Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

All the leaves are brown..

Gepost door berry peters op zondag 14 februari 2016 02:18

Vanochtend voelde ik een koude bries door het openstaande raam komen. Ik trok de gordijnen open en wist al gelijk hoe laat het was. De wekker was immers net om 7u afgegaan. WTF. Zaterdagochtend. Het was een ruw nachtje geweest en ik zag dat het buiten al niet beter was. Goed.. afspraak is afspraak. Om 8 uur zou ik een stukje gaan rennen met het fanatieke ochtendmens Juf. Gezellig dacht ik gisteren nog. Mijn ogen wilde er nog niet aan geloven. De rest van mijn lichaam had even veel moeite.

Op de radio hoorde ik de Mamas and the Papas. California dreamin.. Heerlijke muziek uit een vorige generatie. De generatie die nog gewoon liep in plaats van al dat ge-ren in de vroege ochtend. Ik kan me nog herinneren dat mijn opa vertelde dat hij gewoon elke dag van het kerkdorpje Haalderen naar Nijmegen liep. Zo’n 15 a 20 kilometer.. Heen en dan in de avond weer terug. Ze wisten niet beter en deden gewoon wat ze konden. Mijn ouders lopen nog steeds elk jaar de vierdaagse van Nijmegen. Petje af.. of beter gezegd bandata af..

Het was inderdaad koud en mistig. Veel te koud.. veel te mistig.. Inderdaad waren alle takken bruin en de lucht was grijs. In de verte scheen een schraal zonnetje voorzichtig door de mist heen. Ik verlangde naar warmte.

Wil je weten waar het warmer was? Lees dan: http://www.bigsmilerunning.nl/2016/02/hardloopblog-all-the-leaves-are-brown/

Petje af

Gepost door Tante Jos op zaterdag 13 februari 2016 21:00

De planning om te gaan lopen was er zeker maar het was meer op welk tijdstip. Op zaterdag heb je vaak nog wat dingen te doen, je kent het wel...de boodschappen...ff dit ff dat en voordat je het weet wordt het donker.Dat is wel meteen het uiterste maar je snapt hem. Mijn tijd was vandaag rond een uurtje of half 3....en om 17.00 werd ik weer ergens verwacht...prima...gaat goed komen.

De zon was er in de ochtend wel even bij maar in de middag nergens meer te bekennen. Normaal draag ik eigenlijk altijd een petje tijdens het rennen maar aangezien je haar dan zo bezweet en plat wordt (ik heb kort haar) besloot ik vandaag om het eens niet te doen...eens kijken hoe dat gaat. Tja...aangezien ik een lange lok aan 1 kant heb, was het even zoeken naar een schuifspeldje. Euhm...ja..waar laten mensen met kort haar hun schuifspeldjes? Ik heb lang haar gehad dus het moest er ergens zijn. Ah..gevonden...omkleden...speldje erin...hop klaar...rennen!

Vandaag wilde ik weer de 5km halen...ik doe het om en om. Ene keer gewoon een rondje (ongeveer tussen de 4 en 5 km) en andere keer gericht op de 5km. Volgende evenement is in april...de Sisterrun!! Ik heb me ingeschreven voor de 5km...dus ik wil er wel weer een beetje op getraind zijn. Laatste evenement was de Dijkenloop en daar ook een keurige 5km gelopen dus dat ga ik tijdens die Sisterrun ook even doen.

http://www.sisterrun.com/

Het ging lekker....maar wat mistte ik mijn pet!!Volgende keer gaat dat ding gewoon weer op....de wind is gewoon zo koud als hij door mijn bezwete hoofd en haar waait...en ook al ben ik dan aan het lopen..toch heb ik het frisjes en met pet...heb ik dat niet. Verklaar me voor gek....maar het is zo.

Ik probeerde weer netjes rond de 8km/u te lopen een aangezien ik afgelopen woensdag met mijn rug zat (en nu nog wat restjes daarvan had) ging me dat prima af. Ik was gelukkig ook niet te snel gestart....daar ga ik tot nu toe nog even de mist in....en kon ik het tempo goed vast houden. Jaaa...was weer een lekker rondje op deze mooie zaterdag.

Mijn resultaten van vandaag:

5,13 km - 00:38:01 - 8,09 km/u - 336 kcal

Foto's bij deze blogpost

1.jpg

Pakken wat je pakken kan..

Gepost door berry peters op donderdag 11 februari 2016 17:10

Elk jaar rond deze tijd laait de jaarlijkse discussie omtrent de hardloopschema’s weer op. Vorig jaar was ik vol verbazing. Dit jaar doe ik gewoon lekker mee. Met enige trots presenteer ik in deze blog een nieuw revolutionair hardloopschema met de naam “Schnagalles”.

Voor de hardlopers die de afgelopen jaren alleen in een of ander afgelegen bergketen hebben gelopen. Er zijn grofweg twee varianten, de traditionele schema’s waarbij je tussen de 3 en 5 keer per week loopt. Een van deze trainingen is meestal een intervaltraining en meestal gaat de laatste van een serie steeds verder waarbij het de bedoeling is om een paar weken voor de marathon een aantal keren een 30+-er te doen. Ik bedoel dan natuurlijk 30, 32 of 34km. Mocht je een keer erg veel zin hebben dan kan een 35er toch ook heel lekker zijn.

Daarnaast heb je natuurlijk het Sportrusten hardloopschema. Daar loop je 4 keer per week. Tijdens een van deze loopjes wandel je en kijk je vogels. Het maakt niet uit welke vogels als het maar niet de grasparkieten zijn van de buurman. Ondertussen doe je ademhalingsoefeningen. In de laatste van de wekelijkse serie loop je steeds verder tot maximaal 14 kilometer.

Volgens mij zijn er twee dingen het belangrijkste in de voorbereiding naar een marathon. Wil je weten welke twee dingen dat zijn? Lees dan verder op: http://www.bigsmilerunning.nl/2016/02/hardloopblog-pakken-wat-je-pakken-kan/

Ease on down the road (2 reacties)

Gepost door Els Kooi op donderdag 11 februari 2016 09:07

Met enige twijfel had ik me in het najaar ingeschreven voor de 10EM in Apeldoorn. Zou ik dat al kunnen, een maand na mijn eerste halve marathon in Egmond? Ik had nog nooit een halve gelopen en dus had ik geen idee. Maar ik had via mijn loopgroep een uitnodiging ontvangen voor de businessloop en er moest beslist worden over het aantal te lopen kilometers; 8 of 16, 8 of 16, 8 of doe es gek! Het werd 16 km. Terugkrabbelen op het laatste moment kon immmers altijd nog.

Maar op 7 februari voelde het eigenlijk allemaal wel akkoord. Het zou geen hele snelle tijd gaan worden als ik moest afgaan op de rondjes die ik sinds Egmond had gelopen. Het hogere basistempo dat ik tijdens de trainingen daarvoor had ontwikkeld leek ineens helemaal opgelost in de ijle lucht. Er kwam een felle scheut in mijn rechterheup die gelukkig ook weer vanzelf wegtrok en de familie kreeg de griep waar ik net wel-niet door werd aangestoken.
Al met al werd mijn doel 'uitlopen en kijken wat het lijf ermee wil'. Loopmaatje S. twijfelde of ze niet toch de 10EM zou lopen, maar ze wilde niet dat hele eind in haar eentje achterin lopen. Dus bood ik me aan.

We hadden er een aardig tempo in, maar S. is niet zo van het heuvelende en het kostte haar dan ook een stuk meer moeite om het langzaam, maar al maar stijgende parkoers van de minimarathon (aka 10EM) te blijven hardlopen dan mij.
Onze 'reisgezellen' in de achterhoede waren twee mannen in fleecetruien en joggingbroeken die veel te hard gingen voor hun kunnen. Dan haalden ze ons in om 50 meter verderop weer te wandelen, S. ergerde zich er groen en geel aan. Dit ging door tot kilometer 8 of 9 toen we ze voorgoed achter ons lieten. Ik heb niet eens gezien of ze uiteindelijk nog zijn gefinisht. Voor ons, soms zichtbaar tussen de bomen liep nog een dame in een fluo oranje ensemble en twee mannen met paardenstaarten.

Ik had ondertussen zo'n rustige flow en lage hartslag dat ik nog een liedje kon neurieen. Waar het vandaan kwam, geen idee! Ik heb het al jaren niet meer gehoord maar daar borrelde het op ".... Come on, Let's Ease on Down, Ease on Down, the Road.... Ease on down, Ease on Down the Road ... don't you carry nothing that might be a load, come on .... Ease on down, Ease on the Down ... the Road"
S. stampte nog steeds naast me met kleine pasjes en kilometers 12, 13 en 14 gingen voorbij. Ik probeerde me flarden tekst van het lied voor de geest te halen. Iets met 'Pick your left foot up .... When your right foot's down ...??? .... You just keep on keeping on the road that you choose .... Don't you give up walking, 'cause you gave up shoes!"

Het verschil was inmiddels wel erg duidelijk, er zat duidelijk meer in. "Loop maar door!" riep S. achter me en met de Wizard of Oz op de interne MP4 speler ging ik in de hogere versnelling.

Er liepen een paar lopers voor ons, waarvan ik zeker wist dat ik ze kon inhalen. En dan steken 'Race Turtle' of 'Turbo Snail' toch even hun fanatieke koppies op.
De paardenstaarten: check! Ik draaide de Loolaan op, Goede Grutten! Wat een lang stuk, recht asfalt! Vermoeide dame in het zwart: zoeffff! Miss Fluo: bye bye! '

"Houdt dat asfalt nog weer een keer op? Ease on Down, Ease on Down! Carry nothin' that might be a load .... Come on Ease on Down, Ease on Down that Road!"

Toch weer zo'n 3 minuten sneller dan de Damloop, maar met een 15 km in 1:49:nogwat wil ik weten wat voor PR ik neerzetten op de 10EM als ik op volle kracht vooruit ga. Dus op naar een nog snellere PR dit najaar.

Maar eerste De Koning van Spanjetrail, 22 km! Kom maar door!

vijlen Camrig vijlen

Gepost door Gerwin Hordijk op woensdag 10 februari 2016 18:12

wij waren op vakantie hier en
het parcour is erg mooi!
eerst ga je met rustige heuveltjes naar het punt dat je gaat afdalen
daarna ga je bij camrig om hoog bij het keerpunt kunje op de berg en weg naar vijlen even uit rusten om daarna een lange en zware berg op te lopen het uit zicht is prachtig! (bij het restaurant is geweldig!)

In beweging blijven (2 reacties)

Gepost door Tante Jos op woensdag 10 februari 2016 17:06

Gister...tijdens het opruimen van de zolder...schoot het in mijn (lage) rug -en bilspieren. Niks onbekends voor me maar toch lastig als je een rondje wil gaan rennen. Ik ben me er ook van bewust dat je dan in beweging moet blijven...op de bank of in een stoel zitten is nog het pijnlijkst.

"Beweging zorgt ervoor dat u eerder van uw klachten af bent. Iemand met lage rugpijn moet in beweging blijven, ondanks de pijn. De pijn is geen teken dat er iets beschadigd is. Doe het wel rustig aan: wandelen, fietsen en zwemmen zijn goede activiteiten. Als de pijn minder wordt, kunt u uw bewegingen langzaam uitbreiden"

Bron: http://www.gezondheid.be/index.cfm?fuseaction=art&art_id=5862

Van die bank af dus....en bewegen. Gewoon een tandje minder en een korter rondje gedaan. Het was mijn "extra" rondje van deze week dus even wat rustiger aan is geen probleem en altijd nog beter dan niks doen.
Ging best lekker....ik concentreerde me extra op mijn landingen....dat ze ook echt verend waren en dat mijn benen niet gestrekt zouden zijn. Zo ving ik de grootste klappen op en had ik nauwelijks pijn.

Ondanks mijn rug-en bilspieren...heb ik toch een lekker rondje kunnen rennen...in de regen!

Foto's bij deze blogpost

1.jpg

Kijk eens aan.. een Vuvuzela..

Gepost door berry peters op dinsdag 9 februari 2016 21:20

Het afgelopen weekend werd Midwintermarathon, het grootste hardloopevenement van Apeldoorn en verre omstreken, gehouden. Ik kon helaas niet mee lopen en dat moest ik het hele weekend aanhoren. Alles draaide om de Midwinter. Facebook stond er al dagen bol ervan. Dus die heb ik maar van mijn telefoon afgegooid. Kijk.. dat scheelde wel iets. Maar een gezellig rondje door de stad maakte het niet veel beter. Eerst zag ik Loesje. Later nog Max, Olijfje.. En telkens dezelfde vragen of ik nog ging lopen, wat ik ging lopen, hoe snel ik ging lopen. Of ik dan in ieder geval nog kwam kijken?

Kijken? En niet mee doen? Nog nooit was ik naar een hardloopevenement gegaan zonder zelf mee te doen. Hardlopen is geen kijksport. Dat moet je doen. Ploeteren, zweten, pijn lijden, lol trappen, genieten. Dus niet kijken. Dan sta ik daar langs te kant slechts te kijken naar al die hardlopers. Soms zit ik in de auto en zie zo’n hardloper lekker lopen over het fietspad in de zon. Dan schreeuwt mijn hele lichaam.. Ik wil ook..

Goed.. mijn hardloopmaatjes keken nogal verbaasd toen ik ze uitlegde dat het dit jaar niets zou worden met de Midwinter. Alsof ik van een andere planeet kwam.
Wil weten hoe het zit met die Vuvuzela? Lees dan verder op: http://www.bigsmilerunning.nl/2016/02/hardloopboog-vuvuzela/

Zondag - trimloopdag (3 reacties)

Gepost door Arranraja op dinsdag 9 februari 2016 20:28

Ook te lezen (met veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com/

Vroeger had ik een vriendje met wie ik veel voetbalde. Behalve op zondag. Omdat hij van zwaar-kerkelijken huize was, mocht hij dan absoluut niet buiten spelen van zijn ouders. Als kind uit een gezin zonder geloof snapte ik daar niets van. Ik kan mij herinneren dat ik het maar stom vond. In die tijd, ik heb het over zeker 45 jaar geleden, was er op je zondag helemaal niets te beleven en wat kon je dan beter doen dan voetballen of een andere speelse buitenactiviteit..

Tegenwoordig ziet de wereld er op dit punt heel anders uit in ons land, hoewel er nog steeds kinderen zijn die op zondag weinig tot niets mogen en van alles moeten. Vanwege de 24-uurs economie en omdat we veel ruimdenkender zijn geworden, zijn veel winkels en andere geldverdienende gelegenheden zoals pretparken, musea e.d. gewoon open. Er is al geruime tijd reclame op de televisie en ik heb een tijdje terug zelfs gelezen dat de grootste postbezorger van het land ook pakketjes bezorgt op de 'dag des heren', hoewel ik ze dat feitelijk nog nooit heb zien doen.

Ik heb er eigenlijk nooit bij stilgestaan, maar waar ik mijn weekeindetrainingen eigenlijk steevast op zaterdag doe (tenzij het weer dan heel slecht is), zijn de georganiseerde trimlopen waar ik voor inschrijf vrijwel altijd op zondag gepland. Of het nu de Twiskemolenloop is, de Dam tot Damloop, de trimlopen die AV '23 organiseert of de Wallenloop in Naarden. Ze vinden allemaal op de eerste dag van de nieuwe week plaats. De enige uitzondering is de Geinloop, die onveranderd op zaterdag wordt geprogrammeerd. En vóór de naburige Gaasperplasrun onderdeel werd van het Rondje Mokum, vond deze ook op de laatste dag van de week plaats. Ik heb het gecontroleerd, van de 45 trimlopen waaraan ik tot nu toe heb deelgenomen, waren er exact 3 op zaterdag. Te weten mijn eerste Gaasperplasrun in 2013 en de twee jaren daarna de Geinloop. Trouwens, als ik kijk naar de grote loopevenementen die Nederland kent naast de DtD, kom ik tot dezelfde conclusie. Of het nu gaat om de marathons van Amsterdam of Rotterdam, de Zevenheuvelenloop, de Haagse City-Pier-Cityloop of de halve marathon van Egmond, allemaal vinden ze op zondag plaats.

Het zal ongetwijfeld mogelijk zijn om je persoonlijke trimloopkalender geheel te vullen met evenementen die op zaterdag plaatsvinden. Zeker in streken waar de zondagsrust nog belangrijk of zelfs vitaal is. Maar blijkbaar is zondag, zeker in grootstedelijke gebieden, toch de meeste geschikte dag van de week om een loop te organiseren. Er is dan uiteraard het minste verkeer op de weg en ik ga ervan uit dat die dag voor de minste mensen een werkdag is. Dat levert dus zowel het grootste potentieel aan deelnemende lopers op, alsook de meest ideale mogelijkheid om vrijwilligers te strikken. Want zonder beide categorieën personen is het houden van zo'n evenement natuurlijk zinloos. Zonder de laatste soort aanwezigen is het ook volslagen onmogelijk om een loop van de grond te krijgen.

Dit relaas biedt mij de mogelijkheid om mijn persoonlijke trimlopen top 5 te belichten, iets dat ik al veel langer in mijn hoofd had. Hier komt hij:

5. De Nescioloop: deze 15 km-loop gaat,zoals ik al vaker heb geschreven bijna door mijn achtertuin en voor het overgrote deel over mijn trainingsgrond. Al varieert het parcours bijna jaarlijks (vooral het gedeelte in het Diemerpark), de Nesciobrug is steevast het centrale punt en het bijna 3 km lange pad langs het Amsterdam-Rijnkanaal moet ook altijd genomen worden. Collega-Looptijder Jan Bakker omschreef de route eens als 'een beetje saai', maar ik vind hem mooi genoeg voor een eervolle laatste plaats in deze top 5. Vindt trouwens altijd plaats op zondag en je kunt ook 8 (was 7,5) km doen, maar dan ga je de Nesciobrug over, mag je even de lucht van het Diemerpark opsnuiven en moet je direct weer terug naar de atletiekbaan in Sportpark Middenmeer. Dat is pas echt saai en 8 km is in mijn beleving wel iets aan de korte kant.

4. De Wallenloop in Naarden. Ik kies hier altijd voor de langste afstand, de ongeveer 14,5 km durende Vestingloop. Ook al ren ik dan vier keer hetzelfde rondje, het is een bijzonder traject rond het historische Noord-Hollandse vestingstadje. Zowel de buitenkant van die vesting als de wallen waarover gelopen wordt zijn werkelijk prachtig. Alsof je in een park of een bos rent en dan voortdurend vlak langs een kasteel komt. Alleen de vanuit-de-lucht-weergave van die rondgang over de Naardense wallen maakt deze trimloop is al zeer de moeite waard. Ik keer er heel graag jaarlijks terug, op de zondag rond 20 mei.

3. De Vechtloop in en rond Weesp. Een trimloop met drie gezichten, met stad, rivier en polder en altijd op een vaak warme zondag eind juni. Door zijn afwisseling en mooie omlijsting een bijzonder evenement, dat steevast begint en eindigt in een manege. Dat laatste is ook al niet allerdaags. Tot nu toe heb ik twee keer gekozen voor de afstand van 15 km, maar de 21,1 km, waarbij je tot in de Naardermeer rent, trekt mij zeker ook aan. Alleen als de temperatuur te hoog is, vind ik dat een nationaal park (een vierde gezicht dus) te ver.

2. De Geinloop, met start en finish in Driemond, een gehucht dat tot de gemeente Amsterdam behoort. Het ligt ingeklemd tussen het miniriviertje De Gein en het grote Amsterdam-Rijnkanaal. Deze loop is, zoals ik al eerder schreef, de uitzondering zowel in mijn hardloopagenda alsook in deze top 5. En wel omdat hij op zaterdag plaatsvindt, exact 6 dagen na de Nescioloop. Van mij zouden ze dit evenement dus best naar een dag later mogen verschuiven. Het feit dat ik zo kort na de loop in mijn achtertuin alweer op de fiets en in de hoeven moet, maakt deze loop niet minder fraai. Dat heb ik ook al twee keer uitgebreid beschreven in mijn blogs erover. Zo mooi ervaar ik het lopen langs dit kleine stroompje, dat ik de Geinloop hoger plaats dan de drie hierboven aangeduide trimlopen. In 2014 beperkte ik mij tot de 10 km, vorig jaar schoof ik met veel genoegen door naar de 15 kilometers, omdat ik dan heel even naar en langs mijn geliefde kanaal mocht hollen.

1. De Twiskemolenloop, met begin- en eindpunt in Landsmeer, onder de rook van Amsterdam. Vaste lezers van mijn verhalen zal het niet verbazen dat deze trimloop alle anderen achter zich laat. Ik wil nog wel en keer uitleggen waarom dat zo is. Welke afstand je ook kiest, deze loop gaat in het prachtige natuur- en recreatiegebied Het Twiske voor 98 procent over fietspaden, waar je dus geen auto's, motoren of brommers tegenkomt. Deze kleinschalige loop wordt vijf keer per jaar gehouden en voor een luttel bedrag koop je een seizoenskaart, die je aan het einde van de cyclus recht geeft op een gratis mooi renshirt. Behalve bij het voor-inschrijven voor de eerste loop in september, kun je tot kort voor de start beslissen welke afstand je die dag wilt gaan doen. Dat geeft je de mogelijkheid om de weersomstandigheden in je keuze te verdisconteren. Daarbij heb je de keuze uit 5, 10, 16,1 en 21,1 km en al die afstanden zijn gecertificeerd door de Atletiekunie. Sinds kort ben ik er achter dat dit de een van de weinige van mijn vele vaste lopen is die op dat predicaat kan bogen. Landsmeer is voor mij per auto snel en makkelijk te bereiken en ik kan er altijd ruim en voor niets parkeren. Tenslotte zijn de mensen van de organisatie en de vele vrijwilligers minder net zo aardig als bij andere evenementen. Het is niet voor niets dat ik er inmiddels al 15 keer van start ben gegaan en ik zal er blijven terugkomen zolang ik daartoe de mogelijkheid heb.

Razendsnel rondom Tempel (3 reacties)

Gepost door Peter de Haan op maandag 8 februari 2016 21:51

Zondag was voor mij de dag van de tweede halve marathon dit jaar, de tweede in een serie die mij scherp en wedstrijdfit moet krijgen richting de Leiden Marathon op 22 mei. Na de succesvolle monstertocht in en om Egmond (zie vorige blog) was dit keer de opdracht om gevoel te krijgen voor een langeafstandsloop in een landelijke omgeving. Immers: de Leiden Marathon voert de loper door de ommelanden van de Lakenstad, en ik had daar bewust voor gekozen. Geen massale rommelige stadsloop (zoals Rotterdam) maar een kleinschaliger landelijker evenement. De 21K Groenhovenloop van Antilopen Vereniging Gouda zou mij in een grote ronde door het platteland rondom Reeuwijk-Dorp en Tempel voeren!

Met een aantal Goudse mede-Runners die voor de Rotterdam Marathon trainen had ik afgesproken om deze loop te beschouwen als een trainingsloop. De ambitie was om er ongeveer 2 uur over te doen maar vooral niet tot het uiterste te gaan. De komende periode met héél lange duurlopen zou al zwaar genoeg worden!

Maar beste lezers, hoe anders kan het toch gaan….

De weersvoorspellingen voor het Goudse hardloopfestijn bleken bewaarheid toen ik die zondagochtend uit mijn warme bedje jumpte… Het woei uit de lijken, zo zou mijn nautisch ingestelde vader zeggen - BTW dat zegt ie nog steeds indien, wanneer en zodra van toepassing. De temperatuur lag om en nabij de 9 graden, en het zou naar verwachting droog blijven. Wie mijn pennenvruchten wel eens leest weet wat dit betekent: een schier eindeloze twijfelpartij bij de hardloopgarderobe, oftewel mijn looprek zoals ik dat vaak gekscherend noem. Na veel dubben beviel ik uiteindelijk van de volgende beslissing: twee bovenlaagjes (waarvan één warme) en lange tights zouden de passende kledij vormen voor de op komst zijnde beproeving.

Om half elf des ochtends arriveerde ik bij de prachtig vernieuwde atletiekbaan van Gouda. Het zonnetje probeerde zijn stralen moedig door het wolkendek te boren en de banieren wapperden heftig aan den hoogschten mascht. Het zou, zo te zien, een zware tocht worden vandaag.

De startceremonie (met bijbehorend schot) voor de halve marathon zou om twaalf uur precies plaatsvinden. Al om kwart over elf begon ik aan het warmlopen op de baan. Dribbeltje hier, kniehefje daar, hakke(n)bil zus, tripling zo. Tjeemig wat was ik goed bezig zeg (doe ik anders nooit) en wat veerde dat allemaal lekker! Daar hadden ze het afgelopen jaar een goed stukje werk geleverd, dat moest ik die Antilopen uit Gouda nageven. Het is dat zowat 53 rondjes achtereen op een atletiekbaan op een gegeven moment wel een beetje saai en afstompend wordt, anders mochten ze het hier van mij best op organiseren….

Ik stond in het startvak nog uitgebreid met mijn Goudse medeRunners te keuvelen toen plotseling het startschot klonk. Lekker geconcentreerd, lekker professioneel, goed bezig hoor Petertje. De meute zette zich in beweging voor nog een halve ronde op de baan en vervolgens de barre tocht door de polders ten noorden van Gouda.

Ik nam even de tijd om af te tasten hoe goed ik mij voelde. Mijn GR-metgezellen hadden een iets snellere start verkozen. Zelf moet ik altijd heel even op gang komen. Maar toen ik eenmaal was warmgelopen vervoegde ik mij na een kleine versnelling op het 4km-punt bij een groepje van 6 mensen dat onder anderen bestond uit GR-collega Marian. Dit groepje onderhield een flink tempo van om en nabij de 5:20 per kilometer, iets te snel voor een tijd van 2 uur. Maar ik had al gemerkt dat ik mij erg lekker voelde, en ik besloot bij dit groepje te blijven. Na 6km namen Marian en ik de kop - van mezelf weet ik dat ik het altijd erg prettig vind om het tempo aan te geven. Zo buffelden wij samen voort in een strak tempo, de wind soms in de rug en soms van opzij. Het groepje dunde onder deze snelheid snel uit en na 8 kilometer waren we nog met 3 over: één vrouw bleek het zó prettig te vinden om ‘gehaasd’ te worden dat zij zich comfortabel achter ons nestelde.

Het 10km-punt werd gepasseerd in iets meer dan 53 minuten. WOW wat was dat een scherpe tijd en wat voelde ik me toch lekker! Toch wisten we alle drie dat de Grote Ellende nog moest volgen: een haakse bocht naar rechts en dan ruim 10 kilometer beulswerk tegen de steeds krachtiger wordende wind in. Voor die bocht hadden wij nog snel even twee mannen ingehaald en we liepen dus nu met z’n vijven.

Dat waar wij voor vreesden werd on-mid-del-lijk na de haakse bocht bewaarheid. Een enorme muur van wind trof ons vol iets schuin van voren in het gelaat. We besloten om in een waaier achter elkaar te lopen en steeds het kopwerk af te wisselen. Dat lukte maar gedurende één kilometer: toen werd het groepje volledig uit elkaar geslagen. Ik had al een tijd op kop gelopen en merkte dat ik niet werd afgelost. Ik keek heel even om (geen sinecure onder die omstandigheden) en zag in mijn kielzog nog maar één persoon: de vrouw die nog steeds heel comfortabel met mij meeliep. Marian was weg, ver weg al, en de twee mannen waren in geen velden of wegen meer te bekennen. Wat was hier een slachting aan de gang!

Ik voelde mezelf nog heel goed en besloot om nog steeds dat strakke tempo vol te houden. Mijn metgezel volgde slechts; geen enkel probleem voor mij want in die rol voel ik mij het prettigst. Zo passeerden wij onderweg menig hardloper-doodloper die geen van elk kon aanhaken.

Inmiddels hadden we 13km gelopen en waren we inmiddels aanbeland op de schitterende langs mooie oude boerderijen slingerende Oud Bodegraafseweg, het mooiste plekje op de route. Het waaide verschrikkelijk hard, maar dit was nog slechts de stilte voor de storm, zo wisten wij. Na de drankpost bij het 14km-punt zouden wij bij AC Bodegraven de parallelweg van de A12 opdraaien om vervolgens 5 ellenlange kilometers te moeten strijden tegen de elementen die nu op zijn vijandelijkst zouden zijn. Vijf kilometer onbeschut met een inmiddels tot orkaankracht aangezwollen wind vól in het gelaat. Opmerking: om de lezertjes aan het blog te kluisteren moet ik af en toe de boel iets aandikken. Maar dat zij mij vergeven, nietwaar…..?

De powerdrink was amper ingebracht of de verschrikking begon. Wát een beproeving werd dat! Waar ik me tot dan toe behoorlijk goed voelde begon nu na 14km het loodzware afzien. Mijn loopvriendin-voor-twee-uurtjes verstopte zich vrouwhaftig achter mijn brede rug (zie opmerking vorige alinea) en alleen op die manier kon zij mij nog volgen. Ikzelf was inmiddels onvoorstelbaar met mijn krachten aan het smijten, dat wist ik, maar wat kon ik anders? Voor vrijwel iedere loper (zie ook het verhaal van Cristian) geldt dat een teruggang in snelheid zowat onacceptabel en niet te verteren is. Dus ploegden wij maar voort.

Na twee kilometer van dit beulswerk bleek mij dat dit niet langer kon. Dus sprak ik tot mijn metgezel de onsterfelijke woorden “Ik kan niet meer”, waarop zij de al even onsterfelijke woorden sprak “Ik ook niet”. Dat schoot niet echt op in de onderhandelingen.
Kapot als ik was nam ik dan maar het eenzijdige besluit om de gaskraan iets dicht te draaien. Mijn compagnon probeerde het nog even dapper, maar verder dan zo’n 50 meter van mij weg geraakte zij niet. Ook zij was aan het eind van haar latijn.

En zie, op het 19km punt stond ie daar ineens: Hans, de oprichter van de Goudse Runners en met zijn 73 jaar nog altijd buitensporig actief in de hardloop- en langlaufsport (en dan niet van dat kruimelwerk hè, nee: Vasa Loppet en dat soort monstertochten).
Hans schreeuwde het mij toe: “…nog twee kilometer waarvan 500 meter zwaar!!” Dat was voor mij genoeg ondersteuning (dankjewel Hans!) en ik versnelde weer een klein beetje. Daardoor kwam ik ook weer een beetje nader tot mijn vrouwelijke metgezel!

En zie, op het 20km-punt stond ie daar ineens: Rob, de trainer van mijn Zaterdaggroep van de Goudse Runners. Hij stond met zijn fiets langs de kant naar de passerende lopers te kijken.
Rob schreeuwde het mij toe: “…nog één kilometer en dan ben je er! Het gaat fantastisch!” Ik reutelde het eruit: “Ik ben he-le-maal-kapot”. Rob bedacht zich geen moment (dankjewel Rob!), pakte zijn fiets en nestelde zich fietsend naast mij op het voor de lopers afgeschermde stuk weg. “En nou niet stoppen” sprak hij om de tien seconden. Het gaf me vleugels, nou ja: vleugeltjes, en even later passeerde ik mijn dappere medeloopster die het onwaarschijnlijk zwaar leek te hebben. Ook zij kon op dezelfde aanmoedigingen van Rob rekenen, wat heel fijn voor haar moet zijn geweest. Ik was inmiddels over mijn dode punt heen en liep langzaam van haar weg. Het atletiekstadion kwam in zicht!!

Na nog 300 meter persen over de baan die nu een stúk minder verend voelde stampte ik over de finish in 1:53:52, een tijd die ik (echt waar) nog nóóit had gelopen. Een daverend PR dus, ongekend, onverwacht en onvoorstelbaar!

Stuk voor stuk druppelden mijn eerdere metgezellen uitgeput over de finish. De high-fives vlogen in groten getale door de lucht: we wisten dat we allemaal een heldenprestatie hadden geleverd, eentje om verschrikkelijk trots op te zijn. Wat een trainingsloop had moeten zijn was uitgedraaid op een onvervalste slijtageslag!

De komende weken gaan zich kenmerken door het uitbouwen van de afstanden richting de 32-35km. De eerstkomende op het programma bestaande wedstrijdloop zal zijn de CPC halve marathon in Den Haag op 6 maart. In het kader van een verantwoorde trainingsopbouw moet ik dáár wel een beetje normaal gaan doen……..

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper