Column: Trailrunning, ontmaagd in de modder

Tik-tak-links-rechts-stap-stap. En door. Het ritme begeleidt me bij elke pas. Ondertussen ontwijk ik laaghangende bladeren en de mogelijk fatale modderpoel. Er dient zich een scherpe bocht naar rechts aan. Net als ik denk dat ik me veilig door het krommende bospad heb gewurmd, voel ik mijn rechtervoet ontsnappen onder mijn benen. Hij landt nog wel, maar ik verlies de controle over mijn lichaam volledig – het onvermijdelijke gebeurt: ik val. Vol in de zompige aarde. Welkom Michel. Welkom in de wondere wereld van trailrunning.

Drie kwartier eerder stond ik in een regenachtig Limburgs dorp aan de start. Tussen enkele honderden ietwat koud aandoende lopers voel ik me trots. Trots dat ik wél tussen de gekken sta die hun tights verkiezen boven hun sloffen. Trots dat ik kies voor hardlopen op de plekken waar het misschien wel het minst logisch is. Want dat is trailrunning; het bedwingen van tergend smalle bospaadjes, nimmer gebruikte karrensporen en slopend zware paardenweggetjes. Vandaag voorzien van een extra niet aflatende hoeveelheid water uit de lucht en een dikke laag spekgladde bagger. Zie daar voor een beeld van de Koning van Spanje-trail 2012.

Op glad ijs
Doorlopen. Dat is de eerste – en misschien wel meest logische gedachte na mijn val. Ik krabbel snel overeind en vervolg mijn weg over een schuin aflopend heuvelpaadje. Mijn achtervolger roep ik nog iets toe in de trant van ‘kijk uit’. Waarschijnlijk zinloos. Ik heb geen idee meer waar ik loop. Alleen dat ik overeind moet blijven staan. Mijn startnummer lijkt het al opgegeven te hebben. Althans, het klampt zich ternauwernood vast aan mijn niet meer zo witte shirt - alsof nummer 726 is besmet. Het profiel onder mijn schoenen voelt inmiddels als een gedweilde Thialf-vloer. En toch. Toch wil ik door, omdat het nu eenmaal de enige weg is.

Ik heb het gevoel dat de finish nadert. Daar is een afdaling naar het dal. Het eerste stuk is nog te overzien. De laatste twee meter lijkt echter rechtstreeks gekopieerd van de spectaculairste glijbaan in het Tikibad. Verzetten is zinloos, daar ga ik weer. Plat op mijn kont glijd ik naar beneden. Mijn concurrenten tonen geen reactie, van binnen lachen ze. Dat weet ik zeker. Met man en macht stop ik mijn glijpartij voordat ik in het Johnny Hoogerland-prikkeldraad beland. Hersens op nul en doorstampen tot de finish.

Modderworstelen
De laatste klim doet pijn. De regen maakt het wegdek glad. Er staan zowaar een aantal mensen voor me te klappen. Daar wappert de vlag voor het einde. Na een laatste sprint druk ik mijn horloge op stop en kijk naar mezelf. Een veldrijder, een gladiator zonder pak, een modderworstelaar. Ja, wat ben ik eigenlijk?

Even later krab ik de hard geworden aarde van mijn benen. Ik heb het weer warm. Twee keer de aarde gekust, zo nat geregend als Spongebob onder de douche en de klimmersbenen van Mart Smeets. En toch heb ik het naar mijn zin gehad. Ja, dat trailrunning is wel wat voor mij.

Meer info: www.mudsweattrails.nl

--

Deze column is geschreven door Michel van Kats (http://www.michelvankats.nl)