Trailrunner; ben je het of word je het??

Gepost door Jos Oonincx op woensdag 9 augustus 2017 07:53

Dat je ‘sport minded’ moet zijn staat vast, laten we daarmee beginnen. Toen Jan Janssen in 1968 de Tour de France won, reed ik als een gek rondjes rond het plein waar ik woonde. Toen Enith Brigitha (schone) gouden tijden zwom, trok ik volop baantjes in het regionale Bosbad. Gerard Nijboer werd kampioen op de marathon in Athene en ik trok mijn gympen aan en liep buiten het dorp een rondje over de Havendijk van 10 kilometer, ongetraind.
Ik was bezig met sport zonder besef, laat staan organisatie.

Na het beoefenen van meerder sporten in clubverband, deed ik een aantal triatlons in de jaren tachtig. Daarbij ging het lopen me het beste af, maar ik kwam niet op het idee om me aan te sluiten bij een loopgroep. Trainen deed ik voor mezelf, ik liep veel op de weg en in het bos en behaalde als ‘recreatieloper’ aardige resultaten met gemiddeld zo’n 15 km in het uur.

Bij toeval werd ik na mijn 40e ‘wedstrijdloper’ en trainde fanatiek op de baan en op de weg. Mijn tijden werden beter, maar ik vond niet echt plezier in de wedstrijden waarbij elk jaar hetzelfde traject gelopen werd en waarbij het onder elkaar voornamelijk om tijden ging. ‘Wat was je tijd ‘ was de centrale vraag. Nooit: ‘Heb je lekker gelopen’.

Rond 2010 kwam het trailen op. Echt bijzonder vond ik het niet, want ik liep vaak op paden en als ik in het buitenland op vakantie was trok ik er op uit in de heuvels. Impulsief schreef ik in voor een 19 kilometer bij de Koning van Spanje in Limburg, liep deze vrij gemakkelijk uit en was verkocht door de sfeer die er om dit evenement hing.

Hijgend over een heuvel, badderen in een beekje en worstelen met wortels; dat vond ik wel wat. Sportief bezig zijn en het nog leuk vinden ook, zonder de drang van het wegzetten van betere tijden gaf rust. Het lopen in de natuur met gelijkgestemden bracht me in evenwicht.

Het klinkt paradoxaal: dan kan het snel gaan. Ik zocht veel verschillende trails op in Nederland en wilde weten of de Ardenner heuvels daar ook voor mij weggelegd waren. Ja dus.

Nu, enkele jaren verder, heb ik me erin verdiept, geef clinics, run een community en ik heb een netwerk om me heen vergaard waar ik veel positiefs uit haal. Er verschijnen steeds nieuwe uitdagingen in binnen- en buitenland en ik loop 4000 kilometer per jaar, meer dan ooit, zonder blessures. Uiteindelijk is het mijn ‘way of life’ geworden.

Er moet in mij dus een gen aanwezig zijn dat zich pas later nadrukkelijk manifesteerde.
‘I am a born trail runner, and that’s it’.

Mijn tip: Begin rustig aan, groei gestaag, neem de tijd, de ruimte en geniet.
Alle paadjes zijn ook voor jou weggelegd.

Foto's bij deze blogpost

t3.jpg 8-8-12.jpg start1.jpg

Looptijden.nl op Facebook