Column: Van berg tot berg (1 reactie)
Het is alweer lang geleden. De Van-Berg-tot-Berg race bestaat niet meer in zijn oude vorm, maar hij was inderdaad een race die Drs. P wel aan zou hebben gestaan. Het ging heen-en-weer van de Wageningse berg naar de Rhenense berg.
We moesten ons verzamelen bij het Ouwehands dierenpark in Rhenen. Het leek wel een sportdag van de lokale school. Overal linten en zones. Heerlijk improvisorisch zag het er uit, want er waren heel veel verschillende lopen die allemaal op een dag afgewerkt werden. Zelfs ultralopers hadden een eigen parcours. Uit een luidspreker schalde het, dat dáár de eerste loper van de ultraloop (69? 100? km) aankwam. En inderdaad daar liep een ielig mannetje in een wit-klassieke outfit (singlet-shirt, veel te kort broekje) tussen de linten en verdween weer netjes tussen de linten, na zijn lusje gemaakt te hebben om waarschijnlijk weer net zoveel kilometers richting de andere berg te gaan lopen.
De vermoeidheid straalde van hem af, sterker nog, de weerzin om nog verder te moeten lag op zijn gezicht af te lezen. Tegelijkertijd maakte hij veel indruk op mij, want hij ging toch door. Hij kwam aan, maakte zijn U-bocht en ging weer.
Het was weldra onze beurt.
We waren geen duizenden, maar slechts enkele honderden aan de start van de bijna-halve-marathon (ongeveer 23.2 km). Er werd een lint gespannen waar we ons achter moesten opstellen en ineens waren we zomaar weg! De eersten spurtten weg, zoals van hun verwacht werd en wij er - op ons beschaafde tempo - er achteraan.
We hadden de andere berg nog niet eens gevoeld of gezien of de eersten raasden alweer terug. Een dun lijntje tussen ons en hun maakte ons duidelijk dat wij op weg waren en zij alweer naar huis. Maar hun snelheid maakte vooral-ons duidelijk, dat er nog meer verschillen waren.
Ondertussen was de berg voor mij in geen velden of wegen nog te bekennen. Navraag bij mijn collegalopers leverde op, dat dat nog wel even zou duren. Maar dat ik me geen zorgen erover hoefde te maken. Tja, ik maakte me inderdaad geen zorgen. Sterker nog, ik voelde me heel erg goed. "Kom maar op met die berg!", dacht ik.
Toen kwam de berg in zicht. Nog in mijn prille loopjeugd, riep ik glimlachend, bij het zien van de berg: "Is dat alles?". Mijn collegaloper zei rustig: "Wacht maar af...".
Na het beklimmen van de berg, liepen we dwars door het stadion, dwars over het voetbalveld, waar we de keus hadden uit de bekende versnaperingen voor nu of onderweg en vervolgden onze weg, de berg af, terug naar het dierenpark.
Ik voelde me nog steeds goed. "Nou, als dit de helft is, dan gaat het goed", dacht ik. We kunnen nog wel wat harder. Jazeker! Op weg naar een negatieve split, wat dacht je wat! Zo gezegd, zo gedaan. En zo aanvaardde ik de terugtrip.
Wat ging er dan mis? Tja.
Na 15 km kwam de beruchte steek in de zij, die waarschuwde dat een system meltdown aanstaande was. Daar liep ik gewoon vrolijk doorheen en het alarmsignaal gaf er de brui aan, want ja, wie niet luisteren wil, die moet maar voelen. Ondertussen begonnen ook de voeten te protesteren met een mooie brede blaar onder de voorvoet. Probeer zo’n mooie maar eens te krijgen! En ook daar liep ik minder-vrolijk mee verder.
Maar de nekslag was: De ene na de andere dijk. Van die kleine, schlemielige verhogingen van een meter, anderhalve meter. De ene na de andere. Op en weer af. Het was - in de volksmond - niet normaal meer. Mijn kuiten begaven het en mijn diesel raakte uitgeput. De ene na de andere collegaloper tikte mij af op mijn schouder. "Wacht maar af...", was een "Wacht maar af!" geworden. Mijn wachten was beloond en mijn jeugdige overmoed afgestraft.
Na de race waren mijn benen voller dan vol gelopen. Eskil Ervik had ze niet voller kunnen schaatsen op de 10 km. Zoals Gabriele Andersen rondzwalkte bij de finish van de eerste olympische vrouwenmarathon was ik nog niet, maar het scheelde niet veel. Ik dacht dat mijn quads zouden exploderen, zo stijf en pijnlijk waren ze geworden. In een flits zag ik weer die ultraloper voor me, of was ik dat?
---
Deze column is geschreven door Freddy de Bree (http://www.looptijden.nl/lopers/trotter22).
. Als dank hiervoor is het Itensis logo onderaan de site zichtbaar en hebben ze ook wel een beetje ruimte voor wat reclame verdient:
