Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Heerlijke nazomerse dag

Gepost door Margo Hermans op donderdag 2 oktober 2014 07:08

Foto's bij deze blogpost

20141001 Heerlijke nazomerse dag FB.jpg

De laatste Damloop?

Gepost door Arranraja op woensdag 1 oktober 2014 14:37

Ook te lezen op http://arranraja.wordpress.com

Wat vooraf ging.
Hij had het al een tijd in zijn hoofd: dit zou zijn laatste Dam tot Damloop worden. Vijf jaar achter elkaar deelnemen aan het grootste hardloopevenement van het land is een mooie prestatie, zeker gezien het feit dat hij helemaal niet hield van zulke grootschalige en massaal bezochte gebeurtenissen. Hij bevond zich bij wijze van spreken liever in een weiland gevuld met slechts een paar koeien of schapen of in een bos waarin alleen vogels zongen, dan in zo’n menselijke mierenhoop. En toch had de Dam tot Damloop een speciaal plekje in zijn hardloophart. Het was tenslotte de loop waarmee zijn officiële renloopbaan was begonnen. Daarom maakte hij één keer per jaar een uitzondering en begaf hij zich in de menigte.

Hij wist het nog precies, die vrijdag in september 2010. Hij was gewoon op en aan het werk en daar kwam dat berichtje van het hardloopteam van zijn werkgever in zijn mailbox. Er waren voor die zondag nog startbewijzen over en of er iemand was die het aandurfde om de kleuren van de organisatie te verdedigen en de 10 Engelse mijlen samen met de reeds ingeschrevenen te lopen. Een half jaar eerder zou hij met dat bericht niets gedaan hebben (daarover later meer) maar nu begon het bij hem toch wel een beetje te kriebelen.

Zijn directe collega was een fanatiek hardloper, die grotere afstanden niet schuwde en uiteraard uitkwam in het shirt van de organisatie. Ook zijn direct leidinggevende was van de partij. Onze hoofdpersoon had eigenlijk in zijn hoofd dat die Damloop het weekeinde daarvoor gehouden was en toen hij op de toevallig vrije maandag erna toch op zijn favoriete fietspad langs het kanaal aan het rennen was, besloot hij dat pad tot het einde toe af te struinen en ook weer hollend helemaal terug. Daarmee maakte hij ruim 14 km vol, zijn langste afstand ooit. Op die manier had hij zich, voor zijn gevoel, een beetje solidair verklaard met zijn collega’s die de dag ervoor wel de uitdaging tussen Amsterdam en Zaandam waren aangegaan.

Toen hij een paar dagen later aan zijn baas vertelde over deze training, zei deze: “oh, maar dan kun jij makkelijk die 16,1 km van de Dam tot Dam halen”. Inmiddels wist hij ook dat de loop nog niet geweest was. De mededeling van zijn chef en het enthousiasme van zijn directe collega, gevoegd bij het feit dat die 14-plus kilometertraining eigenlijk wel makkelijk gegaan was, trokken hem over de streep. Op die vrijdag na de ontvangst van de oproep tot deelname, overlegde hij via de telefoon kort met zijn vrouw en nadat zij haar fiat had gegeven, beantwoordde hij de mail van de organiserende collega met de mededeling dat hij zich over een startnummer wilde ontfermen. Een half uur later had hij alle benodigde spullen, inclusief het huisstijlhardloopshirt, in zijn bezit en kon hij zich mentaal gaan opmaken voor zijn eerste georganiseerde hardloopevenement ooit.

Dat het zover zou komen, had hij tot kort daarvoor nooit kunnen vermoeden. Weliswaar liep hij al hard vanaf zijn jeugd, maar dat was decennia lang op beperkte schaal geweest. In het grijze verleden, hij wist niet eens meer wanneer precies, was hij begonnen met lekker struinen kriskras door de lanen en over de paden van de bossen het dichtst bij zijn ouderlijk huis. Het mondde uiteindelijk uit in zijn vaste rondje van bijna 5 km in en om de buurt waar hij nu alweer een dikke 17 jaar woonde. Maar altijd was dit joggen seizoenswerk geweest en had het in dienst gestaan van de andere sporten die hij beoefende of beoefend had: voetbal, tennis en basketball. ‘s Zomers liep hij als de competitie stillag en met het doel zijn conditie enigszins op peil te houden en lekker buiten bezig te zijn. Tijdens het competitieseizoen ging hij alleen midweeks erop-uit. Het weekeinde was gereserveerd voor de hoofdsport. En hij liep eigenlijk slechts als de buitentemperatuur ergens tussen de 10 en 18 graden Celsius schommelde. Gaf het kwik hoger of lager aan, dan vond hij het maar niets. Mensen die hij bij die thermometerwaarden wel zag rennen, verklaarde hij voor gek.

Toen hij het met zijn collega eens over de afstand van 10 Engelse mijlen sprak, wist hij met zekerheid te verkondigen dat die afstand voor hem veel te lang was. En op dat moment zat hij toch al in het stadium dat hij ooit één keer een bepaald rondje, dat 12,5 km bedroeg, wilde gaan volbrengen. Eenmalig zo’n eind lopen leek hem toen al heel wat, maar volgens zijn collega was het “gewoon een kwestie blijven doorhollen” en dan zou hij vanzelf de langere afstanden gaan halen. Het rondje van 12,5 km voltooide hij veel vlotter dan gedacht , daarna was het hek van de dam en ging hij steeds langere afstanden lopen. Wel was het lopen nog steeds ondersteunend bij zijn hoofdsport van dat moment: basketball.

Tijdens die eerste Damloop volgde hij nauwgezet de adviezen van zijn hardlopende collega’s op: heel rustig beginnen en bij het drinken van water of ander vocht en het eten van een banaantje even afzakken naar wandeltempo teneinde zich niet te verslikken of last van de maag te krijgen. “Als je niet getraind bent om die handelingen al rennend uit te voeren, kun je het beter niet doen”. In het tweede deel van de loop had hij energie over en kon hij nog flink aanzetten in de laatste honderd meter naar de eindstreep. Zijn eindtijd bleek best aardig te zijn voor een debutant en voor die prestatie mocht hij de complimenten van zijn doorgewinterde collega in ontvangst nemen. De 10 Engelse mijlen bleken dus zeker geen brug te ver te zijn.

Nu was hij dan toe aan zijn vijfde editie en kon je hem een geroutineerde loper noemen. Al had het na die eerste keer nog ruim een jaar geduurd voor hij voor een tweede trimloop inschreef. Inmiddels had hij er 26 achter zijn naam staan, waaronder één halve marathon, zes 16,1- en vier 15 km-lopen. Hij wist precies wat hem te wachten stond qua drukte en hij kon zich het parcours aardig voor de geest halen. Behalve dan de volgorde van sommige delen in Amsterdam-Noord, waar er erg veel bochten in zitten en straten naar zijn idee soms wat op elkaar lijken.

Vanwege de drukte op en de zwaarte van het parcours had hij al besloten in deze vijfde en laatste editie terug te grijpen naar zijn debuutjaar en er een kalm te lopen race van te maken. Het was sowieso geen geschikt parcours om een gooi te doen naar een nieuw persoonlijk record op deze afstand en het was hier eenvoudigweg te vol om vrijuit te lopen. Het feit dat hij de laatste weken wat last had van een licht onwillige rechterkuit en het vooruitzicht van een qua weersomstandigheden warme editie van de loop, sterkten hem in de overtuiging om het rustig aan te gaan doen.

De grote dag.
Terwijl hij op de bewuste zondag, nog in zijn woonplaats, wandelde naar het NS-station kwam er een trimmer langs die hem in het voorbijgaan alvast veel plezier met de loop toewenste. Hij kon niet anders dan bedanken en de jogger hetzelfde toeroepen. In de trein op weg naar het centrum van Amsterdam was het zoals gewoonlijk lekker druk, zag hij vele collega-Damlopers en had hij een leuk praatje met een ouder echtpaar. Hij was bekend met het scenario aan plichtplegingen dat vooraf ging aan de start van het hardloopfestijn, waaronder het met zijn collega’s informeel en formeel poseren voor de teamfoto’s. In het startvak, waar zo’n slordige 1600 lopers moesten staan, werd een warming-up op muziek verzorgd door oudschaatster Annamarie Thomas. Hij was niet zo’n fan van dergelijk groepsgedrag en deed er dus niet aan mee.

Toen de stoet renners zich eenmaal in beweging had gezet, wist hij meteen weer waarom hij dit kaliber trimlopen liever meed. Direct begonnen de hardloophufters die er altijd tussen zitten met hun afsnijdende en tussendoorwurmende activiteiten. Zodra hij iemand van opzij voelde duwen, deed hij als vanzelf zijn bovenarm aan die kant naar buiten teneinde zijn persoonlijke loopruimte zoveel mogelijk te beschermen. De bocht om en de IJtunnel in werd de weg gelukkig een stuk breder en kwam er wat meer lucht om te lopen. In de tunnel en vlak daarna zag hij al lopers die waren gaan wandelen. Hoe die alsnog binnen een redelijke tijd in Zaandam moesten geraken, was voor hem een groot raadsel. Hij probeerde zich intussen zoveel mogelijk te focussen op de rennerspak voor zich in de hoop weer een glimp op te vangen van wat hem van vorig jaar was bijgebleven. De individueel en ongelijk onhoogkomende hoofden van de renners deden hem denken aan golven op het water. Het lukte hem maar ten dele die ervaring weer voor ogen te krijgen.

Aan het einde van de tunnel waren de luchtkanonnen verse lucht de tunnels in aan het blazen. Dat was op zich, na de passage door de net als vorig jaar weer wat benauwde buis, heel prettig. Alleen hadden die krengen zoveel kracht dat de lopers bijna uit hun verschoning werden geblazen. Al snel diende zich langs de kant de eerste van de ontelbare herriebakken aan, die de deelnemers vergastten op knetterharde heipalenmuziek. Eigenlijk kon hij het met de beste wil van de wereld geen muziek noemen, maar dat was natuurlijk slechts zijn persoonlijke beleving. Er zijn ongetwijfeld genoeg collegalopers die dat lawaai heerlijk vinden en er inspiratie uit opdoen. Dit was de tweede reden waarom hij veel liever de kleine loopjes in de stille buitenlucht frequenteert. De derde reden was aan de tweede gelieerd, dat waren die toeschouwers langs de kant die zich net zo luidruchtig gedroegen als de eerder genoemde herrie.

Gelukkig waren er niet alleen maar lawaaipapegaaien. Vele omstanders moedigden de lopers enthousiast en op en leuke manier aan. Er waren ook mensen die met geactiveerde tuinslangen voorzien van broeskoppen klaarstonden om verhitte renners met verkoelend vocht te besprenkelen en personen die in eigen beheer bekertjes water of natte sponzen uitdeelden. En vooral jeugdige lieden stonden klaar met snoep of stukken citrusvrucht teneinde de matadoren van wat extra glucose of fructose te voorzien. Het aantal in levenden lijve musicerende gezelschappen was helaas kleiner dan tijdens voorgaande edities. Die had hij in vorige afleveringen als de omlijstende hoogtepunten ervaren.

Nadat hij direct na de start toch iets te hard van stapel was gelopen, had hij zijn snelheid zo vlug mogelijk wat laten zakken en liep hij volgens plan iets boven de 10 km per uur gemiddeld. Naarmate de kilometers verstreken, liep die snelheid vanzelf iets op maar bleef wel keurig rond de 10,5 per uur hangen. Op die manier ging het rennen heel gelijkmatig en kon hij dezelfde tred tot de eindstreep toe volhouden zonder echt oververmoeid te raken of in te storten. Tot twee keer dacht hij een prettig ogende jongedame gevonden te hebben die ongeveer hetzelfde tempo had en die hij als haas kon gebruiken. Beide keren liep hij ze toch voorbij omdat zij voor zijn gevoel net iets te langzaam voortbewogen. De vele drinkposten liet hij links dan wel rechts liggen omdat zijn eigen watervoorraad toereikend was gezien de temperatuur en de te lopen afstand.

Tijdens de lange loop wist hij een aantal teamgenoten in te halen en voorbij te streven, waaronder zijn allereerste leidinggevende. Met de meeste maakte hij even contact en hij wenste ze succes bij hun verdere tocht. Zijn kilometertijden bleven keurig in de buurt van de 5:40 minuten en ondanks de warme momenten op plaatsen waar de zon scheen en de wind door gebouwen werd tegengehouden, viel het lopen hem niet al te zwaar. De plekken waar de verkoelende wind de lopers wel bereikte waren uiteraard zijn favoriete stukjes.

Op een bepaald moment hoorde hij een vrouwelijke loper roepen: “als ik op deze manier doorga kom ik uit op 1:12″. “Die is dan zeker in een latere groep gestart”, dacht hij nog. De vrouw riep nog iets terwijl ze vlak voor hem liep, waarop hij haar de uitroep “nou, loop dan door” meegaf. Even later kwam hij toch bij haar langszij en hij zag aan de paarse streep onder haar startnummer dat zij uit hetzelfde vak als hij vertrokken was. Omdat hij door zijn eigen snelheid en kilometertijden wist dat hij op een eindtijd boven de anderhalf uur aankoersde, kon hij direct de conclusie trekken dat de vrouw er met haar inschatting zeker 18 minuten in haar nadeel naast zat.

Het zwaarste stuk van het parcours begon bij kilometer 14, direct bij binnenkomst van de bebouwde kom van Zaandam. De Noorder IJ- en Zeedijk was een niet al te brede straat met jarendertig-huizen en een vrij slechte klinkerbestrating. Hier ging het lawaai dat de toeschouwers produceerden hem meestal parten spelen. Hij haalde extra diep adem en dacht: “als ik dit vervelende stuk gehad heb, ben ik er bijna”. De straat was maar een ruime kilometer lang maar juist dat ene 1000 meter-stuk leek eindeloos, vooral de tweede helft. Opgelucht sloeg hij uiteindelijk linksaf en zag kort daarna zijn voormalige chef een aantal meters voor zich rennen. Het vooruitzicht die persoon te gaan inrekenen gaf hem hernieuwde energie. In het voorbijgaan sprak hij de man nog wat bemoedigende woorden toe en vervolgde zijn weg naar de eindstreep.

Op de Dam in Zaandam stonden de mensen rijen dik achter de dranghekken. Dat vond hij wel weer leuk om te zien maar helaas was de ruimte hier beperkt en moest hij vooral goed kijken naar en letten op de lopers voor en naast hem. Dus meer dan een korte en terloopse blik kon hij helaas niet werpen op al die aandachtige toeschouwers. Voor hij het wist was hij over de finish en na even uitpuffen ook door de poort waar de medaille (het was een in zijn ogen erg fraaie dit jaar) en een paar versnaperingen in ontvangst genomen konden worden. Hij had qua tijd weliswaar niet zijn beste race ooit gelopen maar hij was zeer tevreden over het gemak waarmee en de gelijkmatigheid waarin hij de 16 kilometers had weggetikt.

Het zit erop.
Na nog wat bijkomen en tevergeefs uitkijken naar bekende collega’s ging hij richting de kledinguitgifte. Even was er een flessenhals toen één van de vrachtwagens die de kledingtassen gebracht had, zich door de mensenmassa moest worstelen. Kort daarna bereikte hij de plek waar zijn tas behoorde te liggen. Zowaar was het er erg rustig en twee tellen later had hij zijn plunjezak te pakken. Op een volgend kruispunt stond hij heel even in dubio of hij rechtsaf naar het Dam tot Dam-tentenkamp zou gaan om zijn consumptiemuntje te verzilveren en zich in de speciale businesskleedtent van zijn natte rengoed te ontdoen of dat hij linksaf zou gaan naar het aftandse sporthalletje dat hij vorig jaar ook benut had. Het werd het laatste. Hij wilde zich zo snel mogelijk omkleden en zichzelf dan, op weg naar het treinstation, trakteren op een grote beker luxe koffie. Hij vond dat hij dat wel verdiend had na al die inspanningen en ontberingen onderweg.

Zo gezegd, zo gedaan en even later liep hij met ietwat stijve benen door die redelijk vervallen Zaanse buurt richting het centrum naar de koffie en naar de trein. In een straat die evenwijdig aan de rivier de Zaan liep, bemerkte hij de kortstondige levenscyclus van een hardloopevenement. Op een laag stenen muurtje lag heel alleen een platte spons van het type dat hem kort voor het binnenrennen van de bebouwde kom van Zaandam had genoopt tot een tred vergelijkbaar met het lopen op eieren. In die bocht onder een viaduct lagen honderden van dergelijke natte lappen waarover je flink kon uitglijden. Iets voorbij het muurtje dreef een papieren startnummer in het water. Dat had zijn dienst gedaan en mocht nu gaan zwemmen in de Zaan.

Na het terugwandelen langs en definitief verlaten van het strijdtoneel, waarop nu de individuele lopers richting de finish aan het zwoegen waren, ging hij driftig op zoek naar een geschikte koffie-uitbater. Bijna was hij er al voorbij gelopen, toen hij wat mensen met bekers in de hand op een bankje naast een klein huisje midden op de straat zag zitten. Hier kocht hij wat hij nodig had, werkte zittende op een muurtje het warme bruine vocht met smaak naar binnen en zag vele lopers in renkleding en met het startnummer nog op de borst of buik, langskomen. Toen de lekkernij op was, vervoegde zich bij de Nederlandse Spoorwegen. Door op het perron een sprintje te trekken naar de achterste wagon van de gereedstaande intercitytrein, verzekerde hij zich van een zitplaats in een grotendeels leeg compartiment. De meeste mensen waren nu eenmaal een beetje gemakzuchtig en bleven dicht bij de roltrap staan. Hij was blij dat hij in de luxr stoel kon neerploffen en zijn vermoeide lange ledematen kon strekken en wat rust bezorgen.

Terwijl de trein stilstond op station Amsterdam Sloterdijk, keek hij, zoals vaker, onbewust uit het raam. Op het aangrenzende perron stonden twee jonge vrouwen net buiten de overkapping in de zon. Ineens deed een flinke windvlaag de korte zomerjurk van de vrouw die met haar rug naar hem toe stond, helemaal opwaaien. Bliksemsnel trok zij het kledingstuk weer naar beneden en hield het stevig in die positie tot de wind wat ging liggen. In dat ultrakorte moment van opwaaien meende hij een compleet onbedekte bilpartij te hebben waargenomen. Het gebeurde allemaal zo snel dat het hem een zinsbegoocheling of een fata morgana leek. Misschien nam zijn verbeelding even een loopje met hem, of had hij gewoon zitten dagdromen. Hij ervoer het op de een of andere manier wel als een magisch moment.

In de straten van Zaandam, op het perron aldaar, in de trein richting de hoofdstad, op de perrons van het Centraal Station, in de trein naar zijn woonplaats, overal zag hij Damlopers met de opvallende plastic kledingtassen en de fraaie medaille om hun nek. Hij begon te beseffen dat die vele “lotgenoten”, samen met alle andere onderdelen van dit grootste hardloopevenement van het land, maakten dat er ook hier sprake was van een vleugje magie. Hij had er wel vijf jaar over gedaan om dat tot hem door te laten dringen.

Wandelend van het station naar huis zag hij een renner op zich af komen lopen. Heel bewust deed hij de rits van zijn jasje een stuk naar beneden zodat zijn medaille opvallend zichtbaar werd. Hij zag de loper er in het voorbijgaan overduidelijk naar kijken. Ook de plastic kledingtas met het Dam tot Damlogo kon de jongeman niet zijn ontgaan. “Zo, die heeft kunnen zien dat ik een prestatie heb geleverd”, dacht hij.

Of hij dat geheel voortaan wilde missen, wist hij ineens niet meer zo zeker. Volgend jaar zou hij helaas niet langer in dienst zijn van zijn huidige werkgever, als een van de vele slachtoffers van de huidige crisis en bijbehorende reorganisatiedrift. Maar zijn privé-mailadres stond al genoteerd in de administratie van de organiserende collega. Als volgend jaar in het voorjaar het bericht kwam dat er weer kon worden aangemeld, zou het ongetwijfeld toch bij hem gaan kriebelen. Hij moest er nog maar eens een paar nachtjes goed over slapen of hij zich nog eens zou laten verleiden om mee te doen aan dat drukke spektakel met de onverklaarbare aantrekkingskracht. Terwijl hij verder naar huis wandelde, schoten een paar regels van een bekende Joni Mitchell-song door zijn hoofd:

“Don’t it always seem to go
That you don’t know what you’ve got
Till it’s gone”

Zijn benen voelden inmiddels gelukkig al een stuk minder stijf.

Foto's bij deze blogpost

DtD-tijden.jpg DtD-medaille-2014.JPG DtD-medailles-2010-14.JPG

Laatste trainingen (2 reacties)

Gepost door MonicaHuizer op dinsdag 30 september 2014 11:29

Ik ga volgende week zondags mijn eerste wedstrijd lopen. De vier mijl van Groningen. Ik heb de afgelopen maanden drie maal ee week getraind loop nu 5 km in 34.5 min
Kan iemand mij helpen hoe ik de komende 1,5 week moet trainen om zo goed mogelijk volgende week zondag te lopen?

Foto's bij deze blogpost

image.jpg

Hardloopspel: het was leuk, maar... (4 reacties)

Gepost door Connie op maandag 29 september 2014 22:38

Wat heb ik genoten van het hardloopspel... tegeltjes vollopen, zien waar in het land ik geweest ben, wie er ook lopen in mijn buurt of mijn tegeltjes: lollig!

Maar ik ben er nu klaar mee. Wat begon als een ongecompliceerd spel, raakte beheerst door steeds meer regeltjes. Ik gebruik Looptijden met name naast mijn Garmin-conncet. Eens per maand minimaal, soms wat vaker werkte ik van alles bij. En opeens bleek dat mijn tijden van de week eerder niet meer meetelden: tijden moesten voortaan binnen een week gedownload. Okay... En nu blijkt er weer een nieuwe regel te zijn, om zogeheten "klassementskapen" tegen te gaan. Hierdoor kan ik mijn twee dagen eerder gelopen Berlijnse marathon nieteens laten meetellen, omdat ik mijn tijden binnen een dag zou moeten downloaden.

Helaas, het was innovatief en lollig, maar ik ben er nu klaar mee. Ik ga echt geen 'invoerschema' fabriceren om mijn tijden te mogen uploaden.

Zo, dat lucht op! smiley

Debuterende Dochter op de Geuzenloop (4 reacties)

Gepost door Peter de Haan op zondag 28 september 2014 23:24

Vandaag, zondag 28 september, was de dag waarnaar mijn oudste dochter Jantine lang had uitgekeken. Op deze dag ging zij haar hardloopwedstrijd-debuut maken! Gekozen werd voor een thuiswedstrijd in haar geboorteplaats Zoetermeer, de Geuzenloop over een afstand van 5 kilometer. Om haar tijdens dit debuut te vergezellen was haar vriend Maarten ‘for the occasion’ vanuit Groningen naar de Randstad afgereisd. Hij loopt wel vaker (en mogelijk ook sneller), maar hij zou de gehele race bij Jantine blijven, zo was tussen hen beiden afgesproken.

Jantine’s pappie liep ook de Geuzenloop vandaag: ik had mij ingeschreven voor het 10km-festijn. Helaas was ik niet echt fit-to-run. Al een week lang voelde ik mij grieperig en vermoeid, bovendien speelde een op een stomme manier opgelopen voetblessure mij nog danig parten. Zie hiervoor mijn Zaandamse verslag. Toch wilde ik coûte-que-coûte aan de start verschijnen. Het debuut van mijn dochter wilde ik hoe dan ook niet missen. En mijn eigen race: ach ik zou wel zien waar het op ging uitdraaien.

Zo’n anderhalf uur voor de start troffen Jantine, Maarten, Lianne (mijn jongste dochter) en ik elkaar bij het Centrum voor Kunst en Cultuur (CKC) waar de startnummers konden worden afgehaald. We waren lekker op tijd: Jantine, maar vooral Maarten, had ik al een tijdje niet meer gezien, en zo konden we gezellig samen startnummertjes spelden, omkleden, koffie drinken en inlopen. De 10km startte 10 minuten voor de 5km; ik zou dus niets van hun race meemaken doordat ik zelf al die tijd aan het lopen zou zijn.

Intussen was de sluierbewolking boven Zoetermeer aan het oplossen zodat een stralend zonnetje tevoorschijn kwam. Ook liep de temperatuur gestaag op: was het ’s-ochtends bij het opstaan nog 11 graden, binnen de kortste keren was deze temperatuur ruim verdubbeld. Het was inmiddels half een, en wij waren er klaar voor! Nog even voor de laatste keer toiletteren en huppekee naar het startvak.

Vlak voor mijn start namen wij ontroerd afscheid van elkaar: wij zouden elkaar na een klein uur weer terugzien en dan zou alles duidelijk zijn. Lianne had al onze valuables in haar tas gestoken, dat voelde safer dan de spulletjes achterlaten in de rugzakken in het CKC.

Om 12:50 werd ik weggeschoten (het schieten is weer helemaal in lijkt het wel). Het was voor mijn doen veel te warm geworden en daarom zette ik een niet al te hoog maar gestaag tempo in.

Om 13:00 scherp werden Jantine en Maarten weggeschoten. Wat ik hierover verder vertel is uit overlevering. Ook zij vonden het (te) warm, maar alla: bij hen zou het lijden slechts een half uur of daaromtrent duren. Getweeën kozen zij een comfortabel tempo. Het ging allemaal redelijk gemakkelijk, en doordat er veel kamikazestarters waren hadden zij het geluk dat ze along the way de nodige mensjes konden inhalen, dat werkt altijd bemoedigend. Allebei hadden ze op het eind een lekkere sprint over. Bij Maarten lag dit voor de hand, bij Jantine wat minder maar dat moet haar wél erg goed gedaan hebben. Met een voor Jantine mooie netto debuuttijd van 34:03 kwam het happy lovin' couple over de finish.

Ikzelf had het inmiddels achterlijk warm. In de loop der jaren ben ik dat steeds minder comfortabel gaan vinden. Het breekpunt van de 10km race was na 6.5km de voetgangers-/fietsersbrug over de A12 én de daarnaast gelegen spoorbaan. Die brug moest over een op de Alpe d’Huez gelijkend haarspeldbochtentracé worden beklommen. En dat in de blakerende zon en warmte. Je zag hier menigeen kapotgaan, en ook ik had het daar eerlijk gezegd niet al te breed. Hier ging zich mijn wat mindere conditie wreken.

De laatste kilometers gaven verval te zien. Je kon erop wachten. En toen ik ook nog wat lichte krampverschijnselen kreeg na 8.5km ging de snelheid er al helemaal uit. Pas in de laatste 150 meter kon ik er nog een klein sprintje uitpersen, maar ik kwam behoorlijk gesloopt over de finish in een netto tijd van 52:33.

Maar dan Lianne… Die lieverd stond aan de finish met bloemen voor ons alle drie! Ja dan zeur je niet meer over een matige tijd, toch?

Was getekend: een supertrotse (schoon-)vader!

De bestorming van de vesting Willemstad (2 reacties)

Gepost door Jaco Rip op zondag 28 september 2014 19:56

Dit verhaal typ ik in grote verwarring. Ik snap er werkelijk helemaal niks van. In de afgelopen 3 1/2 jaar dat ik nu loop heb ik dit nog nooit meegemaakt. Waar ik het over heb? De tijd die ik op de klokken heb gezet bij de Vestingloop in Willemstad. Wat die tijd was? Daar zult U, geachte lezer van dit blog, toch echt voor door moeten lezen tot het eind (net zoals ik heb gelopen). Goed, daar gaan we dan......

De afgelopen weken was er niet echt peil te trekken op mijn vorm. Sinds de (succesvolle) Tilburg Ten Miles was de ene training heerlijk soepel, terwijl de volgende dan weer ontzettend afzien was. Wel wist ik één ding zeker: ik zou in Willemstad de Vestingloop gaan opzoeken voor een snelle 5k. Tenminste, dat hoopte ik. In mijn achterhoofd had ik een tijd van zo rond de 20.50 in gedachten. Hopelijk zou ik wat sneller kunnen, maar die 20.50 zou toch echt als uitgangspunt fungeren. Deze week ging het echter verre van soepel. Trainingsrondjes kostten me behoorlijk veel moeite (nou moest ik die ook wel op hoog tempo doen), maar goed, in combinatie met de weersvooruitzichten (20 graden, weinig wind en een zonnetje dat af en toe door zou breken) leek dat voor mij niet veel goeds te beloven. Vandaag dan ook met veel twijfels in het hoofd afgereisd naar Willemstad.

Na een half uur rijden aangekomen op de plaats van bestemming, waar ik gelijk al merkte dat het weer inderdaad niet in mijn voordeel zou zijn. Ik vond het behoorlijk warm en mijn hartslag ging dan ook snel de hoogte in bij het warmlopen. Zeg nou zelf, als je een hartslag van 165-170 bij het inlopen met 12 per uur haalt, dan wordt een snelle tijd een heel lastig verhaal. Ik bleef dan ook maar een beetje rustig lopen en wandelen in de buurt van de start, die om half 1 plaats zou vinden ter hoogte van de vuurtoren bij de jachthaven. Vlak voor het startschot zou klinken keek ik wat om me heen en zag dat ik eigenlijk de verkeerde kant van de weg had gekozen. Ik stond behoorlijk voorin, maar aan de linkerkant (waar ik stond) waren wat mensen voorin terechtgekomen waarvan ik behoorlijk zeker wist dat ik ze snel achter me zou laten. Aan de rechterkant leken de snelle mannen te staan. Bij het startschot bleek dit inderdaad het geval, want ik moest met wat lastige manoeuvres mijn voorliggers passeren, terwijl de overzijde snel het gewenste tempo kon pakken. Maar goed, na 100 meter was ik uit de meute en kon ik echt op weg!

De start had me wel wat energie gekost, want om snel uit de drukte te komen was mijn aanvangssnelheid liefst 17 per uur! Ik schakelde dan ook wat terug naar een tempo zo rond de 15 per uur, waarna ik gelijk nog een 6-tal lopers voorbij zag komen. Daar maakte ik me echter niet druk om, want ik had al zo'n idee dat zij dit tempo niet lang vol zouden houden. En inderdaad, nog voor de eerste km was volbracht had ik dit halve dozijn alweer ingehaald. Bij de doorkomst op 1 km (die in 4.05 ging) had ik echt een mooi overzicht van het veld voor me en kon ik inschatten hoe ik deze race kon voltooien. Ondanks het warme weer leek ik de zaak goed onder controle te hebben, wat heet, ik had niet het gevoel dat ik op mijn maximum liep! Ik besloot dan ook wat te versnellen en vervolgens te zien waar het schip eventueel zou stranden. Ondertussen liep ik op de 7e positie, met de eerste 5 lopers en 1e loopster al een redelijk eindje voor me. Dat duurde echter niet al te lang. Ik had de gang er stevig in met een snelheid van zo'n 15.5 km/u en ik kwam dan ook dichterbij de nummer 6, die toch net iets te hard van start was gegaan. Vlak na de eerste afslag had ik hem al ingehaald en gelijk achter me gelaten. Bij het punt van 2 km zag ik tot mijn grote verbazing een doorkomst van 7.53 staan, wat ging ik gruwelijk hard! Zou ik dit echt tot het einde toe vol kunnen houden? Wat me vooral opviel was hoe goed het mentale gedeelte ging. Normaal gesproken denk ik bij deze snelheden alleen maar aan hoe ver het nog is, maar vandaag kon ik me steeds blijven richten op de tijd die ik over een kilometer wilde doen. Na 2,5 km kwam ik door in 9.47, maar het bekertje water dat me daar werd aangeboden sloeg ik af. Op deze afstand zou dat bekertje me alleen maar tijd kosten, wat ik absoluut niet wou laten gebeuren. Ondertussen zag ik de nummer 5 in de wedstrijd steeds groter worden, wat me nog meer motivatie gaf. Bij het punt van 3 km had ik hem achterhaald en ook hier was het een kwestie van erop en erover, want ook hij kon niet volgen. Niet lang na dat moment sloeg ik linksaf en ging ik weer de eerste wijken van Willemstad in. Ik had nog minder dan 2 km te gaan en natuurlijk ging het nu allemaal wat moeizamer, maar ik kon het tempo hooghouden. Waar zou dit op uitlopen?

Ik liep dus weer in Willemstad. De eerste vier lopers (waaronder dus de snelste dame, die 4e was) had ik niet echt meer in zicht, maar dat maakte me niet uit. Ik besefte dat ik echt gruwelijk hard aan het lopen was en dat een tijd onder de 20 minuten een zeer reële mogelijkheid was. Mijn horloge piepte, er zat weer een kilometer op. Ik keek en schrok toch wel: 3.52! En een doorkomst op 4k van 15.33, ongelooflijk OMG smiley! Ik moest ondertussen wel ontzettend veel moeite doen om het tempo vast te houden, maar in het stadje zelf stond (natuurlijk) meer publiek dat je aanmoedigde. Ineens zag ik in een flits op zo'n 70 meter voor me de snelste dame. Ik wist dat ik haar niet meer in zou halen, maar ik zette alles op alles om nog zo dichtbij mogelijk te komen. Bij de voorlaatste straat van het parcours liep ik nog iets in, maar het verschil was nog steeds zo'n 10 seconden. Ondertussen protesteerden mijn benen en longen tegen deze barbaarse marteling die ik hen liet ondergaan. Na een gruwelijk heuveltje aan het eind van de straat sloeg ik linksaf en zag de finish op minder dan 100 meter. Ik perste er nog een eindsprint uit en kwam behoorlijk vermoeid, maar gek genoeg niet kapot over de finishlijn. Het eerste wat ik deed was op mijn horloge kijken en vervolgens keek ik nog eens drie keer om te bevestigen wat ik de eerste keer had gezien. Dit kon toch niet kloppen? Had ik nu echt een nieuw PR van 19.18 op de klokken gezet? Vol ongeloof strompelde ik verder, liet de chip van mijn schoen afhalen en plofte bij een kraampje neer, waar (een minuutje later) de nummer 6 naast me kwam zitten. We deden allebei ons verhaal, waarbij ik nog steeds dat gevoel van compleet ongeloof over me had. Hoe kon dit? Ik was toch niet in topvorm? Het warmlopen ging toch ook moeizaam? Waar haal ik dit dan in hemelsnaam vandaan? We namen een paar minuten later afscheid, waarna ik op mijn gemak naar m'n auto liep. Daar aangekomen dronk ik een flesje sportdrank gulzig leeg en bracht het thuisfront alvast op de hoogte van mijn prestatie, waarna ik snel op pad ging, zodat ik nog voor de start van de 10k weg was uit Willemstad.

Nu is het ondertussen kwart voor 8 als ik dit typ, zo'n 7 uur dus na mijn ongelooflijke race. De officiële bevestiging is er nu ook in de vorm van de uitslag, waarin ik als 4e heer en 5e overall ben gefinisht met een tijd van 19.22 (4 seconden langzamer dus, maar nog steeds een PR met 3 seconden). Hoe het gevoel nu is? Fysiek is het eigenlijk bizar goed, ik voel alleen een heel klein beetje vermoeidheid in m'n bovenbenen (maar mag het?). Het besef is er nu ondertussen wel gekomen dat ik echt een weergaloze race heb gelopen (voor mijn doen dan) en ik heb dan ook ontzettend veel zin in de rest van het traject richting de Zevenheuvelenloop. Kom maar op!

Running rocks,

Jaco.

wedstrijd

Gepost door Cynthia spencer op zondag 28 september 2014 19:44

Gister weer nieuwe mensen ontmoet die mijn passie voor hardlopen delen! En met hun ook onverwacht ingeschreven voor de bruggenloop 7 december. Heerlijk om weer nieuwe mensen te leren kennen! Hardlopen is super🙌

gelopen maar aankomst gemist

Gepost door Jos van Damme op zaterdag 27 september 2014 19:26

Vandaag gelopen in Proef Rondje Stroe. De route was op zich goed maar de aankomst was erg slecht aangegeven waardoor ik er voorbij liep en 3 minuten verloor. Daar baalde ik nogal van.
Verder was het wel leuk aangekleed met muziek en allerlei hapjes, maar ja primair is toch dat je de loop goed organiseert en die vond ik dus maar matig. Geen inzage vooraf over het parcours, geen km aanduidingen, geen goede aangave van de aankomst. De 5 en 10km vertrokken gelijk en de 10km moest doorlopen voor en tweede ronde. Nou ik had voortdurend opzij moeten kijken waar mensen stonden of daar wellicht de aankomst was

I love the sunshine!

Gepost door Brigitte Piels-Ooms op zaterdag 27 september 2014 11:24

It's a beautiful day..... Don't let it get away!http://www.youtube.com/watch?v=LXrJdOD5syo

Nieuwe schoenen

Gepost door Diana Duerinck op vrijdag 26 september 2014 17:31

Vandaag mijn looptest gedaan en dus ernstige overpronatie. Dus daar een paar schoenen aan gehad en uiteindelijk gekozen voor het merk Brooks. Deze gaven me echt goede steun, ook bij de hiel. Dus hiermee moet het gaan lukken smiley

Ik zal een foto hierbij plaatsen, heb ze niet gekozen op kleur, maar puur op de comfort en hoe ze liepen. Waren niet goedkoop, maarja ik wil ook geen shinsplint terug Sad smiley

Ik denk er ook over om eerder te beginnen, maar kan nergens het schema terug uit zetten. Jammer, dus dan wijken mijn datums maar af. Iemand die weet hoe ik het wel kan doen,laat het me dan heel graag weten.

Foto's bij deze blogpost

10533068_734900426546382_7005585887666074700_n.jpg

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper