De vakantie die je op het laatste moment door de neus wordt geboord. Het verjaardagscadeau dat je toch niet kreeg. Je relatie die het uitmaakt op je verjaardag. Het zijn pijnlijke situaties. En vergelijkbaar met hoe ik me onlangs voelde. Ik miste iets.
Voordat ik verder ga, leg ik graag het een en ander uit. Ik kom oorspronkelijk uit IJsselstein. Vrijwel mijn hele jeugd heb ik doorgebracht in dat kleine stadje onder de rook van Utrecht. Ik werd daar oud, sportte daar en ken er zodoende veel mensen. Kortom: een stad die voor altijd in mijn hart zit. Toen daar in 2004 een hardloopwedstrijd werd georganiseerd, besloot ik me spontaan in te schrijven. Tien en een halve kilometer rennen, zomaar uit het niets.
Mijn eigen prestatie verbaasde me. Zonder bovenmatig veel training kwam ik binnen in 45:52. Nou had ik er nog niet heel veel kaas van gegeten, maar mensen in mijn omgeving vertelden dat dit best aardig was. Belangrijker nog: ik vond het leuk om te doen. Dat smaakte naar meer. Je zou het de start van mijn hardlopende leven kunnen noemen.
Mijn persoonlijke WK
Zo deed ik in de jaren erna altijd mee met de IJsselsteinloop. Het was mijn richtpunt, mijn belangrijkste optreden, mijn WK voetbal. Ook naarmate ik meer ging hardlopen en ik het hele land doorreisde, bleef mijn oude loopje belangrijk. Daar wilde ik vlammen en persoonlijke records verbreken. Dat lukte ook aardig. In 2010 liep ik rond de 39 minuten op de tien kilometer. Mijn plan was dan om mijn tijden nog vele jaren in IJsselstein te blijven verbeteren. Tot daar 2011 was.
Ziek. Zwak. Misselijk. Ik voelde me de hele week al niet fit. Of ik mee ging doen? Dat stelde ik uit tot de ochtend van de wedstrijd. Woelen, twijfelen en toch besluiten: ik ging er met geen mogelijkheid een goede tien uitpersen vandaag. En zo stond ik deze editie langs de kant mijn IJsselsteinse vriendjes aan te moedigen. Geen wedstrijd, geen record, geen kans op meer.
De beste editie in jaren
"He Michel, moet jij niet lopen?" De vraag aanhoren vond ik al niet fijn. Het beantwoorden nog erger. Nee dus. Het doet pijn als ik al die blije gezichten zie na de finish. Het ene na het andere persoonlijke record wordt gebroken. 'Ja, het is echt lekker loopweer zeg. Dit is de beste editie in jaren!'
En ik? Ik miste het. Voor het eerst in mijn leven had ik heimwee.
--
Deze column is geschreven door Michel van Kats (http://www.michelvankats.nl)
Reactie van John Kouwen:
Gepost op zondag 07 augustus 2011 23:09Ik ken dat gevoel, sinds ruim een jaar ben ik weer erg fanatiek aan het hardlopen. Vorig jaar april weer op nul begonnen en afgelopen juni m`n eerste halve marathon gelopen in Zwolle. Zeer tevreden over m`n tijd maar toen ik over de finish kwam dacht ik, dit doe ik nooit meer, dit is te ver voor mij. Wedstrijdjes over 10-15 km. dat is mijn afstand, maar nadat ik er een nachtje over geslapen had dacht ik hmm, misschien wil ik toch nog wel eens proberen mijn tijd (1.53) te verbeteren. Dus begon ik fanatiek te trainen, zo`n 4 keer per week, intervallen, duurloop, bloktrainingen, ik vond het heerlijk om de volgende dag zware benen te hebben als ik maar kon merken dat ik steeds vooruitgang zag. Tot dat moment dat ik na een training op zondagmorgen thuiskwam en na de eerste stap over de drempel schoot het me in mijn rug, en ik loop nu al zo`n 5 weken helemaal niet meer . Sinds vorige week weet ik dat ik Isschias heb en ga daar nu voor naar de fysiotherapeut en ik hoop dat ik over een week of 4 weer iets kan doen want ik heb ingeschreven voor de Dam tot Dam loop en daar wil ik graag aan meedoen. Om me heen gaat iedereen hardlopen en elke week krijg ik mail van de loopgroep met de route`s voor de duurlopen, en dan denk ik ook "ik mis je".