Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Vechtloop traditioneel Verhapstukt

Gepost door Peter de Haan op zondag 25 juni 2017 22:58

De door mij zeer gewaardeerde hardloop- en blogcollega Arranraja schreef onlangs voor op het Looptijdenplatform een uiterst lezenswaardig referaat over het vraagstuk “Gewoonte of traditie”. Wanneer beschouw je nu iets als een gewoonte en/of wanneer wordt het een traditie? Meestal ben ik daar vrij simpel in: na zeg maar de tweede keer kan het zowel een gewoonte als een traditie zijn geworden. Als voorbeeld: een tweede keer PA-ella op Vaderdag markeert het begin van een traditie; een tweede keer Vechtloop in Weesp doet dat al evenzeer.

Toegegeven: de vlieger gaat in mijn optiek niet altijd op. Als twee mensen een one-night stand hebben, dan is dat uiteraard geen traditie - dat zou een contradictio in terminis zijn. Maar om, mochten diezelfde twee mensen de hanky-panky voor een twééde maal beleven, dan opeens wél te spreken van een gewoonte of traditie: dat gaat mij óók iets te ver. Over het algemeen vind ik echter dat een traditie best al vroeg kan ontstaan.

Vandaag, op zondag 25 juni Anno Domini 2017, togen Arranraja en ik naar het pythagoreske (..) Weesp om derhalve volgens goede traditie de Loop langs de Meanderende Vecht gezamenlijk te verhapstukken (bron: Arranraja).

Voor mij begint deze Vechtloop-traditie pas echt: dit was voor mij de tweede keer na het sensationele debuut in 2016. Voor mijn loopmaat evenwel was het alweer het negende Weesper kunststukje als ik mij niet vergis. Maar ook als gezamenlijke Succesvolle Samenloop is de traditie nu (voor!)goed op gang gekomen.

In de dagen na mijn zinderende Woerdense Singelloop hadden zich twee significante zaken voltrokken. De dagtemperatuur was binnen een aantal dagen met maar liefst 10 graden gekelderd naar een zeer aangename 20 graden Celsius. Alles is betrekkelijk natuurlijk, U weet dat wel. Bovendien was mijn vege lijf goed hersteld van de afmattende Woerdense Warmtestuwing èn van de Haastrechtse Helletocht twee dagen daarvoor. Het enige dat mij sinds donderdag nog wat parten speelde was een onwillig bilspiertje ter linkerzijde. Gisterochtend bij de GR-training voelde ik ‘m nog lichtjes, maar toen ik vanmorgen uit mijn warme mandje sprong bleek mij niets meer van wat voor pijntje dan ook. Grrrrreat!

Na een eenvoudig doch voedzaam sportontbijt met veel vezels, vitaminen en mineralen jumpte ik om klokslag 9:42 uur in de Intercity richting Utrecht. Vandaar spoedde een Sprinter zich door Het Gooi om mij naar de plek des heils te vervoeren, het strijdtoneel van de 10km Vechtloop. Om kwart voor elf landde ik op het Station Weesp Centraal, en een tiental minuten later kwam Arranraja er vanuit de richting Amsterdam zijn opwachting maken.

Het weerzien na precies een jaar was roerend en allerhartelijkst. Geanimeerd keuvelend legden wij in wandelpas de kilometer af die het station scheidde van de plaatselijke manege. Van daaruit zou het sportieve evenement zich voltrekken. Voornaam onderwerp van gesprek was de toestand van de Garmin van mijn loopmaat. Om de kwestie even kort te schetsen: het apparaat deed het niet. En dat terwijl het kleinood nog maar een half jaartje in zijn bezit was. Reden genoeg voor een lichte ontsteltenis, maar daarna herpakte Arranraja zich. Vandaag zou de Looptijden-app zijn elektronische metgezel zijn tijdens de loop, of liever gezegd: metgezellin, want een (virtuele?) dame genaamd Cindy zou ons namens de app per kilometer de verstreken tijd mededelen. En ook mijn Garmin kon natuurlijk nog een rol van betekenis spelen, maar ik respecteerde de drang naar autonomie van mijn loopkameraad volledig. Tenslotte garandeerde het gebruik van de looptijden-app hem natuurlijk de benodigde registraties voor op zijn Looptijden-profiel.

Vorig jaar verhapstukten (bron: Arranraja) wij gezamenlijk nog een afstand van 15 kilometer. Maar deze afstand was, net zoals de halve marathon, dit jaar van het programma geschrapt. Men wilde de Vechtloop wat compacter maken, zo stond er op de website te lezen, en om die reden werden de twee langste afstanden opgeofferd. Jammer, want ik wilde eigenlijk graag wel weer eens een 15km-loopje doen, net zoals overigens mijn goede loopvriend. Enfin, wij zouden er vandaag hoe dan ook een heel rustige gezamenlijke loop van maken waarbij we de ondergrens van 10km/h goed zouden bewaken. Maar veel meer ambities en pretenties dan dat hadden we niet. Wel, tot zover de goede voornemens.

Na het monteren van het startnummer, het slikken en spuiten van de doping en natuurlijk de hoogst noodzakelijke toiletbezoeken, werden wij om klokslag vier over twaalf dan weggeschoten voor een hernieuwde gelukkige samenloop van omstandigheden. Het was heerlijk loopweer: de lekkere temperatuur, een matig briesje, de bewolking en héél af en toe een spettertje verhoogden de vreugde die in ons beider harten sowieso al huisde.

Net als vorig jaar leidden de eerste drie kilometers door het schilderachtige stadje, waar gelukkig de Albert Heijn ook weer open was. Zie mijn verslag van vorig jaar. Je weet tenslotte maar nooit: ik zou zomaar een telefoontje kunnen krijgen met de opdracht om nog wat levensmiddelen vanuit Weesp naar het Christelijke Gouda te verslepen.

Wij waren inmiddels druk in gesprek over de toestand in de wereld in het algemeen, en een aantal populaire culturele TV-programma’s in het bijzonder. Opeens schrok Arranraja wakker uit de gloedvolle conversatie. Hij merkte op dat als ‘ie niet eens wat beter zou letten op wat er om hem heen allemaal gebeurde, hij ook bitter weinig stof voor zijn epistel zou vergaren. Dit beseffende zijn wij de rest van de loop uiterst alert gebleven.

Terug uit het stadje schreden wij weer langs de manege voor (vind ik) het met recht mooiste gedeelte van de tocht: de zeven kilometer langs de fraaie meanderende Vecht. Wij hadden een groep jonge vrouwen vlak vóór ons lopen in de oranje clubkleuren van de Rabobank. Onder andere doordat wij op dat moment nog veel waarde hechtten aan ons eigen tempo verwijderden de dames zich langzaam van ons. Maar op één of andere manier wist ik dat onze tijd nog wel zou komen en dat wij deze lichtvoetige hindes te grazen zouden nemen vooraleer de finish zou zijn bereikt. In dat rotsvaste vertrouwen stiefelden wij vrolijk door.

Na de U-turn na iets meer dan 6 kilometer kwam dan inderdaad de ommekeer. Ik monsterde even mijn eigen krachten en die van mijn metgezel. Vervolgens besloot ik, zonder dit te overleggen, tot een versnelling. Tenslotte waren we weer op weg terug naar de Weesper Drafbaan en roken wij - zowat letterlijk - de stal. Zelf vind ik het erg prettig om in groepjes (ook al bestaan ze uit slechts twee personen) de kop te pakken en die niet meer af te staan. Arranraja volgde sterk en vastberaden in mijn kielzog. Eén keer nam hij het stuur over om ons links uit de flank langs een groepje van zo’n 8 breeduit lopende personen te wurmen. Hierbij ontwikkelde hij een ontzagwekkende doch zeer tijdelijke snelheid. Na het passeren van de groep nam ik als vanzelfsprekend mijn zelfverkozen rol weer over.

In kilometer 8 en 9 werd er door ons al flink opgeschakeld. Maar in kilometer 10 ging het gas er pas ècht goed op. Enerzijds konden wij veel lopertjes nog oprapen, waaronder de eerder genoemde Rabo-meisjes. En anderzijds namen wij vlak achter ons een oprukkende menigte waar die ons hetzelfde kunstje wilde flikken. En daar had ik nou even nèt geen zin in. Niet vandaag. In de laatste honderden meters was de versnelling zo enorm dat Arranraja het uiteindelijk niet meer kon volgen. In een netto tijd van 57:36 stoof ik over de vóór de manege gelegen finishmatten. Op 9 seconden werd ik gevolgd door mijn dappere metgezel die in het laatste stuk ook behoorlijk buiten zijn oevers was getreden. Zo was een aanvankelijk buitengewoon rustige loop op het eind toch nog uitgedraaid op een snelle en mooie apotheose!

De high-five die wij elkaar direct na de finish toedienden was dubbel en dwars verdiend. Mijn kompaan had – zo meen ik te hebben begrepen – een tijd gelopen die hij tevoren niet had voorzien. En ikzelf was ook zeer tevreden over een relaxte loop met een mooie set versnellingen in de laatste kilometers. En het mooiste: we hadden die Rabo-dames toch maar mooi op tijd ingehaald, en wat is er mooier dan je snode plannetje zo tot uitvoering te zien komen?

P.S. Het afscheid op station Weesp was uiteraard weer een tranentrekker eerste klas. Arranraja en ik hebben Weesp vandaag weer eens laten zien wat eendrachtige samenwerking al niet vermag. Het was vandaag een mooie Succesvolle Samenloop geweest: het begin van een traditie zoals eerder betoogd, en wat ons beiden betreft mogen er vanaf volgend jaar best meer Looptijdenvrienden de schoentjes uit het vet halen voor het gezamenlijk verhapstukken (bron: Arranraja) van deze Vechtloop!

Omloop van Empel 2017 (2 reacties)

Gepost door Tante Jos op zondag 25 juni 2017 16:14

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Heel leuk evenement en lekker dichtbij huis. Mooie route uitgezet langs het water en met een verfrissend buitje en een heerlijke loop.....was dit weer een top dag!

Foto's bij deze blogpost

Omloop van Empel.jpg

Douchepartijen en Drinkgelagen in Woerden

Gepost door Peter de Haan op vrijdag 23 juni 2017 22:56

Twee dagen maar had het vege lijf de tijd gehad om te herstellen van de monsterinspanningen daar in Haastrecht. Het was stevig warm geweest tijdens het 10km-evenement, en gedurende de rest van die zaterdag voelde ik mezelf dan ook buitengewoon loom. Op Vaderdag, waarop ik (zo langzamerhand) traditioneel een PA-ella bereid en opdien voor mijn nageslacht, begon ik me alweer wat beter te voelen. En dat laatste was hard nodig, want er diende zich een ultieme beproeving aan. Op maandagavond, in een al dagenlang voorspelde tropische hitte van om en nabij de 30 graden, zou de 40e editie van de 10km Singelloop van Woerden zijn beslag gaan krijgen.

De Haastrechtloop was natuurlijk een goede generale geweest voor deze helletocht. Zoals ik in mijn vorige blogpost aan het papier heb toevertrouwd had ik de ronde van 10km goed doorstaan met behulp van een gecontroleerde start en versnellingen op de juiste momenten. Doordat ik voortdurend geconcentreerd menig hardloper-doodloper aan het inhalen was, werd de heersende warmte netjes weggehangen aan een haakje. U herinnert zich dat vast nog wel: mijn zelfbedachte holistische kunstgreepje, die ik een ieder kan aanraden en aanleren, en waarvoor ik overigens geen kosten in rekening breng. Ik hoor het U denken: een dief van zijn eigen portemonnee, maar laat mij nou maar.

Het zou in Woerden op de gewraakte maandagavond nog véél warmer zijn dan op zaterdag. Nodeloos te zeggen dat ik mij daar afdoende tegen moest wapenen. De hele dag op werk had ik al vele bekers vol Spa-Blauw-uit-de-tap weggewerkt, en ook in het Boemeltje terug naar Gouda greep ik regelmatig naar de fles om de ingewanden te koelen en de hydratatie te bevorderen.

Na een eenvoudig doch voedzaam pastamaal in huiselijke kring toog ik om klokslag drie voor half zeven weer richting het Goudsche Station voor het Sprintertje naar Woerden. Het was werkelijk knoerteheet, dus was ik minimaal gekleed voor het hardloopfestijn. Dat wil zeggen: rood singletje, wit-grijze enkelsokjes, zwarte korte tights en uiteraard de rode hardloopschoentjes. Want het moet qua kleurstelling natuurlijk wel een beetje passen allemaal, zo vinden wij hier in Huize De Haan. Het rode zomerse hardloopjasje dat ik thuis had aangetrokken ging na 20 seconden wandelen alweer uit: ondraaglijk.

In de trein was het zo mogelijk nóg ondraaglijker. Gelukkig duurt het tochtje maar 12 minuutjes, dus kon ik de trein snel weer verlaten voordat de oververhitting daar was. Gezellig keuvelend met een mij onbekende collega-hardloper van – denk ik – Chinese origine liep ik richting het Kalsbeek College, de plaats van handeling nabij het rustieke Brediuspark. Vlak voor de school waren met grote ijver de start- en finishmatten uitgerold. Vanaf deze plek zouden de drie ronden om de Woerdense binnenstad worden gelopen.

Het pretpakket met drogerende middelen bestond voor deze gelegenheid uit water, sportdrank en nog eens water. En oh ja, onderweg naar Woerden had ik al wat Topdropjes ingebracht in een wanhopige poging het zoutgehalte op peil te houden. En met het pastamaaltje nog flink in de afrondende verteringsfase moest dit het maar zijn.

Waar je afgelopen zaterdag in Haastrecht nog kon struikelen over de Goudse Runners, was er nu behalve ondergetekende geen enkele bekende uit de kaasstad te bekennen. Waar vorig jaar mijn GR-collega Wim nog acte de présence gaf, had hij zich bij mij dit keer vroegtijdig afgemeld. En loopmaat Gerrit, namens wie ik mij vorig jaar in een ultieme inspanning tijdens de Goudse Singelloop nog keurig onder de 50 minuten had geworsteld, gaf ook al niet thuis. Tja, dan maar zonder mijn vrienden het klusje trachten te klaren.

Om klokslag zeven over acht des avonds werd door de dit jaar helaas geblesseerde burgemeester van Woerden het startschot gelost. Anders loopt ‘ie altijd braaf mee. Maar nu even niet: zijn rug scheen het niet toe te staan. Vet jammer voor de man.

Net zoals twee dagen daarvoor zette ik bescheiden in met een tempo van ongeveer 5:45 de kilometer. Het kon ook niet anders: in de eerste twee kilometers overviel mij een warmtestuwing waar de honden geen brood van lustten. Gelukkig had ik uit voorzorg een flacon gemeentepils meegenomen waarmee ik mij op gezette tijden kon laven dan wel de inhoud over mijn halsslagaderen kon uitstorten. Wat ook enorm hielp was dat vele sociale Woerdenaren langs de kant met sproeiers stonden, onder de stralen waarvan wij heerlijk konden doorlopen. Ook werden er door particulieren langs het parcours spontaan bekertjes met water uitgedeeld. Het was dat ik me kon inhouden, anders had ik ze allemaal spontaan geknuffeld. Maar goed, dat is misschien wel het laatste waar deze brave mensen op zaten te wachten. Veel te warm natuurlijk voor zulke frivoliteiten.

Ronde 1 (van 3 kilometer) was superzwaar door die ongelooflijke knal van de warmte. Maar ik had ‘m redelijk doorstaan in ongeveer 18 minuten. Nu kwamen er twee ronden van 3.5km elk: er was een klein lusje in het parcours bijgekomen om de afstand netjes op 10 kilometer te krijgen. De tweede ronde, zo wist ik, zou het zwaarst worden. Maar door in een klein groepje te lopen, steeds de kop af te wisselen, en natuurlijk onder álle provisorische douches door te schrijden, voltooiden wij uiteindelijk dat vermaledijde rondje in iets meer dan 19 minuten. De meeste atleten waren nu de uitputting eigenlijk wel nabij, maar er was nog een lange ronde van 3.5km te gaan.

En hoe het nou precies komt weet ik niet, maar in de laatste ronde kwamen de krachten stukje bij beetje terug. Ik versnelde en verliet het groepje om nog eens te zien of de ronde sneller kon worden afgelegd dan de vorige. En dat lukte wonderwel. Vooral in de laatste kilometer konden nog heel wat uitgewoonde mensjes worden opgeraapt, en met iets wat nog een beetje op een eindsprint leek stampte ik in een netto tijd van 54:48 over de eindstreep. En dat was alweer meer dan een minuutje sneller dan twee dagen ervoor in Haastrecht. Ik had weer alle reden om tevreden te zijn over mijn progressie!

Vlak over de finish kreeg ik een flacon met Aquarius aangereikt. Dat had wat mij betreft op dat moment ook gewoon water mogen zijn. Maar goed, een gegeven paard kijk je niet in de bek, en klagerig ben ik van nature ook al niet. Derhalve schroefde ik het flesje fluks open en liet ik de halve liter koolhydraatrijke sportdrank in één vlotte beweging door het dorstige keelgat kolken. De Woerdense Singelloop was volbracht!

Op het moment dat ik dit kletsverhaaltje schrijf zijn Arranraja en ik nog maar twee dagen verwijderd van de Succesvolle Samenloop in Weesp, aanstaande zondag. Mijn loopmaat-for-the-occasion heeft onze startnummers hoogstpersoonlijk al bij het wedstrijdsecretariaat afgehaald. Daar kan je tenminste van op aan. Niets kan meer een grandioze zegetocht langs de meanderende Vecht in de weg staan. Wij beiden zullen er ongetwijfeld uitgebreid, enthousiast en meeslepend verslag van doen.

P.S. het recept voor de PA-ella is op verzoek te verkrijgen. Ook daaraan zijn geen kosten verbonden.

Tout Content bij de Haastrechtloop (3 reacties)

Gepost door Peter de Haan op woensdag 21 juni 2017 23:31

In juni 2014 bracht ik een artikel uit op dit podium, genaamd ‘Tout Chagrin bij de Beetjekromloop’. Verstokte lezertjes weten zich deze komitragedie wellicht nog te herinneren. BTW ik maak hier geen schrijffout. ‘Tragikomedie’ vind ik domweg niet het gepaste woord voor alle doorstane ellende.

In de gememoreerde vertelling beschrijf ik een aaneenschakeling van dramatische gebeurtenissen op een zomerse zaterdag, de 21e juni in het jaar des Heeren 2014. Het drama vangt aan met een plotseling leeglopende fietsband die mij noopt tot een afmattende tempowandeling van ongeveer een uur naar de Haastrechtse startlocatie. Behoorlijk aangedaan kom ik minder dan een half uur voor de start dampend en chagrijnig op het strijdtoneel aan. Alle voorbereidingen moeten nu in ijltempo worden uitgevoerd, terwijl ik er altijd aan hecht daar ruim de tijd voor te nemen.

Het is die dag niet meer goed gekomen. De zinderende hitte, de kleffe energiedrank bij de drankpost, de kramp in beide kuiten, de totale uitputting: het zorgde er allemaal voor dat ik volledig gesloopt over de finishlijn kwam stampen in een mij op dat moment onwaardige tijd. Waarna ik als klap op de vuurpijl ook nog eens kilometers terug naar huis moest sjokken. De gordijnen zijn daar ter plekke meteen dichtgegaan en twee etmalen lang ben ik niet meer uit mijn ivoren-toren-hol gekropen, zo aangedaan was ik door de gebeurtenissen. Wie er nog meer over wil lezen (maar waarom zou iemand dat willen?) verwijs ik graag naar het verslag van deze apocalyptische dag. Zelf lees ik het niet meer: teveel onverwerkt trauma.

Op zaterdag 17 juni in het jaar des Heeren 2017 zou ik het één en ander een plekje gaan geven – zo had ik mij voorgenomen. Niet meer blijven steken in het verleden, maar met onbevangen blik naar heden en nabije toekomst gaan kijken. Heel mindful en verlicht. Ik zou Haastrecht niet langer mijden. Bovendien: mensen in mijn directe omgeving moesten het woord ‘Haastrecht’ gewoon weer eens kunnen zeggen zónder een woeste blik van mij als dank te ontvangen. Zo kon het zijn dat ik mij na ampele overweging inschreef voor de Haastrechtloop editie 2017.

Om tien over elf des ochtends zou dit lokale en regionale festijn van start gaan. De bandjes op mijn fietsje hielden het dit keer voorbeeldig, zodat ik ongeveer een uur van tevoren op het Haastrechtse Sportpark arriveerde. Het was weliswaar warm maar daarnaast ook bewolkt en er stond een aangenaam briesje. Dit beloofde een mooi hardloopfestijn te worden.

Aan collega-Goudse Runners was er geen gebrek op deze wedstrijddag. Haastrecht ligt op een steenworp afstand van de stroopwafelstad, dus menigeen van ons was deze ochtend naar het sportpark afgereisd om lichaam en geest af te matten over 5 of 10 kilometer. Buitengewoon gezellig dus. Daarnaast waren er veel lokale en regionale helden en heldinnen komen opdraven voor de vijfde editie van deze populaire loop. Er schalde mooie opwekkende muziek over de sportvelden en iedereen was blij gestemd. Geen wonder dat ik er ook buitengewoon veel zin in had!

Ik had – in tegenstelling tot 3 jaar geleden – nu alle tijd om alle voorbereidende activiteiten op het gemak uit te voeren. Na het monteren van startnummer en chip op respectievelijk shirt en rechterschoen werd alle voor deze dag noodzakelijke doping ingebracht. Met dit keer uiteraard veel aandacht voor de liquide middelen en de mineralen. Maar ook de banaan ontbrak niet op het appèl.

Eerst werd er natuurlijk nog ingelopen met mijn GR-vrienden en –vriendinnen. Maar na nog even een tweetal sicherheitsplasjes te hebben gedaan gaf ik de organisatie klokslag twee over elf toestemming om de startplicht te plegen. Vlak na de 5km-start werd ik samen met mijn 10km-lotgenoten weggeschoten. De wind was inmiddels afgezwakt en de zon trachtte manmoedig zijn stralen door het bewolkte zwerk te persen. Het werd toch weer een Bloedhete Beproeving vandaag!

Zoals uit mijn vorige relaas - over de Corry Koningsloop en Goudse Houtloop - mag blijken, ben ik weer voorzichtig aan het opbouwen na een periode van loop-lethargie. Mijn momentane toestand stond dan ook niet toe dat het een Haastrechtse Heldentijd zou worden. Vandaag moest ik vooral rustig starten (ook gezien de warmte), en kijken of ik mijn tempo zou kunnen vasthouden of gaandeweg iets zou kunnen opschroeven.

Velen onder mijn medelopers verkozen een (te?) snelle start. Maar ik liet mij lekker niet van de wijs brengen. Drie kilometer lang, langs de provinciale weg richting Oudewater, bleef ik een rustig tempo lopen tegen de 10km/h. Vlak na het 3km-punt sloeg het atletenpeloton rechtsaf de polders rondom Haastrecht in voor een mooie ronde door de weidsche natuur die ons uiteindelijk weer bij de startlocatie zou brengen. Op dat moment monsterde ik mijn krachten en besloot ik tot een kleine versnelling. Het zat er gewoonweg in vandaag, er was lekker wat peut in de tank!

In het vrij rechte stuk naar het 5km-punt (en de drankpost) begon ik al de eerste kamikazestarters in te halen. Dit bleek de opmaat voor het verdere vervolg (BTW: pleonasme) van de loop. Ik zou na kilometer 3 door niemand meer worden ingehaald, en in plaats daarvan zou ik alleen nog maar hardloopmensjes oprapen! Bij de drankpost nam ik de gelegenheid (lees: twee bekertjes water) om mij goed te laven in afwachting van de zware kilometers die komen gingen. Want ik had besloten om andermaal te gaan versnellen om mijzelf eens goed te testen. Even een lekker stukje jakkeren over ’s-landsch wegen. Zo goed voelde ik mij wel vandaag!

Natuurlijk had ik wel het geluk dat er voortdurend mikpunten in de verte waren, en dat ik deze mikpunten ook telkens bijhaalde. Erop en erover. Heerlijk voor de moraal; zo werden de kilometers uiterst voorspoedig overbrugd. Na 8 kilometer waren we weer terug in Haastrecht en werden wij door een uitzinnige menigte in een gezellige woonwijk door de laatste loodjes gesupporterd. En zo zat die gevreesde 10km (U weet het: niet mijn favo afstand) er al weer op en kwam ik nog betrekkelijk fris over de finishmatten geschreden.

Natuurlijk werd het geen toptijd. Van de 50 minuten zit ik momenteel nog ver verwijderd. Maar de 55:59 die op de klokken verscheen gaven de comeback, die eind april was ingezet, weer een beetje meer cachet. Ik kon tevreden zijn over uitvoering en resultaat, en de Rans van Haastrecht 2014 werd hierdoor dan eindelijk vervangen door de Glans van Haastrecht 2017.

Op het moment dat ik dit epistel componeer heb ik ook al de 10km Singelloop van Woerden verhapstukt (bron: Arranraja), twee dagen na het Haastrechtse festijn. Maar daarover verklap ik in het volgende verslag meer. Watch this space!

Trouwens, over Arranraja gesproken: inmiddels maken hij en ik ons op voor een hernieuwde Succesvolle Samenloop in Weesp, op zondag 25 juni tijdens de Vechtloop! Ditmaal over 10 kilometer. Nodeloos te zeggen dat ik naar dit weerzien uit zie! En uiteraard zal het ons weer uitdagen tot een mooie dubbele blog. Again: Watch this space!!

Foto's bij deze blogpost

Haastrechtloop 170617.jpg

Jeroen Boschloop 2017 (2 reacties)

Gepost door Tante Jos op dinsdag 20 juni 2017 22:49

Bezoek ook eens onze gezellige Looptijden Community groep op Facebook!
Een groep voor en door gebruikers van Looptijden.nl
https://www.facebook.com/groups/257126207961197/

Vandaag de eerste keer dat ik aan deze loop mee deed. Het is maar 20 minuutjes vanaf huis dus hup..op de fiets er heen…..goede warming up!

Warm, ja dat was het zeker. Mijn Garmin gaf 28 graden aan….en ik ga hardlopen…ja koek koek. Lekker eigen tempo aangehouden en een paar keer gelopen. Ik kan sowieso niet zo goed tegen de warmte…..dus weet goed wanneer ik even gas terug moet nemen.

Allemaal de finish gehaald en ik was zeker geen eerste maar ook niet de laatste (had nog 1 iemand achter me…)

Hoop gezelligheid altijd met ons clubke!

Foto's bij deze blogpost

garmin.jpg

Gewoonte of traditie? (3 reacties)

Gepost door Arranraja op maandag 19 juni 2017 19:43

Kijk voor het beeldverslag vooral ook op http://arranraja.wordpress.com/

Een gewoonte is (volgens Van Dale) 'een algemeen aangenomen gebruik of een persoonlijk aangewende handeling'. Een traditie is 'een oude gewoonte van een (grote) groep mensen' (weer volgens Van Dale). De Nederlandstalige Wikipedia geeft als definitie van traditie: 'een gewoonte of gebruik dat van de ene op de andere generatie wordt doorgegeven'. Als ik de beide laatste omschrijvingen in ogenschouw neem, mag ik het afreizen naar Naarden en het deelnemen aan de Wallenloop aldaar, niet als zodanig betitelen. 'Traditie' klinkt in mijn oren echter veel indrukwekkender dan '(een goede) gewoonte' en daarom ben ik toch zo vrij om deze karakterisering hier toe te kennen. Zeker nu ik voor het vijfde achtereenvolgende jaar de gang naar het Gooi gemaakt heb.

Bij deze Wallenloop is, zolang ik deelneem, alles altijd hetzelfde. Het vaste parcours op de traditionele, zelfs historische locatie, waarbij men steevast kan kiezen uit 1 t/m 4 rondjes. En die rondjes gaan altijd, jaar in jaar uit, met de klok mee om het historische stadscentrum. De renrichting omdraaien zou onherroepelijk tot opstoppingen kort na de start leiden. Vooral omdat het (Vesting-)pad dat vanaf de start naar links loopt, veel smaller is dan de Korte Bedekte Weg rechtsaf. Dat laatste pad (want echt géén Weg) dient in de huidige opzet onveranderlijk als eerste genomen te worden. Ook de benamingen van die vier sublopen (Kazerneloop, Bastionloop, Arsenaalloop, Vestingloop) blijven gelijk, net als de uitvalsbasis, zijnde de plaatselijke sporthal De Lunet. Er lijkt mij ook weinig reden om deze zaken te veranderen, eerlijk gezegd. Een prima traditie in mijn beleving!

Degenen die mijn verhalen al langer volgen, weten dat de gang naar Naarden voor mij geen straf is. Integendeel zelfs, inmiddels ga ik traditioneel heel graag die kant op. Het begon die bewuste zondag eigenlijk zoals altijd met de wandeling door mijn woonplaats, waar het op dat moment nog heerlijk stil was op straat en al lekker zonnig. Vervolgens de korte treinreis, waarbij vooral het stuk tussen Weesp en Naarden-Bussum mij uitermate kan bekoren. Zeker ook vanwege de overigens veel te korte passage door de Naardermeer, Nederlands oudste natuurreservaat. Station Naarden-Bussum heeft een mooi, historisch uiterlijk en daar houd ik van. Dan de opwarmwandeling door de prachtige (en steevast nog zeer rustige) lanen van eerst een stukje Bussum en vervolgens Naarden, naar de plaatselijke sporthal. Daar beleefde ik voor de tweede keer de nieuwe trend: de startnummers werden uitgedeeld op nummer i.p.v. op naam. Dat lijkt averechts te werken, want voor het eerst diende ik hier (net als al dan niet toevallig in Driemond, twee weken eerder) aan te sluiten in een redelijk lange rij. Eenmaal bij de tafel moesten er drie oudere dames achter de tafel in actie komen om mijn papiertje tevoorschijn te toveren. Na het aanspreken van meerdere bakken met enveloppen, kwam het dan uiteindelijk over de tafel mijn kant op.

Hoewel ik dacht redelijk wat tijd te hebben om mijzelf klaar te maken voor de start, moest ik op een gegeven moment toch fluks de kortste weg naar die plek nemen en in de voorste rijen plaatsnemen. Daar deed ik nog rap wat losmaakoefeningen en toen was het grote moment al aangebroken. Traditioneel zorgde ik ervoor snel te vertrekken (ik zag korte tijd 13 per uur op mijn Garmin), zodat ik op het relatief smalle pad langs het water mijzelf vrijelijk kon voortbewegen in eigen gekozen tempo. Want als het langzame peloton eenmaal daar is aanbeland, is er geen doorkomen meer aan. Zoveel was mij tijdens de allereerste deelname in 2012, pijnlijk duidelijk geworden. Eenmaal op die Korte Bedekte Weg kon ik dan van de te hoge aanvangssnelheid terugzakken naar een meer comfortabel tempo, ergens tussen de 10 en 11 per uur. Dat deed ik dan ook prompt, met het gevolg dat meerdere lopers langs mij heen kwamen. Maar dat zou anders ook wel gebeurd zijn, dus daarover maakte ik mij niet te sappel.

Het was zoals eerder geschetst mooi weer met volop zonneschijn, maar nog niet te warm voor een lekkere ren. En daar aan de zuidoostkant van de Naardense vesting was een prettige, verkoelende wind voelbaar. Die verfrissing was gelukkig op een redelijk deel van de ronde van ongeveer 3,75 km aanwezig. En viel ook nog eens grotendeels samen met de schaduwpartijen die circa drie-vierde deel van de omloop uitmaakten, ook dat is gelukkig traditie in Naarden. Dit betekende wel dat het resterende kwart zowel in de zon als in de luwte moesten worden afgelegd. Wat bij tijd en wijle behoorlijk warm en benauwd was. Na een paar kilometers hoorde ik achter mij een vader tegen zijn zoontje praten. Met zinnen als; 'je hebt nu al twee km afgelegd' en 'gaat het nog een beetje?', hield senior de conversatie gaande. Ik vermoedde dat vader en zoon het, gezien de leeftijd van junior, bij één ronde zouden houden. Dus bedacht ik hem aan het einde daarvan voor de grap te zullen vragen of hij nog een rondje met mij wilde meelopen. Het jongetje droeg een oud Ajaxshirt met de naam Huntelaar achterop, zag ik toen zij mij voorbijgingen. Op dat moment vroeg ik hem: 'ga jij mij zomaar voorbij?'. Waarop een oudere renner direct erachter antwoordde met: 'Tja, Huntelaar hé, die houd je niet zomaar bij!'. Ik kon mijn snode plan hem tot nog een rondje te verlokken dus niet meer ten uitvoer brengen, vooral omdat het tweetal zich van mij verwijderde. Ook in Naarden is er, net als bij vele andere, een kidsrun. Bij deze loop zie ik echter als enige regelmatig meerdere jeugdige lopers, die in ieder geval één ronde met de volwassenen optrekken. Zo liepen er aan het begin van de openingsronde twee jonge meisjes voor mij, waarvan er een nogal stampend haar voeten op de grond plantte.

Op ongeveer dezelfde plaats waar ik tijdens de eerste ronde de vader-zooncombinatie achter mij wist, kwam er gedurende de tweede doorgang een vrouw eerst naast mij en daarna vóór mij lopen. Deze dame met donkere paardenstaart, had een prettig tempo waaraan ik mij prima zou kunnen optrekken. Ik noemde haar Marlies omdat ik meen dat iemand langs de kant dat naar haar riep. Logischerwijs ging ik in haar kielzog mee. Als ik het gevoel had dat zij wat vertraagde, ging ik erlangs en nam ik de koppositie over. Dat deed Marlies ook en zo ontstond een tijdlang een prima, zij het zwijgende, samenwerking. Op een gegeven moment voegde een haar bekende man zich bij ons. Aan het begin van de derde ronde wachtte hij Marlies op. Ondanks dat ik een fles sportdrink meesleepte, nam ik vanaf de tweede omloop bij de drinkpost steeds een bekertje water aan. Zowel om mijn plakkerige handen te reinigen alsook om af te wisselen met de zoete sportdrank uit mijn fles.Toch ging ik het duo ongeveer op die (altijd vaste) plek voorbij. Zij kwamen echter snel opnieuw langszij en niet lang daarna keek de dame op de smartphone die zij in een armband droeg. Wat zij op dat scherm zag was aanleiding om het gas open te schroeven en snel weg te benen. Al spoedig was mijn haas uit het zicht verdwenen en ik vermoed dat zij aan het einde van die derde ronde afboog naar de eindstreep. Ik heb haar in ieder geval niet meer gezien.

Voor een beschrijving van de ronde over de buitenwallen van de historische stad Naarden, verwijs ik naar mijn eerdere verhalen over deze uitzonderlijke, mooie loop. Omdat je hier kunt kiezen voor 1, 2, 3 of 4 ronden en het logisch is dat de meeste deelnemers de kortere afstanden prefereren, is een kenmerk dat het rustiger wordt op het parcours naarmate het aantal tourtjes toeneemt. En hoe rustiger het wordt, hoe meer ik in mijn element ben. Op het smalste deel, aan de noordzijde, moest ik tijdens de eerste doorgang overigens ijlings naar links opschuiven, omdat er plots een eenzame wandelaar met rugzak vlak voor mij opdook. En ik wilde niet pats-boem tegen de man botsen, noch moeten inhouden en mijn tred van dat moment opgeven. De medeloper die ik hierdoor bijna de pas afsneed, legde even zijn hand op mijn rug. Ik maakte snel excuses voor mijn gedwongen ruk naar links. De man had er echter geen enkele moeite mee, getuige zijn repliek: 'niets aan de hand hoor, dit is toch een lekker loopje zo'. In een volgende ronde ging op ongeveer dezelfde plek een jogger met loslopende hond keurig aan de kant terwijl hij zijn huisdier op die positie in toom hield.

De rol van Marlies werd in de derde ronde naadloos overgenomen door een nogal stampende man. Bij deze veteraan was het in mijn beleving hollen of stilstaan: dan liep hij weer vóór mij en dan weer hoorde ik hem achter mij stampvoeten. Ergens op de route wisselden wij enkele woorden, maar ik weet niet meer welke of waar dat was. Wel kan ik mij herinneren dat ik uiteindelijk bij hem wegliep en dus eerder over de meet kwam. Aan het einde van omloop drie, kwam ik een jonge renster met rugzak tegen. Zij liep dus contra aan de renrichting en aan de achterkant van de route trof ik haar opnieuw. Beide keren keek zij alsof ze het moeilijk had en iets zocht dat zij kwijtgeraakt was. Dat laatste is trouwens geheel mijn interpretatie van wat ik waarnam. Er was nóg een renster die in tegengestelde richting ging en die ik op bijna dezelfde plaats op het warmste deel van de route ontmoette. Ik kon niet nalaten haar bij het passeren de wat flauwe opmerking toe te voegen dat ze toch echt de andere kant op moest. Ze kon er gelukkig wel om glimlachen Waar ik mijzelf in het verleden met gemak rond de 11 per uur gemiddeld voortbewoog, gaat het tegenwoordig een stukje langzamer. Als ik echter zag dat ik onder dan 10 per uur liep, zette ik een weinig aan om daar weer boven te geraken. Dat 'kunststukje' moest ik meerdere malen uithalen.

Ook al gaat het nu wat minder voortvarend dan ooit, toch ben je als loper al gauw in jezelf gekeerd bezig met rennen. De grote posters met de voeten in het water tegen de vestingmuur bij de Amsterdamse weg, vielen mij waarschijnlijk daarom pas bij de derde passage op. De afstand was te groot om de teksten te kunnen lezen, waardoor ik niet precies kon vaststellen wat het doel ervan was. Pas na over de eindstreep te zijn gekomen zag ik meer van dergelijke panelen. En herinnerde ik mij ook weer dat mijn vrouw melding had gemaakt van een net begonnen fototentoonstelling aldaar. Op startafbeeldingen zag ik later dat er op de muren aan weerszijden van de startplaats eveneens panelen waren aangebracht. Die waren mij voor aanvang absoluut niet opgevallen. De vissers die in de schaduw onder de bomen naar hun dobbers aan het turen waren, had ik wel al een paar keer min of meer bewust gezien. De vrijwilligster op het 'heuveltje' aan het begin van de Admiraal Helfrichweg, die in de laatste ronde vroeg of ze een eindje mee moest lopen, is mij uiteraard wel bijgebleven. Ik gebaarde in het voorbijgaan dat zij dat zeker moest doen, maar helaas voegde zij de daad niet bij het woord. Ook de mensen die lekker op een bankje in de zon naar ons zaten te kijken, terwijl wij ons in het zweet werkten, staan mij nog helder voor de geest. Tenslotte kunnen de speciale borden met waarschuwingen over hardlopers, niet onvermeld blijven. Dergelijke borden heb ik nog niet eerder gezien, voor zover ik in mijn herinnering kan nagaan. Het zou een goede traditie kunnen worden om zulke aanduidingen landelijk op te nemen in het arsenaal aan plakkaten voor verkeersdeelnemers.

In 1:22:08 kwam ik over de finish en daarmee liep ik 10.29 km per uur gemiddeld. Ik was er tevreden mee. dit is wat ik tegenwoordig zo ongeveer presteer. Van een vrijwilliger kreeg ik een AV Tempo-tas met gemêleerde inhoud overhandigd. En omdat ik daar wat langer bleef hangen (onder meer om wat plaatjes te schieten), daarnaast twee keer een flesje water van de plaatselijke kinderopvang. Het aanbod voor een derde fles heb ik maar beleefd afgeslagen. In de vuurrode draagtas zat onder andere een pamflet van de Gooise Heideloop, waarvan de 3e editie eind augustus bij Laren gehouden zal worden. Al eerder had ik kennisgenomen van deze trimloop zonder tijdwaarneming, maar geoordeeld dat deze niet helemaal geschikt voor mij zou zijn vanwege de plaats van handeling en onduidelijkheid over de logistieke voorzieningen. Mijn vrouw werd echter direct enthousiast bij het zien van het bewuste papiertje. Je kunt namelijk eveneens 5 of 10 km (Noords-) wandelen en die kortste afstand leek haar zeker wat. Dan zou ik de 10 km kunnen gaan verhapstukken. Mijn oudste dochter, die in het verleden wel eens kleine stukjes met mij mee rende en inmiddels geregeld redelijk serieus aan het lopen is, werd als derde in het complot betrokken. Zij twijfelt nog of zij het bij 5 km zal houden of het aandurft met mij de dubbele afstand aan te vatten. Hebben wij hier het begin van een nieuwe traditie te pakken?

de Groot Ginkelse Loop is een aardige loop

Gepost door Jos van Damme op zaterdag 17 juni 2017 15:20

maar is nogal zanderig met veel los zand, wat vrij zwaar loopt. Ik liep nu de 5 km. Geen route om je PR te verbeteren vind ik

10,8 km

Gepost door eric stassen op vrijdag 16 juni 2017 08:38

Ik heb mijn schema van 10 km in 42 minuten bijna beëindigd.

Eigenlijk heb ik geen enkele keer 10 km aan één stuk als wedstrijd gelopen.
Zaterdag is mijn wedstrijd. Hoe moet ik mijn wedstrijd opbouwen om uiteindelijk op die 42 minuten uit te komen?

groetjes

Eric

Motivatie

Gepost door Marleen Vincken op woensdag 14 juni 2017 22:08

Een begin is (weer) gemaakt. Ik ren nu maandag, woensdag en een dag in het weekend. Eerst het kleine rondje nog een aantal keer en dan opbouwen. - 2 kg. Volhouden.

Roze lint

Gepost door Margo Hermans op woensdag 14 juni 2017 07:47

Uit de 600 aanmeldingen werden 50 vrouwen gekozen; ik was er één van. Ik was namelijk ingeloot in het Garmin Ladiesrun Team Rotterdam. Lees verder via http://bit.ly/2szeb5F

Foto's bij deze blogpost

Roze lint.jpg

Statistieken van deze tijd

Afstand
9.884 m
Tijd
01:04:51
Snelheid
9,14 km/u
Calorieën
755 kcal

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper