Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

nieuw afstands record

Gepost door Jolene Van Dommelen op maandag 20 oktober 2014 14:25

Sinds de run van Winschoten heb ik een loopmaatje. We lopen vaak hard, doen conditie testen. Laatst de shuttle run test. En mijn trap was 7,8. Nog niet ver maar ik ben wel trots op mijzelf aangezien ik noot verder dan 6,5 kwam. Ook doen wij heuvel training en andere interval trainingen.

vandaag zouden wij hardlopen. Rustig duurloopje want we hadden allebei beetje brak weekend gehad.

we zijn eerst naar Duitsland gegaan een route van 12 km. Laatst had ik spijt dat ik niet verder ging dan dat ik kon en dus liet ik het Me geen 2e keer zeggen of wij nog een stukje gingen doen. En dus rende wij verder. Bij 15 km zijn wij omgekeerd en weer terug naar huis te gaan. Stiekem wou ik nog wel verder, maar ik wist niet hoe mijn lichaam er op reageerde. Dus toch maar naar huis gegaan. Al met al een duurloopje van 17 km gelopen.

wat ik wel jammer vind is dat het opslaan geregeld fout gaat. En dus vandaag ook. Mijn tijd is weg en ik heb hem dus in moeten voeren waardoor ik niet weet wat mijn snelheid was.

maar goed. Mijn 17 km pakken zij mij niet meer af Wink smiley

Halve marathon Amsterdam

Gepost door Cees Prins op maandag 20 oktober 2014 14:06

Gisteren de halve marathon van Amsterdam gelopen.5 minuten sneller dan vorig jaar ondanks dat het behoorlijk warm was. Super blij mee. Ook het gebruik maken van van de hopitality van #TCSSuperheroes top georganiseerd!smileyThumbs up

Foto's bij deze blogpost

IMAG0586[1].jpg IMAG0584[1].jpg

Gewoon Genieten bij de Goudse Runnersloop

Gepost door Peter de Haan op zondag 19 oktober 2014 21:56

Voor het eerst sinds vele weken stond er vandaag geen wedstrijdloop op het programma. Na in 7 weekeinden maar liefst 6 tijdgeregistreerde loopjes te hebben afgewerkt kon ik mij vanochtend eens lekker opmaken voor een gezellige duurloop bij mijn ‘eigen’ Goudse Runners!

Twee keer per jaar houdt de loopgroep een dergelijk evenement, waarbij de loper kan kiezen uit afstanden van 6, 8 en 14 kilometer. Ik koos (zoals altijd) voor de langste afstand, die overbrugd zou worden met een constante snelheid van om en nabij de 6 minuten per kilometer. Na al die 10km tempolopen van de afgelopen weken werd dit nu weer eventjes relaxen (U en ik weten: alles is relatief…).

Om een uurtje of zeven sprong ik – daartoe gestimuleerd door de wekker - verheugd op uit mijn warme nestje! WOW, had ík er even zin in vandaag!! De Brinta en de 2 koppen koffie vormden ook nu weer het gebruikelijke ontbijtritueel. Een blik op de actuele weersituatie leerde mij dat het vandaag weer een loopje moest worden in ‘korte kleertjes’. Het zou pas na twaalven gaan bewolken en harder gaan waaien, maar de ochtend beloofde zonnig te worden met een meer dan behaaglijke warmte.

Gisterochtend had ik de gebruikelijke intervaltraining van de Goudse Runners zaterdaggroep, waaronder een loopkern met allerlei verschillende afstanden, snelheden en korte dribbelmomenten voor het herstel. Behoorlijk zwaar dus. Ook toen was het behoorlijk warm en zonnig in het Goudse Groenhovenpark, dus ook daar had ik mij in een minimum aan textiel gestoken. Korte tights en één shirtje, ik hoef dan echt niet iets warmers aan!
Direct na thuiskomst van de training verdween de loopkledij in de wasmachine. Niet het loopshirtje (daar heb ik er 18 van) maar de korte tights moesten daags erna weer gebruikt worden. Ik heb weliswaar twee van die korte nauwsluitende loopbroeken, maar één ervan is aan het eind van zijn technische levensduur: die lubbert tegenwoordig meer dan dat ie strak zit. Het was dus zaak om in ieder geval de ‘goeie’ looptights weer schoon en fris te hebben voor het festijn van vandaag.

Om kwart over acht was het tijd om de kleertjes aan te doen. Mannen kunnen nu eenmaal geen beslissingen nemen dus het duurde even voordat ik uit die 18 shirtjes de juiste had gekozen. Toen kwam de domper: bij het aantrekken van mijn korte loopbroek bleek ie nog niet helemaal droog te zijn…. En als er één ding is waar ik een pesthekel aan heb, dan is het dat wel… Dan gaat ie ook NIET aan… Wat nu te doen? Die lubberbroek: daar had ik ook niet bepaald zin in. Er zat maar één ding op (helaas helaas): de lange tights aantrekken. Nou ja, dan maar hopen dat het niet ál te warm ging worden.

Om 9 uur arriveerde ik beneden aan de Goejanverwelledijk bij het clubhuis van de Goudse Jeu de Boules vereniging. Dit was de plek vanwaar de loop zou starten en waar deze ook zou finishen. Samen met een aantal andere vroege loopvrienden installeerde ik mij met een lekker bakje koffie aan de bar. Langzaam druppelde het lopersvolk binnen; er was geen massale opkomst, maar voor alle afstanden waren er toch aardige groepen van ongeveer gelijke grootte.
Het zonnetje was inmiddels flink gaan schijnen en de temperatuur liep zienderogen op. Uiteraard was ik de enige (simpele) ziel met een lange loopbroek; er werden massaal kamervragen over gesteld die ik telkens met (schijnbaar) engelengeduld beantwoordde.

Om klokslag half 10 ging de meute voor de langste afstand er vandoor. Vanaf het begin werd het tempo aangegeven door het Goudse Runners-icoon Hans, in 1979 de oprichter van de loopgroep en nu met zijn 72(!) jaar nog immer het hart en ziel en geweten van het illustere gezelschap. We liepen een heerlijk tempo van 10km/h, echt zo’n tempo waarvan je het idee hebt dat je het eindeloos zou kunnen volhouden! Ook met lange broek!

Het eerste gedeelte leidde langs de Hollandse IJssel via Haastrecht naar Hekendorp. Aan Haastrecht, geboortedorp van onder anderen de schaatshelden Hein Vergeer en Leo Visser, bewaar ik nog wat wrange herinneringen vanwege de in juni gehouden Haastrechtloop (zie mijn verslagje daarover). Vandaag evenwel voelde ik mij in Haastrecht, al dravend over het Jaagpad, uitermate senang. De eerste twee kilometers waren gezellig keuvelend doorgebracht en er had zich een machtig gevoel van mij meester gemaakt. Vandaag zou ik gratis en voor niets en met betrekkelijk gemak een flinke bak kilometers bij elkaar lopen!

Inmiddels waren we de provincie Utrecht ingelopen. In het pittoreske Hekendorp maakte het gezelschap na 5km vlakbij de Goejanverwellesluis een 180-graden draai de Goejanverwelledijk af. Nu zouden we noordwaarts gaan, om vervolgens aan de zuidwestkant van de Reeuwijkse Plassen in westelijke richting weer richting Gouda te lopen. Hier en daar viel in de groep al wat gepiep en geknars waar te nemen. Zelf voelde me nog kiplekker - en dat zou verder ook niet veranderen.

Vanaf 7 kilometer begon de wind een serieuze rol te spelen. We liepen nu langs de spoorbaan Utrecht-Gouda, en de wind begon lekker fors in het gelaat te blazen. Na nog een kleine sidestep noordwaarts ploegden we weer in westelijke richting langs de zuidkant van de Reeuwijkse Plassen. Dit zou tot kilometer 11 duren. Sommige mensen begonnen nu wel serieus afhaakgedrag te vertonen, en nadat we in eerste instantie het tempo iets hadden teruggebracht (zonder resultaat) moest een groepje van 3 mensen ‘voorgoed’ en ‘in goed overleg’ afhaken.
Wij kachelden intussen lekker door tot aan de rand van de Goudse Hout. Daar aangekomen (na 11km) gingen wij weer zuidwaarts door het Steinse Groen richting de Hollandse IJssel. Met een pittig klimmetje liepen wij na precies 13 kilometer weer de Goejanverwelledijk op en zetten wij koers richting het Jeu de Boulespark. Er was nog één kilometer te gaan!

Dit was het moment waarop sommigen in de groep (waaronder ondergetekende) wat ‘gekooide tijger’-gedrag begonnen te vertonen. We wilden, kort gezegd, nog even knallen! Maar ja, afspraak was afspraak: we zouden van begin tot eind bij elkander blijven. Dat was best goed gelukt (afgezien van dat kleine groepje dan), en dus liepen wij na ongeveer 1 uur en 25 minuten netto en bruto tijd eendrachtig het Parc de Pétanque op! Het mooie daarbij was dat de verschillende groepen ongeveer gelijktijdig binnenliepen.

Na wat gerek en gestrek onder leiding van de trainers genoten de Goudse Runners behaaglijk in het zonnetje van de koffie en appeltaart - een echte treat na dit loopje! Het was voor mij en voor alle anderen een zeer geslaagde gebeurtenis, en het heeft mijn vizier weer gericht op georganiseerde lopen van 15km en langer. De laatste tijd was ik wat blijven hangen in (een flink aantal) loopjes van maximaal 10 kilometer. Deze duurloop heeft echter mijn honger naar de langere afstand weer opgewekt! Ik ga binnenkort een plan de campagne maken, U hoort nog van mij….

Foto's bij deze blogpost

GRloop 2014.JPG

2014-10-19: Amsterdam TCS marathon (8km)

Gepost door Jan Bakker op zondag 19 oktober 2014 21:12

Twee jaar geleden liep ik voor het eerst mee in dit Amsterdamse 8km parcours. Vorig jaar liep ik hier wat verder en langer, op mijn eerste halve marathon. Dat was voor wat mij betreft in deze wedstrijd meteen de laatste keer geweest. Voor halve marathons zoek ik leukere parkoersen uit die bovendien wat minder druk zijn. Met name dat laatste is niet zo moeilijk.
Ik was dit jaar ingeloot in het TCS 8km team van mijn werkgever Tata Steel. Deelname was lang onzeker, maar vorige maand kregen we eindelijk groen licht om met 20 “IJmuidense” Tata Steel runners te starten. Eigenlijk te laat, want de reguliere inschrijvingen waren reeds gesloten of qua aantal deelnemers al aan hun limiet geraakt. In 2013 liepen er vanuit IJmuiden iets van 100 runners mee op de verschillende afstanden. Niet alles werd toen gecoördineerd vanuit de Tata Steel runners, maar er waren vele uitnodigingen via via in IJmuiden terechtgekomen. Dat was dit jaar, aan de deelnemerslijst te zien, niet veel anders. Goh, waar dan toch al die invitaties vandaan komen? Ja, veel namen van IT collega’s zag ik op die lijst, maar toch zeker ook Tata Steel runners die zich wekelijks bij onze trainingen aansluiten en zo nu en dan aan de start staan van een cupwedstrijd.

Twee jaar geleden maakte ik de heroïsche stadion entree mee van “onze” Michel Buter op de marathon. Die liep toen een schitterend PR van 02:09:58. Ik zag dit vanaf de tribune, dus moest aardig inzoomen om e.e.a. op de gevoelige plaat vast te leggen. Vandaag zette ik alles op alles om na mijn 8km race via de TCS VIP ruimte beneden rondom de sintelbaan van het stadion te komen en daar de toplopers op de marathon te bekijken.
Vorig jaar kwam ik er in de bus onderweg naar Amsterdam achter dat mijn camera kuren had en niet meer deed waarvoor hij gemaakt is. Dat zou me vandaag niet gaan gebeuren.

Ik ging vanochtend rond 08:00 uur de deur uit om de eerste bus naar Amsterdam Sloterdijk te nemen. Ik raakte in de bus in gesprek met een oudere vrouw die ook naar Amsterdam reisde om er als vrijwilliger tijdens het hardloopgebeuren de dag door te brengen. Dit was overigens niet de eerste wedstrijd voor die mevrouw. Petje af hoor?
Zoals verwacht natuurlijk megadruk in de metro naar halte Amstelveense weg, met heel veel runners, al dan niet reeds omgekleed en voorzien van nummer.
Ik had gisteren al mijn startnummer en TCS pakketje gehaald in sporthallen zuid en met een polsbandje dat daarbij zat kon ik in de stadion V.I.P. ruimte van TCS. Ik was er zo rond 09:00 uur en kon vanaf de tribune het stadion zien volstromen met marathonlopers. Een prachtig gezicht. Kleine Dré-tje Hazes mocht zijn vader nog even nadoen met “papa’s” klassieker Bloed, Zweet en Tranen en één minuut voor de start begon zo’n beetje iedereen in het stadion te applaudisseren. Ik weet niet wat de aanleiding was, maar het gebeurde gewoon. De runners in het stadion en de toeschouwers op de tribune. Een heel bijzonder moment.
Toen het overgrote deel van de marathonlopers onderweg was voor hun 42 kilometers-en-een-beetje ging ik naar binnen om mij om te kleden. Het was er toch aardig druk en kennelijk heeft TCS vele Indiërs in Amsterdam en nabije omstreken aan het werk. Erg grappig om al die dezelfde zwarte shirts te zien, die bij nader inzien toch bij lange na niet allemaal hetzelfde waren, want aan de voorkant stond jou bedrijfsnaam. Bij mij was dat “Tata Steel team”, maar bij een ander “ABN” of “TCS team”.
Ik zag geen collega’s uit IJmuiden in het TCS V.I.P. gedeelte, dus toog ik maar naar het groene startvak.

In startvak “groen” aangekomen zag ik al vrij snel finance collega Koos en samen met hem wachtte ik op wat zou komen. Het startschot. Dat kwam zo tegen 10:15 uur en samen met velen mochten we op weg.
Door de drukte was het niet echt makkelijk om een beetje je eigen weg te vinden. Vooral de eerste twee kilometer was het slalommen om groepjes lopers heen. Groepjes lopers, ja. Met vaak dezelfde shirts en een sponsornaam. Goede bedoelingen hoor, dat zeker. Maar ja, met zijn vieren of vijven naast elkaar in een heel bescheiden tempo dat is het toch niet hoor?
Ik kreeg wel de indruk dat ik de eerste helft van het parcours wel aardig liep. Ik ging weg op een tijd van iets minder dan drie kwartier, maar zou tevreden zijn met een verbetering van mijn tijd van twee jaar gelden. Dat was toen 45:22.
Met 5:33, 5:36, 5:37 en 5:31 lag ik goed op schema.
Echter net als bij mijn twee vorige wedstrijden liep ik ook nu tegen het euvel aan dat mijn Garmin piepte op km 4, terwijl ik zag dat zo’n 200 meter verderop het bordje met daarop dat cijfer langs de weg stond. Een meisje dat naast me liep verbaasde zich hier eveneens over, want ook zij was in de veronderstelling dat de vier km eerder was. Toch wel een teleurstelling wat zich uitte in het feit dat km 5 een tijd aangaf van 5:46. Oeps. Maar het kon natuurlijk nog.
Ik was helaas niet bij machte om mijn km tijden weer naar rond die 5:30 te krijgen. 4:47, 5:46 en nogmaals 5:46 en dan die laatste 200 meter in 1:03. Ja, dat laatste is dan wel weer hoopvol.
Ik bleek 46:27 te hebben gelopen en dat was eigenlijk wel okay. Zeker voor wat betreft alle TCS runners op die afstand heb ik het niet zo slecht gedaan.

Na mijn race ging ik weer vrij snel naar de V.I.P. ruimte van TCS, waar ik Barbara Barend nog passeerde bij de ingang. Zij feliciteerde me met mijn prestatie. Leuk!
Ik trok een schoon (en droog) shirtje aan en ging beneden het stadion in om de cracks op de marathon van dichtbij te zien finishen. Ik moest her en der een hekje iets verschuiven, maar op een gegeven moment stond ik bij de persfotografen. Dat leek me wel een aardig plekje, tussen al die telelenzen. Zelf fotografeer ik met een kleine, compacte Lumix Panasonic, die ik in mijn jaszak kan meenemen. Maar ik stond er wel en werd maar niet weggestuurd.
Het was een prachtig gezicht om die snelle jongens (en meiden) te zien finishen. Soms nam ik niet eens de tijd om een en ander vast te leggen, maar genoot van de momenten. Geloof me, ik weet nu wat afzien is in het hardlopen. Runners die net over de finish in elkaar storten en door collega’s of hospik’s weer worden opgeraapt. Runners die euforisch finishen, met een lach en hier en daar een traan. Ja, dit heeft echt indruk op me gemaakt.
Ik heb nog gewacht tot collega Eddy zijn marathon had volbracht en ben toen naar buiten het stadion gegaan om te kijken of ik in het deelnemersveld op de halve marathon nog collega’s ontwaarde. Dat was door de drukte niet het geval. Ik heb de start nog wel gezien en vond het mooi dat de verschillende startgroepen weggingen op prachtige klassieke klanken. Dat is eens wat anders dan keiharde housebeats.
Zo tegen 14:00 uur vond ik welletjes. Op naar de metro maar weer en de bus naar huis.
Een gedenkwaardige dag deze 19e oktober 2014.

Jan, 19-10-2014

Note: een van mijn vrienden en tevens collega kwam met de volgende verklaring aangaande wel een juiste tijd, maar een afwijkende GPS afstand:
“In de stad en ook in het bos is de ontvangst van de GPS satellieten minder. Daardoor krijg je geen rechte lijn als spoor, maar een zigzag. Phytagoras doet de rest”
Nog zo'n 100 foto's die ik deze dag maakte zijn te vinden via onderstaande link:
http://www.mijnalbum.nl/Album=NYDSTNUD

Foto's bij deze blogpost

P1160122.JPG P1160134.JPG P1160141.JPG P1160165.JPG P1160167.JPG P1160181.JPG P1160185.JPG P1160198.JPG P1160228.JPG

Hardlopend met de trein en heen terug

Gepost door Arranraja op zaterdag 18 oktober 2014 19:42

Ook te lezen (met heel veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com
Sun
Een Struin-Symfonie in A grote pas

Prelude
Het was alweer bijna drie jaar geleden dat zijn vrouw hem het verhaal vertelde over de zoon van een kennis. Die begon in Amsterdam-Watergraafsmeer in oostelijke richting langs het Amsterdam-Rijnkanaal te lopen en na 32 km nam hij uiteindelijk in Breukelen de trein terug naar huis. Dat leek hem ook wel wat, maar dan liever in omgekeerde richting. Het trok hem niet zo om met natte en stinkende renkleren in de trein te zitten.

Al snel ging hij op Afstandmeten.nl uitstippelen hoeveel kilometers het vanaf Breukelen terug naar huis zou zijn. Met een op dat moment nog verplichte omleiding in de laatste etappe op de plek waar de Uyllanderbrug werd aangelegd, kwam hij toen uit op ongeveer 23,5 km. De jongeman in kwestie was waarschijnlijk een eindje voorbij Breukelen gelopen en op een gegeven moment omgekeerd, hoe moest hij anders tot 32 km gekomen zijn?

Een hardloopwens was geboren, alleen was er niet direct een gunstige dag voorhanden om het idee ten uitvoer te brengen. Om die reden was het plan in de loop der tijden eigenlijk een beetje op de achtergrond geraakt. Totdat hij op een vrijdagavond ineens bedacht: "waarom niet morgen?". Hoewel het al begin oktober was, zou het de volgende dag mooi zonnig weer worden met een voor de tijd van het jaar erg zachte temperatuur. Zijn vrouw maakte maar heel even bezwaar en hij had voldoende tegoed op zijn OV-chipkaart om de treinreis naar Breukelen te kunnen bekostigen. Dus besloot hij de volgende dag zich aan het avontuur te gaan wagen.

Ouverture
Hij ging niet heel vroeg de deur uit en moest al rennen om in zijn woonplaats de trein te halen. Een man die met zijn gezin, waaronder een nogal verveeld klein jongetje dat om allerlei dingen aan het zeuren was, in de trein stond vroeg of hij een run ging doen. "Ja in mijn eentje", was zijn antwoord bij het verlaten van de trein op station Amsterdam Muiderpoort. Hier stapte hij over op de boemel naar Breukelen. Vlakbij hem stond een meisje van ongeveer 14, 15 jaar oud dat de hele rit aan het telefoneren was, naar later bleek met haar vriendje. Die wachtte haar op op het perron in Breukelen. Hij kon woordelijk volgen wat het meisje, met een blik in haar ogen die het midden hield tussen verveling en verdriet en een dito intonatie in haar stemgeluid, gedurende het gehele gesprek tegen haar vriendje zei.

Een eind voorbij Abcoude boog het spoor af naar het Amsterdam-Rijnkanaal en liep er vanaf dat punt verder evenwijdig aan. Zo kon hij proberen waar te nemen hoe dat gedeelte van het traject dat hij ging lopen er ongeveer uitzag. Het stuk van de eerste 15 km tussen Breukelen en Driemond was voor hem nog onontgonnen hardloopterrein. Nu deed hij vanuit de trein alvast wat indrukken ervan op. Ze vielen hem niet tegen. Hij moest ineens weer denken aan de uitspraak van een vriend van de middelbare school, lang geleden. Deze gooide zijn woorden een keer per ongeluk flink door elkaar toen hij zei dat hij "lopend met de fiets en heen terug" zou gaan. Ze moesten er allebei smakelijk om lachen en de uitdrukking was hem altijd bijgebleven. Ook nu was de gevleugelde zegswijze van toepassing met dien verstande dat de fiets was ingewisseld voor de trein.

Een eind voor Breukelen zag hij een grote, witte passagiersboot richting de hoofdstad varen. Hij had al ettelijke keren met zijn spiegelreflexcamera in de aanslag langs zijn eigen stukje kanaal gewandeld of gefietst met het doel om zo'n vaartuig op de gevoelige plaat vast te leggen. Dat was tot nu toe te vergeefs geweest en ook dit schip zou hij helaas niet kunnen fotograferen. Hij was nog lang niet op de plaats van bestemming en zou de boot hardlopend nooit kunnen inhalen. Zijn vrouw had hem verzekerd dat dit soort boten vooral in de zomerperiode voorbijkwam en aangezien de herfst al was aangebroken, was deze buitenlandse boot misschien voorlopig zijn laatste kans op een geslaagd plaatje. Van vrachtboten, die het kanaalbeeld domineren, had hij al meer dan voldoende afbeeldingen maar de relatief zeldzame bootsoort passagiersschip was tot nu toe voor hem ongrijpbaar geweest. Dat wil zeggen, hij kwam ze best wel eens tegen maar altijd op momenten dat hij geen camera bij zich had. Nu had hij wel een klein en handzaam exemplaar, geleend van zijn oudste dochter, in zijn hardlooptasje gestoken.

Nog voor Breukelen bereikt was, begon zijn blaas al van zich te doen spreken. Normaal gesproken zijn er bij georganiseerde lopen altijd toiletfaciliteiten beschikbaar waar hij hem nog kon legen, maar op en rond de meeste stations zijn die hedentendage allang niet meer voorhanden. Vanaf het NS-station was het een kleine 2 minuten lopen naar het kanaal. Zijn inmiddels duidelijk volle blaas noopte hem een zoektocht naar een geschikte wildplasplek te starten.

Rhapsodie en mars
Hij begon wel met rennen maar door de drukkende blaas liep hij de eerste 3 km niet ontspannen. Het eerste stuk was ook een beetje saai met de spoorlijn en een smalle weg links en het kanaal met een heg van 1,5 meter hoogte ervoor aan de rechterkant van het fietspad waarop hij liep. En er was geen schaduw van bomen, omdat die er op dat deel van zijn route niet waren. Wel was het er heel rustig met slechts een paar fietsers, een enkele brommer, wat auto's en opvallend weinig treinen op de toch niet onbeduidende lijn tussen Amsterdam en Utrecht.

Aan de andere kant van het water zag hij al snel een bosperceel dat hem direct aantrok. Na 2 kilometer viel zijn oog op een snel naar de overkant varend veerpontje. Die aanblik zorgde ervoor dat hij in zijn hoofd meteen plannen ging maken om bij een eventuele volgende gelegenheid aan de andere kant van het kanaal onder de bomen te gaan lopen. Daar zag hij één loper in de schaduw voortgaan, iets dat hem direct licht jaloers maakte. Hij wilde hij ook wel graag in de schaduw lopen, dat was hij tenslotte gewend van zijn "eigen" trainingsroute langs het kanaal. Hij kon er komen via de brug in Breukelen een stukje de andere kant op vanaf de hoogte van het station of via dat pontje. Hij zou dan later weer terug kunnen naar de goede kant van het water via de Loenerslootse brug, die hij een paar kilometer daarna in beeld kreeg. Deze leek als twee druppels water op de Weesperbrug bij Driemond maar kon dat, gezien de afgelegde afstand, uiteraard nog lang niet zijn. Ondanks zijn knellende blaas had hij derhalve toen al het idee dat dit geen eenmalig avontuur hoefde te gaan worden.

In de haast om de trein te halen was hij vergeten een pakje drinken mee te nemen dat hij nog in de trein naar binnen wilde werken tegelijk met de traditionele banaan. Dus begon hij maar snel zijn watervoorraad aan te spreken. Twee flesjes water en een flesje sportdrank had hij aan zijn riem en in de hand en verder een vijftal mueslirepen in het extra heuptasje dat op zijn rug ritmisch meebewoog met zijn hardlooptred. Hij moest tenslotte nog een eind afleggen naar huis en met het zonnetje en het lekkere windje dat hij in de rug had, was het best wel dorstigmakend weer. De temperatuur, die net onder de 20 graden lag, was voor deze renpartij absoluut niet verkeerd.

Gedurende de eerste kilometers had hij voortdurend om zich heen gekeken of er een geschikt moment en dito plek te vinden waren om zijn protesterende blaas tegemoet te komen. Er was echter weinig beschutting te ontdekken en ook was er steeds een auto, een fietser of een brommer in zicht. Ineens zag hij op het water een boot die duidelijk geen vracht vervoerde op zich afkomen. Het bleek niet een schip van de gewenste omvang maar toch stopte hij snel om zijn fototoestel tevoorschijn te halen en meerdere keren af te drukken. Het ging hier om een wat kleinere passagiersboot van het type dat je eerder op smalle rivieren zoals de Vecht tegenkomt dan op het brede kanaal. "Dan dit scheepje maar vastgelegd, die grote boot komt nog wel", sprak hij zichzelf moed in.

Intussen had hij al gezien dat de te volgen weg op deze plek over een op het kanaal uitkomend water ging, waarbij er ook een smalle weg onder dat viaduct door leidde. Hier zag hij eindelijk zijn kans schoon om flink uit te plassen zodat hij daarna meer ontspannen kon gaan lopen en meer genieten van wat er op zijn pad kwam. Deze gedwongen stop na zo'n 3 km haalde wel meteen een streep door zijn van te voren bedachte schema om na iedere gerende 5 km, 500 meter te gaan wandelen. "Dan maar na 8 km de eerste keer gaan wandelen, bedacht hij ter plekke".

Aan de andere kant van het water zag hij tussen het groen daken en kerktorentjes van plaatsen als Mijnden, Loenen aan de Vecht en Vreeland. Vooral de spitse kerktorens gaven hem een prettig vertrouwd en oer-Hollands gevoel. Pas na 6 km, net na het onderdoorgaan van de Loenerslootsebrug kwamen de eerste bomen aan één kant langs zijn looppad te staan. Het fietspad dat hij al die tijd had belopen was inmiddels ten einde en hij kruiste naar de linkerkant van de weg. Van de andere kant kwam de eerste renner die hij die dag zag, hem tegemoet. De man was net als hijzelf gekleed in een felgeel, opvallend zichtbaar shirt en stak flauwtjes zijn hand op in het voorbijgaan.

Even daarvoor was hem een opvallende fietser gepasseerd. Een hippie-achtig geklede man van Zuidoost-Aziatische herkomst die op een fiets reed voorzien van een overdreven hoog gemonteerd rechtopstaand stuur. Zo'n stuur dat vroeger behoorde tot de standaarduitrusting van bepaalde typen brommers van de merken Puch en Tomos en dat je nog wel tegenkomt op "chopper"-motoren zoals ook te zien zijn in de roemruchte film "Easy rider". De handvatten van dit stuur bevonden zich ver boven de man's hoofd, waardoor hij zijn armen bijna geheel moest strekken om erbij te geraken. "Dat kan toch nooit lekker zitten, zo?", dacht onze renner.

Na 8 km was het hoog tijd voor de eerste wandelpauze en het verorberen van mueslireep nummer één. De treinlijn was zich hier net van de weg aan het verwijderen en boven de weilanden tussen die twee kwam een buizerd aanzweven. Slechts korte tijd kom hij genieten van de sierlijke vlucht van deze prachtige roofvogel. Ook aan gene zijde van de spoorlijn zag hij de contouren van incidentele bebouwing. Behalve een paar molens en een buitenhuis met een losstaande, middeleeuws aandoende toren met kantelen, moest het hier gaan om het silhouet van plaatsen als Loenersloot, Baambrugge en wat verderop Abcoude. In een stuk weiland lagen, vlak bij het hek dat aan de weg grensde, een stel koeien heel ontspannen op de grond naar hem te kijken. Links en rechts daarvan zag hij een jonger exemplaar dat zich opvallend van de volwassen runderen had afgescheiden. Hier begon het lange stuk weg van bijna 7 km naar Driemond dat geheel onder de bomen en dus in de schaduw lag. Een bladerdak zoals hij dat gewend was van zijn vaste trainingsroutes en dat hij altijd erg kon waarderen.

Al eerder op de route had hij de futuristische uitsteeksels van de Muiderbrug, de brug die de snelweg A1 bij Muiden over het kanaal brengt, aan de horizon zien verschijnen. Zodoende wist hij dat hij in ieder geval de goede kant op liep. Er waren steeds veel vrachtboten op het water, maar verder geen passagiersschepen en steeds hoorde hij het prettige geluid van de kabbelende golfjes tegen de oevers. Tot twee keer scheerde er een aalscholver vlak boven het water. Zelfs de twee dode vogels die hij op afzonderlijke plekken langs de kant van de weg zag liggen, konden hem niet van zijn stuk brengen. Al rennend en on zich heen kijkend voelde hij zich heerlijk in zijn element. Ook de pas tweede loper die hij tegenkwam, die dwars door hem heen leek te kijken en dus geen contact maakte, bracht hem geen moment uit zijn evenwicht. Een langs de weg staande fietser maakte wel contact en zei toen onze renner hem voorbijging: "het is nog ver die kant op, hoor". Hij beantwoordde deze goedmoedig bedoelde opmerking met: "valt wel mee, nog zo'n 5 km".

Snel na deze vluchtige woordenwisseling, ongeveer op het 10 kmpunt, voelde hij een steekje in zijn rechterkuit en besloot direct even te stoppen en deze spiergroepen te stretchen. Hij gebruikte een van de vele bomen die hier vlak voor een onderaan de dijk gelegen boerderij stonden om zich schrap te zetten en één voor één zijn onderbenen naar achteren te duwen. Meteen nam hij een paar slokken water, wandelde even heen en weer en vervolgde zijn weg. Achter deze boerderij en de twee andere die er niet ver vandaan ook onderaan de dijk lagen zag hij hele tijd mooie vergezichten over de weilanden met vee erin. In een van die boerderijen zou hij, vanwege de stille omgeving en het uitzicht aan de achterkant best willen wonen. Wel besefte hij dat deze woningen bij slechte weers- en wegomstandigheden door hun geïsoleerde ligging lastig te bereiken of te verlaten zouden zijn. Daarbij zou de ligging direct achter de dijk bij eventueel extreem hoog water in het kanaal natuurlijk ook hachelijke situaties kunnen opleveren.

Een onverwacht prettige verrassing kreeg hij tussen de 11e en de 12e kilometer bij het passeren van het mooie Fort bij Nigtevecht, een onderdeel van de Stelling van Amsterdam en eigendom van Natuurmonumenten. Op deze vanaf de kanaalzijde fraai ogende combinatie van defensie-architectuur en natuur was hij totaal niet voorbereid. Maar hij aanschouwde dat groen beboomde eiland aan de rand van de weilanden met veel genoegen en het gaf hem nog een beetje extra voldoening, voor zover dat nog nodig was. Op dit punt was het kanaal overigens ineens een stuk breder dan elders. Dit bleek te komen door de aansluiting op de rivier de Vecht, die hier het kanaal bijna rakelings schampte.

Op de achtergrond werden overigens de contouren van Amsterdam Zuidoost en met name die van het AMC, de Amsterdam Arena, een aantal torenflats van de Bijlmermeer en daarachter zelf de "wolkenkrabbers bij het Amstelstation zichtbaar. Hij kon het niet laten om even halt te houden en de weelderig groene weilanden met grazende bevolking op beeld vast te leggen. Het stuk onder de bomen naar Driemond liep voorspoedig en hij werd ook nog even aangemoedigd door een stel blatende, bruine schapen in het groene weiland.

Finale
Precies onder de Weesperbrug bij Driemond was een prachtig lichtrode kat aan het spelen. Zodra hij de straten van het plaatsje bereikt had, was het tijd voor de tweede wandelpauze en de dito muesli-reep. Hier moest hij het kanaal even verlaten om via een brug over het verbindingswatertje tussen de Gaasp en het kanaal weer op de juiste route te komen Hij schrok flink van de ligfiets die op het pad naast de plaatselijke basisschool plotseling langs hem schoot en hij kon het niet nalaten de fietser na te roepen dat deze hem best even had mogen waarschuwen. Weer langs het water, nu op een bekend maar minder prettig lopend stuk fietspad voorzien van klinkers, zaten de wandelmeters er weer op.

Automatisch drukte hij de start/stopknop van zijn Garmin in omdat hij dat gewend was bij het overgaan van wandelen naar rennen. Hij ontdekte dit pas een minuut later omdat zijn horloge zoals gebruikelijk meldde wat het verschil in hartslagfrequentie was voor het stoppen van de meting. Die had hij namelijk tijdens het wandelen gewoon laten doorlopen om de afstand van 500 meter te kunnen meten. Snel drukte hij nogmaals op de knop om de meting te hervatten. Hij was nu op bekend terrein en ook hier was het druk met vrachtboten op het water. Maar zoals te verwachten was, nog steeds geen spoor van een passagiersboot.

Een kleine 3 km verder, ter hoogte van de spoorbrug bij Weesp had hij weer de behoefte om te wandelen want zijn benen begonnen onderhand toch wel vermoeid aan te voelen. Een mueslireep en een paar flinke slokken water hoorden bij deze routine en op een geschikt punt stopte hij maar weer eens om de kuiten op te rekken. Hij bevond zich nu in het niemandsland tussen de spoorbrug en de Muiderbrug, op de plaats waar een volgende brug over het water in oprichting was. Er kwam zowaar een loper vanuit de richting Driemond. Deze stopte echter met rennen voor hij bij hem was en ging over op wandeltempo. Er was nu nog zo'n 4 kilometer te gaan. Hij zette weer aan en stak de andere renner voorbij. Nu was het in één keer rechtdoor naar huis over het vertrouwde pad. Daarbij passeerde hij zijn schoonouders die vaker langs dit stukje kanaal wandelden. Na precies 22 kilometer een een beetje zat zijn avontuur erop.

Epiloog
Zeer tevreden met zijn prestatie, dwong hij zichzelf om zijn gebruikelijke uitlooproute in te slaan en zijn vaste stukje te wandelen om de verzuring in de beenspieren enigszins teniet te doen. Maar eigenlijk wilde hij het liefst linea recta naar huis om te gaan zitten en zijn uitgewoonde benen omhoog te doen. Hij zat er helemaal doorheen. Bij het exporteren van zijn loopgegevens naar Looptijden.nl zag hij later die dag dat hij over maar liefst acht tegels was gehold en dat hij op dat moment op vier daarvan als tegelkoning te boek stond. Beide feitjes waren voor hem een unicum en al zou de troonsbestijging bij de meeste van die vier tegels niet lang duren, het was toch een heel leuke bijkomstigheid en iets om te onthouden.

Coda
Een week later was hij langs zijn vertrouwde stukje kanaal aan de laatste kilometer van zijn training bezig. De hele tijd had hij opgelet of die ongrijpbare passagiersboot niet toevallig langskwam. Hij had zich al neergelegd bij het feit dat hij die weer niet zou zien die dag, toen hij tussen de bomen door ineens een grote witte boot zag naderen. Hij had direct door dat het nu toch echt raak was, stopte zijn horloge en sprong met een vreugdekreetje van het pad af en het dijkje bij het water op. Met zijn camera in de aanslag wachtte hij de komst van het schip af. Toen dat voldoende in beeld was, bleef hij knippen in de hoop en de verwachting dat er wel een mooie afbeelding bij zou zitten. Eindelijk had hij zijn lang gewenste foto's.

Hardlopend met de trein en heen terug (2 reacties)

Gepost door Arranraja op zaterdag 18 oktober 2014 19:02

Ook te lezen (met heel veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com
Sun

Een Struin-Symfonie in A grote pas

Prelude
Het was alweer bijna drie jaar geleden dat zijn vrouw hem het verhaal vertelde over de zoon van een kennis. Die begon in Amsterdam-Watergraafsmeer in oostelijke richting langs het Amsterdam-Rijnkanaal te lopen en na 32 km nam hij uiteindelijk in Breukelen de trein terug naar huis. Dat leek hem ook wel wat, maar dan liever in omgekeerde richting. Het trok hem niet zo om met natte en stinkende renkleren in de trein te zitten.

Al snel ging hij op Afstandmeten.nl uitstippelen hoeveel kilometers het vanaf Breukelen terug naar huis zou zijn. Met een op dat moment nog verplichte omleiding in de laatste etappe op de plek waar de Uyllanderbrug werd aangelegd, kwam hij toen uit op ongeveer 23,5 km. De jongeman in kwestie was waarschijnlijk een eindje voorbij Breukelen gelopen en op een gegeven moment omgekeerd, hoe moest hij anders tot 32 km gekomen zijn?

Een hardloopwens was geboren, alleen was er niet direct een gunstige dag voorhanden om het idee ten uitvoer te brengen. Om die reden was het plan in de loop der tijden eigenlijk een beetje op de achtergrond geraakt. Totdat hij op een vrijdagavond ineens bedacht: "waarom niet morgen?". Hoewel het al begin oktober was, zou het de volgende dag mooi zonnig weer worden met een voor de tijd van het jaar erg zachte temperatuur. Zijn vrouw maakte maar heel even bezwaar en hij had voldoende tegoed op zijn OV-chipkaart om de treinreis naar Breukelen te kunnen bekostigen. Dus besloot hij de volgende dag zich aan het avontuur te gaan wagen.

Ouverture
Hij ging niet heel vroeg de deur uit en moest al rennen om in zijn woonplaats de trein te halen. Een man die met zijn gezin, waaronder een nogal verveeld klein jongetje dat om allerlei dingen aan het zeuren was, in de trein stond vroeg of hij een run ging doen. "Ja in mijn eentje", was zijn antwoord bij het verlaten van de trein op station Amsterdam Muiderpoort. Hier stapte hij over op de boemel naar Breukelen. Vlakbij hem stond een meisje van ongeveer 14, 15 jaar oud dat de hele rit aan het telefoneren was, naar later bleek met haar vriendje. Die wachtte haar op op het perron in Breukelen. Hij kon woordelijk volgen wat het meisje, met een blik in haar ogen die het midden hield tussen verveling en verdriet en een dito intonatie in haar stemgeluid, gedurende het gehele gesprek tegen haar vriendje zei.

Een eind voorbij Abcoude boog het spoor af naar het Amsterdam-Rijnkanaal en liep er vanaf dat punt verder evenwijdig aan. Zo kon hij proberen waar te nemen hoe dat gedeelte van het traject dat hij ging lopen er ongeveer uitzag. Het stuk van de eerste 15 km tussen Breukelen en Driemond was voor hem nog onontgonnen hardloopterrein. Nu deed hij vanuit de trein alvast wat indrukken ervan op. Ze vielen hem niet tegen. Hij moest ineens weer denken aan de uitspraak van een vriend van de middelbare school, lang geleden. Deze gooide zijn woorden een keer per ongeluk flink door elkaar toen hij zei dat hij "lopend met de fiets en heen terug" zou gaan. Ze moesten er allebei smakelijk om lachen en de uitdrukking was hem altijd bijgebleven. Ook nu was de gevleugelde zegswijze van toepassing met dien verstande dat de fiets was ingewisseld voor de trein.

Een eind voor Breukelen zag hij een grote, witte passagiersboot richting de hoofdstad varen. Hij had al ettelijke keren met zijn spiegelreflexcamera in de aanslag langs zijn eigen stukje kanaal gewandeld of gefietst met het doel om zo'n vaartuig op de gevoelige plaat vast te leggen. Dat was tot nu toe te vergeefs geweest en ook dit schip zou hij helaas niet kunnen fotograferen. Hij was nog lang niet op de plaats van bestemming en zou de boot hardlopend nooit kunnen inhalen. Zijn vrouw had hem verzekerd dat dit soort boten vooral in de zomerperiode voorbijkwam en aangezien de herfst al was aangebroken, was deze buitenlandse boot misschien voorlopig zijn laatste kans op een geslaagd plaatje. Van vrachtboten, die het kanaalbeeld domineren, had hij al meer dan voldoende afbeeldingen maar de relatief zeldzame bootsoort passagiersschip was tot nu toe voor hem ongrijpbaar geweest. Dat wil zeggen, hij kwam ze best wel eens tegen maar altijd op momenten dat hij geen camera bij zich had. Nu had hij wel een klein en handzaam exemplaar, geleend van zijn oudste dochter, in zijn hardlooptasje gestoken.

Nog voor Breukelen bereikt was, begon zijn blaas al van zich te doen spreken. Normaal gesproken zijn er bij georganiseerde lopen altijd toiletfaciliteiten beschikbaar waar hij hem nog kon legen, maar op en rond de meeste stations zijn die hedentendage allang niet meer voorhanden. Vanaf het NS-station was het een kleine 2 minuten lopen naar het kanaal. Zijn inmiddels duidelijk volle blaas noopte hem een zoektocht naar een geschikte wildplasplek te starten.

Rhapsodie en mars
Hij begon wel met rennen maar door de drukkende blaas liep hij de eerste 3 km niet ontspannen. Het eerste stuk was ook een beetje saai met de spoorlijn en een smalle weg links en het kanaal met een heg van 1,5 meter hoogte ervoor aan de rechterkant van het fietspad waarop hij liep. En er was geen schaduw van bomen, omdat die er op dat deel van zijn route niet waren. Wel was het er heel rustig met slechts een paar fietsers, een enkele brommer, wat auto's en opvallend weinig treinen op de toch niet onbeduidende lijn tussen Amsterdam en Utrecht.

Aan de andere kant van het water zag hij al snel een bosperceel dat hem direct aantrok. Na 2 kilometer viel zijn oog op een snel naar de overkant varend veerpontje. Die aanblik zorgde ervoor dat hij in zijn hoofd meteen plannen ging maken om bij een eventuele volgende gelegenheid aan de andere kant van het kanaal onder de bomen te gaan lopen. Daar zag hij één loper in de schaduw voortgaan, iets dat hem direct licht jaloers maakte. Hij wilde hij ook wel graag in de schaduw lopen, dat was hij tenslotte gewend van zijn "eigen" trainingsroute langs het kanaal. Hij kon er komen via de brug in Breukelen een stukje de andere kant op vanaf de hoogte van het station of via dat pontje. Hij zou dan later weer terug kunnen naar de goede kant van het water via de Loenerslootse brug, die hij een paar kilometer daarna in beeld kreeg. Deze leek als twee druppels water op de Weesperbrug bij Driemond maar kon dat, gezien de afgelegde afstand, uiteraard nog lang niet zijn. Ondanks zijn knellende blaas had hij derhalve toen al het idee dat dit geen eenmalig avontuur hoefde te gaan worden.

In de haast om de trein te halen was hij vergeten een pakje drinken mee te nemen dat hij nog in de trein naar binnen wilde werken tegelijk met de traditionele banaan. Dus begon hij maar snel zijn watervoorraad aan te spreken. Twee flesjes water en een flesje sportdrank had hij aan zijn riem en in de hand en verder een vijftal mueslirepen in het extra heuptasje dat op zijn rug ritmisch meebewoog met zijn hardlooptred. Hij moest tenslotte nog een eind afleggen naar huis en met het zonnetje en het lekkere windje dat hij in de rug had, was het best wel dorstigmakend weer. De temperatuur, die net onder de 20 graden lag, was voor deze renpartij absoluut niet verkeerd.

Gedurende de eerste kilometers had hij voortdurend om zich heen gekeken of er een geschikt moment en dito plek te vinden waren om zijn protesterende blaas tegemoet te komen. Er was echter weinig beschutting te ontdekken en ook was er steeds een auto, een fietser of een brommer in zicht. Ineens zag hij op het water een boot die duidelijk geen vracht vervoerde op zich afkomen. Het bleek niet een schip van de gewenste omvang maar toch stopte hij snel om zijn fototoestel tevoorschijn te halen en meerdere keren af te drukken. Het ging hier om een wat kleinere passagiersboot van het type dat je eerder op smalle rivieren zoals de Vecht tegenkomt dan op het brede kanaal. "Dan dit scheepje maar vastgelegd, die grote boot komt nog wel", sprak hij zichzelf moed in.

Intussen had hij al gezien dat de te volgen weg op deze plek over een op het kanaal uitkomend water ging, waarbij er ook een smalle weg onder dat viaduct door leidde. Hier zag hij eindelijk zijn kans schoon om flink uit te plassen zodat hij daarna meer ontspannen kon gaan lopen en meer genieten van wat er op zijn pad kwam. Deze gedwongen stop na zo'n 3 km haalde wel meteen een streep door zijn van te voren bedachte schema om na iedere gerende 5 km, 500 meter te gaan wandelen. "Dan maar na 8 km de eerste keer gaan wandelen, bedacht hij ter plekke".

Aan de andere kant van het water zag hij tussen het groen daken en kerktorentjes van plaatsen als Mijnden, Loenen aan de Vecht en Vreeland. Vooral de spitse kerktorens gaven hem een prettig vertrouwd en oer-Hollands gevoel. Pas na 6 km, net na het onderdoorgaan van de Loenerslootsebrug kwamen de eerste bomen aan één kant langs zijn looppad te staan. Het fietspad dat hij al die tijd had belopen was inmiddels ten einde en hij kruiste naar de linkerkant van de weg. Van de andere kant kwam de eerste renner die hij die dag zag, hem tegemoet. De man was net als hijzelf gekleed in een felgeel, opvallend zichtbaar shirt en stak flauwtjes zijn hand op in het voorbijgaan.

Even daarvoor was hem een opvallende fietser gepasseerd. Een hippie-achtig geklede man van Zuidoost-Aziatische herkomst die op een fiets reed voorzien van een overdreven hoog gemonteerd rechtopstaand stuur. Zo'n stuur dat vroeger behoorde tot de standaarduitrusting van bepaalde typen brommers van de merken Puch en Tomos en dat je nog wel tegenkomt op "chopper"-motoren zoals ook te zien zijn in de roemruchte film "Easy rider". De handvatten van dit stuur bevonden zich ver boven de man's hoofd, waardoor hij zijn armen bijna geheel moest strekken om erbij te geraken. "Dat kan toch nooit lekker zitten, zo?", dacht onze renner.

Na 8 km was het hoog tijd voor de eerste wandelpauze en het verorberen van mueslireep nummer één. De treinlijn was zich hier net van de weg aan het verwijderen en boven de weilanden tussen die twee kwam een buizerd aanzweven. Slechts korte tijd kom hij genieten van de sierlijke vlucht van deze prachtige roofvogel. Ook aan gene zijde van de spoorlijn zag hij de contouren van incidentele bebouwing. Behalve een paar molens en een buitenhuis met een losstaande, middeleeuws aandoende toren met kantelen, moest het hier gaan om het silhouet van plaatsen als Loenersloot, Baambrugge en wat verderop Abcoude. In een stuk weiland lagen, vlak bij het hek dat aan de weg grensde, een stel koeien heel ontspannen op de grond naar hem te kijken. Links en rechts daarvan zag hij een jonger exemplaar dat zich opvallend van de volwassen runderen had afgescheiden. Hier begon het lange stuk weg van bijna 7 km naar Driemond dat geheel onder de bomen en dus in de schaduw lag. Een bladerdak zoals hij dat gewend was van zijn vaste trainingsroutes en dat hij altijd erg kon waarderen.

Al eerder op de route had hij de futuristische uitsteeksels van de Muiderbrug, de brug die de snelweg A1 bij Muiden over het kanaal brengt, aan de horizon zien verschijnen. Zodoende wist hij dat hij in ieder geval de goede kant op liep. Er waren steeds veel vrachtboten op het water, maar verder geen passagiersschepen en steeds hoorde hij het prettige geluid van de kabbelende golfjes tegen de oevers. Tot twee keer scheerde er een aalscholver vlak boven het water. Zelfs de twee dode vogels die hij op afzonderlijke plekken langs de kant van de weg zag liggen, konden hem niet van zijn stuk brengen. Al rennend en on zich heen kijkend voelde hij zich heerlijk in zijn element. Ook de pas tweede loper die hij tegenkwam, die dwars door hem heen leek te kijken en dus geen contact maakte, bracht hem geen moment uit zijn evenwicht. Een langs de weg staande fietser maakte wel contact en zei toen onze renner hem voorbijging: "het is nog ver die kant op, hoor". Hij beantwoordde deze goedmoedig bedoelde opmerking met: "valt wel mee, nog zo'n 5 km".

Snel na deze vluchtige woordenwisseling, ongeveer op het 10 kmpunt, voelde hij een steekje in zijn rechterkuit en besloot direct even te stoppen en deze spiergroepen te stretchen. Hij gebruikte een van de vele bomen die hier vlak voor een onderaan de dijk gelegen boerderij stonden om zich schrap te zetten en één voor één zijn onderbenen naar achteren te duwen. Meteen nam hij een paar slokken water, wandelde even heen en weer en vervolgde zijn weg. Achter deze boerderij en de twee andere die er niet ver vandaan ook onderaan de dijk lagen zag hij hele tijd mooie vergezichten over de weilanden met vee erin. In een van die boerderijen zou hij, vanwege de stille omgeving en het uitzicht aan de achterkant best willen wonen. Wel besefte hij dat deze woningen bij slechte weers- en wegomstandigheden door hun geïsoleerde ligging lastig te bereiken of te verlaten zouden zijn. Daarbij zou de ligging direct achter de dijk bij eventueel extreem hoog water in het kanaal natuurlijk ook hachelijke situaties kunnen opleveren.

Een onverwacht prettige verrassing kreeg hij tussen de 11e en de 12e kilometer bij het passeren van het mooie Fort bij Nigtevecht, een onderdeel van de Stelling van Amsterdam en eigendom van Natuurmonumenten. Op deze vanaf de kanaalzijde fraai ogende combinatie van defensie-architectuur en natuur was hij totaal niet voorbereid. Maar hij aanschouwde dat groen beboomde eiland aan de rand van de weilanden met veel genoegen en het gaf hem nog een beetje extra voldoening, voor zover dat nog nodig was. Op dit punt was het kanaal overigens ineens een stuk breder dan elders. Dit bleek te komen door de aansluiting op de rivier de Vecht, die hier het kanaal bijna rakelings schampte.

Op de achtergrond werden overigens de contouren van Amsterdam Zuidoost en met name die van het AMC, de Amsterdam Arena, een aantal torenflats van de Bijlmermeer en daarachter zelf de "wolkenkrabbers bij het Amstelstation zichtbaar. Hij kon het niet laten om even halt te houden en de weelderig groene weilanden met grazende bevolking op beeld vast te leggen. Het stuk onder de bomen naar Driemond liep voorspoedig en hij werd ook nog even aangemoedigd door een stel blatende, bruine schapen in het groene weiland.

Finale
Precies onder de Weesperbrug bij Driemond was een prachtig lichtrode kat aan het spelen. Zodra hij de straten van het plaatsje bereikt had, was het tijd voor de tweede wandelpauze en de dito muesli-reep. Hier moest hij het kanaal even verlaten om via een brug over het verbindingswatertje tussen de Gaasp en het kanaal weer op de juiste route te komen Hij schrok flink van de ligfiets die op het pad naast de plaatselijke basisschool plotseling langs hem schoot en hij kon het niet nalaten de fietser na te roepen dat deze hem best even had mogen waarschuwen. Weer langs het water, nu op een bekend maar minder prettig lopend stuk fietspad voorzien van klinkers, zaten de wandelmeters er weer op.

Automatisch drukte hij de start/stopknop van zijn Garmin in omdat hij dat gewend was bij het overgaan van wandelen naar rennen. Hij ontdekte dit pas een minuut later omdat zijn horloge zoals gebruikelijk meldde wat het verschil in hartslagfrequentie was voor het stoppen van de meting. Die had hij namelijk tijdens het wandelen gewoon laten doorlopen om de afstand van 500 meter te kunnen meten. Snel drukte hij nogmaals op de knop om de meting te hervatten. Hij was nu op bekend terrein en ook hier was het druk met vrachtboten op het water. Maar zoals te verwachten was, nog steeds geen spoor van een passagiersboot.

Een kleine 3 km verder, ter hoogte van de spoorbrug bij Weesp had hij weer de behoefte om te wandelen want zijn benen begonnen onderhand toch wel vermoeid aan te voelen. Een mueslireep en een paar flinke slokken water hoorden bij deze routine en op een geschikt punt stopte hij maar weer eens om de kuiten op te rekken. Hij bevond zich nu in het niemandsland tussen de spoorbrug en de Muiderbrug, op de plaats waar een volgende brug over het water in oprichting was. Er kwam zowaar een loper vanuit de richting Driemond. Deze stopte echter met rennen voor hij bij hem was en ging over op wandeltempo. Er was nu nog zo'n 4 kilometer te gaan. Hij zette weer aan en stak de andere renner voorbij. Nu was het in één keer rechtdoor naar huis over het vertrouwde pad. Daarbij passeerde hij zijn schoonouders die vaker langs dit stukje kanaal wandelden. Na precies 22 kilometer een een beetje zat zijn avontuur erop.

Epiloog
Zeer tevreden met zijn prestatie, dwong hij zichzelf om zijn gebruikelijke uitlooproute in te slaan en zijn vaste stukje te wandelen om de verzuring in de beenspieren enigszins teniet te doen. Maar eigenlijk wilde hij het liefst linea recta naar huis om te gaan zitten en zijn uitgewoonde benen omhoog te doen. Hij zat er helemaal doorheen. Bij het exporteren van zijn loopgegevens naar Looptijden.nl zag hij later die dag dat hij over maar liefst acht tegels was gehold en dat hij op dat moment op vier daarvan als tegelkoning te boek stond. Beide feitjes waren voor hem een unicum en al zou de troonsbestijging bij de meeste van die vier tegels niet lang duren, het was toch een heel leuke bijkomstigheid en iets om te onthouden.

Coda
Een week later was hij langs zijn vertrouwde stukje kanaal aan de laatste kilometer van zijn training bezig. De hele tijd had hij opgelet of die ongrijpbare passagiersboot niet toevallig langskwam. Hij had zich al neergelegd bij het feit dat hij die weer niet zou zien die dag, toen hij tussen de bomen door ineens een grote witte boot zag naderen. Hij had direct door dat het nu toch echt raak was, stopte zijn horloge en sprong met een vreugdekreetje van het pad af en het dijkje bij het water op. Met zijn camera in de aanslag wachtte hij de komst van het schip af. Toen dat voldoende in beeld was, bleef hij knippen in de hoop en de verwachting dat er wel een mooie afbeelding bij zou zitten. Eindelijk had hij zijn lang gewenste foto's.

Cross, bos, veld en trail (3 reacties)

Gepost door Els Kooi op zaterdag 18 oktober 2014 17:59

Floep, daar verscheen het op FB. Een aanmoediging van de trainer van FRoS om een hardloopdoel op te geven voor 2015, dan zouden we om tafel gaan zitten om een plan op te stellen. Nou, heel lang hoefde ik daar niet over na te denken.

Ik houd van lange lopen, maar ook vooral heel veel van zoveel mogelijk natuur en elementen te ervaren. Ik had bedacht dat 2015 het jaar gaat worden dat ik meer van het asfalt af ga rennen. Trail is zo te merken toch redelijk hip aan het worden, maar hoe noem je zoiets als je trail maar 5 km lang is. Bij 'trail' denk je toch eerder aan beginnend bij minstens Halve Marathonafstanden tot exercities van 50,60 of zelfs 100 kilometers lang.
Ik had me er eens in verdiept. Als het korter is heb je fenomenen als de veldloop, het crosscircuit, de bosloop. Terwijl een trail er af en toe nog kan nopen dat je stevig wandelt of zelfs klimt, gaat het bij een veldloop wel degelijk om snelheid maken. Tenminste, voor degenen die in de voorhoede lopen.

Een 'trail' beginnend bij 5 tot ca. 11 km. zag ik nog wel binnen mijn reeele mogelijkheden voor 2015, misschien een paar leuke wedstrijd over de weg van 10 km. leek me ook haalbaar. Maar goed, een ding tegelijk.

Gister hebben we het plan uitgezet. Ik moet nog even aan het idee wennen om het programma waar ik sinds afgelopen zomer mee bezig ben (en met veel plezier volgde) te onderbreken en een programma te volgen voor een snellere 5 kilometer, waarbij ik ernaar streef minimaal 1x per week het bos of de uiterwaarden in te gaan. Ik ben erg van het 'afmaken waaraan je begint', maar om me voorbereiden op de 5K crossloop die ik eind januari 2015 wil gaan lopen zou dit me niet helpen. De snelheidstrainingen die ik zou moeten volgen zijn niet uitvoerbaar van de weg af.

Morgen schijnt het warm te worden, ik ga maar es het bos in .... Mijn trailstappers 'uitlaten'

Amsterdam halve marathon

Gepost door Cees Prins op zaterdag 18 oktober 2014 17:40

Vandaag startnummer opgehaald in Amsterdam voor de halve marathon. Was al gezellig druk.
Ik voel me goed en heb er veel zin in.

Stapjes verder

Gepost door Angelique van Acquoij op donderdag 16 oktober 2014 21:03

Bijna klaar met mijnhalve marathon schema, 16 november loop ik met Jan de 15 km op de Zevenheuvelenloop, die we inmiddels al 2 keer geoefend hebben. Alvast een marathon schema uitgezocht en ingepland en we hebben ons ingeschreven voor de halve marathon in april. Steeds verleg ik mijn grenzen. Twee en half jaar geleden liep ik geen 100 meter. Wow.

Goedemorgen!

Gepost door Emma Horn op donderdag 16 oktober 2014 07:38

Wat een heerlijke start van de dag, voor dag en dauw opstaan om heerlijk te gaan hardlopen.
Momenteel test ik een trainingsschema van garmin connect, kijken of dat bevalt. Ik heb veel gehad aan de trainingschema's van looptijden.nl, maar merkte dat ik nu niet echt meer bereik wat ik ermee wilde bereiken.
Het is ook vreemd om van trainen voor 10 mijl, terug te gaan naar trainen voor een snellere 5 km.
Vandaag een interval training, opbouwend in hartslagzone. Het ging best lekker. Ik voel me nog fit, maar ik voel ook dat ik me heb ingespannen, zoals het hoort!
Gisteren stond een ontspannen duurloop op het program.
Morgen crosstraining... wordt denk ik fietsen of pilates of misschien wel beiden als het mooi weer is.

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper