Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Zou het dan toch?

Gepost door Tante Jos op zaterdag 25 maart 2017 19:50

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Ik wilde vandaag weer eens op mijn Bare Acces schoenen gaan lopen om eens te kijken of ik dan na mijn run ook last zou hebben van mijn linkse teen/voet. Dat heb ik dus normaal wel als ik mijn Brooks draag maar heb echt geen idee hoe ik dan aan die pijn kom. Wat bleek, de pijn die ik normaal heb....had ik nu niet!

De looptechniek op mijn Merrell's is wat anders en ik heb echt het idee dat mijn lijf (en vooral voeten) het echt veel prettiger vinden. Het was wel weer even wennen want de laatste keer was in oktober 2016 maar het voelde meteen weer vertrouwd en gewoon ontspannender aan. Ik begin bijna te denken dat ik toch bij die groep mensen hoor die meer klachten hebben op schoenen met demping dan minimale/zonder demping.

Ja, ik heb andere technieken geprobeerd en een loop analyse laten maken en de goede schoenen gekocht maar toch....toch voelt de "natuurlijke" weg beter voor me.

Mijn doel van vandaag:
Rondje lopen in het zonnetje op mijn Merrell's.

5,31 km - 00:39:05 - 8,2 km/u - 414 kcal - 171spm (Garmin)

Uitrusting: Merrell Bare Access Arc 3.Ice-Paradise Pink

Garmin: https://connect.garmin.com/modern/activity/1639100096

NEVER GIVE UP!

Foto's bij deze blogpost

Merrell.jpg

Bloot 2

Gepost door Hedwig van Bree op zaterdag 25 maart 2017 07:34

Lentekriebels

Gepost door Ronald van Boven op vrijdag 24 maart 2017 20:08

Vanavond na een sandwich en een appel voor de nodige energie een rondje gaan hardlopen. Voor mijn gevoel was ik niet helemaal fit en was ik van plan om in eerste instantie een rondje om het recreatieplas in Alphen aan den Rijn te lopen.

In oktober zal er een Barefoot Marathon in Rotterdam gehouden worden, net zoals vorig jaar in Den Haag.
Ik was hiervoor uitgenodigd om aan deel te nemen en het weer en de tijd van de dag leken om te oefenen, leken mij dan ook ideaal.
Na 2 km rustig inlopen, nam dan ook de gedachte om de afstand te verruimen, de overhand en heb ik de resterende afstand op blote voeten afgelegd. Op een paar vervelende steentjes na, ging dit vlotjes.
Mijn langste afstand is de halve marathon, pasgeleden bij de CPC in Den Haag afgelegd.
In Oktober zal mijn streven dan ook zijn deze afstand ook af te leggen. Een hele gaat denk ik nog iets te ver.

http://www.looptijden.nl/community/hardlooptijden/8638505

Geen regen, weinig vogels, wel harde wind

Gepost door Arranraja op vrijdag 24 maart 2017 19:11

Ook te lezen (met veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com/

Bijna twee jaar geleden schreef ik in een verslag al het volgende over de Spiegelplasloop: 'Het kan echter ook zomaar gebeuren dat ik het over een jaar echter over een geheel andere boeg gooi. Want bij het zoeken naar de uitslagen van de Brettenloop op Uitslagen.nl viel mijn oog op een ander evenement dat op dezelfde dag gehouden werd: de Spiegelplasloop in Nederhorst den Berg. Dit is een goedkope (€ 5,- bij voorinschrijving), lokale en kleinschalige loop waarvan de langste afstand, de 10 km, grotendeels door de zo te zien mooie natuur en om de Spiegel- en Blijkpolderplas gaat. Deze plas grenst aan de oostzijde aan de Ankeveense Plassen en de plaats Nederhorst den Berg ligt gedeeltelijk aan de prachtige rivier de Vecht. Die loop lijkt mij ook zeker het risico van het proberen eens waard. De tijd zal het leren op welk evenement ik mij dan inschrijf'. Er is inmiddels al heel wat water door de Vecht gestroomd en pas nu was ik zover dat ik de reis naar de plaats met die lange naam daadwerkelijk ging maken. Inmiddels is mij duidelijk geworden dat de route van de langste afstand bij deze loop maar ongeveer voor de helft buiten de bebouwde kom en langs de genoemde plas loopt.

Waarom duurde het zo lang voor ik daadwerkelijk hier ging lopen? Heel eenvoudig, twee jaar terug was ik op dat moment in Amsterdam de genoemde Brettenloop aan het rennen en vorig jaar kwam ineens de Zandvoort Circuitrun op mijn pad. Voor die grote loop aan de kust sta ik dit jaar weer ingeschreven maar deze wordt gelukkig pas gehouden een week na de loop waarover dit verhaal gaat. Omdat ik niet graag over één nacht ijs ga, was ik een kleine week van te voren in de auto gestapt en naar Nederhorst den Berg gereden. Om met eigen ogen te aanschouwen waar ik terecht zou komen, om beslagen ten ijs te komen als het ware. Ik reed door tot aan de sporthal die het epicentrum van dit evenement zou zijn. Ik kon met mijn eigen ogen zien dat er redelijk wat parkeerruimte voorhanden is, maar besloot ter plekke dat ik mijn voertuig eerder aan de kant van de weg zou zetten om het laatste stuk wandelend te kunnen overbruggen. Mijn voorbereiding op een trimloop bestaat namelijk idealiter uit minstens 10 minuten benenwagen om de spieren alvast enigszins voor te bereiden op wat komen gaat. Eerst na deze verkenningstocht ging ik ook daadwerkelijk over tot voor-inschrijven. Waarbij ik moet aantekenen dat de kosten daarvan inmiddels zijn opgelopen tot € 6,50. Wat gaat er nu nog niet in prijs omhoog heden ten dage?

In de eerste alinea maakte ik melding van het feit dat het hier gaat om een 'lokale en kleinschalige loop'. In een artikeltje in een plaatselijk weekblad las ik dat zich 120 lopers vooraf hadden aangemeld, een aantal dat een record scheen op te leveren. En Wikipedia meldt dat het dorp inclusief directe omgeving ongeveer 5150 inwoners telt. Klein en knus derhalve. Maar dat wil niet zeggen dat het er hier kneuterig aan toegaat. Nee, het 10 km-parcours is door de Atletiekunie gecertificeerd, iets dat ik voor wat betreft de kleine loopjes die ik frequenteer, tot nu toe alleen bij mijn veruit favoriete loop ben tegengekomen. Bovendien zijn er voor deze heuse 10 km-wedstrijd wat snelle lopers aangetrokken, waaronder een voormalig OS 2016-deelnemer uit Rwanda. Die heeft trouwens niet deelgenomen, blijkt achteraf. En twee Nederlandse lopers die deze afstand in ieder geval één keer binnen de 30 minuten hebben volbracht. Dat is toch voorwaar geen kattenpis, de organiserende Bergse Runners Club heeft het dus echt goed voor elkaar.

Ik hield er rekening mee dat ik daarbij vergeleken vrijwel de dubbele tijd ervoor nodig zou hebben. Mijn planning was sowieso om de eerste helft, het gedeelte langs het water van de naamgevende plas, kalmpjes aan te doen en proberen zoveel mogelijk vogels en ander natuurschoon te kijken. De term 'Vogels kijken' is een bedenksel van de hardlopende neven van Sportrusten.nl, die in Nederhorst den Berg hun werkplek hebben. Maar die echter op dat moment zelf bij de Utrecht-marathon van start gingen en derhalve geen acte-de-presence gaven in het Bergse. Zij duiden met de term 'vogels kijken' een rustig tempo aan, waarbij je lekker om je heen kunt koekeloeren. Het leek mij wel een zeer toepasselijke activiteit om juist hier ten toon te spreiden. De laatste 4 km door de bebouwde kom wilde ik eventueel dan nog een weinig aanzetten. Zo er daartoe nog brandstof in de tank aanwezig zou zijn, uiteraard. Ik was namelijk extra voorzichtig geworden door het feit dat ik na mijn midweekse training de week voorafgaand aan dit evenement, behoorlijk last had van vermoeidheid. Niet zozeer van mijn benen als wel van mijn hoofd. Een lichte maar vervelende hoofdpijn direct na afloop van de training en de twee dagen erna. Eigenlijk was ik daardoor een beetje beducht voor deze zondagse loop. Maar ik had mij al ingeschreven en dus ik ging als vanzelfsprekend wel op pad. Alleen overvloedige regenval of echt zware lichamelijke malaise had mij daarvan kunnen weerhouden.

Het regende die ochtend en mijn vrouw en jongste dochter hadden daarom pech bij hun schaatstraining. De start van mijn evenement was pas om 13:00 uur en ruim voor die tijd hield Pluvius het gelukkig voor gezien, op wat onbeduidend gespetter na. Ja, dat verhaal over de natte weersvooruitzichten eerder in de week en de opnieuw droge werkelijkheid van het moment van handeling wordt onderhand een beetje eentonig, dat besef ik. Ik was er echter wederom heel blij mee. Zo stond ik vlak voor 13:00 uur in het midden van het rennerspak, nadat ik aanvankelijk helemaal achterin had plaatsgenomen. Op het allerlaatste moment schoof ik toch maar wat door naar voren, want zo langzaam wilde ik nu ook weer niet gaan. Met een voor mijn doen echt kalm tempo vertrok ik, waarbij zelfs 9,9 km per uur op mijn horloge verscheen. Hoewel ik de routekaart van te voren bestudeerd had, omdat ik graag weet in welk wespennest ik mijzelf begeef, duurde de eerste 1,5 km door de bebouwde kom mij toch eigenlijk te lang. Een leuk aspect was dat we bijna 200 meter pal langs de boorden van de Vecht liepen. Minder leuk vond ik de (ongetwijfeld plaatselijke) loopster vlak vóór mij die wel heel opvallend iedereen die ze meende te kennen gedag riep. Aan haar intonatie leidde ik af dat ze vooral duidelijk wilde maken hoe stoer ze was dat ze meedeed aan een echte hardloopwedstrijd. Dergelijke personen zijn niet helemaal mijn types en een miniem gevoel van ergernis bekroop mij daardoor korte tijd in de straten van Nederhorst den Berg.

Wanneer kwam nu eindelijk dat Googpad, dat ons om de Spiegel- en Blijkpolderplas zou leidden? Daar kwam ik tenslotte voor en niet voor het hollen door een woonwijk waarvan er zoveel zijn in ons land. Nadat we voor de tweede keer een kruising waren gepasseerd, waar al het gemotoriseerde verkeer te onzen behoeve moest wachten (wat ik dan weer wel kan waarderen!), meende ik aan het einde van de straat de toegangspoort tot dat interessantste deel van de route te ontwaren. Veel eerder echter werden we rechtsaf het Googpad op gedirigeerd en kon de pret beginnen die 4,5 km zou gaan duren. Ik koerste allang boven de 10 per uur en dat ging best makkelijk. Het wegdek was van betonblokken en niet heel breed. Ik zat midden in een pak niet supersnelle renners en moest geregeld naar de grond kijken om te zorgen dat ik niet van het beton af stapte. Een bruggetje over een sloot zorgde voor het enige stijgingspercentage van de rit en daarachter stond aan de rechterkant een bord in de voor mij vertrouwde paars-gele kleuren van de Vereniging Natuurmonumenten. 'Spiegelplas' stond erop te lezen. Een vrouw naast wie ik al even liep, maakte ineens de opmerking dat we hier nog lekker met de wind in de rug liepen, maar dat wij er later vol tegenin moesten. Ik kon alleen maar beamen dat dit flink werken zou gaan betekenen.

Een man vóór mij stapte ineens rechts de berm in, versnelde en haalde zo een groepje lopers in. Omdat ik zag dat er iets verder naar voren meer ruimte was, volgde ik zijn voorbeeld en raasde het net iets te trage groepje voorbij. Die 3e kilometer deed ik dan ook in 10,8 per uur. Het versnellen ging eigenlijk moeiteloos en was het begin van een inhaalrace langs vele lopers die feitelijk pas bij de eindstreep zou stoppen. Toegegeven, ik werd zelf nog ook een paar keer overlopen. Iets verderop kwam een loopster in de berm aan de linkerkant terugwandelen. Ongetwijfeld was zij geblesseerd geraakt, hoewel ik dat niet kon zien aan haar wijze van voortbewegen. Het was op een punt dat op de schreden terugkeren naar de sporthal nog veel korter was dan in de renrichting doorploeteren. Dus daar deed zij goed aan, hoe vervelend het ook is om uit te moeten stappen. Aan de rechterkant zag ik een volgend dorp achter de weilanden liggen. 'Geen idee welke plaats dat is', ging er door mijn hoofd. Tellen daarna drong het tot mij door dat dit Ankeveen moest zijn. Daar was ik een paar jaar geleden eenmalig rennend doorheen gekomen tijdens de voor mij niet bijster interessante Driedorpenloop. Ik hoorde vogelgeluiden en herinnerde mij ineens dat ik vogels zou kijken. De enige gevleugelde vrienden die ik die middag kon waarnemen waren een paar meerkoeten op het water. Verder was er geen gevederd wezen te bekennen. Aan de linkerkant was de Spiegelplas slechts af en toe zichtbaar door de bosschages en het kreupelhout. Alle begroeiing was nog in wintertooi, oftewel bladloos. Dat kale loof, de loodgrijze lucht en de herfstachtige wind gaven derhalve niet echt een voorjaarsgevoel. Wat ik van het waterbekken zag, deed mij sterk denken aan de Stootersplas in Het Twiske. Pas na 4 km kwamen we overigens eindelijk korte tijd pal langs het door de wind redelijk woest uitziende water te lopen.

Van een vlak voor mij rennend stel hield de vrouw ineens in en ging over op wandeltempo. De bijbehorende man nam ook gas terug en ik koerste er op mijn gemakje omheen. Vanaf de noordzijde kon ik constateren dat dit meertje toch een tikkeltje groter moest zijn dan dat net buiten Landsmeer. Af en toe stonden er wandelaars langs de kant en ineens zag ik een heuse fotograaf met camera in de aanslag. Ik zat dicht achter een dit keer dubbele man-vrouwcombinatie en zette even flink aan om ze te passeren. Uiteraard wilde ik wel volledig en vrij in beeld komen bij deze plaatjesschieter. Daar waar het Googpad, na exact 6 km, uitkwam op de gewone weg stond een drinkpost en was het gedaan met zowel de wind in de rug, alsook het natuurgebied. Wat volgde was een ruime kilometer op het fietspad langs de toegangsweg naar Nederhorst den Berg, waar vol tegen de forse wapper opgebokst moest worden. Ook hier lukte het mij om meerdere lopers in te rekenen. Je kunt ook zeggen dat het meeviel dat ik voor dit tiende deel van het parcours maar ongeveer 15 seconden meer nodig had dan tot dan toe gemiddeld. Een wat oudere man (die volgens de uitslagenlijst jonger zou moeten zijn dan ik) in een zwart renshirt vol met sponsornamen aan de achterkant, nestelde zich in mijn kielzog. Later kwam ik er in het centrum achter dat deze loper een plaatselijk bekende inwoner moet zijn, want hij werd de laatste kilometers voortdurend met naam en toenaam door omstanders aangemoedigd.

Intussen begonnen voor mijn gevoel de kilometers zijn tol te eisen. De wind kwam nu schuin van rechts maar speelde nog immer een rol. Als ik echter naar mijn kilometertijden kijk, werden die vanaf nummer 8 weer sneller, en flink ook. 5:48, 5:33 en 5:26 minuten over de laatste drie stuks. Zo voelde het echter niet, het leek mij eerder toe dat ik hier aan het inleveren was. Wel wist ik de lokale held min of meer van mij af te schudden. Tijdens de ultieme sprint naar de meet zou ik volgens mijn horloge (dat 18 meter meer gemeten had dan de officiële 10000) zelfs 16,2 km per uur gehaald hebben. Een snelheid die bij een volledige kilometer een tijd van 3:42 minuten opgeleverd zou hebben. Ik houd wijselijk een flinke slag om de arm of dit de absolute waarheid is, maar dergelijke tijden en snelheden stemmen mij uiteraard zeer tevreden. Ik ben niet zo'n grote fan van het rennen door bebouwde kommen, o.a. door de nogal eens wisselende plaveisels die je daar vaak tegenkomt. Gelukkig was ik, door het vooraf bestuderen van het traject, geestelijk gewapend tegen het feit dat er aan de andere kant van de doorgaande weg op een fietspad de finish voorbijgehold diende te worden. Aan het einde daarvan draaiden we om de rotonde die ook aan het begin van de rit gepasseerd was. Waarna over dezelfde ventweg als tijdens de eerste honderden meters in omgekeerde richting de eindstreep gehaald moest worden. Ik ging nog wat lopers voorbij en een enkeling had de euvele moed om mij op het laatste moment de loef af te steken. Daar had ik evenwel vrede mee, want ik zou toch niet meer op het podium terecht kunnen komen. Dat is ook wel wat lastig met een 137ste plaats in de eindrangschikking.

Direct na de meet, die ik in 56:44 officiële, netto tijd passeerde, kreeg ik van een zeer jong iemand een flesje sportdrank en een groot blik met koeken overhandigd. Een prijs als die laatste heb ik nog nooit eerder in ontvangst mogen nemen. Dus zowel gezien het relatieve gemak waarmee ik de 10 km had gelopen (ik denk hierbij vooral ook aan de eerder genoemde gevolgen van de midweekse generale repetitie), de voor recente begrippen goede tijd die ik daarmee scoorde en dat leuke presentje, ging ik als een uiterst tevreden renner naar huis. Er was daarbij ook nog eens een keer geen spatje regen gevallen, de temperatuur was zodanig mild geweest dat ik al van te voren een laag bovenkleding had uitgetrokken (wat ik zelden of nooit doe) en ik had een nieuwe de moeite waard zijnde loop aan mijn repertoire toegevoegd. Want anders dan bij de loop van een paar dorpen verderop, wil ik hier volgend jaar best wel weer terugkeren.

Voorbereiding Enschede Marathon op 23 april 2017

Gepost door Ben Engel op vrijdag 24 maart 2017 15:24

Op 11 november ben ik gestart met de training voor mijn 1ste marathon die ik ga lopen op 23 april 2017 in Enschede. In middels ben ik al aardig op weg en zit mooi op schema. Vandaag dus nummer 49/wk 14 en ik had onlangs besloten eens een toaal andere training route te pakken. Ik ben daarom vorige week al een keer richting kasteel van Dorth Kring in Dorth gegaan en heb er mijn training gelopen. Dit werd dus een traning in het bos en is mijn goed bevallen dat ik dacht dit ga ik herhalen. Vandaag besloot ik om er maar weer een keer te gaan lopen gezien het mooie weer. Een verslag en foto's heb ik bijgevoegd.

Mijn trainng vandaag Marathon: W14D4-Threshold Run

• Warm up, 10 minutes. • Run in Z4, threshold pace, 5 minutes. Run in Z2, recovery pace, 90 seconds. Repeat 5 times. • Cool down, 10 minutes. • Stretch.

Vandaag besloten om mijn training weer te gaan lopen in Kring van Dorth bekend ook van het kasteel van Dorth. Nu ligt het bos voor de de training achter het kasteel en ben met de auto wederom naar de pakeerplaats gereden en om 12:05 begonnen met mijn 42 minuten training in zone 2 tot 4 dit 5x herhalen.
Het weer was perfect en ik heb dit keer mijn zomer outfit korte broek en loopshirt met korte mouwen aangetrokken. Nog wel een dun loop hemdje eronder want dacht het is wel warm maar met de wind misschien net iets te fris. Vanaf de parkeerplaats direct het bos in gegaan en de 1ste 10minuten in gelopen. Daarna de 1ste 5 minuten in zone 2-4 en daarna 1:30 rustig tempo waarvan het eerste gedeelte over een mooi pad gelopen en vervolgens verder het bos in gegaan. De vorige keer heb ik er ook gelopen en was ik al enthousiast en nu ook weer het geval. Ik ben dit keer doorgelopen om vandaag een ander stuk van het bos te pakken om niet gelijk weer de zelfde route te lopen als de vorige keer. Het ging goed want (verval in herhaling) de zone waarin ik moest lopen ging ook nu weer goed en ook de hartslag onder controle. Ik heb de tijd genomen om een paar foto's te maken van mijn training want is zeker de moeite waard. De grap wil dat ik de cooldown melding heb gemist en daardoor geen 42 minuten, maar 56:55 minuten heb gelopen. Maar het was absoluut geen straf want ik denk dat ik door het maken van de foto's en het genieten deze melding gemist heb. Voor vandaag zit het erop en ga ik genieten van het weer. Ik pak nu een luie ligstoel en ga op onze binnenplaats patio relaxen en wie weet met een🍺 erbij. Ik zeg iedereen alvast een fijn weekend.😉☀️☀️

Foto's bij deze blogpost

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_c7f.jpg UNADJUSTEDNONRAW_thumb_c7d.jpg UNADJUSTEDNONRAW_thumb_c80.jpg UNADJUSTEDNONRAW_thumb_c81.jpg UNADJUSTEDNONRAW_thumb_c83.jpg UNADJUSTEDNONRAW_thumb_c82.jpg UNADJUSTEDNONRAW_thumb_c7e.jpg

Genieten met een hoofdletter F(1)

Gepost door Robby van Zweeden op woensdag 22 maart 2017 21:13

Het begon allemaal op een mooie dag in maart 2016.
Ik zag een blog over de Spa Francorchamps Run. Een loopje op het Formule 1 circuit van Spa.
Deze was helaas het vorige weekend.
Ik hoefde niet lang te denken, dat zou ik volgend jaar ook gaan doen. Want hoe vaak krijg je de kans om op het circuit te lopen ?
Er waren verschillende afstanden, of eigenlijk kon je kiezen uit 1, 2 of 3 rondjes van 7 km. Heerlijk een halve marathon !

De tijd kroop voorbij en ondertussen was ik al lid geworden van de facebook pagina, zodat ik regelmatig updates op mijn tijdlijn kreeg.
Wat zagen de foto's er stoer uit. Heerlijk besneeuwd circuit, lopers in het kort in een erg mooie omgeving.

En toen was het zo ver, de aankondiging van de Spa Francorchamps Run 2017 inschrijving stond online. Dus heb ik me gelijk ingeschreven.
Er bleek ook een hele marathon gelopen te worden, dus zonder na te denken klik ik die aan; Dat ga ik doen. Niet over nadenken...

In de tussentijd had ik inmiddels mijn derde marathon gelopen, dus ik wist dat ik het zou moeten kunnen.
De zomer kroop voorbij en ook de herfst verstreek.

Het eerste kwartaal van 2017 zou in het teken van de marathon staan, ik stelde mijn trainingsschema vast en begon voorzichtig te denken aan doelen.
Ik wilde in het eerste kwartaal van 2017 proberen om iedere week 50 km te lopen. Een groot deel van mijn duurloop kilometers zou ik alleen moeten lopen, want het schema van de Loopgroep kwan uiteraard niet overeen.
Maar dat gaf niets, want de marathon loop ik toch alleen, dus kan ik daar mooi op trainen.

Helaas, zo goed als ik me kon voorbereiden op de Slachtemarathon (2016), zo moeizaam ging het nu.
Het begon met de stres op de bso van Tanja; Er zou faillissement worden aangevraagd voor de huisbaas. Welke gevolgen zou dat hebben voor ons ?
De dag nadat die aanvraag werd afgeblazen vroeg de huisbaas het zelf aan; Weer een onzekere tijd.
Vervolgens krijg ik op het werk te horen dat ons bedrijf is overgenomen, gelukkig zou er niets veranderen. En nog geen week later zit ik midden in een audit, de nieuwe eigenaar wil toch wel veel weten.
Ook mogen we binnen een maand twee lange weekenden in het ziekenhuis verblijven, omdat dochterlief is opgenomen. Niets ernstigs, maar je maakt je toch zorgen en traint wat minder...
Oh ja, in deze periode hebben we ook nog maar even een (klus)huis gekocht. Uiteraard niet op de standaard manier, maar via een bankverkoop. Wat ook nogal wat onzekerheden en dus stress met zich meebrengt.

Ook moest ik redelijk veel trainingen overslaan, omdat we het gewoon te druk hadden, bijvoorbeeld vanwege de schoolkeuze voor onze jongste dochter. Inhalen van de gemiste kilometers bleek dan vaak niet haalbaar, omdat je dan met de rust / volgende training in de knoop komt. Uiteindelijk liep ik 20 van de geplande 27 trainingen, in de tien weken voorafgaand aan de marathon. Hierdoor haalde ik amper de dertig km per week in plaats van de geplande 50.
Ik voelde me niet fit, was er mentaal totaal niet klaar voor.

Inmiddels was ik ook wel een beetje bang geworden voor de hoogteverschillen. Dat was tricky, zwaar en niet te trainen...

Maar ik had lopen opscheppen, dus voelde het alsof ik niet terug kon.
(En ook niet wilde !)

En dan is het opeens M-day. De dag dat ik mocht gaan lopen.

We hebben overnacht in Spa, dus we zaten lekker dichtbij. Toen we Spa binnen reden, zakte de moed me wel in de schoenen; Het hoogteverschil was nog veel erger dan ik gedroomd had!
Tegen 9 uur vertrokken we naar het circuit en geloof het of niet, zelfs met TomTom krijg ik het voor elkaar om fout te rijden.
Gelukkig geen stress en binnen een paar minuten komen we bij de Securite meneer aan. 'Participant or visitor ?'
Vol trots geef ik aan dat ik de marathon ga lopen en hij geeft aan dat we onder het circuit door moeten en daar mogen parkeren.
Wat gaaf, niet op een parkeerplaats in de buurt, maar als echte deelnemers op het Paddock !
Uiteraard maken we de nodige foto's, want dit maak je niet veel mee, dit is de plek waar het allemaal gebeurt (bij Formule 1)!

Na even rond gekeken te hebben besluiten we om het wedstrijdsecretariaat op te zoeken, om het startnummer op te halen. Daarvoor moeten we een weggetje volgen, waarbij je net zoveel meters stijgt als dat je vooruit loopt. Ouch dat is nu al pittig, voelt als verzuring nog voordat ik een wedstrijdmeter gelopen heb !

We worden een deur door gestuurd en ineens besef ik me dat ik in de pit-box sta!
Hier staan normaal de F1-wagens, de coureurs en de crew. Hoe gaaf is dat ! Uiteraard word dit ook vastgelegd en voor ik het weet sta ik in de pit-straat.
Zo blij als een klein kind, stuiterend en genietend.

Oh ja ik kwam een marathon lopen. Dat lijkt ineens niet zo erg meer, ondanks de hoogteverschillen...

Tijdens het ophalen van mijn startnummer hoor ik toevallig, dat er 'maar' 53 deelnemers zijn aan de marathon. Dat verklaart waarom het niet druk is.
Maar dan bekruipt me een heel raar gevoel; Zelfs als ik laatste wordt op de eerste marathon van Spa Francorchamps maak ik kans op een geweldige uitslag.
Ik zou zomaar de top 50 in moeten kunnen lopen. Hoe gaaf klinkt dat dan ?
Niet alleen als enige LGZ-er een "baan-record" zetten, maar ook een top 50 tijd...

Er is alleen een klein probleem; dan moet ik hem wel uitlopen!
Eerst doen we nog een bakje koffie op het zon overgoten terras van de pit brasserie. Ik had de foto's gezien van een besneeuwd circuit, maar inmiddels was het ruim 12 graden, vrijwel windstil en een gevoelstemperatuur van tegen de 18 graden... Okay 16 !
Kleding keuze was dus niet moeilijk meer, lekker kort.

Uiteindelijk is het zo ver, we worden opgeroepen om naar de start te gaan.
Ik klets nog wat en kies mijn positie. Ik wil rustig starten, iedereen mag van mij weglopen, dus sta ik ongeveer achteraan.
Een groepje van 53 deelnemers staat op de grid... Als we zouden willen, konden we allemaal naast elkaar gaan staan, en zelfs dan blijft er ruimte over. Dat is nog eens wat anders dan starten met verschillende waves of niet kunnen doorlopen omdat het te druk is.

'Are you ready ? 3, 2, 1 ... GO!'

En we zijn onderweg. Wat geeft mijn klokje aan. Uiteraard loop ik nu al te hard... een beetje, maar reden om te temperen. Dan gaan we de bocht door en gaat het circuit een beetje omlaag; de eerste winst, want dat kost minder energie.
Maar na deze eerste kilometer begint het rondje pas echt; au Rouge en Raidillon, 35 meter klimmen, over een afstand van zo'n 250 meter, en stijging van ongeveer 14% !
Rustig naar boven, kleine stapjes. De techniektraining gonst door mijn hoofd, maar de duinen zijn niet te vergelijken met dit stukje. Langzaam klim ik naar boven, het gaat verbazend goed.
Vervolgens lijkt het een mooi vlak stukje. Met de nadruk op lijkt, want het is vals plat en we klimmen nog eens 40 meter door op een afstand van 1300 meter (nog steeds zo'n 3% stijging).
Hoe gaaf is dit. Het is uiteraard maar het eerste rondje, ik heb nog geen drie kilometer gelopen, maar dit is leuk !
En dan wordt het nog leuker; de afdaling... Rustig aan is geen optie. Ik wil niet te hard, maar ik wil ook niet moeten afremmen. Het blijft maar doorgaan met afdalen. De snelheid loopt op. (Garmin laat achteraf zien dat het hoogteverschil 106 meter is en de afdaling over ongeveer 2,5 km gaat; 4% daling...) En na een minuut of tien sta ik beneden, vol met adrenaline.
Dat komt goed uit want het volgende stuk is een klim van 50 meter over ongeveer twee kilometer (2,5% gemiddeld). Niet dat ik dat op dat moment weet, want ik lijk alles wel vergeten dat te maken heeft met de hoogteverschillen. We lopen langs een kart-circuit waar op dat moment wordt gereden met scootertjes.
Dat leid lekker af, en voor ik het weet loop ik richting de Start/Finish lijn. Zo rondje 1 in the pocket, in een tijd van...Oeps veel te snel natuurlijk.

Rondje twee was vergelijkbaar. Op het lange stuk afdaling kreeg ik een melding van mijn Garmin, 4min10 per km. Ik keek nog eens op mijn klokje en zag ik een gemiddelde van meer dan 14km/h (tijdens dat stuk afdaling) staan. Wauw, dat had ik niet verwacht ooit te kunnen; meer dan 14 km per uur in de marathon.

Bij rondje drie gaat het nog steeds lekker. Ik kom over start/finish in 2 uur en 3 minuten. Wauw, mischien ga ik toch wel een record lopen. Als ik dit vol hou zou dat zomaar kunnen. NIet over nadenken en gewoon verder lopen. Tot ik ineens halverwege au Rouge geen stap meer lijk te kunnen verzetten. Ik moet wandelen, maar zelfs dat gaat bijna niet meer. Uit pure wanhoop draai ik me om en probeer het achterste voren. Helaas werkt dat ook niet. Allebei mijn kuiten willen niet meer, ze verkrampen bij iedere inspanning / stap. Met de tranen in mijn ogen loop ik door, want stil staan op dit gedeelte is geen optie. Duizend gedachten gaan dor mijn hoofd. De belangrijkste is dat ik ongeveer drie uur heb om te finishen, wat er ook gebeurd, dat is het doel. Al was het kruipend en even lijkt dat een reëele optie. Man wat een pijn! Na een paar minuten zakt de pin wat af en probeer ik een beetje te joggen. Helaas, dat is geen optie, ik strompel verder. In gedachten ben ik al bij de afdaling; dat zal beter gaan. In de realiteit was dat maar een paar honderd meter; Omdat ik verkrampt loop, belast ik mezelf op een andere manier en krijg ik (vrijwel direct) last van mijn bovenbeen tijdens het afdalen. Gelukkig veel minder erg dan de last in mijn kuiten. De topsnelheden haal ik totaal niet meer, maar met een drafje van 9 a 10 km per uur kan ik redelijk doorlopen.

Drie ronden strompel ik naar boven, en jog ik naar beneden. Op wilskracht. Maar wat heb ik afgezien. Achteraf blijkt het best mee te vallen; per pondje loop ik 10 a 11 minuten langzamer. Maar dat is dus een ruim half uur...

Als ik voor de vierde keer over start / finish kom staan de deelnemers van de 14k daar al klaar. Die halen mij allemaal in als ik die muur voor de vijfde keer beklim. Uiteraard zijn zij fris en ik wordt mentaal gesloopt, ik ben tenslotte in de buurt van de man met de hamer. Ik pep mezelf op en roep dat het best twee keer te doen is... En denk daar achter "maar alleen een gek doet het zes keer".

Maar gelukkig is niet iedereen heel snel en blijft het redelijk druk op het parcours zodat ik afgeleid wordt. Een glimlach hier een praatje daar... De kilometers verdwijnen gestaag onder mijn zolen.

De laatste ronde is killing. Mentaal zit ik er best doorheen, maar ik reken nog eens; "Een uur voor 7 km." Met stevig door wandelen moet dat lukken, zeker als ik nog wat tijd kan winnen bij de afdaling. Ik ga ervoor. Ik kan het. Ik wil het.
Ik blijf rekenen, want ik heb gelezen dat je dan minder energie verbruikt en positiever blijft; "Zou ik mijn PR alsnog kunnen verbeteren ?" Het lijkt er wel op, na de eerste klim, heb ik nog een half uurtje. De laatste klim is zwaar, bijna ondoenlijk. Ik moet en ik zal hardlopend over de finish komen, al heb ik nog geen idee hoe ik dat moet doen, iedere stap doet zeer. En dan loop ik door de laatste bocht. Ik herpak mezelf en begin te rennen, hoewel ik twijfel of het er niet uitziet als een aangeschoten pinguin.

En dan zo'n 200 meter voor de finish besef ik me opeens iets. Vanaf de eerste ronde loop ik te genieten, lach ik naar iedere camera en dat zijn er best veel. Maar waar is Nelleke, die mij tot nu toe op al mijn marathons heeft aangemoedigd ? Waar is dat spandoek van de Loop Groep Zeeland ? Waar zijn de rode supporters ?

Ik had me voorgenomen om minimaal 42.195 meter te lopen en als de finish eerder was zou ik een extra lusje lopen. Je kent me toch, de overdrijver. Maar nu ik de finish ruik kan ik niet meer, deze zwaar bevochten 41.820 meter voldoet eigenlijk prima vandaag.
Ik heb het gehaald ! De tijd vind ik niet meer belangrijk...

Oh jullie wel ? 4 uur 43 en 36 seconden. Goed voor, hou je vast Max, plaats 33 ! (Mijn PR is en blijft 4:41:17...)
Bij het opstellen van deze blog blijk ik nog een plaatsje opgeschoven te zijn. Uiteindelijk zijn er 37 man en 5 dames gefinished. Ik werd 36ste overall (van de 42 finishers) Wink smiley

Ik denk niet dat ik deze marathon snel nog eens wil lopen, maar wat een gave ervaring was dat zeg. Ik raad het je zeker aan om te doen, als je de kans krijgt !

Dit was echt genieten met de hoofdletter F !

PS: Ik heb mijn marathon foto's verzameld op www.vanzweeden.info/marathon

Foto's bij deze blogpost

album.jpg

De natuur is mijn beste buur........

Gepost door Jos Oonincx op woensdag 22 maart 2017 16:00

Toen ik een tijdje terug nog in de wedstrijdsport actief was gingen we regelmatig van de gebaande baan en weg af om in het bos een training of vaartspel te doen. Vond ik hartstikke leuk en voor mij ook uitdagend genoeg, omdat de meesten een stuk sneller waren. Regelmatig dacht ik er echter ook aan om eens ergens anders te gaan lopen. Inmiddels was ik al gaan meedoen aan trails in heel Nederland, maar waarom zou je telkens een paar uur rijden of zelfs een heel weekend boeken voor een run??

Zat ik, ondanks dat ik veel in beweging was, toch vastgeroest aan telkens weer dezelfde rondjes vanuit hetzelfde startpunt naar hetzelfde eindpunt. Ik denk het wel, maar ik wist het nog niet. Toen ik op andere plaatsen in de regio woonde had ik toch ook altijd rondjes door de natuur en donderde ik net zo lang door tot ik alle paadjes kende??

Ik kwam erachter dat ik zelf initiatief moest ondernemen als ik met trailrunning iets wilde gaan doen i.c.m. mijn trainerschap, bewegingsdrang en liefde voor verschillende natuurgebieden. Niet wetende waaraan ik begon startte ik via Facebook een groep op, genaamd ‘Footprint’, een verwijzing naar de afdruk die je op de paden achterlaat. Naast deze groep gaf ik ook trailtrainingen en clinics en liep kleinschalige runs door datzelfde trainingsgebied.

Aangezien ik niet zo heel erg verlegen ben en op zaken afstap breidde ik mijn netwerk uit. Soms pakte het goed uit en soms volgde ik een doodlopend pad. Nu, in 2017, een jaartje verder loopt het lekker met een aantal voorlopers waar ik van op aan kan en een vaste kern deelnemers en volgers die af en toe aansluiten.

Belangrijkste ‘aha’ momentje was toch wel dat je, in vreselijk jargon gesproken, ‘out of the box’ moest gaan denken en ‘uit de comfort zone’ moest stappen.
Dat leverde mij in ieder geval de ‘resultaat gerichte’ gedachte op dat ik mooie, afwisselende en uitdagende gebieden heb om te gaan rennen op maximaal 15 kilometer afstand of 15 minuten reizen van mijn woonstek in Roosendaal. ‘Laat ik eens gek doen’ en maximaal een uur reizen dan zit ik op de Drunense Duinen of het kustgebied van Zeeland. En ook daar ken ik voorlopers inmiddels.
MIJN DAG KON NIET MEER STUK. Daar moest ik iets mee doen en als ik het zelf niet kon dan moesten er toch meer mensen zijn die hun gebiedje als hun broekzak kennen.

En daarom, en nergens anders om, neem ik jullie mee op mijn loopjes in mijn omgeving. Soms ben ik zelf voorloper, maar als een ander het gebied beter kent dan ik dan laat ik me ook graag meenemen. Een mooie afwisseling op mijn verhalen over de trails die ik voor mezelf loop en waarvan ik verslag doe.

Foto's bij deze blogpost

rtg1 9.jpg

De weg naar het doel

Gepost door Margo Hermans op woensdag 22 maart 2017 09:06

Tijdens de weg naar mijn doel leer ik ook mijn eigen lichaam weer beter kennen. Lees verder: http://bit.ly/2nlphYI

Foto's bij deze blogpost

De weg naar het doel.jpg

Opgeleukt, uitgedeukt!

Gepost door Els Kooi op dinsdag 21 maart 2017 16:16

"Tom Poes, verzin een list!": zou een oud werkgever tegen me gezegd hebben. Als dingen niet lopen zoals je ze graag ziet, bedenk een alternatief plan. Ga linksom in plaats van rechtsom. Dram niet zomaar door, maar keer - ogenschijnlijk - terug op je schreden. Observeer en leer!

Heel veel tijd zat er niet tussen mijn wat teleurstellend verlopen trektocht en de Vuurtorentrail op Ameland. Dus inventariseerde ik mijn opties, en trok een plan.
Het plan was dat er soort van een plan was, maar dat kon ook nog anders worden. Als de wind uit de verkeerde hoek blies bijvoorbeeld. Of, stel dat ik in de tandpastavlekken in de wasbak zou lezen dat ik moest gaan fietsen. Dan zou ik dus voorál niet het lot tarten door te gaan hardlopen. In het plan was ook opgenomen, dat er in elk geval altijd onverhard werd gelopen, liefst nog een keer iets met heuvels, trappen en mul zand. Aldus geschiedde en als uitsmijter liep ik uiteindelijk een pittige, korte training bij de heuvels en trappen van het Herikhuizerveld bij Rheden. In de volksmond bekend als 'de Posbank'. En toen zag ik het weer een beetje gebeuren. Logistieke time out!

Ik was - kleding technisch - overal op voorbereid. Ik had een shirt met lange mouwen en een met korte mouwen, een lange en een korte legging, korte sokken en lange kniekousen, een windjack en - na ruggenspraak met het expertiseteam - had ik gekozen voor de hybride trailschoen. Ook aan de energievoorziening was gedacht; met een verzorgingspost op kilometer 13 of 14 moest de drinkgordel met huis gebrouwde sportdrank en energierepen op basis van vruchten en noten voldoen. Tenslotte kreeg mijn vertrouwen nog een boost toen ik in de gelegenheid werd gesteld een bijzondere sportzonnebril te testen tijdens het evenement. Het basiskamp, een vakantiehuisje in het nabijgelegen dorp Ballum was zeker gesteld, de e-tickets voor de boot, de parkeerkaart en de fietsen die gereed stonden bij aankomst op het eiland. Overal was aan gedacht.

Op weg naar de haven van Holwerd vrijdagmiddag, verslechterde het weer aanzienlijk. Rukwinden in het kale Friese landschap trokken aan de auto, op weg naar de boot. De regen striemde in ons gezicht op weg van de geparkeerde auto naar de wachthal. Oh hemel, moesten we serieus in dit weer op de fiets naar ons huisje ver weg op het eiland fietsen? “Het zal vast beter worden, toch …?” hoopte ik, maar ik durfde het zelfs niet hardop te zeggen.
Helaas werd het niet beter, al hielp het dat het fietsverhuurbedrijf onze bagage bij het huisje afzette. Kletsnat en doorgewaaid kwamen we aan bij het huisje. Er was nog net energie voor het eten van de meegenomen bolletjes met beleg die eigenlijk als ontbijt waren bedoeld. Aangezien ik toch pas ’s middags hoefde te starten konden we in het dorp een nieuw ontbijt inkopen, dat liever dan nu nog op zoek te moeten naar een restaurant of friettent voor eten. Om 9 uur al kropen we die avond moe en koud in onze bedstede en vielen als een blok in slaap. Om - oh glorieuze morgen!- wakker te worden met droog weer en wind die dan niet geheel was gaan liggen, maar geen stormkracht meer bezat en ook niet heel veel harder zou worden die dag. En, om de feestvreugde compleet te maken, verscheen er halverwege de ochtend ook nog een waterig zonnetje!

Dus klom ik later die ochtend, in licht opgewonden stemming, op de gehuurde MTB. Uitgerust met een klein rugzakje met wat praktische zaken en mijn Eskimo winterjas over mijn looptenue trapte ik tegen de wind in naar de start van de trail in Hollum. Startnummer halen, testbril ophalen, wel-niet-wel-niet de muts mee. Net op tijd lukte het me om van de startboog naar de sporthal en weer terug te komen voor een muts die ik uiteindelijk niet droeg tijdens de trail. En dat alles omdat er even een gemeen rukwindje opstak, een kwartiertje voor de start.

Ik kroop redelijk achteraan in het startvak en startte rustig. Geen splits van 8,5-9 km/uur willen lopen vandaag. Ik moest ‘moeiteloos’ 18 km. en een paar duinpannen mee, en dat onderweg nog leuk blijven vinden ook. Zo had ik me de dag voorgesteld.
Voor het eerst sinds de Koning van Spanjetrail had ik ook weer echt een voedingsplan in mijn Runkeeper gezet. Na de eerste 45 minuten zou ik een eerste energiepauze nemen van 5 minuten, ik kon deze naar behoefte staand, wandelend of fotograferend doorbrengen naast het nuttigen van een stuk energiereep of gelblokje en het wegspoelen met sportdrank. Daarna zou dit patroon elk half uur herhalen. Al wist ik niet precies hoe lang ik er precies over zou doen, mijn verwachting was dat één van mijn latere pauzes grosso modo wel zou overeenkomen met het bereiken van de verzorgingspost op 13 km.

Aanvankelijk liep ik niet helemaal achterop maar de eerste 45 minuten duurde feitelijk net 5 minuten te lang. Ingehaald worden door de koplopers van de 12 km. trail die een kwartier na ons was gestart had me ook wat uit mijn ritme gehaald. Maar aangezien het bos en vervolgens de duinen een soort prachtig crossparkoers met heel veel korte, steile bultjes presenteerden viel er genoeg te genieten. Toen het verlossende signaal van de eerste 45 minuten dan toch klonk, was ik net op een vrij vlak deel van het parkoers beland. Ik stond op het punt een foto te nemen toen de twee man sterke MTB bezem squad opdoemde. Voor mij liep een man met een rood shirt en witte kniekousen.
Die ga ik nog wel inhalen voor de volgende pauze zich aandient, beloofde ik mezelf. Na een minuut op twee op tempo wandelen begon ik weer te draven. En inderdaad, beetje bij beetje liep ik in op de man voor me. Over modderige paadjes en het struikgewas langs laaggelegen broedgebieden volgden we elkaar. Ik haalde hem in op een singletrack door het helmgras en wist hem tot de verzorgingspost vlak achter me te laten. Na de kwelders volgde na een stuk duin dan toch het strand. Het waaide hier flink en er viel ook een lichte regen.
Ik was erg blij dat de zonnebril die ik vandaag testte was voorzien van een lichte zwarte lens. Eigenlijk was ik hem een beetje vergeten, wat welbeschouwd een goed teken is. Een sportbril die je niet voelt zitten, niet beweegt en nagenoeg niet beslaat is een prettige aanvulling op je uitrusting. Ook al scheen de zon vandaag niet uitbundig. Wanneer je contactlenzen draagt, is het op zo’n winderig strand erg prettig om je ogen beschermd te hebben.

Na een stuk strand boog het parkoers weer af, terug de duinen in. Daar stond een vrijwilliger die me toeriep: “Hier begint het Grote Genieten!” Ik wist niet beter dan dat ik al enorm liep te genieten, zo’n trail aan zee leek me helemaal te liggen en was zo totaal anders van karakter dan alle trails die ik de afgelopen maanden had gelopen, dat het alleen al daardoor zowat een extase opriep.
Het 'Grote Genieten' bleek humor van het type “Je bent er bijna!” dat je wordt toegeroepen, 2 of 3 kilometer na de start van een halve marathon. De volgende kilometers voerde over een ruiterpad met enkel hoog mul zand dat doorgeploegd diende te worden en daarbij ook nog heuvelde. De eerste kilometer bood nog de optie langs de zijkanten iets vastere grond onder de voeten te zoeken, maar daarna was het echt afgelopen, het was alleen nog maar één grote langwerpige bak záááánd!!! Allemoal záááánd!!!

Mijn schoonouders waren vroeger bevriend met een paar dat hun oudste zoon die was geslaagd voor zijn eindexamen een vakantie naar Marokko en de zon cadeau had gedaan. Na een weekje was de jongeman terug gekomen, en natuurlijk wilde iedereen weten hoe deze Drent (die nooit verder was gekomen dan Meppel) het daar had gehad. Waarop hij volgens de familielegende zou hebben geantwoord dat het ‘best mooi’ was, maar ook wel “Veul zááááánd! Allemoal záááááánd!!!”

Maar ook aan het ruiterpad kwam een einde. Het parkoers ging weer het strand op en volgens Runkeeper had ik zo’n kilometer of 13 gelopen en was er net weer een 30 minutenblok verstreken. De verzorgingspost was vooralsnog niet in zicht, dus ging ik toch maar op zoek naar een stuk energie gelblokje.
Stevig doorstappend met het blokje energie nog tussen de kaken doemde toen toch het verzorgings standje op. Behalve de man met de kniekousen, bleken er nog twee lopers achter ons te zitten. Zij hadden een aanwijzing gemist en waren daardoor achterop geraakt. Terwijl ik mijn schoenen leegde, de menukaart raadpleegde en mijn bidon bijvulde (de ergste dorst heb je altijd aan het eind en achteraf, en je kunt maar beter voorbereid zijn), liepen de andere lopers door. En toen zat ik dus helemaal achteraan.

Nu ja, nu maakte het ook niks meer uit. Na een wat opgerekte vijf minuten pauze draafde ik het strand weer op voor het laatste ongeveer vier kilometers. Er was geen enkele reden om me te haasten. Achteraan of niet, liep ik nog steeds ruimschoots binnen de limiet van drie uur, als dit zo doorging zou ik zelfs de tijd lopen die ik ’s ochtends had voorspeld te lopen. Van mij mocht het zand wel weer wat minder mul worden, ik verwonderde me erover hoe het me was gelukt mijn rechterschoen in krap een minuut tijd zoveel strakker te veteren dan mijn linker en besloot – toe maar, dat kan er ook nog wel bij! - die drie druppels die me in de weg zaten toch maar even te bevrijden uit hun benarde positie.
En toen was ik klaar voor het laatste blok van 30 minuten. Daarna zou ik toch wel zo’n beetje in de buurt van Hollum en de finishboog moeten zitten, schatte ik. Ondertussen hadden de duinen weer plaatsgemaakt voor de bossen rondom de vuurtoren. Weer zo’n quasi crossparkoers dat nu toch wel wat heftiger ingreep op mijn energie huishouden dan op de heenweg. Power hiken de bult op dan maar, en daar was de man in het rode shirt weer. Zijn kniekousen hadden het effect van de spiegel van een hinde. Ik probeerde continu te lopen, het zou me vast nog wel een keer lukken om dichter in de buurt te komen. Na een hele steile afdaling die voorzichtig werd genomen, kreeg ik voorrang. Mijn benen deden het beter dan de zijne vandaag.

En zo hobbelde ik die namiddag Hollum weer binnen. Dat kleine deukje dat mijn ego had opgelopen, weer helemaal uitgedeukt na een middagje trail door de duinen en over het strand. En met het begin van een rijpend meerjarenplannetje. Iets met zwemmen in zee, crossen op een MTB en lopen over Ameland.

2017-03-19: Spaarnwoudeloop – Recreatiegebied Spaarnwoude (2 reacties)

Gepost door Jan Bakker op zondag 19 maart 2017 16:31

Al enkele malen liep ik in dit parcours, met als positieve uitschieter mijn nog immer geldende PR op de 10km van 52:21 op de dag dat ik 50 werd in 2014!
Goh, twee jaar geleden liep ik hier een 5km boven het half uur en vorig jaar stond ik, als negatieve uitschieter, slechts als toeschouwer/fotograaf langs de kant.
Vandaag de dag gaat het steeds beter met hardlopen. Dat is niet zo zeer een tijdenissue, maar wel het gewoonweg kunnen volhouden van afstanden > 10km en qua loopduur tot zo maximaal 2 uur.
Aanvankelijk had ik in mijn hoofd om hier te gaan voor een “snelle” 10km, maar besloot een week van te voren toch te kiezen voor de halve marathon. Een aanval op mijn PR op de 10km zet ik even een of twee maandjes in de ijskast. Mijn voorkeur gaat nu uit naar de wat langere afstanden.
Mijn laatste “halve” dateert alweer uit februari 2014, dus stond ik deze 19e maart wel met enige spanning aan de start. Het blijft “een heel eind” namelijk.
Ik zou samen met collega/hardloopvriend Arthur deze 21,1km gaan volbrengen in een rustig, nee, zeer rustig tempo. Arthur is in training voor de marathon van Rome, loopt sinds kort in een andere looptechniek en is daardoor gebaat bij een langzaam tempo en dan hebben we het over rond de 9-9,5km/uur.
Na mijn laatste twee 10EM wedstrijden in Het Twiske (feb. en mrt. 2017) had ik in ieder geval het gevoel een iets langere afstand aan te kunnen. En dan is 2:15 - 2:20 uur lang…

Leuk dat deze loop ook dit jaar weer op de Tata Steel runners agenda stond. De loop is niet duur, je kunt kiezen uit vier verschillende afstanden en in een recreatiegebied barst het niet echt van de auto’s. Ik hou van dit soort wedstrijden, al hebben velen van mijn hardloopvrienden en –vriendinnen het verharde al wel permanent ingeruild voor de onverharde duinpaden.
Overigens niet een geheel vlakke loop, deze Spaarnwoudeloop, er zitten twee geniepige heuvels in, waaronder de zogenaamde ski-heuvel inclusief wat haarspeldbochten. Tijdens de halve marathon kom je beiden twee keer tegen, want je loopt twee keer hetzelfde rondje van 10 km en voorafgaand aan ronde een, net na de start, nog een klein rondje van ruim een km.

Informatieboerderij Zorgvrij is wel een leuke plek voor start en finish. Je kunt hier ook makkelijk je partner en/of (klein)kinderen meenemen, want die kunnen zich met speeltoestellen en (kleine) boerderijdieren prima vermaken. Het naastgelegen pannenkoekenhuis Onder de Platanen maakt het plaatje dan helemaal af. Overigens zijn de broodjes bal gehakt (van oma) daar eveneens niet te versmaden! Okay, het weer kan wat dat aangaat wel spelbreker zijn. Nu was het in de ochtend regenachtig en stond er bovendien veel wind. Daar werd ik weer fijntjes aan herinnerd op de fietsende terugweg. Pffff……

Het aantal deelnemende Tata Steel collega’s vond ik wat tegenvallen. Zeker op de 10km waarvoor er zich maar negen collega’s hadden aangemeld. Een zelfde aantal startte er op de halve marathon en drie op de 5km. Helaas zijn onze startrunners pas volgende maand klaar met hun trainingsprogramma, anders hadden er op de 5km wel meer aan de start gestaan. De Pim Mulierloop van 23 april dan maar…Dat wordt dan meteen de aftrap van “ons” nieuwe hardloopjaar dat dan parallel gaat lopen met ons financiële boekjaar.

Jammer dat het wat regende toen ik zo rond 09:15 uur mijn fiets uit de schuur pakte en op weg ging naar Spaarnwoude. Gelukkig lijkt het euvel dat ik had met mijn Garmin forerunner 310 GPS aangaande een “vol geheugen” eindelijk over. Toch de handleiding er maar eens bij gezocht. In ieder geval kreeg ik deze vóór vandaag weer in de instellingen zoals ik dat graag wil. Op weg dus.
Het verzamelpunt der Tata Steel runners was net na de ingang van het bijgebouw van de boerderij. Daar zat Karen al klaar met startnummers en veterclips. Volgens mij waren er dit keer geen afmeldingen en zo zoetjes aan arriveerden al onze runners. De 21,1km had de laatste starttijd en het viel me op dat eigenlijk op alle afstanden het was rustiger leek dan voorgaande jaren. Ik denk dat in ieder geval een groot potentieel aan halve marathon runners een weekje wacht om de jubileum halve marathon te doen tijdens de circuitrun. Deze is eenmalig naast de 5km en 12km. Zelf doe ik daar volgende week de 12km.
Voorafgaand aan de start van de afstanden natuurlijk even een teamfoto, toen nog in de regen. Toen het startschot voor de 21,1km klonk om 10:45 uur was het nagenoeg droog en dat zou het ook blijven. In ronde twee kwam het zonnetjes zich zelfs voorzichtig nog even melden.

Ja, gaaf om weer samen met Arthur te lopen. Peppie en Kokkie reunited. Mijn laatste halve marathon uit Het Twiske in februari 2014 liepen we ook samen, maar toen liepen we beiden wel op een wat ander niveau. Ik hield het toen zo’n 13km vol naast Arthur, maar moest daarna inbinden. Toen lag alles zo’n beetje wel rond de 5:30min/km. Het tempo dat we nu liepen was dus wat “vriendelijker”.
Het was opvallend hoe “vlak” we liepen, zeker de eerste ronde. Alles lag zo rond de 6:20min/km., doorgaans iets sneller, maar de km’s met drinkposten erin ietsje langer.
Ronde twee ging zelfs ietsje sneller! Dat is verrassend, want je verwacht toch een bepaalde vermoeidheid. Om uit te komen op 9km/uur hadden we in ieder geval nog ruimte genoeg. Arthur bleef echter wel gang maken. 6:11, 6:14, 6:07…. Ik kon goed meekomen. Er waren wel wat stukken in het parcours waar we vol in de wind liepen, maar op de meeste stukken liepen we “voordelig”.
Wat ook fijn was, is dat we eigenlijk onderweg nog veel te vertellen hadden en dat bleek tijdens het lopen geen enkele belemmering. Ja, dit was wel een conclusie dat ik gewoon weer lekker aan het rennen ben zonder klachten en belemmeringen. Hou ik van en smaakt naar meer.
Okay, de laatste km was pittig, maar met de finish in zicht en een Arthur nu wel iets voor me die ook nog wat hout op het vuur gooide kon ook ik zowaar toch nog aanzetten, naast hem komen om zo gezamenlijk door de finish te rennen in een laatste km die goed onder 6 minuten lag. De prijsuitreiking begon ook net, dus we konden meteen doorlopen….
Ik klokte zelf 02:13:53, maar hierop wordt misschien nog iets gecorrigeerd door het organiserende KAV Holland. Ik ben er hoe dan ook content mee!
We werden opgevangen door Tata Steel runners Karen, Hans en Ton en we kregen namens de organisatie als aandenken een leuke mok. Eentje waar je met schoolkrijt iets op kunt schrijven. Een keertje wat anders dan een vaantje of medaille.
Nog even uitpuffen binnen, wat eten en drinken om daarna een zware ca. 10km terug te fietsen naar IJmuiden. Dat lag niet zozeer aan mezelf maar wel aan de straffe wind tegen.

Jan B., 19-Maart-2017

Note: Uiteindelijk als officiele netto tijd in de boeken: 02:13:35

Foto's bij deze blogpost

P1290998.JPG P1300001.JPG

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper