementen. Dus daarover ben ik beslist zeer tevreden. Al helemaal omdat ik vooraf echt nergens op gerekend had. Intussen staat die officiële 49:48 toch maar mooi als eerste tijd onder die voor mij magische grens van 50 minuten bij een georganiseerde loop op mijn conduitestaat, ook al is die tijd dan op een onechte 10 km gerealiseerd.

Volgens jaar ga ik bij deze Brettenloop misschien maar eens de 21,1 km proberen. Want waar ik dit jaar linksaf ging aan het einde van de Naritaweg, gaat het parcours van de halve marathon rechtsaf en kort daarna weer linksaf om het mooiste en meest wilde gedeelte van De Bretten aan te doen. Vooral het stuk tussen de 9e en 13e km bij Halfweg/ Zwanenburg lijkt mij erg mooi om te lopen. Het kan echter ook zomaar gebeuren dat ik het over een jaar echter over een geheel andere boeg gooi. Want bij het zoeken naar de uitslagen van de Brettenloop op Uitslagen.nl viel mijn oog op een ander evenement dat op dezelfde dag gehouden werd: de Spiegelplasloop in Nederhorst den Berg. Dit is een goedkope (€ 5,- bij voorinschrijving), lokale en kleinschalige loop waarvan de langste afstand, de 10 km, grotendeels door de zo te zien mooie natuur en om de Spiegel- en Blijkpolderplas gaat. Deze plas grenst aan de oostzijde aan de Ankeveense Plassen en de plaats Nederhorst den Berg ligt gedeeltelijk aan de prachtige rivier de Vecht. Die loop lijkt mij ook zeker het risico van het proberen eens waard. De tijd zal het leren op welk evenement ik mij dan inschrijf.

Mooie Pr op mijn laatste vakantiedag gelopen

Gepost door Ben Engel op maandag 13 april 2015 14:43

Mijn laatste vakantiedag nuttig besteed en mijn training gelopen vanmiddag. En ja een mooie afstand afgelegd 20,44km dus die HM die zit bijna in mijn pocket. Het weer was ideaal om te lopen want niet te warm en best nog wel veel wind gehad. Nu 2 dagen rust en donderdag een rustige duurloop training met de ABS loop groep. Zondag loop ik de IJsselloop in Deventer afstand 10km en ik ben er helmaal klaar voor. Dat moet toch lukken denk ik zo. Fijne dag nogsmileyWink smiley

Gelukt!

Gepost door Petra van Haaren op zondag 12 april 2015 17:52

Lang geleden maar ik ben er weer. Tweede paasdag mijn loop gelopen. De Kuiprun in Rotterdam. De 5 km in 37 minuten. Trots op mezelf....toch maar gedaan met die trappen! Was super leuk en ik ben weer heel erg gemotiveerd door te gaan! Wat wordt mijn volgende doel?? Het lichaam doet t goed dus waarom niet!? Wink smiley

Challenge meeste hardloop tijden voor 19/6 (11 reacties)

Gepost door Yildiz Kurt op zaterdag 11 april 2015 17:59

Ik heb een challenge gemaakt maar weet eigenlijk niet hoe het werkt. Het lijk mij leuk om een uitdaging te maken wie er de meeste tijden kan noteren. Ik heb eerder voor mijzelf al uitdagingen gemaakt en deze ook gehaald. Een ervan was om de 5K binnen 25 minuten te lopen voor 1/4. Ik ben benieuwd of zo'n challenge wel werkt. Want ik zie eigenlijk door de bomen het bos niet meer.

Foto's bij deze blogpost

MidZomerNachtCross-a.jpg

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper