Looptijden.nl community

Welkom bij de hardlopers community van Looptijden.nl. Hier zie je de laatste hardlooptijden, inschrijvingen en aanmeldingen. Zelf ook hardlopen kriebels? Meld je dan snel en gratis aan en begin meteen met het bijhouden van al je hardlooptijden.

Laatste blogposts

Hieronder staan de laatste weblog posts van gebruikers van Looptijden.nl over hardlopen en alles wat erbij komt kijken.

Rustig an!! deel 1: “mooi blauw is niet lelijk”

Gepost door berry peters op zondag 24 mei 2015 23:13

De hardloopvierdaagse van Apeldoorn is een waar fenomeen voor de echte langeafstandloper. Vierdagen hardlopen, wat wil je nog mee? Tja.. ik wilde echter zeker nog wel wat meer. Dus ik besloot om de eerste dag me gezellig lekker voor te bereiden in de Foodhallen en de laatste drie dagen lekker mee te lopen. Van Juf kreeg ik een startbewijs inclusief pastaparty en busreis naar het altijd leuke Kasteel de Canneburgh in het rustieke Vaassen.

Zaterdag Loenen 14,6km
Weinig mensen van AV34 liepen mee. Jammer want deze geweldige wedstrijd van onze stadsgenoten en hardloopvrienden AV Veluwe is, ondanks dat het tikkeltje zwaar is, ook heul gezellig. Goed.. een aantal zitten nog in de kneuzenbank van de marathon van Rotterdam. Die hebben een goed excuus. De rest is waarschijnlijk aan het voorbereiden voor een of andere ultratrail in Verweggiestan. Gelukkig was Brok en het Meisjevan er nog. Alleen Brok liep mee. Geheel toevallig kwam ik Constance tegen op de weg naar Amsterdam. Dus die liep ook mee.

Ik was nog een beetje zweverig van de, niet zo lang geleden afgelopen, nacht dus ik koos ervoor om niet met Brok mee te lopen. Maar in plaats daarvan gewoon lekker rustig met Constance te rennen. Ze had de eerste dag wel gelopen, een keurige strakke 11km/u. Zo’n tweede etappe is altijd zwaarder ook al is die korter. Hoe korter de etappe hoe zwaarder het parcours vertelde Meisjevan me voor de wedstrijd. Ik vertelde Constance dat ik haar zou begeleiden naar een mooie eindtijd. “Gezellig” was het enige wat ze zei.

Wil je weten wat Constance nog meer zei? Lees dan verder op: https://bigsmilerunning.wordpress.com/2015/05/24/rustig-an-deel-1-mooi-blauw-is-niet-lelijk/

interval training (2 reacties)

Gepost door Tilly Kramers op donderdag 21 mei 2015 19:10

Vanmorgen interval training gedaan
Ging vandaag zwaar vanaf het begin al. Moeite met zuurstofopname.
Net of je tussen een schroefbank zit.
Mijn handen enz zette op erg moe en heb het de hele tijd koud Sad smiley

Foto's bij deze blogpost

ren route.png

Loopscholing..

Gepost door berry peters op donderdag 21 mei 2015 01:00

Een van de voordelen van hardlopen is dat je je al snel fit en jong voelt. Afgelopen zondagochtend strompelde ik echter amper wakker naar de badkamer. Ìk keek in de spiegel en besloot snel mijn ogen maar weer snel dicht te doen. Zelfs dat mocht niet baten. Iets was er mis. Mijn voeten, enkels, kuiten en vooral mijn bovenbenen voelden zwaar en een soort latente spierpijn voelde ik langzaam op komen. Gelukkig wc.. even zitten.. Wat was er gebeurd? Nasleep van een of andere wedstrijd? Was het weer rustweek en had ik me toch laten verleiden tot Janefonda’s, Rocky’s of andere ellende?

Een paar dagen ervoor, vorige week dinsdag kwam tijdens de training een voor mij onbekende man naast me lopen. De jonge enthousiasteling was duidelijk geïnteresseerd in onze groep en de manier waarop wij trainden. Zo goed als mogelijk gaf ik hem antwoord op al zijn vragen. Na een tijdje vroeg hij of er ook lopers bij zaten die weleens een marathon liepen. Ik vertelde hem met een grote glimlach en enige trots dat bijna alle aanwezigen wel eens een marathon of in ieder geval een halve marathon had gelopen. Hij was stil en keek me aan. Met een enorme frons op zijn onzekere en verbaasde gezicht vroeg hij me, waarschijnlijk nog onder de indruk, op welke trainingsdag de loopscholing gegeven werd.

“Ben je helemaal gek geworden?” Ik keek hem aan. De groep viel bijna stil. Voor me struikelde een van de grote jongens over een boomwortel. De man die naast hem liep draaide geschrokken zijn hoofd om. Ik hield de nieuweling even bij zijn arm en matigde mijn tempo. We liepen nu achterin de groep. Ik fluisterde hem toe dat...

Wil je weten wat ik hem toe fluisterde.. lees dat verder op: https://bigsmilerunning.wordpress.com/2015/05/21/loopscholing/

Genieten langs de Gein

Gepost door Arranraja op dinsdag 19 mei 2015 20:07

Ook te lezen (met veel foto's) op http://arranraja.wordpress.com/

De avond van tevoren had hij zijn strijdplan gereed. Nou ja, een echt strijdplan kon je het niet noemen omdat hij niet van plan was er voor zichzelf een wedstrijd van te maken. Hij wilde gewoon in een rustig tempo gaan lopen, zoveel mogelijk om zich heen kijken en de prachtige omgeving zo uitgebreid mogelijk in zich opnemen. Maar om dat te kunnen doen had hij tijdens het lopen wel de ruimte nodig, en vooral voor zich. Als het om hem heen druk zou zijn met andere lopers moest hij op die anderen letten en had hij niet goed de gelegenheid naar links en naar rechts te lopen gluren. Dus leek het hem het beste om bij de start vrij vooraan te gaan staan, zodat hij vlot kon vertrekken en geen last zou hebben van een eventuele meute aan langzame(re) renners.

Vorig jaar had hij voor het eerst en heel prettig kennisgemaakt met deze landelijke loop net buiten de hoofdstad. Die kennismaking was zo goed bevallen dat hij de Geinloop in zijn vaste lijst had opgenomen. Na bestudering van de parcoursen van de verschillende afstanden was hij tot de conclusie gekomen dat de 15 km voor hem ideaal was. Die "liep" over de beide boorden van dit superkorte waterstroompje en maakte aan de zuidkant ook nog eens een uitstapje naar Fort bij Nigtevecht aan zijn geliefde Amsterdam-Rijnkanaal. In tegenstelling tot bij de 10 km, die hij vorig jaar liep, leidde de 15 km niet over het hoge, ritmebrekende houten bruggetje en kon hij gewoon lekker doorrennen. Bovendien zat hij zes dagen na de Nescioloop toch al in de 15 km-modus. Hij was reeds enige tijd op die afstand aan het trainen en hij zou een week later weer zo'n run meepakken.

Dus stapte hij op een frisse, winderige maar wel zonovergoten zaterdag net na het middaguur op de fiets om langs datzelfde kanaal de tocht naar het sporthalletje in Driemond te maken. Vijf dagen eerder was hij al eens die kant op gereden om aan de overzijde van dat lange water, in Weesp bij de plaatselijke sportwinkel, via de na-inschrijving een startnummer voor de op-een-na-langste afstand te bemachtigen. Bij deze loop sluit de voor-inschrijving namelijk altijd een volle week van te voren. Dat is ongetwijfeld een vaste afspraak met die winkel die tevens sponsor van de loop is. Dan kan deze uitbater een aardig aantal extra klanten trekken dat wellicht meteen nog wat kleding of een nieuw paar schoenen aanschaft. Hij dacht de ongeveer 6 kilometer naar Driemond wel binnen 20 minuten te overbruggen maar dat bleek toch een iets te positieve inschatting te zijn. Ook vertrok hij wat later dan zijn bedoeling was en zodoende arriveerde hij pas vrij kort voor het starttijdstip op de plaats van bestemming.

Dus moest hij zich redelijk haasten om met het juiste schoeisel aan zijn voeten en zonder de tas met droge kleren voor na afloop van de ren naar het startterrein te lopen. Om die reden moest hij volstaan met een korte opwarmsessie en kon hij niet anders dan achteraan in de startrij aansluiten. Om vervolgens via wat kruip-door-sluip-door-bewegingen zover mogelijk naar voren proberen plaats te nemen. Overigens nadat hij zijn licht protesterende kuitspieren even flink had opgerekt. Zijn zorgvuldig uitgedachte plan-de-campagne was wel volledig naar de Filistijnen. Enfin, de route van de eerste honderden meters door het dorp Driemond ging over ruime wegen, dus dat gedrang zou wel loslopen. Bovendien had hij uit de uitslagen van de vorige vijf edities kunnen concluderen dat de afstand waarvoor hij had ingetekend niet de meest populaire van de vijf mogelijke was.

De speaker van dienst was een man die zichzelf erg graag hoorde praten, iets dat hij dan ook onophoudelijk deed. Onze renner vond dat gewauwel maar wat irritant. Gelukkig zou het zo ongeveer de enige wanklank van die dag blijken te zijn. Het startschot viel en daar gingen de lopers de brug over, door downtown Driemond richting de Provinciale Weg, de uiteraard onzichtbare grens over naar de provincie Utrecht en naar die mooie mini-rivier. Hij wist dat er een paar bekende vrouwengezichten van de Watergraafsmeerse AV '23 onder de deelnemers zouden zijn en die had hij al snel in het vizier. Hij was toch met een snelheid van iets boven de 11 km per uur vertrokken en deze dames gingen echt wat langzamer. Dus was hij ze al rap voorbij en zijn vage plan om bij hen in de buurt te blijven kon ook al de prullenbak in. Er was ruimte genoeg om breeduit te rennen en dat was in die eerste kilometers maar goed ook, want er was op dit stuk duidelijk aan de weg gesleuteld. Aan de rechterkant van het wegdek weg was een lange, slordig toegedekte sleuf zichtbaar en daar kon je maar beter goed het oog in houden, teneinde niet ten val te komen. Hij ging een paar lopers voorbij en werd zelf weer door anderen gepasseerd zoals dat altijd gaat bij trimlopen.

Al snel zat hij in een lekker ritme en was hij aan alle kanten om zich heen aan het kijken. Op dit deel van de route liepen ze nog tussen de bomen en was er alleen bebouwing aan de kant tegenover het water. Boerderijen, mooie woonhuizen en uitzichten op achterliggende weilanden wisselden elkaar af en de rivier, die niet meer dan een redelijke slootbreedte had, lag rustig in zijn bedding. Hoeves met namen als "Geinlust", "Gein en Stein" en "Varkensgenoegen" trokken aan hem voorbij. Soms week de weg, die de naam "Gein-Noord" droeg, iets naar rechts en stonden er ook plukjes met woningen tegen de waterkant geplakt. Al vlug kwam aan de rechterkant het fietspad naar de wijk Gein in het naburige Amsterdam-Zuidoost, dat deel uitmaakte van het parcours van de halve marathon. De eerste van de twee molens die aan de Gein staan, lag precies op het 3 km-punt en stond er nog even mooi als een jaar geleden. Nog geen kilometer verder kon hij het lastige houten bruggetje dat door de lopers van de 7,5 en 10 km wel beklommen moest worden, lekker links laten liggen.

Er gingen nu weinig renners hem meer voorbij en hij kon zelf af en toe een mededeelnemer oprapen. Zijn snelheid was zeer constant en bevond zich steeds iets boven de 11 per uur. Hij liep fijn, de zon scheen uitbundig, er was een lekker fris windje en het decor waarin hij zich voortbewoog was zeer de moeite waard. Kortom er was duidelijk sprake van hardlopersgenoegen. Hij wilde wel een van de boerderijen hier betrekken en omdopen naar deze ongetwijfeld originele benaming. Na een kilometer of 4 verdwenen de bomen langs het wegdek, dat hier duidelijk recentelijk was vernieuwd. Dat strakgladde asfalt liep prima maar omdat het hier tamelijk open was, was de redelijk pittige wind duidelijk voelbaar. Vooral als er, na weer eens een bocht, tegenin gehold moest worden. Aan de andere kant van het water stond molen nummer twee en zag hij er ook 10 km-lopers op weg naar hun keerpunt. Die molen is overigens ooit eens vereeuwigd door Piet Mondriaan in de periode dat hij realistisch schilderde en er nog niet aan toe was om zijn revolutionaire stijl aan de wereld te tonen. Regelmatig waren aan de noordkant de contouren van de hoge gebouwen en de Amsterdam Arena verderop in Zuidoost te zien. De metropool is ook in dit idyllische landschap nooit ver weg.

Hij zag een bewoonster in haar tuin naast het huis bezig en bedacht dat het op deze plek wel paradijselijk wonen moest zijn. Zeker 's zomers en met prachtig weer zoals op die dag. Een derde deel van het parcours had hij nu afgelegd en het rennen ging nog immer voorspoedig. Achter zich hoorde hij een vrouwspersoon roepen en aan de overkant werd deze roep beantwoord door een snelle loopster. Later kwam hij erachter dat deze rappe dame, die voorop lag bij de vrouwen en ook als eerste zou eindigen op deze 15 km, Leonie van den Haak was. Een renster over wie als eens een artikel in de teloorgegane gratis krant Spits had gestaan en wiens Twitteraccount hij een tijdje had gevolgd. Grappig dat een renster die over de hele wereld (langeafstands)-wedstrijden loopt hier in het wild te bewonderen was. En sindsdien ook nog eens haar Twitteraccount siert met een kiekje van deze loop als profielfoto. "She eats marathons for breakfast", valt er op dit populaire internetmedium ook nog over haar te lezen. De dame achter hem die Leonie had toegeschreeuwd wilde duidelijk haar aanwezigheid laten blijken want ze liet regelmatig een kreet uit haar mond ontsnappen. "Wielrenners achter" en dat genre teksten liet zij door de lucht schallen. Onze hoofdpersoon was daar niet zo van gecharmeerd. Hij liep dit type kleinere, landelijke wedstrijden juist voor zijn rust. Waren er dus toch meer wanklanken dan die ene babbelzieke speaker bij de start- en finishlijn.

De cadans was nog steeds goed en hij ging nu een paar lopers oprapen die hem eerder voorbijgestoken waren. Toch begon hij, hoe mooi het hier ook was, te verlangen naar dat bruggetje pal voor de bebouwing van Abcoude dat hem naar de andere kant van het Geinwater zou brengen en op de terugweg richting Driemond. Soms heb je als hardloper behoefte aan een beetje verandering op je weg om weer nieuwe krachten te kunnen aanspreken. Bij 6 km kwam dat keerpunt en hij verwelkomde het met graagte. De verse start op de uiterste westpunt van Gein-Zuid gaf hem het gehoopte nieuwe elan en hij ging door met het inrekenen van lopers voor hem. Een van hen was een zwaargebouwde man met een waterzak op zijn rug. Met die last op je schouders kilometers maken leek onze renner helemaal niets. De krijsende dame achter hem werd steeds duidelijker hoorbaar en klonk onveranderd onprettig. Zou ze hem met haar kompanen gaan bijlopen? Ergens in de buurt van het 7 km-punt lagen er matten op de weg en zat een eenzame tijdwaarnemer de ongetwijfeld dure apparatuur in de gaten te houden. Die man had wel een duimpje verdiend. Op dat punt liep hij op de 79ste plek. Even later had hij een eerste klas uitzicht op de bomenrij die het kanaal markeerde. Het zou niet zo heel lang meer duren voor hij daar zijn opwachting maakte.

Langs de molen van Mondriaan spoedde hij zich richting de drinkpost en de afslag naar het fort. Aan de andere kant van het water ploeterde nog een enkele achterblijver richting Abcoude voort. Hij hoefde niet te stoppen voor een bekertje vocht omdat hij zijn dubbelwandige fles gevuld aan zijn riem had hangen. Het uitstapje van bijna 3 km naar het kanaal over het secundaire weggetje genaamd Velterslaan, gaf hem de gelegenheid te zien welk vlees er zich voor hem in de hardloperskuip bevond. Hij kwam lopers tegen die hij later nog zou kunnen achterhalen. Hier moest hij ook weer even goed op het wegdek letten, dat niet overal van even goede kwaliteit was. Van een drietal lopers dat hem aan de noordkant van de rivier was voorbijgerend, kon hij er twee weer terugpakken. De derde man liep er een eindje voor, die rekende hij wat later in. Hij had die persoon eerder horen vertellen dat hij vanwege een knie-operatie geen marathons meer mocht lopen en dat dit zijn eerste langere loop was sindsdien. Onze loper had in zijn hoofd dat er een redelijk stukje langs het kanaal afgelegd moest worden. Het bleken, tot zijn lichte teleurstelling, slechts enkele tientallen meters te zijn voor er op het pad gedraaid moest worden. Daarvoor en daarna keek hij zo goed mogelijk naar het Natuurmonumententerrein waarop de restanten van Fort bij Nigtevecht te zien zijn. Er was in vergelijking met oktober vorig jaar, toen hij daar op zijn lange tocht langs het kanaal voorbijkwam, behoorlijk in het groen gesnoeid. Daardoor was deze oase helaas een flink stuk kaler geworden. Een plukje renners met een kleine vrouw erbij kwam hem tegemoet. Zou dat het leesapparaat zijn? Hij kon zich niet herinneren haar nog gehoord te hebben, dus van die onwelluidende klanken was hij gelukkig verlost.

Halverwege het laantje terug naar de Gein kwam de motor met daarachter de koploper op de halve marathon hem tegemoet. Het kon niet anders zijn, dacht hij, dan dat de voorste lopers op die afstand hem nog voor het bereiken van Driemond zouden overlopen. Die koploper lag hooguit 1,5 km op hem achter en onze loper moest er tot aan de meet nog ruim 5 verhapstukken. De man met de knieproblemen kwam ten tweeden male over hem heen maar keek direct achterom naar zijn maatjes en bleef bij een andere loper hangen. Dus stak onze man hem maar weer voorbij en vervolgde onverdroten zijn weg. Nog immer met een gemiddelde snelheid van boven de 11 km per uur. Rechtsaf terug op Gein-Zuid was het nog ruim 3 km slingeren langs het water aan de linkerkant en de boerderijen en woonhuizen ter rechterzijde. Voor de derde keer kwam de kniepatiënt langs hem gelopen en liep nu voorgoed bij hem vandaan. Verder slaagde daar, behalve één drieste jongeman die pal voor de eindstreep langs hem kwam stormen, geen enkele renner meer in. Dus, verbazingwekkend genoeg, ook niet de snelste mannen van de halve marathon.

Onze hoofdpersoon liep niet meer zo heel soepel maar bleef kilometertijden van rond de 5:20 minuten produceren en veegde één voor één een aantal concurrenten op. Dit bleek later wel uit zijn eindklassering. Waar hij bij de tussenmeting dus nog op plaats 79 liep, was hij de 70ste loper in de einduitslag. Het op peil houden van de snelheid kostte hem nu wel een zodanige inspanning dat hij niet echt meer de gelegenheid had om datgene te doen waarvoor hij was gekomen: van alles wat er om hem heen te zien was zo veel mogelijk genieten. Nee, er was bij hem duidelijk sprake van verlangen naar een spoedig einde van de rit. Dat krijg je als je, ondanks alle goede voornemens, toch vastbijt in het realiseren van een goede eindtijd. Dat gebeurt bij een beetje loper natuurlijk automatisch als hij of zij er een goed tempo in heeft. Er leek ineens geen einde te komen aan alle bochten waarlangs het riviertje zich slingerde. Als de oversteek over de Provinciale weg nu maar snel kwam, dan was het nog maar ongeveer 750 meter naar de finish. Voor hem wandelden en drie pubermeiden, die het, net voor die weg, ineens ook op een hollen zetten. Zij gingen hem voor en werden door een juichende menigte binnengehaald alsof zij zojuist goud hadden gewonnen op de Olympische Spelen. Er werden meerdere namen van binnenkomende hardlopers genoemd maar niet de zijne. Even daarvoor had een jongeman met een professioneel ogende videocamera op zijn linkerschouder ook al geen oog gehad voor de inspanningen van onze held, getuige het feit dat hij zijn lens richtte op een voor een raam zittende kat in plaats van op de aanstormende renner. Wel kreeg deze laatste, net als ieder ander, een medaille om zijn nek gehangen. Met zijn eindtijd van 1:19:02 was hij zeer content. Daarna was uithijgen geblazen, uitwandelen, water drinken en naar huis bellen om te melden dat hij zijn loop had voltooid.

Na kort te hebben rondgehangen in het start- en finishgebied, wandelde hij terug naar het Driemondse sportparkje. Daar wachtte hem, toen hij na het omkleden de kleedkamer verliet, een prettige verrassing. In de gang naar de sportzaal zag hij de jonge vrouw met wie hij vorig jaar buiten in het zonnetje zo'n leuk gesprek had zitten voeren. Hij twijfelde even of hij op haar zou afstappen, maar deed het niet. Ze was tenslotte al in gesprek met een mannelijke metgezel. Dan maar naar buiten om net als vorig jaar zijn verlate lunch te verorberen. Omdat dit jaar alle met de loop verbandhoudende activiteiten in het sportcentrum plaatsvonden, was het er veel drukker dan een jaar terug. Derhalve waren alle zitplaatsen in de zon en uit de wind naast de ingang al vergeven en was hij aangewezen op een iets minder gunstige plek aan de zijkant van het gebouw. Hij zat er nog maar een paar minuten met zijn twaalfuurtje in de hand, toen de jongedame zich pal voor hem in zijn blikveld vertoonde. Zijn ene arm ging als vanzelf omhoog en hij begon naar haar te zwaaien. Zij herkende hem na enige aarzeling en het contact was snel gelegd. Er ontstond een levendige conversatie met de jonge vrouw en haar vriend over hardlopen en allerlei andere serieuze zaken. Het werd zo gezellig dat hij een beetje de tijd vergat en eigenlijk te lang bleef zitten. Er wachtte hem 's avonds namelijk nog een familieverplichting in de vorm van een verjaardag. Dus stapte hij op een gegeven moment maar snel op en begon met een zeer tevreden gevoel aan de tocht tegen de frisse wind in naar huis. Het was wat hem betreft een perfecte middag geweest.

Nieuwe start

Gepost door Petra van Haaren op zondag 17 mei 2015 15:49

Tja, vanmorgen de weegschaal tevoorschijn gehaald en alle metingen uitgevoerd. Duidelijk dat het hoog tijd is het gezonde leven weer op te pakken. Afvalschema opgezocht. Vandaag mocht er ook stevig gewandeld worden. Samen met manlief dat maar gedaan, hij kampt met een enkelblessure. Heerlijk weer en samen is leuk!
Nu volhouden. Op naar een gezond gewicht! Beter voor de spieren en de gewrichten.

Vooruit (3 reacties)

Gepost door Monique op zaterdag 16 mei 2015 23:32

Met mijn haren in de wind en de zon op mijn huid, kijk ik niet meer achterom, loop ik weer vooruit.
Stap voor stap word ik weer mens, voel ik dat ik leef, mijn tijd is weer gekomen, geluksmomenten die ik beleef.
Mijn voeten dragen me zo ver ik kan, kilometers kan ik aan, sterk en stoer voel ik me, niemand hoeft in mijn schoenen te staan.
Deze schoenen passen mij en brengen me waar ik wil, ik ben weer de regisseur, lopend word ik rustig en stil.
Mijn drive, mijn passie, ik kan het, voel het in mijn hart, ik leef weer, ben er weer wie had dat verwacht.
De shit laat ik achter me, kijk maar, hier ben ik weer, mij krijg je niet klein, niet voor één enkele keer.

Harde ondergrond en halfverharding in het Staalduinse Bos

Gepost door BartWaasdorp65 op vrijdag 15 mei 2015 18:37

Het rondje in het bos zelf is een kleine 5 km, maar dat kan je langer maken als je wat heen en weer meandert. Wie hier voor het eerst loopt moet uitkijken om niet te verdwalen: alle paden lopen krom en dan raak je je orientatie kwijt.
Pittige onderdelen: de trappen rond de oude boerderij, die hoge duinen.
Tegen de avond en vroeg ind e ochtend zijn er veel konijnen, fazanten, hazen te zien.

Hoek van Holland: strand/fietspad/halfverharding/paardenpad

Gepost door BartWaasdorp65 op vrijdag 15 mei 2015 18:33

Met dit rondje ga je voor de helft over het strand (meestal zwaar zand). De route terug kan je kiezen over het fietspad, halfverharding van het wandelpad, of het paardenpad. Allemaal gezellig.

Ouddorp, halfverharding en strand

Gepost door BartWaasdorp65 op vrijdag 15 mei 2015 18:31

Het fietspad is mooi halfverhard, makkelijk om te lopen. Daarna het natuurgebied in met een andere ondergrond. Na een kreekje kom je op het strand. Soms een beetje slikachtig en glad, soms zwaar zand (wat diepee wegzakken) en heel af en toe hard zand. Lekkere training omdat je eerst om makkelijke ondergrond warm loopt en het laatste zware deel al opgewarmd bent.

Huiveren voor de zon in Standdaarbuiten

Gepost door Jaco Rip op vrijdag 15 mei 2015 16:07

En daar was ik weer! Het is ondertussen alweer anderhalve maand geleden dat ik mijn laatste blog op deze site schreef, het succesverhaal van de 10 van Halsteren. In de tussentijd heb ik nog wel een paar wedstrijdjes gelopen, maar ik kon domweg de inspiratie niet vinden om hiervan verslag te doen. Maar goed, nu dus weer wel. Gisteren was het namelijk tijd voor wedstrijd 5 van het West-Brabant Loop Circuit, de 15 van Standdaarbuiten. Wedstrijd 4 moest ik helaas aan mij voorbij laten gaan door griep, maar nu ging ik mij weer volop in de strijd mengen!

Gistermorgen om 11.45 was het tijd om af te reizen naar Standdaarbuiten. Met als supporters moeder en zus was ik lekker snel op de plaats van bestemming, waar we aan de rand van het dorp konden parkeren. Bij het stukje lopen richting de voetbalkantine (waar ik mijn startnummer kon ophalen), merkte ik wel dat het zonnetje redelijk fel was. Zoals de meest trouwe lezers van mijn blogs wel weten, heb ik een hekel aan lopen in de zon (en bijbehorende warmte). Ik kan er echt heel slecht tegen, maar ja, het was nu eenmaal zo, ik moest het er maar mee doen. Na me omgekleed te hebben (trainingspak uit) en nog wat gepraat te hebben met wat bekenden, ging ik warmlopen. Ik was wel blij dat ik mijn eigen drinkbelt had meegenomen, want in dit weer zou ik die nog goed kunnen gebruiken. Zo verstreek de tijd en kwam het tijdstip van 13.30 steeds dichterbij, waarop ik besloot om richting de startstreep te gaan. Daar was het in de laatste 10 minuten voor de start nog een geklets van jewelste, maar om 13.30 klonk het startschot en stoven we met 225 lopers en loopsters vooruit!

De eerste meters van deze wedstrijd (ach, eigenlijk van iedere wedstrijd) verliepen zoals altijd wat chaotisch. Iedereen probeerde zijn of haar plekje te vinden, wat altijd een paar 100 meter kost. Ik had desondanks al snel mijn tempo te pakken en maakte me niet al te druk over mensen die ik moest passeren of die mij voorbij raasden. In de finishstraat, waar we na 600 meter voor de eerste keer langs de finish liepen, was de hele meute al aardig uit elkaar geslagen in verschillende groepjes. Ik liep achteraan een groepje van een man (en vrouw) of 6, die mijn geplande tempo van 4.20/km lekker strak wegmaalde in de eerste kilometers. Na ruim 1k kwamen we op het lastigste stuk van het parcours, 900 meter vals plat omhoog, gevolgd door 300 meter in een lus omlaag, waarna de boel afgesloten werd met 500 meter weer flink omhoog. Gelukkig hadden we op dit stuk zijwind, zodat er lekker kon worden doorgelopen met wat verkoeling tegen de zon, die duidelijk voelbaar aanwezig was. Vervolgens kwamen we op een stuk waar de wind precies in de rug stond en waar de drank- en sponspost zijn vaste plekje weer had. Ik pakte alleen een spons, want zoals gezegd had ik mijn eigen belt met twee flesjes om, wat een stuk lekkerder was dan de onhandige bekertjes water die werden aangeboden. Niet veel later sloegen we linksaf met het groepje, wat ondertussen alweer gehalveerd was van 6 naar 3 lopers. Na een kleine helling omlaag liepen we vervolgens het dorp weer in via de beruchte klinkerweg, die zeker in de laatste ronde(s) voor problemen kan zorgen als je moe wordt. Ik liep wel in een strak tempo, de hele tijd lagen mijn km-tijden tussen de 4.15 en 4.20, maar ik merkte wel dat het echt niet vanzelf ging. Vlak voor de doorkomst na de eerste ronde werd ik nog flink aangemoedigd door mijn moeder en zus, bij wie ik aangaf dat het aardig wat moeite kostte. Hoe dan ook, de doorkomst op 5.4 km gaf mij wel moed, want ik zat met 23.11 bovenop de geplande tijd. Zo liep ik door, de tweede ronde in....

In ronde 2 was het al snel ieder voor zich. Het groepje waar ik in rondliep, was compleet uit elkaar gespat. Ik zag een paar man een meter of 40 achter me en 1 persoon uit het groepje mocht na 5.4 km al over de finish gaan. Ik liep ondertussen stug door, met een hartslag die nu het grootste gedeelte van de tijd net boven mijn omslagpunt van 173 zat. Al snel bereikte ik weer het lastigste stuk van het parcours, waar ik desondanks mijn beste gevoel van de hele race had. Ik liep wel hard, maar toch heel ontspannen, waardoor ik ook nog twee lopers langzaam bijhaalde en ook achter me kon laten. Puur toevallig keek ik op mijn klokje toen ik er precies 7.5 km op had zitten en zag daar een prima tijd van 32.11 staan. Als ik dit tempo vol kon houden, dan zat er een prima eindtijd aan te komen! De tweede helft van het rondje (en van de wedstrijd) gingen langzaam aan steeds iets moeizamer, maar voorlopig kon ik het tempo nog volhouden en zo kwam ik al snel weer het dorp in. Bij de tweede reeks aanmoedigingen van moeder en zus kon ik nog steeds niet aangeven dat het makkelijk ging, maar daar maalde ik niet echt om. Dit was een wedstrijd, dan behoor je diep te gaan om echt het maximale eruit te halen. Na 43.36 stoof ik weer aan de rechterkant langs de finish, nog één rondje te gaan! Hoe zou het aflopen?

Daar ging ik dan, nog 4.8 km af te leggen tot de finish. Ik voelde hoe ik langzaam begon te verzuren en hoe ik het steeds warmer kreeg. Ik nam nog maar een paar slokjes uit mijn tweede flesje, het eerste was na 8k leeggedronken. Daar kwam 'ie dan voor de laatste keer, het vals plat richting het viaduct over de snelweg. Mijn hartslag begon verder te stijgen, ik zat nu op waardes van net onder of boven de 180. Toch kon ik nog behoorlijk tegen de verzuring vechten en bleef het tempo redelijk constant, met km-tijden tussen de 4.25 en 4.20. Na het lastige stuk sloeg ik weer linksaf richting het punt van 13 km en de drankpost. Omdat ik nu mijn flesjes had leeggedronken besloot ik hier om een bekertje water aan te pakken en even rustig lopend het helemaal leeg te drinken. Hierdoor werd ik nog ingehaald door 2 man, maar dat boeide me even niet. Gelijk na het legen van het bekertje pakte ik mijn tempo weer op en kon ik 300 meter verder de achterste van mijn 2 voorliggers weer bijhalen. We liepen het dorp weer in en ik voelde dat ik nog wel een heel klein beetje energie overhad om te versnellen. Nadat we het bord van 14 km waren gepasseerd (na een doorkomst in 1.00.30) draaide ik de gaskraan nog één keer open om de laatste km zo snel mogelijk af te leggen. Dit lukte, al kostte het mij grote moeite. Gelukkig kreeg ik een mentale boost toen ik merkte dat mijn metgezel moest lossen en ik inliep op de eerste persoon die mij bij de drankpost passeerde. Het gat was net te groot om helemaal te dichten, maar ik gaf alles wat ik had en in de laatste bocht kreeg ik nog wat steun van mijn trouwe supporters. De laatste 100 meter liep ik met 16 per uur, meer zat er echt niet in, waardoor ik uiteindelijk over de finish kwam in een tijd van 1.04.36, zo gaf mijn horloge tenminste aan. Pal na de finish bleek hoe diep ik was gegaan. Ik leunde tegen een hekje toen ik ineens voelde hoe de macaroni die ik pal voor vertrek uit Scherpenisse had gegeten weer omhoog kwam. Er kwam wat tomatensaus naar buiten en een klein beetje pasta, maar toen was het leed weer geleden en kon ik vermoeid, maar dik tevreden, met mijn familie richting de voetbalkantine om te douchen en om te kleden. Daarna was het tijd om te ontspannen met eerst een paar uurtjes muziek luisteren bij een gratis festival in Bergen op Zoom, waarna we vervolgens nog lekker zijn gaan eten bij de plaatselijke Mexicaan toen het te nat werd om nog lekker buiten te staan.

Nu is het dus ondertussen vrijdag, en ondertussen is er toch nog het één en ander veranderd. Mijn handgeklokte tijd en de tijd die door de organisatie is geregistreerd verschilden nogal, namelijk 15 seconden! Ik sta in de uitslagen met een eindtijd van 1.04.21, maar 11 seconden boven mijn PR smiley. In de tussenstand voor het WBLC (kijk nog maar even bovenin dit verslag als je wilt weten waar dit ook alweer voor staat) ben ik gestegen van plek 8 naar plek 3 bij de mannen 35+, maar daar is nog geen zinnig woord over te zeggen wat betreft de eindstand. Tot zover dit verslag, hopelijk kan ik na de volgende wedstrijd die ik meedoe voor het circuit (3 juni in Oudenbosch) weer zo'n verhaal schrijven. Tot dan, in de tussentijd een fijne looplente gewenst!

Groeten, Jaco.

Bekijk alle blog posts

Looptijden.nl vandaag

Elke dag zijn er duizenden hardlopers op Looptijden.nl actief.

Bekijk activiteiten vandaag

Looptijden.nl komende week

Er worden elke week veel activiteiten en evenementen ingepland op Looptijden.nl.

Bekijk komende week

Loopgroepen

Er zijn honderden loopgroepen actief op Looptijden.nl.

Bekijk de groepen

Challenges

Doe mee met een challenge op Looptijden.nl en daag jezelf uit.

Bekijk de challenges

Zoek een hardloper

Op zoek naar iemand op Looptijden.nl?

Zoek een hardloper