Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Mijn eerste 2,3km.

Gepost door Yildiz Kurt op zaterdag 25 april 2015 23:52

Zes maanden ben ik al bezig met hardlopen.
Eerste dag, tijd, plek, afstand, snelheid en zelfs de paden in het bos.
Ik vind het erg leuk om weer eens mijn eerste rondje te lopen.
Mijn eerste 2,3km in het Amsterdamse bos.
In het begin durfde ik niet vanaf thuis te HRDLPN. Wat zouden anderen er van denken. Mensen zouden raar kijken enz, ging er door mijn gedachten. Daarom ging ik met de auto naar het parkeerterrein van de camping en maakte een rondje erom heen.
2,3km volgens Runkeeper.
500 meter hield ik niet vol. Van Evy had ik niet gehoord en had uitgevonden dat je met Runkeeper je tijd kon bijhouden. Dat je een blessure kon oplopen van HRDLPN, nee toch!!! Het is zo onschuldig.
Runkeeper stimuleerde mij om iedere dag weer te lopen. Ik zag op de app dat het steeds beter ging.
Ik liep het rondje 5 dagen in de week en soms twee keer op de dag. En telkens een record. Snelste tijd, langste afstand, en maar trainen..
Ik wilde het totale rondje van 2,5 kunnen HRDLPN. Het lukte mij en maakte mijn rondje 3,5km daarna 5. Ik wil de 10 km aan tikken.
Ik had een doel. Want je moet je zelf een doel stellen had ik gelezen om je zelf te stimuleren.
Ik had mij ingeschreven voor de Kerstloop in Amstelveen, een 5km wedstrijd.
"Spierpijn daar moet je gewoon doorheen trainen" zei een collega van mij.
Tegen spierpijn kan je paracetamol gebruiken zei een ander collega.
Je raadt het vast al, binnen een maand had ik een ontstoken pees en een pijnlijke knie. Eerste dagen kon ik niet lopen van de pijn. Weken niet kunnen HRDLPN.
Nadat het beter ging, heb ik op advies van de fysio mij aangemeld bij AV Startbaan.
Ik ben nu 6 HRDLP maanden verder en wijzer. Rust, geduld en naar je lichaam luisteren heb ik geleerd.
Baan trainingen bij AV Startbaan doen mij goed. Heerlijk zijn de interval trainingen. De donkere winteravonden op de verlichte atletiek baan. Een sprintje trekken na de laatste bocht.
Niet meer alleen hoeven te lopen op donkere wegen en straten. Trainers die op je letten en je adviseren. Nu het lente is samen naar de heuvel in het bos.
Het is leuk om te helpen bij de vereniging. Een wedstrijd organiseren met elkaar voor andere lopers. Komende wedstrijd is de www.Midzomernachtcross.nl
Wat een fijne vereniging is AV Startbaan.
Mijn eerste 2,3 km rondje is mijn ijkpunt. Hoeveel ben ik vooruit gegaan vanaf het begin en hoeveel ben ik beter na zes maanden HRDLPN (1 maand blessure tijd tel ik niet mee)
Hebben jullie ook zo iets of ben ik vreemd?
Whatever, het maakt mij niet meer uit wat mensen denken en stap zo de deur uit en ga HRDLPN en ren naar het plekje waar ik begon.

Foto's bij deze blogpost

MidZomerNachtCross-a.jpg Eerste rondje hardlopen 24-9-2014.JPG

Halve Marathon Ermelo

Gepost door Eric van Gool op zaterdag 25 april 2015 20:17

Weet niet echt wat ik er van moet verwachten. Ik vertrek veel te snel. Dit moet ik later bekopen maar ik loop toch onder 1:40. dus toch tevreden maar er had meer ingezeten.

Statistieken van deze tijd

Afstand
21.097 m
Tijd
01:39:48
Snelheid
12,68 km/u
Calorieën
1495 kcal

Ingeschreven voor mijn eerste halve marathon

Gepost door Monique op zaterdag 25 april 2015 12:18

Hij staat er hoor: die stok achter de deur, mijn motivatie om het lopen/trainen vol te houden en mijn prestaties te verbeteren.
De inschrijving is een feit. Nog even bleef mijn vinger twijfelend boven de verzendknop hangen… Maar hé zeg, ik ga hiervoor! Dus nu is er geen weg meer terug. 11 oktober loop ik mijn eerste halve marathon in Eindhoven.

Dit is waar ik al tijden over denk, en waarvan ik nu ook overtuigd ben dat het een feit gaat worden. Want man, wat loop ik lekker. Twee jaar geleden nog een poging gedaan met een start-to-run clinic en helaas niet heel structureel blijven doorlopen. Geen tijd, geen ruimte in mijn hoofd en mijn leven en natuurlijk legio excuses. In december vorig jaar ging de knop om. Het werd hoognodig tijd om eens tijd voor mezelf vrij te maken en dingen te gaan doen waar ik energie van krijg. Sporten heb ik altijd graag gedaan dus toch weer de loopmaatjes uit de kast gehaald en voorzichtig aan de slag; een keer per week met een loopgroepje en 2 tot 3 keer per weer in mijn uppie. Ik loop nu zo’n 40 km per week en ik had nooit gedacht dat het zo lekker zou gaan. Droomde ik eerst nog van 10 km aaneengesloten lopen, nu droom ik van hoe snel ik die 10 km kan afleggen en ben ik bezig met het uitbouwen van mijn wekelijkse duurloop naar 20 km. Ik verdiep me in km-tijden en intervaltrainingen en speur internet en hardlooptijdschriften af naar loopschema’s en goede voeding om de verbrande calorieën weer te compenseren. Enigszins verslaafd is denk ik een terechte conclusie. Ik heb mezelf een paar nieuwe hardloopschoenen cadeau gedaan, want lange afstanden op mijn oude schoenen vonden mijn teentjes niet leuk. Ze kregen alle kleuren van de regenboog… Nu loop ik op flitsend blauwe schoenen van Brooks en vind ik het er zelfs bijna profi uitzien! Wie had dat ooit gedacht? Mijn lijf, maar ook mijn geest verandert, ik voel me sterk en happy. Tijd om dat eens te bekronen met een halve marathon!

Eerste 5km evenement gelopen

Gepost door Jeffrey Hesseling op vrijdag 24 april 2015 20:15

Afgelopen zondag was het dan zover. De 5 km ijsselloop in Deventer. Dit was mijn gestelde doel toen ik in januari van dit jaar begon met hardlopen. Geplaagd door blessures in februari en maart zag het er niet naar uit dat ik mee zou gaan doen doordat ik weinig kilometers had gemaakt en de conditie hard achteruit was gegaan. Toch heb ik begin april de hardloopschoenen weer aangetrokken en had ik binnen 2 à 3 trainingen de slag weer te pakken. De week erna ook nog lekker 3x gelopen en voor zondag nog 3 dagen rust gepakt.

Toen ik zondag ik Deventer aan kwam scheen het zonnetje al lekker en ik voelde aan alles dat het een mooie dag zou gaan worden. Om 11:45u mij gemeld bij de warming up. Even lekker de spieren warm krijgen. Om 12:15u meldde ik mij aan de start en begon mijn eerste 5km evenement. Mijn doel was om deze tussen de 6,5-7 minuten per km te gaan lopen. Lekker rustig in mijn eigen tempo.. Uiteraard heb ik mij laten meeslepen door een ieder die aanzienlijk harder van start gingen en moet zeggen dat ik dit goed vol heb weten te houden. Uiteindelijk gefinisht in een mooie tijd van 30:18.

Mijn volgende loop staat gepland op 24 mei. Dan doe ik mee aan het rondje Bussloo (7.5km).

Tot dan!

Foto's bij deze blogpost

2015-04-19 12.59.15.jpg

Statistieken van deze tijd

Afstand
5.153 m
Tijd
00:30:42
Snelheid
10,07 km/u
Calorieën
462 kcal

Matchfixing

Gepost door berry peters op woensdag 22 april 2015 21:13

In het voetbal is matchfixing al jaren hip. Het schijnt te gebeuren in wedstrijden op alle niveaus vanaf de Champions Leaque tot en met het derde damesteam van SV Twello. Als er in je club nooit eens keer een match is gefixt, dan tel je eigenlijk in het hedendaagse voetbal niet meer mee. Natuurlijk horen daar dan ook de nodige onderwereldfiguren bij met illustere namen zoals Rooie Paul. Hij schijnt volgens de media ook de nederlandse scheidsrechter S.Gözübüyük genoemd te hebben. De voetbalbond ontkent in alle toon aarden. Ik denk dan dat als je die naam kunt noemen, dan heb je in ieder geval flink geoefend.

Maar goed, deze blog gaat natuurlijk over hardlopen. Hardlopers zijn over het algemeen vrij onschuldig. Als het tenminste gaat over hardlopen. Daarom verwacht niemand matchfixing bij het hardlopen. Ik was dan ook totaal verbaasd toen ik twee weken geleden werd benaderd door een charmante Aziatische heer genaamd Pin Dasuup. Hij vroeg mij of ik de marathon kon lopen boven de 4 uur. Ja, boven de 4 uur. In eerste instantie weigerde ik standvastig. Ik had immers tot doel om samen met mijn hardloopmaatjes een scherpe tijd onder de 4 uur te lopen. Hij vertelde dat er op de Filipijnen flink geld zou worden ingezet op mijn eindtijd van ergens tussen de 4:10 en 4:15. Ik moest lachen en twijfelde toch wel een beetje toen hij me een opmerkelijk aanbod deed.

Lees nieuwsgierig verder op: https://bigsmilerunning.wordpress.com/2015/04/22/matchfixing/

Helft van de Zeeuws-Vlaamse Marathon

Gepost door Margo Hermans op woensdag 22 april 2015 07:21

Foto's bij deze blogpost

20150422 Helft van de Zeeuws-Vlaamse Marathon.jpg

Statistieken van deze tijd

Afstand
21.790 m
Tijd
02:15:23
Snelheid
9,66 km/u
Calorieën
1459 kcal

Nescioloop: rennen op gevoel (3 reacties)

Gepost door Arranraja op dinsdag 21 april 2015 19:57

Ook te lezen (met veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com/

Als er iemand is die altijd probeert zijn zaakjes tot in de puntjes te regelen en logistiek gezien zo goed mogelijk voorbereid aan de start te komen, dan ben ik dat wel. Zo had ik bijvoorbeeld een dag van tevoren mijn startnummer met bijbehorende chip al opgehaald in een renwinkel in Amsterdam-Oost, zodat ik niet voor aanvang van de loop nog in de rij hoefde te staan. Groot was dan ook mijn verbazing bij het aanzetten van mijn Garmin 310XT nadat ik net de kleedkamer van AV '23 had verlaten. Het opstartscherm was nauwelijks in beeld of er kwam direct een melding dat de batterij bijna leeg was. Uit ervaring weet ik dat bij dit horloge deze mededeling betekent dat het apparaat kort daarna zal uitvallen. Ik snapte er niets van want ik let altijd heel goed op of er nog voldoende leven in de batterij zit, zeker wanneer ik een trimloop ga doen. Als ik twijfel of hij het zal gaan halen, neem ik voor de zekerheid mijn "oude" Garmin 205 mee. Óf ik was na mijn laatste training vergeten de batterij te controleren óf deze was in de drie dagen erna ineens spontaan leeggelopen. Ik hoop maar dat het eerste de oorzaak is want ik heb dit horloge pas sinds januari 2014 in gebruik.

Ik overwoog heel even of ik mijn vrouw zou bellen met het verzoek of zij bliksemsnel mijn andere klokje kon komen brengen. Maar de tijd was daarvoor hoogstwaarschijnlijk te kort en ik wist niet eens of de 205 wel zou functioneren omdat ik hem al tijden niet gebruikt had. Bovendien was het maar de vraag of mijn vrouw zin had om op de fiets naar Sportpark Middenmeer te komen racen. Er zat dus niets anders op dan om mijn vierde Nescioloop volledig op gevoel te gaan lopen. Gelukkig stelt de organisatie sinds vorig jaar pacers ter beschikking. Ik was toch al van plan om met de haas voor een eindtijd van 1:15 uur mee te gaan en nu leek mij dat in deze situatie helemaal een goed plan. Ik ben gaan terugkijken in mijn hardloopadministratie en heb kunnen vaststellen dat ik alleen tijdens mijn allereerste (Dam tot Dam-)loop in 2010 nog niet beschikte over een gps-apparaat. De 33 georganiseerde lopen die ik daarna heb gedaan zijn zonder uitzondering voltooid met zo'n miraculeus techniekwondertje aan mijn linkerpols. Je kunt je voorstellen dat ik even de tijd nodig had te wennen aan het idee dat ik 15 km lang verstoken zou zijn van informatie over mijn kilometertijden, mijn gemiddelde uursnelheid over de huidige km en over de tot dan toe afgelegde afstand, mijn totale tijd en de hoogte van mijn hartslag.

Ik ging mijzelf maar warmlopen op die prachtige AV '23-atletiekbaan en ik zou wel zien hoe dit zich zou gaan ontwikkelen. Tot twee keer toe zwaaide ik naar DtD-loopmaatje Janine die ook druk bezig was met haar warming-up. Er bleek, net als bij de Brettenloop drie weken eerder, vlak voor de starttijd nog een lange rij wachtenden voor de tassenafgifte te staan. Daarom werd de aanvangstijd van de 15 kmloop iets naar achteren geschoven. Als dit maar geen Amsterdamse traditie gaat worden. Het gaf mij wel de gelegenheid om te elfder ure een tweede bezoek aan het herentoilet te brengen teneinde de blaas zo leeg mogelijk op te leveren. Bij het verlaten van het clubgebouw wist een andere loper mij te vertellen dat de start dan toch echt binnen 45 seconden zou plaatsvinden. Dus spoedde ik mij die kant op. Er stond al een flink pak renners opgesteld en ik had niet meer de gelegenheid om uit te zoeken waar de gekozen pacer zich bevond. Op goed geluk liep ik over het gras aan de binnenkant van de baan naar voren en voegde ergens vóór het midden van het strijdgewoel in. Daar klonk reeds het startschot en na enig wandelen richting het start- en finishdoek met daaronder de bekende matten, kon ik het op een lopen zetten. Geheel en al op gevoel zette ik een tempo in dat volgens mij om en nabij de 12 per uur moest zijn.

Het valt mij op bij de twee lopen die AV '23 organiseert dat er ieder jaar veranderingen in het parcours zijn. Vorige jaren vond de start van de Nescioloop nog plaats op het brede fietspad voor de ingang van de atletiekbaan, nu werd er gestart op de baan en moest er driekwart ronde aldaar worden afgelegd alvorens het strijdtoneel zich naar buiten verplaatste. Groot voordeel van deze startplek is dat er ruimte genoeg was voor de ongeveer 440 lopers om een gewenst aanvangstempo in te zetten. Ondanks het respectabele aantal deelnemers waren er geen noemenswaardige problemen bij de passage van het hek rondom de baan en huppelde iedereen vrolijk naar buiten. De eerste kilometer en een beetje gingen over het ruime fietspad tussen de voetbalvelden door. Ik was intussen naarstig op zoek naar mijn pacer. Er liep een man in een felgeel shirt iets voor mij. Zou hij de 1:15-haas zijn? Er liepen maar weinig renners in zijn kielzog en ik stak hem al snel voorbij. Dit kon de gezochte tempomaker niet wezen. Rechtsaf het sportpark uit en het laatste stukje van de Kruislaan werd gevolgd door de lange passage onder het spoor door. Hier raakt GPS altijd het spoor een tijdje bijster, dat probleem had ik deze keer dus even niet. Een aantal meters voor mij liep een vrij grote en compacte groep. Toen we de tunnel hadden verlaten en Sciencepark bereikt was, was ik hem dicht genaderd. Vooraan in het midden herkende ik ineens dezelfde jongeman die ook vorig jaar de snelheid voor deze eindtijd had aangegeven. Hij keek even achterom en ik hoorde hem zeggen: "Dat ziet er goed uit". Het is natuurlijk ook leuk als er zoveel mensen met jou weglopen. Ik was als vanzelf naar mijn leidsman toe gelopen en nestelde mij tevreden aan de staart van dit selecte gezelschap mannen en vrouwen. De dames liepen vooral dicht in de buurt van de jongeman in het oranje veiligheidshesje met daarop voor mij nu duidelijk "1:15" zichtbaar.

Ik was bewust achteraan gaan lopen en liet wat ruimte voor mij zodat ik goed kon zien waar ik mijn voeten neerzette. Dat was een bewuste en naar later bleek goede keuze. Vorig jaar moest ik al na een paar kilometers lossen uit het 1:15-groepje. Nu wilde ik het zo lang mogelijk zien uit te zingen en kijken hoe ver ik zou komen in de richting van die mooie eindtijd. Op de Oosterringdijk kwam er een fietsster naast ons rijden die vanwege het grote pak renners niet echt kon doorrijden. Ik adviseerde haar om één afslag naar links eerder te nemen, zodat ze langs het kanaal vlugger haar weg kon vervolgen. Onder de Zeeburgerbrug door naderden wij het centrale punt van deze loop: de Nesciobrug. Vanaf nu gingen de kilometers meetellen voor de strijd om de hegemonie van de hardloopspeltegel Amsterdam IJburg. Iedere km is er één en ik kon er vandaag zeker negen scoren. Mijn vrouw zou aan de voet van de brug staan om foto's te schieten. Zodra ik haar zag, begon ik met mijn linkerarm te zwaaien opdat zij minder moeite hoefde te doen om mij in de lange rij lopers te ontdekken en direct kon gaan knippen. De brug op en over en bijna rechtdoor het Diemerpark in is voor mij overbekend terrein omdat ik hier veel van mijn trainingsrondjes ren. De brede fietspaden aldaar heb ik al ontelbare malen van alle kanten doorkruist maar grappig genoeg had ik de driehoek die de organisatie dit jaar had uitgetekend nog nooit in die richting afgelegd. Op het stukje Diemerzeedijk nam ik direct het hazenpad in het gras naast de brede asfaltstrook, teneinde de benen even iets minder zwaar te belasten. Helaas was het druk want er kwamen meerdere, joggende tegenliggers die ook aan dit kleine spoortje de voorkeur gaven. Dan maar weer de verharde weg op

Af en toe moest ik iets van een gaatje laten vallen maar ik was daarin niet de enige en samen met mijn lotgenoten slaagde ik erin de schade telkens weer te repareren. Ik was verbaasd om het 7 km-bord te zien. "Hoe was het mogelijk dat wij al vrijwel op de helft van het parcours waren, we moesten toch nog een heel stuk naar het pad van bijna 2,5 km direct langs het kanaal en aan het einde daarvan was reeds het 11 km-punt", dacht ik. Ik liep dus steeds iets los van de overigens steeds wat kleiner wordende groep haasvolgers. Ineens lag één van de vrouwen voor mij languit op de grond. Omdat zij midden in de hechte groep aan het rennen was, had zij dus niet kunnen zien dat er daar een ietwat verdiepte, grote putdeksel in het wegdek lag. Dat moet de reden van haar valpartij geweest zijn. Twee galante heren stopten en hielpen haar overeind. Dat hoefde ik derhalve niet meer te doen en ik rende met een ruime boog om de plaats van het ongelukje heen. Ik hoop maar dat de dame haar tocht op een prettige wijze heeft kunnen voortzetten. Door dit voorval was de groep enigszins uit elkaar geslagen en er kwam een kleine man langs mij die de achtervolging inzette. Ik liftte met hem mee en liep zo vrij makkelijk terug richting onze goeroe.

Na bijna 8 km stond de drankpost langs het pad. Ongeveer de helft van de lopers stopte om een paar slokken te nemen. Een strak in het zwart geklede dame met de naam van de vereniging Phanos op haar rug, had de hele tijd voor de groep gelopen maar was nu door het pakken van een bekertje water erachter terecht gekomen. Ik rende zoals altijd ook stug door en probeerde zo goed en zo kwaad als het ging in haar spoor te komen en te blijven. De ongeveer 12 km per uur die ik toch wel gelopen moet hebben gedurende de eerste 8 km begon nu al enigszins zijn tol te eisen. Maar ik kon de vrouw voorlopig aardig volgen. Na het enige stukje half verharde pad in het parcours, dat evenwijdig liep aan het water van De Diem, kwamen we bij het Amsterdam-Rijnkanaal. Ik heb al vaker geschreven over mijn voorliefde voor het fotograferen van grote passagiersboten, ook wel riviercruiseschepen genoemd. Altijd heb ik tijdens mijn trainingen een kleine zakcamera aan mijn riem en steevast hoop ik van die mooie grote boten op de gevoelige plaat te kunnen vastleggen. Rennend door het Diemerpark wenste ik vandaag even niet zo'n schip tegen te komen omdat het nu niet goed uitkwam. IJdele hoop, want zodra de begroeiing had plaatsgemaakt voor het uitzicht over het water, gleed er zo'n fraaie slanke, witte schuit voorbij. Ik bedacht mij geen moment en griste mijn kleine Nikon uit zijn tasje. Het kostte mij wat moeite om het apparaatje in de actieve modus te krijgen, maar ik slaagde erin om al rennend één plaatje te schieten. Deze actie stimuleerde een dicht achter mij lopende renner hierover een praatje met mij aan te knopen. Ik vertelde dat dit type boten zich maar ongeveer 1 keer op de honderd vrachtschepen vertoont en dat het een kleine hobby van mij is geworden om ze op beeld te vangen.

Na dit intermezzo ging ik de bocht om naar het lange, rechte stuk langs het water dat ik al ontelbare keren in beide richtingen hollend heb afgelegd. Waaronder al drie keer eerder zo hard mogelijk tijdens mijn eerdere deelnames aan deze Nescioloop. Ik had er inmiddels ruim 8,5 km op zitten en ik probeerde mij, na het fotografeer-intermezzo, weer volledig te concentreren op het blijven volgen van de Phanosdame en de groep 1:15 daar iets voor. Hoewel ik gewend ben aan beide zijden van het kanaal heel veel lange, rechte stukken te trainen, merkte ik nu dat daarop langere tijd een hoog tempo vasthouden lastig is. Zeker na een al respectabel aantal kilometers. Kortere stukken met bochten en wendingen zijn psychologisch gezien tijdens een wedstrijd voor mij toch prettiger. Het ging wel door mij heen dat als ik twee-derde van de route het kon volhouden om in de buurt van de 1:15-pacer te blijven, ik dat ook de rest van de loop zou moeten kunnen. Mijn benen voelden nog niet echt moe aan, het was meer in de rest van mijn lijf en in mijn hoofd dat ik het lastig kreeg. Langzaam maar zeker moest ik mijn richtpunten nu laten lopen. Aan het einde van dit lange pad was dus de 11 km bereikt en ging het rechtsaf onder de brug door en met een venijnig klimmetje de Diemerzeedijk weer op.

Direct daarna de Nesciobrug terug omhoog, na een scherpe bocht van ongeveer 60 graden, was deze keer lastiger dan ik normaal tijdens trainingen gewend ben. En dat terwijl ik die hindernis toch geregeld aan het einde van een lange duurloop pleeg te nemen. Ook stond bovenop de brug de wind pal tegen en dat hakte er bij mij na al die inspanningen aardig in. Terwijl ik juist de brug ging bestijgen, zag ik de 1:15-groep bijna bovenop verder bij mij vandaan bewegen. Vooral in dit laatste deel van de race miste ik de informatie van mijn gps-horloge. Het wil weleens gebeuren dat je het gevoel hebt dat je bijna niet meer vooruit komt maar dat het klokje toch aangeeft dat je nog dezelfde uursnelheid hebt als eerder toen je je naar jouw idee nog soepeler voortbewoog. Onderaan de 860 meter lange brug was het nog precies 3 km naar de eindstreep. Bij zoveel mogelijk van de vrijwillige wegwijzers stak ik een duim omhoog om aan te geven dat ik hun inzet zeer waardeer. Zonder hen zijn er tenslotte geen trimlopen mogelijk. Juist terug op de Oosterringdijk haalde ik een lange dame in blauwe kleding in. Zij kwam al snel weer naast mij lopen en even later hoorde ik achter mij aan de klank van het ademen dat zich nog een vrouwspersoon bij ons had gevoegd. Dit leek mij wel een aardig triootje om gezamenlijk naar het einde van de rit te hollen. Maar helaas hield dit tijdelijke span niet lang stand. We mochten nu steil de dijk af om Sciencepark wederom op te rennen, daar waar ik een eindje ervoor mijn gedroomde groep had zien afdalen. De allerlaatste keer voor ik ze definitief uit het oog verloor. Ik liet mij eenvoudigweg naar beneden vallen en maakte mij daardoor los van de twee vrouwen. De kleinste van de twee dames nam echter een nauwe binnenbocht, stoof mij voorbij en ik had niet meer de kracht om aan te haken. De lange vrouw in het blauw had ons tweeën niet kunnen bijbenen.

Het lange rechte stuk over Sciencepark en daarna door de tunnel onder het spoor, die ik op de heenweg met speels gemak genomen had, leek nu extra lang en zwaar. Net de tunnel uitgekomen botste ik bijna tegen een onbeholpen fietsende moeder met kind achterop, omdat deze dame de aanwijzingen van de voor haar staande wegvrijwilliger niet goed begreep. Ik kon net op tijd inhouden, achter haar langs glippen maar een halfluid en welgemeend "stomme trut" kwam spontaan over mijn lippen. Het met een bocht naar links het sportpark opdraaien en de wetenschap dat ik aan de laatste kilometer kon beginnen, gaf mij nieuwe energie. De opmerking "dat ziet er nog soepel uit" van een langs het pad staande toeschouwer, werkte nog extra positief op mijn geestesgesteldheid. De plattegrond van deze editie had ik niet tot in de laatste details bestudeerd, dus ik wist niet precies via welke route ik de eindstreep zou bereiken. Ik ging uit van een parcours-einde van die kant gezien via het fietspad om de baan heen en via de hoofdingang erop en met een scherpe bocht naar rechts over de finish. Die aanname bleek niet te kloppen, want net als het jaar daarvoor werden we het eerste bruggetje linksaf aan de andere kant naar de baan geleid. Vorig jaar was het langs het atletiekcomplex, aan de achterkant door een zijhek naar binnen, direct de baan op en linksaf aan het einde van de bocht finishen.

Nu zag ik tot mijn ontzetting dat er nog een driekwart baanlengte diende te worden afgelegd voor de magische matten uiteindelijk uitsluitsel zouden geven over de behaalde tijd. Normaal gesproken wil je als loper altijd langer en verder lopen, maar na zo'n langdurige en flinke inspanning verlang je ook hevig naar het einde. Voor het clubgebouw zaten aan de rand van de baan twee heren aan een tafel de binnenkomst van de renners van "deskundig" commentaar te voorzien. Mijn startnummer, naam en woonplaats werden omgeroepen met de toevoeging: "die heeft het heel erg warm". Helaas werd uit mijn achternaam een letter weggelaten waardoor hij verkeerd werd uitgesproken, en ik had geen signalen gegeven dat ik aan het overkoken zou zijn. Iedereen die 15 km op zijn hoogst mogelijke snelheid verhapstukt raakt natuurlijk enigszins bezweet en heeft een rood hoofd. maar ik had beslist niet het gevoel dat ik uit elkaar zou gaan knallen. Die sensatie overkomt mij vrijwel nooit, ik heb het niet zo gauw erg warm. Toch wel enigszins gebelgd door die foute opmerking, spoedde ik mij zo snel als nog mogelijk was naar de meet. Ik zag de klok net op 1:17:00 springen terwijl ik over de streep kwam. Daar zouden nog wel een paar tellen vanaf gaan omdat ik niet direct na het startschot over de matten kon gaan. Pas toen ik later thuis de officiële uitslag op internet kon bekijken bleek dat het er zelfs 19 waren. Met 1:16:41 had ik dus op gevoel een heel mooie tijd gescoord. Niet zo goed als tijdens mijn eerste twee optredens in 2012 en 2013 maar beter dan de 1:17:04 van vorig jaar. Die laatste tijd was overigens bij heel wat minder goede weersomstandigheden dan het zonnige weer van vandaag tot stand gekomen.

Ik werd direct na de finish staande gehouden om de chip van mijn schoen te laten knippen en van een jong meisje kreeg ik, net als iedere loper, een leuk aandenken in de vorm van een soort sleutelhanger. Daarna maar even een rondje over het gras aan de binnenkant van de baan gewandeld bij wijze van cooling down. Ineens zag ik langs de kant, voor de ingang vrouwlief staan, die toch duidelijk had aangekondigd niet naar mijn binnenkomen te zullen kijken. Zij zag mij ook en wenkte. Toen ik de baan was overgestoken en voor haar stond vroeg zij wat er aan de hand was en waarom ik niet aan het rennen was. "Maar ik ben al gefinisht, ze hebben zelfs mijn naam en woonplaats omgeroepen. Heb je dat dan niet gehoord?". Dat had ze niet, ze had mij dus ook niet zien binnenkomen en dacht dat ik door een blessure of zoiets voortijdig was afgehaakt. Had ik daarvoor mijn beste beentje voorgezet!?! Ik was derhalve bij mijn ultieme inspanning ook niet op de gevoelige plaat vastgelegd. Wel had ze Janine over de streep zien komen, in naar later bleek een geweldige tijd van 1:10:14. Daarmee had ze gewoon haar prima tijd van twee jaar geleden met bijna 2 minuten verbeterd. Een groot respect is hier op zijn plaats. Ik sprak nog even met mijn sympathieke oud-clubgenoot Nils de Rijk die als gediplomeerd hardlooptrainer met zijn eigen toko (loopwijzer.net) enthousiast en zeer voortvarend aan de weg timmert. Hij beloonde mijn inspanningen met een beker lekkere thee, waarvoor nogmaals hartelijk dank. Kijk ook naar zijn leuke video-opnames van de loop op http://www.nescioloop.nl/film_2015.html. Ik ging daarna, nadat ik even schok omdat ik in de kleedkamer mijn tas niet direct kon vinden, als een tevreden loper richting huis. Daar legde ik direct mijn Garminpatiënt aan het infuus.

een tijdje uit de running

Gepost door Jolene runaholic op maandag 20 april 2015 21:24

Bah.
het ging zo goed. Ik was weer lekker aan het trainen voor de halve.. Ik was even een maandje er uit geweest. Begon vorige week opnieuw.
zaterdag een survival run gehad. Tijdens de run had ik eigenlijk geen last. Maar de volgende dag kwam de pijn in mijn enkel opnieuw.. Vanochtend weer met hevige pijn opgestaan.. Nog getwijfeld om te hardlopen. Toch maar niet gedaan.. Dit keer de sportfysio gebeld.. Kon vandaag nog terecht.

wat blijkt.. Er staat een botje niet goed.. Fijn..
terwijl ik al een jaar bezig ben bij huisarts, ziekenhuis, Röntgen foto's laten maken. Enige wat er uit kwam.. Verrekte banden. Neem maar even rust.

vandaag al eerste behandeling gehad van trekken en duwen aan m'n enkel.. Botje staat nog niet recht, maar al wel ietsjes beter.

mag voorlopig niet hardlopen.. Daar gaat mijn wedstrijd 😞

Ziekjes (3 reacties)

Gepost door elma van de griend op maandag 20 april 2015 09:28

Ik was er helemaal klaar voor. Begonnen met opbouwen en medische keuring gehad. Zo gezond als een vis ........
Word ik ziek!
Dit weekend kreeg de griep me te pakken. Koorts 40.3. Dus start training maar een weekje uitgesteld Confused smiley

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper