Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Genieten met een hoofdletter F(1)

Gepost door Robby van Zweeden op woensdag 22 maart 2017 21:13

Het begon allemaal op een mooie dag in maart 2016.
Ik zag een blog over de Spa Francorchamps Run. Een loopje op het Formule 1 circuit van Spa.
Deze was helaas het vorige weekend.
Ik hoefde niet lang te denken, dat zou ik volgend jaar ook gaan doen. Want hoe vaak krijg je de kans om op het circuit te lopen ?
Er waren verschillende afstanden, of eigenlijk kon je kiezen uit 1, 2 of 3 rondjes van 7 km. Heerlijk een halve marathon !

De tijd kroop voorbij en ondertussen was ik al lid geworden van de facebook pagina, zodat ik regelmatig updates op mijn tijdlijn kreeg.
Wat zagen de foto's er stoer uit. Heerlijk besneeuwd circuit, lopers in het kort in een erg mooie omgeving.

En toen was het zo ver, de aankondiging van de Spa Francorchamps Run 2017 inschrijving stond online. Dus heb ik me gelijk ingeschreven.
Er bleek ook een hele marathon gelopen te worden, dus zonder na te denken klik ik die aan; Dat ga ik doen. Niet over nadenken...

In de tussentijd had ik inmiddels mijn derde marathon gelopen, dus ik wist dat ik het zou moeten kunnen.
De zomer kroop voorbij en ook de herfst verstreek.

Het eerste kwartaal van 2017 zou in het teken van de marathon staan, ik stelde mijn trainingsschema vast en begon voorzichtig te denken aan doelen.
Ik wilde in het eerste kwartaal van 2017 proberen om iedere week 50 km te lopen. Een groot deel van mijn duurloop kilometers zou ik alleen moeten lopen, want het schema van de Loopgroep kwan uiteraard niet overeen.
Maar dat gaf niets, want de marathon loop ik toch alleen, dus kan ik daar mooi op trainen.

Helaas, zo goed als ik me kon voorbereiden op de Slachtemarathon (2016), zo moeizaam ging het nu.
Het begon met de stres op de bso van Tanja; Er zou faillissement worden aangevraagd voor de huisbaas. Welke gevolgen zou dat hebben voor ons ?
De dag nadat die aanvraag werd afgeblazen vroeg de huisbaas het zelf aan; Weer een onzekere tijd.
Vervolgens krijg ik op het werk te horen dat ons bedrijf is overgenomen, gelukkig zou er niets veranderen. En nog geen week later zit ik midden in een audit, de nieuwe eigenaar wil toch wel veel weten.
Ook mogen we binnen een maand twee lange weekenden in het ziekenhuis verblijven, omdat dochterlief is opgenomen. Niets ernstigs, maar je maakt je toch zorgen en traint wat minder...
Oh ja, in deze periode hebben we ook nog maar even een (klus)huis gekocht. Uiteraard niet op de standaard manier, maar via een bankverkoop. Wat ook nogal wat onzekerheden en dus stress met zich meebrengt.

Ook moest ik redelijk veel trainingen overslaan, omdat we het gewoon te druk hadden, bijvoorbeeld vanwege de schoolkeuze voor onze jongste dochter. Inhalen van de gemiste kilometers bleek dan vaak niet haalbaar, omdat je dan met de rust / volgende training in de knoop komt. Uiteindelijk liep ik 20 van de geplande 27 trainingen, in de tien weken voorafgaand aan de marathon.
Ik voelde me niet fit, was er mentaal totaal niet klaar voor.

Inmiddels was ik ook wel een beetje bang geworden voor de hoogteverschillen. Dat was tricky, zwaar en niet te trainen...

Maar ik had lopen opscheppen, dus voelde het alsof ik niet terug kon.
(En ook niet wilde !)

En dan is het opeens M-day. De dag dat ik mocht gaan lopen.

We hebben overnacht in Spa, dus we zaten lekker dichtbij. Toen we Spa binnen reden, zakte de moed me wel in de schoenen; Het hoogteverschil was nog veel erger dan ik gedroomd had!
Tegen 9 uur vertrokken we naar het circuit en geloof het of niet, zelfs met TomTom krijg ik het voor elkaar om fout te rijden.
Gelukkig geen stress en binnen een paar minuten komen we bij de Securite meneer aan. 'Participant or visitor ?'
Vol trots geef ik aan dat ik de marathon ga lopen en hij geeft aan dat we onder het circuit door moeten en daar mogen parkeren.
Wat gaaf, niet op een parkeerplaats in de buurt, maar als echte deelnemers op het Paddock !
Uiteraard maken we de nodige foto's, want dit maak je niet veel mee, dit is de plek waar het allemaal gebeurt (bij Formule 1)!

Na even rond gekeken te hebben besluiten we om het wedstrijdsecretariaat op te zoeken, om het startnummer op te halen. Daarvoor moeten we een weggetje volgen, waarbij je net zoveel meters stijgt als dat je vooruit loopt. Ouch dat is nu al pittig, voelt als verzuring nog voordat ik een wedstrijdmeter gelopen heb !

We worden een deur door gestuurd en ineens besef ik me dat ik in de pit-box sta!
Hier staan normaal de F1-wagens, de coureurs en de crew. Hoe gaaf is dat ! Uiteraard word dit ook vastgelegd en voor ik het weet sta ik in de pit-straat.
Zo blij als een klein kind, stuiterend en genietend.

Oh ja ik kwam een marathon lopen. Dat lijkt ineens niet zo erg meer, ondanks de hoogteverschillen...

Tijdens het ophalen van mijn startnummer hoor ik toevallig, dat er 'maar' 53 deelnemers zijn aan de marathon. Dat verklaart waarom het niet druk is.
Maar dan bekruipt me een heel raar gevoel; Zelfs als ik laatste wordt op de eerste marathon van Spa Francorchamps maak ik kans op een geweldige uitslag.
Ik zou zomaar de top 50 in moeten kunnen lopen. Hoe gaaf klinkt dat dan ?
Niet alleen als enige LGZ-er een "baan-record" zetten, maar ook een top 50 tijd...

Er is alleen een klein probleem; dan moet ik hem wel uitlopen!
Eerst doen we nog een bakje koffie op het zon overgoten terras van de pit brasserie. Ik had de foto's gezien van een besneeuwd circuit, maar inmiddels was het ruim 12 graden, vrijwel windstil en een gevoelstemperatuur van tegen de 18 graden... Okay 16 !
Kleding keuze was dus niet moeilijk meer, lekker kort.

Uiteindelijk is het zo ver, we worden opgeroepen om naar de start te gaan.
Ik klets nog wat en kies mijn positie. Ik wil rustig starten, iedereen mag van mij weglopen, dus sta ik ongeveer achteraan.
Een groepje van 53 deelnemers staat op de grid... Als we zouden willen, konden we allemaal naast elkaar gaan staan, en zelfs dan blijft er ruimte over. Dat is nog eens wat anders dan starten met verschillende waves of niet kunnen doorlopen omdat het te druk is.

'Are you ready ? 3, 2, 1 ... GO!'

En we zijn onderweg. Wat geeft mijn klokje aan. Uiteraard loop ik nu al te hard... een beetje, maar reden om te temperen. Dan gaan we de bocht door en gaat het circuit een beetje omlaag; de eerste winst, want dat kost minder energie.
Maar na deze eerste kilometer begint het rondje pas echt; au Rouge en Raidillon, 35 meter klimmen, over een afstand van zo'n 250 meter, en stijging van ongeveer 14% !
Rustig naar boven, kleine stapjes. De techniektraining gonst door mijn hoofd, maar de duinen zijn niet te vergelijken met dit stukje. Langzaam klim ik naar boven, het gaat verbazend goed.
Vervolgens lijkt het een mooi vlak stukje. Met de nadruk op lijkt, want het is vals plat en we klimmen nog eens 40 meter door op een afstand van 1300 meter (nog steeds zo'n 3% stijging).
Hoe gaaf is dit. Het is uiteraard maar het eerste rondje, ik heb nog geen drie kilometer gelopen, maar dit is leuk !
En dan wordt het nog leuker; de afdaling... Rustig aan is geen optie. Ik wil niet te hard, maar ik wil ook niet moeten afremmen. Het blijft maar doorgaan met afdalen. De snelheid loopt op. (Garmin laat achteraf zien dat het hoogteverschil 106 meter is en de afdaling over ongeveer 2,5 km gaat; 4% daling...) En na een minuut of tien sta ik beneden, vol met adrenaline.
Dat komt goed uit want het volgende stuk is een klim van 50 meter over ongeveer twee kilometer (2,5% gemiddeld). Niet dat ik dat op dat moment weet, want ik lijk alles wel vergeten dat te maken heeft met de hoogteverschillen. We lopen langs een kart-circuit waar op dat moment wordt gereden met scootertjes.
Dat leid lekker af, en voor ik het weet loop ik richting de Start/Finish lijn. Zo rondje 1 in the pocket, in een tijd van...Oeps veel te snel natuurlijk.

Rondje twee was vergelijkbaar. Op het lange stuk afdaling kreeg ik een melding van mijn Garmin, 4min10 per km. Ik keek nog eens op mijn klokje en zag ik een gemiddelde van meer dan 14km/h (tijdens dat stuk afdaling) staan. Wauw, dat had ik niet verwacht ooit te kunnen; meer dan 14 km per uur in de marathon.

Bij rondje drie gaat het nog steeds lekker. Ik kom over start/finish in 2 uur en 3 minuten. Wauw, mischien ga ik toch wel een record lopen. Als ik dit vol hou zou dat zomaar kunnen. NIet over nadenken en gewoon verder lopen. Tot ik ineens halverwege au Rouge geen stap meer lijk te kunnen verzetten. Ik moet wandelen, maar zelfs dat gaat bijna niet meer. Uit pure wanhoop draai ik me om en probeer het achterste voren. Helaas werkt dat ook niet. Allebei mijn kuiten willen niet meer, ze verkrampen bij iedere inspanning / stap. Met de tranen in mijn ogen loop ik door, want stil staan op dit gedeelte is geen optie. Duizend gedachten gaan dor mijn hoofd. De belangrijkste is dat ik ongeveer drie uur heb om te finishen, wat er ook gebeurd, dat is het doel. Al was het kruipend en even lijkt dat een reëele optie. Man wat een pijn! Na een paar minuten zakt de pin wat af en probeer ik een beetje te joggen. Helaas, dat is geen optie, ik strompel verder. In gedachten ben ik al bij de afdaling; dat zal beter gaan. In de realiteit was dat maar een paar honderd meter; Omdat ik verkrampt loop, belast ik mezelf op een andere manier en krijg ik (vrijwel direct) last van mijn bovenbeen tijdens het afdalen. Gelukkig veel minder erg dan de last in mijn kuiten. De topsnelheden haal ik totaal niet meer, maar met een drafje van 9 a 10 km per uur kan ik redelijk doorlopen.

Drie ronden stompel ik naar boven, en jog ik naar beneden. Op wilskracht. Maar wat heb ik afgezien.

Als ik voor de vierde keer over start / finish kom staan de deelnemers van de 14k daar al klaar. Die halen mij allemaal in als ik die muur voor de vijfde keer beklim. Uiteraard zijn zij fris en ik wordt mentaal gesloopt, ik ben tenslote in de buurt van de man met de hamer. Ik pep mezelf op en roep dat het best twee keer te doen is... En denk daar achter "maar alleen een gek doet het zes keer".

Maar gelukkig is niet iedereen heel snel en blijft het redelijk druk op het parcours zodat ik afgeleid wordt. Een glimlach hier een praatje daar... De kilometers verdwijnen gestaag onder mijn zolen.

De laatste ronde is killing. Mentaal zit ik er best doorheen, maar ik reken nog eens; "Een uur voor 7 km." Met stevig door wandelen moet dat lukken, zeker als ik nog wat tijd kan winnen bij de afdaling. Ik ga ervoor. Ik kan het. Ik wil het.
Ik blijf rekenen, want ik heb gelezen dat je dan minder energie verbruikt en positiever blijft; "Zou ik mijn PR alsnog kunnen verbeteren ?" Het lijkt er wel op, na de eerste klim, heb ik nog een half uurtje. De laatste klim is zwaar, bijna ondoenlijk. Ik moet en ik zal hardlopend over de finish komen, al heb ik nog geen idee hoe ik dat moet doen, iedere stap doet zeer. En dan loop ik door de laatste bocht. Ik herpak mezelf en begin te rennen, hoewel ik twijfel of het er niet uitziet als een aangeschoten pinguin.

En dan zo'n 200 meter voor de finish besef ik me opeens iets. Vanaf de eerste ronde loop ik te genieten, lach ik naar iedere camera en dat zijn er best veel. Maar waar is Nelleke, die mij tot nu toe op al mijn marathons heeft aangemoedigd ? Waar is dat spandoek van de Loop Groep Zeeland ? Waar zijn de rode supporters ?

Ik had me voorgenomen om minimaal 42.195 meter te lopen en als de finish eerder was zou ik een extra lusje lopen. Je kent me toch, de overdrijver. Maar nu ik de finish ruik kan ik niet meer, deze zwaar bevochten 41.820 meter voldoet eigenlijk prima vandaag.
Ik heb het gehaald ! De tijd vind ik niet meer belangrijk...

Oh jullie wel ? 4 uur 43 en 36 seconden. Goed voor, hou je vast Max, plaats 33 ! (Mijn PR is en blijft 4:41:17...)
Bij het opstellen van deze blog blijk ik nog een plaatsje opgeschoven te zijn. Uiteindelijk zijn er 37 man en 5 dames gefinished. Ik werd 36ste overall (van de 42 finishers) Wink smiley

Ik denk niet dat ik deze marathon snel nog eens wil lopen, maar wat een gave ervaring was dat zeg. Ik raad het je zeker aan om te doen, als je de kans krijgt !

Dit was echt genieten met de hoofdletter F !

PS: Ik heb mijn marathon foto's verzameld op www.vanzweeden.info/marathon

De natuur is mijn beste buur........

Gepost door Jos Oonincx op woensdag 22 maart 2017 16:00

Toen ik een tijdje terug nog in de wedstrijdsport actief was gingen we regelmatig van de gebaande baan en weg af om in het bos een training of vaartspel te doen. Vond ik hartstikke leuk en voor mij ook uitdagend genoeg, omdat de meesten een stuk sneller waren. Regelmatig dacht ik er echter ook aan om eens ergens anders te gaan lopen. Inmiddels was ik al gaan meedoen aan trails in heel Nederland, maar waarom zou je telkens een paar uur rijden of zelfs een heel weekend boeken voor een run??

Zat ik, ondanks dat ik veel in beweging was, toch vastgeroest aan telkens weer dezelfde rondjes vanuit hetzelfde startpunt naar hetzelfde eindpunt. Ik denk het wel, maar ik wist het nog niet. Toen ik op andere plaatsen in de regio woonde had ik toch ook altijd rondjes door de natuur en donderde ik net zo lang door tot ik alle paadjes kende??

Ik kwam erachter dat ik zelf initiatief moest ondernemen als ik met trailrunning iets wilde gaan doen i.c.m. mijn trainerschap, bewegingsdrang en liefde voor verschillende natuurgebieden. Niet wetende waaraan ik begon startte ik via Facebook een groep op, genaamd ‘Footprint’, een verwijzing naar de afdruk die je op de paden achterlaat. Naast deze groep gaf ik ook trailtrainingen en clinics en liep kleinschalige runs door datzelfde trainingsgebied.

Aangezien ik niet zo heel erg verlegen ben en op zaken afstap breidde ik mijn netwerk uit. Soms pakte het goed uit en soms volgde ik een doodlopend pad. Nu, in 2017, een jaartje verder loopt het lekker met een aantal voorlopers waar ik van op aan kan en een vaste kern deelnemers en volgers die af en toe aansluiten.

Belangrijkste ‘aha’ momentje was toch wel dat je, in vreselijk jargon gesproken, ‘out of the box’ moest gaan denken en ‘uit de comfort zone’ moest stappen.
Dat leverde mij in ieder geval de ‘resultaat gerichte’ gedachte op dat ik mooie, afwisselende en uitdagende gebieden heb om te gaan rennen op maximaal 15 kilometer afstand of 15 minuten reizen van mijn woonstek in Roosendaal. ‘Laat ik eens gek doen’ en maximaal een uur reizen dan zit ik op de Drunense Duinen of het kustgebied van Zeeland. En ook daar ken ik voorlopers inmiddels.
MIJN DAG KON NIET MEER STUK. Daar moest ik iets mee doen en als ik het zelf niet kon dan moesten er toch meer mensen zijn die hun gebiedje als hun broekzak kennen.

En daarom, en nergens anders om, neem ik jullie mee op mijn loopjes in mijn omgeving. Soms ben ik zelf voorloper, maar als een ander het gebied beter kent dan ik dan laat ik me ook graag meenemen. Een mooie afwisseling op mijn verhalen over de trails die ik voor mezelf loop en waarvan ik verslag doe.

Foto's bij deze blogpost

rtg1 9.jpg

De weg naar het doel

Gepost door Margo Hermans op woensdag 22 maart 2017 09:06

Tijdens de weg naar mijn doel leer ik ook mijn eigen lichaam weer beter kennen. Lees verder: http://bit.ly/2nlphYI

Foto's bij deze blogpost

De weg naar het doel.jpg

Opgeleukt, uitgedeukt!

Gepost door Els Kooi op dinsdag 21 maart 2017 16:16

"Tom Poes, verzin een list!": zou een oud werkgever tegen me gezegd hebben. Als dingen niet lopen zoals je ze graag ziet, bedenk een alternatief plan. Ga linksom in plaats van rechtsom. Dram niet zomaar door, maar keer - ogenschijnlijk - terug op je schreden. Observeer en leer!

Heel veel tijd zat er niet tussen mijn wat teleurstellend verlopen trektocht en de Vuurtorentrail op Ameland. Dus inventariseerde ik mijn opties, en trok een plan.
Het plan was dat er soort van een plan was, maar dat kon ook nog anders worden. Als de wind uit de verkeerde hoek blies bijvoorbeeld. Of, stel dat ik in de tandpastavlekken in de wasbak zou lezen dat ik moest gaan fietsen. Dan zou ik dus voorál niet het lot tarten door te gaan hardlopen. In het plan was ook opgenomen, dat er in elk geval altijd onverhard werd gelopen, liefst nog een keer iets met heuvels, trappen en mul zand. Aldus geschiedde en als uitsmijter liep ik uiteindelijk een pittige, korte training bij de heuvels en trappen van het Herikhuizerveld bij Rheden. In de volksmond bekend als 'de Posbank'. En toen zag ik het weer een beetje gebeuren. Logistieke time out!

Ik was - kleding technisch - overal op voorbereid. Ik had een shirt met lange mouwen en een met korte mouwen, een lange en een korte legging, korte sokken en lange kniekousen, een windjack en - na ruggenspraak met het expertiseteam - had ik gekozen voor de hybride trailschoen. Ook aan de energievoorziening was gedacht; met een verzorgingspost op kilometer 13 of 14 moest de drinkgordel met huis gebrouwde sportdrank en energierepen op basis van vruchten en noten voldoen. Tenslotte kreeg mijn vertrouwen nog een boost toen ik in de gelegenheid werd gesteld een bijzondere sportzonnebril te testen tijdens het evenement. Het basiskamp, een vakantiehuisje in het nabijgelegen dorp Ballum was zeker gesteld, de e-tickets voor de boot, de parkeerkaart en de fietsen die gereed stonden bij aankomst op het eiland. Overal was aan gedacht.

Op weg naar de haven van Holwerd vrijdagmiddag, verslechterde het weer aanzienlijk. Rukwinden in het kale Friese landschap trokken aan de auto, op weg naar de boot. De regen striemde in ons gezicht op weg van de geparkeerde auto naar de wachthal. Oh hemel, moesten we serieus in dit weer op de fiets naar ons huisje ver weg op het eiland fietsen? “Het zal vast beter worden, toch …?” hoopte ik, maar ik durfde het zelfs niet hardop te zeggen.
Helaas werd het niet beter, al hielp het dat het fietsverhuurbedrijf onze bagage bij het huisje afzette. Kletsnat en doorgewaaid kwamen we aan bij het huisje. Er was nog net energie voor het eten van de meegenomen bolletjes met beleg die eigenlijk als ontbijt waren bedoeld. Aangezien ik toch pas ’s middags hoefde te starten konden we in het dorp een nieuw ontbijt inkopen, dat liever dan nu nog op zoek te moeten naar een restaurant of friettent voor eten. Om 9 uur al kropen we die avond moe en koud in onze bedstede en vielen als een blok in slaap. Om - oh glorieuze morgen!- wakker te worden met droog weer en wind die dan niet geheel was gaan liggen, maar geen stormkracht meer bezat en ook niet heel veel harder zou worden die dag. En, om de feestvreugde compleet te maken, verscheen er halverwege de ochtend ook nog een waterig zonnetje!

Dus klom ik later die ochtend, in licht opgewonden stemming, op de gehuurde MTB. Uitgerust met een klein rugzakje met wat praktische zaken en mijn Eskimo winterjas over mijn looptenue trapte ik tegen de wind in naar de start van de trail in Hollum. Startnummer halen, testbril ophalen, wel-niet-wel-niet de muts mee. Net op tijd lukte het me om van de startboog naar de sporthal en weer terug te komen voor een muts die ik uiteindelijk niet droeg tijdens de trail. En dat alles omdat er even een gemeen rukwindje opstak, een kwartiertje voor de start.

Ik kroop redelijk achteraan in het startvak en startte rustig. Geen splits van 8,5-9 km/uur willen lopen vandaag. Ik moest ‘moeiteloos’ 18 km. en een paar duinpannen mee, en dat onderweg nog leuk blijven vinden ook. Zo had ik me de dag voorgesteld.
Voor het eerst sinds de Koning van Spanjetrail had ik ook weer echt een voedingsplan in mijn Runkeeper gezet. Na de eerste 45 minuten zou ik een eerste energiepauze nemen van 5 minuten, ik kon deze naar behoefte staand, wandelend of fotograferend doorbrengen naast het nuttigen van een stuk energiereep of gelblokje en het wegspoelen met sportdrank. Daarna zou dit patroon elk half uur herhalen. Al wist ik niet precies hoe lang ik er precies over zou doen, mijn verwachting was dat één van mijn latere pauzes grosso modo wel zou overeenkomen met het bereiken van de verzorgingspost op 13 km.

Aanvankelijk liep ik niet helemaal achterop maar de eerste 45 minuten duurde feitelijk net 5 minuten te lang. Ingehaald worden door de koplopers van de 12 km. trail die een kwartier na ons was gestart had me ook wat uit mijn ritme gehaald. Maar aangezien het bos en vervolgens de duinen een soort prachtig crossparkoers met heel veel korte, steile bultjes presenteerden viel er genoeg te genieten. Toen het verlossende signaal van de eerste 45 minuten dan toch klonk, was ik net op een vrij vlak deel van het parkoers beland. Ik stond op het punt een foto te nemen toen de twee man sterke MTB bezem squad opdoemde. Voor mij liep een man met een rood shirt en witte kniekousen.
Die ga ik nog wel inhalen voor de volgende pauze zich aandient, beloofde ik mezelf. Na een minuut op twee op tempo wandelen begon ik weer te draven. En inderdaad, beetje bij beetje liep ik in op de man voor me. Over modderige paadjes en het struikgewas langs laaggelegen broedgebieden volgden we elkaar. Ik haalde hem in op een singletrack door het helmgras en wist hem tot de verzorgingspost vlak achter me te laten. Na de kwelders volgde na een stuk duin dan toch het strand. Het waaide hier flink en er viel ook een lichte regen.
Ik was erg blij dat de zonnebril die ik vandaag testte was voorzien van een lichte zwarte lens. Eigenlijk was ik hem een beetje vergeten, wat welbeschouwd een goed teken is. Een sportbril die je niet voelt zitten, niet beweegt en nagenoeg niet beslaat is een prettige aanvulling op je uitrusting. Ook al scheen de zon vandaag niet uitbundig. Wanneer je contactlenzen draagt, is het op zo’n winderig strand erg prettig om je ogen beschermd te hebben.

Na een stuk strand boog het parkoers weer af, terug de duinen in. Daar stond een vrijwilliger die me toeriep: “Hier begint het Grote Genieten!” Ik wist niet beter dan dat ik al enorm liep te genieten, zo’n trail aan zee leek me helemaal te liggen en was zo totaal anders van karakter dan alle trails die ik de afgelopen maanden had gelopen, dat het alleen al daardoor zowat een extase opriep.
Het 'Grote Genieten' bleek humor van het type “Je bent er bijna!” dat je wordt toegeroepen, 2 of 3 kilometer na de start van een halve marathon. De volgende kilometers voerde over een ruiterpad met enkel hoog mul zand dat doorgeploegd diende te worden en daarbij ook nog heuvelde. De eerste kilometer bood nog de optie langs de zijkanten iets vastere grond onder de voeten te zoeken, maar daarna was het echt afgelopen, het was alleen nog maar één grote langwerpige bak záááánd!!! Allemoal záááánd!!!

Mijn schoonouders waren vroeger bevriend met een paar dat hun oudste zoon die was geslaagd voor zijn eindexamen een vakantie naar Marokko en de zon cadeau had gedaan. Na een weekje was de jongeman terug gekomen, en natuurlijk wilde iedereen weten hoe deze Drent (die nooit verder was gekomen dan Meppel) het daar had gehad. Waarop hij volgens de familielegende zou hebben geantwoord dat het ‘best mooi’ was, maar ook wel “Veul zááááánd! Allemoal záááááánd!!!”

Maar ook aan het ruiterpad kwam een einde. Het parkoers ging weer het strand op en volgens Runkeeper had ik zo’n kilometer of 13 gelopen en was er net weer een 30 minutenblok verstreken. De verzorgingspost was vooralsnog niet in zicht, dus ging ik toch maar op zoek naar een stuk energie gelblokje.
Stevig doorstappend met het blokje energie nog tussen de kaken doemde toen toch het verzorgings standje op. Behalve de man met de kniekousen, bleken er nog twee lopers achter ons te zitten. Zij hadden een aanwijzing gemist en waren daardoor achterop geraakt. Terwijl ik mijn schoenen leegde, de menukaart raadpleegde en mijn bidon bijvulde (de ergste dorst heb je altijd aan het eind en achteraf, en je kunt maar beter voorbereid zijn), liepen de andere lopers door. En toen zat ik dus helemaal achteraan.

Nu ja, nu maakte het ook niks meer uit. Na een wat opgerekte vijf minuten pauze draafde ik het strand weer op voor het laatste ongeveer vier kilometers. Er was geen enkele reden om me te haasten. Achteraan of niet, liep ik nog steeds ruimschoots binnen de limiet van drie uur, als dit zo doorging zou ik zelfs de tijd lopen die ik ’s ochtends had voorspeld te lopen. Van mij mocht het zand wel weer wat minder mul worden, ik verwonderde me erover hoe het me was gelukt mijn rechterschoen in krap een minuut tijd zoveel strakker te veteren dan mijn linker en besloot – toe maar, dat kan er ook nog wel bij! - die drie druppels die me in de weg zaten toch maar even te bevrijden uit hun benarde positie.
En toen was ik klaar voor het laatste blok van 30 minuten. Daarna zou ik toch wel zo’n beetje in de buurt van Hollum en de finishboog moeten zitten, schatte ik. Ondertussen hadden de duinen weer plaatsgemaakt voor de bossen rondom de vuurtoren. Weer zo’n quasi crossparkoers dat nu toch wel wat heftiger ingreep op mijn energie huishouden dan op de heenweg. Power hiken de bult op dan maar, en daar was de man in het rode shirt weer. Zijn kniekousen hadden het effect van de spiegel van een hinde. Ik probeerde continu te lopen, het zou me vast nog wel een keer lukken om dichter in de buurt te komen. Na een hele steile afdaling die voorzichtig werd genomen, kreeg ik voorrang. Mijn benen deden het beter dan de zijne vandaag.

En zo hobbelde ik die namiddag Hollum weer binnen. Dat kleine deukje dat mijn ego had opgelopen, weer helemaal uitgedeukt na een middagje trail door de duinen en over het strand. En met het begin van een rijpend meerjarenplannetje. Iets met zwemmen in zee, crossen op een MTB en lopen over Ameland.

2017-03-19: Spaarnwoudeloop – Recreatiegebied Spaarnwoude (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 19 maart 2017 16:31

Al enkele malen liep ik in dit parcours, met als positieve uitschieter mijn nog immer geldende PR op de 10km van 52:21 op de dag dat ik 50 werd in 2014!
Goh, twee jaar geleden liep ik hier een 5km boven het half uur en vorig jaar stond ik, als negatieve uitschieter, slechts als toeschouwer/fotograaf langs de kant.
Vandaag de dag gaat het steeds beter met hardlopen. Dat is niet zo zeer een tijdenissue, maar wel het gewoonweg kunnen volhouden van afstanden > 10km en qua loopduur tot zo maximaal 2 uur.
Aanvankelijk had ik in mijn hoofd om hier te gaan voor een “snelle” 10km, maar besloot een week van te voren toch te kiezen voor de halve marathon. Een aanval op mijn PR op de 10km zet ik even een of twee maandjes in de ijskast. Mijn voorkeur gaat nu uit naar de wat langere afstanden.
Mijn laatste “halve” dateert alweer uit februari 2014, dus stond ik deze 19e maart wel met enige spanning aan de start. Het blijft “een heel eind” namelijk.
Ik zou samen met collega/hardloopvriend Arthur deze 21,1km gaan volbrengen in een rustig, nee, zeer rustig tempo. Arthur is in training voor de marathon van Rome, loopt sinds kort in een andere looptechniek en is daardoor gebaat bij een langzaam tempo en dan hebben we het over rond de 9-9,5km/uur.
Na mijn laatste twee 10EM wedstrijden in Het Twiske (feb. en mrt. 2017) had ik in ieder geval het gevoel een iets langere afstand aan te kunnen. En dan is 2:15 - 2:20 uur lang…

Leuk dat deze loop ook dit jaar weer op de Tata Steel runners agenda stond. De loop is niet duur, je kunt kiezen uit vier verschillende afstanden en in een recreatiegebied barst het niet echt van de auto’s. Ik hou van dit soort wedstrijden, al hebben velen van mijn hardloopvrienden en –vriendinnen het verharde al wel permanent ingeruild voor de onverharde duinpaden.
Overigens niet een geheel vlakke loop, deze Spaarnwoudeloop, er zitten twee geniepige heuvels in, waaronder de zogenaamde ski-heuvel inclusief wat haarspeldbochten. Tijdens de halve marathon kom je beiden twee keer tegen, want je loopt twee keer hetzelfde rondje van 10 km en voorafgaand aan ronde een, net na de start, nog een klein rondje van ruim een km.

Informatieboerderij Zorgvrij is wel een leuke plek voor start en finish. Je kunt hier ook makkelijk je partner en/of (klein)kinderen meenemen, want die kunnen zich met speeltoestellen en (kleine) boerderijdieren prima vermaken. Het naastgelegen pannenkoekenhuis Onder de Platanen maakt het plaatje dan helemaal af. Overigens zijn de broodjes bal gehakt (van oma) daar eveneens niet te versmaden! Okay, het weer kan wat dat aangaat wel spelbreker zijn. Nu was het in de ochtend regenachtig en stond er bovendien veel wind. Daar werd ik weer fijntjes aan herinnerd op de fietsende terugweg. Pffff……

Het aantal deelnemende Tata Steel collega’s vond ik wat tegenvallen. Zeker op de 10km waarvoor er zich maar negen collega’s hadden aangemeld. Een zelfde aantal startte er op de halve marathon en drie op de 5km. Helaas zijn onze startrunners pas volgende maand klaar met hun trainingsprogramma, anders hadden er op de 5km wel meer aan de start gestaan. De Pim Mulierloop van 23 april dan maar…Dat wordt dan meteen de aftrap van “ons” nieuwe hardloopjaar dat dan parallel gaat lopen met ons financiële boekjaar.

Jammer dat het wat regende toen ik zo rond 09:15 uur mijn fiets uit de schuur pakte en op weg ging naar Spaarnwoude. Gelukkig lijkt het euvel dat ik had met mijn Garmin forerunner 310 GPS aangaande een “vol geheugen” eindelijk over. Toch de handleiding er maar eens bij gezocht. In ieder geval kreeg ik deze vóór vandaag weer in de instellingen zoals ik dat graag wil. Op weg dus.
Het verzamelpunt der Tata Steel runners was net na de ingang van het bijgebouw van de boerderij. Daar zat Karen al klaar met startnummers en veterclips. Volgens mij waren er dit keer geen afmeldingen en zo zoetjes aan arriveerden al onze runners. De 21,1km had de laatste starttijd en het viel me op dat eigenlijk op alle afstanden het was rustiger leek dan voorgaande jaren. Ik denk dat in ieder geval een groot potentieel aan halve marathon runners een weekje wacht om de jubileum halve marathon te doen tijdens de circuitrun. Deze is eenmalig naast de 5km en 12km. Zelf doe ik daar volgende week de 12km.
Voorafgaand aan de start van de afstanden natuurlijk even een teamfoto, toen nog in de regen. Toen het startschot voor de 21,1km klonk om 10:45 uur was het nagenoeg droog en dat zou het ook blijven. In ronde twee kwam het zonnetjes zich zelfs voorzichtig nog even melden.

Ja, gaaf om weer samen met Arthur te lopen. Peppie en Kokkie reunited. Mijn laatste halve marathon uit Het Twiske in februari 2014 liepen we ook samen, maar toen liepen we beiden wel op een wat ander niveau. Ik hield het toen zo’n 13km vol naast Arthur, maar moest daarna inbinden. Toen lag alles zo’n beetje wel rond de 5:30min/km. Het tempo dat we nu liepen was dus wat “vriendelijker”.
Het was opvallend hoe “vlak” we liepen, zeker de eerste ronde. Alles lag zo rond de 6:20min/km., doorgaans iets sneller, maar de km’s met drinkposten erin ietsje langer.
Ronde twee ging zelfs ietsje sneller! Dat is verrassend, want je verwacht toch een bepaalde vermoeidheid. Om uit te komen op 9km/uur hadden we in ieder geval nog ruimte genoeg. Arthur bleef echter wel gang maken. 6:11, 6:14, 6:07…. Ik kon goed meekomen. Er waren wel wat stukken in het parcours waar we vol in de wind liepen, maar op de meeste stukken liepen we “voordelig”.
Wat ook fijn was, is dat we eigenlijk onderweg nog veel te vertellen hadden en dat bleek tijdens het lopen geen enkele belemmering. Ja, dit was wel een conclusie dat ik gewoon weer lekker aan het rennen ben zonder klachten en belemmeringen. Hou ik van en smaakt naar meer.
Okay, de laatste km was pittig, maar met de finish in zicht en een Arthur nu wel iets voor me die ook nog wat hout op het vuur gooide kon ook ik zowaar toch nog aanzetten, naast hem komen om zo gezamenlijk door de finish te rennen in een laatste km die goed onder 6 minuten lag. De prijsuitreiking begon ook net, dus we konden meteen doorlopen….
Ik klokte zelf 02:13:53, maar hierop wordt misschien nog iets gecorrigeerd door het organiserende KAV Holland. Ik ben er hoe dan ook content mee!
We werden opgevangen door Tata Steel runners Karen, Hans en Ton en we kregen namens de organisatie als aandenken een leuke mok. Eentje waar je met schoolkrijt iets op kunt schrijven. Een keertje wat anders dan een vaantje of medaille.
Nog even uitpuffen binnen, wat eten en drinken om daarna een zware ca. 10km terug te fietsen naar IJmuiden. Dat lag niet zozeer aan mezelf maar wel aan de straffe wind tegen.

Jan B., 19-Maart-2017

Note: Uiteindelijk als officiele netto tijd in de boeken: 02:13:35

Foto's bij deze blogpost

P1290998.JPG P1300001.JPG

CPC 2017 (2 reacties)

Gepost door Ronald van Boven op donderdag 16 maart 2017 13:13

Een beetje laat, maar toch nog even mijn relaas over de CPC in Den Haag
Zondag was dan eindelijk de dag om de halve marathon in Den Haag te gaan lopen tijden de CPC.
Ik had uitgedokterd om de auto in de Park en Drive van Rijswijk te plaatsen voor 5 euro en tram 15 naar de Malieveld te nemen.

Aangekomen in Den Haag wist ik niet precies welke richting ik uit moest, maar de kudde trainingspakken volgen leek mij een goed idee.
Nadat de HM gestart was liepen we de eerste 10 km bijna alleen maar in de zon en werd het behoorlijk zwaar om mijn eerste tempo van 9,5 km/uur vast te houden.

Mijn rugzakje met 0,5 liter aan drinken was dus vrij snel leeg en ik was al vrij snel afhankelijk van de drankposten, die op 5 / 10 en 16 km lagen. Omdat mijn rug natuurlijk ook deels bedekt was door de camel bag, maakte het er niet makkelijker op.
Gelukkig kreeg ik ook een leuke loopmaatje om de tijd door te komen, al was het toejuichend publiek en de muziek ook al een beloning op zich om km voor km te verslinden en de finish te bereiken.

De snelheid waarmee we het grootste gedeelte van het parcours gezamenlijk liepen, lag tegen de 8 km per uur aan, een redelijk comfortabele pas, al moest ik heel af en toe een kort wandeltempo inlassen om de benen een beetje rust te gunnen. De drinkposten waren daar een ideaal excuus voor, net als de sponzen.

Tegen het einde aan kreeg mijn maatje last van zijn beenspieren en zakte het tempo nog wat verder. Bij mij kreeg de kramp in mijn rechterkuit ook steeds meer de overhand en ik was bang voor zweepslag.
Minder dan een kilometertje, misschien nog geen 500 meter, moest ik daardoor echt afscheid nemen van mijn loopmaatje, omdat ik merkte dat door die relaxatie in mijn benen ik de finish niet meer zou kunnen halen.

Vlak voor de finish gaf een groep supporters op een bruggetje met confetti en toejuichen nog een extra stimulans en liep er iemand uit het publiek nog zelf een stuk met mij op om te stimuleren de laatste meters vol te maken. Ik kon bijna wel janken van de pijn vreugde, ook al moest ik vanaf dat punt de laatste meters zowat hinkelen om de finish te bereiken.

Eenmaal aangekomen kreeg de kramp echt de overhand en moest een EHBO-er deze eruit stretchen. Mijn loopmaatje was inmiddels gelukkig ook aangekomen en konden we elkaar feliciteren.

Zoals bij alle runs die ik tot nu toe gelopen heb, was het eigenlijk niet zozeer de afstand of de medaille de beloning of motivatie, maar het publiek en alle supporters.

http://evenementen.uitslagen.nl/2017/cpcloop/details.php?s=6535

Foto's bij deze blogpost

WP_20170312_13_52_54_Pro.jpg

Omdenken

Gepost door Margo Hermans op woensdag 15 maart 2017 06:53

De dagen voorafgaand aan mijn training kon ik de gedachte aan die blessure niet uit mijn hoofd krijgen. Lees verder: http://bit.ly/2nm8i9r

Foto's bij deze blogpost

Omdenken.jpg

Griizzly Run 2017

Gepost door Jos Oonincx op dinsdag 14 maart 2017 22:49

ook op https://trailer2327.wordpress.com/

Warming up: The Grizzly Run in Seaton (Devon/Engeland) is behalve een zware trail, ook een belevenis die mooi op je lijstje staat. Het is een ware happening voor de Engelsen die houden van tradities en volksfeesten. Direct na de opening van de inschrijving is de 'Grizzly' dan ook volgeboekt voor in totaal 2000 runners die kiezen uit 10EM (Cub run) of 20EM (Grizzly run). Gelukkig houden ze voor de Nederlandse loopvrienden een aantal plaatsen in reserve.

Een van de ‘typical oddities’ die jaarlijks terugkeren zijn de ‘motivational messages’ die je onderweg tegenkomt. Deze borden worden telkens weer tevoorschijn gehaald en her en der geplant om de moed er in te houden. Dat is dan ook het uitgangspunt om mijn verhaal aan op te hangen. Want dat extra beetje motivatie kun je onderweg wel gebruiken.

If you are going to be weird, be confident about it. - Je moet wel een beetje ‘raar in je hoofd’ zijn (van ’t padje af) om vanuit je winterslaap een route te lopen van 32 km/1100 hm, waarbij je veel beren op je weg ziet die in feite in Engeland niet eens voor komen.
Nu had ik er wel vertrouwen in, want van een winterslaap was niet echt sprake geweest. December was relatief rustig, maar vanaf januari was de voorbereiding begonnen door in verschillende gebieden, op verschillende ondergrond, verschillen in hoogte en onder verschillende weersomstandigheden te trainen met verschillende lopers. (Footprint/Brabantse Wal) Een beer moet je immers altijd met meer mensen tegelijk benaderen. Met mijn vaste loopmaatje Tonny en met alles wat (me) beweegt trainde ik een kleine 600 km naar dit evenement toe. Naast Tonny (4e keer Grizzly) sloot ook Erwin (2e keer Grizzly) aan op de trip naar Zuid-Engeland.

You are not getting older, just more complex. - Vanwege het feit dat bovengenoemde ‘weirdo’ zijn gedrag niet verklaart, omdat hij daar verstandelijk gezien niet toe in staat is, was ik zoals ik ben, op zoek naar een nieuwe route. Een aantal lopers uit onze regio bleek deze run al eens te hebben gelopen en hun ervaringen maakten me nieuwsgierig. Zou ik dat op mijn leeftijd, weliswaar goed getraind, er heelhuids van af weten te brengen??
Without action you are not going anywhere. - De enige manier om er achter te komen of je iets kunt, is door het te doen. Als je dan ook nog in gemotiveerd gezelschap verkeert en er een mooi weekend van kunt maken dan heb je mij. Op vrijdag 10 maart om 6.00 uur vertrokken we uit Roosendaal om ons voor een lang weekend in een cottage te settelen op Boswell Farm in Harcombe.

The harder the conflict, the more glorious the triumph. - In de laatste briefing stond een passage waarvan ik het idee kreeg dat het wel een 'bikkel trail' moest zijn en dat de organisatie de lopers nog even op scherp wilde zetten: "Nee, beste runners, deze overwinning krijg je niet cadeau." We gaan het beleven denk ik dan op mijn beurt. Er zit immers ook wel weer iets in de hierop volgende boodschap.
Behind every beautiful thing there's been some kind of pain. 'New Grizzlers be warned: The Grizzly has............' meer dan 1150 hoogtemeters op 32 km - drie keer een passage over steenstrand - vier keer een passage door water en modder waar je minimaal kniediep doorheen gaat - de beruchte 'Stairway to Heaven', een steil pad langszij een klif (mensen met hoogtevrees: pas op) - steile afdalingen die spekglad kunnen zijn. Houd rekening met je marathon tijd of zelfs langer als de omstandigheden 'grim' zijn.

Start to run: De stadsomroeper opent zijn rol en spoort iedereen aan met bemoedigende woorden. Als de bel rinkelt zijn we weg. De eerste km begint over de 'pebbles' over het strand bij Seaton. Het lawaai is oorverdovend en als je hier te snel weggaat dan ben je direct verzuurd. Voordeel dus dat ik met ervaren beren op pad was. Tonny, Erwin en ik zijn op zaterdag op pad gegaan om het parcours te verkennen. De eerste 5 km van het parcours wordt er wel geklommen, maar het is nog wel te doen omdat de ondergrond goed beloopbaar is. De eerste wandelaars dienen zich al aan. Eenmaal in het echte buitengebied begint ook de trail voor mij. Klimmen en dalen over het gras dat door de regen en kleiachtige ondergrond spekglad is. Het loopt natuurlijk geforceerd en dwars op steile hellingen raak je uit koers. De talloze 'marshalls' houden je wel in het spoor en de route is perfect aangegeven.

Paint yourself across the landscape. - Een hele mooie vond ik deze. Omhoog, omlaag, single track, modderpad, strand, waterpassage, kliffen, bossen en velden; werkelijk alles van het Zuid-Engelse landschap kom je tegen op een relatief kort stuk. Vooral deze editie werd bepaald door de regen die afgelopen week gevallen was. Je kon ook maar het beste door de zuigende modder lopen. Dat was veiliger dan via de zijkant te gaan want daar was het te glad. Gevolg is wel dat het zwaar loopt. Goed, dat is beter dan een slipper maken. Na de afdaling van de eerste klif kwamen we weer op een kiezelstrand waar we twee keer door het water moesten. Lopers van de 'Cub' (10 miles) waren al op de terugweg. Wij klommen verder en er volgden kilometers modderige paden. doorlopen was er niet bij. Dat had ook te maken met de single tracks waarop veel gewandeld werd als het zwaar werd. Passeren heeft dan geen zin.

Where your mind goes, everything follows. Deze bracht ik meer in verband met het feit dat je eigenlijk nergens anders mee bezig bent dan met alle aspecten van de route. Je moet zo geconcentreerd zijn en er met je gedachten bij blijven om overeind te blijven dat je er dan vanzelf achteraan komt. Doe je dat niet, dan ga je.......en ik heb er veel zien gaan. Die ene keer dat ik bijvoorbeeld Tonny vanuit mijn ooghoek volgde, omdat hij me blijkbaar aan het filmen was terwijl ik de 'bog' (moeras) in ging, ging ik voorover en zou ik bijna in een modderplas een 'flat face landing' gemaakt hebben. Ik wist ongeveer wat er nu kwam na 11 mijl, maar dit moeras leek eindeloos. Tot drie keer toe over honderden meters kniediep door de bagger en natuurlijk blijven lachen. De modder was aanmerkelijk warmer dan het koude zeewater dus dat was meegepikt.
Uiteindelijk bleek dat we door het bos een grote lus hadden gemaakt. We kwamen weer uit bij de waterpassage aan de kust. Daarna volgde een km redelijk beloopbaar strand met de wind in de rug. Omdat ik wist dat er nog een toetje kwam genoot ik daarvan en passeerde enkele tientallen lopers.

Stairway to heaven. - Legendarische klim van een kilometer met een stijgingspercentage dat ik niet weet, maar des te meer voelde. Zeer smal pad waar je ook nog door een omroeper in klederdracht naar boven werd gepraat en waar je met hoogtevrees maar beter voor je uit kon blijven kijken. Een paar blikken zijwaarts wilde ik er wel aan wagen; een fenomenaal uitzicht op kliffen en zee.

Eenmaal boven ging het nog een stuk bovenlangs over het veld en kon er weer tempo konden gemaakt. De verzuring en beginnende kramp speelden al wat parten waardoor het niet echt snel meer ging. De 25 km is dan ook al gepasseerd. Naar beneden kon ik me nog wel laten vallen tot het dorp Beer. Daarop volgde de zoveelste klim, eerst via trappen, later weer over glibberige paden. Dan komt langzaam Seaton weer in zicht en denk je daar naar toe af te dalen. We zijn er bijna, maar nog niet helemaal. Nog 1 klimmetje dan, vooruit. Dan is er enkel nog asfalt en een geleidelijke afdaling naar de finish waar enkele duizenden supporters iedereen een geweldige terugkomst bieden met applaus, geroep en klikkende toestellen. De beer is binnen en kan aan de uitgebreide snacktafel met drinken, koeken en fruit. Het verdiende shirt gaat pas mee als ik door de plaatselijke brandweer ben schoongespoten, want douches zijn er niet. Maar goed heb jij wel eens een beer onder de douche zien staan?

Cooling down:
Achieving starts with believing. - In tegenstelling tot wat ik vooraf dacht had ik weer wat bereikt. Twijfelen is niet nodig; je moet erin geloven (en er wat voor doen). Het was zeker geen 'peace of cake', maar het was met onze voorbereiding haalbaar.

Weekend:
Boswell Farm cottages in Sidmouth, oude boerderij met daaromheen 6 cottages in oud Engelse stijl, landelijk gelegen aan een klein riviertje, prima accommodatie.

The Blue Bell Inn, lekker eten in een pubsfeer waar je direct contact hebt met eigenaar en bezoekers.
Beer, Branscombe, Sidford, Sidmouth en Seaton, dorpen die in een wijds en golvend landschap liggen en bekend staan als 'area of outstanding natural beauty'.

Ambiance:
Grizzly weekend met lokale activiteiten zoals een familieloop over strand en boulevard, GrizzQuiz, stands met thema materiaal en aangeklede winkeletalages.
Muziek tijdens de race van Djembé, Slagwerkgroep, Doedelzakspeler, Popgroep en Folkgroep.
Marshalls; tientallen 'levende wegwijzers' die je luid aanmoedigen en snoep aanbieden (Thank You, Marshall !!!)

Runners van het vasteland die hiervoor overkomen; wij kwamen meerdere keren The Dutch Runners tegen van Spado/Bergen op Zoom die in oranje shirts onze koninklijke kleur vertegenwoordigden. Een aantal van hen had een keer met ons op de Brabantse Wal getraind. De sfeer is relaxed, er is tijd voor een ‘marshall hug’, sommigen willen ludiek verkleed als vis of Mexicaan, lopers maken foto’s. Maar door het overgrote merendeel wordt wel degelijk serieus en zo snel mogelijk gelopen om het er goed af te brengen!! Het wordt nergens een Fun Run!!
Dit weekend was voor mij genieten. Ik was goed voorbereid door de trainingen. De verkenning met Tonny en Erwin op zaterdag heeft me zeker geholpen en het verblijf met mijn loopvrienden was top!! Het was de reis waard (Tonny: hulde als chauffeur die ons overal veilig naar toe bracht)

Deze runner gaat zijn Brexit beleven met mooie herinneringen, een goed gevoel en in meerdere opzichten enkele ponden lichter.

Foto's bij deze blogpost

t5.JPG Grizzly 2017.jpg

Het is alweer maart

Gepost door Ferry Segers op dinsdag 14 maart 2017 09:38

Nog een uurtje de kans om te zitten voordat ik moet gaan werken. Het zonnetje schijnt en het begint te kriebelen op allerhande manieren.
Ik wil buiten zitten, genieten van het opkomende leven van planten en dieren. De vitamine D opnemen met volle teugen.
Lekker buiten zitten tekenen of schrijven.
En uiteraard wil ik gaan hardlopen.
Dat wil ik eigenlijk vaker, maar het lijkt erop dat er hogere machten zijn die me van willen weerhouden.
Als mantelzorger van mijn ouders ben ik best druk. Gelukkig weet ik zelf goed met de spanningen en tijd om te gaan, iets dat voorheen moeilijker was.
Helaas werk ik momenteel ook in verschoven diensten. Het frustreert op sommige momenten, aangezien ik enkele dingen voor moet laten gaan: dat zijn mijn zieke ouders en mijn gezin. Ik zou tijd moeten hebben om er voor hen te zijn. Ook meer tijd heb ik nodig om af en toe te kunnen gaan hardlopen. Alleen een keer in het weekend gaan hardlopen is niet voldoende.
Gelukkig begint het alweer beter te worden buiten. Het zal wat langer licht blijven, zodat ik weer wat licht zie op de momenten dat ik niet aan het werken ben.
Misschien dat het me vrijdag gaat lukken. Of zaterdag. Of zondag.

Janken in je startvak. Het vervolg op de CPC-blog van afgelopen week

Gepost door Runhedwigrun op maandag 13 maart 2017 12:27

Foto's bij deze blogpost

20170313_101651.jpg

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper